cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ranger 8
Sendingprofiel
Die Atlas 196D en Agena B 6006-vuurpyl kombinasie het goed presteer en die Agena met die Ranger 8 daarop in wentelbaan om die aarde parkeer op 'n hoogte van 185 km na die lansering. Veertien minute later is die Agena-vuurpyl se enjin vir 90 sekondes ontbrand om die ruimtetuig in oorplaas baan na die maan te plaas. 'n Paar minute later het die Ranger van die Agena geskei. Die Ranger se sonpanele het ontplooi, die posisiebeheer stelsel is geaktiveer en radio transmissie het oorgeskakel van die omnigerigte antenne na die hoëwins antenna om 21:30 UT. Op 18 Februarie, op 'n afstand van 160,000 km vanaf die aarde, het die beplande middebaan maneuver plaasgevind. Die ruimtetuig het homself georiënteer en ook 'n 59 sekonde ontbranding van die enjin gedoen. Die hele maneuver het 27 minute geduur en gedurende die tydperk het die ruimtetuig se senderkrag aansienlik gedaal, soveel so dat die telemetrie kanale kontak verloor met die aarde het. Dit het met tussenposes aangehou totdat die enjin afgeskakel het, die krag het toe na normaal teruggekeer. Die verbreking van kommunikasie met die telemetrie het gelukkig geen ernstige gevolge gehad nie. Daar was beplan dat die aanboord kamers meer in die rigting van ruimtetuig se vlug moet fokus net voordat dit die maan bereik, die plan was gekanselleer om die kameras toe te laat om 'n groter gebied van die maan se oppervlakte af te neem.
Ranger 8 het die maan op 20 Februarie 1965 bereik. Die eerste beeld was om 9:34:32 UT geneem op 'n hoogte van 2510 km. Daar was 7,137 foto's van hoogstaande gehalte na die aarde gestuur in die laaste 23 minute van die vlug. Die laaste foto voor impak het 'n resolusie van 1.5 meter gehad. Die ruimtetuig het die maan se oppervlakte genader in 'n direkte hiperboliese baan met 'n inkomende asimptotiese rigting teen 'n hoek van -13.6 grade van die maan se ewenaar. Die wentelbaan se vlak was met 'n hoek van 16.5 grade tot die maan se ewenaar. Na 'n vlug van 64.9 ure het impak met die maan om 09:57:36.756 UT op 20 Februarie 1065 gebeur in die Mare Tranquillitatis by 2.67° N, 24.65° O.
Audi Q7
Die Audi Q7 is 'n volgrootte luukse oorkruis SNV wat in September 2005 by die Frankfurt Motorskou onthul is. Produksie van die Q7 is teen herfs-2005 begin by die Volkswagen Bratislava-aanleg in Bratislava, Slowakye. Dit is die eerste SNV uit die Audistal en verkope het in 2006 afgeskop. Later is Audi se tweede SNV, die Q5, onthul as 'n 2009 model. Audi het sederdien 'n derde SNV model vrygestel, die Q3, in die 3de kwartaal van 2011. Die Q7 deel 'n platform met die Volkswagen Touareg en die Porsche Cayenne.
Minnie Driver
Minnie Driver (gebore 31 Januarie 1970) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sleepers (1996), Good Will Hunting (1997), Grosse Pointe Blank (1997), en The Phantom of the Opera (2004).
Fanny Cogan
Fanny Cogan (1866 – 18 Mei 1929) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Shell Game (1918), The Cross Bearer (1918), The Woman of Lies (1919), en The Shadow of Rosalie Byrnes (1920).
Dendrilla cirsioides
Dendrilla cirsioides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dendrilla en tot die familie Darwinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1893 deur Topsent.
Kitaar
Geskiedenis
Snaarinstrumente soortgelyk aan die kitaar is al vir ten minste 5000 jaar lank bekend. Dit wil voorkom asof die kitaar afgelei is van instrumente wat bekend was in antieke Sentraal-Asië en daar as die cithara bekend gestaan het. Instrumente met baie ooreenkomste met die kitaar kan gesien word in beeldjies wat opgegrawe is in die ou Persiese hoofstad Soesa. Die Persiese woord taar beteken ook snaar.
Helen Cohan
Helen Cohan (13 September 1910 – 14 September 1996) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Lightnin (1930), The Penal Code (1932), en Kiss and Make-Up (1934).
Guigang
Guigang (Chinees: 贵港) is 'n stad in die Chinese outonome gebied Guangxi met 'n bevolking van 4 400 000 in 2004. Die stad is in die verre suidooste van China aan die kus van die Suid-Chinese See geleë.
Guigang is tussen Guangxi se groot stede Nanning, Guilin, Liutsjou, Beihai en Wutsjou geleë. Die stad is 'n belangrike vervoerknooppunt tussen Hongkong en Macau in die suide en die sentrum van China.
Davidson Don Tengo Jabavu
Davidson Don Tengo Jabavu (20 Oktober 1885 – 3 Augustus 1959) was 'n swart dosent en politieke leier wat in King William’s Town in die destydse Kaapkolonie gebore is. Hy was die oudste seun van John Tengo Jabavu, redakteur van die eerste koerant in 'n swart taal in Suid-Afrika.
Davidson Don Tengo Jabavu het die Lovedale-sendinginstituut in Kaapstad, die Morija-opleidingskollege in Lesotho, en die Opleidingsinstituut van Colwyn Bay in Wallis bygewoon. Nadat hy 'n B.A.-graad by die Londen-universiteit verwerf het, asook 'n onderwyssertifikaat by Birmingham-universiteit in Brittanje, is hy in 1916 by die South African Native College by Fort Hare as die eerste swart professor aldaar aangestel, waar hy tale gedoseer het. Hy het vir meer as dertig jaar by die universiteit aangebly en ondere andere 'n swart onderwysersvereniging gestig wat hulle beywer het vir beter landboumetodes, die waarde van hande-arbeid beklemtoon het en om rassesamewerking gepleit het. Hy was President van die All-Africa Convention (AAC), wat gekant was teen die segregasiewette wat in 1936 deur die Hertzog-regering in Suid-Afrika aanvaar is.
Die Rhodes-universiteit het in 1954 'n eredoktorsgraad aan hom toegeken.
Gaboen
Gaboen (Frans: Gabon, [ɡabɔ̃]), amptelik die Gaboenese Republiek (République gabonaise), is 'n land aan die weskus van Sentraal-Afrika. Dit word deur Kameroen, Republiek van die Kongo, Ekwatoriaal-Guinee en die Golf van Guinee begrens. Gaboen beslaan 'n oppervlakte van 267 667 km² en het 'n bevolking van 2 340 613 in 2022 gehad. Die hoofstad en grootste stad is Libreville.
