cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Satanisme
Ongeregistreerde groepe in Suid-Afrika
In Suid-Afrika is daar verskeie aktiewe Satanistiese groepe, maar nie een is amptelik in die land geregistreer nie. Die Satanic Bible van Anton LaVey word deur die meeste van hulle as handleiding gebruik en hul bedrywighede stem ooreen met dié van Sataniste in Amerika en Europa.
Van die bekendste Satanistiese groepe in Suid-Afrika is die Brotherhood of Ram, die Order of Darkness, die Sons of Satan en die Scorpions. Daar is ook verskeie kleiner vertakkinge van hierdie groepe en van buitelandse groepe in die land aktief, soos groepies Gotiese Sataniste.
Die Satanisme as sodanig is nie onwettig in Suid-Afrika nie, maar sommige bedrywighede wat met die Swart Toorkuns verband hou, is wel teen die wet. Diere- en selfs menslike offers, die beskadiging van eiendom, grafskendings en moorde of selfmoorde wat na bewering Satanies geïnspireer was, in waarheid egter net gebruik maak van Sataniese simbole, maak van tyd tot tyd groot opslae in die media. Hierdie misdrywe spruit soms moontlik voort uit ontevredenheid met sekere Christelike leerstellings en praktyke of ander maatskaplike vraagstukke. Die oorgrote meerderheid van misdade, wat van Sataniese simboliek gebruik maak, word waarskynlik eerder deur psigies en geestelik versteurde individue met 'n Christelike agtergrond gepleeg as deur georganiseerde religieus-Satanistiese groepe.
Lon Clark
Lon Clark (12 Januarie 1912 – 7 Oktober 1998) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Doctor and the Playgirl (1963) en The Gentle Rain (1966), en in die televisiereekse The Big Story (1949) en Armstrong Circle Theatre (1950).
Tshixwadza
Tshixwadza is 'n nedersetting in die Thulamela Plaaslike Munisipaliteit van Vhembe distrik, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Marlborough House
Marlborough House is ’n woning in Westminster, Londen. Dit is in Pall Mall geleë, net oos van Sint James-paleis, en huisves tans die Britse Statebond se hoofkantoor.
Geskiedenis
Die huis is gebou vir Sarah Churchill, die Hertogin van Marlborough, ’n vertroueling van koningin Anna. Die hertogin wou ’n sterk, eenvoudige huis hê en sir Christopher Wren het toe dié huis met sy steenmure ontwerp wat in 1711 voltooi is en langer as ’n eeu die tuiste van die Hertoë van Marlborough was.
Die huis is in 1817 deur die Britse koningshuis oorgeneem. In die 1820's was daar planne om dit te sloop en te vervang deur blokke duur huise, maar dit is nooit deurgevoer nie. Die huis is gebruik deur lede van die koningsgesin en van 1853 tot 1861 het prins Albert gereël dat dit deur die Nasionale Kunsopleidingskool, later die Koninklike Kunskollege, gebruik word. Daarna is dit aansienlik vergroot vir die Prins van Wallis deur sir James Pennethorne, wat ’n paar kamers en ’n stoep bygevoeg het.
Van 1863 tot hy in 1901 koning Edward VII geword het, was dit die Prins van Wallis se huis. In dié tyd was dit die sosiale middelpunt van Londen. Koning George V is in 1865 in Marlborough House gebore.
In 1936 het dit die Londense tuiste geword van Mary van Teck, die weduwee van George V. Ná haar dood in 1953 het Elizabeth II dit aan die Statebondsekretariaat geskenk wat dit vandag nog gebruik.
Bar
Die bar is 'n eenheid van druk. Dit is nie 'n SI-eenheid nie maar word aanvaar vir gebruik met die SI-eenhede. Die bar word steeds gereeld gebruik om druk in uit te druk omdat dit byna gelyk is aan atmosferiese druk.
Marlborough House
Ontwerp
Die byna kubiekvormige Salon bevat nog muurskilderings deur Louis Laguerre van die Slag van Blenheim. ’n Koepel in die plafon word omring deur skilderye deur Orazio Gentileschi wat dit in 1636 vir die Queen's House geskilder het. Daar is twee trappe weerskante van die Salon, met nog oorlogskilderye deur Laguerre. Die grootste deel van die binneversierings is verander. ’n laat-Art Nouveau-Gotiese fontein in die Marlborough Road-muur gedenk Alexandra, Edward se koningin. Op die terrein is die koningin se troeteldierbegraafplaas en ’n roterende grasdaksomerhuisie wat vir koningin Mary gebou is.
