cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moltrein (roman)
Akademiese belangstelling
Ons het die waarde van alle ou en verganklike dinge gevier, en toe ek na ’n lang ruk sidderend my saad in haar stort het ek vaagweg gedink dat dit ’n gepaste daad vir my as Afrikaner was om met ’n post-menopousale vrou te paar omdat my volk nie genoeg kon voortplant nie te midde van die alomringende vrugbaarheid van die Afrikabaarmoeder.
Laastens sluit Bezuidenhout en Van Zyl die artikel mee af deur 'n verwysing na Antjie Krog se gedig:
Ten spyte van die postmoderne milieu waarin hy homself bevind, weier hy om sy beperkte siening van identiteit te wysig of aan te pas binne hierdie konteks. Dit is ten slotte jammer dat Dan Roodt die protagonis se reis van wording deur die finaliteit van sterfte onderbreek. Anton se reis lei hom nie terug na sy tuisland nie, maar na die nuwe onbekende van ’n ongekarteerde metafisiese ruimte. In die proses ondergaan hy geen karakterontwikkeling wat aanleiding gee tot ’n ruimer blik op die werklikheid nie.
In 2008 omskryf Marlene van Niekerk Moltrein uit haar politieke uitkyk betreffende die Afrikaner se kostradisie:
Die uitbeelding van Europa in Moltrein word ook kortliks bespreek in Imaginary Europes: Literary and filmic representations of Europe from afar (2019), onder die hoofstuk, 'Long distance Afrikaner: Afrikaans literature and dislocated identity in a European context' (Margriet van der Waal) wat reeds op 4 Maart 2015 as vaktydskrifartikel verskyn het.
Welverdiend, Piet Retief
Welverdiend is 'n voorstad van Piet Retief, Mpumalanga, 'n landelike dorp wat naby die grens met Eswatini geleë is.
Fullarton
Fullarton is ‘n afgeleë spoorweghalte in die Dr Beyers Naudé Plaaslike Munisipaliteit in die Oos-Kaap.
Hierdie nedersetting met ‘n enkele winkel lê aan die R337-grondpad wat noordwaarts uitdraai uit die R329-sementpad tussen Willowmore en Steytlerville. Dit is wes van die Timbila-natuurreservaat, by die koördinate en lê 601 meter bo seespieël.
Twee staalbrûe oor die Grootrivier neem die spoorlyn van hier ooswaarts na Miller en Klipplaat.
Elektronewel
Elektronewel (Engels: Electrosmog – smog is 'n samestelling uit smoke en fog – 'n samestelling uit 'rook' en 'mis') is 'n informele disfemisme vir verskeie tegnies veroorsaakte elektriese, magnetiese en elektromagnetiese velde. Die begrip word gebruik deur mense wat vrees dat dié velde 'n (sover onbewese) skadelike uitwerking het op mense.
Limiete
Om skade deur 'n termiese uitwerking te vermy, is daar (wetlike) limiete vasgelê vir plekgebonde senders. Vir ander toerusting word die SAR-Waarde voorgestel, waarvoor 'n limiet van 2 W/kg aanbeveel word, maar nie wetlik vereis word nie. Die tipiese waarde van toerusting, soos WLAN-senders en dies meer. By mobiele telefone (selfone) hang die uitset af van die aktuele uitsaaikrag en lê by alle huidige toerusting onder die limiet, alhoewel daar selfone met hoër en laer uitstralings gemeet is.
7’s Premierliga
Die 7’s Premierliga was ’n rugbykompetisie wat geskoei is op die formaat van die Indiese Premierliga-kriekettoernooi. Die eerste toernooi van hierdie kompetisie het op 14 en 15 Desember 2012 op Outeniekwapark in George plaasgevind.
Die toernooi het bestaan uit twaalf spanne wat met die steun van privaatbeleggers die lig gesien het.
Die idee agter die toernooi was om die rugbyunie van die Suidwestelike Distrikte, die Arende, ’n finansiële hupstoot te gee nadat die Suid-Afrikaanse been van die Internasionale Rugbyraad (nou Wêreldrugby) se internasionale sewesreeks na Port Elizabeth geskuif is en nadat die rugbyunie se beroepsarm in 2011 gelikwideer is.
Spanne
Die twaalf spanne wat aan die in inleidingstoernooi deelgeneem het, was:
Klismosstoel
Antieke Griekeland
Antieke meubels soos klismosstoele word dikwels in reliëfs en op geverfde pottebakkery vanaf die middel van die 5de eeu v.C. uitgebeeld. In epiese gedigte verwys klismos na 'n leun- of troonstoel, maar daar word geen spesifieke beskrywing van die vorm gegee nie. In die Ilias xxiv, nadat Priamos 'n beroep op hom gedoen het, staan Achilles uit sy troonstoel op en help die ouer man op sy voete. Achilles gaan dan om Hektor se liggaam vir 'n ordentlike begrafnis voor te berei, en keer daarna terug om op sy klismos te sit.
'n Uitbeelding van 'n sater, met 'n klismosstoel op sy skouer, wat op 'n keramiekvaas aangebring is, toon hoe lig hierdie tipe stoele was. Die geboë, afgespitste stoelpote van die klismosstoel buig gebalanseerd vorentoe en agtertoe, en verleen stabiliteit aan die stoel. Die agterpote buig aaneenlopend opwaarts om 'n breë konkawe rugleuning, wat soos 'n geboë tablet lyk, te ondersteun. Die rugleuning kon die rug ondersteun, of dit kon laer wees, sodat iemand met 'n elmboog daarop kan steun.
Gedurende die Hellenistiese periode het die klismosstoel algemeen in onbruik geraak. Ten spyte daarvan is daar uitgekerfde afbeeldings van die klismosstoel, wat uit die 1ste eeu n.C. dateer, in die Dionusosteater, aan die voet van die Akropolis van Athene. In gevalle waar Romeinse voorstellings klismosstoele met sittende persone uitbeeld, is die beelde kopieë van Griekse werke. Die rede waarom die klismosstoel mettertyd nie meer gebruik is nie, kan moontlik aan die ontwerp van die stoel toegeskryf word. Die stoelpote buig na buite, sonder enige verdere ondersteuning, wat tot gevolg het dat die pote heeltemal kan uitsprei en kan breek; dit kan naamlik as 'n ontwerpfout beskou word.
