cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Annie van der Merwe
Sy en die susters het ook hulle deel bygedra met die oprigting van die kerksaal in Windhoek. In 1951 het hulle begin met die Gereformeerde Sustersbond en op maatskaplike gebied het sy self 17 takke van die Vrouelandbou-unie (VLU) oor die lengte en breedte van Suidwes-Afrika gestig. Sy was voorsitster van die Sustersbond en hoofbestuurslid van die Vrouelandbou-unie, kommandante van die Suid-Afrikaanse Noodhulpliga van SWA, voorsitster van die plaaslike Sustersorganisasie, voorsitster van die VLU-tak en lid van die ouer-onderwysersbond. Op alle terreine het sy haar gewig ingegooi en georganiseer om Afrikaners op te bou en saam te snoer, kerklik en maatskaplik. In 1959 kon Ida Bosman van dié tyd in die egpaar se lewe skryf: "Hulle het diep spore nagelaat in SWA."
Manhattan-projek
Kernwapenaanvalle
Die noodsaaklikheid van die bomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki het 'n onderwerp van kontroversie onder historici geword. Sommige het bevraagteken of 'n "atoomdiplomasie" nie dieselfde doelwitte sou bereik het nie en betwis of die bomaanvalle of die Sowjet-oorlogsverklaring op Japan deurslaggewend was. Die Franck-verslag was die belangrikste poging om 'n demonstrasie te bewerkstellig, maar is deur die wetenskaplike paneel van die Interim-komitee van die hand gewys. Die Szilárd-petisie, wat in Julie 1945 opgestel is en onderteken is deur tientalle wetenskaplikes wat aan die Manhattan-projek werk, was 'n laat poging om president Harry S. Truman te waarsku oor sy verantwoordelikheid om sulke wapens te gebruik. [
Na die oorlog
Baie werkers van die Manhattan-projek was verbaas, toe hulle besef dat hulle werk wat baie van hulle nie begryp het nie, het die Hiroshima- en Nagasaki-bomme geproduseer. Net soos in die res van die wêreld; het die koerante in Oak Ridge wat oor die Hiroshima-bom berig het vir $ 1 (vandag $ 11) verkoop. Alhoewel die bestaan van die bomme openbaar was, het geheimhouding voortgeduur, en baie werkers was onkundig oor hul werk; een het in 1946 gesê: 'Ek weet nie wat ek doen nie, behalwe om na 'n ——— te kyk en 'n ——— langs 'n ——— te draai. Ek weet niks daarvan nie, en daar is niks om te sê nie ". Baie inwoners het voortgegaan om bespreking van 'die goed' in gewone gesprekke te vermy, alhoewel dit die rede vir hul dorp se bestaan was.
Stertolbos
Die struik word 2 m hoog en blom van September tot Oktober. Die plant spruit weer na 'n brand uit. Die sade word geberg in 'n tol op die vroulike plant en val na twee maande uit die tol tot op die grond. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike- en vroulike blomme, wat deur insekte bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik op gelyk gebiede, in droë sand oor klei grond op hoogtes van 30 - 170 m.
Manhattan-projek
Na die oorlog
In afwagting van die bomaanvalle het Groves Henry DeWolf Smyth 'n geskiedenis laat voorberei vir openbare gebruik. Atoomenergie vir militêre doeleindes, beter bekend as die "Smyth-verslag", is op 12 Augustus 1945 aan die publiek vrygestel. Groves en Nichols oorhandig leër-vloot "E" -toekennings aan sleutelkontrakteurs, wie se betrokkenheid tot dusver geheim was. Meer as 20 toekennings van die presidensiële medalje vir verdienste is toegeken aan belangrike kontrakteurs en wetenskaplikes, waaronder Bush en Oppenheimer. Militêre personeel het die Legioen van Verdienste ontvang, waaronder die bevelvoerder van die Leër Vroue Korps, kaptein Arlene G. Scheidenhelm.
Evert Snyman
Beknopte biografie
Hy is op 25 September 2015, op 60-jarige ouderdom, oorlede.
Annie van der Merwe
Vanaf Junie 1957 is haar man missionêre leraar op Potchefstroom, 'n nuwe werkkring waarin ook Annie van der Merwe vol ywer en met geesdrif die sendingaksie van die kerk ten volle gesteun het. Tien jaar later is hy benoem tot professor aan die Hammanskraalse Teologiese Skool en in 1972 aan die Teologiese Skool Potchefstroom. In 1977 het hy by die skool afgetree en was toe nog van 1978 tot 1982 leraar van Ficksburg.
Manhattan-projek
Na die oorlog
In Hanford het die produksie van plutonium afgeneem namate reaktore B, D en F verslyt het, vergiftig deur splitsingsprodukte en swelling van die grafiet moderator, bekend as die Wigner-effek. Die swelling beskadig die laaibuise waar uraan bestraal is om plutonium te produseer, wat dit onbruikbaar maak. Om die voorsiening van polonium vir die egel-inisieerders te handhaaf, is die produksie beperk en die oudste eenheid, B-stapel, is gesluit sodat ten minste een reaktor in die toekoms beskikbaar sou wees. Navorsing is voortgesit, met DuPont en die Metallurgiese Laboratorium wat 'n redoks-oplosmiddel-ekstraksieproses ontwikkel het as 'n alternatiewe plutonium-ekstraksietegniek vir die bismutfosfaatproses, wat onbehandelde uraan in 'n toestand gelaat het waaruit dit nie maklik herwin kon word nie.
Bom-ingenieurswese is uitgevoer deur die Z-Afdeling, vernoem na sy direkteur, dr Jerrold R. Zacharias van Los Alamos. Z-Afdeling was aanvanklik in Wendover Field, maar het in September 1945 na Oxnard Field, Nieu-Mexiko, verhuis om nader aan Los Alamos te wees. Dit was die begin van Sandia Base. Die nabygeleë Kirtland Field is gebruik as 'n B-29 basis vir vliegtuigversoenbaarheid en bombaderingstoetse. In Oktober is al die personeel en fasiliteite by Wendover na Sandia oorgeplaas. Aangesien reservisbeamptes gedemobiliseer is, is hulle vervang deur ongeveer vyftig gereelde offisiere wat noukeurig gekies is.
Annie van der Merwe
Annie se enigste sibbe was ds. Hein Kruger.
Willemien le Roux, weduwee van ds. Braam le Roux, het Annie van der Merwe in 2017 nog onthou as "'n indrukwekkende, onafhanklike en liefdevolle mens. Haar plek volledig volgestaan, 'n goeie rolmodel met 'n mooi humorsin."
Stertolbos
In Engels staan dit as die Star conebush bekend.
Ainoe (taal)
Ainoe (アイヌ・イタㇰ, Aynu=itak; Japannees: アイヌ語, Ainu-go) is die taal wat deur die Ainoe, 'n etnies, kultureel en taalkundig van die Japanners aparte inheemse groep, op die noordelike Japannese eiland Hokkaido gepraat word.