Gaboen is deur outokratiese presidente regeer sedert sy onafhanklikheid op 17 Augustus 1960 en het in 1990 met politiese hervormings begin. Oorvloedige ruolie en buitelandse private beleggings het gehelp om van Gaboen een van die voorspoedigste lande in Afrika suid van die Sahara te maak. Sedert 2022 is Gaboen naas Mosambiek, Rwanda en Togo die enigste lidland van die Britse Statebond wat vroeër geen Britse kolonie was nie.
Etimologie
Gaboen se naam is moontlik afgelei van gabão, Portugees vir 'n kapmantel met moue (Engels: hooded cloak with sleeves) wat nagenoeg die vorm van die Komorivier se lang en breë monding naby Libreville sou wees.
Demografie
Daar woon ongeveer 154 000 Europeërs (10% van die bevolking) in Gaboen.
Christiane Bjørg Nielsen
Christiane Bjørg Nielsen (gebore 27 Februarie 1966) is 'n Deense aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Pixie Panic (2000) en in die televisiereekse Alletiders nisse (1995), Alletiders julemand (1997), en Pyrus i alletiders eventyr (2000).
Danone
Danone is 'n multinasionale Franse voedselonderneming met sy hoofkantoor in Parys. Die maatskappy is op die Euronext-beurs van Parys genoteer, waar dit in die CAC 40-aandelemarkindeks opgeneem word.
Bosporus-brug
Die Bosporus-brug, ook bekend as die Eerste Bosporus-brug (Turks: Boğaziçi Köprüsü of 1. Boğaziçi Köprüsü) is een van twee brûe oor die Bosporus in Istanboel, Turkye, wat Europa en Asië verbind. Die ander is die Fatih Sultan Mehmet-brug, ook genoem die Tweede Bosporus-brug.
Danone
Oor die jare het die onderneming op vier gebiede ontwikkel: vars suiwel- en plantprodukte, gebottelde water, mediese voeding en babavoeding.
Bosporus-brug
Die brug is tussen Ortaköy aan die Europese kant en Beylerbeyi aan die Asiatiese kant geleë. Dit is ’n hangbrug met staalmaste en is 1 510 m lank en 39 m breed. Die padvlak is 64 m hoog. Dit was die vierde langste hangbrug ter wêreld (die langste buite die VSA) toe dit in 1973 voltooi is en is tans die 21ste langste.
Samantha Droke
Samantha Droke (gebore 8 November 1987) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Horton Hears a Who! (2008) en God Bless America (2011), en in die televisiereeks Poor Paul (2008).
Jennifer Schwalbach Smith
Jennifer Schwalbach Smith (gebore 7 April 1971) is 'n Amerikaanse vervaardiger, aktrise, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Jay and Silent Bob Strike Back (2001), Clerks II (2006), Red State (2011), en Tusk (2014).
Syroete
Die Syroete was ’n netwerk karavaanroetes deur Sentraal-Asië, waarlangs eeue lank handel gedryf is tussen die Midde-Ooste en die gebiede om die Middellandse See aan die een kant en China en Oos-Asië aan die ander kant. Dit was van die klassieke oudheid tot die laat Middeleeue ’n belangrike verbinding tussen Oos en Wes.
Die eerste persoon wat die naam Syroete (Duits: Seidenstraße) gebruik het, was die Duitse geograaf en ontdekkingsreisiger Ferdinand von Richthofen in 1877.
Die Sentraal-Asiatiese deel van die Syroete is al omstreeks 115 v.C. deur die Han-dinastie gebruik. Die handel oor land het in die Middeleeue afgeneem toe seevervoer belangriker geword het. Die Syroete is in 2014 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.
Handelsware
Die Syroete is so genoem omdat sy uit die Ooste, toe ’n kosbare tekstiel en handelsitem, met dié roete langs na die Weste vervoer is. Twee Nestoriaanse monnike het in 552 sywurms in hol kieries na die Bisantynse Ryk gesmokkel en hierna was die vervaardiging van sy nie meer tot die Chinese beperk nie, maar kon dit ook in die Weste vervaardig word.
Op die roetes kon talle handelsware vervoer word, veral sy, satyn, muskus, robyne, diamante, pêrels, porselein, papier, rabarber, vrugte, perde en buskruit. Terselfdertyd is opvattings, idees, siektes en kultuur met die roetes versprei.
Vanweë die vervoer van ander produkte het dele van die Syroete ook ander name gekry, soos die Wierook- en die Teeroete.
Die ligging van die Syroete
Hoewel die naam Syroete soos net een roete klink, het daar deur die loop van die eeue verskeie roetes bestaan en is verskillende roetes terselfdertyd gebruik. Dit wek ook die indruk dat dit ’n lang pad was, maar min reisigers het die hele roete afgelê.
Dit het ontstaan deurdat China en die Midde-Ooste al hoe nader na mekaar toe uitgebrei het. Alexander die Grote het tot diep in Asië deurgedring, en die Romeine tot aan die Eufraat-rivier. Aanvanklik het die Xiongnu-volk in China handel bemoeilik en die Syroete gesluit. Chinese ontdekkers het waarskynlik wel die roete verken en die Grieks-Bactriese gebiede omstreeks 300 v.C. besoek. ’n Ander Chinese ontdekker, in diens van generaal Pan Tsau, het glo ook na Persië gereis. Berigte het China bereik oor die groot ryk Ta-tsin (Rome) wat baie ryk en magtig was en graag met China wou handel dryf. Omstreeks 150 n.C. sou ’n klein Romeinse geselskap selfs Annam besoek het met wierook en goud vir die Chinese keiser. Hierdeur het gereelde handel ontstaan.
Die kontinentale roete vanaf die handelsentrums in Noord-China word verdeel in die noordelike en die suidelike roete. Die noordelike roete het deur die Bulgar-Kiptsjak-sone na Oos-Europa en die Krimskiereiland geloop, en van daar deur die Swartsee na die Middellandse See.
Die suidelike roete het deur Turkestan-Khorasan en Iran na Mesopotamië geloop en van daar na Antiogië aan die Middellandse See.
Stede op die Syroete is: Antiogië, Damaskus, Bagdad, Isfahan, Merv, Konstantinopel, Balkh, Samarkand, Tasjkent, Kashgar, Ürümqi, Xi'an en Hotan.
Noordelike roete
Die noordelike roete het deur die Chinese provinsie Gansu geloop en in drie vertak, waarvan twee die bergreekse noord en suid van die Taklamakanwoestyn gevolg het en weer in Kashgar by mekaar aangesluit het; die derde het noord van die Tiensjan-woestyn verbygeloop en deur Turpan, Talgar en Alma-Ata (in die huidige Suidoos-Kasakstan).
