cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wikipedia
Afgesien van tipiese ensiklopedie-inskrywings sluit Wikipedia ook inligting in wat meer algemeen verbind word met almanakke, aardrykskundige woordeboeke en spesialis-tydskrifte, asook dekking van huidige gebeure.
Daar bestaan tans Wikipediaweergawes in 327 tale en daar is ongeveer 114 000 aktiewe gebruikers (meer as 44 miljoen geregistreerde gebruikers) wat saamwerk aan die Engelse uitgawe van Wikipedia, wat dit moontlik gemaak het om die ensiklopedie in minder as vier jaar te laat groei tot die wêreld se grootste ensiklopedie, tans met meer as sesmiljoen artikels (wat steeds groei teen 'n tempo van duisende per dag). As die weergawes in al die tale bymekaar getel word, bevat Wikipedia meer as 59 miljoen artikels.
Wikipedia is een van die gewildste verwysingswerwe op die Web, met ongeveer 80 miljoen besoeke per dag. Wikipedia ontvang lof vanweë die feit dat dit vrylik toeganklik is en 'n wye reeks onderwerpe in diepte dek. Dit is al gekritiseer vir die potensiaal wat dit het om onakkurate inligting te bevat, die gebrek aan gesaghebbendheid teenoor 'n tradisionele ensiklopedie, vir 'n sistematiese vooroordeel en vir gebreke in die meer tradisionele ensiklopediese onderwerpe. Vandalisme is 'n gereelde probleem, hoewel dit oor die algemeen vinnig opgemerk en artikels maklik en gou herstel word.
Taaluitgawes
Sedert 2004 word Wikipedia in baie tale bedryf. Agtien taaluitgawes het reeds meer as eenmiljoen artikels in 2022. Van die taaluitgawes met die meeste artikels sluit in:
Sedertdien vergroot verskeie weergawes, met vele tale met meer as honderdduisend artikels, ook Afrikaans. Sien hier vir die volledige lys, en hier vir 'n volledige tabel van die aantal artikels in elke taaluitgawe.
Susterprojekte
In Februarie 2002 het meeste deelnemers aan die Spaanse Wikipedia nie saamgestem met die rigting van die projek nie, en weggebreek om die Enciclopedia Libre te vorm.
2004
In Mei 2004 het Wikipedia twee groot toekennings verwerf: Die eerste was die Golden Nica for Digital Communities, wat deur Prix Ars Electronica toegeken is, tesame met 'n €10 000 vergunning en 'n uitnodiging om 'n toespraak te lewer by die PAE Cyberarts Festival in Oostenryk later daardie jaar. Die tweede was 'n "Beoordeelaars se Webby-toekenning" vir "Gemeenskap". Wikipedia is ook genomineer vir 'n "Best Practices" Webby.
In September 2004 het die Japannese Wikipedia 'n toekenning van die land se grootste Adverteerdersvereniging ontvang. Hierdie toekenning, wat gewoonlik aan individue wat 'n groot bydrae tot die Web in Japannees gelewer het, toegeken word, is namens die projek deur 'n jarelange bydraer in ontvangs geneem.
One Cold Night
One Cold Night is 'n akoestiese album deur die Suid-Afrikaanse rock-groep Seether. Die album is vrygelaat op 11 Julie 2006 deur Wind-Up Records en is vervaardig deur Shaun Morgan.
Die album is 'n lewendige opname van Seether se 22 Februarie 2006 konsert gehou in die Grape Street Club, Philadelphia, Pennsilvanië. Die album bestaan uit 12 akoestiese snitte en sluit 'n DVD van die konsert en ander bonus materiaal in.
Beenmurg
In die mediese vakterminologie verwys beenmurg (Latyn: medulla ossium) na die sagte massa wat die holtes in die beendere vul. Dit bestaan uit bindweefsel met 'n groot hoeveelheid vet- en murg-selle. Die rooi en wit bloed-liggaampies word in die beenmurg vervaardig.
Otjiwarongo
Otjiwarongo is 'n dorp in Namibië in die administratiewe afdeling Otjozondjupa, 69 km suidoos van Outjo en 252 km noordwes van Windhoek met 'n geskatte bevolking in 2010 van 22 964. Dit is 'n vername sentrum vir beesboerdery. Die B1-hoofweg gaan deur die dorp.
Geskiedenis
Herero's het in prekoloniale tye hier gewoon onder kaptein Kambazembi. Die dorp het ontstaan uit 'n Rynse sendingstasie wat in 1891 gestig is en later uit 'n Duitse garnisoen wat van 1904 af hier gestasioneer was. 'n Verdere aansporing vir ontwikkeling het in 1907 gekom toe die smalspoorlyn die dorp bereik het. Dit het eers na die beëindiging van die Duitse bewind 'n dorpsbestuursraad (1928) gekry en verwerf munisipale status in 1939. 'n Aantal terugkerende Angola-boere, afstammelinge van die sogenaamde Dorslandtrek, het hulle sedert 1933 hier kom vestig. Die naam is Herero en beteken na bewering plek van die vet beeste of andersins mooi plek.
Geskiedenis van NG gemeente
Die NG gemeente Otjiwarongo is reeds op 14 November 1902 deur 'n besoekende predikant wat vanaf Walvisbaai per oskar na Grootfontein onderweg was, onder die naam Moria naby Grootfontein gestig. Gemeentelede het aanvanklik verspreid, maar veral rondom Grootfontein gewoon, maar hulle geledere is versterk deur nuwe intrekkers veral ná Suid-Afrika Suidwes-Afrika as mandaatgebied oorgeneem het. Die hoeksteen vir die eerste kerksaal op Otjiwarongo is op 23 Februarie 1929 gelê. Die bediening van die gemeente, so groot soos die Vrystaat en die destydse Transvaal saam, was 'n haas onbegonne taak. Gemeentelede het baie gely tydens die Groot Depressie. Ontevredenes in die gemeente het in 'n stadium afgestig (die sogenaamde Immanuel-gemeente) en hulle eie saal op Kalkfeld gebou, maar na hulle nie 'n leraar kon bekom nie en hoewel baie pogings tot versoening misluk het, is die gemeente uiteindelik weer op 25 Maart 1939 onder die nuwe naam Otjiwarongo verenig. 'n Nuwe kerk en pyporrel is met die gemeente se 50-jarige bestaansvieringe in 1952 in gebruik geneem. Die gemeente Otjiwarongo-Suid is in 1963 afgestig, maar weens die ontvolking van die platteland en ander faktore in die jare negentig by die moedergemeente ingelyf.
Mankwe
Mankwe is 'n klein nedersetting noord van die Pilanesberg in die Noordwesprovinsie van Suid-Afrika. Dit val onder die Moses Kotane Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Bojanala-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Sinead Matthews
Sinead Matthews (gebore 1980) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pride & Prejudice (2005), Happy-Go-Lucky (2008), Pirate Radio (2009), en Jellyfish (2018).
