cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dasho Tshering Wangchuk
Loopbaan
Dasho Tshering Wangchuk het 'n meestersgraad in die regte van die George Washington Universiteit, en nog 'n regsgraad van die Universiteit van Delhi. Wangchuk het in 1987 sy loopbaan begin as 'n regsbeampte en het aanvanklik as 'n leerling gedien vir regters in die hooggeregshof. Van 1990 tot 1995 was hy 'n tweede luitenant in die Bhoetanse Koninklike Leër. Hy het van 1993 tot 1999 as regterlike beampte in die hooggeregshof gedien. Van 2006 tot 2010 het hy in Samdrup Jongkhar gedien as distrik regter. In 2010 is hy bevorder tot die regter van die hooggeregshof. In November 2014 is hy deur koning Jigme Khesar Namgyel Wangchuck as hoofregter van die land aangestel.
Hoofadviseur
Op 1 Augustus 2018 is Bhoetan se laerhuis ontbind ter voorbereiding vir algemene verkiesings. Op 9 Augustus het die koning 'n tussentydse regering aangestel, onder leiding van Wangchuk as hoofadviseur. Op 11 Augustus is lede van die tussentydse regering portefeuljes toegewys. Wangchuk was verantwoordelik vir die ministeries van Binnelandse Sake, Kultuursake en Buitelandse Sake.
Phylica tropica
Phylica tropica is 'n meerjarige, blomdraende struik wat deel is van die Rhamnaceae familie. Die spesie is endemies aan Malawi.
Jean Rouch
Jean Rouch (Franse fonetiese uitspraak: ʁuʃ; 31 Mei 1917 – 18 Februarie 2004) was 'n Franse filmmaker en antropoloog.
Biografie
Jean Rouch het sy lang verbintenis met Afrika-onderwerpe in 1941 begin toe hy in Niamey aangekom het as 'n Franse koloniale hidrologie-ingenieur om toesig te hou oor 'n bouprojek in Niger.
Daar het hy Damouré Zika, die seun van 'n Songhai tradisionele geneser en visserman, naby die stad Ayorou, aan die Nigerrivier ontmoet. Nadat tien Sorko-werkers gesterf het weens 'n weerligstraal in 'n konstruksie depot waaroor Rouch toesig gehou het, het Zika se ouma, 'n beroemde waarsêer en geestelike adviseur, 'n ritueel gehou, wat Rouch later beweer het 'n begeerte by hom laat ontstaan het om etnografiese films te maak.
Hy het belanggestel in Zarma - en Songhai etnologie. Hy het die rituele en seremonies van die Songhai-bevolking verfilm. Tydens sy werk in Niger het Jean Rouch die tipe gebeure gedokumenteer en sy werk aan Marcel Griaule, sy onderwyser, gestuur, wat hom aangemoedig het om voort te gaan met die Songhai en sy studies te intensiveer. Hy het kort daarna teruggekeer na Frankryk om aan die Franse weerstand deel te neem. Na die oorlog het hy 'n kort tydjie as joernalis by Agence France-Presse gewerk, voordat hy na Afrika teruggekeer het waar hy 'n invloedryke antropoloog en soms kontroversiële filmmaker geword het.
Damouré Zika en Rouch het vriende geword. In 1950 het Rouch vir Zika begin gebruik as die sentrale karakter van sy films, en gebruik gemaak van die tradisies, kultuur en ekologie van die mense in die Nigerrivier-vallei. Die eerste rolprent waarin Zika verskyn het, was Bataille sur le grand fleuve (1950–52), waarin die lewe, seremonies en jaggewoontes van Sorko-vissers uitgebeeld word. Rouch was vier maande met Sorko-vissers op reis in 'n tradisionele pirogue.
Sy vroeë rolprente - soos Chasse à l'Hippopotame, 1946), Cimetière dans la Falaise, 1951) en Les Hommes Qui la Pluie (1951) - was tradisionele verslae, maar hy het geleidelik 'n innoverende invloed geword.
Rouch het sy eerste films in Niger gemaak: Au pays des mages noirs (1947), Initiation à la danse des possédés (1948) en Les magicians de Wanzarbé (1949) waarvan almal die rituele van die Songhai -, Zarma -, en Sorko mense, wat langs die Nigerrivier woon, gedokumenteer het. Jean Rouch word algemeen beskou as die vader van die Nigeriese filmwese en bioskoop. Ondanks sy aankoms as kolonialis in 1941 het Rouch na Niger se onafhanklikheid aangebly en 'n generasie Nigeriese filmmakers en akteurs gementor, waaronder Damouré Zika.
Tydens die 1950's het Rouch langer etnografiese films begin vervaardig. In 1954 het hy Damouré Zika in die rolprent Jaguar as 'n jong Songhai man verfilm wat op soek is na die Goudkus. Drie mans het hul lewensgetroue rolle in die film gedramatiseer en aangegaan om die eerste drie akteurs van die Nigeriese filmwese of bioskoop te word. Dit is verfilm as 'n klanklose etnografiese film, en Zika het gehelp om die rolprent te redigeer na 'n vollengte rolprent wat êrens tussen dokumentêr en fiksie (docufiction) staan. Hy het dialoog en kommentaar gelewer vir 'n 1969 vrystelling daarvan. In 1957 het Rouch Moi un noir in die Ivoorkus geregisseer saam met die jong Nigeriese filmmaker Oumarou Ganda, wat op daardie stadium teruggekeer het uit die Franse militêre diens in Indochina. Ganda het die eerste groot regisseur en akteur in Nigerië geword. Teen die vroeë 1970's het Rouch, met die rolverdeling, bemanning en medeskryfwerk wat deur van sy Nigeriese medewerkers aangepak is, dramatiese films in Niger geproduseer soos Petit à petit (1971) en Cocorico Monsieur Poulet (1974).
Baie van die etnografiese films wat in die koloniale era deur Jean Rouch en ander vervaardig is, is egter steeds deur Afrika filmmakers verwerp omdat dit volgens hul siening die Afrika-realiteit verdraai het.
Hy word beskou as een van die pioniers van Nouvelle Vague, van visuele antropologie en as die vader van etnofiksie. Rouch se rolprente behoort meestal tot die cinéma vérité genre - 'n term wat Edgar Morin gebruik het in 'n artikel in France-Observateur uit 1960, met verwysing na die Kino- Pravda nuusberigte van Dziga Vertov. Sy bekendste rolprent, een van die sentrale werke van die Nouvelle Vague, is Chronique d'un été (1961) wat hy saam met die sosioloog Edgar Morin verfilm het, en waarin die maatskaplike lewe van hedendaagse Frankryk uitgebeeld word. Gedurende sy loopbaan het hy sy kamera gebruik om verslag te doen oor die lewe in Afrika. In die loop van vyf dekades het hy byna 120 films gemaak.