Neoklassisisme
Die klismosstoel het tydens die tweede, argeologiese fase van Europese neoklassisisme herleef. Klismosstoele is die eerste keer algemeen in Parys gesien in die meubels wat Georges Jacob in 1788 vir die skilder Jacques-Louis David gemaak het. Die meubels is gemaak om as rekwisiete te gebruik vir David se historiese skilderye, waar die nuwe gevoel van historisisme visuele outentiekheid vereis het. Dit sal waarskynlik nie moontlik wees om 'n vroeër weergawe van 'n Franse klismosstoel te vind as dié wat in 1786 deur die argitek Jean-Jacques Lequeu ontwerp is, vir die "Etruskiese dekor" van die Montholon-hotel, aan die Montmartre boulevard, nie. Die betrokke stoel is ook deur Jacob gemaak. Hoewel die meubels nie meer bestaan nie, het waterverfontwerpe daarvan in die Cabinet des Estampes behoue gebly. Simon Jervis het daarop gewys dat Joseph Wright van Derby inligting rakende 'n klismosstoel in sy Penelope Unraveling Her Web, 1783–84 (J. Paul Getty Museum), ingesluit het.
In Londen is vroeë klismosstoele deur Thomas Hope vir sy huis in Duchessstraat, Londen, ontwerp. George Beaumont het die huis so vroeg as 1804 beskryf as "meer 'n museum as enigiets anders". Hope het verskillende variasies van klismosstoele in Huishoudelike Meubels en Binnenshuise Versiering (1807), geïllustreer. Klismosstoele in hul suiwerste vorm is in Hope se kunsgalery uitgestal. Henry Moses se sketse, van 'n deftige geselskap besig om kaart te speel en op klismosstoele sit, het in Hope se Designs of Modern Costume verskyn (ca. 1812).
'n Selfportret van Adam Buck en sy gesin sluit modieuse klismosstoele, sowel as 'n versameling Griekse vase, in. Daar is voorheen aangeneem dat die klismosstoele in die skildery verteenwoordigend van Thomas Hope was. Joseph Bonomi het klismosstoele vir Packington Hall, Warwickshire, ontwerp.
In Philadelphia het die argitek Benjamin Henry Latrobe teen 1808 'n stel klismosstoele, in die mees gevorderde neoklassieke styl vir William Waln se sitkamer ontwerp. Latrobe se stoele het 'n Etruskiese kleurskema van rooi en roomkleurig teen 'n swat agtergrond gehad. In 1809 is die stoelpote van klismosstoele, wat Latrobe vir die Withuis ontwerp het, met dwarsbalkies versterk om dit stewiger te maak. 'n Verskeidenheid vroeë 19de-eeuse Amerikaanse klismosstoele is in die uitstalling "Classical Taste in America, 1800-1840", Baltimore Museum of Art, 1993, uitgestal.
Hierdie streng akademiese herlewings van die klismosstoel is soms deur gewone stoelvervaardigers gekompromitteer. JE Höglander van Stockholm het byvoorbeeld 'n vroeë 19de-eeuse klismosstoel aangepas deur die toevoeging van 'n opgestopte rugleuning.
20ste eeu
20ste-eeuse modernisme, gekombineer met die gewildheid van die Art Deco-styl, het tot 'n nuwe waardering van klassieke vorms soos die klismosstoel gelei. Klismosstoele wat deur die Deen Edvard Thomspon ontwerp is, is in Architekten, 1922 geïllustreer. In 1960 het TH Robsjohn-Gibbings die Griekse kabinetsmakers Susan en Eleftherios Saridis ontmoet. Hulle het saamgewerk om 'n meubelreeks wat op die klismosstoel gebaseer was, te ontwerp. Hulle het daarin geslaag om antieke Griekse meubels, insluitend klismosstoele, met 'n redelike mate van akkuraatheid te laat herleef.
Konstruksie
Dit was moeilik om die lang, elegante kurwe van die stoel te skep. Dit is moontlik uit 'n enkele stuk hout gekerf, of deur van tap-en-gatlaste gebruik te maak, of deur die hout deur middel van stoom te buig, of deur die hout in verlangde kurwes te laat groei.
Die sitplek is met vier houtstawe aan die stoelpote geheg; 'n web bestaande uit koord of leerstroke het gedien as basis vir 'n kussing. Die klismosstoel was uitsluitlik 'n Griekse ontwerp, met geen vroeëre waarneembare inspirasie nie.
Clathria bulbotoxa
Clathria bulbotoxa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Van Soest.
Erasmusprys
Die Erasmusprys van 2015 is aan die Wikipedia-gemeenskap toegeken.
Kano Motonobu
Kano Motonobu (Japannees: 狩野 元信; 28 Augustus 1476 – 5 November 1559) was 'n Japannese skilder. Hy was 'n lid van die Kano-skool van skilderkuns, wat deur sy vader, Kano Masanobu, gestig is.
Lauren Socha
Lauren Socha (gebore 9 Junie 1990) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Misfits (2009).
Swart Dood
Die Swart Dood of die Swart Pes was 'n kataklismiese gebeurtenis waarin omtrent 'n derde tot twee derdes van Europa se bevolking tussen 1348 en 1350 gesterf het. Dit was een van die ergste pandemies in die mens se geskiedenis. Dit het in die suidweste van Asië begin en in die 1340's na Europa versprei. Die totale dodetal oor die wêreld was ongeveer 75 miljoen.
Piet Greyling
Pieter Johannes Frederik Greyling (16 Mei 1942 te Zastron) is 'n oud-Springbokrugbyspeler en Suid-Afrika se vyf-en-dertigste Springbokkaptein. Hy het Curriebekerrugby vir die Vrystaat en Transvaal gespeel.
Swart Dood
Die pes het tot die 1700's ná elke generasie telkens in verskillende grade van intensiteit na Europa teruggekeer. Latere uitbrake sluit in die Italiaanse pes van 1629-1631, die Groot Pes van Londen (1665-1666), die Groot Pes van Wene (1679), die Groot Pes van Marseille in 1720–1722 en die pes in Moskou wat in 1771 ondervind is.
Die Swart Dood het 'n drastiese afname van Europa se bevolking tot gevolg gehad sowel as 'n drastiese verandering in die sosiale struktuur. Dit was 'n reuse terugslag vir die Rooms-Katolieke Kerk.
Werner von Siemens
Ernst Werner von Siemens (* 13 Desember 1816 in Lenthe (Duitsland), † 6 Desember 1892 in Berlyn) was 'n Duitse uitvinder en nyweraar.
Siemens het tot die uitvinding en ontwikkeling van elektriese motore bygedra en het ook die elektriese wetenskap help vervolmaak. Die eenheid siemens vir elektriese geleidingsvermoë is na hom vernoem.
Swart Dood
Ander name vir die siekte is builepes, bubonepes, buboniese pes, pasteurellose, rottepes of swart pes. Dié gevaarlike siekte word veroorsaak deur die bakterie Yersinia pestis wat versprei word deur vlooie, rotte (vandaar "rottepes") en Mongoolse marmotte. As mense en marmotte die siekte opdoen, swel die limfkliere op en verkleur dit swart (vandaar "swart pes/dood"). So 'n kliergeswel word 'n buil genoem (vandaar "builepes"). Die woord "buil" is 'n Germaanse woord en beteken "bult" (soos as iets swel), terwyl die Engelse "bubo" (as vertaling van  "buil") afkomstig is van die Griekse "boubon" wat 'lies' of 'swelling in die lies' beteken.