Clathria meyeri
Clathria meyeri is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1877 deur Bowerbank.
Paul Maré
Paulus (Paul) Maré (Stellenbosch, Kaapkolonie, 7 Julie 1767 – omgewing huidige Bethlehem, Oranje-Vrystaat, 1838) was ’n Voortrekker, kerkman en die vader van twee seuns wat belangrike ampte in die Zuid-Afrikaansche Republiek beklee het: Dietlof en Frederik. Hy was 'n neef van Jacob Maré se vader.
Maré was die sewende kind van Ignatius Maré en sy vrou, Margaretha Roux. Hy was ’n burger van Stellenbosch, maar verhuis later na Graaff-Reinet. Van 1804 tot 1814 was hy heemraad van Graaff-Reinet en in dié tyd het hy by vier verskillende geleenthede as landdros waargeneem. Omstreeks 1814 het hy en sy gesin na die distrik Uitenhage verhuis en hulle gevestig op die plaas Zwartkopsrivier. In 1824 is hy as ouderling van die gemeente Uitenhage afgevaardig na die eerste Sinode van die NG Kerk, in Kaapstad.
In 1838 het die sewentigjarige Maré die Kaapkolonie verlaat om hom in Natal te vestig. Hy het as leier van ’n klein Trekgeselskap opgetree wat hoofsaaklik uit familie en vriende uit die distrikte Graaff-Reinet en Uitenhage bestaan het. Sy geselskap het die Kolonie ná Pieter Retief verlaat en voor Andries Pretorius s’n.
Maré was twee keer getroud: op 13 Junie 1790 met Susanna Elisabeth Fourie en op 10 Maart 1796 met Johanna Magdalena Pretorius, 'n niggie van kmdt.genl. Andries Pretorius. By sy eerste vrou het hy drie kinders gehad en by die tweede 14. Sy seun Frederik Korsten Maré was landdros in die ZAR.
Droste Park
Droste Park is 'n voorstad van Johannesburg in Suid-Afrika. Dit is 'n klein woongebied wat aan die oostekant van Johannesburg se middestad geleë is.
Gerjo van der Merwe
duimnael|regs|320px|Ds. Gerjo en mev. Helmine van der Merwe en hul kroos: (van links) Carel, Somine, Elna (agter), Carien, Gerjo Ben en Johann. Dié foto is omstreeks 1969 geneem.
Ds. Gert Johannes (Gerjo) van der Merwe (Boplaas, distrik Ceres, 15 November 1920 – Somerset-Wes, 28 Augustus 1979) was 'n onderwyser, en later 'n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk asook die herdigter van 27 liedere in die Liedboek van die Kerk (2001).
Afkoms
Gerjo van der Merwe was die tiende van die twaalf kinders uit die twee huwelike van die geagte ouderling Callie van der Merwe van Boplaas in die Koue Bokkeveld. 'n Halfbroer, Izak (1897-1967), het bekendheid verwerf as die digter Boerneef. In sy eie woorde, het Gerjo die plaasskool "met groot smart" verlaat en na die hoërskool op Ceres gegaan waar hy in 1939 gematrikuleer het, 26 jaar ná sy halfbroer Izak. Dr. C.P. van der Merwe, in lewe rektor van die Hugenote-kollege, was ook een van die 12 kinders. Hy was die vader van onder andere die skrywer Winnie Rust.
Onderwyser
Op Stellenbosch het Gerjo in 1942 die graad B.A. verwerf en in 1943 die S.O.D. Hy het sy onderwysloopbaan aan die Hoërskool Swartland op Malmesbury begin en dit voortgesit in die NG Kerk se Masjonalandse sendingveld. Deur verdere studie het hy in 1946 sy honneursgraad behaal in Afrikaans-Nederlands en toe van 1947 af gaan onderwys gee aan die destydse Hoërskool J.J. du Preez (wat begin 1992 met die Hoër Handelskool Tygerberg saamgesmelt het as die Hoërskool Parow ) in Parow. Net die volgende jaar is hy terug na Rhodesië as 'n onderwyser aan die Andrew Louwskool op Fort Victoria (die teenswoordige Masvingo), waar hy vertoef het van 1948 tot 1953.
Na Masjonaland
duimnael|links|170px|Helmine Lutz, die latere mev. Van der Merwe, omstreeks 1952 toe sy 'n kindertuinonderwyseres was op Gutu in die Masjonalandse sendingveld. Sy en Gerjo van der Merwe is in 1955 getroud toe hy 'n teologiese student aan die [[Kweekskool op Stellenbosch was.]]
In daardie dae was daar nog twee Van der Merwes van Boplaas werksaam in die Masjonalandse sendingveld: Izak Wilhelmus (gebore 30 Augustus 1912) het in Oktober 1936 tot bekering gekom terwyl hy geboer het saam met sy vader op Weltevrede, 'n deel van Boplaas, en het daarna na die Hoër Jongenskool ('n voorloper van die Hugenote Hoërskool) op Wellington gegaan waar hy in Desember 1938 sy matrikulasie-eksamen geslaag het. Hy kon net een jaar op Stellenbosch vir Admissie-B.A. studeer toe hy in Maart 1940 om geldelike redes sy studie moes staak en in die sendingveld gaan werk het. Willa (geboortedatum onbekend) se vader het hom op skool help sekerheid kry dat hy na die sendingveld moes gaan en so het hy aan die Sendinginstituut op Wellington gaan studeer. Daarna het hy in die sendinghospitaal in Masjonaland gaan werk.
Dit was hier in Rhodesië dat Gerjo sy toekomstige vrou ontmoet het. Sophié Wilhelmine (Helmine) Lutz is op 17 April 1928 op Lutzville gebore. Haar oupa Japie Lutz was die vader van die Kakamas-skema en haar vader, Johann, het dié werk op die nedersettings aan die Olifantsrivier voortgesit. Die dorp Lutzville is na laasgenoemde genoem. Nadat sy aan die hoërskool op Vredendal gematrikuleer het, het Helmine van 1946 tot 1948 aan die Opleidingskollege op Wellington gaan studeer. Gedurende haar finale jaar, so het sy in ds. Phil Olivier se Wie is wie in ons sendingveld (1952) vertel, het sy 'n kindertuinkursus gevolg en daarna drie jaar op Albertinia gaan onderwys gee.