Marlborough House is gewoonlik in September vir die publiek oop. Met vooraf reëling kan groepe ook die huis op Dinsdae besoek.
Bar
Definisie
Die bar, desibar en millibar word as volg gedefinieer:
(Een pascal is een newton per vierkante meter)
Oorsprong
Die woord bar vind sy oorsprong in die Griekse woord βάρος (baros) wat gewig beteken. Die amptelike simbool is bloot "bar".
Die bar en die millibar is deur Sir Napier Shaw in 1909 bekendgestel en internasionaal in 1929 in gebruik geneem.
Quakenbrück
Quakenbrück (Nederduits: Quokenbrügge) is 'n stad in die noorde van Duitsland in die deelstaat Nedersakse. Dit is langs die Haserivier geleë en vorm deel van die "samtgemeinde" (kollektiewe munisipaliteit) van Artland. Die plek het ongeveer 13 000 inwoners.
Quakenbrück is bekend vir sy professionele basketbalspan, die Artland Dragons.
Geskiedenis
Volgens die oudste beskikbare dokumente is Quakenbrück in 1235 deur die biskop van Osnabrück gestig, alhoewel die gebied vroeër ook bewoon was. Dit het as 'n grens na die noorde van Osnabrück gedien.
Op 29 Mei 1916 is 'n spykerman van Franse populier gemaak en deur Clemens Freiherr von Schorlemer-Lieser aan die stad geskenk. Die standbeeld, wat 'n 13de-14de eeuse ridder met 'n harnas, skild en 'n swaard uitbeeld, is in die stadsaal uitgestal en het bekend geraak as die Quakenbrück Yster Ridder (Quakenbrücker Eiserne Burgmann). Die beeld is deur twee soldate van Schorlemer se Bataljon gebou. Inkomste uit die beeld is vir verdere oorlogvoering aangewend.
Groot-Letabarivier
Die Groot-Letabarivier is die belangrikste sytak van die Letabarivier in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika.
Oorsprong
Die voorlope van die Groot-Letabarivier ontspring reeds in Gauteng provinsie, asook in die Strydpoortberge suid van Tzaneen. Ná die samevloei van die Klein- en Groot-Letabariviere by -23.64917°N, 31.14444°W, op die Krugerwildtuin se westegrens, heet dit die Letabarivier.
Hillcrest, KwaZulu-Natal
Hillcrest is 'n gegoede woonbuurt en klein dorpie, in die groter Durban-area van eThekwini in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Hillcrest het sy onafhanklike dorpsraadstatus tot in 1996 behou, waarna dit onder administrasie van die Buite-Westelike Plaaslike Raad – 'n onderafdeling van die destydse Durbanse Eenheidstad – geplaas is. In 2000 is die Buite-Westelike Plaaslike Raad, saam ander plaaslike dorpsrade, ontbind en vervang deur 'n enkele eThekwini Munisipaliteit wat die hele Durban metropolitaanse gebied bedien.
Die voorstad van Hillcrest het in die laat-1990s en 2000s 'n bou-oplewing beleef met die oprigting van vele afgesperde woongemeenskappe en nuwe inkopiesentrums.
Skole
Die openbare skoolstelsel in Hillcrest ondersteun skole soos Hillcrest High School en Hillcrest Primary School, asook Winston Park Primary School in nabygeleë Winston Park.
Privaatskole is onder andere Highbury Preparatory School en Hillcrest Christian Academy met Kearsney College en die Roseway Waldor-skool in die nabygeleë Botha's Hill en Alverstone.
Wolffbuis
thumb|200px|Die kloaak en Wolffbuis van ’n menslike [[embrio van 25-27 dae oud.]]
Die Wolffbuis of mesonefriese buis is ’n orgaan wat in soogdiere, insluitende mense, voorkom tydens die ontwikkeling van die embrio.
Die Wolffbuis verbind die primitiewe nier, die mesonefros, met die kloaak. Manlike urogenitale strukture wat daaruit ontstaan, sluit in die saadleiers, saadsakkies en ejakulasiebuise.
