cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leucandra fragilis
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1940 deur Hozawa.
353
Die jaar 353 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 53ste jaar van die 4de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ashley Tisdale
Ashley Tisdale (gebore 2 Julie 1985) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente High School Musical 3: Senior Year (2008), Aliens in the Attic (2009), en Scary Movie 5 (2013), en in die televisiereeks Phineas and Ferb (2007).
354
Die jaar 354 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 54ste jaar van die 4de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
352
Die jaar 352 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 52ste jaar van die 4de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Palearktiese gebied
Die Palearktiese gebied is een van agt ekosones waarin die aarde se oppervlak opgedeel word. Dit is by verre die grootse ekosone wat oor die aaneengeslote landmassa (insluitende eilande naby die kus) van Europa, Noord-Afrika, die Midde-Ooste en Noord-, Sentraal- en Oos-Asië strek.
Die term Palearkties word algemeen gebruik om die verspreiding van diere te beskryf. Omdat die gebied nie enige onoorkombare struikelblokke het nie, kom verskeie spesies reg oor die gebied voor (mits die klimatologiese omstandighede en die landskap natuurlik geskik is).
Groningen (provinsie)
Groningen (Gronings: Grönnen of Grunn; Wes-Fries: Grinslân) is een van die 12 provinsies van Nederland en is in die noordooste geleë. Die provinsie het 'n bevolking van 587 000 in 2021 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 2 960 km² met 'n bevolkingsdigtheid van 200 per km². Die hoofstad en grootste stad is Groningen.
Groningen grens in die suide aan Drenthe, in die weste aan Friesland, in die noorde aan die Noordsee en in die ooste aan Nedersakse (Duitsland).
In die provinsie word naas Nederlands ook Gronings gepraat, 'n dialek van die Nedersaksiese taal.
Munisipaliteite
Groningen bestaan sedert 2021 uit 10 munisipaliteite:
Aardgas
In 1959 is in Groningen aardgas by Slochteren ontdek.
Jeremy Jackson
Jeremy Jackson (gebore 16 Oktober 1980) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Baywatch (1989) en DTLA (2012).
355
Die jaar 355 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 55ste jaar van die 4de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Mormyrus
Mormyrus is 'n genus van visse wat aan die familie Mormyridae behoort. Die genus word gekenmerk deur die lang dorsale vin, die relatiewe kort anale vin en die verlengde snoet wat aanleiding gee tot die naam bottelneus. Daar is twintig spesies in die genus en twee kom in Suider-Afrika voor.
Attila die Hun
Attila (406-453), ook Attila die Hun genoem, was van 434 tot sy dood in 453 'n koning van die Hunne ('n antieke volk van Asië). Hy was die leier van die Hunniese Ryk, wat van die Oeral-rivier tot die Ryn en van die Donau tot die Oossee gestrek het. Attila het die Romeinse Ryk aangeval en beheer oor groot dele daarvan geneem. Hy was berug as 'n wrede, gewelddadige man.
Tydens sy heerskappy was hy een van die mees gevreesde vyande van sowel die Wes-Romeinse Ryk as die Oos-Romeinse Ryk. Hy steek die Donau-rivier twee keer oor om die Balkan te plunder, maar was nie in staat om Konstantinopel te verower nie. Hy probeer ook Romeins-Gallië (die moderne Frankryk) te verower. In 451 steek hy die Ryn oor en masjeer na Aurelianum (Orléans), maar is tydens die Slag op die Katalauniese Velde verslaan (die enigste veldslag wat hy verloor het).
Vervolgens val hy Italië binne, waartydens hy die noordelike provinsies verwoes, maar was nie in staat om Rome te verower nie. Hy het planne vir verdere veldtogte teen die Romeine gehad, maar sterf in Maart 453, die aand na sy huwelik met 'n vrou genaamd Ildiko. Ná sy dood het sy adviseur Ardarik van die Gepide 'n Germaanse opstand teen die Hunne gelei, waarna die Hunniese Ryk vinnig in duie gestort het. Volgens 'n legende is die oorskot van Attila die Hun onder 'n afgeleide gedeelte van die Tisza begrawe.
Hoewel hy sulke groot mag gehad het, het Attila baie eenvoudig geleef. Hy het die ruwe en eenvoudige leefwyse verkies en gerief verafsku. Die gevolg was dat sy paleis nooit juis iets anders as 'n houthut was nie, en terwyl sy gaste uit silwerbekers gedrink het, het hy altyd 'n houtbeker gebruik.
Eerste invalle
Dit was hierdie bloeddorstige barbare wat Europa ten tyde van die ondergang van die groot Romeinse Ryk binnegeval het. Die Hunne was veral gekonsentreer in die land wat vandag as Hongarye bekend staan, hoewel daar oor die hele Oos-Europa - van die Alpe tot aan die Oeralgebergte - klein groepies van hulle was. Aanvanklik was hulle te wyd versprei en onafhanklik van mekaar om 'n ernstige bedreiging vir die Romeinse Ryk te vorm, maar toe het 'n koning na vore gekom wat deur sy krag en wreedheid sy gesag op al die Hunne afgedruk het.
Inval in die Romeinse Ryk
In daardie stadium was die Romeinse Ryk verdeel in twee dele - die westelike Ryk met Rome as hoofstad en die oostelike ryk met Konstantinopel as hoofstad. In 441 het Attila Konstantinopel se gebied binnegeval. Die keiser, Theodosius, was 'n swak man. Hy was verplig om vrede te vra, en het toegestem om 'n jaarlikse belasting aan Attila te betaal. Nege jaar later is Theodosius opgevolg deur Marcian. Hy het geweier om die belasting te betaal, maar in daardie stadium was Attila se aandag reeds toegespits op die Romeinse Ryk in die weste. Attila was besig met planne om die Romeinse Ryk met 'n reuse-leër binne te val, wat nie slegs uit Hunne bestaan het nie, maar ook lede van die Germaanse rasse wat by verslaan het - Franke, Wandale en Boergondiërs.
Prinses Honoria
Die werklike rede vir Attila se inval in die Wes-Romeinse Ryk was sy magswellus, maar die rede wat hy voorgehou het vir sy optrede was ŉ eienaardige, naamlik dat hy tot die redding wou kom van die Romeinse prinses Honoria. 'n Paar jaar tevore is hierdie jong dame betrap dat sy 'n geheime liefdesverhouding met een van die paleis-beamptes gehad het. Sy is toe gedwing om aan 'n ryk senator verloof te raak.