"Altyd het ek baie belanggestel in sendingwerk," het sy vertel, "maar nooit juis daaraan gedink om self te gaan nie. In 1950 het ek besef dat die Here my wil gebruik vir sy werk. Altyd maar nog half onwillig, het ek die onvermydelike omstandighede wat tussenbei gekom het, gebruik as 'n rede om nie te kom nie, totdat ek in 1951 besef dat ek nie tevrede en gelukkig sal wees alvorens ek aan sy roepstem gehoorsaam is nie. Daarna het ek bedank en my werk hier aanvaar – dié werk waarin ek so gelukkig is." Sy het altesaam drie jaar kindertuinonderwys gegee op Gutu, 'n sendingstasie sowat 100 km noordoos van die Masjonalandse hoofstasie, Morgenster. (Gutu is in 1892 deur Berlynse sendelinge aangelê en was een van drie stasies wat die NG Kerk in 1907 by die Duitsers oorgeneem het. Die eerste arbeider van die NG Kerk daar was ds. H.L. Webb.)
Verdere studie
In hierdie tyd in Fort Victoria het die jong onderwyser die roeping gekry tot die evangeliebediening. Hy is in 1954 Stellenbosch toe waar hy aan die Kweekskool studeer het, en ná sy legitimasie in 1958, is hy in 1959 georden en bevestig as leraar van die NG gemeente Victoria-Wes in die Karoo. Intussen is hy en Helmine in 1955 in die Paarl getroud. Die egpaar se eerste kind, Elna, (in later jare boekeredakteur van Huisgenoot) is in 1956 gebore. Daarna het gevolg Carel, Johann, Carien, Somine en Gerjo Ben (8 Desember 1965 ).
Gemeentebediening
Die Van der Merwes het net tot 1961 op Victoria-Wes in die Karoo gewoon, toe ds. Gerjo 'n beroep aanneem na die NG gemeente Maclear in die Noordoos-Kaap. Ook daar sou hulle nie lank vertoef nie, want op 2 Oktober 1964 is ds. Van der Merwe in die NG gemeente Somerset-Wes bevestig. Hier het hy gebly totdat hy op 16 Januarie 1977 bevestig is as die eerste leraar van die ou moedergemeente se jongste dogtergemeente, Hottentots-Holland. Daar het hy hom beywer vir die bou van die jong gemeente se kerkgebou, waaruit hy begrawe is ’n week voor dit ingewy sou word.
Volgens dr. Frits Gaum het ds. Van der Merwe ’n "besonderse aanvoeling vir Afrikaans" gehad. Hy was die omdigter en herdigter van ’n groot getal gesange in die Psalm- en Gesangeboek van 1978. In die Liedboek van die Kerk van 2001, wat die boek van 1978 vervang het in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en die Nederduitsch Hervormde Kerk, is 27 van sy omdigtings opgeneem, onder meer die bekende Lied 275: "O God van Jakob":
1. O God van Jakob, deur u hand
word steeds u volk gevoed;
U het weleer op see en land
ons vadere behoed.
2. Ons dank- en smeekgebede gaan
tot u genadetroon;
wil ons en ook ons kroos voortaan
u guns en trou betoon!
3. Berei vir ons die lewenspad
- wil deur u Gees ons lei;
en as ons val, o Vader, vat
ons hand en staan ons by.
4. Bewaar ons, Heer, in alle nood;
hou oor ons lewe wag.
Wil kleding skenk, gee daagliks brood
- ons deel vir elke dag.
5. Beskikker van ons deel en lot
in voor- en teëspoed,
U is ons Vader en ons God
- net U is waarlik goed.
Ds. Van der Merwe het sy bonsai-versameling aan die Universiteit van Stellenbosch Botaniese Tuin nagelaat.
Afrikanasiesbeker
Die Afrikanasiesbeker (amptelike naam in Frans: Coupe d'Afrique des Nations (CAN) of Engels: African Cup of Nations) is 'n sokkertoernooi wat tussen lande van Afrika uitgespeel word. Die kampioenskap word deur CAF, die Konfederasie van Afrika sokkerassosiasie gereël. Dit is tussen 1957 en 1968 met onreëlmatige tussenposes gespeel. Sedert 1968 word die kampioenskap al om die twee jaar in ewe jare aangebied, maar vanaf 2013 word dit in onewe jare gehou om nie in dieselfde jaar van die Sokker-Wêreldbeker aangebied te word nie.
Die eerste toernooi is in Februarie 1957 in Soedan aangebied. Soedan, Egipte, Ethiopië en Suid-Afrika het hiervoor ingeskryf, maar Suid-Afrika is vanweë politieke redes uitgesluit. In 1962 neem vier lande aan die toernooi deel en vind daar vir die eerste keer kwalifiserende wedstryde plaas. In 1963 word die deelnemende lande tot ses uitgebrei, in 1968 tot agt en in 1996 tot 16. Die laaste uitbreiding in aantal lande vind in 2019 plaas, vanaf hierdie jaar neem 24 lande aan die eindronde deel.
Suid-Afrika het vir die eerste keer in 1996 aan die 20ste Afrikanasiesbeker deelgeneem, nadat hulle nie in 1994 kon kwalifiseer nie. Die kompetisie is die jaar ook vir die eerste keer in Suid-Afrika aangebied. Dit is dan ook die eerste en enigste keer wat Bafana-Bafana die trofee ingepalm het nadat hulle Tunisië op hulle tuisveld in die eindstryd verslaan het.
Senegal wen in 2021 die mees onlangse toernooi en hou tans die beker. Die gasheerland(e) kry 'n outomatiese plasing. Tot in 2017 het die wenner van die mees onlangse Afrikanasiesbeker vir die daaropvolgende Sokker-Konfederasiebeker gekwalifiseer. Dié toernooi is in Maart 2019 egter deur FIFA geskrap.
Vijessna Ferkic
Vijessna Ferkic (gebore 28 April 1987) is 'n Duitse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Reader (2008) en Victor and the Secret of Crocodile Mansion (2012), en in die televisiereekse The Peppercorns (1999) en Crime.de (2005).
Dorsland
Die Dorsland is 'n gebied in die noorde van Botswana wat bekend is vir sy gebrek aan water. Dit is waarskynlik so genoem deur van die eerste lede van die Dorslandtrek, wat van 1874 tot min of meer 1905 deur die gebied uit die destydse Zuid-Afrikaansche Republiek na Humpata in die Portugese kolonie Angola getrek het.
Beenskag
In menslike fisiologie verwys beenskag (ook diafise) na die lang middelstuk van 'n pypbeen wat tussen die groeiskywe lê.
Sandi Schultz
Sandi Schultz (gebore in 1964) is ŉ Suid-Afrikaanse aktrise, gebore in Johannesburg en het drama studeer aan die Universiteit van Kaapstad.