Hy het in 1978 saam met Jean-Michel Arnold die internasionale dokumentêre filmfees, Cinéma du Réel, in die Pompidou Centre in Parys gestig.
Midway Internasionale Lughawe
Midway Internasionale Lughawe (IATA: MDW, ICAO: KMDW), tipies na verwys as Midway Airport, Chicago Midway, of bloot Midway, is 'n groot kommersiële lughawe aan die suidwestekant van Chicago, Illinois, VSA, ongeveer 19 km vanaf die Loop-sakedistrik geleë. Midway, wat in 1927 gestig is, het gedien as Chicago se primêre lughawe tot die opening van O'Hare Internasionale Lughawe in 1955. Vandag is Midway een van die besigste lughawens in die land en die tweede besigste lughawe in beide die Chicago-metropolitaanse gebied en die staat Illinois, en het 20 844 860 passasiers in 2019 bedien.
Midway word oorheers deur die laekosteredery Southwest Airlines en is die Dallas-gebaseerde karweier se grootste fokusstad. Beide die Stevensonsnelweg en die Chicago Vervoerowerheid se Orange Line bied passasiers toegang tot die sentrum van Chicago. Midwaylughawe is die tweede grootste passasierslughawe in die Chicago metropolitaanse gebied, sowel as in die staat van Illinois, na O'Hare Internasionale Lughawe op die noordwestelike kant. wat meer as 95% van die passasiers by die lughawe vervoer. Die lughawe se huidige naam is ter ere van die Slag van Midway. Die nou-ontbinde Midway Airlines wat eens die lughawe bedien het, het sy naam van die lughawe gekry. Die vliegveld is geleë op 'n vierkante myl wat begrens word deur 55ste en 63ste Strate, en Sentraal- en Cicerolaan. Die huidige terminaalkompleks is in 2001 voltooi. Die terminaal oorbrug Cicerolaan en bevat 43 hekke met geriewe vir internasionale passasiers. Die CTA-snelvervoer Orange Line bied vervoer na Downtown Chicago, waar dit met ander metro-/verhoogde snelvervoerlyne verbind.
Vroeë geskiedenis (1923–1962)
Midway-lughawe was oorspronklik Chicago Air Park genoem, en is in 1923 op 'n 130 hektaar plot gebou, met een aanloopbaan hoofsaaklik vir lugposvlugte. In 1926 het die stad die lughawe gehuur en dit op 12 Desember 1927 Chicago Municipal Airport genoem. Teen 1928 het die lughawe twaalf loodse en vier aanloopbane gehad, verlig vir nagbedrywighede.
In 1931 is 'n nuwe passasiersterminaal by 62ste Straat geopen; die volgende jaar het die lughawe berig dat dit die "Wêreld se besigste" was, met meer as 100 846 passasiers op 60 947 vlugte.
Meer konstruksie het gevolg, wat gedeeltelik gefinansier is met $1 miljoen van die Werkevorderingsadministrasie; die lughawe het in 1938–41 uitgebrei om die vierkante myl te vul nadat 'n hof die Chicago en Western Indiana Railroad beveel het om hul spoorlyne wat die plein oorgesteek het, langs die noordelike rand van die ouer veld te herlei.
Na-O'Hare rekonstruksie (1963–1993)
In 1982 het die stad Chicago Midway-lughawe van die Chicago Board of Education vir $16 miljoen gekoop. Drie jaar later het Southwest Airlines sy bedrywighede by Midway begin. Midway was 'n fokusstad vir Vanguard Airlines vanaf 1997 tot 2000.
Die Chicago Transit Authority het die Carlton Midway Inn verplaas om 'n nuwe CTA-terminaal by die lughawe op 31 Oktober 1993 te open vir die nuwe Chicago 'L' Orange Line wat Midway met die Loop verbind het. Midway-lughawe is die einde van die lyn, wat die suidwestelike deel van die stad oorsteek voordat dit om die Loop sirkel. Anders as die CTA Blue Line, wat 24 uur per dag loop, loop die Orange Line elke dag vanaf ongeveer 4:00 vm tot 1:00 vm, net minder as 24 uur per dag, met gemiddeld 8 minute tussenposes. Gedurende oornagperiodes is die N62 Archer-bus as alternatief beskikbaar. Sodra die trein vertrek, neem die rit van Midway na die Loop ongeveer 25 minute.
Moderniseringsprogram
Bouwerk het in 2018 begin aan uitbreidings van die veiligheidskontrolepunt en hoofparkeergarage. Die brug wat oor Cicero Ave strek, word van 50 voet tot meer as 400 voet verbreed, wat tot 17 sekuriteitsbane en 'n vaartbelynde tou moontlik maak. Aangesien die huidige terminaal net 'n paar maande voor die aanvalle op 11 September geopen het, was die veiligheidsarea vinnig te klein vir die nuwe siftingsmaatreëls en is daarna gedwing om na binne uit te brei. Ruimte wat herwin word deur sekuriteit na buite in die brug te beweeg, sal herontwikkel word met 'n uitbreiding van die sentrale voedselhof. Die hoofparkeergarage word ooswaarts oor die CTA L-spore uitgebrei om 1 500 spasies by te voeg en die ingang te stroomlyn. Benewens die herontwikkelde sentrale voedselhof, is nuwe konsessie-opsies in fases geopen. Die program is die grootste kapitaalverbeteringsprojek by die lughawe sedert die 2001-terminaalherontwikkeling, en was geskeduleer om teen 2019–2020 voltooi te wees.
Fasiliteite
Alle terminale en loodse is op die vierkante mylperiferie geplaas. Teen die laat 1970's is die korter noord-suid- en oos-wes-aanloopbaanpare gesluit, hoewel sommige na taxibane omgeskakel is. Die ander vier aanloopbane bly in gebruik, almal versterk en verbeter, maar omtrent dieselfde lengtes as altyd. 'n Kort aanloopbaan (13R/31L) vir ligte vliegtuie is in 1989 bygevoeg.
Chicago Midway Internasionale Lughawe beslaan net meer as een vierkante myl (260 hektaar) en het vyf aanloopbane.
Chelasie
Chelasie is 'n tipe binding van ione en molekules aan metaalione. Dit behels die vorming of teenwoordigheid van twee of meer aparte koördinaatbande tussen 'n polidentaat (meervoudig gebind) ligand en 'n enkele sentrale atoom. Hierdie ligande word chelante, chelators, chelaterende middels of sekwestermiddels genoem en is gewoonlik organiese molukules.