Ontwikkeling
Tydens bevrugting voeg die sperm óf ’n X-chromosoom (vroulik) óf ’n Y-chromosoom (manlik) by die X-chromosoom in die eiersel. Dit bepaal die genetiese geslag van die embrio. In die eerste weke van ontwikkeling is geneties manlike en vroulike fetusse "anatomies ononderskeibaar", met primitiewe geslagskliere wat teen die sesde week begin ontwikkel. Die geslagskliere kan tot óf testikels (manlik) óf eierstokke (vroulik) ontwikkel, na gelang van die daaropvolgende gebeure. Tot in die sewende week lyk manlike en vroulike fetusse identies.
Teen die agtste week ná bevrugting begin die geslagskliere van die XY-embrio tot funksionerende testikels ontwikkel, wat testosteroon afskei. Eierseldifferensiasie, vir XX-embrio's, begin eers teen sowat 12 weke ná bevrugting. In ’n tipiese vroulike differensiasie ontwikkel die Müllerbuisstelsel in die baarmoeder, Fallopiusbuise en binneste derde van die vagina.
In manlike fetusse veroorsaak die Müllerbuis-inhiberende hormoon (MIH) dat dié buisstelsel agteruitgaan. Hierna veroorsaak androgene dat die Wolffbuisstelsel ontwikkel. Daaruit ontstaan ’n stelsel verwante organe tussen die afvoerbuise van die testikels en die prostaat, naamlik die saadleiers, saadsakkies en ejakulasiebuise. Die prostaat ontstaan uit die urogenitale holte en die afvoerbuise uit die Wolffpypies. In volwasse mans is die funksie van dié stelsel om sperma te berg en bykomende semenvloeistof te verskaf.
In die afwesigheid van die Müllerbuis-inhiberende hormoon in vroue, gaan die Wolffbuisstelsel agteruit en ontwikkel die Müllerbuisstelsel verder.
Naam
Die stelsel is genoem na Caspar Friedrich Wolff, wat die mesonefros en sy buise in 1759 beskryf het.
Upingtonia
Upingtonia was 'n Boererepubliek met 'n kortstondige bestaan in die omgewing van die huidige Grootfontein in Namibië.
Ligging
Die landstreek lê ongeveer tussen 18° en 20° suid en 15° en 20° oos. Veral die oostelike grens was nie duidelik vasgepen nie. Aan die westekant was Okahakama en Okaukeujo (in die Etoshapan) en aan die oostekant Grootfontein, Otavi en die Waterberg in die gebied.
Pous Sagarias
Sagarias was die 91ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Sagarias is van Griekse afkoms, gebore in Kalabrië die seun van Polichronius. Op 10 Desember 741 volg hy Pous Gregorius III op en regeer tot sy dood op 15 Maart 752. Hy word opgevolg deur Pous Stefanus (II) wat slegs 3 dae geleef het na sy verkiesing en nooit in die amp bevestig is. Tot 1961 is Stefanus (II) wel as wettige pous erken, maar is in die jaar deur die Rooms-Katolieke Kerk van die register geskrap, iets wat al die latere pouse met die naam Stefanus se nommering verander het. Pous Sagarias is toe verder opgevolg deur nog 'n pous Stefanus, naamlik Pous Stefanus II (III). Die naam ‘Sagarias’ kom uit Hebreeus en beteken 'God gedenk'.
Upingtonia
Geskiedenis
Na enkele jare in Angola wou 'n aansienlike aantal Dorslandtrekkers graag Angola verlaat. In Augustus 1884 is Jordan by daardie boere noord van die Kunenerivier en haal 'n aantal van hulle onder leiding van Louw du Plessis met 'n belofte van plase oor om hulle suid van die rivier te vestig. Aan 'n veertigtal Boere is plase toegeken, maar die handels- en mineraleregte het weens die aanwesigheid van koperts rondom Otavi en Grootfontein die eiendom van Jordan gebly. Jordan het hard probeer om Britse steun vir hierdie vestiginspoging te kry, maar slegs die premier van die Kaapkolonie, Thomas Upington, het halfhartig sy belangstelling getoon. Toe die grondwet op 20 Oktober 1885 aangeneem word, is die republiek Upingtonia uitgeroep en Prinsloo is as president gekies met 'n raad van 13 lede.
