cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rina Sherman
Lewe en werk
Wanneer sy na sewe jaar weer terugkeer na Parys, maak sy die film “Paris of My Exiles”, waarin sy deur die oog van iemand wat sewe jaar in ’n hut gebly het na die groot stad kyk. In Parys vestig sy haar eers in die sewende arondissement oorkant die Suid-Afrikaanse Ambassade op die linkeroewer van die Seine, maar verhuis later na ’n stil buurt van die Montmartre-bult aan die regteroewer van die Seine.
Skryfwerk
In die selferkende outobiografiese roman “Uitreis” skets sy die lewe van ’n jong aktrise (Tilda Kaufman) in apartheid Suid-Afrika as Afrikanerdogter van ’n Broederbond-pa. Die uitreis van die titel verwys na die veelvuldige reise wat sy onderneem, omdat sy haar nêrens tuis voel nie. So vlug sy as kind weg van ’n onhoudbare skoolsituasie, weg van negatiewe werksomstandighede, weg van haar minnaars en selfs weg van haar ongebore baba wat sy laat aborteer. Sy rebelleer teen al die norms waarmee sy groot geword het en soek ontvlugting deur die land uit te vlug. Die grootste verwydering is egter tussen haar en haar pa, en op ’n manier is haar soeke altyd na iets om hierdie leemte te vul. Wanneer sy terugkeer om haar pa se begrafnis by te woon, word sy gedwing om haar eie verlede en dié van haar land in oënskou te neem. Haar gedigte “Vervloekte moeder” en “’n Hoender is ’n vrou sonder hare” verskyn in die tydskrif Stet en word deur Johann de Lange en Antjie Krog in die versamelbundel “Die dye trek die dye aan” opgeneem.
In 2007 publiseer sy haar eerste boek in Frans, “Le huitième mort de Tibherine”. Hierin ondersoek sy die omstandighede wat gelei het na die geheimsinnige dood van haar lewensmaat, die onafhanklike joernalis Didier Contant, wat ten tyde van sy dood die kaping en moord in Mei 1996 op die sewe Christelike monnike van Tibherine in Algerië ondersoek het. Op raaiselagtige wyse het Didier kort voor publikasie van sy derde ondersoek en na ’n maand lange navorsingsreis in Algerië, van die vyfde verdieping van sy woonstelgebou in Frankryk na sy dood geval. Haar ondersoek lei uiteindelik na die inhegtenisname van ’n Franse linksgesinde, Jean-Baptiste Rivoire. Sy publiseer ook die foto-teksboek “Ma vie avec les Ovahimba” (“My lewe saam met die Ovahimba”), en in 2018, publiseer sy "Dans le sillage de Jean Rouch / Rina Sherman (Ed.).
Publikasies
2018, Dans le sillage de Jean Rouch : Témoignages et essais, Préface de Jean-Claude Carrière, Rina Sherman, Ed. http://www.editions-msh.fr/livre/?GCOI=27351100208760
Bejanispruit
Die Bejanispruit is 'n spruit wat net wes van die Krugerwildtuin, in Mpumalanga, Suid-Afrika vloei. Sy monding is aan die linkerbank van die Sabierivier
Kasper D. Gattrup
Kasper D. Gattrup (gebore 18 Desember 1976) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Snuppet (2006) en in die televisiereeks Grand danois (2016).
Sandton
Sandton is 'n voorstad in die noorde van die metropolitaanse gebied van Groter Johannesburg (provinsie Gauteng, Suid-Afrika). Die naam is 'n kombinasie van twee voorstede, Sandown en Bryanston, wat albei na plekke in die Verenigde Koninkryk genoem is.
1960's
Die munisipaliteit het in 1969 ontstaan, toe Johannesburg in 'n noordelike rigting uitgebrei het. Sandton was aanvanklik 'n oorwegend residensiële voorstad, wat hoofsaaklik uit klein eiendomme bestaan het.
1990's
Ná die einde van apartheid en die vestiging van die nuwe politieke bedeling het Sandton 'n deel van die Johannesburg Metromunisipaliteit geword en beskik dus sedertdien nie meer oor sy eie munisipale bestuur nie.
Finansiële en sakesentrum
Sandton het ná die agteruitgang van Johannesburg se oorspronklike sakekern, wat een van die brandpunte van misdaad geword het, tot Suid-Afrika se nuwe finansiële sentrum en Johannesburg se belangrikste sakegebied ontwikkel. Nogtans het net een van Suid-Afrika se vier grootste banke, Nedbank, sy hoofkwartier na Sandton verskuif. Desondanks het die voorstad baie van Suid-Afrika se "nuwe geld" gelok, en naas beleggingsbanke en finansiële konsultante het ook Johannesburg se effektebeurs in die laat 1990's sy kantore na Sandton verskuif.
Sandton huisves die kongressentrum Sandton Convention Centre, een van die grootstes op die vasteland van Afrika, waar onder meer die Wêreldspitsberaad oor Volhoubare Ontwikkeling in Augustus 2002 plaasgevind het.
Toerisme en kleinhandel
Sandton City, een van die grootste winkelsentrums in Afrika, is een van die besienswaardighede in die voorstad. Saam met Nelson Mandelaplein beskik die sentrum oor 144 000 vierkante meter totale winkeloppervlakte, wat dit die grootste van sy soort in die suidelike halfrond maak. Sandton is ook die belangrikste bestemming vir sakereisigers in die metropolitaanse gebied van Johannesburg en bied 'n reeks vyfsterhotelle.
Gautrein
Sandton beskik oor 'n moderne ondergrondse stasie vir die Gautrein. Die gedeelte tussen Sandton en die O.R. Tambo Internasionale Lughawe is reeds voor die 2010 Wêreldbeker Sokkertoernooi in diens gestel.
Reid Scott (akteur)
Reid Scott is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Dean (2016) en in die televisiereekse My Boys (2006), The Big C (2010), en Veep (2012).
Chongoni-rotskunsgebied
Die Chongoni-rotskunsgebied is in die Sentrale Streek van Malawi en bestaan uit 127 terreine op die beboste heuwels van die Malawiplato met uitbeeldings van rotskuns en -tekeninge deur die jagters- en die landbougemeenskap van die Laat Steentydperk en Ystertydperk. Hierdie antieke vorm van die uitbeelding van die kulturele geskiedenis is vandag nog gewild.
Geografie
Die gebied is in die bergagtige distrik van Dedza, wat op 1 600 m die hoogste dorp in Malawi is, en sowat 80 km suidoos van Lilongwe. Dit is na berig word die "digste versameling rotskuns" in Sentraal-Afrika. Die 127 terreine beslaan ’n gebied van 126,4 km2 en is geleë aan die heuwelhange van die beboste gebied, waar dit beskerm word deur rotse wat uit die hange steek. Vyf terreine lê buite die grense van die Chongoni-woudreservaat.