In Kashgar het ’n roete weggebreek na die Alai-vallei in die rigting van Termez en Balkh; ’n ander na Kokand in die Vallei van Fergana en van daar na die Weste deur die Karakum-woestyn na Merv (in die huidige Turkmenistan), waarna dit by die suidelike roete aangesluit het.
Daar was ook ’n vertakking in ’n noordwestelike rigting na die Aralmeer en die Kaspiese See en verder na die Swartsee. Nog ’n roete het in Xi'an begin en onder andere deur die huidige Oesbekistan, Iran en Irak geloop voordat dit die westelike grens van die Romeinse Ryk bereik het.
Suidelike roete
Die suidelike roete het veral uit ’n enkele roete bestaan vanaf Noord-Indië, deur die Turkestan-Khorasan-streek na Mesopotamië en Anatolië. Daar was vertakkings suidwaarts na hawens, van waar die handelsware per skip verder vervoer is.
Die roete het deur die Sichuan-bekken in China en deur die Himalaja-gebergte in Noord-Indië geloop na die Ou Teeroete. Daarna het dit deur Noord-Pakistan en Afganistan geloop na waar dit naby Merv by die noordelike roete aangesluit het.
Van hier het die roete in ’n nagenoeg direkte lyn na die Weste geloop, deur die bergagtige Noord-Persië en die noordpunt van die Siriese Woestyn na die Levant. Van hier af het handelskepe met die Middellandse See gevaar na ander roetes in Italië. Verdere landroetes het na Anatolië en Noord-Afrika geloop.
Nog ’n vertakking het deur Afganistan en Iran na Persië geloop na die hawestad Charax Spasinu aan die Persiese Golf, en van daar na Petra in die huidige Jordanië, Alexandrië in Egipte en ander hawestede aan die Middellandse See, van waar handelsware na Rome verskeep is.
Seeroete
Die seeroete het nie amptelik deel van die Syroete uitgemaak nie. Dit het in omstreeks die 6de eeu van die monding van die Rooirivier naby die huidige Hanoi geloop, deur die Straat van Malakka na Suidoos-Asië, Sri Lanka en Indië, en van daar na die Persiese Golf en Romeinse hawens.
Kultuuroordrag
Handel op die Syroete was ’n belangrike faktor in die ontwikkeling van die beskawings van China, Indië, die Persiese Ryk, Sentraal- en Klein-Asië, Antieke Egipte, die Arabiese Skiereiland en die Griekse en Romeinse Ryk. Dit het die basis help vorm vir die moderne wêreld vanuit verskillende oogpunte.
Die Christendom en Islam is deur die Syroete na die Midde-Ooste, Sentraal-Asië, China en Indië versprei en Boeddhisme deur Indië na Sentraal-Asië, die Midde-Ooste en China.
Dendrilla lacunosa
Dendrilla lacunosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dendrilla en tot die familie Darwinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1912 deur Hentschel.
Jinhua
Jinhua (Chinees: 金华) is 'n stad in die Chinese provinsie Zhejiang met 'n bevolking van 4 614 100 in 2010. Die stad is in die ooste van China naby die kus van die Oos-Chinese See aan die Jinhuarivier geleë.
Jinhua grens in die noordweste aan Hangtsjou, in die suidweste aan Qutsjou, in die suide aan Lisjui, in die ooste aan Taitsjou‎‎ en in die noordooste aan Shaoxing. Die stad is veral bekend vir gedroogde ham en Subing.
Gereformeerde kerk Pretoria-Wonderboom-Suid
duimnael|regs|160px|Ds. Jan Boneschans, leraar van 1964 tot 1965.
duimnael|regs|280px|Ds. L.H. Stavast en sy gesin. Hy was medeleraar van die gemeente van 1969 tot 1972. Dié foto is geneem toe hy leraar was van die [[Gereformeerde kerk Kaapstad, 1963–1969.]]
Gereformeerde kerk Pretoria-Rooiwal
duimnael|regs|160px|Ds. [[Pieter du Plessis|P.G.W. du Plessis, die leraar van 1975 tot 1993. Dié foto is geneem toe hy op universiteit was.]]
Gereformeerde kerk Pretoria-Wonderboom-Suid
Die gemeente is in 1943 gestig as die Gereformeerde kerk Eloffsdal. Aan die begin is eredienste gehou in die kerksaal van die NG gemeente Eloffsdal, die Wesleyaanse kerkgebou en aan huis van die gesin Wiegers, tot ’n kerksaal in Mayville gebou is. In 1949 besluit die kerkraad om ’n kerkgebou op te rig in Wonderboom-Suid. Die plan is opgestel deur ene Semeyn en die bouaannemer was H.A.G. Kapp, ’n Gereformeerde lidmaat, wat onder ds. H.F.V. Kruger se toesig sou werk. Lidmate van alle ouderdomme sou met die bouwerk help. Ds. Kruger het die hoeksteen op 18 Februarie 1950 gelê. Piet Pelser het die preekstoel gemaak.
Ds. Kruger het gevra dat die ouderling- en diakenbanke agter die preekstoel geplaas word sodat die ouderlinge en die diakens "toesig oor die predikant en gemeente kon hou". Dié galerye sit skuins weerskante van die preekstoel en die orrelpype. Die verloop van die bouwerk aan die kerkgebou is op film vasgelê. Die kerktoring is 27,5 m hoog en het ’n klok wat uit Nederland ingevoer is.
Gereformeerde kerk Pretoria-Rooiwal
Die gemeente het in 1972 afgestig van die Gereformeerde kerk Wonderboompoort, wat in 1960 gestig is en wie se kerkgebou geleë is by Genl. Beyersstraat 256, Pretoria-Noord. Die nuwe gemeente het aanvanklik sy eredienste en byeenkomste in die saal van die Laerskool Uniefees op Rooiwal, noord van Pretoria, gehou. In 1977 het die gemeente 10 morg grond aangekoop waarop hulle ’n kerk wou oprig. Dié gebou is dan ook op 19 en 20 Februarie 1983 in gebruik geneem. Die kerkraad van die Gereformeerde kerk Piet Retief het die klok van die ontbinde Gereformeerde kerk Stegi (Bremersdorp, eSwatini, 1926–1965) aan Rooiwal geskenk. Vir dié klok het Ben Nel van Witbank ’n staalkonstruksie ontwerp en aan die kerk geskenk.
Pretoria-Rooiwal het sedert die begin van die 21ste eeu minder goed gevaar met betrekking tot die handhawing van sy lidmaattal: einde 2001 was hier 250 belydende en dooplidmate, maar einde 2014 net 131 belydende en 33 dooplidmate.