Verspreiding van die siekte
duimnael|300px|Die verspreiding van die pes in die Nabye Ooste en Europa (1346-1353).
Builepes, wat deur die bakterie Yersinia pestis veroorsaak word, is algemeen teenwoordig in vlooie wat voorkom op knaagdiere soos rotte en marmotte in verskeie wêrelddele, insluitende Sentraal-Asië, Koerdistan, Wes-Asië, Noord-Indië en Oeganda. Weens klimaatsveranderings in Asië het knaagdiere uit die droë graslande gevlug na gebiede wat digter bevolk is, en so het hulle die siekte versprei. Grafte uit 1338-'39 in Kirgisië het inskripsies wat na pes verwys en dui vermoedelik die begin van die epidemie aan. Van daar kon dit maklik na China en Indië versprei het. In Oktober 2010 het mediese genetici voorgestel dat al drie groot vlae van die pes in China kon ontstaan het.
Die siekte het dalk met die Syroete langs beweeg saam met Mongoolse leërs en handelaars, of dit kon per skip aangekom het. Teen die einde van 1346 het verslae van pes die hawens van Europa bereik: "Indië was ontvolk; Tartarye, Mesopotamië, Sirië en Armenië was vol lyke."
Die pes is na bewering in 1347 deur Genuese handelaars by die hawestad Kaffa in die Krim na Europa gebring. Ná ’n lang beleg van Kaffa, waartydens die Mongole die siekte gehad het, het hulle besmette lyke oor die stadsmure gegooi om die inwoners aan te steek. Die Genuese handelaars het gevlug en die pes per skip na Sisilië en die suide van Europa geneem, van waar dit noordwaarts versprei het. Of dié hipotese korrek is of nie, dit is duidelik verskeie toestande van destyds soos oorlog, hongersnood en die weer het tot die intensiteit van die Swart Dood bygedra.
Tekens en simptome
duimnael|Tekens van die pes aan ’n hand: Gangreen in die vingers laat die vel en vleis doodgaan en swart word. duimnael|’n Bult aan die lies van iemand met builepes. Opgeswelde limfkliere (buile) kom dikwels in die nek, armholtes en lieste voor.
Destydse verslae oor die pes verskil dikwels of is onnoukeurig. Die simptoom wat mees algemeen opgelet is, was die verskyning van buile in die lieste, nek en armholtes waaruit etter gevloei het en wat gebloei het as dit stukkend gemaak is. Volgens die Italiaanse skrywer en digter Boccaccio het die bulte aan die lieste en armholtes voorgekom. Sommige het so groot soos appels geword en ander so groot soos eiers. Van daar het dit in alle rigtings versprei. Dan het swart kolle aan die arms of bobene verskyn – sommige min en groot en ander baie en klein. Dié bulte en kolle "was ’n teken van die naderende dood".
Die enigste mediese detail wat twyfelagtig is in Boccaccio se weergawe is dat die buile ’n "teken van die naderende dood" was: As die etter uit die buile kom, is herstel moontlik.
Hierdie simptome is gevolg deur akute koors en die opgooi van bloed. Die meeste slagoffers is twee tot sewe dae ná die aanvanklike infeksie dood. Sproetagtige kolle en ’n uitslag, wat deur vlooibyte veroorsaak kon gewees het, is geïdentifiseer as nog ’n moontlike teken van die pes.
Sommige verslae, soos dié van Lodewijk Heyligen, wie se meester, kardinaal Colonna, in 1348 aan die pes dood is, het ’n besondere vorm van die siekte genoem wat die longe aangetas en tot asemhalingsprobleme gelei het. Dit word met pneumoniese pes vereenselwig.
11de Golden Globe-toekenningsaand
Beste rolprent – drama:
The Robe
Beste dokumentêr:
A Queen is Crowned
Die 11de Golden Globe-toekenningsaand, wat uitnemendheid in die rolprente van 1953 vereer het, is op 22 Januarie 1954 in die Club Del Mar in Santa Monica, Kalifornië, gehou.
Wenners
The Robe (regisseur: Henry Koster) A Queen is Crowned Fred Zinnemann – From Here to Eternity Spencer Tracy – The Actress David Niven – The Moon Is Blue Audrey Hepburn – Roman Holiday
Ethel Merman – Call Me Madam Frank Sinatra – From Here to Eternity Grace Kelly – Mogambo Lili – Helen Deutsch (Drie wenners) (Drie wenners) Little Boy Lost (regisseur: George Seton) Walt Disney Darryl F. Zanuck
Judith Allen
Judith Allen (28 Januarie 1911 – 5 Oktober 1996) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Too Much Harmony (1933), Bright Eyes (1934), Telephone Operator (1937), en Texas Trail (1937).
Hallekerk
Die hallekerk is naas saalkerk, basiliek en sentraalbou een van vier basiese tipes Christelike kerkgeboue. Hallekerke word deur die vorm van hul langhuis gekenmerk waarvan die skepe dieselfde of bykans dieselfde hoogte het en meestal onder een enkele saaldak verenig is. In teenstelling met die basiliek beskik 'n hallekerk nie oor 'n daklantern nie - die binneruimte word deur kerkvensters in die symure verlig.
Habitat 67
duimnael|regs|280px|'n Uitsig oor Habitat 67, soos gesien vanaf die [[Sint-Laurensrivier]]
Habitat 67 is 'n woonstelkompleks in Montreal (Quebec, Kanada) wat in die stadsbuurt Cité du Havre, digby die Marc-Drouinkaai langs die Sint-Laurensrivier, opgerig is. Die Israelies-Kanadese argitek Moshe Safdie (* 1938) het met sy buitengewone ontwerp, wat elemente van drie argitektoniese konsepte en boustyle - brutalisme, strukturalisme en metabolisme - met mekaar verbind, en wat ter geleentheid van die Expo 67-wêreldtentoonstelling in die 1960's verwesenlik is, internasionale bekendheid verwerf. 'n Ambisieuse tweejarige renovasieprogram ter geleentheid van die kompleks se vyftigjarige bestaan is laat in 2018 voltooi.
Geskiedenis
Moshe Safdie, destyds 'n 25-jarige student van die Engelssprekende McGill-universiteit te Montreal, is ter geleentheid van die wêreldtentoonstelling Expo 67, wat vier jaar later sou plaasvind, deur die regering van die provinsie Quebec in 1963 uitgenooi om sy eerste projek te verwesenlik. Volgens die aanvanklike ontwerp sou die kompleks naas woonstelle ook winkels en 'n skool behels het, maar weens 'n befondsingstekort is die bouplanne tussen 1964 en 1965 herontwerp en het uiteindelik net voorsiening gemaak vir woonstelle.