Geskiedenis
Argeologiese bewyse dui op bewoning van die gebied in die Laat Pleistoseen-tydsnede. Artefakte van 2500 v.C. dui ook daarop dat jagters in die Laat Steentydperk hier gewoon het.
Jagters van die eerste millennium n.C. was verantwoordelik vir wit rotskuns in die gebied. Die natuurlike figure is van wit klei gemaak. Die jagters- en die landbougemeenskap het saam hier gewoon tot in die 19de eeu, toe eersgenoemde groep in die landbougemeenskap opgeneem is. In die 15de eeu het die Maravi-Chewa-stam (na wie die land Malawi genoem is) uit die noordweste hierheen getrek, al die groepe verenig en die Maravi-ryk gestig. Daarna het die Ngoni-stam, wat uit Suid-Afrika gevlug het, in die suidelike streek van die Chongoni-gebied kom woon. Dit het daartoe gelei dat die Nyau, ’n deel van die Chewa-stam wat hulle vyandiggesind was, na skuilplekke getrek het. Hulle het egter ondanks teenstand van die Ngoni, die sendelinge en die koloniale administrasie van die land die bewaring van hul kultuur verseker.
Hiligaynon
Taalkundiges klassifiseer Hiligaynon as 'n Maleis-Polinesiese taal wat nou verwant aan sommige van die ander Austronesiese tale op Mindanao en in die Visayas is. Dit is ietwat minder verwant aan Indonesies en Maleis en het daarnaas nog 'n los verbintenis met Malgassies in Madagaskar.
Chongoni-rotskunsgebied
Geskiedenis
Nadat die gebied in 1924 tot ’n woudreservaat verklaar en die grense van dorpies vasgestel is, is die eerste rotstekeninge in die 1930' hier ontdek. Later, in die 1950's, is besonderhede oor ’n paar terreine gepubliseer. Vyf van die 127 terreine is toe in 1969 tot beskermde nasionale monumente verklaar. Hulle is oop vir die publiek.
Eienskappe
Ná die migrasie van Chewa-landbouers na die gebied was wit klei die medium wat vir tekeninge gebruik is terwyl hul voorgangers, die Twa-pigmeë, rooi in hul tekeninge gebruik het. Dié tradisie is vandag nog gewild en word verbind met rituele van vroue-inisiasie en met reën- en begrafnisrites. Die rotskuns dien ook as simbool van die geheime Nyau-gemeenskap.
Die kuns word in vier tradisies verdeel: dié van die Twa-pigmeë, die vroegste gemeenskap van jagters; die Chewa-landbougemeenskap; die Ngoni-stam en die koloniste.
Grieks-Ortodokse Patriargaat van Jerusalem
Die Grieks-Ortodokse Kerk van Jerusalem (Grieks: Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, Patriarcheîon Hierosolýmōn; Arabies: كنيسة الروم الأرثوذكس في القدس, Kanisa Ar-roem Oertoedoks fi al-Koeds), ook bekend as die Grieks-Ortodokse Patriargaat van Jerusalem, is ’n outokefale Oosters-Ortodokse Kerk wat in volle gemeenskap met die ander Oosters-Ortodokse kerke is. Die primaat van die kerk het die titel Patriarg van die Heilige Stad Jerusalem en die Hele Palestina, en van Sirië, Arabië, Benede die Jordaanrivier, Cana van Galilea, en die Heilige Sion.
Die Kerk word deur Ortodokse Christene beskou as die moederkerk van die hele Christendom. Christene glo die Kerk is gestig op die dag van die Pinkster, toe Jesus se dissipels met die Heilige Gees vervul is (Hand 2:1-41) en dat God se Woord van Jerusalem na ander plekke versprei is. Die Kerk word ook dikwels Σιωνίτις Εκκλησία (Sionitis Ecclesia, die Kerk van Sion) genoem.
Daar is sowat 500 000 Ortodokse Christene in Israel. Baie van die lede is Palestyne en Jordaniërs, asook Russe, Roemene en Georgiërs. Die Kerk se hiërargie word oorheers deur Grieke, wat die Arabiese meerderheid in effek van die hoogste range uitsluit, en dit veroorsaak baie spanning in die Kerk.
Elmarie Wendel
Elmarie Wendel (23 November 1928 – 21 Julie 2018) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Lorax (2012) en in die televisiereekse Knight Rider (1982), NYPD Blue (1993), en 3rd Rock from the Sun (1996).
Baltasar Gracián
Baltasar Gracián y Morales ( Belmonte de Gracián, 8 Januarie 1601 - Zaragoza, 6 Desember 1658 ) was 'n Jesuïet en Spaanse skrywer van die Goue Eeu. Hy het prosa van 'n didaktiese en filosofiese aard geskryf. Onder sy werke val El Criticón - 'n allegorie van die menslike lewe - wat een van die belangrikste romans in die Spaanse literatuur is en wat in gehalte vergelykbaar is met Don Quijote of La Celestina.
Port Alfred
Port Alfred is 'n gewilde vakansieoord in die Oos-Kaapprovinsie, Suid-Afrika, wat uitstekende geriewe vir alle soorte watersport bied. Die dorp lê by die monding van die Kowierivier, halfpad tussen Port Elizabeth en Oos-Londen op die R72-pad. Die Methodist Settlers' Church uit die jaar 1827 is 'n nasionale monument.
Geskiedenis
Die geskiedenis van die dorp is nou saamgeweef met dié van die rivier en hawe. Die Britse Setlaars van 1820 het gou die potensiaal van 'n hawe in die riviermond raakgesien. Die regering was hulle goedgesind en in 1821 het die brik Locust maklik oor die sandbank by die mond gevaar. Na 10 jaar het die regering egter onttrek. William Cock het daarna 'n maatskappy in 1841 gestig, die Kowie Harbour Improvement Company om die hawe verder te ontwikkel. In 1857 oorreed hy die regering om weer betrokke te raak. Die hawe word in 1861 vir verkeer oopgestel en die volgende 20 jaar was 'n bloeitydperk vir die hawe.
Die dorp self is in 1825 gestig en het eers Port Frances geheet. In 1860 is die naam na Port Alfred verander om die besoek van die tweede seun van koningin Victoria te gedenk. Die koms van die spoorlyn in 1881 was die finale spyker in die hawe se doodskis.
Omgewing
Die Kowierivier is vir 32 km bevaarbaar. Die dorp is vandag 'n gewilde vakansiebestemming wat visvang, skubaduik, branderplankry en ander ontspanning aanbied. Die dorp is ook gewild onder die skulpversamelaars, meer as 1 800 verskillende spesies skulpe is op die kus gevind.
Port Alfred is ook die tuiste van van Stenden Suid-Afrika - deel van Stenden Universiteit in Nederland.