Pous Sagarias
Pontifikaat
Tydens die pontifikaat van Sagarias het die Rooms-Katolieke Kerk 'n moeilike tyd belewe. Sy voorganger se ooreenkoms met die hertog van Spoleto het nie die Pouslike stede teen die Lombarde beskerm nie en die pous het direk met Liutprand die koning van die Lombarde onderhandel. Die pous het 'n groot invloed op Liutprand en sy opvolger Ratchis gehad.
Upingtonia
Geskiedenis
Weens die onsekere toestande in die grensgebiede en 'n gevoel van onveiligheid onder die Boere het hulle voorlopig in hartbeeshuisies by die fonteine (die huidige Grootfontein) bymekaar gewoon. Daar het hulle op die vrugbare grond koring, tabak en mielies verbou.
Pous Sagarias
Pontifikaat
Die gesag van die Europese heersers het sterk afgeneem sodat die pous feitlik die belangrikste heersers was, maar sonder militêre mag. Die Lombarde het Rome weer bedreig en die pous het hulp nodig gehad. In 751 besluit die Franke om hulle swak koning Childerik III te vervang met Pepyn III die Korte, seun van Karel Martèl. Op die manier het die pous 'n sterk bondgenoot bekom wat sy opvolger Pous Stefanus II in 753 kom help het in die stryd teen die Lombarde.
In sy betrekkinge met die Ooste was die pous minder suksesvol. Die pous het die ikonoklasme van keiser Konstantyn V van Bisantium sterk afgekeur en verhoudings het versleg. Toe die keiser se swaer Artabasdus 'n staatsgreep uitvoer het die pous hom as keiser erken. Dit was 'n fout. Konstantyn het sy swaer gou oorwin en weer keiser geword.
Verering
Pous Sagarias word as heilige vereer in die Rooms-Katolieke Kerk. Sy feesdag is op 15 Maart.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
ID
ID mag verwys na:
George Cleethorpe
George Cleethorpe (gebore 17 Desember 1883) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer.
Haruki Murakami
Sy boeke is in vyftig tale vertaal, en miljoene eksemplare daarvan is wêreldwyd verkoop.
Sy werk het verskeie pryse gewen, insluitend die Wêreld Fantasie-prys, die Frank O'Connor Internasionale Kortverhaal-prys, die Franz Kafka-prys, en die Jerusalem-prys.
Murakami se noemenswaardige werke sluit in A Wild Sheep Chase (1982), Norwegian Wood (roman) (1987), The Wind-Up Bird Chronicle (1994–95), Kafka on the Shore (2002), en 1Q84 (2009–10). Hy het ook werke van onder andere Raymond Carver en J. D. Salinger in Japannees vertaal.
Sy fiksie, wat somtyds gekritiseer is deur die Japannese literêre establishment as on-Japannees, is beïnvloed deur Westerse skrywers; van Raymond Chandler tot Kurt Vonnegut en Richard Brautigan.
Biografie
Murakami is in Kyoto, Japan na die Tweede Wêreldoorlog gebore, en het in Shukugawa (Nishinomiya), Ashiya en Kobe gewoon. Hy was 'n enkelkind. Sy vader was die seun van 'n Boeddhistiese priester, en sy moeder die dogter van 'n handelaar uit Osaka. Beide het onderrig gegee in Japannese letterkunde.
Murakami is sedert sy jeug, net soos Kōbō Abe, beinvloed deur Westerse kultuur; veral Westerse en Russiese musiek en letterkunde. Hy het tydens sy jeug 'n groot aantal boeke deur Europese en Amerikaanse skrywers soos Franz Kafka, Gustave Flaubert, Charles Dickens, Kurt Vonnegut, Fjodor Dostojefski, Richard Brautigan en Jack Kerouac gelees. Hierdie Westerse invloede onderskei Murakami van die meerderheid Japannese skrywers.
Murakami het drama gestudeer aan die Waseda-universiteit in Tokio waar hy Yoko (sy huweliksmaat) ontmoet het. Hy was aanvanklik werksaam by 'n platewinkel. Kort voordat hy sy studies klaargemaak het, het Murakami 'n koffiewinkel en 'n jazz-kroeg genaamd Peter Cat, in Kokubunji, Tokio oopgemaak, welke hy van 1974 tot 1981 bedryf het saam met sy vrou. Die paartjie is kinderloos.