Chelasie is nuttig in toepassings soos die verskaffing van voedingsaanvullings, in chelaatterapie om giftige metale uit die liggaam te verwyder, as kontrasmiddels in MRI-skandering, in die vervaardiging van homogene katalisators, in chemiese waterbehandeling om metale te verwyder en in kunsmisstowwe.
Washington-monument
Die Washington-monument (Engels: Washington Monument) is in die stad Washington D.C. geleë. Dit is opgerig ter nagedagtenis van die eerste Amerikaanse president, George Washington, en is ontwerp deur Robert Mills. Met 'n hoogte van meer as 169 meter is die Washington-monument die hoogste obelisk wat ooit gebou is. Dit is gebou met marmer, graniet en sandsteen. Die monument vorm deel van die sogenaamde National Mall, wat strek van die Capitol tot die Washington-monument.
Die bou van die monument het in 1848 begin, maar dit is eers in 1884 voltooi, amper dertig jaar na die dood van die argitek. Die vertragings is veroorsaak deur 'n gebrek aan hulpbronne en die uitbreek van die Amerikaanse Burgeroorlog. Weens die baie vertragings in die bou van die obelisk, is verskillende soorte marmer gebruik vir die boonste en onderste helfte. As gevolg hiervan kan daar steeds 'n verskil in kleur tussen die bo- en onderkant (op 'n hoogte van 45 meter) gesien word, wat die oorspronklike konstruksie onderskei van die voltooiing in 1876. Die monument is toeganklik vir die publiek. 'n Hysbak neem besoekers na die bopunt van die obelisk waar relatief klein (ongeveer 1 m2) vensters in al vier mure aangebring is.
Lsjbot
Lsjbot is 'n outomatiese wikipedia-artikelskeppende program, of Internetbot, ontwikkel deur Sverker Johansson vir die Sweedse Wikipedia. Die bot fokus hoofsaaklik op artikels oor lewende organismes en meer onlangs geografiese entiteite (soos riviere, damme en berge).
Volgens die beskrywingsbladsy op die Sweedse Wikipedia was Lsjbot aktief op die Sweedse Wikipedia en op die Cebuano en Waray Wikipedia, en het die meeste Wikipedia-artikels in hierdie tale bygedra (tussen 80% en 99% van die totaal ).
Geskiedenis
Die program was teen Julie 2014 verantwoordelik vir 2,7 miljoen nuwe artikels, waarvan twee derdes op die Cebuano Wikipedia (die moedertaal van Johansson se vrou) verskyn; die ander derde verskyn op die Sweedse Wikipedia. Die bot kan tot 10 000 artikels per dag produseer.
Op 15 Junie 2013 bereik die Sweedse Wikipedia een miljoen artikels, die agtste taal op Wikipedia om hierdie doelwit te bereik. Die miljoenste artikel is deur Lsjbot geskep - wat op daardie stadium reeds 454 000 artikels geskep het, byna die helfte van die totale artikeltelling van die Sweedse Wikipedia. Lsjbot was ook verantwoordelik om die Sweedse Wikipedia te help om die tweede uitgawe van Wikipedia te word om 2 miljoen artikels te bereik, wat gevolglik die tweede grootste uitgawe van Wikipedia was, slegs oortref deur sy Engelse eweknie.
In die pers
Die werking daarvan het kritiek opgelewer van diegene wat daarop dui dat die saadjie-artikels nie 'n betekenisvolle inhoud en 'n menslike aanvoeling het nie. Die Sydney Morning Herald het die bot vergelyk met Phil Parker, na bewering die mees gepubliseerde skrywer in menslike geskiedenis, wat meer as 85 000 boeke gepubliseer het, wat elk binne minder as 'n uur met rekenaars voltooi is. Popular Science het die bot vergelyk met die aankondiging in Associated Press in Julie 2014 dat hy beplan om bots te gebruik om artikels te skryf. Johansson het aanvalle op sy metodes teengewerk deur daarop te let dat as die bot nie artikels skryf nie, "sal dit hoofsaaklik deur jong, wit, manlike nerds geskryf word en manlike belangstellings weerspieël."
Tretodictyum tubulosum
Tretodictyum tubulosum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Tretodictyum en tot die familie Tretodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
Dick Joy
Dick Joy (28 Desember 1915 – 31 Oktober 1991) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse My Favorite Husband (1953), You Are There (1953), Playhouse 90 (1956), en Westinghouse Desilu Playhouse (1958).
Satyrium miserum
Satyrium miserum is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan Tanzanië.
Tretodictyum schrammeni
Tretodictyum schrammeni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Izak de Vries
Izak de Vries (*19 Januarie 1969, Port Elizabeth –) is 'n Suid-Afrikaanse skrywer, akteur en fotograaf. As skrywer verwerf hy hoofsaaklik bekendheid vir sy kortverhale.
Satyrium shirense
Satyrium shirense is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems aan Malawi, Tanzanië en Zambië.
Tretodictyum schrammeni
Die spons behoort tot die genus Tretodictyum en tot die familie Tretodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Ijima.
Izak de Vries
Loopbaan
Hierna sluit hy in 1989 as vrywilliger in Kaapstad aan by 'n Nie-Regerings Organisasie wat hulp verskaf aan onder meer straatkinders, prostitute en boemelaars. Hy werk hoofsaaklik by die koffiewinkeltjie in die middestad, waar hierdie mense gratis koffie kon kry. Dan skryf hy hom in 1990 in Pietermaritzburg by die Universiteit van Natal in en voltooi sy B.A.-graad in 1992 met Filosofie en Afrikaans-Nederlands as hoofvakke. Hy verower verskeie toekennings, waaronder die J.J. le Roux-prys as beste student in die Departement Afrikaans en Nederlands, die Perskorprys as beste student in Taalkunde, die HAUM-prys in Literatuurstudie en 'n verdienstesertifikaat van die universiteit. As derdejaarstudent lewer hy 'n referaat oor die houding van swart Suid-Afrikaners teenoor Afrikaans by die jaarkongres van die Linguistevereniging van Suider-Afrika. In hierdie tyd is hy betrokke by 'n Nie-Regerings Organisasie wat hulle toespits daarop om brûe te bou tussen die rasverdeelde gemeenskappe en doen hy ook 'n jaar lange kursus in vertaling en proefleeswerk.