Op die een of ander manier het sy egter in die lente van 450 daarin geslaag om 'n boodskap aan Attila te stuur. In die boodskap het sy beloof om sy vrou te word indien by haar kom red. Presies hoeveel Attila omgegee het vir die lot van die arme prinses weet ons nie, maar hy het 'n aantal dreigende ultimatums oor hierdie saak aan Rome sowel as Konstantinopel gestuur en uiteindelik het by dit as verskoning gebruik om die Wes-Romeinse Ryk binne te val.
Slag van Châlons
In 451 het Attila se leër Frankryk binnegeval en die land verbrand en verwoes so ver as wat hulle getrek bet. Aanvanklik is alle weerstand weggeveeg, maar naby Orléans is die Hunne se opmars gestuit. Hier het bulle te staan gekom teen die groot Romeinse generaal Aetius. Hierdie dapper krygsman het 'n verbond met sy ou vyand, Theodorus, koning van die Germane, gesluit; die Wes-Gote het die Romeinse Ryk vyftig jaar tevore binnegeval en Rome in 410 n.C. verower.
Sedert die datum was daar voortdurend oorlog tussen die Romeine en die Wes-Gote. Nou het hulle egter hul ou struwelinge en twiste vergeet en hul kragte teen die Hunne saamgesnoer. Aetius en Theodorus het daarin geslaag om Attila uit Orleans te verdryf en hom daarna na die vlakte van Katalonië (naby Châlons) agtervolg. Die geveg wat. daar plaasgevind het, word deur baie geskiedkundiges beskou as die bloedigste in die geskiedenis van Europa.
Albei kante het swaar verliese gely. Onder andere is ook koning Theodorus gedood. Hy is opgevolg deur sy seun Thorusmund, wat hom aan die stryd onttrek en huiswaarts gekeer het om daar te gaan seker maak dat hy geen mededingers om die kroon het nie. Was dit nie hiervoor nie, sou die Hunne totaal verslaan kon geword bet. In die omstandighede was Attila egter in staat om die aftog te blaas en met sy leer terug te val. Dit was sy eerste en enigste nederlaag. Hy het sy land uiteindelik veilig bereik.
Inval van Italië
Die volgende jaar (452) het Attila teruggekeer. Hierdie keer het by teen Italië opgeruk, en die verwoesting en chaos wat hy in die noorde van daardie land gesaai het, het hom die bynaam Gésel van God (Flagellum Dei) besorg. Die Romeinse generaal Aetius is hierdie keer heeltemal op die verkeerde voet gevang, en Attila het feitlik geen teenstand ondervind nie. Die pad na Rome het nou oop voor Attila gelê, en dit het gelyk asof hierdie stad in die hand van die barbare sou-val.
Afrotropiese gebied
Die Afrotropiese gebied is een van agt ekosones waarin die aarde se oppervlak verdeel word. Die gebied strek oor Afrika suid van die Sahara en die suide van die Arabiese Skiereiland.
Attila die Hun
Inval van Italië
Maar toe het 'n eienaardige ding gebeur. Om die een of ander rede het Attila besluit om om te draai. Dit kan wees dat pous Leo I hom omgepraat het om Rome nie aan te val nie, of miskien was daar meer praktiese redes. In daardie jaar was daar nie slegs 'n kwaai hongersnood in Italië nie, maar ook ŉ pesepidemie: Attila se leër was honger en is ook deur die pes geteister. Verder was daar die gevaar dat hy van sy land afgesny kon word – die keiser van die Oos-Romeinse Ryk was reeds besig om teen hom op te ruk.
Die inval in Italië was Attila se laaste veldtog. In die volgende jaar het hy 'n lieflike vrou, Ildico of Hilda, tot vrou geneem. Soos die Hunne se gewoonte was, het hy 'n uitermate groot huweliksfees gehou. Hier het hy so baie geëet en gedrink dat 'n aar in sy kop gebars het. Sy neus het begin bloei en daar was niks wat die bloeding kon stelp nie; en so, nie op die slagveld nie, maar tydens 'n groot barbaarse swelgparty, het die man wat meer as enigiemand anders vrees en lyding in Europa veroorsaak: het, gesterf.
Na die dood van Attila het die Ryk van die Hunne vinnig agteruitgegaan. Attila se seuns het onder mekaar oorlog gemaak en in een veldslag het meer as 30 000 Hunne gesneuwel. Van die oorblywendes het party hulle in Europa gevestig, maar die meeste het teruggekeer na bul oorspronklike woonplekke in Suid-Rusland.
Afrotropiese gebied
Madagaskar en verskeie naburige eilande word as 'n substreek van die ekosone gesien. Madagaskar beskik oor verskeie endemiese spesies, soos die lemur. Madagaskar en die Seychelle het in die verlede aan die superkontinent Gondwana behoort, en het tientalle miljoene jare gelede vanaf Afrika weggedryf.
Die term Afrotropies word algemeen gebruik om die verspreiding van diere te beskryf. Die gebied word in die ooste, weste en suide deur oseane afgesper. In die noorde vorm die dorre Sahara 'n natuurlike versperring wat veroorsaak dat daar weinig wisselwerking met spesies in die Palearktiese gebied plaasvind.
Leucandra gaussii
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1931 deur Brøndsted.
Bloukranspas (Noord-Kaap)
Bloukranspas (Bloukrantzpas) is 'n bergpas aan die noordwestekant van die Bloukransberge,  in die Onder-Bokkeveld en die Tankwa-Karoo, op die R355-grondpad tussen Ceres en Calvinia en by 31° 40′ suid en 19° 45′ oos. Dit bereik 'n hoogte van 1 029 m bo seespieël en 'n maksimum helling van 1:12.
Die bergpas is in die Noord-Kaap en moet nie met die gelyknamige Bloukranspas in die Oos-Kaap verwar word nie.
British Aerospace Jetstream 31
Die British Aerospace Jetstream 31 is 'n klein, tweemotorige turboskroef passasiersvliegtuig met lugdrukreëling. Hierdie vliegtuig is ontwikkel van die Handley Page Jetstream.
Studerpas
Die Studerpas is 'n bergpas op 'n grondpad noordoos van Garies in Namakwaland. Die pas is in 1933 gebou en bereik 'n hoogte van 400m bo seespieël. In die pas is Letterklip, 'n plek met groot rotsblokke met graffiti. Reeds in 1685 het Simon van der Stel en lede van sy geselskap hul name daar uitgekerf. Andere het later hul voorbeeld gevolg. In die Tweede Vryheidsoorlog het Britse soldate daar geskuil vir Boerekommando's en ook hul name en regimentswapens daar aangebring.