Canis Major-dwergsterrestelsel
CMa is ’n onreëlmatige stelsel en daar word geglo dit is nou die naaste satellietstelsel van ons sterrestelsel, die Melkweg: sowat 25 000 ligjare van die Son af. Dit het min of meer ’n elliptiese vorm.
Ontdekking
Die bestaan van ’n sterk elliptiese struktuur is in November 2003 aangemeld deur ’n internasionale span van Franse, Italiaanse, Britse en Australiese sterrekundiges, wat beweer het hul studie dui op ’n nuut ontdekte dwergsterrestelsel, Canis Major. Dit is nader aan die Son as die middel van ons Melkweg: sowat 23 000 ligjare.
Die span het data ontleed van 2MASS, ’n omvattende opname van die lugruim in infrarooilig, wat nie so erg soos sigbare lig deur gas en ruimtestof geblokkeer word nie, toe hulle ’n gebied met ’n digte konsentrasie sterre van spektraaltipe M ontdek, asook verskeie ander verwante strukture wat uit dieselfde tipe sterre bestaan. Twee van dié strukture vorm breë, dowwe boë.
Eienskappe
Sterrekundiges glo die Canis Major-dwergstelsel word deur die swaartekragveld van die veel groter Melkweg uitmekaargetrek. Getykrag vorm ’n lang filament van sterre wat die stelsel volg terwyl dit om die Melkweg wentel, en dit vorm ’n komplekse ringagtige struktuur wat soms die Monoceros-ring genoem word. Dié ring is drie keer om die Melkweg gedraai. Die stroom sterre is in die 21ste eeu die eerste ontdek deur sterrekundiges wat besig was met die Sloan- Digitale Lugopname.
Daar is verskeie bolvormige sterreswerms wat geglo word verwant is aan CMa, insluitende NGC 1851, NGC 1904, NGC 2298 en NGC 2808. Hulle is waarskynlik oorblyfsels van die sterrestelsel se bolswermstelsel voordat dit in die Melkweg opgeneem is. ’n Paar oop sterreswerms word ook met die stelsel verbind.
Die ontdekking van CMa en die daaropvolgende bestudering van die sterre wat daarmee verbind word, het steun verleen aan die teorie dat sterrestelsels groter kan word deur naburige, kleiner stelsels op te neem.
Ejner Bjørkman
Ejner Bjørkman (18 Februarie 1893 – 7 Junie 1963) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente I Kantonnement (1931), Der var engang en Vicevært (1937), I dag begynder livet (1939), en Alle gaar rundt og forelsker sig (1941).
Roger B. Chaffee
Roger Bruce Chaffee (* 15 Februarie 1935 – † 27 Januarie 1967; Lieutenant-Kommandeur), was 'n Amerikaanse Vlootoffisier en vlieënier, lugvaartingenieur en Nasa-ruimtevaarder vir die Apollo-program. Hy is gewerf as deel van die Ruimtevaardergroep 3-inname. Hy sterf saam met ruimtevaarders Gus Grissom en Edward Higgins White gedurende toetswerk voor die eerste bemande Apollo-missie.
Edward VII van die Verenigde Koninkryk
Edward VII (Albert Edward, deur sy familie meestal Bertie genoem; * 9 November 1841; † 6 Mei 1910) was koning van die Verenigde Koninkryk en die Britse dominiums asook Keiser van Indië van 22 Januarie 1901 tot met sy dood op 6 Mei 1910. Hy was die eerste monarg van die Huis van Sakse-Koburg en Gotha wat deur sy seun George V hernoem is tot die Huis van Windsor.
Voor hy koning geword het, was Edward die Prins van Wallis en regmatige troonopvolger vir langer as enigiemand anders in die geskiedenis. Tydens die lang tyd dat sy ma, koningin Victoria, ’n weduwee was, was hy grootliks uitgesluit van enige politieke mag en het hy die modebewuste elite met ’n luilekker lewe verpersoonlik.
Bewind
Die Edwardiaanse tydperk, wat ooreengestem het met Edward se bewind en na hom genoem is, het saamgeval met die begin van ’n nuwe eeu en het belangrike veranderings ingelui in tegnologie en die gemeenskap, soos die opgang van sosialisme en die Arbeidsbeweging. Edward het ’n rol gespeel in die modernisering van die Britse vloot, die hervorming van die weermag se mediese dienste en die reorganisasie van die Britse weermag ná die Anglo-Boereoorlog. Sy werk om goeie betrekkinge met ander Europese lande, veral Frankryk, te bevorder, wat hom die bynaam "Vredemaker" besorg het, kon egter nie die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in 1914 verhoed nie.
Claudette Colbert
Claudette Colbert (13 September 1903 – 30 Julie 1996) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente It Happened One Night (1934), Midnight (1939), The Palm Beach Story (1942), en Since You Went Away (1944).
Anni Bjørn
Anni Bjørn (gebore 23 April 1956) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kærlighedens smerte (1992), At kende sandheden (2002), en Brutal Incasso (2005).
Miriam Leah Droz
Miriam Leah Droz is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Mister Rogers' Neighborhood (1968).
Fatih Sultan Mehmet-brug
Die Fatih Sultan Mehmet-brug, ook bekend as die Tweede Bosporus-brug (Turks: Fatih Sultan Mehmet Köprüsü of 2. Boğaziçi Köprüsü) is een van twee brûe oor die Bosporus in Istanboel, Turkye, wat Europa en Asië verbind. Die ander een is die Bosporus-brug, ook genoem die Eerste Bosporus-brug.
Die brug is genoem na die 15de-eeuse Ottomaanse sultan Mehmet die Veroweraar wat Konstantinopel (Istanboel) in 1453 verower en so ’n einde gebring het aan die Bisantynse Ryk.
Die brug is tussen Hisarüstü aan die Europese kant en Kavacık aan die Asiatiese kant geleë. Dit is ’n hangbrug met staalmaste en is 1 510 m lank en 39 m breed. Die padvlak is 64 m hoog. Dit was die sesde langste hangbrug in die wêreld toe dit in 1988 voltooi is en is tans die 15de langste.
Cutting Crew
Cutting Crew is 'n Engelse rockgroep wat in 1985 in Londen gestig is. Hulle word die beste onthou vir hul debuutalbum Broadcast en enkelsnit I Just Died in Your Arms.
Lisa Schwartz
Lisa Schwartz (gebore 4 April 1983) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Not Cool (2014) en in die televisiereekse Talking Tom and Friends (2014) en Party Girl (2016).