As deel van sy graad voltooi hy in 1990 'n kursus in kreatiewe skryfwerk onder Dietlof van der Berg aan die Universiteit van Natal. In 1993 is hy die eerste ontvanger van die M-Net-beurs vir Skeppende Skryfwerk onder leiding van Etienne van Heerden aan die Rhodes Universiteit op Grahamstad, waar hy sy B.A. Honneurs-graad behaal. Hy ontvang akademiese kleure van Rhodes Universiteit asook 'n toekenning vir akademiese prestasie. In 1994 doen sy vriendin, Elma Erasmus, haar huisdokterjaar in Port Elizabeth en hy volg haar. Hulle trou aan die einde van 1994 en neem in 2003 'n seun aan wat hulle Jabu noem. In 1995 werk sy vrou by Grey’s Hospitaal in Pietermaritzburg en hy sluit weer by die Nie-Regerings Organisasie aan waar hy voorheen gewerk het. Hierna doseer hy in 1996 Afrikaanse letterkunde aan die Universiteit van Venda in Thohoyandou, terwyl sy vrou by die Tshilidzini Hospitaal werk. Hy skryf hom in 1997 deeltyds by die Universiteit van Kaapstad in vir 'n M.A.-graad oor die historiografiese metafiksie van André P. Brink, 'n graad wat hy in 1999 verwerf. Aan die begin van 1999 word hy redaksionele bestuurder van LitNet in Kaapstad, waarna hy as vryskut werk as skrywer, redakteur, vertaler en uitgewer, asook by M-Web se “Learning Online”. In 2001 en 2002 bied hy ook soms 'n kursus aan in Kreatiewe Skryfwerk by die Universiteit van Stellenbosch. Met die aanvang van die nuwe leerkurrikulum in die skole sluit hy in Junie 2002 by Bateleur Books aan om die oorgang te help bestuur. Hierdie maatskappy word in 2007 deur Nasou Via Afrika gekoop, waarna hy in Desember 2007 by Pearson Education aansluit en as senior uitgewer aan boeke werk vir die VOO-Kolleges. Vanaf Mei 2010 is hy uitgewerskonsultant wat werk doen vir Lapa uitgewers en ander. As akteur vertolk hy die hoofrol in Die trommel van André P. Brink en hy speel ook in rolprente soos Choices en The graveyards of creation, in die kabaret Songs my lover stole en in Rainbow Afrikaans, waarvan hy die medeskrywer is. Hy lewer ook boekbesprekings vir Die Burger, Beeld, Volksblad, LitNet en Insig en skryf artikels wat onder meer in Insig verskyn.
Skryfwerk
Sy eerste gepubliseerde werk verskyn in 1981 in die Hoërskool Hexvallei se kwartaalblad, onder die titel Van die Karoo gepraat. In 1991 wen hy die Inklings-kompetisie se kortverhaalafdeling wat deur die Universiteit van Pretoria aangebied is.
Kortverhale
Sy tweede bundel kortverhale is Byna liefde. Hierin konsentreer hy op die liefde self (wat in verskillende vorms van erotika en ware liefde voorkom en beskryf word) en die skryf oor die liefde, waaruit blyk die frustrasie, onmag en verlange om hierdie gevoel betekenisvol weer te gee. Hierdie tweespalt veroorsaak dat die karakters merendeels hunker na 'n onbereikbare liefde met komplekse en ongewone verhoudings die gevolg. Om eenheid te skep word sommige van die karakters in verskillende stories gebruik (sonder om dit romanmatig te laat verloop), terwyl die verhale ook mildelik gebruik maak van die nuutste tegnologie, soos e-pos en sms’e en die gebruik van die internet om nuwe seksmaats te vind. In 2009 is Byna liefde op die kortlys vir die Jan Rabie-prys vir innoverende Afrikaanse skryfwerk en ook op die kortlys vir die W.A. Hofmeyr-prys.
Versamelbundels
Van sy verhale word ook in versamelbundels opgeneem, waaronder Die Afrikaanse kortverhaalboek, In 'n neutedop (waarvan hy saam met Karen Simpson die samesteller is), Die melkweg het 'n ster laat val, Liefde, natuurlik, Kruis en dwars, Biltong en Barakat, Alles goed en wel, Storiejoernaal, Oorbrugging en Die mooiste liefde is verby. Vir Bateleur Books, Nasou Via Afrika en Tafelberg skryf hy ook meer as sestig skoolhandleidings.
Publikasies
Samesteller
Satyrium chlorocorys
Satyrium chlorocorys is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems aan Malawi, Mosambiek, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
William Joyce (akteur)
William Joyce (21 Oktober 1930 – 3 September 1988) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente This Could Be the Night (1957), I Eat Your Skin (1971), en The Parallax View (1974), en in die televisiereeks Tales of Wells Fargo (1957).
Jay Jostyn
Jay Jostyn (13 Desember 1905 – 24 Julie 1977) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Broadway Television Theatre (1952), Alfred Hitchcock Presents (1955), The Wild Wild West (1965), en Mission: Impossible (1966).
Jane Birkin
Jane Birkin (14 Desember 1946 – 16 Julie 2023) was 'n Engelse aktrise en regisseuse wat sedert die laat 1960's in Frankryk bly. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Blow-Up (1966), Evil Under the Sun (1982), La Belle Noiseuse (1991), en Boxes (2007).
Joseph Szigeti
Joseph Szigeti (Hongaars: Szigeti József,ˈjoːʒɛf ˈsiɡɛti; 5 September 1892 – 19 Februarie 1973) was 'n Hongaarse violis.
Szigeti is in 'n musikale familie gebore, en het sy kinderjare in 'n klein dorpie in Transsilvanië spandeer. Dit het gou geblyk dat hy 'n wonderkind met die viool was. Hy het saam met sy vader na Boedapest getrek ten einde onder die gerekende pedagoog Jenő Hubay te studeer. Nadat hy sy studies onder Hubay in sy vroeë tienerjare voltooi het, het Szigeti sy internasionale konsertloopbaan van stapel gestuur. Op daardie tydstip was sy uitvoerings meestal beperk tot salon-styl uitvoerings sowel as die virtuose repertorium. Nadat hy egter met die pianis Ferruccio Busoni kennis gemaak het, het hy begin om 'n meer deurdagte en intellektuele benadering tot musiek te toon, wat uiteindelik aan hom die noemnaam "Die Skolastiese Virtuoos" besorg het.
Na 'n aanval van tuberkulose het Szigeti in 'n gesondheidsinrigting in Switserland aangesterk. Hy het hom daarna in Genève gevestig waar hy in 1917 'n professor in viool by die plaaslike konservatoria geword het. Dit was in Genève waar hy sy toekomstige vrou, Wanda Ostrowska, ontmoet het, en terselfdertyd bevriend geraak het met die komponis Béla Bartók. Beide hierdie verhoudinge sou lewenslank duur.