Boubedrywighede het in 1965 begin en dertig maande geneem. Op 27 April 1967 is die kompleks amptelik ingewy. Habitat 67, wat deur die Société Centrale d'Hypothéques et de Logement (SCHL) gefinansier is, het aanvanklik as 'n verblyfplek vir besoekers van 1967 se wêreldtentoonstelling Expo 67 gedien. Die woonstelle is daarna deur die federale regering verhuur. Later is huurders medebesitters gemaak, en in Desember 1985 is die woonstelle aan hulle verkoop.
Ter geleentheid van Habitat 67 se vyftigjarige bestaan het die Kanadese posdiens Postes Canada | Canada Post in April 2017 'n gedenkseël ter waarde van 150c uitgereik.
Die konsep
Die konsep vir die kompleks gaan terug op Moshe Safdie se proefskrif A Three-Dimensional Modular Building System, wat hy vir sy meestersgraad aan die McGill-Universiteit in Montreal ingehandig het. Safdie het belang gestel in stedelike argitektuur en bekostigbare hoëdigtheidsbehuising. Sy ontwerp was danksy die gebruik van voorafvervaardigde elemente uiters kostebesparend.
Met Habitat 67 het Safdie daarnaas die voordele van gesinshuise met dié van 'n woonstelblok probeer verbind en hiervoor modulêre blokke ontwerp, wat soos bakstene bo-op mekaar gestapel is. Naby die bouterrein is 'n fabriek opgerig, waar die betonblokke vir die kompleks vervaardig is. Die grys-beige blokke, wat 11,7 by 5,3 by 3 meter gemeet het, het uit 67 354 enkele bouelemente bestaan en is met 'n hyskraan saamgevoeg. Hoe baanbrekend Safdie se konsep ook was - die bouelemente, wat vir Habitat 67 ontwerp is, het van die begin af geblyk om te duur te wees vir massavervaardiging.
Argitektuur
Habitat 67, wat op 'n skiereiland in die Sint-Laurensrivier naby die hawe en middestad van Montreal en tussen die Concorde- en Victoria-brûe geleë is, bestaan uit vyf gedeeltes, waarvan die drie grootstes oor Avenue Pierre Dupuy en twee ander oor die Sint-Laurensrivier uitkyk.
Die kompleks het in sy oorspronklike toestand 158 woonstelle gehisves, en daar was vyftien verskillende tipes eiendomme beskikbaar, wat oor tussen een en ag elemente gestrek het. Die getal woonstelle is sedertdien gaandeweg verhoog tot 354. Die meerderheid woonstelle beslaan twee of drie elemente. Elke woonstel het sy eie terras, wat op die dak van 'n ander element lê, en kyk uit na drie rigtings. Huurders het óf 'n uitsig oor die stad Montréal óf oor die Sint-Laurensrivier.
Die "kubusse", wat oor twaalf verdiepings strek, maak almal deel uit van die kompleks se spanbeton-konstruksie. Die kompleks is toegerus met drie hysbakskagte, wat toegang tot die woonstelle verleen, en onderdak-wandelgange op die sesde en tiende verdieping, wat deur plexiglas-wande beskerm word.
Renovasie in 2017
Waterskade was dekades lank 'n ernstige uitdaging, net soos die buitemure en vensters se ontoereikende isolasie teen Quebec se klimatiese uiterstes met wintertemperature wat tot -20 °C kan daal. In 2017 is met 'n grootskaalse renovasieprogram begin waarvolgens die beton-buitemure geïsoleer is teen Montreal se winterkoue en waterdig gemaak is. Verder is die woonstelkompleks van energiebesparende vensters voorsien.
Die kompleks se interieur met parketvloere en skuifdeure na die patio's, wat in openinge in die mure versink kan word, is tot sy oorspronklike glorie herstel. Nuut ingebou is polikarbonaat-leunings op die woonstelle se terrasse en kombuiskaste. Daarnaas is die badkamers van energiebesparende geriewe voorsien.
Michail Prochorof
Michail Dmitrijewitsj Prochorof (Russies: Михаи́л Дми́триевич Прóхоров; gebore 3 Mei 1965) is ’n Russiese miljardêr-oligarg en die eienaar van die Amerikaanse basketbalspan New Jersey Nets. Hy was een van die kandidate in die Russiese presidentsverkiesing van 4 Maart 2012 en het derde geëindig met 7,9 persent van die stemme.
Loopbaan
Nadat Prochorof aan die Moskouse Finansiële Instituut gegradueer het, het hy naam in die finansiële sektor gemaak en een van die land se voorste nyweraars in edelmetale geword. Toe hy die hoof van Norilsk Nikkel was, het die maatskappy die grootste vervaardiger van nikkel en palladium geword. Hy was ook voorsitter van Poljoes Goud, Rusland se grootste goudvervaardiger, en president van die Onexim-groep. Hy het uit albei posisies bedank toe hy in Junie 2011 tot die politiek toegetree het.
Hy is die derde rykste man in Rusland en die 32ste rykste man in die wêreld volgens Forbes se 2011-lys, met ’n fortuin wat op $18 miljard (R140 miljard) geskat word.
Verkiesing
Sy kritici beweer sy Regte Saak-party is ’n projek deur die Kremlin om ’n liberale alternatief te skep vir kiesers wat ontevrede is met die regerende Verenigde Rusland-party en hulle te lok om te stem vir ’n party wat die regering goedgesind is. In Desember 2011 het Prochorof aangekondig dat hy as ’n onafhanklike kandidaat sal staan.
Noreen Berry
Noreen Berry (1931–2012) was ’n Suid-Afrikaansebore mezzosopraan met ’n lang en gevestigde loopbaan in die Britse opera. Sy was aan die Royal Opera House in Covent Garden verbonde, waar sy haar in verskeie rolle onderskei het. Sy was ’n gereelde gaskunstenaar by die Glyndebourne-fees, asook by die Sadler’s Wells-teater (English National Opera) en die Walliese en Skotse operageselskappe.
Beknopte biografie
Berry is op 15 April 1931 in Port Elizabeth gebore en het musiek in Kaapstad studeer, aanvanklik as 'n pianis, waar haar suiwer sangstem ontdek is. In 1953 verhuis sy na Brittanje vir verdere opleiding, waar sy die res van haar lewe gewoon het.
Haar rolle by Covent Garden sluit in: Emilia in Otello, Third Lady, Mrs. Sedley in Peter Grimes, Hecuba in The Trojans, Adelaide in Arabella, Hippolyta in A Midsummer Night's Dream en Filippyevna.
Sy is op 7 Augustus 2012 in Londen, Engeland oorlede.