George Macartney
Lord George Macartney was goewerneur van die Kaap die Goeie Hoop van 1796 tot 1798.
Adair Tishler
Adair Tishler (gebore 3 Oktober 1996) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Ten Inch Hero (2007) en in die televisiereekse Charmed (1998), Heroes (2006), en Dollhouse (2009).
George Macartney
Hy is op 14 Mei 1737 in Lissanoore, graafskap Antrim, Ierland, gebore en word in 1796 die eerste burgerlike goewerneur van die Kaap. Hy is gekonfronteer deur koloniste met sterk republikeinse neigings en was geneig tot kragdadige optrede, hoewel hy blywende verbeteringe aangebring het, soos die daarstelling van die eerste poskantoor.
Hy het in 1798 bedank en sterf in 1806 in Ierland.
ISO 4217
Die eerste twee letters van die kode is die twee letters van ISO 3166-1 alfa-2 landkodes (wat soortgelyk is aan die wat gebruik word vir die nasionale topvlakdomeins op die Internet) en die derde is gewoonlik die eerste letter van die geldeenheid se naam. So word Japan se geldeenheidkode JPY —JP vir Japan en Y vir yen. Dit vermy die probleem wat veroorsaak word deur name soos dollar, frank en pond wat in dosyne lande gebruik word, elkeen met sy eie waarde. As 'n geldeenheid herwaardeer word, word die eenheid se laaste letter verander om dit van die ouer eenheid te onderskei. In sommige gevalle, is die derde letter die eerste letter in daardie land se taal om dit te onderskei van ouer eenhede wat herwaardeer is. Ander veranderinge is egter al ook aangebring soos die verandering van die Russiese roebel van RUR na RUB waar die B afkomstig is van die b in roebel.
Daar word ook 'n driesyferkode aan elke geldeenheid toegeken op dieselfde manier as wat 'n driesyferkode toegeken word aan elke land as deel van die ISO 3166-standaard. Hierdie syferkode is gewoonlik dan ook dieselfde as die ISO 3166 syferkode. Die VSA dollar het byvoorbeeld die kode 840 wat ook die numeriese kode vir die Verenigde State is.
ISO 4217 sluit nie net kodes in vir geldeenhede nie, maar ook vir edelmetale (goud, silwer, palladium en platinum; per definisie uitgedruk per fyn ons in vergelyking met 1 VSA Dollar) en sekere middele wat gebruik word in internasionale finansiering, bv Spesiale Trekkingsregte. Daar is ook spesiale kodes wat toegeken word vir toetsdoeleindes (XTS) en om geldtransaksies aan te dui (XXX). Hierde kodes begin almal met die letter X. Die edelmetale gebruik die letter X saam met die metaal se Chemiese simbool; silwer is byvoorbeeld XAG. ISO 3166 ken nooit landkodes toe wat met 'n X begin nie omdat hierdie kodes slegs toegeken word vir privaat doeleindes (gereserveer, nooit vir amptelike gebruik nie), dus kan ISO 4217 die X-kodes gebruik vir eenhede wat nie landspesifiek is nie sonder om die risiko te loop dat dit met toekomstige landskodes sal bots.
Internasionale geldeenhede soos die Oos-karibiese dollar, die CFP frank, die CFA frank BEAC en die CFA frank BCEAO word gewoonlik ook verteenwoordig deur kodes wat met 'n X begin. Die euro word verteenwoordig deur die kode EUR (EU is ingesluit by ISO 3166-1 se gereserveerde kodelys om die Europese Unie te verteenwoordig). Die voorganger van die euro, die Europese geldeenheid, het die kode XEU gehad.
<!-- Moet nog vertaal word
History
In 1973, the ISO Technical Committee 68 decided to develop codes for the representation of currencies and funds for use in any application of trade, commerce or banking. At the 17th session (February 1978) of the related UN/ECE Group of Experts agreed that the three letter alphabetic codes for International Standard ISO 4217, "Codes for the representation of currencies and funds", would be suitable for use in international trade.
Over time, new currencies are created and old currencies are discontinued. Frequently, these changes are due to new governments (through war or a new constitution), treaties between countries standardizing on a currency, or revaluation of the currency due to excessive inflation. As a result, the list of codes must be updated from time to time. The ISO 4217 maintenance agency (MA), the British Standards Institution, is responsible for maintaining the list of codes.
Active codes (sorted by code)
The following is a list of active codes of official ISO 4217 currency names.
Without currency code
A number of territories are not included in ISO 4217, because their currencies are not per se an independent currency, but a variant of another currency. These currencies are:
The following non-ISO codes are, however, sometimes used: "GGP" for the Guernsey pound", "JEP" for the Jersey pound and "IMP" for the Isle of Man pound.
Replaced by the euro
The following 14 currencies were official ISO 4217 currency codes and currency names until the replacement of these currencies by the euro was completed in early 2002:
Replaced for other reasons
Note that the currency names used below may not match the currency names used in the ISO standard itself, but the codes do match.
Currency conversion
-->
Odaenathus
Lucius Septimius Odaenathus, of net Odaenathus (Aramees: ܐܕܝܢܬ, Oḏainaṯ; Grieks: Οδαίναθος, Hodainathos), was in die tweede helfte van die 3de eeu ’n heerser van Palmyra, Sirië, en later van die kortstondige Palmyreense Ryk.
Vroeë lewe
Sy volle naam was Lucius Septimius Odainath. Sommige meen sy naam was van Aramese oorsprong, terwyl ander glo sy naam kom van die Arabiese woord "Odaina", "Klein Oor". Sy stamboom dui daarop dat hy van Arabiese oorsprong was. Sy clan-naam wys sy familie het Romeinse burgerskap gekry onder ’n keiser van die Seweriese dinastie en dus was hulle die belangrikste familie in Palmyra sedert die 190's. Hy was die seun van Hairan, die seun van Vaballathus, die seun van Nasor.
Dit is nie bekend wanneer Odaenathus die heerser van Palmyra geword het nie, maar daar is ’n inskripsie reeds uit 258 waarin hy "die vermaarde konsul van ons meester" genoem word.