Teleperformance
Teleperformance is 'n internasionale maatskappy van Franse oorsprong. As 'n wêreldleier in oproepsentrums is dit sedert 2017 gediversifiseer, wat multikanaalbestuur van klanteverhoudinge, back-office-uitkontrakteringsdienste en sosiale media-moderering toevoeg.
Die groep het meer as 383 000 mense in diens en het in 2020 'n omset van 5,732 miljard euro behaal. Dit is sedert Junie 2020 in CAC 40 gelys
Inkwisisie
Die Inkwisisie was 'n offisie van die Rooms-Katolieke Kerk wie se taak dit was om kettery te onderdruk. Hulle aksies en samewerking met die plaaslike regerings is onderwerpe van aansienlike geskiedkundige ondersoek.
Oorsprong
Die Inkwisisie was 'n permanente instelling in die Katolieke Kerk wat die taak opgelê is om kettery te verwoes. Anders as baie ander gelowe (bv., Boeddhisme, Judaïsme) het die Katolieke Kerk 'n hiërargiese struktuur met 'n sentrale burokrasie. Ná Konstantinopel die vervolging van die kerk beëindig het, het die plaaslike administratiewe strukture van die Ryk (die westelike kerk) saamgekom as een hiërargie met Rome as middelpunt. Dié wie se geloofsoortuiging of -beoefening genoegsaam afgewyk het van die ortodoksie van die rade het nou die onderwerp geword van pogings om hulle terug na die kerkskool te bring. Weerstand het vele maal tot vervolging gelei.
Kettery (van die Grieks katharos wat "suiwer" beteken. Die Engels heresy, kom van die Grieks e haeresis wat "sekte" of "geloofskool" beteken) was 'n probleem vir die Kerk van die begin af. Handelinge 15 vertel van die sameroeping van 'n raad in Jerusalem wat met die kettery van die Judaïseerders te doen gehad het. In die daaropvolgende eeue was daar Arianisme en Manicheïsme; in die Middeleeue was daar die Kathare en Waldense; en in die Renaissance was daar die Hussiete, Lutherane, Calviniste en Rosicruciane. Pogings om die kettery te onderdruk was aanvanklik ad hoc, maar in die Middeleeue het dit 'n permanente struktuur geword wat met die probleem moes handel. Teen die 12de eeu het Kerkrade aangedring daarop dat sekulêre regeerders ketters moes vervolg.
Geskiedenis
Die eerste van die Middeleeuse Inkwisisies word die "biskoplike inkwisisie" genoem, en is in 1184 ingestel deur 'n "pouslike bul", 'n brief van die Pous, getiteld "Ad abolendam" ("Vir die doel om mee weg te doen"). Die inkwisisie was in reaksie op die groeiende Kathaarse kettery in suidelike Frankryk. Dit word "biskoplik" genoem omdat dit onder die toesig van die plaaslike biskoppe ("episcopus" in Latyn) plaasgevind het. Die biskoplike inkwisisie was nie baie effektief nie, weens 'n aantal redes — sien Middeleeuse Inkwisisie.
Die "pouslike inkwisisie" van die 1230's was in reaksie op die tekortkomings van die biskoplike inkwisisie, en is deur professionele mense bedryf wat spesifiek opgelei is vir die werk soos deur die Pous afgekondig. Individue is uit verskillende ordes en die sekulêre geestestand gekies, maar het meestal uit die Dominikaanse Orde gekom, wat 'n aantal kenmerke gehad het wat hulle baie geskik gemaak het daarvoor (sien Middeleeuse Inkwisisie).
Ná die 13de eeu het die Inkwisisie noordwaarts versprei na Duitsland en Skandinawië. In noordelike Europa was die Inkwisisie aansienlik meer skadeloos: in die Skandinawiese lande het dit omtrent geen impak gehad nie, alhoewel noordelike Europa hul eie instellings, soos die heksejag gehad het. Die Inkwisisie is nooit in Engeland ingestel nie, maar Christophorus Columbus het dit saam met hom na die Nuwe Wêreld geneem. Teen die einde van die 15de eeu, onder Ferdinand en Isabella van Castile, het die Spaanse Inkwisisie onafhanklik van Rome geraak: die Spaanse Inkwisisie met sy berugte "auto de fe" verteenwoordig 'n uiters donker hoofstuk in die geskiedenis van die Inkwisisie.
Pous Paulus III het in 1542 'n permanente kongregasie saamgestel, wat deur Kardinale en ander beamptes gevul was, wie se taak dit was om die integriteit van die geloof te beskerm en om foute en valse doktrines te verban. Hierdie liggaam, die Kongregasie van die Heilige Offisie, wat nou as die Kongregasie van die Doktrine van die Geloof bekend staan, en deel vorm van die Roomse Curia, het nou die oorsigtelike liggaam vir plaaslike Inkwisisies geword. Die Pous self het die titel van prefek maar tree nooit op in hierdie amp nie; hy wys een van sy kardinale aan om die samekomste te beheer. Daar is gewoonlik tien ander kardinale in die Kongregasie, sowel as 'n prelaat en twee assistente, wat almal verkies is uit die Dominikaanse Orde. Die Heilige Offisie het ook 'n internasionale groep konsultante, ervare geleerdes van teologie en kerkwette, wat advies lewer op spesifieke vrae. In 1616 het hierdie konsultante hul bevinding oor die voorstelle dat die Son nie beweeg nie en aan die middel van die heelal is en dat die Aarde daarom wentel gelewer, met die uitspraak dat beide "onnosel en absurde filosofie" is, en dat die eerste stelling "formeel kettery" en die tweede "ten minste foutief in geloof" teologies is. Hierdie bevinding het daartoe gelei dat Copernicus se De Revolutionibus Orbium Coelestium op die Indeks van Verbode Boeke geplaas is totdat dit hersien is, en Galileo Galilei getugtig is oor sy Copernicanisme. Dit was hierdie selfde liggaam wat in 1633 vir Galileo verhoor het.
Nie alle vervolgings van vermeende ketters, ateïste en ander afwykers van die Katolieke geloof is deur die Inkwisisie vervolg nie: in party lande, soos Frankryk onder die ancien régime, kon ateïste en godslasteraars in burgerlike howe verhoor word, met 'n moontlike doodsvonnis.
Verskillende Inkwisisies
Daar was reeds vier verskillende Inkwisisies:
In die tweede helfte van die 12e eeu het 'n aantal ketterse bewegings in Suid-Frankryk en Noord-Italië ontstaan. Die belangrikste daarvan was die Kathare, die Albigense en die Waldense. Om hierdie bewegings te bestry, het pous Innocentius III in 1199 en 1206 spesiale opspoorders aangestel wat in die voltrekking van hul vonnisse die steun van die wêreldlike mag geniet het. Die Vierde Lateraanse Konsilie (1215) het bepaal dat die opspoor van ketters veral die taak van die biskopp e was.