Szigeti het van die 1920's tot 1960 gereeld uitvoerings gehou en breedvoerig opnames gemaak. Hy het hom ook as 'n sterk voorstaander van nuwe musiek onderskei, en verskeie nuwe werke deur kontemporêre komponiste is aan hom gewy. Van die mees noemenswaardige stukke wat vir hom geskryf is, is Ernest Bloch se Vioolconcerto, Bartók se Rapsodie No. 1, en Eugène Ysaÿe se Sonate No. 1, G mineur, "Joseph Szigeti". Na sy aftrede van die konsertverhoog in 1960, het hy tot en met sy afsterwe in 1973 op die ouderdom van 80 onderrig gegee en steeds geskryf.
Vroeë lewe
Hubay, wat 'n student van Joseph Joachim in Berlyn was, het teen die tyd homself reeds as 'n vooraanstaande onderwyser in Europa, en as hoeksteen van die Hongaarse viooltradisie, gevestig. Szigeti het in Hubay se ateljee aangesluit by violiste soos Franz von Vecsey, Emil Telmányi, Jelly d'Arányi en Stefi Geyer.
In daardie tyd het Europa baie wonderkinders opgelewer; geïnspireer deur die fenomenale sukses van die jong Tsjeggiese virtuoos Jan Kubelik en gevorm deur streng oefening en entoesiastiese ouers. Die Hubay-ateljee was geen uitsondering hierop nie; Szigeti en sy medestudente het breedvoerig in spesiale uitvoerings en salonkonserte gespeel gedurende hul studie aan die Liszt-akademie.
Szigeti het in 1905 op die ouderdom van dertien sy Berlynse buiging gemaak met die speel van Bach se Partita vir Viool No. 2 (Chaconne in D mineur), Ernst se Concerto in F-skerp mineur, en Paganini se Heksedans. Ten spyte van die formidabele program, het die geleentheid skamele dekking ontvang; met slegs 'n foto in die Sondaguitgawe van die Berliner Tageblatt met die opskrif: "'n Musikale Wonderkind: Josef Szigeti". Szigeti het die volgende paar maande saam met 'n somerteatergeselskap in 'n klein Hongaarse vakansiedorp gespandeer. Hy het sy tyd verwyl deur mini-uitvoerings tussen bedrywe van volksoperette te speel. Die volgende jaar het hy by 'n sirkus in Frankfurt gespeel waar hy onder die pseudoniem "Jóska Szulagi" verskyn het. Hubay het ook in 1906 vir Szigeti saamgeneem om vir Joseph Joachim in Berlyn te speel. Joachim was beïndruk, en het voorgestel dat Szigeti sy studies onder hom voltooi. Szigeti het egter die aanbod van die hand gewys, beide uit lojaliteit teenoor Hubay, asook 'n vermeende afsydigheid en gebrek aan tussenspel tussen Joachim en sy studente.
Szigeti verbreed sy horisonne
Szigeti het kort ná sy ontmoeting met Joachim op 'n konserttoer na Engeland vertrek. Halfpad deur die toer het hy in Surrey 'n paartjie ontmoet wat hom effektiewelik aangeneem het, met 'n aanbod dat hy vir 'n onbepaalde tyd by hulle kon inwoon.
Szigeti het baie suksesvolle konserte gelewer, insluitend die eerste uitvoering van 'n werk wat aan hom gewy is: Hamilton Harty se Vioolconcerto. Szigeti het ook gedurende dié tyd saam met 'n groep getoer wat onder meer die legendariese sanger Dame Nellie Melba en die pianiste Ferruccio Busoni en Wilhelm Backhaus ingesluit het. Philippe Gaubert, 'n bekende Franse fluitspeler, sowel as die jong sanger John McCormack, was ook deel van die toer. Die belangrikste van Szigeti se nuwe kennisse was Busoni. Die bekende pianis en komponis het gedurende hierdie formatiewe jare Szigeti se mentor geword, en die twee sou tot Busoni se afsterwe in 1924 bevriend bly. Volgens Szigeti was sy lewe, voordat hy Busoni ontmoet het, gekarakteriseer deur 'n mate van luiheid en ongeërgdheid wat tipies was van 'n jong wonderkind en opkomende superster. Hy het daaraan gewoond geraak om salonminiature voor bewonderende gehore te speel en om skitterende virtuoos-stukke te speel sonder veel ywer en denke. Hy het min kennis gehad van die werke van die groot meesters; hy kon dit met gemak speel, maar nie ten volle begryp nie. Soos Szigeti dit gestel het, het Busoni — veral deur hul nougesette studie van Bach se Chaconne — "my eens en vir altyd uit my adolessente selfvoldaanheid en ongeërgdheid geruk".
Siekte en 'n nuwe begin
In 1913 is tuberkulose by Szigeti gediagnoseer en hy is na 'n sanatorium in Davos, Switserland gestuur om te herstel, welke sy konsertloopbaan onderbreek het. Daar het hy weer kennis gemaak met die komponis Béla Bartók, wat aan't herstel was van longontsteking. Die twee het mekaar slegs vlugtig gedurende hulle dae by die konservatoria gesien, maar het nou 'n vriendskap geknoop wat tot Bartók se afsterwe in 1945 sou duur.
Lissodendoryx anacantha
Lissodendoryx anacantha is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Joseph Szigeti
Siekte en 'n nuwe begin
In 1917, toe Szigeti ten volle herstel het, is hy op die ouderdom van 25 aangestel as professor in Viool by die Genève Musiekkonservatoria. Szigeti het gesê dat die werk, alhoewel dit oor die algemeen bevredigend was, dikwels frustrerend was as gevolg van die middelmatigheid van baie van sy studente. Die jare van onderrig in Genève het aan Szigeti 'n geleentheid gebied om sy begrip van musiek as 'n kunsvorm te verdiep, saam met ander verwante aspekte soos kamermusiek, orkesuitvoerings, musiekteorie en komposisie. Gedurende dié tydperk het Szigeti ook vir Wanda Ostrowska; 'n jong vrou van Russiese afkoms wat in Genève gestrand was as gevolg van die Russiese Rewolusie van 1917 ontmoet en verlief geraak op haar. Hulle is in 1919 getroud.
Lissodendoryx anacantha
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1914 deur Hentschel.
Joseph Szigeti
Amerikaanse buiging
In 1925 het Szigeti vir Leopold Stokowski ontmoet, en Bach se Chaconne in D mineur vir hom gespeel. Szigeti het minder as twee weke later 'n telegram van Stokowski se bestuurder in Philadelphia ontvang wat hom uitgenooi het om later daardie jaar saam met die Philadelphia Simfonieorkes te speel. Dit sou sy Amerikaanse buiging wees. Szigeti het nooit vantevore saam met 'n Amerikaanse orkes gespeel nie, en ook nog nie één gehoor nie. Hy het later geskryf dat hy aan verhoogvrees gelei het.