Bewind
In 261, toe daar twee aanspraakmakers op die Romeinse troon was, het hy die kant van Gallienus, die seun en opvolger van Valerianus, gekies en die troonrower Quietus by Homs verslaan. Vir sy trou is hy beloon met ’n uitsonderlike titel: hy het totius Orientis imperator geword, ’n onafhanklike luitenant van die keiser in die ooste.
Ná ’n reeks suksesse teen die Perse het hy sy seun Hairan as sy medeheerser aangewys. Dié was Odaenathus se seun, maar nie sy tweede vrou, Zenobia, s’n nie.
Dood en opvolging
Hy en sy seun is deur sy neef Maeonius in ’n sluipmoordaanval vermoor. Daar is vermoedens dat Rome agter die moord sit, maar ook dat Zenobia teen hom saamgesweer het om haar seun Vaballathus op die troon te kry. Ná Odaenathus se dood in 266–267 het Zenobia hom opgevolg en namens die jong Vaballathus oor Palmyra geheers.
Moroni
Moroni (Arabies: موروني Mūrūnī) is die hoofstad (sedert 1958) en die grootste stad van die Comore-eilande, 'n eilandnasie in Oos-Afrika in die Indiese Oseaan. Die stad is aan die weskus van die eiland Grande Comore, die Comore se grootste eiland, geleë. In 2011 het die stad 'n bevolking van 54 000 gehad en 'n oppervlakte van 30 km².
Geskiedenis
Teen die middel van die tweede millenium was Moroni egter 'n gevestigde stad met handelsnetwerke regdeur die Indiese Oseaan. Die Badjanani-moskee, wat in 1427 gebou is, is 'n bewys van die stad se rykdom, in die tyd van die goue eeu van ander Swahili-stede. Saam met die naburige hawe en koninklike hoofstad Ikoni was Moroni een van die twee sentrums van ekonomiese en politieke mag van die koninkryk van Bambao. Nietemin, dit was tot aan die einde van die negentiende eeu net een van 'n aantal groot dorpe op die eiland, en dit was eers voordat die sultan van Bambao, Said Ali ibn Said Omar, in 1886 'n verdrag van Protektoraat met Frankryk beding het dat sy stad die setel geword het van die koloniale administrasie.
Die verteenwoordigers van Anjouan het 'n ooreenkoms oor die breë outonomie van die drie eilande geweier, wat gelei het tot 'n uitbreek van geweld wat Moroni in April 1999 getref het, waartydens kolonel Azali Assoumani die mag oorgeneem het in 'n staatsgreep. In Desember 2003 is die Moroni-ooreenkoms 'n oorgangsooreenkoms onderteken deur die eilandpresidente van die Unie van die Comoros. In die aanloop tot die verkiesing in 2006 is die regering stasie Radio Ngazidja en die private stasie Moroni FM deur gewapende aanvallers oorgeneem en tydelik van die lug af gedwing. In 2010 het die Amerikaanse vloot Seabees Hamramba School in Moroni as 'n humanitêre projek gebou, in vennootskap met die plaaslike weermag en die Comore se federale regering; Konstruksiemetodes was om beton met die hand te meng voordat emmers en kruiwaens gebruik is om die beton na die skoolterrein te verskuif.
356
Die jaar 356 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 56ste jaar van die 4de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Robert Prosky
Robert Prosky is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Christine (1983), Mrs. Doubtfire (1993), Last Action Hero (1993), en Dead Man Walking (1995).
Russiese roomys
Russiese roomys  (Russies: морóженое - uitgespreek as marósjinaje) het in die Sowjettydperk ikoniese status bereik danksy die besondere resep en vervaardigingsmetode wat deur voedselwette voorgeskryf is (so is geen preserveemiddels toegelaat nie en altyd volmelk in plaas van melkpoeier gebruik). Met hierdie wette is 'n buitengewoon romerige tekstuur en smaak verseker - net soos 'n betreklik hoë vetgehalte.
Tradisionele Sowjet-roomys is uitsluitlik van vars bestanddele gemaak en het as retro-roomys ook ná die verbrokkeling van die Sowjetunie, toe belangstelling in ingevoerde soorte roomys gewek is, gewild gebly by verbruikers. Dit word tans as deel van Rusland se kulturele erfenis en nasionale identiteit beskou. Klein hoeveelhede van jaarliks sowat 2 000 ton is in die Sowjettydperk na die buiteland uitgevoer - as 'n gewilde nagereg op die spyskaart van luukse restaurante.
Roomys volgens die Moskouse metode word tans ook buite Rusland vervaardig, so onder meer in Duitsland.
Roomys as kulinêre neweproduk van Stalinisme
Voor die laat 1930's is slegs klein hoeveelhede roomys in die Sowjetunie vervaardig. Die gebrek aan koelgeriewe het daarnaas daartoe gelei dat roomys gewoonlik net in groter stede verkrygbaar was. Dit was Anastas Mikojan, die Sowjet-Russiese minister vir voedselnywerhede en outeur van 'n boek oor gesonde kos, wat in 1939 gepubliseer is, wat in 1938 - die tyd van die Groot Stalinistiese Terreurbewind - die opdrag gegee het vir die massavervaardiging van roomys. Die Russiese nasionale instituut van standaarde GOST het hoë standaarde in fabrieke verseker sodat Sowjet-Russiese roomys landswyd dieselfde gehalte, smaak en tekstuur gehad het.
Roomys is doelbewus as gewilde luukse lekkerny bemark in 'n land waar die bevolking deur grootskaalse industrialiseringsveldtogte en die gedwonge kollektivering van die landbousektor erge ontberings, insluitende hongersnode, gely het. Enkele luukse goedere soos Sowjet-Russiese sjampanje, sjokolade-pralines en roomys het aan Sowjet-verbrukers 'n klein voorsmaak van die goue toekoms gegee wat op die plakkate van die staatspropaganda uitgebeeld is. Later, in die laat 1950's, het Nikita Chroesjtsjof se verbruikersinisiatiewe steeds meer van daardie beloftes probeer verwesenlik.
Ban Ki-moon
Ban Ki-moon (Koreaans: 반기문; Hangoel: 반기문; Hanja: 潘基文; Eumseong, 13 Junie 1944) is 'n Suid-Koreaanse diplomaat en politikus. Vanaf 17 Januarie 2004 tot 1 Desember 2006 was hy Suid-Korea se minister van Buitelandse Sake en Handel. Van 1 Januarie 2007 tot 31 Desember 2016 het hy as die sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies (VN) gedien. Hy het Kofi Annan opgevolg en is later deur António Guterres vervang.