Murakami is 'n ernstige marathon drawwer en 'n Driekamp entoesias, alhoewel hy nie begin draf het totdat hy drie-en-dertig jaar oud was nie. Op 23 Junie 1996 het hy sy eerste ultramarathon voltooi, 'n 100 km resies rondom die Saroma-meer in Hokkaido, Japan. Hy werp ook lig op sy verhouding met draf in sy 2008 memoir What I Talk About When I Talk About Running.
Trilogie van die Rot
Murakami het fiksie begin skryf toe hy nege-en-twintig jaar oud was. "Voor dit", het hy gesê, "Het ek nie enigiets geskryf nie. Ek was maar net een van daardie ordinêre mense. Ek het 'n jazz klub bedryf, en het geensins enigiets geskep nie." Hy was geïnspireer om sy eerste roman, Hear the Wind Sing (1979), te skryf tydens 'n bofbalwedstryd.
In 1978 het Murakami in die Jingu Stadion 'n wedstryd tussen die Yakult Swallows en die Hiroshima Carp gekyk toe Dave Hilton van Amerika uitgestap het om te kolf. Ingevolge 'n dikwels-herhaalde staaltjie, het Murakami op die oomblik wat Hilton 'n dubbelbof geslaan het, skielik besef dat hy 'n roman kon skryf.
Hy het die gevoel beskryf as 'n "warm sensasie" wat hy steeds in sy hart kan voel. Hy het huistoe gegaan en daardie selfde dag nog begin skryf aan die boek. Murakami het vir tien maande aan Hear the Wind Sing gewerk, in baie kort strekke, gedurende nagte en na werksdae by die kroeg. Hy het die roman voltooi en dit aangestuur na die enigste literêre kompetisie wat 'n werk van daardie lengte sou aanvaar, en daarmee eersteprys gewen.
Murakami se aanvanklike sukses met Hear the Wind Sing het hom aangemoedig om voort te gaan met skryf. 'n Jaar later het hy 'n opvolg daarop geskryf naamlik Pinball (1973). In 1982 het hy A Wild Sheep Chase gepubliseer, welke 'n kritiese sukses was. Hear the Wind Sing, Pinball (1973), en A Wild Sheep Chase vorm die Trilogie van die Rot, ('n opvolgboek, Dance, Dance, Dance, is geskryf maar word nie as deel van die reeks beskou nie) wat gesentreer is rondom dieselfde onbekende verteller en sy vriend, "die Rot".
Wyer ontvangs
In 1985 het Murakami Hard-Boiled Wonderland and the End of the World geskryf. Dit is 'n droomagtige fantasie wat die magiese eienskappe van sy werk 'n stap verder neem. Murakami het 'n groot deurbraak gemaak en nasionale erkenning gekry in 1987 met die publikasie van Norwegian Wood. Dit is 'n nostalgiese verhaal van verlies en seksualiteit. Miljoene eksemplare daarvan is verkoop aan jong Japannese.
Norwegian Wood het die skaars bekende Murakami in die kalklig geplaas. Hy is by lughawens en ander openbare plekke geteister, wat gelei het tot sy vertrek uit Japan in 1986.
Murakami het deur Europa gereis en in die Verenigde State gewoon. Hy is egter tans woonagtig in Oiso, Kanagawa, met 'n kantoor in Tokio.
Murakami was 'n skrywersgenoot aan Princeton-universiteit in Princeton, Nieu Jersey, asook aan Tufts-universiteit in Medford, Massachusetts, en Harvard-universiteit in Cambridge, Massachusetts. Gedurende die tyd het hy South of the Border, West of the Sun en The Wind-Up Bird Chronicle geskryf.
Van "ingetoënheid" na "toewyding"
The Wind-Up Bird Chronicle (1995) versmelt die realistiese met die fantastiese gegewe en bevat elemente van fisiese geweld. Dit is ook meer maatskaplik ingesteld as sy vorige werk, en handel deels met die ingewikkelde onderwerp van oorlogsmisdade in Mantsjoerye (ook bekend as Noord-Oos Sjina). Die roman het die Yomiuri-prys gewen, wat toegeken is deur een van Murakami se felste voormalige kritici, Kenzaburō Ōe, wat in 1994 die Nobelprys vir Letterkunde gewen het.
Die verwerking van kollektiewe trauma het gou 'n belangrike tema in Murakami se skryfwerk geword, wat voorheen meer persoonlik van aard was. Murakami het na Japan teruggekeer in die nasleep van die Kobe-aardbewing en die Aum Shinrikyo gasaanval. Hy het hierdie gebeure probeer verwerk deur sy eerste nie-fiksie werk, getitel Underground, en die kortverhaal bundel after the quake. Underground bestaan grootliks uit onderhoude met slagoffers van die gasaanvalle in die Tokyo metrospoor stelsel.