Menidae
Genus
Die volgende genus en spesie kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Manhattan-projek
Na die oorlog
Nichols het aanbeveel dat S-50 en die Alpha-bane by Y-12 gesluit word. Dit is in September gedoen. Alhoewel hulle beter gevaar het as ooit tevore, kon die Alpha-bane nie meeding met K-25 en die nuwe K-27, wat in Januarie 1946 in werking getree het nie. In Desember is die Y-12-aanleg gesluit, wat die Tennessee Eastman betaalstaat gesny het van 8 600 tot 1 500 en $ 2 miljoen per maand bespaar. Demobilisasie was nêrens meer 'n probleem as in Los Alamos, waar daar 'n uittog van talent was nie. Baie moes nog gedoen word. Die bomme wat op Hiroshima en Nagasaki gebruik is, was soos laboratoriummodelle; werk sou nodig wees om hulle eenvoudiger, veiliger en meer betroubaar te maak. Inploffingmetodes moes ontwikkel word vir uraan in plaas van die verkwistende kanonloopmetode, en saamgestelde uraan-plutoniumkerne was nodig, aangesien daar 'n plutonium tekort was weens die probleme met die reaktore. Onsekerheid oor die toekoms van die laboratorium het dit egter moeilik gemaak om mense te oortuig om te bly. Oppenheimer keer terug na sy werk aan die Universiteit van Kalifornië en Groves stel Norris Bradbury aan as 'n tussentydse plaasvervanger; Bradbury bly die volgende 25 jaar in die pos. Groves het gepoog om die ontevredenheid te wyte aan die gebrek aan geriewe met 'n bouprogram wat verbeterde watervoorsiening, driehonderd huise en ontspanningsgeriewe insluit.
Ainoe (taal)
Tot in die 20ste eeu is Ainoe ook in die suidelike gedeelte van Sachalin en op kleiner skaal op die Koerile gebesig. Ainoe bevat drie hoofdialekte, saam met 19 ander dialekte. Net die Hokkaido-variant bestaan nog, die laaste spreker van Sachalin-Ainoe is in 1994 oorlede. Hokkaido-Ainoe is op die punt om uit te sterf, alhoewel pogings aangewend word om dit te laat herleef. In Junie 2008 het die Japannese regering 'n besluit geneem om Ainoe as 'n inheemse taal te erken. Die Japannese regering bou tans 'n fasiliteit wat toegewy is aan die bewaring van die Ainoe-kultuur, insluitende die taal.
Ainoe het geen algemeen aanvaarde genealogiese verhouding met enige ander taalfamilie nie en is nie verwant aan die Japannese Argipel se ander taalfamilie, die Japannese tale, nie; Ainoe word dus as 'n geïsoleerde taal beskou. Sommige taalkundiges groepeer dit saam met Turkse, Mongoolse, Toengoesiese, Koreaanse en Japannese tale by die Altaïese tale, hoewel dit algemeen betwis word. Nes die Japannese tale word Ainoe met die Japannese skryfstelsel, bestaande uit Kanji, Hiragana en Katakana, geskryf. Vir Transliterasie word die Latynse alfabet gebruik; vir Ainoe se uitgestorwe Sachalin-dialek in Rusland is die Cyrilliese alfabet gebruik.
Manhattan-projek
Na die oorlog
Twee Fat Man-tipe ontploffings is in Julie 1946 by die Bikini-atol uitgevoer as deel van Operasie Crossroads om die effek van kernwapens op oorlogskepe te ondersoek. Able is op 1 Julie 1946 ontplof. Die meer skouspelagtige Baker is op 25 Julie 1946 onder water ontplof.
Na die bomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki, het 'n aantal fisici van die Manhattan-projek die Bulletin of the Atomic Scientists gestig, wat begin het as 'n noodaksie wat onderneem is deur wetenskaplikes wat die dringende behoefte aan 'n onmiddellike opvoedkundige program oor kernwapens gesien het. In die lig van die vernietiging van die nuwe wapens en in afwagting op die kernwapenwedloop, het verskeie projeklede, waaronder Bohr, Bush en Conant, die mening uitgespreek dat dit nodig is om ooreenstemming te bereik oor internasionale beheer oor kernnavorsing en kernwapens. Die Baruch-plan, wat in Junie 1946 in 'n toespraak aan die nuutgestigte Verenigde Nasies se Atoomenergiekommissie (UNAEC) bekendgestel is, het voorgestel dat 'n internasionale kernontwikkelingsowerheid ingestel word, maar is nie aanvaar nie.
Na 'n binnelandse debat oor die permanente bestuur van die kernprogram, is die Verenigde State se Atoomenergiekommissie (AEC) in die lewe geroep deur die Wet op Atoomenergie van 1946 om die funksies en bates van die Manhattan-projek oor te neem. Dit het burgerlike beheer oor kernontwikkeling gevestig en die ontwikkeling, produksie en beheer van atoomwapens van die weermag geskei. Militêre aspekte is oorgeneem deur die Special Weapons Project (AFSWP) van die weermag. Alhoewel die Manhattan-projek op 31 Desember 1946 opgehou het, is die Manhattan-distrik eers op 15 Augustus 1947 ontbind.
Koste
Die projekbesteding tot 1 Oktober 1945 was $ 1,845 miljard, gelykstaande aan minder as nege dae se oorlogsbesteding, en was $ 2,191 miljard toe die AEC op 1 Januarie 1947 beheer oorgeneem het. Die totale toewysing was $ 2,4 miljard. Meer as 90% van die koste was vir die bou van aanlegte en die vervaardiging van splytbare materiale, en minder as 10% vir die ontwikkeling en vervaardiging van die kernwapens.
Altesaam vier bomme (die Trinity-toestel, Little Boy, Fat Man en 'n ongebruikte Fat Man-bom) is teen die einde van 1945 vervaardig, wat die gemiddelde koste per bom op ongeveer $ 500 miljoen in 1945 dollar te staan bring. Ter vergelyking was die totale koste van die projek teen die einde van 1945 ongeveer 90% van die totale besteding aan die vervaardiging van Amerikaanse kleinwapens (nie ammunisie ingesluit nie) en 34% van die totale besteding aan Amerikaanse tenks gedurende dieselfde tydperk. Oor die algemeen was dit die tweede duurste wapenprojek wat die Verenigde State in die Tweede Wêreldoorlog onderneem het, na slegs die ontwerp en produksie van die Boeing B-29 Superfortress.