Op 9 Oktober 2006 stel die VN se Veiligheidsraad Ban eenparig as nuwe sekretaris-generaal vir 'n tydperk van vyf jaar (van 1 Januarie 2007 tot 1 Januarie 2012) voor. Later onttrek die Letse kandidaat, Vaira vike-Freiberga, wat Ban se nominasie bloot 'n formaliteit maak. Die VN se Algemene Vergadering keur sy aanstelling op 13 Oktober 2006 amptelik goed en op 14 Desember lê hy die ampseed af.
Op 21 Junie 2011 is Ban Ki-Moon eenparig deur die Algemene Vergadering herverkies. Sy tweede en laaste termyn het op 31 Desember 2016 ten einde gekom.
Voordat hy 'n minister was, het hy verskeie ander politieke asook diplomatieke poste beklee. Hy was onder andere 'n ambassadeur in Oostenryk en ook voorheen in verskeie hoedanighede by die VN werksaam.
Ban Ki-moon praat naas sy moedertaal Koreaans ook Engels, Frans en Japannees. Hy is getroud en het drie kinders.
Joaquín Rodrigo
Joaquín Rodrigo (Spaans: [xoaˈkin roˈðɾiɣo]; 22 November 1901 – 6 Julie 1999) was 'n Spaanse komponis en pianis.
Aktinied
Die aktiniedreeks bestaan uit die 14 chemiese elemente van aktinium tot nobelium op die periodieke tabel, met atoomgetalle 89 tot 102. Die reeks is genoem na die element aktinium. Alle aktiniede is f-blokelemente. Daar is ook alternatiewe rangskikkings wat aktinium uitsluit en/of die oorgangsmetaal lawrensium insluit. Lawrensium, al is dit 'n d-blokelement, het vermoedelik eienskappe wat meer soortgelyk is aan die aktiniede as aan die oorgangsmetale. Die aktiniedreeks word in sommige definisies van die seldsame aardelemente ingesluit.
Die aktiniede vertoon minder ooreenkoms in hulle chemiese eienskappe as die lantaniedreeks. Dit het byvoorbeeld 'n groter verskeidenheid oksidasietoestande, wat aanvanklik daartoe gelei het dat daar onduidelikheid betaan het of aktinium, torium en uraan as d-blokelemente beskou moes word. Alle aktiniede is radioaktief.
Slegs aktinium, torium en uraan kom natuurlik in meer as spoorhoeveelhede in die aardkors voor. Neptunium en Plutonium is al in spoorhoeveelhede in uraanerts as vervalproduk aangetref of deur bombardering vervaardig. Die oorblywende aktiniede is in kernneerslag ontdek, of is in deeltjieversnellers gesintetiseer. Die tweede helfte van die reeks het geweldige kort halfleeftye.
Die aktiniede word gewoonlik onderaan die hoofdeel van die periodieke tabel geplaas. Indien dit deel van die hooftabel vorm, is hul posisie duideliker.
'n Organometalliese verbinding van 'n aktinied staan bekend as 'n organoaktinied.
Geskiedenis van die aktiniedreeks
Tydens sy Manhattan-projeknavorsing in 1944 het Glenn T. Seaborg onverwagte probleme ondervind met die isolering van amerikium (95) en curium (96). Hy het begin wonder of die elemente eintlik tot 'n ander reeks behoort, wat sou verduidelik hoekom die verwagte chemiese eienskappe van die nuwe elemente verskil het van wat verwag is. In 1945 het hy teen die advies van kollegas 'n voorstel gemaak vir die mees beduidende verandering aan Dmitri Mendelejef se periodieke tabel wat universeel deur die wetenskapgemeenskap aanvaar is: die aktiniedreeks.
In 1945 publiseer Seaborg sy aktiniedkonsep van swaar elemente en voorspel die aktiniede sou 'n oorgangsreeks vorm soortgelyk aan die seldsameaardreeks van die lantaniede.
In 1961 het Antoni Przybylski 'n ster ontdek met 'n ongewoon hoë hoeveelheid aktiniede.
357
Die jaar 357 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 57ste jaar van die 4de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Kanaaleilande
So behoort hulle geografies wél aan Frankryk, maar in politieke opsig aan die Verenigde Koninkryk, of streng gesproke, die Britse Kroon aangesien hulle 'n besondere regstatus as Kroonbesittings het ('n status wat hulle met die Eiland Man deel). As sulks maak hulle amptelik nie deel uit van die Verenigde Koninkryk of die Europese Unie nie (maar val wél binne die EU se doeanegebied) en reik ook hul eie banknote en posseëls uit.
In 1066 het die hertoë van Normandië Engeland verower, maar 'n tyd later hul vastelandse Normandiese grondgebied kwytgeraak. Die Kanaaleilande was die laaste en enigste deel van hul oorspronklike stamland wat toe nog trou aan hulle gesweer het.
Alhoewel die Koningin van Engeland in haar funksie as "Hertog" van Normandië die staatshoof van die eilande is, maak hulle administratief nie deel uit van die Verenigde Koninkryk nie. As laaste oorblyfsel van die Hertogdom van Normandië is hulle 'n Britse Kroongebied met selfregering. Chausey is die enigste eilandgroep wat tot Frankryk behoort.
Die mees noordelike eiland is Alderney (sowat 80 kilometer van Engeland en 13 kilometer van Frankryk af), wat deur die klein eilande Burhou, Ortac en die Casquets omring word. 25 kilometer suidwes van Alderney lê Guernsey met die kleiner eilande Sark, Lihou, Herm en Jethou. 24 kilometer suidoos van Guernsey lê Jersey met Les Ecrehou en die Minquiers-rotsbank. 45 kilometer suid van Jersey en 83 kilometer van Alderney af lê die klein eilandgroep van Chausey, waarvan net een eiland bewoon is. Die laasgenoemde behoort tot Frankryk.
Bevolkingsamestelling
Die oorgrote meerderheid van die bevolking is op die twee grootste eilande, Jersey en Guernsey, saamgetrek (met bevolkingsdigthede van onderskeidelik 750 en 920 inwoners per vierkante kilometer). Daar is net twee klein stedelike nedersettings, St. Peter Port as die administratiewe setel van Guernsey en St. Helier, sy eweknie op Jersey.