Hoogtepunte van loopbaan
Schultz se hoogtepunte van haar loopbaan as aktrise sluit die rol van Magenta in, in die Suid-Afrikaanse produksie van The Rocky Horror Show, Dorothy in The Wizard of Oz en Hermia in Midsummer Night’s Dream. Op televisie het Schultz as ŉ kontiniteitsaanbieder by M-Net gewerk vir ŉ paar jaar en het ook verskeie programme op SABC 2 aangebied, wanneer sy nie besig was met ŉ filmopname of ŉ teaterproduksie nie.
Tydens haar 12 jaarlange verblyf in Los Angeles het sy onder andere rolle in televisiereekse soos NYPD Blue en City Angels gekry. Met haar terugkoms na Suid-Afrika in 2005 het sy die rol van Dr. Jennifer Adams in die kykNET-reeks, Binnelanders, gekry. Sedert 2013 doen sy vryskut werk vir film en televisie waarvan sy rolle vertolk het van Dez in While You Weren’t Looking, Jamalia in Einfach Rosa: Wolken über Kapstadt en Maggie in die komediereeks, Hotel. In 2014 het sy teruggekeer na produksie en vervaardiging en het as mede-skrywer – en vervaardiger gewerk aan Independent Feature, saam met Laszlo Bene, via haar eie maatskappy, Klonkie Made Media.
Persoonlike lewe
Sy is getroud met die Amerikaanse akteur John Savage in 1993. Hulle is in 2003 geskei.
Wonderkoppies
Wonderkoppies is 'n nedersetting in die Madibeng Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Bojanala-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Henny Youngman
Henny Youngman (16 Maart 1906 – 24 Februarie 1998) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente History of the World: Part I (1981), Goodfellas (1990), en Eyes Beyond Seeing (1995), en in die televisiereeks Working It Out (1990).
Tommy Cooper
Tommy Cooper (19 Maart 1921 – 15 April 1984) was 'n Britse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Wild Harvest (1962), The Cool Mikado (1963), en The Plank (1967).
Loyiso Nongxa
Loyiso Nongxa (gebore op 22 Oktober 1953) is die voormalige visekanselier en rektor van die Universiteit van die Witwatersrand (Wits) in Johannesburg, Suid-Afrika.
Nongxa is op 19 Mei 2003 deur die Raad van die Universiteit as die eerste swart visekanselier van Wits aangestel, sy voorganger was Norma Ried Birley. Hy is 'n gekwalifiseerde wiskundige, en was voorheen die Dekaan van die Fakulteit Natuurwetenskappe by die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK). Hy is op 1 Junie 2013 deur Adam Habib as visekanselier opgevolg.
Vroeë lewe
Nongxa is op 22 Oktober 1953 op Indwe digby die destydse Transkei gebore. Sy ouers was gekwalifiseerde onderwysers, en sy vader was 'n skoolhoof. Nongxa het aan Healdtown Kollege met onderskeiding as die top-matriek student in Suid-Afrika in 1972 gematrikuleer.
Nongxa het in 1976 'n BSc-graad aan die Universiteit van Fort Hare (UFH) verwerf. Nadat hy in 1978 sy MSc aan UFH verwerf het, het hy Suid-Afrika se eerste swart Rhodes-beurshouer geword. Hy het daarna in 1982 'n D. Phil aan Oxford Universiteit verwerf.
Omsk
Omsk (Russies: Омск) is 'n stad in Rusland en die hoofstad van die Omsk-oblast. Die stad het in 2014 'n bevolking van 1 166 092 gehad. Dit is 2 700 km van Moskou af. Dit is aan die samevloeiing van die Omrivier en die Irtisj geleë.
Frikkie Maré
duimnael|regs|200px|Frederik Korsten (Frikkie) Maré.
duimnael|regs|200px|Maré se graf, Kloof, [[Heidelberg, Gauteng.]]
Frederik Korsten (Frikkie) Maré (plaas Zwartkopsrivier, distrik Uitenhage, Kaapkolonie, 27 November 1821 – Heidelberg, Transvaal, 5 Januarie 1895) was ’n landdros in die Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR), beyweraar vir die onderwys en ’n troue Hervormer tot sy dood.
Herkoms en jeugjare
Maré (ook soms Maree gespel) was die sestiende van die sewentien kinders van Paul Maré, en die dertiende by sy vader se tweede vrou, Johanna Magdalena Pretorius, ’n niggie van A.W.J. Pretorius. Paul Maré was van 1804 tot 1814 heemraad van Graaff-Reinet. In dié tyd het by vier verskillende geleenthede as landdros waargeneem.
Omstreeks 1814 het Paul Maré en sy gesin hulle in die distrik Uitenhage gevestig. Sy jongste broer was Dietlof Siegfried Maré, later landdros en volksraadslid in die ZAR. 'n Kleinneef van hulle, Jacob Maré, was Volksraadslid en die man na wie Jacob Maréstraat in Pretoria genoem is. Frikkie Maré het skoolgegaan in Port Elizabeth voor hy die Kaapkolonie in 1838 saam met sy ouers en nog familielede verlaat het, enkele maande voor die trek van Andries Pretorius. Naby die teenswoordige Bethlehem het Maré se vader verongeluk. Op 25 Oktober 1838 het hul trek aan die Klein-Tugela by Gert Maritz s’n aangesluit.
Die gesin het hulle op Pietermaritzburg gevestig. Maré het in Mei 1842 aan die slag by Kongella teen die Britse troepe deelgeneem. In 1845 is hy met Johanna Helena Josina van Niekerk getroud. Tien kinders uit dié huwelik is in Maré se boedelstukke genoem, maar bes moontlik was daar nog een of twee kinders wat kleintyd oorlede is.
In Transvaal
Dis nie meer bekend wanneer Maré na Transvaal verhuis het nie, maar hy was teen 1859 in Pretoria. Op 19 Julie 1861 het hy J.J.P. (Joggem Twee-duim) Prinsloo as landdros van Pretoria opgevolg as die derde bekleër van dié amp in die nuwe dorp (toe pas ses jaar oud). Hy het op 3 November 1863 eervolle ontslag ontvang en is ’n jaar later tot lid van die skoolkommissie van Pretoria benoem. Op 7 Augustus 1864 is hy as ouderling van die Hervormde kerk Pretoria bevestig, maar moes reeds in die volgende jaar bedank toe hy op 20 Junie 1865 as waarnemende landdros van Wakkerstroom benoem is. ’n Jaar later, op 10 Julie 1866, het hy landdros van Heidelberg geword en saam met sy gesin daarheen verhuis. Hier het hom beywer vir die bevordering van die onderwys en is die eerste skoolkommissie in 1868 onder sy leiding saamgestel. Tot sy dood was hy lid van dié kommissie en soms voorsitter daarvan. Hy het veral belanggestel in die onderrig van die Nederlands.
12 Junie
12 Junie is die 163ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (164ste in 'n skrikkeljaar). Daar volg nog 202 dae in die res van die jaar.