Nalatenskap
Die politieke en kulturele gevolge van die ontwikkeling van kernwapens was diepgaande en ingrypend. William Laurence van The New York Times, die eerste wat die uitdrukking "Atomic Age" gebruik het, het in die lente van 1945 die amptelike korrespondent vir die Manhattan-projek geword. In 1943 en 1944 het hy sonder sukses probeer om die kantoor van sensuur te oorreed om skriftelik toe te laat. oor die plofbare potensiaal van uraan, en regeringsamptenare het gemeen dat hy die reg verdien het om verslag te doen oor die grootste geheim van die oorlog. Laurence was getuie van die Trinity-toets en die bomaanval op Nagasaki en skryf die amptelike persverklarings wat daarvoor voorberei is. Hy het 'n reeks artikels geskryf wat die deugde van die nuwe wapen betuig. Sy verslaggewing voor en na die bomaanvalle het die publiek bewus gemaak van die potensiaal van kerntegnologie en die ontwikkeling daarvan in die Verenigde State en die Sowjetunie gemotiveer. Die oorlogstydse Manhattan-projek het 'n nalatenskap gelaat in die vorm van die netwerk van nasionale laboratoriums: die Lawrence Berkeley National Laboratory, Los Alamos National Laboratory, Oak Ridge National Laboratory, Argonne National Laboratory en Ames Laboratory. Nog twee is deur Groves gestig kort na die oorlog, die Brookhaven National Laboratory in Upton, New York, en die Sandia National Laboratories in Albuquerque, Nieu-Meksiko. Groves het $ 72 miljoen aan hulle toegewys vir navorsingsaktiwiteite in die boekjaar 1946–1947. Hulle sou in die voorhoede wees van die soort grootskaalse navorsing wat Alvin Weinberg, die direkteur van die Oak Ridge Nasionale Laboratorium, Big Science sou noem.
Die Naval Research Laboratory was al lank geïnteresseerd in die vooruitsig om kernkrag vir oorlogskepaandrywing te gebruik, en het probeer om sy eie kernprojek te skep. In Mei 1946 besluit Chester W. Nimitz, nou hoof van die vlootoperasies, dat die vloot eerder met die Manhattan-projek moet werk. 'n Groep vlootoffisiere is aan Oak Ridge toegewys, waarvan die oudste kaptein Hyman G. Rickover, wat daar assistent-direkteur geword het. Hulle het hulself verdiep in die studie van kernenergie en die grondslag gelê vir 'n kernvloot. 'n Soortgelyke groep lugmagpersoneel het in September 1946 op Oak Ridge aangekom met die doel om kernvliegtuie te ontwikkel. Hul kernenergie vir die voortstuwing van vliegtuie (NEPA) -projek het geweldige tegniese probleme ondervind en is uiteindelik gekanselleer.
Die vermoë van die nuwe reaktore om radioaktiewe isotope in voorheen ongehoorde hoeveelhede te skep, het in die onmiddellike naoorlogse jare 'n rewolusie in kernmedisyne veroorsaak. Vanaf middel 1946 het Oak Ridge radioisotope begin versprei na hospitale en universiteite. Die meeste bestellings was vir jodium-131 en fosfor-32, wat gebruik is vir die diagnose en behandeling van kanker. Benewens medisyne, is isotope ook gebruik in biologiese, industriële en landbou-navorsing.
By die oorhandiging van beheer aan die Atoomenergiekommissie neem Groves afskeid van die mense wat aan die Manhattan-projek gewerk het:
Vyf jaar gelede was die idee van kernkrag slegs 'n droom. Julle het daardie droom 'n werklikheid gemaak. Julle het die newelagtige idees aangegryp en in werklikheid omskep. Julle het stede gebou waar daar vantevore geen was nie. Julle het sulke groot industriële aanlegte met noukeurige konstruksie gebou, wat tot dusver as onmoontlik geag was. Julle het die wapen gebou wat die oorlog beëindig het en daardeur ontelbare Amerikaanse lewens gered. Wat vredestydse toepassings betref, het julle die sluier gelig oor die uitsig op 'n nuwe wêreld.
In 2014 het die Amerikaanse Kongres 'n wet aanvaar wat voorsiening maak vir 'n nasionale park wat toegewy is aan die geskiedenis van die Manhattan-projek. Die Manhattan Project National Historical Park is op 10 November 2015 gevestig.
N1 (Suid-Afrika)
Die N1 is een van Suid-Afrika se 15 nasionale paaie. Dit is die belangrikste hoofpad in Suid-Afrika, want dit verbind al die hoofstede, nl. Pretoria, Johannesburg, Bloemfontein en Kaapstad. Die pad loop dus vanaf Kaapstad, tot by Beitbrug, wat die grens tussen Suid-Afrika en Zimbabwe is.
Jaap Marais
Jacob Albertus Marais (2 November 1922, Vryburg – 8 Augustus 2000) was vanaf 1977 die leier van die Afrikanernasionalisties gesinde Herstigte Nasionale Party.
N1 (Suid-Afrika)
Wes-Kaap
Die N1 begin as ’n snelweg in Kaapstad se sentrale sakegebied aan die noordereinde van Buitengracht, langs die ingang na die Victoria & Alfred Waterfront. Die eerste deel van die N1 word gedeel met die begin van die N2-snelweg; dit is 'n vierbaan verhewe snelweg wat loop oor 'n strook tussen die stadskern en die Kaapstad-hawe, noordoos verby Lugmagbasis Ysterplaat en Century City voor dit kruis met die N7 wat noordwaarts loop uit die stad na Namibië. Hierna beweeg dit noordoos uit die stad en ontmoet die M5-pad by die Koeberg-wisselaar, een van die hoof-arteriese roetes wat Milnerton met die Suidelike voorstede verbind.
Jaap Marais
Vroeë lewe
Marais is in Vryburg, destyds in die Noord-Kaap, gebore as die sesde van agt kinders. Sy vader was een van die eerste Boere in die Vryburg-omgewing om as vrywilliger aan te meld vir die Tweede Vryheidsoorlog. Hy was ook een van die eerste krygsgevangenes toe hy in genl. Piet Cronjé se kommando gedwing is om oor te gee by Paardenberg en is in daardie hoedanigheid na St. Helena gestuur. Sy moeder het die konsentrasiekamp in Klerksdorp oorleef. Marais het sy skoolloopbaan aan die plaasskooltjie Hartbeespan begin, waarna hy aan die Hoërskool Vryburg gematrikuleer het. Daarna is hy na Potchefstroom waar hy in 1942 ’n Nasionale Diploma aan die Hoër Handelskool behaal het.
Jong werkende
In 1943 begin Marais werk as die sekretaris van die beheerliggaam van Hoër Volkskool Heidelberg. Daarna was hy vir ses maande die assistentsekretaris van die kaasfabriek op Reivilo voordat hy in diens getree het van Nigel se stadsraad. In 1950 het hy begin werk by die Buitestedelike Gesondheidsraad van Transvaal en in 1955 het hy hoofadministratiewe beampte van die Nasionale Fisiese Laboratorium aan die WNNR geword, voordat hy in 1958 aktief tot die politiek toegetree het. Hy het deurentyd studeer en as deeltydse student aan die Universiteit van Pretoria ’n B.A.-graad in Regte en Tale behaal. Hy was ook in ’n stadium lid van die Raad van Kuratore van die Transvaal-museum en later van die Nasionale Kultuurhistoriese en Opelugmuseum.