Die totale eilandbevolking word op sowat 164 000 beraam - 98 000 op Jersey, 63 000 op Guernsey, 2 100 op Alderney, 600 op Sark en 60 op Herm. Na die bewoners van Jersey word skertsend verwys as Toads (paddas), terwyl die inwoners van Guernsey Donkeys (donkies) genoem word - byname wat 'n sekere mededinging tussen die twee eilandbevolkings weerspieël: Jersey is in vergelyking met sy sustereilande die besigste en welvarendste eiland.
Weens hul geografiese ligging naby die kus van Noord-Frankryk was die eilandgroep eeue lank 'n omstrede gebied en aan kulturele invloede uit sowel Frankryk asook Engeland blootgestel. Albei lande het spore gelaat in die eilandgroep se kultuur, leefstyl, regeringsvorm en taal, al is die Kanaaleilande tans merendeels Engelssprekend.
Die bevolkingstruktuur het veral gedurende en ná die Tweede Wêreldoorlog verander. Die Kanaaleilande was die enigste deel van die Britse Eilande wat deur die Duitse weermag beset is. 'n Deel van die bevolking is in die besettingtydperk na Engeland ontruim, ander het op die eilandgroep aangebly. Enkele inheemse vroue het verhoudings met Duitse soldate aangeknoop waaruit kinders gebore is.
Ná die oorlog was die Kanaaleilande as belastingparadys 'n aantreklike bestemming vir welvarende Britte, terwyl die florerende toerismebedryf seisoenwerkers uit alle dele van die Britse Eilande gelok het. Daarnaas het ook buitelandse migrante werk in die toerisme- en landbousektor gevind, van wie baie Portugese van die eilande Madeira. Die mees onlangse immigrante het uit Pole gekom.
Weens die beperkte arbeidsmark en stygende eiendomspryse vestig baie jong eilandbewoners hulle tydelik of permanent in Groot-Brittanje. Daarenteen word die getal immigrante deur wetgewing beperk om oorbevolking te vermy en die demografiese karakter van die eilandgroep te bewaar. Ook die eiendomsmark is in twee gedeel, waarby bepaalde eiendomme slegs aan inheemses of aan immigrante verkoop mag word. Verblyfpermitte word net aan enkele gekwalifiseerdes of welvarede immigrante uitgereik.
Taal
Tot in die vroeë 20ste eeu het die bewoners van die Kanaaleilande 'n Wes-Normandiese dialek as omgangstaal gebesig wat sy oorsprong in die Normandiese variant van Frans gehad het. Dié taal was reeds omstreeks 1000 n.C. op die eilandgroep ingeburger en is waarskynlik ook deur Willem die Veroweraar as moeder- en omgangstaal gepraat.
Die dialek se status was nie beperk tot dié van 'n suiwer spreektaal nie. Met Maistre Wace, 'n boorling van Jersey, het een van die belangrikste digters van die Middeleeue sy werke in dié Wes-Normandiese dialek geskryf. Vandag word die dialek, gewoonlik Patois genoem, hoofsaaklik nog deur enkele ouer eilandbewoners in meer landelike omgewings as omgangstaal gebesig.
As kerk en administratiewe taal het egter tot in die laat 19de eeu Standaardfrans gedien, en eers omstreeks 1900 is Engels geleidelik in debatte van die verskillende eilandregerings toegelaat. 'n Eerste fase van verengelsing het in die vroeë 19de eeu begin toe groter getalle Engelssprekendes hulle op die Kanaaleilande gevestig het. Die gedeeltelike ontruiming van die bevolking gedurende die Tweede Wêreldoorlog het beteken dat groter getalle eilanders in 'n Engelsprekende omgewing moes verkeer en ook daarin skoolgegaan het.
Tot en met 1948 het Frans nogtans die status van regs- en regeringstaal gehad. In dié twee sfere word dit ook vandag nog vir sekere funksies en plegtighede gebruik, ongeag die huidige status van Engels as omgangstaal van die meerderheid van die bevolking en as taal van die parlementsdebatte.
Soeharto
Soeharto (/suːˈhɑːrtoʊ/, Indonesiese uitspraak (help·info) ; 8 Junie 1921 - 27 Januarie 2008) was 'n Indonesiese militêre leier en politikus wat as die tweede president van Indonesië gedien het. Hy het die amp vir 31 jaar beklee, vanaf die verwydering van Soekarno in 1967 tot sy bedanking in 1998. Hy word algemeen deur buitelandse waarnemers as 'n diktator beskou. Die nalatenskap van sy 31-jarige bewind word egter steeds tuis en in die buiteland gedebatteer.
Suharto is in die Nederlandse koloniale era in 'n klein dorpie, Kemusuk, in die Godse gebied naby die stad Yogyakarta gebore. Hy het in nederige omstandighede grootgeword. Sy Javaanse Moslemouers het nie lank na sy geboorte geskei nie, en hy het 'n groot deel van sy kinderjare by pleegouers gewoon. Tydens die Japannese besetting van Indonesië het Suharto in die Japannese georganiseerde Indonesiese veiligheidsmagte gedien. In Indonesië se onafhanklikheidstryd het hy by die nuutgestigte Indonesiese leër aangesluit. Suharto het na Indonesië se onafhanklikheid tot die rang van generaal-majoor gestyg.
'n Poging tot staatsgreep op 30 September en 1 Oktober 1965, wat volgens die amptelike geskiedenis van die leër, gerugsteun deur die Kommunistiese Party van Indonesië, is deur Suharto-geleide troepe 'teengewerk'. Die weermag het daarna 'n anti-kommunistiese suiwering gelei, wat die Amerikaanse Central Intelligence Agency beskryf het as 'een van die ergste massamoorde van die 20ste eeu', en Suharto het die mag van die stigtingspresident, Sukarno, in Indonesië betwis. Hy word in 1967 as waarnemende president aangestel en die volgende jaar tot president verkies. Daarna het hy 'n sosiale veldtog, bekend as 'de-Sukarnoisation', begin om die voormalige president se invloed te verminder. Steun vir die presidentskap van Suharto was dwarsdeur die 1970's en 1980's aktief. Teen die negentigerjare was die outoritarisme en wydverspreide korrupsie van die Nuwe Orde 'n bron van ontevredenheid, en na die Asiatiese finansiële krisis van 1997 wat tot wydverspreide onrus gelei het, het hy in Mei 1998 bedank.