Nefski-prospekt
Nefski Prospekt of Nefskilaan (Russies: Не́вский проспе́кт) is die hoofstraat van Sint Petersburg, Rusland. Dit is aanvanklik deur Pieter die Grote beplan as die begin van die pad na Nowgorod en Moskou, en loop van die Admiraliteitsgebou tot by die Moskou-stasie in Sint Petersburg. Daarna maak dit ’n draai by Wosstanija-plein en loop tot by die Aleksander Nefski-lawra.
In die vroeë jare van die Sowjetunie (1918–'44) is die laan se naam verander na Proletkoelt-straat (Oelitsa Proletkoelta) ter ere van dié Sowjet-kunstenaarsorganisasie. Ná die ondergang van die organisasie is die naam verander na Laan van 25 Oktober (prospekt 25-go Oktjabrja) na aanleiding van die dag van die Oktoberrewolusie.
Vandag is die grootste deel van Sint Petersburg se winkels en naglewe in of naby Nefski Prospekt, asook die stad se duurste woonstelle. Verskeie moltreinroetes loop daarheen.
Edoardo Villa-museum, Pretoria
Die Edoardo Villa-museum in Pretoria is 'n kunsmuseum geleë in die Ou Merensky-biblioteek by die Hatfieldkampus van die Universiteit van Pretoria. Die museum huisves 'n versameling beeldhouerke deur die Suid-Afrikaanse beeldhouer van Italiaanse afkoms, Edoardo Villa.
Geskiedenis
Edoardo Villa is in 1915 in Italië gebore. Villa het tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Italiaanse weermag gedien, en is in Noord-Afrika gewond en gevange geneem, waarna hy na die Zonderwater-krygsgevangenekamp naby Cullinan gestuur is. Hy is in 1947 vrygelaat, en besluit om in Suid-Afrika aan te bly en as beeldhouer te werk. Die museum het sy ontstaan te danke aan die sowat 140 beeldhouwerke wat Villa in 1994 en 1995 aan die Universiteit van Pretoria geskenk het. Villa, tesame met Dr Andre Breedt en Mnr. Uwe Gunter was betrokke by die beplanning van die museum wat amptelik op 31 Mei 1995, op Edoardo Villa se 80ste verjaardag, geopen is. Mnr. Gunter was die eerste kurator van die museum. Gedurende die eerste 14 jaar van die museum se bestaan is 51 kunswerke tot die versameling bygevoeg. Die Edoardo Villamuseum huisves tans die grootste enkele versameling van kunswerke deur dié kunstenaar en bied 'n oorsig van sy werk tussen 1943 en 2004. Villa is op 1 Mei 2011 in Johannesburg oorlede.
Villa-museum in Italië
'n Tweede Villa-museum is deur Giovanni Cervi, 'n vurige versamelaar van Villa se beeldhouwerke, naby Villa se geboorteplek in Treviglio, Italië, geopen.
Alice Hirson
Alice Hirson (gebore 10 Maart 1929) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Being There (1979), Revenge of the Nerds (1984), Blind Date (1987), en The Glass House (2001).
Williams Grand Prix Engineering
Williams Grand Prix Engineering (voorheen Williams F1) is 'n Britse Formule Een-motorrenspan wat by Grove, Wantage, Oxfordshire in Engeland gebaseer is. Hulle neem aan die Formule Eenwêreldkampioenskap deel en maak tans gebruik van Mercedes-AMG F1 M14 E Performance 1.6 V6 turbo-enjins in hulle renmotors.
2021 – hede
* Seisoen nog aan die gang. † Die renjaer haal nie die einde nie, maar word wel geklassifiseer omdat hy meer as 90% van die renafstand voltooi het. ‡ Halwe punte is in België toegeken in 2021 omdat daar minder as 75% van die wedren afgelê is weens hewige reën.
Michael Gielen
Michael Andreas Gielen (20 Julie 1927 – 8 Maart 2019) was 'n Oostenrykse dirigent en komponis wat 'n voorstander was van kontemporêre musiek in opera en konsertstukke.
Hy het in Argentinië grootgeword, en aanvanklik in Wene gewerk waarna hy Generalmusikdirektor (GMD) van die Koninklike Sweedse Opera was. Hy het noemenswaardige wêreldpremiéres opgevoer soos György Ligeti se Requièm, Karlheinz Stockhausen se Carré, en Bernd Alois Zimmermann se opera Die Soldaten en sy Requiem für einen jungen Dichter. Hy het vanaf 1977 tot 1987 aan die hoof gestaan van die Oper Frankfurt, waar hy kontemporêre operas opgevoer het en operas soos Schreker se Die Gezeichneten laat herleef het. Gedurende die tydperk het die operageselskap een van die voorste operageselskappe geword.
Gielen was ook hoofdirigent van die Belgiese Nasionale Simfonieorkes (1969–1973), die Cincinnati Simfonieorkes (1980–1986) en die Suidwestelike Duitse Radio-simfonieorkes gewees (1986–1999). As komponis het hy gewerk in die tradisie van die Tweede Weense Skool, en dikwels moderne literatuur getoonset. Baie van sy werke is die eerste keer uitgevoer saam met kunstenaars soos Joan Carroll, Siegfried Palm, Aloys Kontarsky en die LaSalle Kwartet.
Komposisies
Gielen het in 1946 begin komponeer, en het voortgegaan om regdeur sy loopbaan as dirigent te bly komponeer. Hy was beïnvloed deur die tradisie van die Tweede Weense Skool, en sy klein oeuvre sluit toonsettings van gedigte deur Hans Arp, Paul Claudel, Stefan George, en Pablo Neruda in. Sy Die Glocken sind auf falscher Spur ná Hans Arp is die eerste keer in 1970 opgevoer, met die sopraan Joan Carroll, die tjellis Siegfried Palm, die pianiste Aloys Kontarsky, Wilhelm Bruck, Christoph Caskel, met die komponis as dirigent tydens die Saarländischer Rundfunk-fees, "Musik im 20.Jahrhundert" Sy strykkwartet, Un vieux souvenir, ná Baudelaire se Les Fleurs du mal, in 1983 gekomponeer, is die eerste keer in 1985 in Cincinnati deur die LaSalle Kwartet opgevoer.
Sy komposisie word gelys deur die Akademie der Künste:
Petrolikanaal
Die Petrolikanaal of Malamocco-Margherakanaal is tussen 1961 en 1969 voltooi. Die bou daarvan is genoodsaak weens die ontwikkeling van die Marghera-petrochemiese aanleg. Die kanaal verbind die monding van die Malamoccohawe met die raffinaderye van Marghera. Op hierdie wyse word Venesië omseil, sodat olietenkers nie die roetes gebruik wat deur die stad Venesië self loop nie. Die kanaal is by die eerste stuk omtrent 200 meter breed en het 'n diepgang van 17 meter (hoewel dit op omtrent 14,5 meter geraam word); die tweede stuk is 12,5 meter diep.