Kleinstreepswael
Die Kleinstreepswael (Cecropis abyssinica) is 'n gedeeltelike trekvoël, 'n algemene groot swael wat maklik verwar word met die grootstreepswael, aangesien die twee baie na mekaar lyk.
Identifikasie
'n Volwasse kleinstreepswael is tussen 15 en 17 cm lank met 'n donkerblou bolyf en rooibruin onder die stert. Die kroon, nek en weerskante van die kop is rooi tot rooibruin gekleur. Die onderlyf is wit met donker strepe (die strepe is meer prominent as dié van die grootstreepswael wat fyner strepe het – een van die onderskeidende kenmerke) en die bo-vlerke en ondervlerkse vliegvere is swart-bruin van kleur. Die swarterige stert het baie lang buitenste vere: dié vere is dan ook ietwat langer by die mannetjies as by die wyfies. Jonger voëls se kleure is ietwat dowwer en bruiner, met minder kontras tussen die kleure en ook korter buitenste stertvere.
Habitat
Kleinstreepswaels verkies beboste laevelde en word gereeld naby menslike vestings aangetref. Die voël bou 'n bakvormige moddernes met 'n buisagtige ingang aan die onderkant. Die nes het binne-in 'n sagte voering en kan in latere jare herbruik word. Neste word gewoonlik in grotte, onder rotsoorhange of aan 'n boomtak gebou. Die spesie het ook aangepas deur neste in geboue, brûe en ander mensgemaakte strukture te bou. Neste word gewoonlik op die hoogste moontlike plek gebou.
Verspreiding
Die kleinstreepswael broei in Afrika, suid van die Sahara, vanaf Sierra Leone en die suidelike dele van Soedan tot die oostelike dele van Suid-Afrika. Die voël is 'n gedeeltelike trekvoël: kleinstreepswaels in Suid-Afrika sal noord trek in die winter. Wes-Afrikaanse voëls verlaat die noordelike gedeeltes van die broeigebiede tydens droë seisoene.
Voortplanting
Die wyfie lê gewoonlik drie eiers. Die eiers is glanswit en sommige het soms 'n paar bruin kolletjies op. Die broeitydperk is 14-16 dae en slegs die wyfie broei op die eiers. Beide ouers sal na geboorte die kleintjies voer. Dit neem 17-19 dae voor die jong voëls vir die eerste keer probeer vlieg, waarna hulle na die nes sal terugkeer om vir 'n paar dae te rus.
Dieet
Die Kleinstreepswael eet meestal vlieënde insekte, maar sal ook soms sade en klein vrugte eet.
Ander name
Hirundo is Latyn vir "swael" en abyssinica verwys na Abissinië in Oos-Afrika (die ou naam vir Ethiopië).
Voëlnesvaring
Die voëlnesvaring (Asplenium nidus) is ’n spesie varings in die familie Aspleniaceae en is inheems aan die tropiese Suidoos-Asië, Oos-Australië, Hawaii, Polinesië, Indië en Oos-Afrika.
Met ’n minimum temperatuur van 10 ºC gedy die varing in die gematigde temperature van die streke hierbo of as ’n huisplant.
Eienskappe
duimnael|links|180px|Voëlnesvarings in ’n tropiese woud in [[Oos-Timor.]] Die varing vorm groot, eenvoudige blare wat byna soos piesangblare lyk. Hulle is tussen 50 en 150 cm lank en tussen 10 en 20 cm breed. Hulle is liggroen met ’n leeragtige tekstuur, dikwels gekreukel, met ’n verhewe bruin hoofaar wat veral aan die agter- en onderkant van die blare prominent is. Spore ontwikkel in die sporehopies aan die onderkant van die blare. Dié sporehopies vorm lang rye wat van die hoofaar af uitstrek agter op die buitenste deel van die blaar. Die blare rol terug namate hulle bruin word en skep ’n groot blaarnes.
Klaviersonate nr. 14 (Mozart)
'''Klaviersonate nr. 14''' in C-mineur, K. 457 is 'n klaviersonate deur Wolfgang Amadeus Mozart.
Voëlnesvaring
Probleme
Dopluise kan voorkom. Dowwe, swart of verrimpelde blare kan veroorsaak word deur die verkeerde temperatuur, te veel sonlig, te min water of swak ventilasie.
Nemeïese Spele
duimnael|Die stadion van Nemea.
Die Nemeïese Spele (Grieks: Νέμεα Nemea) was kompetisies wat elke twee jaar in Nemea in Antieke Griekeland gehou is. Dit was een van vier pan-Hellenistiese spele en is in die jaar voor of ná die Olimpiese Spele gehou, en twee maande ná die Istmiese Spele. Nes die Olimpiese Spele was dit ter ere van die god Zeus.
Volgens legendes is die spele begin nadat Herakles (Hercules) die Nemeïese leeu verslaan het. ’n Ander rede wat aangevoer word, is dat dit aanvanklik die begrafnisspele was vir die jong seun van ’n koning met die naam Opheltes. Die historiese bronne oor die spele begin in 573 v.C. Die wenners het tradisioneel ’n krans van selderyblare gewen. Lofliedere is ook vir hulle geskryf.
Die program van die spele het ingesluit voetrenne, boks, boogskiet, stoei, diskuswerp, spiesgooi, strydwarenne en musiekkompetisies.
Emily Brontë
Emily Jane Brontë (30 Julie 1818 – 19 Desember 1848) was 'n Engelse skrywer en outeur van die roman Wuthering Heights. Sy was deel van die Brontë-familie en het ook die skuilnaam Ellis Bell gebruik.
Tasmanië
Tasmanië (Engels: Tasmania, Palawa kani: lutruwita ) is die grootste eiland en die kleinste deelstaat van Australië. Dit is 240 kilometer suid van die Australiese vasteland geleë, daarvan geskei deur die Bass Strait, met die argipel wat die mees suidelike punt van die land bevat. Die staat omvat die hoofeiland Tasmanië, die 26ste grootste eiland ter wêreld, en die omliggende 1000 eilande. Dit is Australië se minste bevolkte staat, met 569 825 inwoners vanaf Desember 2021. Die hoofstad en grootste stad is Hobart, met ongeveer 40 persent van die bevolking wat in die Groter Hobart-gebied woon.
Tasmanië se hoofeiland was tot 40 000 jaar lank voor Britse kolonisasie deur Aboriginale mense bewoon. Daar word vermoed dat Aboriginale Tasmaniërs ongeveer 11 700 jaar gelede van die vasteland Aboriginalse groepe geskei geraak het, nadat stygende seevlakke Bass-seestraat gevorm het. Die eiland is permanent deur Europeërs in 1803 gevestig as 'n strafregtelike nedersetting van die Britse Ryk om aansprake op die grond deur die Eerste Franse Ryk tydens die Napoleontiese Oorloë te voorkom. Die Aborigines was na raming tussen 3 000 en 7 000 ten tyde van die Britse vestiging, maar is amper binne 30 jaar uitgewis tydens 'n tydperk van konflikte met setlaars bekend as die "Swart Oorlog" en die verspreiding van aansteeklike siektes. Die konflik, wat 'n hoogtepunt bereik het tussen 1825 en 1831 en gelei het tot meer as drie jaar van krygswet, het die lewens van byna 1 100 Aborigines en setlaars gekos.