Onder sy "Nuwe Orde" -administrasie het Suharto 'n sterk, gesentraliseerde en militêr-gedomineerde regering opgerig. Die vermoë om stabiliteit te handhaaf in 'n uitgestrekte en diverse Indonesië en 'n toegeeflike anti-kommunistiese houding het hom die ekonomiese en diplomatieke steun van die Weste tydens die Koue Oorlog verower. Vir die grootste deel van sy presidentskap het Indonesië beduidende industrialisasie, ekonomiese groei en verbeterde opvoedkundige vlakke ervaar.
Sammy Jackson
Sammy Jackson (18 Augustus 1937 – 24 April 1995) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Another Stakeout (1993) en in die televisiereekse No Time for Sergeants (1964), The Fall Guy (1981), en Knight Rider (1982).
Natuurgeskiedenis (Plinius)
Dit is een van die langste boekwerke wat uit die tyd van die Romeinse Ryk bewaar is. Die werk probeer al die kennis wat op die gebiede van sterrekunde, wiskunde, geografie, ethografie, antropologie, fisiologie, dierkunde, plantkunde, landboukunde, farmasie, mynboukunde, mineralogie, edelstene, beeldhou- en skilderkuns bestaan, saam te vat.
Groet die Grotman
Groet die Grotman is 'n Afrikaanse vertaling van Defending the Caveman, 'n toneelstuk deur Rob Becker.
Koos Kombuis het die vertaalwerk en verwerking gedoen. Sandra Prinsloo het die regie behartig en Hannes Muller speel die hoofrol.
Die toneelstuk se 500ste opvoering is op 25 Julie 2008 in die Sudwala Grotte naby Nelspruit gevier. Dit is die eerste keer dat die wêreldberoemde toneelstuk in 'n regte grot opgevoer is. Die toneelstuk is al deur meer as agt miljoen mense gesien in vyf en veertig lande in teaters regoor die wêreld gesien. Dit is al in meer as dertig verskillende tale uitgevoer.
Kamiesbergpas
Die Kamiesbergpas is 'n bergpas op 'n grondpad oos van Kamieskroon in Namakwaland. Dit staan ook bekend as die Kamieskroonbergpas. Die pas bereik 'n hoogte van 1 100m bo seevlak.
Boeing F/A-18E/F Super Hornet
Die Super Hornet het 'n interne 20 mm M61 roterende kanon en kan lug-tot-lugmissiele en lug-tot-grondwapens dra. Bykomende brandstof kan in tot vyf eksterne brandstoftenks gedra word, en die vliegtuig kan ook as 'n lugtenkwa gekonfigureer word deur die toevoeging van 'n eksterne in-vlug-brandstofhervulstelsel. Die Super Hornet is ontwerp en aanvanklik deur McDonnell Douglas gebou, met sy nooiensvlug in 1995. Volle produksie van die vliegtuig het in September 1997 begin, net ná die samesmelting van McDonnell Douglas en Boeing die vorige maand.
Die Super Hornet is in aktiewe diens van die Amerikaanse Vloot sedert 1999, nadat dit die Grumman F-14 Tomcat vervang het, wat in 2006 onttrek is. Die Koninklike Australiese Lugmag (RAAF), wat die F/A-18A as sy hoofvegter bedryf sedert 1984, het die F/A-18F aangekoop in 2007 om sy verouderde F-111 vloot te vervang. Die Australiese Super Hornets is in diens gestel in Desember 2010.
Tegniese gegewens
Lengte: 18,31 m
Vlerkspan: 13,62 m
Hoogte: 4,88 m
Leë massa: 14 552 kg
Maksimumsnelheid: Mach 1,8
Maksimum opstygmassa: 29 937 kg
Reikafstand: 2 346 km plus twee AIM-9s
Diensplafon: 15 000+ m (50 000+ vt)
Enjins: 2 General Electric F414-GE-400 turbowaaierenjins
Droë stukrag: 62,3 kN elk
Stukrag met nabrander: 97,9 kN elk
Brandstofkapasiteit: 6 354 kg (intern) plus 7 381 kg (ekstern)
Yokosuka MXY7 Ohka
Die Yokosuka MXY7 Ohka was 'n vuurpylaangedrewe vlieënde bom wat deur 'n vlieënier beheer was. Dit was deur die Japannese Keiserlike Vloot gebruik vir kamikaze-aanvalle. Voor die koms van die Yokosuka was gewone vliegtuie omgebou vir kamikaze-aanvalle. Daar was in Augustus 1944 begin met die ontwerp van die vlieënde bom en produksie het reeds in September 1944 begin. Model 11 was die eerste model wat operasioneel gebruik was en 755 is gebou tot Maart 1945.
Die vliegtuig was aangedryf deur 'n vuurpylmotor en het ook 'n bom van 1 200 kg in die neus gedra. Die vliegtuig is deur 'n moedervliegtuig gedra, die G4M2E waarvan die bomdeure verwyder was. Die Yokosuka was tot 80 km van die teiken geneem en dan losgelaat op 'n hoogte van 8 200 m teen 'n spoed van 320 km/h. Die vliegtuig moes dan die laaste stuk na die teiken op sy eie aflê.
Medupi-kragstasie
duimnael|300px|Medupi in aanbou, 2015
Die Medupi-kragsentrale is 'n nuwe droogverkoelde steenkoolkragsentrale wat vir Eskom gebou is naby Lephalale in die provinsie Limpopo, Suid-Afrika. Nadat dit voltooi is, bestaan die kragsentrale uit ses ketels wat elkeen 800 MW turbines aandryf, en altesaam 4 800 MW elektrisiteit opwek. Dit is die grootse droogverkoelde en vierde grootste steenkoolkragsentrale ter wêreld. Die kontrak om die ketels te voorsien is met Hitachi gesluit, en Alstom het die stoomturbines vir die aanleg voorsien. Teen 'n bedrag van R33,6 miljard is hierdie die grootste kontrak wat Eskom nog aangegaan het. Die ketels is superkrities, wat die algehele doeltreffendheid van die kragsentrale verbeter.
Steenkool vir Medupi word voorsien vanaf Exxaro se Grootgeluk-steenkoolmyn, noord van die kragstasie. Eskom het 'n kontrak met Exxaro gesluit om vir die volgende 40 jaar 14,6 megaton steenkool per jaar te lewer. Die eerste eenheid sou in September 2011 in bedryf gestel word, met die opvolgende eenhede teen intervalle van 9 maande. Daar is destyds verwag dat die kragsentrale se totale koste R100 miljard sou beloop.