Murakami noem self dat hy sy posisie verander het van een van "ingetoënheid" na een van "toewyding" nadat hy in 1991 in die Verenigde State gewoon het. "Sy vroeë boeke," het hy gesê, het voortgekom uit 'n indiwiduele donkerte, terwyl sy latere werke stukrag kry uit die donkerte wat gevind word in die samelewing en geskiedenis."
Engelse vertalings van baie van sy kortverhale wat geskryf is tussen 1983 en 1990 is versamel in The Elephant Vanishes. Murakami het ook onder andere baie van die werke van F. Scott Fitzgerald, Raymond Carver, Truman Capote, John Irving, en Paul Theroux vertaal in Japannees
Murakami het 'n aktiewe rol gespeel in die vertaling van sy werke na Engels; en die aanpassing van sy tekste tot Amerikaanse realiteite aangemoedig, eerder as om aan te dring op direkte en rigiede vertalings. Sommige van sy werke wat in Duits verskyn het is vertaal vanuit die Engelse vertalings eerder as uit die oorspronklike Japannees.
Sedert 2000
Sputnik Sweetheart is die eerste keer in 1999 gepubliseer, gevolg deur Kafka on the Shore in 2002, met die Engelse vertaling wat in 2005 gevolg het. Kafka on the Shore het in 2006 die Wêreld Fantasie Toekenning vir Romans gewen. Die Engelse weergawe van sy roman After Dark is in 2007 uitgegee. Dit is deur The New York Times gekies as 'n noemenswaardige boek van die jaar.
In 2002 het Murakami die bundel Birthday Stories gepubliseer, te wete 'n versameling kortverhale met verjaardae as tema. Die versameling sluit werke deur Russell Banks, Ethan Canin, Raymond Carver, David Foster Wallace, Denis Johnson, Claire Keegan, Andrea Lee, Daniel Lyons, Lynda Sexson, Paul Theroux, en William Trevor in, sowel as 'n storie deur Murakami self. What I Talk About When I Talk About Running bevat verhale oor sy ondervindinge as 'n marathondrawwer en driekamp atleet. Dit is in 2007 in Japan gepubliseer, met Engelse vertalings daarvan wat in 2008 verskyn het in die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State. Die titel is 'n toespeling op die van Raymond Carver se kortverhaal versameling, What We Talk About When We Talk About Love.
Die literêre uitgewersmaatskappy Shinchosha het Murakami se roman, 1Q84, op 29 Mei 2009 vrygestel in Japan. 1Q84 word uitgespreek as "ichi kyū hachi yon" op dieselfde wyse as Nineteen Eighty-Four (Negentien-vier-en-tagtig – 1984), soos nege ook uitgespreek word as "kyū" in Japannees.
Die boek is in 2011 op die langlys geplaas vir die Man Asian Literêre-pys. Die boek is egter na die anti-Japannese demonstrasies van 2012 saam met die werke van ander Japannese skrywers van China onttrek.
Murakami het die Sjinees-Japannese gebiedsdispuut gekritiseer, en die uitermatige nasionalistiese reaksie as "goedkoop arbeid" wat politici aan die publiek verskaf, beskryf.
In April 2013 het hy die roman Colorless Tsukuru Tazaki and His Years of Pilgrimage gepubliseer. Dit het 'n internasionale bliteverkoper geword maar het gemengde resensies ontvang.
Killing Commendatore (Kishidancho Goroshi) is Murakami se mees onlangse werk. Dit is op 24 Februarie 2017 in Japan gepubliseer en in Oktober 2018 in die Verenigde State. Die genre daarvan is historiese fiksie. Dit het kontroversie in Hong Kong veroorsaak. Die roman is in Hong Kong geklassifiseer as "Klas II - onwelvoeglik". Die klassifikasie het gelei tot 'n groot aantal gevalle van sensorskap.
Skryfstyl
Die meeste van Haruki Murakami se werke maak gebruik van die Eerstepersoons-vertelstyl in die tradisie van die Japannese I Roman. Hy het ook gekonstateer dat omrede familie 'n beduidende rol in die Japannese letterkunde speel; enige onafhanklike hoofkarakter 'n man word wat vryheid en eensaamheid bo intimiteit verkies.