Frikkie Maré
In Transvaal
As lidmaat van die NH Kerk het hy in 1868 in die kommissie gedien wat verantwoordelik was vir die bou van ’n pastorie vir ds. N.J. van Warmelo op Heidelberg.
Lys van berge in die Ertsgebergte
Hierdie lys van berge toon 'n verskeidenheid van die hoogste en bekendste pieke in die Ertsgebergte (Duits: Erzgebirge, Tsjeggies: Krušne Hory) van Sentraal-Europa (in volgorde van hoogte):
Frikkie Maré
In Transvaal
Hy wou nie met die kerkvereniging tussen die NH en NG Kerk in 1885 saamgaan nie en het daarna ’n belangrike rol in die herorganisasie van die gemeente van die NH kerk op Heidelberg gespeel. Die dorpe Vereeniging, Nigel en Elandsfontein en die nuwe goudvelde aan die Witwatersrand het mettertyd onder hom as landdros van Heidelberg geressorteer. Maar reeds in 1886, sy stigtingsjaar, het Johannesburg reeds sy eie landdros gekry. Maré was in sy dienstyd ook verantwoordelik vir die insameling van belastings; eers ná sy dood in 1895 is ’n siviele kommissaris spesiaal vir dié doel op Heidelberg aangestel.
Beenmurgontsteking
In die mediese vakterminologie verwys beenmurgontsteking (ook osteomiëlitis) na 'n besonder pynlike en etterige ontsteking van 'n lang pypbeen. Die ontsteking gaan gepaard met hoë koors. Die ontsteking kom veral voor by kinders tussen die ouderdom van 5 en 16 jaar.
Niterói
Niterói (vroeëre spelling: Nictheroy) is 'n stad in die Brasiliaanse deelstaat Rio de Janeiro met 'n oppervlak van 130 vierkante kilometer en 474 002 inwoners (2007). Niterói is 'n satellietstad sowat 5 kilometer van Rio de Janeiro af en word met hierdie metropool deur 'n brug en 'n veerboot verbind. Niterói staan bekend vir sy hoë lewensgehalte. Die argitek Oscar Niemeyer se Museum vir Kontemporêre Kuns (Portugees: Museu de Arte Contemporânea) is die belangrikste argitektoniese besienswaardigheid in Niterói.
Geskiedenis
Niterói is op 22 November 1573 deur Araribóia, 'n lid van die inheemse Tupí-stam, gestig - dit is die enigste stad in Brasilië, wat deur 'n inheemse Brasiliaan gestig is.
Ná die oorlog teen Frankryk, wat weens 'n geskil oor die Guanabarabaai uitgebreek het, het Araribóia by die goewerneur Mem de Sá aansoek gedoen om 'n stuk land. Nadat die land aan hom toegestaan is, het hy die dorp São Lourenço dos Índios gestig.
Die sentrale regering het die dorp in 1819 amptelik erken en die naam gewysig na Vila Real da Praia Grande ("Koninklike Stad van die lang Strand"). Die dorp het destyds slegs die huidige binnestad van Niterói beslaan, en eers ná die bou van 'n tremlyn in die laat 19de eeu het die stad vinnig begin groei. In die vroeë 20ste eeu het die industrialisering begin.
Die naam van die stad is op 6 Maart 1835 weer gewysig na Nictheroy, wat in die Tupí-taal letterlik "verborge water" beteken. Tegelykertyd het Nictheroy stadstatus gekry. Die naam is later volgens 'n nuwe spelling nog eens na Niterói verander.
Niterói het in die tydperk tussen 1834 en 1975, toe die huidige deelstaat Rio de Janeiro nog in twee state verdeel was, naamlik Rio de Janeiro en die federale distrik Guanabara met die hoofstad Rio de Janeiro, as die hoofstad van die deelstaat Rio de Janeiro gedien. Net in die tydperk tussen 1894 en 1903 het Petrópolis as administratiewe hoofstad gedien. Met die samesmelting van Guanabara en Rio de Janeiro op 15 Maart 1975 het Rio de Janeiro hierdie funksie oorgeneem.
E.tv
Die kanaal saai vanuit Kaapstad en Johannesburg uit, terwyl die aandnuusbulletin sedert die opening van 'n nuwe uitsaaisentrum in die Johannesburgse voorstad Hyde Park vanuit die Goudstad uitgesaai word. Aanvanklike nuusstories is gekritiseer omdat dit te Kaapstad-sentries was en daar nie genoeg aandag aan ander areas gegee is nie. Die laataand-bulletin word steeds vanuit Kaapstad uitgesaai, en die kanaal bedryf steeds sy Kloofstraat-produksiesentrum in daardie stad.
Ann Cleeves
Ann Cleeves (* 1954) is 'n Britse skryfster van misdaadromans. In 2006 is die Duncan Lawrie Dagger, een van die belangrikste literêre pryse vir misdaadfiksie, aan Ann Cleeves toegeken vir haar roman Raven Black. Sy is 'n lid van Murder Squad, 'n Britse sirkel van misdaadfiksieskrywers.
Hidden Depths is op Britse televisie as die speurderreeks Vera gedramatiseer waarin Brenda Blethyn die hoofrol as Vera Stanhope vertolk. Die reeks is vanaf Mei 2011 deur ITV uitgesaai.
Lewe en literêre werk
Ann Cleeves is in Herefordshire gebore en het twee jaar lank op die Shetland-eiland Fair Isle gebly waar sy ook kennis met haar latere eggenoot gemaak het. 'n Reeks van vier misdaadromans, The Shetland Quartet, dek vier seisoene op die Shetland-eilandgroep.
Per Sundby
Sundby was van 1993 tot 2006 'n mediese regter by die Nasionale Versekeringshof.
Nieshout
Die nieshout (Ptaeroxylon obliquum) is 'n mediumgroot boom (tot 15 m hoog) wat inheems is aan Afrika suid van die ewenaar. Dit kom in die volgende land voor: Angola, Botswana, Eswatini, Mosambiek, Namibië, Suid-Afrika, Tanzanië en Zimbabwe. Hierdie spesie is 'n Monotipiese takson, dit het dus net een spesie wat tot die genus hoort.
Beskrywing
Die boom se FSA-nommer is 292.
Gebruike
In die Oos-Kaap en die middellande van KwaZulu-Natal is nieshoutbome vroeër as heiningpale en dwarslêers gebruik. Die kleiner bome word gebruik vir hutkonstruksie omdat hulle termietbestand is.
Clathria microchela
Clathria microchela is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1916 deur Stephens.