Omdat die biskoppe egter soms probeer het om die ketters te beskerm, het pous Gregorius IX in 1231 bepaal dat die opsoek en veroordeling van ketters voortaan deur 'n pouslike instelling waargeneem sou word: die inquisitio haereticae pravitatis. Hy het veral Dominikan e as kerklike regters en inkwisiteurs aangestel. Die berugtheid wat die Dominikaanse orde verwerf het, het aanleiding gegee tot 'n woordspeling op hul naam: domini canes ("honde van die Heer") omdat hulle soos bloedhonde op die spoor was van mense met afwykende geloofsoortuigings.
Frankryk
Van die 16e eeu af is die stryd teen ketters, veral die Protestante, aan die koninklike reg bank opgedra. In Frank ryk het daar wel. ŉ inkwisisie bestaan - dink byvoorbeeld aan Jeanne d'Arc (1412- 1431), wat die slagoffer van die inkwisisie was. In 1547 het Hendrik II in Parys die Chambre ardente opgerig om uitspraak te lewer oor die Lutherane en die Calviniste. Dit was 'n buitengewone geregshof en 'n onderdeel van die parlement van Parys. Dit is in 1549 afgeskaf, maar in 1553 weer herstel. In 1682 is dit finaal ontbind.
Werkwyse
Wanneer 'n inkwisisie regbank in 'n stad of streek sitting gehad het, is almal wat hulself skuldig gevoel het aan kettery, uitgenooi om 'n bekentenis te maak. Hulle is dan gewoonlik 'n ligte straf opgelê. Iemand wat egter nie so ŉ bekentenis wou maak nie, kon op grond van die getuie van twee persone wie se name nie aan hom bekend gemaak is nie, voor die reg bank gedaag word. Die werklike of verdagte ketter is dan aan 'n baie breedvoerige verhoor onderwerp in 'n poging om hom tot 'n bekentenis oor te haal.
'n Spontane bekentenis is gewoonlik gestraf met geseling, vas, bedevaart, die dra van spesiale klere, veroordeling tot galeislaaf of tronkstraf. Wanneer iemand hardnekkig geweier het om te erken dat hy skuldig was, is daar van die pynbank en martelkamer gebruik gemaak vir die afdwing van 'n skulderkenning. Iemand wat skuld erken het (of dit nou waar was of nie) en homself tot bekering wou laat bring, het lewenslank gekry. 'n Persoon wat aanhou ontken het en hom nie wou laat bekeer nie, is veroordeel en sou op 'n brandstapel sterf met die verbeurdverklaring van sy besittings. Die doodstraf is altyd deur die wêreldlike mag voltrek.
Ja'Net DuBois
Ja'Net DuBois (gebore 5 Augustus 1932 – 17 Februarie 2020) was 'n Amerikaanse aktrise.
Dendrilla lendenfeldi
Dendrilla lendenfeldi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dendrilla en tot die familie Darwinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1912 deur Hentschel.
Anita Colby
Anita Colby (5 Augustus 1914 – 27 Maart 1992) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Walking on Air (1936), Mary of Scotland (1936), Cover Girl (1944), en Brute Force (1947).
Michelle Bjørn-Andersen
Michelle Bjørn-Andersen (gebore 10 Augustus 1954) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Beast Within (1995), Bornholms stemme (1999), en Nothing's All Bad (2010), en in die televisiereeks Borgen (2010).
.fk
.fk is die agtervoegsel van domeinname van die Falkland-eilande.
Eksterne skakels
Toppdomän
Stigtingsdag
Stigtingsdag is 'n voormalige openbare vakansiedag in die Unie van Suid-Afrika en die Republiek van Suid-Afrika. Op die dag is Jan van Riebeeck se aankoms op 6 April 1652 aan die Kaap gevier. Op hierdie datum, 300 jaar later, word die Van Riebeeck-fees luisterryk gevier. Die dag is vanaf 1952 tot 1974 as Van Riebeeckdag gedenk, en daarna vanaf 1980 tot 1994 as Stigtingsdag.
17de eeu
In 1653 is die dag nie gevier nie, want niks word in die Daghregister vermeld nie.
Op 6 April 1654, 'n Paasmaandag, staan daar die volgende inskrywing in dieselfde Daghregister Deel I van Jan van Riebeeck:
Heden voor de tweede mael jarich sijnde dat wij door Godes H. geleyde met de scheepen Drommedarus, Reyger ende Goede Hoope hier ter plaetse behouden sijn aengelandt omme dese fortresse ende colonie nae d' ordre onser Heeren Meesters op te maecken ende stabileren, ende gemerckt Godt de Heere alle die saecken tot den dach van heden met veele segeningen wel ende gewenscht heeft laeten succederen ende voltrecken, soo hebben beslooten, ende oock voor d' eerste reyse begonnen, desen dach, den 6en April wesende, tot Godes eere met dancksegginghen te vieren ende voor altijt tot een vastblijvenden danck- ende bededach in te stellen, ten eynde daerbij des Heeren weldaeden, aen ons bewesen, bij ons naecomelingen noyt vergeten, maer altijt tot Godes eere ter gedachtenisse in memorie gehouden mogen worden.
Die dag is in 1655 (met 'n skeepspredikant wat sy preek gelewer het) herdenk:
fraij, droogh weer, ende jarigh sijnde van den dagh onses arrivements uijt 't patria alhier, hebben op dato den daerover gestelden danck- ende bededagh gehouden, ende dierhalven door den predicant van den Phenicx, genaempt Harmanus Bushoff, 't woordt Gods laten predicken.
Ende is op heden gehouden den jaerlijckxen bede- ende danckdagh over 't geluckigh arrivement ende goet succes van de begonnen besettinge deser plaetse, etc.
Maar nie in 1657 en 1658 nie. In 1657 was Van Riebeeck en Van Goens op 'n inspeksietog in die Skiereiland. Vermoedelik is die dank- en biddag oor die hoof gesien deur omstandighede; so het die dag ongemerk verbygegaan.
Die feesdag is wel in 1659 weer gevier (Deel III):
jaersdagh van de genomen possessie deser Caep bij d' Ed. Compagnie, mitsgaders bid- ende danckdagh voor den zegen door Godt de Heere over alles met soo goede successen verleent.