Tydens die graafwerk van die Petrolikanaal is die modder oor duisende hektaar van die strandmeer gestort, met die doel voor oë om dit later in 'n derde nywerheidsgebied naby Fusina te omskep. So het die Casse di colmata ("opgevulde kiste") letterlik grondgevat. Maar deur hierdie drooglegging het die owerheid skynbaar ook die stad ten gronde gerig, want die oorstroming van Venesië in 1966 kon toe net toegeskryf word aan hierdie hoop aarde as die grondoorsaak.
Uitwerking op die omgewing
Die kanaal vorm die middelpunt van 'n woordestryd - destyds en vandag nog - veral weens die wankelende balans in die strandmeer wat nou nog verder versteur word deur die kanaal se enorme grootte. Trouens, die onnatuurlike watervloei het tydens die getywisseling juis die waterstand van die Middelstrandmeer ('Laguna Centrale') na raming met tientalle sentimeter laat styg. Gevolglik word die barene, kanale en ghebi beskadig deur die sterk waterstroom wat dekades lank, jaar in en jaar uit, tweemaal per dag, die kanaalwande verder verweer. Hierdie sediment word dan opgesuig en tydens die terugvloei mooitjies in die see gestort. Aan weerskante van die kanaal - reg voor by die Bocca di Malamocco [monding van die Malamoccohawe] aan die een kant, en die Middelstrandmeer aan die ander kant - word 'n aansienlike deel stukkie vir stukkie weggekalwer.
duimnael|center|850px|'n Hidrografiese kaart van die Venesiese strandmeer uit die jaar 1975. Let op die olietenkerkanaal wat vanaf die Bocca di Malamocco suidooswaarts loop na Marghera (in die middel), en Venesië dus omseil.
Gimnastiek
Die naam gimnastiek, net soos die sport self, is van die ou Grieke afkomstig, maar dit is die Duitsers wat vir die moderne omvang verantwoordelik is. By die Grieke het die belangrikheid van liggaamlike oefeninge 'n hoogtepunt bereik, en in die vyfde en vierde eeu v.C. het hulle veral in Sparta en Athene baie aandag daaraan gegee.
Geskiedenis en ontwikkeling
In antieke Griekeland is drie programme vir gimnastiekoefening ontwikkel: een vir die handhawing van 'n goeie fisiese toestand, een vir militêre opleiding, en 'n derde as deel van die voorbereiding vir atlete. Die Grieke het geglo dat die eenheid van liggaam en gees slegs behaal kan word deur die deelname aan fisiese oefening.
Gedurende die Renaissance het Europa onder die besef gekom van die belangrikheid van liggaamlike opvoeding, danksy die herontdekking van die Griekse en Romeinse beskawings. In die agtiende eeu is dit 'n stap verder gevoer en het liggaamsopvoeding 'n plek in die skool gekry.
Uiteindelik het mense soos J B Basedow, J C F Gutsmuths, J H Pestalozzi, F Jahn en A Spiesz 'n heeltemal nuwe inhoud daaraan gegee en is dit vereng tot metodies geordende, doelbewus gekonstrueerde bewegings waarvan die uitvoering voorgeskryf is. Nachtegall, Niels Bukh en Per Henrik Ling van die Skandinawiese lande het ook belangrike bydraes gelewer.
Duitsland het in die vorige eeu gimnastiek begin aanmoedig. Die Duitser Friedrich Jahn, die skepper van moderne gimnastiek, het in 1811 die Turnverein ('n landwye Duitse gimnastiekvereniging) in Berlyn gestig. Hy het baie van die oefeninge ontwerp, asook sommige van die apparate wat later in gimnastiek gebruik is, soos die ongelyke brug, die ringe, en die brug. Sy hoofdoel was om die liggaam te versterk en selfdissipline te ontwikkel.
In Swede het veral Per Hendrik Ling aan die begin van die negentiende eeu 'n baie groot bydrae tot gimnastiek gelewer deur die stelsel van vrystaande oefeninge te ontwerp, waar daar feitlik nie van apparate gebruik gemaak word nie. Die diep asemhaling wat met die ligte oefeninge gepaard gaan, is een van die vernaamste deugde van die Sweedse stelsel.
Duitsers en Swede wat in die negentiende eeu na die VSA geëmigreer het, het gimnastiek ook daar laat posvat, en 'n kombinasie van die Duitse en Sweedse stelsel is by liggaamsoefening-programme in skole in Amerika ingestel. In Brittanje was daar veral in militêre kringe baie belangstelling. Daarvandaan het gimnastiek geleidelik deur Europa versprei, en daarna oor die hele wêreld.
Gimnastiek het die sterkste ingang gevind in Europa, en Amerika en Japan was tot baie onlangs die enigste lande buite Europa wat ooit by die Olimpiese Spele 'n individuele titel of 'n spantitel verower het. In Amerika self is die toon nog altyd deur Amerikaners van Switserse afkoms aangegee. Sedert die Sestigerjare het Japan se mansgimnaste egter merkwaardige opgang gemaak.
Die grootste gimnas wat die wêreld nog gesien het, was die Roemeense skooldogter, Nadia Comaneci, wat by 1976 se Olimpiese Spele in nommer na nommer volpunte behaal het. Dit was so ongehoord dat die telborde nie eens toegerus was om volpunte aan te dui nie. In 1977 het Comaneci en 'n paar van haar landgenote nog internasionale vrouegimnastiek oorheers, maar teen die volgende jaar was die Russiese vroue, soos Nelli Kim, Elena Moetsjina en Maria Filatowa besig om hulle verby te steek.
Onder die mans was die beste gimnaste afkomstig uit Rusland en Japan. In 1976 het die Japannese mans die spankompetisie by die Olimpiese Spele in Montreal gewen. Die Japannees Sawao Kato het tussen 1968 en 1976 agt goue medaljes gewen. In 1968 en 1972 was hy die algehele wenner en in 1976 het hy tweede plek beklee. Die gimnas Vitaly Scherbo (van Belo-Rusland) het in 1992 by die Olimpiese Spele vier goue medaljes en twee silwermedaljes, asook die algehele kompetisie gewen. In 1996 by die Olimpiese Spele in Atlanta het hy algeheel derde geëindig met die Chinees Li Xiaoshuang in die eerste plek. Die Amerikaner Mary Lou Retton was die wenner van die algehele kompetisie by die 1984 Olimpiese Spele, wat deur die Sowjet-Unie geboikot is. Gimnastiek is in die Negentigerjare steeds deur Oos-Europese lande asook Rusland, Japan en China oorheers. By die 1992 Olimpiese Spele in Barcelona het Tatyana Gutsu van die Oekraïne met die louere weggeloop.