Ook merkbaar, is Murakami se unieke sin vir humor, soos gesien in sy kortverhaal versameling van die jaar 2000, After the Quake. In die storie "Superfrog Saves Tokyo", word die protagonis gekonfronteer met 'n 6-voet lange padda. Ten spyte van die verhaal se sobere trant, voel Murakami dat die leser vermaak moet word wanneer nadat die erns van die onderwerp aanvanklik aangeraak is. Nog 'n merkbare eienskap van Murakami se verhale is die kommentaar wat afkomstig is van die hoofkarakters met betrekking tot hoe snaaks die storie self voorkom. Murakami verduidelik dat sy karakters ondervind wat hy self ondervind tydens sy skryfwerk, wat vergelyk kan word met 'n rolprentstel waar die mure en bekleedsel alles vals is.
Baie van sy romans beskik oor temas en titels wat klassieke musiek oproep, soos die drie boeke wat The Wind-Up Bird Chronicle opmaak: The Thieving Magpie (na aanleiding van Rossini se opera), Bird as Prophet (na aanleiding van 'n klavierstuk deur Robert Schumann), en The Bird-Catcher ('n karakter in Mozart se opera Die Towerfluit). Sommige van sy romans neem hulle titels van liedere: Dance, Dance, Dance (na aanleiding van The Dells se 1957 B-kant liedjie, alhoewel dit gespekuleer word dat vir vernoem is na The Beach Boys se 1964 Dance, Dance, Dance), Norwegian Wood (na aanleiding van The Beatles se Norwegian Wood (This Bird Has Flown) en South of the Border, West of the Sun (na aanleiding van die liedjie "South of the Border" uit 1939).
Sommige analiseerders sien aspekte van Shamanisme raak in sy skryfwerk. In 'n artikel uit 2000 het Susan Fisher 'n verband getrek tussen Japannese shamanisme en sommige eienskappe van The Wind-Up Bird Chronicle, soos die afgaan in 'n droë waterput. Tydens 'n simposium wat in Oktober 2013 gehou is by die Universiteit van Hawaii, het professor Nobuko Ochner die mening uitgespreek "dat daar baie beskrywings is van reise in 'n parallelle wêreld, sowel as karakters wat 'n verband het met shamanisme" in Murakami se werke.
Pryse vir boeke
Die Kiriyama-prys vir fiksie is in 2007 aan Murakumi toegeken vir sy bundel kortverhale getitel Blind Willow, Sleeping Woman, maar volgens die prys se amptelike webtuiste het Murakami "om 'n persoonlike beginselsaak geweier om die toekenning te aanvaar".
Persoonlike pryse
In 2006 het Murakami die sesde ontvanger van die Franz Kafka-prys geword.
In September 2007 het hy 'n ere doktorsgraad in Lettere vanaf die Universiteit van Liège ontvang, asook van Princeton-universiteit in Junie 2008, en Tufts-universiteit in Mei 2014.
In onlangse jare is Haruki Murakami dikwels 'n potensiële ontvanger van die Nobelprys vir Letterkunde genoem. Aangesien alle nominasierekords geseël is vir vyftig jaar vanaf toekenning van die prys, is dit bloot suiwer spekulasie. Toe Murakami gevra is oor die moontlikheid dat die prys aan hom toegeken kan word, het hy met 'n glimlag geantwoord "Nee, ek wil nie pryse hê nie. Dit beteken jy is klaar."
In Oktober 2014 is die Welt-Literatuurprys (Duits: Welt-Literaturpreis) aan hom toegeken.
In November 2016 is die Deense Hans Christian Andersen Literatuur-prys aan hom toegeken, welke prys voorheen gewen is deur die Britse skrywer J. K. Rowling.
In 2018 is hy genomineer vir die Nuwe Akademieprys in Letterkunde. Hy het versoek dat sy nominasie onttrek word, en vermeld dat hy wou "konsentreer op sy skryfwerk, weg van die aandag van die pers af."
Melanie Griffith
Melanie Griffith (gebore 9 Augustus 1957) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Body Double (1984), Something Wild (1986), Working Girl (1988), en Lolita (1997).