Stigtingsdag is op 6 April 1660 eers op 8 April gevier, want op 6 April was daar vredesamesprekinge met die Kaapmans by die fort na aanleiding van die eerste oorlog met die Khoikhoi. Die inskrywing van hierdie dag lui:
Sijnde vandaege den jaerlijcxen danck- ende bededagh gehouden ende gepredickt bij den predicant Cornelius Walrandt over ons eerste arrivement alhier, ende over den milden zegen in alles bij Godt Almachtigh verleent, ende dat het Sijn Almogentheyt met genade soodanigh vorders gelieve te laten toenemen, etc., na welcke predicatie door denselven predicant noch gedoopt is een kint van den vrijborger, Jan Sacharias, met den naeme van Maria.
In 1661 en 1662 was daar weer geen amptelike vieringe nie. In Mei 1662 het die Van Riebeecks die Kaap verlaat en daarna, vir meer as 90 jaar lank, raak hierdie feesdag heeltemal in die vergeetboek. Opvallend is die feesdag in die 17de eeu geen openbare vakansiedag nie; slegs 'n erediens is op daardie dag gehou, waarna die dag se doodnormale gang maar weer hervat is.
18de en 19de eeu
Op Saterdag, 8 April 1752, met die eeufeesviering, is die dag in die openbaar herdenk en in Kaapstad, Stellenbosch, Drakenstein, die Land van Waveren en Swartland is kerkdienste gehou. Op hierdie dag het, na afloop van die dank- en biddiens van ds. Van der Spuy in die Groote Kerk, al die kanonne van die kasteel (en batterye en redoutes) langs die strand gelyktydig afgevuur - die Nederlandse, Engelse, Franse en Deense skepe in Tafelbaai het ook meegedoen. Daar is 'n noenmaal gehou: die Kompanjie se hoë amptenare, die vernaamstes onder die burgery en die bevelvoerders van die skepe is deur die Goewerneur onthaal.
Deels het die pionierslewe genoeg daaglikse bekommernisse opgelewer om geen plek vir die verlede te laat nie. Maar toe die grootste moeilikhede uit die weg geruim is en die Kaapkolonie gestabiliseer het, verkry die Kaap 'n Engelse bestuur en daarmee saam 'n Engelse karakter; daar was geen sprake meer van Hollandse stigtingsvieringe nie. Aanvanklik, toe die Engelse bestuur nog baie gematig was, was daar ook nie deur die Hollandssprekendes die noodsaak gevoel om die verlede te herontdek nie. Maar sedert 1820 met die verengelsingsperiode wel. Dit was eers in 1824 dat Van Riebeeck se Daghregister in Het Nederduitsch Zuid-Afrikaansch Tydschrift op Suid-Afrikaanse bodem vir die eerste maal vir die Hollandse leserspubliek gepubliseer is.
Tydens die tweede eeufees in 1852, is 'n spesiale dankdiens in die Groote Kerk gehou en gelei deur ds. Abraham Faure.
Dit is ook op Van Riebeeckdag, 6 April 1861, wat P.J. Nienaber aanvoer die eerste Afrikaanse boek uitgegee is: Zamenspraak tusschen Klaas Waarzegger en Jan Twyfelaar over het Onderwerp van Afscheiding tussen de Oostelyke en Westelyke Provincie. Al is die titel nog in Nederlands, is die teks van die gesprekke dwarsdeur in Afrikaans, al is die spelling nog onreëlmatig.
20ste eeu
Dit was eers sedert die 1920's toe die stigtingsdag 'n jaarlikse gebruik geword het (al was dit geen amptelike vakansiedag nie), waar die Nederlandse verteenwoordiger in Suid-Afrika, die stadsbestuur van Kaapstad en die Suid-Afrikaanse regerings tesame 'n kranslegging aan die voet van die standbeeld gehou het. Die werklike aanvangsdatum is onseker. Volgens 'n artikel in Algemeen Handelsblad in 1925, het die Kaapse afdeling van die Algemeen Nederlands Verbond "drietal jaren geleden" (dus, 1922) begin met 'n kranslegging by die Van Riebeeckstandbeeld op die gedenkdag. Die beweging het byval gevind en later het Kaapstad, die Provinsiale Administrasie, die Algemeen Nederlands Verbond as liggaam, die Nederlandse konsul, asook organisasies en private individue aan die plegtigheid begin deelneem. En dit is ook dr. W.J. Viljoen, die superintendent-generaal van die onderwys, wat later 'n "warm pleidooi" gelewer het ten gunste van 'n "Van Riebeeckdag" wat elke jaar in die Unie gevier moet word. (Die reëling van die opeenvolgende feesdae laat die herdenking, sou dit as openbare vakansiedag amptelik moet geskied, egter nie in April toe nie. Na aanleiding van dr. Viljoen se pleidooi vir 'n gekose kommissie vir die hersiening van nasionale feesdae, was daar sprake dat Van Riebeeckdag voortaan die eerste Maandag in Maart gevier kon word. Later sou die datum iewers in Mei bepaal word, maar omdat dit sou beteken dat Meidag (1 Mei) afgeskaf sou word, lok dit protes uit, en teen April 1926 is die saak nog nie opgelos nie. Ook nie teen Mei 1928 nie. ). Het Vaderland van 28 April 1926 vermeld weer "een vijftal jaren geleden" (dus, 1921) met mevrou Loopuyt as voorsitster en meneer J.L. Schoeler as sekretaris van die Kaapse afdeling van die Algemeen Nederlands Verbond.
Op 6 April 1926 was daar geen ministers, oudministers, ook geen verteenwoordigers van die Volksraad, of senaat by die plegtigheid by die Van Riebeeckstandbeeld soos by vorige geleenthede teenwoordig nie (dit was Paasvakansie en baie is terug huis toe), maar wel die burgemeester Fish en stadsklerk Finch (wat 'n krans gebring het) van Kaapstad, die waarnemende konsul-generaal van Nederland (P.A. van Buttingha Wichers) wat eweneens sy eie krans gebring het. J.L. Schoeler van die A.N.V. was ook teenwoordig met 'n krans, so ook die Sons of England. Al was daar 'n heelwat talryke menigte vergader, was die Nederlandse element van die Kaapstadse gemeenskap maar gering. Daar is 'n uittreksel uit die Daghregister voorgelees, 'n gebed gedoen, waarna die konsul van Nederland die woord geneem het (en hulde gebring het aan die grootse werk van die vaderlandse held). Burgemeester Fish het in sy toespraak retories die vraag gevra wat Van Riebeeck sou sê as hy Kaapstad vandag kon aanskou, en hy skilder die werk van die Nederlanders wat later gesteun sou word deur die Hugenote, die Britte en die verenigde Afrikaners. Fish het na die geboue van Kaapstad gewys wat al hoe meer berguit, opwaarts uitbrei, terwyl Tafelberg daarteenoor op Van Riebeeck afkyk soos nou op die toeskouers om die standbeeld afgekyk is - vol afwagting. Fish se boodskap het hoofsaaklik gedraai om vooruitgang deur verdraagsaamheid en broederlike eenheid. Dr. Geyer, die hoofredakteur van Die Burger, benadruk egter heel nugter die doodgewone werkie wat Jan van Riebeeck moes verrig het; hy moes bloot uitvoering gee aan die plan van die toe nog magtige Kompanjie om 'n kos- en gesondheidstasie op te rig aan die onbekende Kaap, vir die skepe wat van en na Indië langs die seepad gevaar het; die res kom toe maar vanself. Tog het Geyer hulde gebring aan Van Riebeeck se deursettingsvermoë om die beoogde doel te bereik. 'n Kinderkoor het daarna 'n Afrikaanse liedjie gesing, opgevolg deur die Wilhelmus gespeel deur die fanfarecorps.