Die Amerikaner Shannon Miler was in die tweede plek en het die eerste vroulike Amerikaanse gimnas geword om by 'n nie-geboikotte Olimpiese Spele 'n silwermedalje te wen. In 1996 het Lilia Podkopajewa van die Oekraïne die goue medalje by die Spele gewen, en by die 2000 Spele was die Roemeen Simona Amanar in die eerste plek.
Edward Martindel
Edward Martindel (8 Julie 1876 – 4 Mei 1955) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Foundling (1915), Clarence (1922), The Duchess of Buffalo (1926), en The Desert Song (1929).
Gimnastiek
Die naam
Die woord "gimnastiek" kom van die Griekse woord wat beteken "om kaal te oefen". Die woord "gimnasium" het dieselfde oorsprong.
Toerusting en terme
In internasionale gimnastiek kompeteer manspanne in ses verskillende items. Elkeen vereis 'n verpligte roetine ('n voorgeskrewe reeks oefeninge) en 'n opsionele roetine ('n oorspronklike reeks oefeninge). Die gimnaste kry punte uit tien vir hul vertonings op verskeie apparate.
Vloeroefeninge
'n Roetine met dans-agtige bewegings en akrobatiese vaardighede, wat op 'n vierkantige 12 m mat uitgevoer word. Dit word binne 50 tot 70 sekondes voltooi. Die gimnas moet die grootste deel van die oppervlak gebruik met 'n reeks bewegings in verskillende rigtings. Dié bewegings sluit handstande, wawiele en tuimelbewegings in, en balans, ritme en harmonie speel 'n groot rol.
Ringperd (Bok)
Die oefening is slegs vir mans. Die ringperd is 'n apparaat wat met gladde leer oorgetrek is, met twee 12 cm hoë houthandvatsels, 40 tot 45 cm van mekaar in die middel. Die ringperd is 1,6 m lank, 34 tot 36 cm breed, en 110 cm van die vloer af. Die gimnas hou homself net met sy hande bokant die ringperd, en geen ander deel van sy liggaam mag aan die perd raak nie. Die gimnas doen 'n reeks deurlopende swaai- en sirkelbewegings met sy onderlyf en bene wat van die een end van die perd na die ander beweeg.
Brug
Die nommer is slegs vir mans. Die gimnas voer swaai- en balanseerbewegings uit op twee buigbare parallelle houtdwarsbalke, wat 42 tot 52 cm van mekaar is. Die ronde balke is 5 cm dik, 3,5 m lank en 1,75 m hoog. Die gimnas voer 'n aantal swaai- en tuimelbewegings en handstande uit op dié apparaat, en laat die brug soms met albei hande los. Die bewegings het name soos die "peach basket" en "elephant lift". Friedrich Jahn (bekend as Turnvater Jahn) het die brug sowel as die rekstok ontwerp.
Perd
Vir dié oefening word die ringperd se handvatsels verwyder. Die gimnas hardloop nader, stoot hom met die bene weg van 'n springplank, plaas albei hande op die perd, en voltooi sy vlug met 'n akrobatiese beweging voordat hy 'n beheerde landing maak.
Rekstok
Die roetine word slegs deur mans uitgevoer. Die gimnas voer ononderbroke swaai- en sirkelbewegings aan 'n staalstaaf uit, wat 2,57 m bo die mat op die grond hang. Vinnige greepverwisselings is belangrik, en die staaf moet minstens een keer gelos word. Teen die einde van die oefening los die gimnas die rekstok, vlieg hoog deur die lug, en land dan op sy voete.
Ringe
Die twee ringe is van hout of metaal gemaak, en hang parallel aan mekaar, 50 cm van mekaar af en 2,57 m bokant die vloer. 'n Ring is 28 mm dik, en het 'n binne-deursnee van 18 cm. Die oefening is slegs vir mans, en 'n gimnas voer 'n reeks oefeninge uit terwyl hy een ring met elke hand vashou. Die roetine bevat statiese posisies en swaaibewegings en die gimnas moet 'n posisie ten minste twee sekondes lank behou. Daar moet ook ten minste twee handstande per oefening wees.
Perd
Die roetine is dieselfde as die mans s'n, behalwe dat die perd (oorgetrek met gladde leer), verlaag is tot 'n hoogte van 1,2 m. Vroue spring oor die breedte van die perd.
Ongelyke brug
Die gimnas moet met swaai- en sirkelbewegings van een staaf na die ander beweeg. Die hele vertoning moet ritmies en deurlopend wees en die gimnas moet gedurig van handgrepe en rigting verander.
Balk
Die oefening is slegs vir vroue en word op 'n enkele 10 cm breë houtbalk uitgevoer. Die gimnas stap, spring, hardloop, en rol op die balk en moet deurentyd haar ewewig behou. Sy slaan vorentoe en agtertoe bollemakiesie, sak spreibeen en voer handstande uit op die balk wat 5 m lank en 120 cm hoog is. Die eerste goue medaljes vir dié oefening is by die Olimpiese Spele van 1952 toegeken.
Kleredrag
Mans dra frokkies en langbroeke. Vir die vloer- en perdoefeninge mag hulle kortbroeke dra. Vroue dra leotards, en mag gimnastiekskoene dra of kaalvoet wees. Vir die ring- en rekstokoefeninge kan handskerms gedra word.
Die leotard, 'n styfpassende kostuum wat deur gimnaste gedra word, is vernoem na die Franse sweefstok-arties, Jules LéOtard.
Kompetisies
Die Internasionale Gimnastiekfederasie (FIG) is in 1881 gestig en die sport is vanaf die eerste Olimpiese Spele in 1896 ingesluit. By die Spele in 1928 het vroue vir die eerste keer deelgeneem. Sedert die 1952 Olimpiese Spele oorheers gimnaste van die voormalige Sowjetunie, Oos-Europa en Japan die kompetisie.
Ritmiese gimnastiek : Moderne ritmiese gimnastiek dateer uit die laat Vyftigerjare. Slegs vroue neem deel, en die gimnaste gebruik verskeie hulpmiddels soos balle, kegels, hoepels, springtoue en linte saam met musiek. Gimnaste voer bewegings op maat van musiek uit, met apparate wat in die hand gehou word en gedurig in beweging moet bly. Ballet- eerder as akrobatiese bewegings word uitgevoer. Individuele gimnaste se oefeninge duur 60 tot 90 sekondes, terwyl 'n groep van ses gimnaste se oefening tot drie minute kan aanhou.
Die eerste wêreldkampioenskap vir ritmiese gimnastiek is in 1963 gehou, maar die sport is eers in 1984 by die Olimpiese Spele se program ingesluit. Die Wêreldbeker, wat in 1983 ingestel is, is weer in 1986 gehou en is van toe af elke vier jaar aangebied.