Die Amerikaanse konserttoneel het hom erg ontstig, vernaam die wyse waarop die publisiteit- en populariteitgedrewe agente en bestuurders bepaal het wat in die konsertsale gespeel sou word. Hy was oortuig daarvan dat hulle nie belang gestel het in die werke van die groot meesters nie, maar slegs die populêre ligte salonstukke verkies het wat hy in sy dae as wonderkind gespeel en agtergelaat het. (Szigeti was tot aan die einde van sy lewe lief gewees daarvoor om een onvergeetlike, sigaar-in-die-mond impresario aan te haal, wat hom in verband met Beethoven se Kreutzersonate, die volgende vertel het; "Wel, laat ek jou vertel Meneer Dzigedy — en ek weet waarvan ek praat — jou Krewtzersonate verveel my gehore die afgrond in!")
Volwassenheid
Szigeti is teen 1930 as 'n vooraanstaande internasionale konsertviolis gevestig. Hy het uitvoerig in Europa, die Verenigde State en Asië opgetree en kennis gemaak met verskeie van die era se voorste instrumentaliste, dirigente en komponiste.
Szigeti het in 1939, ten einde die vervolging van Jode te ontsnap, saam met sy vrou na die Verenigde State geëmigreer waar hulle hul in Kalifornië gevestig het. 'n Jaar later het Bartók ook na Amerika gevlug, en slegs twee dae nadat hy gearriveer het, het hy en Szigeti 'n sonate by die Biblioteek van die Kongres in Washington, D.C. gespeel
Szigeti het gedurende die 1930's, 1940's en ook die 1950's uitvoerig opnames gemaak, en sodoende 'n beduidende erfenis nagelaat. Noemenswaardige opnames sluit die bogenoemde Biblioteek van die Kongres-uitvoering; die ateljeeopname van Bartók se Kontraste met Benny Goodman wat die klarinet bespeel en die komponis by die klavier; die vioolconcertos van Beethoven, Brahms, Mendelssohn; Prokofiëf se Eerste Vioolconcerto; en die van Bloch onder die dirigeerstok van dirigente soos Bruno Walter, Hamilton Harty en Thomas Beecham; asook verskeie werke deur J.S. Bach, Busoni, Corelli, Händel en Mozart; in. Een van sy laaste opnames was die opname van die Ses Sonates en Partitas vir soloviool deur Bach. Alhoewel sy tegniek teen die tyd versleg het, word die opname hoog aangeslaan vir Szigeti se insig en diepte van interpretasie.
In 1950 was Szigeti vir verskeie dae by Ellis-eiland aangehou nadat hy van 'n Europese konserttoer teruggekeer het, en amptelik "tydelik uitgesluit" uit die land. Die rede hiervoor bly onbekend. Die volgende jaar het hy 'n genaturaliseerde Amerikaanse burger geword.
Latere jare
Gedurende die 1950's het Szigeti aan artritis in sy hande begin ly en het sy spelpeil gevolglik begin afneem. Ten spyte van sy verswakte tegniese vermoë, was sy intellek en musikale uitdrukking steeds sterk, en hy het voortgegaan om groot gehore na sy konserte te lok. In Napels in Italië in November 1956, net nadat die Sowjetunie die Hongaarse opstand kragdadig onderdruk het, het die gehoor uitgebars in spontane en wilde applous met uitroepe van Viva l’Ungheria! (Italiaans vir "Lank lewe Hongarye!") toe hy op die verhoog gestap het, welke die konsert vir byna vyftien minute vertraag het.
Szigeti het in 1960 amptelik van uitvoerings afgetree en saam met sy vrou na Switserland teruggekeer. Hy het hom daar meestal op onderrig gewy, alhoewel hy steeds gereeld gereis het om as beoordelaar van internasionale vioolkompetisies waar te neem. Die beste studente van regoor Europa en die VSA het onder hom studeer. Een van hierdie studente was Arnold Steinhardt, wat die somer van 1962 onder Szigeti gestudeer het. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat "Joseph Szigeti 'n voorbeeld was van die tipe musikant wat ek wou word: nuuskierig, innoverend, sensitief, iemand met gevoelswaarde, en ingelig".
Aan die einde van sy lewe het Szigeti aan swak gesondheid gely. Hy was op 'n streng dieet geplaas en was verskeie kere in die hospitaal opgeneem. Sy vriende het egter beweer dat dit nie sy karakteristieke blymoedigheid getemper het nie. Hy het in Luzern, Switserland op 19 Februarie 1973 op die gevorderde ouderdom van tagtig jaar beswyk. Die The New York Times het 'n sterfbrief op hul voorblad geplaas wat met 'n 1966-aanhaling van die violis Yehudi Menuhin geëindig het: "Ons moet nederig-dankbaar wees dat die tipe gekultiveerde en ridderlike vioolvirtuose, aristokrate as mense en musici, die oorgang na ons vyandige era gemaak het in die persoon van Joseph Szigeti."
Gesinslewe
Szigeti het in 1918 terwyl hy onderrig gegee het in Genève vir Wanda Ostrowska ontmoet en verlief geraak op haar. Sy was van Russiese afkoms en saam met haar suster by 'n afrondingskool in Genève gestrand as gevolg van die Russiese Rewolusie. In 1919 het Szigeti en Ostrowska besluit om in die huwelik te tree, maar as gevolg van die onstuimige politiese situasie in Europa was allerhande onverwagse burokratiese versperrings in hul pad geplaas. Die eerste probleem wat oorkom moes word, was dat dit byna onmoontlik was om met Ostrowska se familie kontak te maak. Die paartjie was derhalwe verplig om sonder ouerlike toestemming voort te gaan, met slegs die toestemming van Ostrowska se suster en die prinsipaal van die skool. Verdere burokratiese verstrengelinge het die paartjie se hoop bedreig, maar uiteindelik het die betrokke beamptes toestemming verleen dat hulle kon trou. Szigeti roep in sy memoires die woorde van die Konsul-generaal Baron de Montlong op die kritiese oomblik op: "'Laat ons nie, indien ons dit kan verhoed, slagoffers word van die Letter van die Wet nie. Ek wil nie die geluk van hierdie twee jongelinge uitstel indien ons dit kan verhoed nie. Al die wette is in elk geval reeds met al die oorloë en rewolusie in so 'n mate verwring en verdraai dat enige suggestie of voorwendsel dat hulle aan die Wet voldoen daarmee heen is. Laat ons dit vir eens verdraai en verwring vir 'n goeie doel, of hoe sê ek?'"