N1 (Suid-Afrika)
Wes-Kaap
Die N1 strek nou deur die voorstede Goodwood en Bellville, waar die R300 eindig, voor dit die Paarl bereik.Hier eindig die snelweg waarna die Hugenotetonnel (’n tolpad) volg. Ná Worcester gaan die pad oor die Hexrivierpas en verby Touwsrivier. Die pad hou oos verby Matjiesfontein en Laingsburg waar die Buffelsrivier gekruis word. Sodra die Dwykarivier gekruis word swaai die pad noordoos tot by Beaufort-Wes. Net voor Beaufort-Wes sluit die N12 nasionale pad by die N1 aan. Vanaf Beaufort-Wes hou die pad noordoos tot by Drie Susters. Hier swaai die N12 weg vanaf die N1. Nou verlaat die N1 die Wes-Kaap en gaan die Noord-Kaap binne.
Jaap Marais
Toetrede tot die politiek
In 1941 het Marais by die Nasionale Party se jeugorganisasie, Jeugbond, aangesluit en die leier van die Potchefstroom-tak geword. Sy veggees en administratiewe vaardighede het die Nasionale Party gehelp om die 1948-verkiesing te wen. Sy eerste kandidatuur vir die NP was die kiesafdeling Sunnyside in 1958 wat hy verloor het. Toe daar in dieselfde jaar ’n opening in Innesdal se kiesafdeling ontstaan het, is Marais genomineer en tot die Volksraad (parlement) verkies.
N1 (Suid-Afrika)
Spitsverkeer
Spitsverkeer op die N1 tussen die Koeberg-wisselaar en die Hugenotetonnel vind op weeksdae in die oggende en in smiddae plaas. Die res van die N1 in die Wes-Kaap ondervind eerder oor bepaalde naweke of tydens sommige tydperke gedurende vakansieperiodes swaar verkeer, maar dra andersins matige verkeersvolumes.
Verkeersongelukke
Die gevaarlikste trajek van die N1 in die Wes-Kaap is die roete tussen Laingsburg en Prins Albertweg, met ’n ongeluksyfer van 10,17 ongelukke per 100 miljoen kilometer gereis. Die tweede en derde gevaarlikse trajekte is onderskeidelik die roetes tussen Beaufort-Wes en Drie Susters, met 7,27 ongelukke per 100 miljoen kilometer gereis, en tussen die Hugenotetonnel en Worcester, met 6,67 ongelukke per 100 miljoen kilometer gereis. Die veiligste trajek is die roete tussen die Koeberg-wisselaar en die Hugenotetonnel met ’n ongeluksyfer van 2 ongelukke per 100 miljoen kilometer gereis. Hierdie statistieke kan vergelyk word met ’n nasionale gemiddelde ongeluksyfer van 11,7 ongelukke per 100 miljoen kilometer gereis in Suid-Afrika en 1,3 ongelukke per 100 miljoen kilometer gereis in die VSA.
Jaap Marais
Die Herstigte Nasionale Party as opposisieparty
In 1969 is hy uit die party gedryf en het hy saam met dr. Albert Hertzog, Louis Stofberg, Willie Marais en Ds. Jan Jooste die Herstigte Nasionale Party gestig. In die 1970-verkiesing het Marais sy setel verloor. Hy het tydens sy laaste paar maande in die parlement adv. Vorster daarvan beskuldig dat hy (Vorster) van die veiligheidspolisie gebruik gemaak het om Marais en ander opponerende politici se telefoonlyn te tap. Op ’n openbare vergadering in Pretoria het Jaap Marais ’n striemende aanval op Vorster gemaak. Vorster se woede hieroor het uitgeloop op ’n aanklag teen Marais ingevolge die Wet op Amptelike Geheime. Marais is met ’n klein boete gevonnis maar na appèl is die vonnis omgekeer. Die wraaksug van die NP het egter volgehou en later daardie jaar is Marais uit die Afrikaner Broederbond geskors. Met Hertzog se aftrede in 1977 het Marais die leisels van die party oorgeneem. Op 28 Mei 1977 is Marais verkies as HNP-leier, 'n rol wat hy 23 jaar lank sou vervul.
N1 (Suid-Afrika)
Verkeersongelukke
Die maand met die hoogste ongeluksyfer is Desember, wanneer vakansiegangers van die binneland via die N1 na Kaapse kusdorpe stroom.
Jaap Marais
Die Herstigte Nasionale Party as opposisieparty
Marais het die aanvaarding van gemengde sport beskou as ’n eerste toegewing wat noodwendig sou lei tot ’n proses van verdere toegewings, tot by die aanvaarding van ’n swart meerderheidsregering oor een onverdeelde Suid-Afrika. Afrikaners moes hul buitelandse politiek laat berus op selfbetuiging, hul magsinstrumente en die belange van binnelandse politiek, eerder as om die buiteland deur binnelandse toegewings ter wille te probeer wees.
N1 (Suid-Afrika)
Noord-Kaap
Die N1 hou noordoos, verby Richmond, Hanover tot by Colesberg. By Hanover word die N10 gekruis. Net ná Colesberg word die Oranjerivier gekruis en die Vrystaat binne gegaan.
Jaap Marais
Die Herstigte Nasionale Party as opposisieparty
Marais het hom skerp verset teen die druk van die Vorster-regering op die Rhodesiese eerste minister Ian Smith om swart meerderheidsregering te aanvaar. Na ’n protesoptog hieroor na die premierswoning Libertas in 1976 is hy en van sy mede-demonstrante gearresteer en ’n naweek in polisieselle aangehou.
Volgens Marais het die politieke hervormings van die PW Botha-regering (1979-1989) die buitelandse druk op Afrikaners en die rewolusionêre klimaat onder swartmense verhoog, nie verminder nie. Marais het ’n fokus bepleit op die herstel van wet en orde in Suid-Afrika, ekonomiese geregtigheid teenoor produktiewe groepe, en die aanwending van alle magsinstrumente om Afrikaners se wil tot oorlewing te betuig.
N1 (Suid-Afrika)
Vrystaat
Vanaf die Oranjerivier hou die pad amper noordwaarts, gaan verby Springfontein, Trompsburg en Edenburg. Dit kruis dan die Rietrivier net voordat Bloemfontein bereik word. Hiervan is dit ’n snelweg wat wes om die stad lei (Bloemfontein Westelike verbypad). Net ná Bloemfontein gaan die N1 oor die Modderrivier, deur die Verkeerdevlei tolhek, ongeveer halfpad tussen Bloemfontein en Winburg, verder noord. Halfpad na Ventersburg word die Sandrivier gekruis. Die N1 gaan verby Ventersburg en is ’n snelweg verby Kroonstad, waar dit die Valsrivier oorsteek. Net suid van die Vaalrivier word die pad weer ’n snelweg verby Vanderbijlpark en Gauteng binnegaan. Waar die Vaalrivier gekruis word, is die Barrage net-net sigbaar aan die reisiger se regterkant.