Suid-Afrikaanse Persagentskap
Die Suid-Afrikaanse Persagentskap (bekend onder sy akroniem Sapa) was tot einde Maart 2015 Suid-Afrika se landwye, koöperatiewe nuusversamelings- en verspreidingsorganisasie sonder winsoogmerk wat in die belang van die publiek en sy eie lede opgetree het.
Geskiedenis
Sapa is in 1938 gestig deur die nuusblaaie van Suider-Afrika en het die Reuters Suid-Afrikaanse Persagentskap opgevolg wat sedert sy stigting in 1910 stadium die vernaamste nuusagentskap in die Unie was. Sapa is beplan op ’n breë nasionale grondslag, en alle koerante wat vir lidmaatskap in aanmerking kom, word toegelaat op voorwaardes wat regverdige verteenwoordiging, volle kennis van die organisasie se aktiwiteite en inspraak in sy beleid en bestuur verseker. Die Sapa-nuusdiens uit die buiteland en Suid-Afrika het in die sewentigerjare reeds daagliks meer as 100 000 woorde versend aan amper al die dag- en Sondagblaaie in Suid-Afrika, Suidwes-Afrika en Rhodesië, asook aan die Suid-Afrikaanse en Rhodesiese Uitsaaikorporasie. Spesiale opsommingsdienste is ook aan sekere skeepvaartmaatskappye gestuur vir gebruik deur hul skepe ter see. Op sy beurt is Sapa se binnelandse berigte beskikbaar gestel aan talle buitelandse nuusagenstskappe.
Sapa het slegs berigte in Engels geplaas; selfs tydens die Nasionale Bewind, waar Engels én Afrikaans die amptelike tale was, het hierdie nuusagentskap afgewyk van dié in Switserland, België en Kanada. Hierdie lande se nuusagentskappe is verplig om berigte in elke landstaal te plaas.
In Suid-Afrika word nuus versamel vanaf ledekoerante, takkantore en ’n netwerk medewerkers. Sapa kry sy buitelandse nuus van oorsese nuusagentskappe, soos Reuters, Associated Press, Agence France-Presse (tot 2014) en Deutsche Presse-agentur.
Sluiting
Op 5 Februarie 2015 het Sapa sy lede in kennis gestel van die organisasie se voorneme om sy bedrywighede op 31 Maart 2015 te staak. Die moontlikheid van dié stap is reeds in September 2014 in ’n persverklaring bekendgemaak, hangende verdere ontwikkelings. Sapa het in die brief gesê: "Dis ’n hartseer maar onvermydelike besluit vir die lidkoerantgroepe van die nuusagentskap, wat die feit in die gesig moes staar dat die huidige niewinsgewende sakemodel nie langer volgehou kan word nie."
Volgens dié brief word dit voorkom asof ’n aantal belangstellendes dit oorweeg het om ’n nuwe, ten volle kommersiële nuusagentskap daar te stel wat die leemte sou vervul wat Sapa se sluiting sou laat.
Sapa se ondergang het amptelik begin toe die Times Media Group (TMG), wat die Sowetan, The Times, Business Day, Daily Dispatch, The Herald en Sunday Times besit, in 2013 aan die organisasie onttrek en opgehou het om sy kopie in sy publikasies te gebruik. Die oorblywende, vername aandeelhouers van Sapa was Media24, Caxton en Independent News & Media. Agence France-Presse het sy vennootskap met Sapa in 2014 beëindig. Hierna het Caxton, 'n aandeelhouer, en Independent kennis gegee dat hulle ook van plan was om aan die organisasie te onttrek, wat 'n einde aan Sapa se finansieringsmodel gebring het. Dis in 1938 daargestel om onafhanklike kopie aan sy teenstander, Reuters, te lewer.
Toe die TMG onttrek, het sy besturende direkteur van mediabedrywighede gesê Sapa was te duur en dat hulle ontevrede was met die gehalte van die diens, wat daartoe gelei het dat TMG se publikasies in elk geval minder op die diens staatgemaak het. Die TMG se digitale publikasies het nietemin steeds van Sapa gebruik gemaak.
Die Nasionale Persklub het in reaksie op die voorgenome sluiting gesê dis 'n "harsteer dag" vir die mediabedryf. "Sapa was dekades lank die vertroude vennoot van die perswese wat nuusinhoud geskep en voorsien het asook wenke wat die meeste mediahuise gebruik het. Dis tans onduidelik hoe die sluiting die mediabedryf gaan raak. Ons maan die likwidateurs om sover moontlik om te se sien na die belange van personeellede, van wie baie hoogs ervare joernaliste is."
In Sapa se plek is News24Wire op die been gebring.
Anna Maxwell Martin
Anna Maxwell Martin (gebore 10 Mei 1977) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Becoming Jane (2007) en Philomena (2013).
Capua
Capua is 'n stad en comune in die provinsie van Caserta in die Kampanië-streek in suid-Italië. Dit is 25 km noord van Napels geleë.
Antieke era
Die naam van Capua is afkomstig van die Etruskiese woord Capeva. Dit beteken "Stad van moerasse". Die grondslag daarvan word deur Cato die ouere aan die Etruskiese beskawing toegeskryf, en die datum word aangegee as ongeveer 260 jaar voordat dit deur Rome ingeneem is. Indien dit korrek is, verwys dit nie na die inname daarvan tydens die Tweede Puniese Oorlog (211 v.C.) nie, maar na die onderwerping daarvan aan Rome in 338 v.C., wat die stigtingsdatum op ongeveer 600 v.C. plaas, toe die Etruskiese beskawing sy hoogtepunt bereik het. In die prehistoriese tyd was die area die tuiste van die Villanoviese beskawing en daarna opeenvolgend die Oscan en die Etruskers.
Etruskiese oppergesag in Kampanië het tot 'n einde gekom met die Samnitiese-inval in die laaste helfte van die 5de eeu v.C.
Omstreeks 424 v.C. is dit deur die Samniete beset en in 343 v.C. is Romeinse hulp ingeroep teen die besetters. Capua het 'n bondgenootskap met Rome aangegaan vir beskerming teen die Samnitiese bergstamme, wat die afhanklike gemeenskappe van Casilinum, Calatia en Atella ingesluit het, sodat die grootste deel van Kampanië onder Romeinse oppergesag geval het. Capua se inwoners het "civitas sine suffragio" (burgerskap sonder stemreg) ontvang.
In die Tweede Samnitiese Oorlog met Rome het Capua homself as 'n onbetroubare Romeinse bondgenoot bewys, sodat die Ager Falernus op die regteroewer van die Volturnus na die nederlaag van die Samniete gekonfiskeer is. In 318 v.C. is die bevoegdhede van die inheemse amptenare (meddices) beperk deur die aanstelling van amptenare met die titel praefecti Capuam Cumas (die naam is saamgestel uit die belangrikste dorpe van Kampanië); hulle was aanvanklik bloot afgevaardigdes van die praetor urbanus , maar was na 123 v.C. verkose Romeinse landdroste (altesaam vier); hulle het die hele Kampanië regeer tot die tyd van Augustus, toe die ampte afgeskaf is. Capua was die hoofstad van Campania Felix.