Net vóór die geboorte van hul enigste kind, hul dogter Irene, was Szigeti vasgekeer in Berlyn tydens die Kapp Putsch van 1920. Dit was onmoontlik om terug te keer na Genève. Die hele stad was lamgelê deur 'n staking, en die treine het ook nie geloop nie. Sy geskeduleerde konsert kon nie soos beplan voortgaan nie, en hy was geforseer om vir "eindelose dae" in Berlyn te vertoef terwyl die Putsch sy verloop geneem het. Szigeti skryf as volg: "... die onmoontlikheid om by wyse van telefoon of telegraaf met my vrou te kommunikeer--wie se toestand ek my voorgestel het met die ietwat moedelose pessimisme wat gewoonlik toeskryfbaar is aan voornemende vaders--was sekerlik 'n groter marteling as al die ander ontberinge saamgevoeg".
Teen 1940 het die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog die Szigeti's geforseer om Europa vir die VSA te verlaat. Irene het in Switserland aangebly, nadat sy vroeër daardie jaar met die pianis Nikita Magaloff getroud is. Die Szigeti's het hulle in Kalifornië gevestig, waar Wanda, wat altyd lief was vir die natuur, verheug was om haar eie tuin te kon maak. In 'n brief aan 'n vriend, wy Szigeti uit oor haar aktiwiteit en beskryf hy hul lewe in Kalifornië: "Wanda is gelukkig, en verrig wondere met haar tuinmaak, hoenders en hasies, en die maak van pâté de foie. Sy sit nie haar voete buite ons woning nie, en wil selfs nie vir 'n besoek teruggaan na New York nie, wat ek goed kan begryp! Twee honde, 'n voëlhok vol eksotiese voëls, tamaties, druiwe, aarbeie, aspersies, artisjokke, lieflike blomme (Kamelias ook), in ons eie klein wêreld."
Szigeti het net-net uit die kloue van die dood ontsnap tydens die vliegongeluk wat die lewe van die rolprentster Carole Lombard in Januarie 1942 geëis het. Szigeti, wat oppad was na Los Angeles vir 'n konsert, was verplig om sy sitplek op TWA Vlug 3 in Albuquerque, NM op te gee toe brandstof ingeneem is; ten einde vyftien lugmagpersoneel aan boord te neem wat gedurende oorlogstyd prioriteit geniet het. Die vliegtuig het in die nag in die pikdonker, met oorlogskondisies en verduistering wat in effek was, in 'n berghang gevlieg nadat dit opgestyg het uit Las Vegas. Almal aan boord het gesterf.
In 1960 het die paartjie teruggekeer na Europa en hul naby die Genève-meer in Switserland gevestig naby die woning van hul dogter en skoonseun. Hulle het vir die res van hul lewe daar gewoon. Wanda is twee jaar voor haar man in 1971 oorlede.
Kritici
Boris Schwarz het in die New Grove Dictionary of Music and Musicians soos volg opgemerk: "Szigeti se tegniek was nie altyd foutloos nie, en sy toon het 'n gebrek aan sensuele prag getoon, alhoewel dit 'n spirituele kwaliteit in oomblikke van inspirasie verkry het. Szigeti het die strykstok op 'n oudmodiese wyse hanteer, met die elmboog naby aan die liggaam, en passievolle krag produseer, maar sonder vreemde klanke, Geringe bedenkinge was egter opsy gestoot deur die krag van sy musikale persoonlikheid." Hierdie relaas illustreer wel die algemene aard van Szigeti se ontvangs deur beide kritici en musici van sy era: terwyl sy musikale insigte, intellek en diepte van interpretasie byna deurgaans geprys is, is die suiwer tegniese aspekte van sy speelwerk met gemengde reaksie begroet. Sy toon blyk soms van uitvoering tot uitvoering onewe te wees. 'n Resensie in 1926 in The New York Times betreur byvoorbeeld die feit dat "... sy uitvoering styf en droog was in sy gedienstigheid aan die partituur en die afwesigheid van gees. Mnr. Szigeti was nie slegs geneig tot 'n droëheid van toon en hoekigheid van frasering nie, maar daar was ook passasies van swak intonasie." In kontras hiermee het 'n resensie uit die vorige jaar in dieselfde joernaal na 'n uitvoering van Beethoven se concerto opgemerk dat "Mnr. Szigeti beskik oor 'n ietwat minuskule maar pragtige toon, sowel as elegansie en goeie afwerking. Hy het met 'n stille opregtheid gespeel wat aangegroei het, alhoewel nie met die aggressie, viriliteit en gees wat ander violiste karakteriseer nie... dit is duidelik dat Mnr. Szigeti 'n speler is wat agting en respek ten opsigte van sy speelwerk vereis, sowel as vir die eerlikheid van sy interpretasies, en sy artistieke styl."
Musici
Szigeti is wyd bewonder deur sy tydgenote. Die violis Nathan Milstein het geskryf, "Szigeti was 'n ongelooflik gekultiveerde musikant. Sy talent is eintlik te wyte aan sy kultuur...ek het hom altyd bewonder, en hy was deur die ander musikante gerespekteer, In sy latere jare het hy uiteindelik ook die erkenning ontvang (van die algemene publiek) wat hy verdien het." In sy memoires wat in 2004 gepubliseer is beweer die tjellis János Starker dat Szigeti een van die reuse tussen al die violiste was wat hy gedurende sy jeug aangehoor het; sy bewondering bly tot vandag toe nog dieselfde en onaangeraak.
Starker roep dan 'n uitvoering in herinnering wat hy in die latere stadium van Szigeti se loopbaan bygewoon het, wat beide die mate waarin Szigeti aan artritis gely het sowel as sy vermoë om steeds sy musikale idees op 'n effektiewe wyse oor te dra, ten toon stel: "'Hy het my uitgenooi na sy uitvoering in die dorpsaal...die eerste paar minute was uiters pynlik en folterend! Soos ek later kon sien, het sy vingers so versleg en agteruitgegaan dat daar byna geen vlees meer op hulle was nie. Maar toe hy eers opgewarm was het hy (musiek van) hartverskeurende prag geproduseer."