Jaap Marais
Die Herstigte Nasionale Party as opposisieparty
Na die skeuring in die NP in 1982 het die nuutgestigte Konserwatiewe Party nie aansluiting gesoek by die HNP nie, en vir die volgende dekade het die KP die steun van regse Afrikaners van die HNP weggetrek. In 1985 is Louis Stofberg, die destydse Hoofsekretaris van die HNP in Vanderbijlpark verkies tot die Parlement. Die spanning tussen die HNP en die KP het verhoed dat die twee partye kon konsolideer in die algemene verkiesings van 1987 en 1989. Jaap Marais se oproep vanaf 1989 vir die totstandkoming van ’n Afrikaner-volksfront teen FW de Klerk is deur die AWB en die KP van die hand gewys.
N1 (Suid-Afrika)
Gauteng
Van duskant die Vaalrivier word die snelweg die "Kroonvaal Tolweg" genoem. Dit sluit dan by die Westelike Verbypad of "betonpad" aan. Net voor dié aansluiting, sluit die N12 eers by die N1 aan, dan noordwaarts na Pretoria waar dit die besigste pad in die Suidelike Halfrond vorm, nl. die Ben Schoeman-hoofweg, wat daagliks omtrent 300 000 voertuie tussen Johannesburg en Pretoria dra. Beide die N4 en N14 nasionale paaie sluit by die N1 aan. In Pretoria vorm dit die "Pretoria Oostelike verbypad" wat tot in Polokwane (Pietersburg) verleng. Halfpad tussen Pretoria en Bela-Bela (ou Warmbad) word die Limpopoprovinsie binnegery.
Jaap Marais
Die Herstigte Nasionale Party as opposisieparty
’n Aantal kragpunte het Marais wel ’n invloed laat uitoefen in die wyer regse politiek in the 1980's en 1990's wat veel groter was as die beperkte verkiesingsteun wat die HNP geniet het. Hy is buite sy party gerespekteer as ’n vurige spreker met 'n rekord van standvastigheid en eerlikheid; en sy knap  ontledings van politieke ontwikkelinge het aan hom ’n besondere reputasie verleen. Marais se grootste prestasie was moontlik die skepping van ’n intellektuele idioom vir Afrikaner-nasionalisme. Hy was onder die mees belese Afrikaner-politici van sy tyd in Suid-Afrika en ’n gedugte debatteerder.
N1 (Suid-Afrika)
Limpopo
Die N1 hou reg noord, verby Bela-Bela, swaai dan noordoos, verby die Kranskop-tolhek tot by Polokwane. Die N1 kruis die Steenbokskeerkring sowat 53 km noord van Polokwane. Die pad gaan dan aan na Louis Trichardt (Makhado) en gaan oor die Soutpansberg via Wyliespoort, deur Musina voor dit by Beitbrug uitkom. By Beitbrug word die Limpoporivier gekruis. Na Beitbrug, word die pad nie meer die N1 genoem nie, omdat dit in Zimbabwe in beweeg.
Jaap Marais
Die Herstigte Nasionale Party as opposisieparty
Sy idees is versprei deur tientalle artikels in die HNP-lyfblad Die Afrikaner, pamflette, briewe aan die media, en etlike boeke. Die oorheersing van die mediaveld deur die regeringsbeheerde SAUK en die NP-gesinde Naspers-groep in die era voor die internet het egter die doeltreffende verspreiding van Marais se denkbeelde beperk.
Verwerp ANC-oorheersing oor Afrikaners
Marais het bepleit dat Afrikaners die onderhandelinge staak, ’n blanke verkiesing eis omdat De Klerk geen mandaat het vir sy optrede nie, en weier om deel te neem aan die 1994-verkiesing. Marais se benadering nadat die ANC in 1994 wel oor Afrikaners begin regeer het, is dat Afrikaners ’n gees van verset moet opbou en hulself moet organiseer. Afrikaners moes nuwe inspirasie put uit die stryd van die Bittereinders van 1899-1902, en moes buite die nuwe politieke bestel bly. Volgens hom sal die ANC-bestel onvermydelik inmekaarstort en dit sal nuwe historiese geleenthede skep vir die Afrikaners om weer vry te wees as ’n volk in Afrika.
Een van Marais se laaste politieke dade was dat hy, in die eeufeesjaar van die Tweede Vryheidsoorlog, aan ’n Engelstalige koerant geskryf het dat dit die Britte en nié die Nasionale Party was, wat apartheid uitgedink het.
Hy het ook die koningin se uitdrukking van “smart” teenoor die Tweede Vryheidsoorlog verwerp toe sy dit tydens ’n besoek aan Suid-Afrika gesê het. Hy het daaroor gesê: “Óf die Britte wil op enige moontlike manier wegskram van hierdie besonder skandelike deel van hulle geskiedenis, óf hulle verkies om onversoend met die Afrikaner saam te leef.”
Denker oor Afrikaner-nasionalisme
Marais was die skrywer van vier boeke en tientalle artikels waarin hy die idioom van Afrikaner-nasionalisme vertolk en uitgebrei het. Die vernaamste werke was Stryd is Lewe (Aktuele Publikasies, Pretoria 1980), Waarheid en Werklikheid (Aktuele Publikasies, Pretoria 1983), Afrikanernasionalisme en die Nuwe Suid-Afrika (Strydpers, Pretoria 1990) en Die era van Verwoerd (Aktuele Publikasies, Pretoria 1992).
Politici wat ’n groot invloed op Marais as jongman had, was die Afrikaner-nasionaliste en latere eerste ministers Hans Strijdom en Hendrik Verwoerd. Wat denkers aan betref, het Marais in sy geskrifte en toesprake meermale verwys na Richard Weaver, C.J. Langenhoven, Tobie Muller, James Burnham, William F. Buckley, Alexis de Tocqueville, G. K. Chesterton, Alain de Benoist en Ortega Y Gasset. Marais het veral ’n diepgaande studie gemaak van die partypolitieke geskiedenis vanaf 1902 tot 1948, en het dikwels na verskeie partye se lotgevalle verwys wanneer politieke beginsels ter sprake gekom het. Hy was oortuig dat daar net twee beginselbasisse in die Suid-Afrikaanse politiek was, naamlik dié van Afrikaner-nasionalisme en daarnaas die liberale basis. Hy kon gesaghebbend oor ekonomiese sake praat en het die werke van Ludwig von Mises, Von Hayek, Enoch Powell en Milton Friedman as betekenisvolle bydraes beskou. In hierdie verband het hy verskeie ontledings gemaak, soos onder andere oor die dalende geboortesyfer onder blankes.