Onder Britse bewind was die eiland aanvanklik deel van die Kolonie van Nieu-Suid-Wallis, maar het in 1825 'n aparte kolonie onder die naam Van Diemen's Land (vernoem na Anthony van Diemen) geword. Ongeveer 80 000 gevangenes is na Van Diemen's Land gestuur voordat hierdie praktyk, bekend as vervoer, in 1853 gestaak is. In 1855 is die huidige Grondwet van Tasmanië in werking gestel, en die volgende jaar het die kolonie formeel sy naam na Tasmanië verander. In 1901 het dit 'n staat van Australië geword deur die proses van die federasie van Australië.
Vandag het Tasmanië die tweede kleinste ekonomie van die Australiese state en gebiede, wat aansienlik gevorm is uit toerisme, landbou en akwakultuur, onderwys en gesondheidsorg. Tasmanië is 'n beduidende landbou-uitvoerder, sowel as 'n beduidende bestemming vir ekotoerisme. Sowat 42 persent van sy grondgebied, insluitend nasionale parke en Wêrelderfenisgebiede (21%) word in een of ander vorm van reservaat beskerm. Die eerste omgewingspolitieke party ter wêreld is in Tasmanië gestig.
Toponimie
Tasmanië is vernoem na die Nederlandse ontdekkingsreisiger Abel Tasman, wat die eerste gerapporteerde Europese waarneming van die eiland gemaak het op 24 November 1642. Tasman het die eiland Anthony van Diemen's Land genoem na sy borg Anthony van Diemen, die Goewerneur van Nederlands Oos-Indië. Die naam is later deur die Britte tot Van Diemen's Land verkort. Dit is amptelik herdoop na Tasmanië ter ere van sy eerste Europese ontdekker op 1 Januarie 1856.
Daar is soms na Tasmanië as "Dervon" verwys, soos genoem in die Jerilderie-brief geskryf deur die berugte Australiese bosman Ned Kelly in 1879. Die spreektaal vir die staat is "Tassie". Tasmanië word ook in die omgangstaal verkort tot "Tas", hoofsaaklik wanneer dit in besigheidsname en webwerf-adresse gebruik word. TAS is ook die Australia Post-afkorting vir die staat.
In die gerekonstrueerde Palawa kani-taal word die hoofeiland Tasmanië lutruwita genoem, 'n naam wat oorspronklik van die Bruny Island-Tasmaniese taal afgelei is. George Augustus Robinson het dit opgeneem as Loe.trou.witter en ook as Trow.wer.nar, waarskynlik uit een of meer van die oostelike of Noordoostelike Tasmaniese tale. Hy het dit egter ook as 'n naam vir Cape Barren Island aangeteken. In die 20ste eeu het sommige skrywers dit as 'n Aboriginal-naam vir Tasmanië gebruik, gespel "Trowenna" of "Trowunna". Daar word nou geglo dat die naam meer behoorlik toegepas word op Cape Barren Island, wat sedert 2014 'n amptelike dubbele naam van "Truwana" het.
'n Aantal Palawa kani-name, gebaseer op historiese rekords van inheemse name, is deur die Tasmaanse regering aanvaar. 'n Dosyn van hierdie is 'dubbelgebruik' (tweetalige) name, en nog twee is onbegrensde gebiede met slegs Palawa-name.
Looveer
Looveer is ’n nedersetting in die munisipaliteit Lingewaard in die provinsie Gelderland in Nederland.
Allan Jeayes
Allan Jeayes (19 Januarie 1885 – 20 September 1963) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Drake the Pirate (1935), The Four Feathers (1939), The Stars Look Down (1940), en  'Pimpernel' Smith (1941).
Istmiese Spele
Die spele is na bewering deur die mitiese eerste koning en stigter van Korinthe, Sisiphos, begin. Die historiese datum van die stigting van die spele is 581 v.C. Nadat Korinthe in 146 v.C. deur die Romeine verwoes is, is toesig oor die spele ’n eeu lank (van 146-44 v.C.) deur die stad Sikyon oorgeneem. Ná die heropbouing van Korinthe en die omgewing (vanaf 44 v.C.) is die Istmiese Spele weer met die voormalige luister gevier. Dit het in die 1ste eeu n.C. ’n nuwe bloeitydperk beleef.
Daar was sport- sowel as kunskompetisies op die spele. Die wenners het ’n krans van denneblare gekry, wat met Poseidon verbind word. Hulle het ook ’n goeie naam gekry en is met standbeelde of lofliedere vereer.
Ná die 2de eeu v.C. het verslae oor die Istmiese Spele al hoe skaarser geword.
Sarah Solemani
Sarah Solemani (gebore 4 September 1982) is 'n Engelse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mrs Henderson Presents (2005) en Bridget Jones's Baby (2016), en in die televisiereeks Him & Her (2010).
15 Julie
15 Julie is die 196ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (197ste in skrikkeljare). Daar volg nog 169 dae in die res van die jaar.
Clathria calla
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1934 deur De Laubenfels.
Gennadi Zioeganof
Gennadi Andrejewitsj Zioeganof (Russies: Генна́дий Андре́евич Зюга́нов; gebore 26 Junie 1944) is ’n Russiese politikus. Hy is sedert 1993 die sekretaris-generaal van die Kommunistiese Party van die Russiese Federasie, sedert 1993 ’n afgevaardigde in die Doema en sedert 1996 lid van die Parlementêre Vergadering van die Europese Raad.
Loopbaan
In die Russiese presidentsverkiesing van 1996 het Zioeganof met 32% van die stemme tweede geëindig ná die destydse president, Boris Jeltsin. In 2008 het hy met 17,76% van die stemme tweede geëindig ná die huidige president, Dmitri Medwedef.
Hy was weer 'n kandidaat in die Russiese presidentsverkiesing van 4 Maart 2012 en het weer tweede geëindig met 17,2 persent van die stemme.
Klaviersonate nr. 17 (Mozart)
'''Klaviersonate nr. 17''' in B-mol-majeur, K. 570 is 'n klaviersonate deur Wolfgang Amadeus Mozart.
Spanningsverdeler
'n Spanningsverdeler is 'n eenvoudige weerstand-netwerk om die spanning vanaf 'n bron na 'n laer spanning om te skakel.