Klein-Sabierivier
Die Klein-Sabierivier is 'n kort rivier wat suidwaarts in Mpumalanga, Suid-Afrika vloei. Sy monding is by die Sabiewaterval in die dorp Sabie.
Epiese teater
In hierdie artikel word die Epiese teaterbeweging bespreek as 'n onderwerp van die dramatiese kunste. Die hoofspelers in die ontstaan van hierdie teaterstyl is Grotovski, Brecht, Piscator en Meyerhold. Die hoofeienskap van Epiese teater is dat dit die gehoor emosioneel sowel as rasioneel wil betrek. Dit word gedoen deur direkte kommunikasie met die gehoor en die afskaffing van konvensies soos gordyne en die feit dat tegniese aanpassings op die verhoog nou mag gesien word. Die Epiese teaterskryfstyl se storielyn word nie altyd in volgorde aangebied nie, maar daar word rondgespring in tyd en milieu. Dekor en rekwisiete suggereer net tonele en word minimalisties gebruik.
Die Epiese teater van Brecht
Bertolt Brecht skryf 'n werk naamlik “A short organum for the theatre”. Later noem Brecht die Epiese teater die Dialektiese Teater (Dialekties is 'n sinoniem vir die woord debat – waar mense meer as een opinie huldig) juis omdat hy in dialoog met die gehoor wou tree. Dus wou Brecht die gehoor emosioneel aanraak en skok maar dan ook vir’n oomblik objektief laat dink. Hy wou hul met ander woorde vervreem van die inhoud van wat hulle sien sodat hul meer objektief daarna kan kyk. Die teater vorm is dus 'n spel met die gehoor om hul objektief en subjektief te betrek. Brecht gebruik dus die tegniek van vervreemding. Die gehoor kan dus nie totaal en al emosioneel en empaties met die karakters identifiseer nie want hul word vervreemd van die karakters. Dit lei dan, hoop Brecht, tot kritiese denke en 'n verhoogde betrokkenheid van die gehoor op 'n intellektuele wyse. Die vierde muur word gebreek deur direkte kontak met die gehoor te maak. Verder word die teaterbeligting en tegniese aspekte van die verhoog sigbaar gemaak sodat daar geen twyfel bestaan dat dit waarna die gehoor kyk – slegs 'n produksie is en nie die werklikheid nie. Selektiwisme is aangewend met betrekking tot die rekwisiete en die kostuums. Net dit wat nodig is word aangewend om die situasie te skep. Verder word komedie gebruik om distansie tussen die inhoud en emosies te skep, asook musiek en liedjies wat kommentaar op gebeure lewer. Hy maak gebruik van maskers, mimiek, gedigte en kore om gebeure in ander perspektiewe te plaas en die gehoor te laat reflekteer. Een akteur kan ook meer as een rol speel sodat die gehoor die hele tyd bewus is daarvan dat die akteur slegs 'n akteur is. Hy word ook beïnvloed deur die kabaretkuns van Berlyn. Hy noem 'n toneelstuk ‘Lehrstück’ omdat dit vir hom gaan oor wat die gehoor gaan leer. Vir hom is die teater van realisme soos 'n verdowingsmiddel wat die gehoor laat ontsnap van die werklikheid, maar nie daaroor laat dink nie. Na 1926 dien sy toneelstukke as middels om die Marxistiese ideologie te verkondig. Sommige van sy toneelstukke was histories van aard byvoorbeeld “Life of Galileo” en “Saint Joan of the Stockyards”. Deur historiese temas te gebruik kon hy vergelykings tussen die historiese en huidige tydperke maak.
Voorbeelde van Epiese teaterwerke
Piscator skryf “Russia’s Day” (1920), “Revue Roter Rummel” (1924), “Despite of Everything” (1925) en verwerk Tolstoy se “War and Peace” vir die teater. Brecht skryf onder andere: “Mother Courage and her children”, “The Caucasian Chalk Circle”, “The resistable rise of Aturo Ui”, “The three penny opera” and “Baal”.
Gimnastiek
Trampolien
Trampolien is vir die eerste keer by die 2000 Olimpiese Spele as sport ingesluit. Die eerste Wêreldkampioenskap is in 1964 in Londen gehou, en teen daardie tyd het die Internasionale Trampolienfederasie formele erkenning geniet. Aanvanklik het die VSA die wêreldkampioenskappe oorheers, maar die Europese lande het geleidelik beheer begin oorneem. Die afgelope paar jaar oorheers Rusland die toneel. By die 2000 Olimpiese Spele is die goue medalje in die mans- en vroue-afdeling gewen deur Alexandre Moskalenko en Irina Karavaeva, albei van Rusland.
Gimnastiek in Suid-Afrika
Die eerste gimnastiekklub in Suid-Afrika was die Wanderers Gimnastiekklub wat in 1889 gestig is. Saam met die Pretoria Gimnastiekvereniging het hulle in 1898 die Transvaalse Gimnastiekunie gestig. In Suid-Afrika is dit sedert die Veertigerjare van die twintigste eeu 'n mededingende sport. Die SA Amateur-Gimnastiekunie (SAAGU), wat by die Internasionale Gimnastiekfederasie geaffilieer is, is in 1931 gestig.
Die SA Nasionale Gimnastiekunie vir Skole is in 1955 gestig en het die sport 'n groot hupstoot in SA gegee. Sedert 'n span Deense gimnaste SA in 1939 onder leiding van Niels Bukh besoek het, was hier al verskeie besoekende spanne van oorsee. Suid-Afrikaanse spanne was ook al verskeie kere oorsee en het in 1952, 1956 en 1960 ook aan die Olimpiese Spele deelgeneem. In 1958, 1962 en 1966 het SA ook 'n span by die Wêreldspele gehad.
Die Suid-Afrikaanse gimnaste het ook aan verskeie gimnastrades deelgeneem. By die 1969 gimnastrade in Basel het die nasionale span sesde geëindig. Meer as 800 SA gimnaste het aan die 1995 gimnastrade in Berlyn deelgeneem, die grootste sportspan wat ooit Suid-Afrika verteenwoordig het. SAAGU het daarin geslaag om by FIG geaffilieer te bly gedurende die isolasiejare, en het internasionale kompetisies soos die Internasionale Reeks en die SA Beker aangebied.
In 1992 na Suid-Afrika se hertoelating in internasionale sport, is die SA Gimnastiekfederasie gestig. Vir die eerste keer het Suid-Afrikaanse gimnaste die geleentheid gehad om teen die beste in Afrika te kompeteer.