Jaap Marais het 'n besondere belangstelling in die letterkunde gehad, met ’n voorkeur vir Afrikaanse, Engelse en Nederlandse poësie. Hy het daarby graag die biografieë van politieke leiers en werke oor die geskiedenis gelees, asook die geskiedenisfilosowe Oswald Spengler en Arnold J. Toynbee. Hy het onder meer Shakespeare se drama, Julius Caesar, in Afrikaans vertaal.
Vir Marais was identiteit, kontinuïteit en vryheid die drie kerntemas van Afrikaner-nasionalisme. Hy het beklemtoon dat identiteit berus op soort soek soort, met die reg op eie voorkeur en die teenkant daarvan, die reg om te diskrimineer. Volgens Marais is daar in elke volk ’n sentrum van gesag wat bepaal wat en wie ingesluit word en wie nie. In die geval van Afrikaners het estetiese rasseoordele maar ook taal, kultuur, tradisies en hul geskiedenis binne suidelike Afrika hul identiteit gevorm.
Vir Marais was die vryheidstryd van Afrikaners veral teen buitelandse oorheersing deur Britse, Amerikaanse of Sowjet-magte of teen binnelandse oorheersing deur ander groepe of finansiële imperialiste. Daardie vryheid was gekoppel aan die Afrikaner se eie vaderland, wat hy omskryf het as Suid-Afrika sonder die tradisionele swart volksgebiede en bruin en Indiër-groepsgebiede. Marais was ’n voorstander van ’n Suid-Afrika waarin swart volkere nie oor blankes en blankes nie oor swartmense sou regeer nie, weens die suksesvolle deurvoer van die beleid van aparte tuislande (groot apartheid) van dr. H.F. Verwoerd. Hy was ook ten gunste van rasseskeidingsmaatreels om die bewustheid van groepsverskille in stand te hou totdat territoriale rasseskeiding deurgevoer is (klein apartheid).
Vir Marais was kontinuïteit daarin geleë dat elke geslag dit wat sy voorgeslagte opgebou het moes handhaaf en aan ’n nageslag moes oorhandig. Soos Edmund Burke, het Marais gemeen die idees van enkelinge was ondergeskik aan die opgeboude kollektiewe wysheid van vele geslagte. Hy het ook 'n besondere klem geplaas op die noodsaak van ’n langdurige stryd om kulturele en politieke herlewing. Enersyds moes daar ’n sterker selfbetuiging en skeppingskrag uit eie bodem kom, andersyds ’n wegtrek uit die greep van die Anglo-Amerikaanse denkwêreld en groter wisselwerking met die beste elemente in die kontinentale stamlande van die Afrikaners.
Privaat lewe
Marais was toegewy tot die digkuns van onder meer T.S. Eliot en John Keats, asook ’n produktiewe skrywer. Hy was ook ’n kenner van goeie wyn en ’n bekroonde teler van grasparkiete waarvoor hy talle internasionale pryse gewen het.
Marais het in 1959 met Maria Dorothea Rautenbach getrou. Hulle het een seun en twee dogters gehad.
Wolseley-tolbos
In Engels staan dit as die Wolseley conebush bekend.
Alloscleria tenuispinosa
Die spons behoort tot die genus Alloscleria en tot die familie Heteroxyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Topsent.
Rex Harrison
Benewens sy verhoogloopbaan het Harrison in verskeie rolprente gespeel, onder meer Anna and the King of Siam (1946), The Ghost and Mrs. Muir (1947), Cleopatra (1963) en Doctor Dolittle (1967). In Julie 1989 het koningin Elizabeth II hom tot ridder geslaan.
Harrison het in 1975 sy eerste outobiografie uitgereik. Sy tweede, A Damned Serious Business: My Life in Comedy, is in 1991 ná sy dood gepubliseer. Hy was ses keer getroud en het twee seuns gehad: Noel en Carey. Hy het op die verhoog verskyn tot kort voor sy dood in Junie 1990 op die ouderdom van 82.
Vroeë lewe
Reginald Carey Harrison is in Derry House in Huyton, Brittanje, gebore en het aan die Liverpool-kollege skoolgegaan. Hy het in 1924 in Liverpool die eerste keer op die verhoog verskyn. Sy loopbaan is tydens die Tweede Wêreldoorlog onderbreek terwyl hy in die Britse lugmag as vlugluitenant gedien het.
Hy het in Londen en New York rolle op die verhoog vertolk in stukke soos Bell, Book and Candle, Venus Observed, The Cocktail Party, The Kingfisher en The Love of Four Colonels. Hy was ook die regisseur van laasgenoemde. Hy het sy eerste Tony in 1949 gewen vir sy rol as Hendrik VIII in Anne of the Thousand Days. Sy tweede Tony en internasionale roem het gevolg met sy rol as prof. Henry Higgins in My Fair Lady, waarin hy saam met Julie Andrews verskyn het.
Latere stukke waarin hy opgetree het, sluit in Henry IV, Aren't We All? en The Admirable Crichton. Hy het in 1981 na die verhoog teruggekeer in die rol van Henry Higgins in My Fair Lady en sy verbinding met die toneelstukke van George Bernard Shaw herbevestig. Hy het Tony-benoemings gekry vir onder meer Heartbreak House, Caesar and Cleopatra en The Devil's Disciple.
Rolprente
Harrison se rolprentdebuut was in 1930 in The Great Game. Daarna het rolle gevolg in The Citadel (1938), Night Train to Munich (1940), Major Barbara (1941), Blithe Spirit (1945), Anna and the King of Siam (1946), The Ghost and Mrs. Muir (1947) en The Foxes of Harrow (1947). Hy is die bekendste vir die rol van prof. Henry Higgins in the 1964-rolprentweergawe van My Fair Lady. Dit was gebaseer op die Broadway-produksie met dieselfde naam en dié was weer gebaseer op die toneelstuk Pygmalion van George Bernard Shaw. Harrison het daarvoor ’n Oscar gewen vir beste akteur. In 1967 het hy ook in Doctor Dolittle gespeel en in 1968 in die komedie The Honey Pot.
Hoewel hy in komedies uitgeblink het, het hy goeie reaksie ontlok in dramas soos Cleopatra (1963) as Julius Caesar en in The Agony and the Ecstasy (1965) as pous Julius II teenoor Charlton Heston as Michelangelo. Hy was ook in die Hindi-prent Shalimar en het die rol vertolk van ’n ouer homoseksueel teenoor Richard Burton as sy minnaar in Staircase (1969).
Latere loopbaan en dood
Hoewel hy uit die rolprentbedryf getree het ná die 1982-prent A Time to Die, het Harrison steeds op Broadway en die Weseinde verskyn tot net voor sy dood. Hy is in 1984 vir nog ’n Tony benoem vir sy rol as kapt. Shotover in George Bernard Shaw se Heartbreak House. Daarna het hy in onder meer The Kingfisher (1985), Aren't We All? (1986) en The Admirable Crichton (1989) verskyn.