Die violis Yehudi Menuhin verskaf in sy eie herinneringe uitgebreide kommentaar oor Szigeti, met die klem op Sizgeti se intellektuele benadering tot musiek, maar op 'n ietwat meer kritiese wyse as andere: "Met die uitsondering van Enescu, was hy die mees gekultiveerde violis wat ek ooit geken het, maar terwyl Enescu jou oordonder het met sy kragtige uitvoerings; was Szigeti skraal, klein, angstig, 'n pragtig ontwerpte stuk porselein, 'n onskatbare Sèvres vaas. Vreemd genoeg vir 'n Hongaar, van wie jy wilde, energieke en spontane kwaliteite sou verwag, het Szigeti selfs verder opbeweeg op 'n eenrigting pas van doelbewuste intellektualisme. 'n Jong begeleier wat saam met Szigeti gewerk het het aan my vertel dat twee ure se konsentrasie hulle nie verby die eerste drie mates van 'n sonate kon kry nie--so baie analise het met Szigeti se musikaliteit gepaard gegaan...'n soortgelyke kieskeurigheid het sy beoordeling gekenmerk. Hy was 'n kort rukkie voor sy dood in 1973 'n paneellid gewees van ons beoordelingspaneel by die Stad van Londen Carl Flesch Concours ... ek was getref deur nie slegs die skerpheid van sy intellek nie maar ook deur wat wou voorkom as die perversiteit van sy opinies. 'n Besondere aspek van 'n mededinger se spel sou sy aandag trek, en hy sou hewig daaroor redekawel, tot die uitsluiting van enige ander oorweging. Vir hom was 'n violis gemaak of gebroke, 'n prys toegeken of teruggehou, as gevolg van details wat vir my skaars saak gemaak het."
Die skrywer
Gedurende sy tyd in die VSA het Szigeti die pen opgeneem. Sy memoires, With Strings Attached: Reminiscences and Reflections, was in 1947 gepubliseer. In 1969 het hy sy verhandeling op vioolspeel gepubliseer getiteld Szigeti on the Violin. Daarin sit Szigeti sy opinies uiteen van die toe-teenswoordige toestand van vioolspeel en die talle uitdagings en kwessies wat musikante moet trotseer in die moderne wêreld, sowel as 'n gedetailleerde ondersoek van viooltegniek soos hy dit verstaan.
'n Herhalende tema in die eerste deel is die veranderende aard van violiste se lewens gedurende Szigeti se latere jare. Gedurende sy jeug het konsertkunstenaars grotendeels staatgemaak op uitvoerings ten einde hulself te vestig en kritiese aandag  en - lof in te win. Teen die tyd van Szigeti se skryfsels was die konsertuitvoering deur kompetisies in belangrikheid oorgeneem. Szigeti was ontstel deur hierdie tendens, veral aangesien hy die vinnige en intense voorbereiding wat vir hoëvlakkompetisies nodig was beskou het as "...onversoenbaar met die geleidelike volwassewording van die uitvoerende kunstenaar en die repertorium."
Szigeti was van oordeel dat sulke versnelde ontwikkeling van 'n musikant gelei het tot uitvoerings wat " 'n gebrek het aan oorspronklikheid, die merk van 'n persoonlike oogpunt wat by wyse van beproewing en foute ontwikkel het, getoon het." In soortgelyke trant, was hy skepties oor die effek wat die opname-industrie op musiekmaak gehad het. In Szigeti se opinie het die aanloklikheid van 'n opnamekontrak en die oombliklike sukses waarmee dit gepaard gegaan het daartoe gelei dat baie jong kunstenaars werke opgeneem het voordat hulle werklik op 'n musikale vlak opgewasse was daarvoor. Derhalwe het hierdie tendense bygedra tot die probleem van spoedig-kunsmatige ontwikkeling en gevolglik, musikale onvolwassenheid.
Szigeti het ook 'n uitgebreide en gedetailleerde verduideliking verskaf van sy benadering tot viooltegniek. Hy het geglo dat 'n violis hom hoofsaaklik moet bemoei met musikale doelwitte, eerder as die kies van die maklikste of mees indrukwekkende virtuosewyse om 'n musiekstuk te speel. Hy het hom veral bemoei met toonkleur: hy het aanbeveel dat die speler 'n byna seismografiese sensitiwiteit tot lukrake veranderinge in toonkleur wat deur die vingerpunte gevorm word, moet aankweek, gebaseer op gepastheid en gemak eerder as die komponis se uitdruklike of waarskynlike bedoelings. Ander onderwerpe wat bespreek word sluit die mees effektiewe posisie van 'n violis se linkerhand in, die vioolwerke van Béla Bartók, 'n lys van wydgesirkuleerde en wydaanvaarde misdrukke, redaksionele onakkuraathede in die standaardrepertorium, en mees noemenswaardig, die uiterste belang van J.S. Bach se Ses Sonates en Partitas vir die tegniese en artistieke ontwikkeling van violiste.
Nuwe musiek
Szigeti was 'n ywerige voorstander van nuwe musiek, en het dikwels sy uitvoerings op so 'n wyse beplan dat dit nuwe of minder-bekende werke naas die groter werke ingesluit het. Baie komponiste het nuwe werke vir hom geskryf, vernaam Béla Bartók, Ernest Bloch, en Eugène Ysaÿe, saam met minder bekende komponiste soos David Diamond en Hamilton Harty.
Die rede vir Szigeti se gewildheid by komponiste is goed uitgedruk deur Bloch toe hy sy Vioolconcerto voltooi het: die concerto se premiére sou vir 'n volle jaar uitgestel moes word indien Szigeti die solis sou wees. Bloch het saamgestem, en die volgende gesê: "Moderne komponiste besef dat wanneer Szigeti hul musiek speel, word hul diepste begeertes, hul geringste bedoelings ten volle gerealiseer, en word hul musiek nie uitgebyt ten behoewe van die verheerliking van die kunstenaar en sy tegniek nie, inteendeel, daardie kunstenaar en tegniek word die nederige dienaar van die musiek."
Die eerste van Eugène Ysaÿe se Ses Sonates vir soloviool is ook aan Szigeti gewy; tewens, die inspirasie vir die komposisie van die sonates was die aanhoor van Szigeti se uitvoerings van J.S. Bach se Sonates en partitas vir soloviool, waarvoor Ysaÿe se werke as moderne eweknie bedoel is.
Szigeti se mees produktiewe musikale vennootskap was miskien dié met sy vriend Béla Bartók. Die eerste stuk wat Bartók aan hom gewy het was die Eerste Rapsodie vir viool en orkes (of klavier) van 1928; die rapsodie, wat gebaseer is op beide Roemeense en Hongaarse volkswysies, is een van 'n stel vioolrapsodieë wat in 1928 geskryf is (die ander een is aan Zoltán Székely gewy). In 1938 het Szigeti en die klarinetspeler Benny Goodman saamgespan om 'n trio van Bartók aan te vra: die trio was oorspronklik bedoel as 'n kort werk wat net-net lank genoeg sou wees om beide kante van 'n 78 opm plaat te vul, maar die stuk het gou verby sy nederige bedoeling en oorsprong uitgebrei, en die drie-beweging Kontraste vir klavier, viool en klarinet geword.