Prestasies
Suid-Afrika se deelname aan die Wêreldkampioenskapstoernooi op 6 tot 13 September 1991 in Indianapolis (eerste in 26 jaar) het die Springbok-span (2 mans en 4 vroue) die geleentheid gebied om waardevolle internasionale ondervinding op te doen. Dit het ook tot gevolg gehad dat die SA Amateur-Gimnastiekunie in 1992 toegelaat is tot die Afrika-Gimnastiekunie en die Nasionale Olimpiese Komitee van Suid-Afrika.
In 1995 het Nadene de Kock en Cheryl Phillips (ritmiese gimnastiek) goue medaljes by die Afrika Junior Kampioenskap verower. By die 1996 Afrika-kampioenskap in Walvisbaai, Namibië het Michelle Cameron die Ritmiese Individuele titel gewen. Die Suid-Afrikaanse ritmiese gimnastiekspan het algeheel tweede geëindig.
Suid-Afrika het in 1995 by die All Africa Games sewe kampioene opgelewer: Dewald Laubscher, Christian Brezeanu, Zoltan Erdy, Ilse Roets, Tanya Steenkamp, Heidi-Marie Oosthuizen en Michelle Cameron. Suid-Afrika het beide die mans en vroue spankompetisies in artistieke gimnastiek gewen.
Ali Wentworth
Ali Wentworth (gebore 12 Januarie 1965) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Jerry Maguire (1996), Office Space (1999), en It's Complicated (2009), en in die televisiereeks Nightcap (2016).
Teddy Arundell
Teddy Arundell (1873 – 5 November 1922) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente At the Villa Rose (1920) en The Four Just Men (1921).
Ids Wiersma
Ids Wiersma (21 Junie 1878 in Brantgum, Friesland – 24 Augustus 1965 in Dokkum, Friesland) was 'n Nederlandse skilder.
Seann William Scott
Seann William Scott (gebore 3 Oktober 1976) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente American Pie (1999), Dude, Where's My Car? (2000), American Pie 2 (2001), en American Wedding (2003).
Algoritme
'n Algoritme is 'n eindige stel instruksies wat 'n sekere taak uitvoer. Die instruksies kan die toestand van 'n stelsel verander vanaf die oorspronklike toestand, na 'n voorspelbare eindtoestand. Algoritmes kan gewoonlik geïmplementeer word met 'n rekenaarprogram, en word dus gereeld geassosieer met rekenaarwetenskap, alhoewel algoritmes ook gebruik word om oplossings vir probleme te beskryf sonder dat rekenaars betrokke is.
Belangrike konsepte by algoritmes is onder andere:
Algoritmes moet nie verwar word met rekenaarprogramme nie. 'n Algoritme beskryf die oplossing vir 'n probleem, terwyl 'n rekenaarprogram die implementasie van die oplossing is in een of ander programmeertaal.
Ngwenyamenirivier
Die Ngwenyamenirivier is 'n rivier wat net wes van die Krugerwildtuin, in Mpumalanga, Suid-Afrika vloei. Sy monding is aan die linkerbank van die Sabierivier.
Sune Geertsen
Sune Geertsen (gebore 13 Augustus 1978) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Camping (2009) en in die televisiereekse The Protectors (2009) en Kristian (2009).
Benelux
Benelux is 'n ekonomiese unie in Wes-Europa wat uit die drie naburige monargieë, België, Nederland en Luxemburg bestaan. Die naam word gevorm deur die begin van elke land se naam en is vir die Benelux Aksynsunie gevorm, maar word nou meer algemeen gebruik.
Die verdrag wat die Benelux Aksynsunie bekragtig, is in 1944 deur die regerings in ballingskap van die drie lande in Londen onderteken en het in 1947 van krag geword. Dit het in 1960 ophou bestaan en is deur die Benelux Ekonomiese Unie vervang. Dit is voorafgegaan deur die Belgies-Luxemburgse Ekonomiese Unie, wat in 1921 gevestig is en steeds bestaan.
Elizabeth Ho
Elizabeth Ho (gebore 2 Mei 1983) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Life Partners (2014) en in die televisiereekse Two and a Half Men (2003) en Disjointed (2017).
Benelux
Die stigting daarvan het bygedra tot die stigting van die Europese Unie (EU). Die onmiddellike voorgangers tot die EU is egter later gestig (die Europese Gemeenskap vir Steenkool en Staal in 1951 en die EEG in 1957). Die drie lande was ook stigterslede van die organisasies, saam met Wes-Duitsland, Frankryk en Italië. Artikel 306 van die Verdrag van Rome stipuleer dat De bepalingen van dit Verdrag vormen geen beletsel voor het bestaan en de voltooiing van de regionale unies tussen België en Luxemburg alsmede tussen België, Luxemburg en Nederland, voorzover de doelstellingen van die regionale unies niet bereikt zijn door toepassing van dit Verdrag. Die artikel het onveranderd gebly as artikel IV-441 van die Europese Grondwet.
'n Benelux-parlement (oorspronklik die Raadgewende Interparlementêre Raad genoem) is in 1955 geskep. Die parlementêre vergadering bestaan uit 21 lede van die Nederlandse parlement, 21 lede van die Belgiese nasionale en streeksparlemente en 7 lede van die Luxemburgse parlement.
Die verdrag wat die Benelux Ekonomiese Unie (Benelux Economische Unie/Union Économique Benelux) gevestig het is in 1958 onderteken en het in 1960 van krag geword om die vrye beweging van werkers, kapitaal, dienste, en goedere in die gebied moontlik te maak. Die sekretaris-generaal daarvan is in Brussel geleë. Die unifikasie van die wette van die drie Beneluxlande word hoofsaaklik bereik deur die regulasie van die Raad van Ministers, wat slegs die drie state verbind, maar nie direk van toepassing is in hulle interne regsreëlings. Daar is ook 'n groot aantal Benelux-konvensies in 'n wye verskeidenheid onderwerpe.
In 1965 is die verdrag wat 'n Benelux-geregshof vestig onderteken. Dit het van krag geword in 1975. Die hof, wat bestaan uit regters van die hoogste howe van die drie State, moet eenvormige interpretasie van gemeenskaplike wetlike reëls verseker. Die internasionale regsinstansie is in Brussel geleë.
Die Benelux is besonder aktief in die veld van intellektuele eiendom. Die drie lande het 'n Benelux-Handelsmerkkantoor en 'n Benelux-ontwerperskantoor gestig – beide in Den Haag. In 2005 sluit hulle die verdrag wat die Benelux-organisasie vir Intellektuele Eiendom vestig wat die vorige twee kantore sal vervang wanneer dit van krag word.
Die verdrag wat die Benelux Ekonomiese Unie daarstel sal in 2010 verstryk. Dit sal waarskynlik deur 'n nuwe wetlike raamwerk vervang word wat veranderings wat sedert die 1950's in die drie lande plaasgevind het en Europese integrasie in ag neem.