In 312 v.C. is Capua met Rome verbind deur die bou van die Via Appia, die belangrikste van Italië se militere snelweë. Die poort waarvan af dit die Serviese mure van Rome verlaat het, het Porta Capena geheet. Dit was waarskynlik die enigste geval waar 'n hek van hierdie vestings die naam gedra het van die plek waarheen dit lei. Dit is onseker wanneer die Via Latina verleng is tot by Casilinum (dit is moontlik dat dit gedoen is toe Capua onder Romeinse oppergesag geval het, dit wil sê voor die bou van die Via Appia); die roete was slegs 10 km langer en die probleme met die konstruksie daarvan was baie minder; dit het ook die lastige reistog deur die Pontynse Moerasse vermy.
Die belang van Capua het gedurende die 3de eeu v.C. geleidelik toegeneem, en aan die begin van die Tweede Puniese Oorlog was dit slegs effens agter Rome en Kartago in belangrikheid, en kon dit 30,000 voetsoldate 4,000 kavalleriste voorsien. Dit het tot ná die nederlaag van Cannae getrou gebly aan Rome, maar na 'n eis dat een van die konsuls altyd daaruit gekies moes word, of miskien om streeksheerskappy te verseker in geval van 'n Kartaagse oorwinning, het dit oorgegaan na Hannibal, wat dit sy winterkwartiere gemaak het: hy en sy leër is vrywillig deur Capua ontvang. Livy en ander het al voorgestel dat die luukse omstandighede Hannibal se "Cannae" was, aangesien sy troepe bederf en gedemoraliseer geraak het deur die luukse leefstyl. Historici soos Bosworth Smith en die ná hom is egter skepties hieroor en het opgemerk dat Hannibal se troepe ná die winter hulle net so goed van hulle taak gekwyt het as voorheen. Na 'n lang beleg is dit in 211 v.C. deur die Romeine geneem en swaar gestraf (Tweede Slag van Capua); die stad se landdroste en gemeenskapsorganisasies is afgeskaf. Die inwoners wat nie gedood is nie het hul burgerregte verloor en die gebied is tot ager publicus (Romeinse staatsdomein) verklaar. Dele daarvan is in 205 v.C. en 199 v.C. verkoop, en 'n ander deel is verdeel onder die burgers van die nuwe kolonies van Volturnum en Liternum wat in 194 v.C. naby die kus gestig is, maar die grootste gedeelte daarvan is deur die staat gehou om verhuur te word.
Aansienlike probleme is ondervind om onwettige betredings deur privaat persone te voorkom, en dit het in 162 v.C. nodig geword om 'n paar van hulle uit te koop. Hierna is die grond aan kleinskaalse huurders verhuur. Die demokratiese leiers het gereeld probeer om die land onder nuwe setlaars te verdeel. M. Junius Brutus die Ouere het in 83 v.C. daarin geslaag om 'n kolonie te stig, maar dit is gou ontbind; Cicero se toesprake getiteld De Lege Agrania was gerig teen 'n soortgelyke poging deur Servilius Rullus in 63 v.C.
Sotho-taalfamilie
Die Sotho- of Sotho-Tswana-taalfamilie is deel van die Bantoetaalfamilie en word in die Suider-Afrikaanse lande Suid-Afrika, Botswana, Lesotho en eSwatini gepraat. Dit word verdeel in die Sotho- en Tswana-groepe. Ander tale in Suid-Afrika sluit in die Nguni-taalfamilie, Wes-Germaanse tale soos Afrikaans en Engels asook die tale Tsonga en Venda.
Capua
Antieke era
Intussen is die nodige organisasie van die inwoners van hierdie digbevolkte distrik voorsien deur hulle rondom belangrike heiligdomme te groepeer, veral dié van Diana Tifatina, in verband waarmee 'n pagus Dianae bestaan het; 'n pagus Herculaneus is ook bekend.
Die stad Capua het aan geen van hierdie organisasies behoort nie en was heeltemal afhanklik van die praefecti. Dit het egter baie voorspoed geniet vanweë die verbouing van graan en ook as gevolg van die vervaardiging van veral bronsvoorwerpe, wat deur beide Cato die ouere en Plinius die ouere genoem word.
Kampanië kom veral ter sprake as die tuiste van gladiator-gevegte. Spartacus en sy volgelinge van 73 v.C. is afkomstig van die gladiatorskole van Kampanië. In 59 v.C. het Julius Caesar as konsul daarin geslaag om 'n Romeinse kolonie onder die naam Julia Felix ingevolge sy agrariese wetgewing te vestig. 20,000 Romeinse burgers is in hierdie gebied gevestig.
Die aantal koloniste is deur Marcus Antonius, Augustus (wat 'n Romeinse akwaduk gebou het uit die Mons Tifata, en landgoedere ter waarde van 12 miljoen sesterces in die distrik van Knossos in Kreta aan Capua gegee het) en Nero verhoog.
In die oorlog van 69 v.C. het dit die kant van Vitellius gekies. Wat die latere ryk betref word dit nie gereeld genoem nie; maar in die 4de eeu was dit die setel van die consularis Campaniae ('n Romeinse provinsie) en sy hoofstad, alhoewel Ausonius dit agter Mediolanum (Milaan) en Aquileia plaas in sy Ordo nobilium urbium.
Middeleeue
Onder Konstantyn is 'n Christelike kerk in Capua gestig. In 456 is dit deur die Vandale onder Gaiseric ingeval en vernietig, maar waarskynlik kort daarna herbou.
Tydens die Gotiese Oorlog van 535–554 is Capua baie swaar getref. Toe die Lombarde Italië in die tweede helfte van die 6de eeu binneval het is Capua verwoes; later is dit opgeneem in die Hertogdom van Benevento waarvan 'n beampte (self-gestileerd as 'n gastald) aan die hoof gestaan het.
In 839 is die prins van Benevento, Sicard van Benevento, deur Radelchis I van Benevento vermoor, wat die troon oorgeneem het. Sicard se broer Siconulf is hierna as onafhanklike prins van Salerno geproklameer en die gastald van Capua het homself onafhanklik verklaar.
Prins Atenulf I van Capua het Benevento in 900 beset en die vorstedomme tot 981 verenig, toe Pandulf dit onder sy kinders verdeel het. Capua het daarna vir Benevento as sterkste mededinger van Salerno onttroon. Onder Pandulf IV van Capua het die vorstedom die Normandiërs se hulp ingebring en 'n tyd lank die lojaliteit van Rainulf Drengot geniet, totdat laasgenoemde hom in die steek gelaat het en die afgesette Sergius IV van Napels gehelp het om die stad terug te neem wat in 1027 deur Pandulf geannekseer is.