Harrison is op 2 Junie 1990 in sy huis in Manhattan dood op die ouderdom van 82. Die verhoogstuk waarin hy toe verskyn het, The Circle (1989–1990), het met sy dood tot ’n einde gekom.
23 April
23 April is die 113de dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (114de in skrikkeljare). Daar volg nog 252 dae in die jaar.
Trinidad, Bolivië
Trinidad, amptelik La Santisima Trinidad, is 'n stad in Bolivië met 'n bevolking van 101 293.
Eve Morey
Eve Morey (gebore 4 Junie 1983) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Neighbours (1985) en Neighbours vs. Time Travel (2017).
Icelandair
Icelandair is Ysland se grootste lugredery wat in 2007 sy 70ste verjaardag gevier het. Die Icelandair Group is vandag 'n internasionale onderneming wat twaalf filiaalmaatskappye in die lugvaart- en toerismebedryf behels en oor 'n personeel van 3 000 mense beskik. Die groep is 'n privaat maatskappy in besit van enkele duisend Yslandse aandeelhouers.
Met 'n vloot van 19 Boeing-vliegtuie het Icelandair in 2007 25 bestemmings in Europa en Noord-Amerika met 160 weeklikse vlugte bedien.
Geskiedenis
Flugfélag Íslands se eerste internasionale vlugte in die jaar 1945 het Skotland en Denemarke bedien. 'n Tweede Yslandse lugredery, Loftleidir, het sy eerste internasionale bestemmings in 1947 bedien en 'n pioniersrol gespeel met sy goedkoop vlugte op die Noord-Atlantiese roete wat in 1953 begin het.
In 1973 het Flugfélag Íslands en Loftleidir saamgesmelt om 'n nuwe gemeenskaplike maatskappy, Flugleidir, te vorm. In Oktober 1979 het Flugleidir die twee oorspronklike lugrederye se operasionele verantwoordelikhede oorgeneem en besluit om die naam Flugleidir nog slegs op die binnelandse mark te gebruik, terwyl Icelandair as die maatskappy se internasionale handelsnaam gebruik is.
Albert Ray
Albert Ray (28 Augustus 1897 – 5 Februarie 1944) was 'n Amerikaanse regisseur, skrywer, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Thief in the Dark (1928), Guilty or Not Guilty (1932), Dancing Man (1934), en Desperate Trails (1939).
Andrew Jackson Downing
Andrew Jackson Downing (31 Oktober 1815 – 28 Julie 1852) was 'n Amerikaanse landskapsontwerper, tuinboukundige en skrywer. Met sy publikasies was hy 'n invloedryke voorstaander van die Gotiese herlewing in die Amerikaanse boukuns - 'n styl wat gepaard gegaan het met Romantiese strominge en met sommige van sy stylvariasies die terugkeer na 'n natuurlike wêreld versinnebeeld het - in kontras met die formele strengheid van Grieks-Romeinse klassisisme. As uitgewer van die maandelikse tydskrif The Horticulturist, wat volgens hom aan rural art and rural taste gewy was, word hy as een van die grondleggers van Amerikaanse landskapsargitektuur beskou. In hierdie tydskrif, die eerste van sy soort in die Verenigde State, het Downing sy ideaal van 'n naturalistiese landskapsargitektuur as 'n moderne alternatief tot die klassieke geometrie van historiese Italiaanse en Franse tuinboukuns, 'n kulturele erfenis wat in die 18de en vroeë 19de eeuse Amerikaanse samelewing algemeen aanvaar is, aan 'n breër publiek bekendgestel.
Downing is besiel deur die estetiese beginsels van Engelse argitektuur wat hy in sy ontwerpe aan die klimatiese besonderhede van Noord-Amerika sowel as die republikeinse instellings van die jong Amerikaanse samelewing probeer aanpas het - 'n samelewing waarna (na aanleiding van Ralph Waldo Emerson se essay The Young American wat in 1844 gepubliseer is) as Young America verwys is en wat gedurende die 1840's en 1850's nog sy eie kulturele identiteit probeer vind het. Sy teorieë baseer op die gedagtes en werke van John Claudius Loudon (1783–1843), 'n Skotse botanikus, landskapstuinier en argitek, wat die positiewe effekte van 'n ontspanne lewe in 'n landelike omgewing beklemtoon het - 'n soort suiweringsproses vir die menslike gees wat volgens sy demokratiese ideale toeganklik en ervaarbaar sou wees vir alle sosiale klasse in die samelewing. In 'n stedelike omgewing kon hierdie ideaal in die Victoriaanse tydperk volgens Loudon deur openbare tuine en parke verwesenlik word. So het Downing vir 'n groot openbare park in New York gepleit. Ongelukkig was dit nie aan hom vegun om die verwesenliking van sy idee, New York se Central Park, nog te beleef nie.
Met sy argitektoniese ontwerpe het Downing op enkelgesinshuise in landelike omgewings gefokus. In lyn met die heersende smaak van sy tyd, wat sterk deur Romantiese strominge en 'n herwaardering van Middeleeuse kultuur en boukuns beïnvloed is, het hy wonings in die Picturesque Gothic of Italianate-styl ontwerp. Downing het daarna gestrewe om die beste moontlike behuising aan Amerikaners uit alle inkomstegroepe en lae van die samelewing te voorsien. So het hy drie grondleggende modelle vir 'n verskeidenheid ontwerpe van woonhuise ontwikkel: villa's vir welvarende klante, cottages (kothuise) vir werkersklasgesinne en plaashuise vir boere.
Andrew Jackson Downing se loopbaan het op sy hoogtepunt tot 'n skielike en tragiese einde gekom met sy dood in 'n skeepsbrand op die Hudsonrivier.
Kate Mulvany
Kate Mulvany (gebore 24 Februarie 1978) is 'n Australiese aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Griff the Invisible (2010), The Great Gatsby (2013), en The Little Death (2014), en in die televisiereeks Secret City (2016).
Caster Semenya
Mokgadi Caster Semenya OIB (* Ga-Masehlong, naby Polokwane, 7 Januarie 1991) is 'n Suid-Afrikaanse middelafstandatleet wat in die 800 m-item spesialiseer. Sy het in hierdie baanitem Suid-Afrikaanse en wêreldkampioen geword.
Op 6 Julie 2010 het die Internasionale Vereniging van Atletiekfederasies (IAAF) toestemming verleen dat sy weer teen vroueatlete mag deelneem, na uitgerekte spekulasie oor haar geslag. Sy wen haar eerste wedloop na haar hertoetrede toe sy op 15 Julie 2010 gemaklik met 'n tyd van 2:04.22 by die Lappeenranta-spele in Finland wen.
Tydens die Olimpiese Somerspele van 2012 wen sy 'n silwermedalje in die 800 m-wedloop (later deur die IOK opgegradeer na goud). Semenya het by die openingseremonie die Suid-Afrikaanse vlag gedra.
Op 20 Augustus 2016 wen sy 'n goue medalje in die 800 m-wedloop by die Olimpiese Spele van 2016 in Rio de Janeiro, in 'n tyd van 1:55.28.