Tony Martinez (akteur)
Tony Martinez (27 Januarie 1920 – 16 September 2002) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente El ciclón del Caribe (1950), The Naked Dawn (1955), en Rock Around the Clock (1956), en in die televisiereeks The Real McCoys (1957).
Vera Gebuhr
Vera Gebuhr (15 Mei 1916 – 22 Desember 2014) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Father of Four in a Sunny Mood (1971) en in die televisiereekse Matador (1978), Taxa (1997), en Unit 1 (2000).
Annie Wersching
Annie Wersching (28 Maart 1977 — 29 Januarie 2023) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse 24 (2001), The Vampire Diaries (2009), Castle (2009), en Bosch (2014).
Sy is oorlede op 29 January 2023 as 'n gevolg van kanker.
Julius Caesar
Toe Julius Caesar se soldate die Rubiconrivier oorsteek, het 'n burgeroorlog in 49 v.C. uitgebreek. Hy het hierna absolute mag oor die senaat in Rome verkry en is as diktator verklaar. Caesar is in 44 v.C. deur 'n groep ontevrede senators, gelei deur Markus Junius Brutus, vermoor. In 42 v.C. het die senaat hom as 'n heilige verklaar. Shakespeare se drama Julius Caesar handel oor dié gebeure.
Heelwat van Caesar se lewe is bekend omdat hy self vele boeke geskryf het en baie van die klassieke geskiedkundiges het ook oor hom geskryf soos Appianus, Strabo en Plutarchus.
As staatsman het hy deur middel van wetgewing en soms persoonlike tussenkoms die weg gebaan vir die gematigde monargale bestel van keiser Augustus (regeer, 27 v. C.-14 n.C.), waarmee die steeds groeiende ryk beter bestuur kon word as deur die ou, uitgediende republikeinse staatsvorm van Rome.
Jong lewe
Caesar is gebore in 100 v.C. in die Julii-familie, 'n patrisiërfamilie. Hulle afkoms word beskryf as van Iulus die seun van 'n Trojaanse prins Aeneas, die seun van die godin Venus. Volgens Plinius die ouere is hy by wyse van 'n keisersnee gebore. Volgens Caesar se beskrywing het hy grysblou oë en 'n vol haardos gehad.
Al was Caesar in 'n adellike familie gebore, was die Julii nie juis 'n polities invloedryke familie nie. Ceasar het wel die amp van 'n magistraat beklee en was ook die goewerneur van die provinsie Asië. Caesar se ma was Aurelia Cotta en afkomstig van 'n invloedryke familie. Hulle het in 'n laer middelklaswoning in die Subura gewoon, waar Marcus Antonius Gnipho die jong Caesar se onderwyser was.
Die periode is oorheers deur 'n magstryd tussen twee faksies van die Romeinse aristokratiese Senaat die Optimate en die Populares. Die stryd het begin met die meerderheid van senatore se ongehoord – kortsigtige verwerping van die uiters noodsaaklike hervormingsvoorstelle van die Gracchus-broers (133- 121 v.C.). Die Gracchus-broers en hulle aanhangers was die voorlopers van die Populares.
Die Populares het die Gracchi gevolg in hulle soeke na 'n doeltreffender staatsbestuur waaraan, naas die adellikes van die Senaat, ander groepe van die bevolking ook sou kon deelneem. Aan die ander kant het die Optimate hulle verset teen elke poging om die monopolie van die Senaat te verswak en daarom het hulle ook as die Senaatsparty bekend gestaan.
Militêre en siviele bestaan
Caesar het as gevolg van sy afkoms en sy huweliksverbintenis tot die Populares behoort. Aanvanklik was daar nie veel verskil tussen sy loopbaan en die loopbane van ander ambisieuse seuns van senatore nie. Van sy twintigste tot sy dertigste jaar het Caesar aan verskeie militêre ekspedisies deelgeneem. Na die militêre opleiding het hy vervolgens die cursus honorum, die gebruiklike jaarlikse hiërargiese bevordering in hoë ampte, deurgemaak.
Ter afsluiting en bekroning daarvan het hy hom in 60 v.C. as kandidaat vir die hoogste staatsamp, die Konsulaat, beskikbaar gestel. Die kandidatuur is heftig deur die Optimate bestry. Om hom teen hulle manipulasie te beskerm, het Caesar 'n verbintenis met Gnaeus Pompeius Magnus (106-48 v.C.) aangeknoop. Net soos Caesar het Pompeius min simpatie met die Senaatsparty gehad.
Die Senaatsparty het geweier om die heilsame reorganisasie wat Pompeius as Romeinse generaal in die Ooste deurgevoer het, by wet te bekragtig en was boonop nie bereid om die gebruiklike "oudagsvoorsiening" en die toewysing van grond aan die veterane van sy legioene te gee nie. Die Senaatsparty het op die manier probeer om Pompeius se (in hulle oë angswekkende) groot aanhang in die leër en onder die leenmanne van die Ooste te verbreek.
Eerste Driemanskap
Op 'n geheime byeenkoms, wat ook deur Caesar se geldvoorsiener, Marcus Licinius Crassus (oorl. 53 v.C.) bygewoon is, het Pompeius beloof om Caesar se kandidatuur te ondersteun (Eerste Driemanskap). In 59 is Caesar inderdaad verkies. Caesar het sy kollega, Bibulus, 'n lid van die Optimate, heeltemal geïgnoreer en die nodige intimidasie gebruik om 'n wet vir die toewysing van grond, die Lex Julia Agraria, deur te voer wat nie net aan Pompeius se veterane nie, maar ook aan sowat 80 000 verarmde inwoners van Rome 'n stuk grond besorg het.
'n Tweede wet, die Lex Julia de Repetundis, is ook deur Caesar deurgevoer om 'n einde aan die wanpraktyke van die administrateurs van die Romeinse provinsies te maak. Intussen het Caesar ook nie van sy eie ambisies vergeet nie. Gedurende sy konsulaat het hy met die hulp van Pompeius en Crassus die pos van goewerneur van Gallia Cisalpina (die Po-vlakte) en Illyrië (die kusstreek van die huidige Joego-Slawië) vir hom verseker vir 'n tydperk van 5 jaar na afloop van sy termyn. In die loop van die jaar 59 v.C. is die goewerneurskap van Gallia Narbonensis (Provence) ook bygevoeg.
Caesar se verowerings in Gallië
In ooreenstemming met die Romeinse tradisie was Caesar van plan om sy posisie te gebruik om deur militêre verowerings sy politieke invloed te versterk. Caesar het nie nodig gehad om lank aanleiding te soek nie. Aan die begin van 58 v.C. het 'n Keltiese stam, die Helvettl, Gallia Narbonensis binnegeval. Caesar het hulle verslaan en vervolgens ook die Germaanse stam Suevi, wat onder leiding van Ariovistus ook Gallië binngegeval het.