Met die dood van Pandulf het Capua in die hande van sy swakker kinders beland en in 1058 geval tydens 'n beleg deur Rainulf se neef Richard I van Capua, wat die titel van Prins van Aversa geneem het. Richard II van Capua is vir sewe jaar (1091–1098) uit die stad verban, maar met die hulp van sy familielede het hy die stad herower na 'n beleg in 1098. Sy dinastie het voortgegaan as vorste van Capua totdat die laaste aanspraakmaker van hul geslag in 1156 gesterf het en die prinsdom verenig is met die koninkryk van Sisilië. Hierna was Capua nie meer die hoofstad van 'n groter vorstendom nie, maar 'n mindere stad in 'n belangrike koninkryk.
In die vroeë 1500's is daar aan Pous Alexander VI gerapporteer dat sy seun Cesare Borgia die stad verower het en al 6,000 burgers, wat vroue en kinders ingesluit het, vermoor het terwyl hy die Franse troepe aangevoer het tydens die beleg van Napels en Capua.
Amfiteater
Buite die stad, in Santa Maria Capua Vetere, is 'n amfiteater wat in die tyd van Augustus gebou is, gerestoureer is deur Hadrianus, en opgedra is deur Antoninus Pius, soos opgeteken is by wyse van die opskrif oor die hoofingang. Die buitekant is gevorm deur 80 Doriese arkades van vier verdiepings elk, maar waarvan daar nou slegs twee oor is. Die hoekstene is versier met die hoofde van gode.
Andriantsitakatrandriana
thumbnail|links|Andriantsitakatrandriana het die rysvelde in sy gebied laat aanlê.
Capua
Amfiteater
Die binnekant is beter bewaar; onder die arena is ondergrondse gange soos dié in die amfiteater by Puteoli. Dit is een van die grootste wat bestaan.
Andriantsitakatrandriana
Bewind
Andriantsitakatrandriana se belangrikste prestasie was om die groot Betsimitatatra-moerasse om die Analamanga-heuwel in vrugbare ryslande te omskep deur die bou van dyke. Voorheen het daar net biesies en groepies bome gegroei in die vleilande om die hoofstad, Antananarivo, wat sy pa dekades tevore van die Vazimba-volk verower het. Ander monarge ná hom sou sy werk uitbrei en die hele Betsimitatatra mettertyd in ’n groot netwerk ryslande omskep.
Andriantsitakatrandriana is omstreeks 1650 dood en is in die Fitomiandalana-graftombes by die Rova van Antananarivo begrawe. Hy is deur sy oudste seun, Andriantsimitoviaminandriandehibe, opgevolg.
Capua
Amfiteater
Aan die oostekant van die perseel is daar oorblyfsels van baddens - 'n groot agthoekige gebou, 'n apsis waarteen die kerk van Santa Maria delle Grazie gebou is, en verskeie hope puin. Aan die Via Appia, suid-oos van die oostelike poort van die stad, is twee groot en goed bewaarde grafte uit die Romeinse tydperk, bekend as le Carceri vecchie en la Conocchia.
Ten ooste van die amfiteater lei 'n antieke pad, die Via Dianae, na die Pagus Dianae aan die westelike hange van die Mons Tifata, 'n gemeenskap wat rondom die beroemde en antieke tempel van Diana ontstaan het.
Bert Coote
Bert Coote (1867 – 1 September 1938) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Latin Love (1930), Such Is the Law (1930), Bracelets (1931), en Two Hearts in Waltz Time (1934).
Swazi (dubbelsinnig)
Die woord Swazi kan na verskillende dinge verwys:
Oranjeriviermond
Die Oranjeriviermond is ‘n sensitiewe en bedreigde natuurgebied. Dit is in 1991 tot Ramsar-gebied verklaar.
Die mond lê tussen Alexanderbaai in Suid-Afrika en Oranjemund in Namibië, by en bestaan uit 2 000 ha soutmoerasse, lagunes met vars water, sandbanke en rietbeddings. Dit verskaf skuiling aan ‘n verskeidenheid voëlspesies. Daar is drie eilande in die mond, naamlik Green Island, Long Island en Sand Island.
Diamantdelwery naby die mond, ontwikkeling op die rivieroewers in die binneland sowel as die bou van damme beïnvloed die natuurlike vloei en die hoeveelheid water in die mond.
13 Junie
13 Junie is die 164ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (165ste in 'n skrikkeljaar). Daar volg nog 201 dae in die res van die jaar.
Nguni
Die woord Nguni kan verwys na verskillende dinge:
Zinniaville
Zinniaville is 'n dorpsgebied in Rustenburg in die Noordwesprovinsie van Suid-Afrika.
Onder die vorige bedeling was dit 'n eksklusiewe woonbuut vir Indiërs gewees. Sedert die einde van apartheid in 1944 is dit besig om spoedig uit te brei en val onder die Rustenburg Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Bojanala-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Sadiola
Sadiola is 'n kommune en klein dorpie, ongeveer 70 km suid van Kayes in die westelike gedeelte van Mali, in Wes-Afrika. Twee groot oopgroefgoudmyne is hier geleë, die Sadiola Hill-goudmyn en die Yatela-goudmyn. Volgens die 2009-sensus woon 39 305 mense hier.
Natuur en Omgewing
Bekende landmerke in die omgewing is die eskarp, die Senegalrivier, en die Gouina-waterval in die Senegalrivier.
Geskiedenis
Die dorpie was een van 'n klomp klein inheemse dorpies in die streek, maar word onderskei van die res deurdat dit in bo-op 'n goudertsafsetting geleë is. Primitiewe vorms van mynbou het in hierdie area voorgekom, wat moontlik die ontstaan van Sadiola beteken het. Die huidige twee groot oopgroefmyne in die omgewing word deur AngloGold Ashanti bestuur, maar gesamentlik besit deur AngloGold Ashanti, Iamgold en die Maliese regering.
Sadiola was vroeër bo-op 'n koppie (Sadiola Hill) geleë, wat bo-op die hoofgoudafsetting gelê het. Toe mynbou daar begin het, is die dorpie 'n paar kilometer verder hervestig, om grootskaalse gemeganiseerde mynbou moontlik te maak. Met die aanvang van moderne mynbou het mense van ver af begin instroom, en 'n ontploffing in die bevolkingsgetal veroorsaak.
Taal
Die tale wat hier gepraat word is hoofsaaklik Bambara, Malinque, en Frans. Alhoewel Frans die amptelike landstaal is, is dit egter die meeste inwoners se twee of derde taal.