Persoonlike lewe en eerbetonings
Semenya het tydens die Vryheidsdag op 27 April 2014 die Orde van Ikhamanga in brons ontvang.
Amorphinopsis atlantica
Amorphinopsis atlantica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amorphinopsis en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2004 deur Carvalho, Hajdu, Mothes & Van Soest.
Suid-Arabiese alfabet
Die antieke Jemeni-alfabet het in omstreeks die 9de eeu v.C. ontstaan uit die Proto-Sinaïtiese alfabet. Dit is gebruik om die Jemeni- of Ou Suid-Arabiese tale te skryf. Die vroegste inskripsies sover bekend was in die 9de eeu v.C. in Eritrea en in die 8ste eeu v.C. in Babilonië en Jemen. Daar was geen klinkers nie en dit was dus ’n abjad.
Doringrivier
Doringrivier is die naam van verskeie riviere en spruite in ses van die provinsies van Suid-Afrika:
Suid-Arabiese alfabet
’n Gevestigde vorm het in omstreeks 500 v.C. ontstaan en dit is tot in die 7de eeu n.C. gebruik, onder meer vir Ou Noord-Arabies. Dit is eindelik deur die Arabiese alfabet vervang. In Ethiopië het dit later in die Ge'ez-skrif ontwikkel wat, met bygevoegde simbole deur die eeue, gebruik is vir Ge'ez en ander tale in dié land en in Eritrea.
Unicode
Ou Suid-Arabies is tot die Unicode-standaard gevoeg in Oktober 2009, met die uitreiking van weergawe 5.2. Die Unicode-blok daarvoor is U+1BC0–U+10A7F.
Mauna Loa
Mauna Loa is 'n aktiewe vulkaan op Big Island (Hawaii), die grootste eiland van die Amerikaanse deelstaat Hawaii, en een van altesaam vyf vulkane waaruit hierdie eiland bestaan. Mokuʻāweoweo, een van talle slakkekeëls op die piekplato, is een van die hoogste punte in die deelstaat op 'n hoogte van 4 169 meter (13 679 voet) bo seevlak.
Mauna Loa is een van die hoogste bergpieke ter wêreld as 'n mens sy hoogte vanaf die voet meet wat teen 'n diepte van 5 800 meter (19 000 voet) onder die seespieël van die Stille Oseaan lê. Mauna Loa bereik sodoende 'n totale hoogte van 9 969 meter (32 709 voet).
Mauna Loa staan vandag veral bekend vir sy sterrewagte teen 'n hoogte van 3 397 meter.
Danie Craven-stadion
Die Danie Craven-stadion is 'n veeldoelige sportstadion op Coetzenburg in Stellenbosch, Suid-Afrika. Dit is deel van die Universiteit Stellenbosch se sportfasiliteite. Die stadion is vernoem na rugbylegende en Springbokskrumskakel Danie Craven. Die stadion kan 16 000 toeskouers huisves en is in 1979 gebou. Dit is langs die Coetzenburg-stadion geleë.
Sheryl Munks
Sheryl Munks (gebore 1965) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Prisoner (1979), Snowy River: The McGregor Saga (1993), Blue Heelers (1994), en State Coroner (1997).
Danie Craven-stadion
Die Danie Craven-stadion word tans hoofsaaklik vir rugbywedstryde gebruik. Tydens die Rugbywêreldbeker 1995 was dit gasheer vir die wedstryd tussen Australië en Roemenië.
Noardeast-Fryslân
Noardeast-Fryslân is 'n munisipaliteit in die provinsie Friesland in die noorde van Nederland. Die munisipaliteit is gestig in 2019 deur die samevoeging van die munisipaliteite Dongeradeel, Ferwerderadiel en Kollumerland en Nieuwkruisland. Dokkum is die administratiewe setel van die munisipaliteit.
Danie Craven-stadion
Die stadion was ook die gasheer vir die Touch Voetbalwêreldbeker 2007 toe Australië aanspraak gemaak het op die titel as wêreldkampioene vir nog 4 jaar.
Noardeast-Fryslân
Noardeast-Fryslân lê aan die Waddesee.
Plekke
Aalsum, Anjum, Augsbuurt, Blija, Bornwird, Brantgum, Burdaard, Burum, Dokkum, Ee, Engwierum, Ferwerd, Foudgum, Ginnum, Hallum, Hantum, Hantumeruitburen, Hantumhuizen, Hegebeintum, Hiaure, Holwerd, Jannum, Jislum, Jouswier, Kollum, Kollumerpomp, Kollumerzwaag, Lichtaard, Lioessens, Marrum, Metslawier, Moddergat, Morra, Munnekezijl, Nes, Niawier, Oosternijkerk, Oostmahorn, Oostrum, Oudwoude, Paesens, Raard, Reitsum, Ternaard, Triemen, Veenklooster, Waaxens, Wanswerd, Warfstermolen, Westergeest, Wetsens, Wierum en Zwagerbosch.
Danie Craven-stadion
Oor die geskiedenis van die FNB Varsitybeker, 'n plaaslike universiteiterugbytoernooi, is vele wedstryde by die stadion gespeel. In die drie jaar van 2008–2010 is die eindstryde ook by die stadion beslis. In 2008 is die eindstryd tussen Maties (Universiteit van Stellenbosch) en die Ikey Tigers (Universiteit van Kaapstad) gespeel en in 2009 tussen Maties en die Pukke (Noordwes-Universiteit). In 2010 is die eindstryd weer tussen die Maties en die Ikey Tigers beslis. Die Maties het al drie toernooie gewen.
Die Bolandkrieketspan speel ook van sy wedstryde by die stadion.
Amorphinopsis dichotoma
Amorphinopsis dichotoma is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amorphinopsis en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1916 deur Dendy.
Barbapapa
Barbapapa is die titelkarakter en naam van die "spesie" van die genoemde karakter, van 'n reeks kinderboeke wat in die 1970's geskryf is deur die Franse argitektuurstudent Anette Tison en die Amerikaanse biologieleraar Talus Taylor, woonagtig in Parys, Frankryk. Die eerste boek het in 1970 in Frans verskyn (barbe à papa is Frans vir spookasem of kan letterlik vertaal word as "papa se baard") en is later in meer as 30 tale vertaal.
Japannese tale
Die Japannese tale of Japannees-Ryukyu is 'n taalfamilie wat uit 12 tale bestaan en deur sowat 130 miljoen mense op die Japanse Argipel gepraat word. Dié taalfamilie bestaan uit twee groepe, naamlik Japannees en die Ryukyu-tale.
Die grootste tale (volgens moedertaalsprekers) is: Japannees (129 miljoen), Okinawa-Amami (900 000) en Sakisjima (100 000). Al die Japannese tale word met die Japannese skryfstelsel, bestaande uit Kanji, Hiragana en Katakana, geskryf.