Die oprig van die kragsentrale het wydverspreide kritiek in Suid-Afrika ontlok. Die regering, wat deur die ANC gelei word, is daarvan beskuldig dat die projek gedryf word omdat die ANC 'n 25%-belang in die onderneming het, en dat die party 'n wins na aan R1 miljard uit die verhandelings sal bekom. Ondersteuners van die projek argumenteer dat die aanleg nodig is vir die lewensbelangrike elektrisiteitsvoorsiening aan Suid-Afrika in die langtermyn. Sommiges het uitgewys dat dit die effektiewe bestuur van Suid-Afrika se steenkoolreserwes is wat eintlik nodig is, eerder as nog 'n nie-omgewingsvriendelike kragsentrale. Die goedkeuring van die Wêreldbank se lening aan Eskom vir die voltooiing van die kragsentrale is wêreldwyd gekritiseer omdat die bou van die kragsentrale die omgewing sou knou en omdat die projek Suid-Afrika, wat reeds 'n armoede-probleem het, sal pootjie met 'n skuldlas.
Ná stakings en verdere probleme is die projek 'n paar keer uitgestel. In 2014 is daar verwag dat die eerste eenheid eers in Julie 2015 (4 jaar laat) in bedryf gestel sou word, en dat die projek in Junie 2018 voltooi sou wees.
Die kragstasie se eenheid ses is op Sondag 23 Augustus 2015 in diens gestel en lewer 800 MW krag. In Maart 2020 is in die parlement onthul dat die konstruksiebegroting van Medupi na verwagting tot R145 miljard sou styg en die voltooiingsdatum sal teruggedruk word na tot die einde van 2020.
Iduna (genus)
Iduna is 'n genus van voëls in die familie Acrocephalidae en die orde van sangvoëls (Passeriformes). Dit word soms saam met die genus Hippolais gekategoriseer.
Spesies
Die genus omvat die volgende spesies:
358
Die jaar 358 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 58ste jaar van die 4de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Lig
Lig is elektromagnetiese straling waarvan die frekwensie van so 'n aard is dat dit deur die menslike oog waargeneem kan word. Dit val in die sigbare spektrum. Die drie primêre eienskappe van lig is:
Lig bestaan uit klein "pakkies" bekend as fotone en besit eienskappe van golwe en deeltjies, dit staan bekend as die golf/deeltjie-dualiteit van lig. Die studie van lig word optika genoem, 'n belangrike vakgebied in moderne fisika.
Teorie
In teenstelling met Newton, het Christiaan Huygens (1629-1695) lig as golwe beskou en in sy werk Traité de la lumière te kenne gegee dat lig soos geluidsgolwe in die lug of soos oppervlakgolwe in water voortgeplant is. Om die voortplanting van liggolwe deur 'n lugleegte te verklaar, het hy veronderstel dat daar 'n uiters dun fluïdum (eter) bestaan.
Die eter sou dan oral teenwoordig wees, in lugleegtes sowel as in stowwe, en die lig sou rimpels in die eter verteenwoordig. Die reglynige voortplanting, die weerkaatsing en die breking van lig het volgens Huygens met die van golwe in gasse en vloeistowwe ooreengekom. Om sy teorie oor breking te staaf, moes hy aanvaar dat lig, in teenstelling met Newton se opvatting, vinniger in lug (yl) as in water of glas beweeg. Pierre de Fermat (1601-1665) het ook probeer om die gedrag van lig te verklaar en tot die gevolgtrekking gekom dat lig stadiger beweeg namate die media digter word.
Eers omstreeks die middel van die vorige eeu het Armand Fizeau (1819-1896) daarin geslaag om die snelheid van lig in water en lug te bereken, en kon hy bevestig dat dit in stryd was met die opvatting van Newton. Teen die tyd is Huygens se golfteorie oor lig egter reeds sterk aangehang, en is daar begin met die verbetering en die uitbouing daarvan. Thomas Young (1773-1829) het byvoorbeeld die gedagte geopper dat wanneer die styging van een golf die daling in 'n ander golf sou tref, die golwe mekaar sou teenwerk en die resultaat in 'n egalige gebied in die eter nie meer as lig waargeneem sou word nie.
Lig plus lig sou dan in der waarheid duisternis veroorsaak. Die verskynsel, bekend as interferensie, is deur Young met behulp van eksperimente geïllustreer. In die stadium is daar van die veronderstelling uitgegaan dat lig uit longitudinale golwe, dit wil sê uit afwisselende verdigtings en verdunnings van die eter, bestaan. Etienne Louis Malus (1775-1812) het egter in 1809 vasgestel dat wanneer 'n ligbundel deur 'n bepaalde optiese stelsel (polariseerder) gestuur word, dit besondere eienskappe vertoon, deur byvoorbeeld uit sekere rigtings deur die stelsel te gaan en nie uit ander rigtings nie.
Thomas Young het op grond hiervan in 1817 tot die gevolgtrekking gekom dat die eienskappe van gepolariseerde lig slegs verklaar kon word deur aan te neem dat die liggolwe of -trillings transversaal, dit wil sê dwars, op die voortplantingsrigting voortgeplant word. Oor die algemeen sou lig dan in enige rigting dwars op die voortplantingsrigting beweeg en die polariseerder, soos 'n snit, net die lig wat in 'n sekere rigting beweeg, deurlaat. Aangesien slegs longitudinale golwe deur 'n gas kan beweeg, het daar toe verwarring ontstaan oor hoe lig dan eintlik voortgeplant word.
'n Aanvaarbare verklaring vir die gedrag van lig kon eers gegee word met die ontwikkeling van die teorie van elektromagnetisme. In 1862 het James Clerk Maxwell (1831-1879) sy teorie oor elektromagnetiese golwe geformuleer, waaruit dit duidelik geword het dat sowel elektriese as magnetiese velde met golwe geassosieer kan word. In 1865 het Maxwell die afleiding gemaak dat 'n kombinasie van elektriese en magnetiese velde as transversale trillingsverskynsels in die ruimte voortgeplant word, met ŉ snelheid wat met die van lig ooreenkom.
So het hy tot die gevolgtrekking gekom dat lig ook 'n vorm van elektromagnetiese straling is. Die golflengte van liggolwe blyk tussen 400 en 800 nm te wees (I nm=10- 9 m). Dit was egter nog moeilik om te bepaal waaraan die energie van lig toegeskryf kon word, en daar is van die veronderstelling uitgegaan dat ligenergie eweredig was aan die sterkte van die elektriese en magnetiese velde.