Die eenvoudigste voorbeeld is 'n spanningsverdeler soos vertoon in figuur 1.
Danie Bester
Danie Bester (1975-) is ’n Afrikaanse rolprentvervaardiger, bekend vir sy Bakgat-trilogie, Wolwedans in die skemer, Roepman, Verraaiers en talle ander flieks. In 2015 het Maroela Media hul Bioskoop-boffin-prys aan hom oorhandig vir sy bydrae tot die Afrikaanse filmbedryf. Tydens die geleentheid het Leon van Nierop gesê dat Bester se 2007-fliek, Ouma se slim kind, vir 'n herlewing van die Afrikaanse filmbedryf verantwoordelik is.
Spanningsverdeler
waar
Dus kan gesien word dat as R1 = R2 dan sal die uitgangsspanning die helfte van die ingangsspanning wees.
Danie Bester
Filmografie
As vervaardiger:
Spanningsverdeler
Figuur 2 wys 'n meer komplekse verdeler.
Anggun
Anggun Cipta Sasmi (gebore in Jakarta op 29 April 1972), beter bekend as Anggun en "Diva of Indonesia", is 'n Indonesiese en Franse sangeres wat in Parys gebaseer is. Sy begin haar loopbaan in 1986 met Dunia Aku Punya.
Spanningsverdeler
en
In albei gevalle word die aanname gemaak dat daar noemenswaardig min stroom by die uitgange uitvloei sodat die vergelykings (1),(2) en (3) bly geld.
Daniel Hugo
Daniel Hugo (gebore 26 Februarie 1955 in Stellenbosch) is ’n Afrikaanse digter, dosent in Afrikaanse en Nederlandse letterkunde aan die Universiteit van die Vrystaat, radio-omroeper en vertaler van veral Nederlandse werke in Afrikaans.
Lewe en werk
Daniel Johannes Hugo is op 26 Februarie 1955 as die oudste van sewe kinders van George Euvrard en Margaretha Hugo op Stellenbosch gebore. Sy vader, ’n NG predikant, is voor sy geboorte (1953) beroep na die NG gemeente Warmbad in Suidwes-Afrika en in 1958 na Greyton in die Overberg. Sy moeder was ’n bibliotekaresse. Daniel het in 1961 begin skoolgaan op Greyton. Op sewejarige ouderdom is sy vader beroep na die NG sendinggemeente Khomasdal in Windhoek waar hy sy verdere skoolloopbaan ondergaan en in 1972 aan die Hoërskool Jan Möhr gematrikuleer het. Vanaf 1973 studeer hy verder aan die Universiteit van Stellenbosch, eers in die Teologie. In 1975 behaal hy sy B.A. Admissie-graad met Grieks, Hebreeus en Afrikaans-Nederlands as hoofvakke. Hy verander dan van studierigting en konsentreer op die letterkunde, waarna hy in 1976 ’n B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlands verwerf. Aan hierdie universiteit is hy lid van D.J. Opperman se letterkundige laboratorium en in 1976 is hy ’n akademiese assistent in die Departement Afrikaans en Nederlands. In 1977 en 1978 doen hy sy militêre diensplig in Pretoria en terwyl hy hier is, skryf hy ook by die Universiteit van Pretoria in vir sy M.A.-graad onder promotorskap van A.P. Grové. In 1979 verwerf hy hierdie graad met ’n verhandeling oor “Brandaan van D.J. Opperman as verwerking van ’n Middelnederlandse teks”. Aan die einde van 1978 tree hy in die huwelik met Christelle Pretorius en hulle het ’n seun, George. In 1979 hou hy ’n jaar lank skool aan die Senior Sekondêre Skool Ella du Plessis te Khomasdal in Windhoek. Vanaf 1980 tot 1988 is hy ’n lektor in die Afrikaanse en Nederlandse letterkunde aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat, maar onderbreek hierdie betrekking in 1983 vir verdere studie aan die Katholieke Universiteit Leuven in België. In 1986 sekondeer die Universiteit van die Oranje-Vrystaat hom vir ses maande terug na Windhoek, waar hy Afrikaans doseer aan die Akademie vir Tersiêre Onderwys in die plek van George Weideman terwyl dié op verlof is. In 1989 word ’n D.Litt.-graad onder promotorskap van J.C. Kannemeyer by die Universiteit van die Oranje-Vrystaat aan hom toegeken vir ’n proefskrif oor “Die digter en sy middele: ’n Ondersoek na die vernufpoësie in Afrikaans”.
Nadat hy van sy vrou geskei is, sluit hy hom in 1988 by die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK) aan en na twee maande se opleiding in Johannesburg vestig hy hom as omroeper in Kaapstad, waar hy die Afrikaanse letterkunde en kultuur bevorder deur sy gereelde programme Vers en klank, Leeskring, Die tale wat ons praat, Skrywers en boeke en Kuns. Hy maak ook gereeld dokumentêre programme oor Afrikaanse skrywers. Een van die hoogtepunte van sy loopbaan as omroeper is ’n besoek in 1994 aan Israel waar hy ’n dokumentêre program oor die digteres Olga Kirsch maak. Vanaf 1981 is hy lid en vir ’n tyd ook bestuurslid van die Afrikaanse Skrywersgilde, maar bedank in 1989 uit protes teen die blatante politieke rigting wat die gilde inslaan. Hy dien vanaf 1989 tot 1996 op die redaksie van New Contrast waar hy verantwoordelik is vir die keuring van Afrikaanse bydraes. Vanaf 1995 tot 2005 is hy sameroeper van die Ingrid Jonker-Prysfonds en hy is ook lid van die beoordelaarspaneel vir verskeie ander literêre pryse. Hy dien van 1999 tot 2001 op die Klein Karoo Nasionale Kunstefees se Kunstekabinet en is in 2001 gasredakteur van die letterkundige tydskrif Stilet. Sedert 2002 is hy lid van die Nederlandse Maatschappij der Letteren in Leiden in Nederland en ook die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. In Maart 2008 verlaat hy die diens van die SAUK se Radio Sonder Grense en sluit hom vanaf April 2008 as uitvoerende direkteur by die Huis der Nederlanden in Kaapstad aan. Hy het in die vroeë negentigerjare ’n besondere vriendskap met die skryfster Riana Scheepers en trou dan in 2001 met die jeugboekskryfster Carina Diedericks-Hugo, waarna die egpaar hulle op Stellenbosch vestig. Hierdie huwelik ly egter in 2012 skipbreuk. Hy is weer getroud en woon in Prins Albert in die Karoo. Hy tree gereeld in die openbaar op, waar hy van sy gedigte voorlees by geleenthede soos Woordfees en Versindaba op Stellenbosch. Verder lewer hy verskeie belangrike lesings. Tydens die Nasionale Leeskringseminaar in Welkom in 1992 lewer hy die lesing “Kan die Afrikaanse poësie lag?”; in November 1997 tree hy by die Boekenbeurs voor Vlaandere in Antwerpen in België op waar Suid-Afrika die hooftema was; in 2007 lewer hy by die Oliewenhuis Kunsmuseum in Bloemfontein die lesing oor die Afrikaanse taal “Ek is ’n arme boerenôi” en in 2008 word hy genooi om die jaarlikse D.F. Malherbe-gedenklesing by die Universiteit van die Oranje-Vrystaat te lewer. Die titel van sy lesing by hierdie geleentheid is “Die geheime werking van literêre invloed: D.J. Opperman en D.F. Malherbe”.