Met die 275ste Van Riebeeckdag op 6 April 1927 is generaal Jan Smuts aan die woord. Hy spreek sy verbasing uit oor die groot belangstelling in die herdenking. Hy wys na die standbeeld en vra hom af wat Jan van Riebeeck sou sê op wat hy 275 jaar later sou aantref: hy sal verbaas staan as iemand hom sou meedeel die taal wat hy hoor die Hollandse taal is - kon dit sowaar die taal van Joost van den Vondel wees? Tog, al het die taal saam met die geskiedenis en ontwikkeling van 'n volk verander, het die gees uit Van Riebeeck se tyd dieselfde gebly. Volgens Smuts mag die bande met die verlede nie verslap deur taalverandering nie; hy hoop dat die tradisies sal bly voortbestaan om die bande met die moederstam te behou, sodat die sielelewe sal verbreed en verryk word. Verder hoop Smuts dat die toekoms verder gebou sal word op die grondveste wat deur Jan van Riebeeck, 'n seun van Nederland, gelê is.
6 April 1928 was ook op Goeie Vrydag. Weer was die parlement met vakansie. Weer neem die Kaapse A.N.V. die voortou. Om 5 uur die namiddag het 'n groep mense oudergewoonte by dieselfde trefpunt vergader: die Van Riebeeckstandbeeld. Teen alle verwagting in was die opkoms groter as ooit tevore. Benewens die predikante, amptenare en senatore, was daar ook "een dichte menigte" van die algemene publiek. J.L. Schoeler het die verrigtinge geopen, ds. Ackermann het die "Gebed van Van Riebeeck" voorgelees, waarna Schoeler 'n uittreksel van die Daghregister voorgelees het wat op 6 April betrekking het. Daarna het die kranslegging plaasgevind (kranse onder meer van die Administrasie van die Provinsie Kaap de Goede Hoop, die Stadsraad van Kaapstad, die Konsulaat van Nederland, die Algemeen Nederlands Verbond, The 1820 Settlers Association, The Sons of England). Die Nederlandse konsul (Buttingha Wichers) was amptshalwe op reis en die visekonsul mnr. J. Loopuyt het in sy plek waargeneem. Onderburgemeester Hartley het Van Riebeeck gehuldig as grondlegger van sowel die munisipaliteit van Kaapstad as elke munisipaliteit dwarsoor Suid-Afrika. Hartley bring ook hulde aan die A.N.V. en spreek die hoop uit dat die vereniging nie slegs eksklusief uit Nederlanders sou bly nie, maar dat hul invloed in Afrika aangewend sal word om die stigtingswerk, wat deur Van Riebeeck begin is, voort te sit. Volgende aan die spreekbeurt was professor Fred. Clarke, dekaan van die Fakulteit Pedagogie aan die Universiteit van Kaapstad - hy jukstaponeer die Van Riebeeckstandbeeld (deur Cecil John Rhodes geskenk) met die Rhodesstandbeeld wat in die Van Riebeecktuine staan. Hy set uiteen hoe albei mans se werke so uiteenlopend verskillend, maar tog op dieselfde opbouende wyse gelei het tot die grootheid van die Unie van Suid-Afrika. Mnr. Schoeler wys in sy spreekbeurt daarop dat die afkorting A.N.V. (van Algemeen Nederlands Verbond) ook kan staan vir Afrika, Nederland, Vlaandere en gee 'n besoeker uit Vlaandere 'n spreekbeurt. Dr. M.C. Schuyten van Antwerpen spreek oor die betrekkinge tussen Suid-Nederland en Afrika en die bande wat hul met mekaar verbind, en sluit af met 'n "Gebed wat ons almal ken", die Onse Vader. Schoeler wys in sy slotwoord op die kleurryke wapen van die stad Kaapstad (van gevlegte blomme), wat baie herinner aan die Van Riebeeck-familiewapen; hy bedank elkeen aanwesig.
Met die Drie Eeuefees in 1952 is die gebeurtenis luisterryk gevier, al was dit kort ná die inwyding van die Voortrekkermonument (1949). Die fees is ook in Nederland gevier en hoëlui uit Nederland het ook die geleentheid in Suid-Afrika kom bywoon.
Om die viering van hierdie dag daarna op dreef te kry of identiteit aan die dag te verleen, was maar 'n gesukkel, veral toe die feesdag in die skadu van Republiekdag, die dag van onafhanklikheid van Brittanje, op 31 Mei begin staan het. By onderskeie plekkies was daar 'n kranslegging, soos by Jan van Riebeeck en sy vrou se standbeeld. So dan en wan was daar 'n hoofartikel in 'n koerant, maar ook die radiodienste het nie eintlik 'n programrooster kon bedink om inhoud aan hierdie dag te gee nie. Vir die meeste landsburgers van Suid-Afrika was hierdie gebededag net nog 'n doodgewone, gesekulariseerde openbare vakansiedag, 'n dag van ontspanning, wat al op die vooraand (5 April) begin het. Op daardie dag gaan mense kuier by familie, hulle braai vleis, gaan swem, vang vis of gaan jag. Deur hierdie verwaarlosing het die betekenis en viering gekwyn teen die vroeë 1970's, 'n rede waarom prof. Dirk Kotzé in 'n Huisgenoot-artikel 'n pleidooi lewer dat die dag eerder afgeskaf moet word en liewer 'n gedenkdag moet bly: skole kan byvoorbeeld van twaalfuur af 'n program aanbied wat deur ouers bygewoon kan word, waarna die leerlinge "ingelig en opgeruimd" huis toe kan gaan. Vir volwassenes kan 'n program in die aand aangebied word. Die staatspresident was wel ook by magte om 'n spesifieke dag tot openbare vakansiedag in 'n betrokke jaar uit te roep om ekstra betekenis aan dag en datum te gee.