Hy woon tans in Prins Albert.
Poësie
Hy sluit inderdaad aan by die tradisie van Opperman met sy versvorme, rymskemas, strukture en simbole, hoewel sy digwerk geen regstreekse invloede verraai nie. “Korte mette” (opgedra aan sy eerste vrou) is sy eerste digbundel onder sy eie naam. Soos die titel aandui, bevat die bundel hoofsaaklik kort verse waarin temas soos die liefde, die poësie, die religie, die huis en ander private dinge behandel word. Dit is oor die algemeen goed afgewerkte verse wat bedrieglik eenvoudig is en selfs fyn versteekte sosiale kommentaar lewer.
“Buitekamerklanke” bevat ’n sterk outobiografiese element, telkens vermeng met ’n historiese blik op Suid-Afrika, waardeur die persoonlike dieper inhoud verkry deur die perspektief wat die historiese gebeurtenisse op aktuele kwessies bied. Die titel suggereer afsondering, soos ’n buitekamer van ’n huis deel is van die erf maar afgesonderd is van die huis, waar ’n mens dan kan drome droom. Die buitekamer kan egter ook gesien word as minderwaardig teenoor die woonhuis. “Buitekamer” is ’n reeks van ses gedigte, met “republiek van duisend jaar” wat uitstaan. Hierin word die Afrikaner se drome van ’n eie republiek uitgebeeld terwyl hulle in die buitekamers droom, maar na die koms van die republiek en die Afrikaner se verhuising na die woonhuis, is daar ander inwoners in die buitekamers wat hulle eie drome droom. So word die politieke aspirasies van ander rasse subtiel uitgebeeld. “Ontmoeting” beeld die verloop van driehonderd jaar in Suid-Afrika se uitwerking op sy inwoners uit, met die bruin man en wit man wat ’n gemeenskaplike afkoms het. Die dubbelsinnige slotreël “só het in hierdie land die bloed gevloei”, omvat beide die bloedlyn of stamboom en die bloed wat gestort is vir vryheid. “Rondo” beeld die digter se stryd met die digkuns op knap manier uit deur ’n vergelyking met ’n ongelyke geveg in die bokskryt. “Breekware vir die revolusie” ontstaan tydens die digter se studieverblyf in België in die tagtigerjare, waar hy onderwerp word aan die antagonisme wat in daardie tyd in die buiteland teen Suid-Afrika ’n hoogtepunt bereik het. Die eerste afdeling (“Breekware vir die revolusie”) is ’n gedigsiklus van verset, met die titel wat in die gedig “My vrou kies die fynste porseleinservies” verwys na die stuur van ’n kis vol fyn porseleinware terug na Suid-Afrika waarop die titel aangebring is. Die digter toets hoe sterk (en breekbaar) die geweld van die woord is. “Vir jou, my adamskind, is die wêreld ongerep” spreek na aanleiding van die jong baba wat nog nie praat nie, sy noodwendige einde uit met volgehoue taalbeelde. Die soortgelyke “In ’n meelkis het my stamvader uit Frankryk” neem vanaf die stamvader die nageslag tot met sy eie kind, met die versugting dat daar vir hom teen die dreigende politieke revolusie geen toevlugsoord meer is nie, omdat die taal wat sy bestaan verwoord sterwend is. “Ek is die afskuwelike albino van Afrika” gee uiting aan die digter se skuldgevoel oor onregte in sy land. Die openingsgedig, “In vreemde biblioteke lees ek oor my land”, is tiperend van die digter se taal- en rymvernuf, met byvoorbeeld die reël “my visie word versskerp deur die afstand” wat die gedig se boodskap, om te dig teen die onreg, op innoverende wyse aan die bod bring met die dubbele betekenis van “verskerp”. Die tweede gedeelte, “Woordeboek”, is gedigte oor die woord waar die inhoud saamhang met die oorkoepelende bundeltema. Ten spyte van die bundeltitel is die verse nie versetverse nie maar eerder verse oor verset.
“Die boek Daniel” het soos die titel aandui ’n sterk outobiografiese inslag, met die digkuns en die skep van poësie wat steeds ’n vesting bied teen onsekerheid en ontstemming. Die bundel open met die self-spottende “Selfportret”, waar knap gebruik gemaak word van die deurlopende metafoor van die vis, kenteken van die Christenskap. Hierdie teken is dan ook op die omslag aangebring en etlike verse het die teologiese studie en worsteling met die geloof as tema, soos “Herinnering”, “Toe die wêreld nog jonk was” en “Outobiograaf”. “Onomastyk” is ’n hoogtepunt in woordvernuf. Hier word die studie van naamgewing (onomastiek) in die titel omvorm deur mastiek met die volkse mistyk (fout) te vervang, met die implikasie dat die naam ’n fout is. Die gedig handel dan oor die Bybelse Daniël, met die digter wat tot die slotsom kom dat hy en die Bybelfiguur glad nie gepas is as naamgenote nie. Die dig-ambag is ’n verdere belangrike tema in die bundel. “Op pad na die Gilde” lewer vernuftig, maar sonder enige diepgang, kommentaar op verskeie bekende skrywersfigure. “Vers-ikone” is parodieë op versvorme, met “Huisdig” in hierdie siklus wat ’n parodie op die vorm van die sonnet is, en die titel wat aandui dat dit ’n gedig oor ’n huis is wat ook soos ’n gedig lyk. Die spreker betree die tuin deur die tuinhekkie, loop in by die voordeur, bekyk die huis van binne en gaan dan by die agterdeur uit, maar terselfdertyd het elkeen van hierdie aksies ’n besondere funksie binne die gedig, soos die vorm van die oktaaf en sekstet van ’n sonnet, met die tegnieke van die enjambement en koeplet wat ook belig word. Die slotgedig, “Kolofon”, verwys in die subtitel na Psalm 137:2, waar die Israeliete in Babel nie meer kon sing nie en hulle siters opgehang het. Hierdie gedig handel oor die proses van die skryf van poësie, waar beelde moeisaam met klank verbind word. Die “liggelowiges” van die slotreël kan verwys na diegene wat oor die spreker se digvermoë twyfel.