Solenoïed
'n Solenoïed is 'n draadspoel. In fisika verwys die term solenoïed na 'n draadspoel wat dikwels om 'n metaalkern gewikkel is en 'n magnetiese veld laat ontstaan wanneer 'n elektriese stroom daardeur vloei. Solenoïede is belangrik omdat hulle beheerde magnetiese velde kan skep en as elektromagnete gebruik kan word. Die begrip solenoïed verwys spesifiek na 'n magneet wat ontwerp is om 'n eenvormige magnetiese veld in 'n volume in ruimte te skep.
In ingenieurswese kan die begrip solenoïed ook verwys na 'n verskeidenheid oorvormer-toestelle wat energie na lineêre beweging omskakel. Die begrip word dikwels gebruik om na 'n solenoïed aangedrewe klep te verwys, wat 'n geïntegreerde toestel is met 'n elektromeganiese solenoïed wat of 'n hidrouliese- of pneumatiese klep aan te dryf of 'n skakelaar wat 'n spesifieke soort relê is wat 'n elektromeganiese solenoïed gebruik om 'n elektriese skakelaar aan te dryf; die aansitter solenoïede in motorvoertuie is 'n voorbeeld van 'n lineêre solenoïed wat die knormoer aan die vliegwielrat verbind tydens die aansitproses.
Khylin Rhambo
Khylin Rhambo (gebore 8 Januarie 1996) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Ender's Game (2013) en in die televisiereekse Criminal Minds (2005), Teen Wolf (2011), en The First Family (2012).
Emile Beaumont d'Erlanger
Baron Emile Beaumont d'Erlanger (4 Junie 1866-24 Julie 1939) was 'n internasionale bankier. Hy is in 1866 in Parys gebore. Sy vader was baron Frederic Emile d'Erlanger wat hy opvolg as hoof van die bankiersfirma Erlangers van Parys en Londen. In 1880 raak hy geïnteresseerd in die bou van 'n spoorlyn aan die Kaap en besonder Cecil John Rhodes se verlenging van die spoorlyn na Rhodesië. Hy is grootliks verantwoordelik vir die finansiering van die kontrakte van George Pauling. Later help hy ook met die bou van spoorlyne in die Kongo en Angola. Hy is oorlede in 1939.
Øster Assels
Øster Assels is ‘n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek van die Morsø-munisipaliteit. Dit het 239 inwoners (2008).
Grondbeginsels van die Afrikaanse spelling
Die volgende drie grondbeginsels van die Afrikaanse spelling, soos verwoord in die Afrikaanse woordelys en spelreëls, word in wese sedert 1921 toegepas:
Grondbeginsel A
Die spelling en skryfwyse waarvolgens Standaardafrikaans gespel en geskryf word, word in 'n hoë mate deur tradisie bepaal.
Grondbeginsel B
Die spelling van Standaardafrikaans word baseer op die klankstelsel van Standaardafrikaans.
Om Afrikaans volgens die klankstelsel behoorlik te kan spel moet 'n goeie begrip van lettergrepe gehandhaaf word, veral die onderskeid tussen oop en geslote lettergrepe.
1. 'n Lettergreep begin altyd voor die medeklinker, bv. dadelik word da·de·lik. 2. 'n Deelteken dui altyd die begin van 'n nuwe lettergreep aan, bv. oë word o·e. 3. 'n Lettergreep sal altyd breek tussen twee medeklinkers, bv. pappa word pap·pa.
'n Oop lettergreep is wanneer dit met 'n vokaal of klinker eindig (dit wil sê) a, e, i, o, u, y. 'n Geslote lettergreep is wanneer die greep met 'n medeklinker of konsonant eindig.
Groep 1 (tweeklanke)
In die meervoudsvorme sal slegs 'n e bygevoeg word by hierdie klanke, bv. boud word boude.
Groep 2 (lang klanke)
(Al die tweeklanke en die rympie: "soen die reus", word op skool geleer as 'n maklike manier om dit te onthou.)
In meervoude val soms een greep weg en 'n e word bygevoeg, bv. skaap word skape. In ou Afrikaans het skrywers (onder andere Langenhoven) bv. die woord vriende gespel as vrinde.
In die geslote lettergreep word die klinkers a, e, i, o, u as lang klanke uitgespreek.
Groep 3 (kort klanke)
(Die rympie: "arme ek is oupa uil" kom hier goed te pas.) Dié klanke is slegs a, e, i, o en u, en word net soos hulle klanke in die geslote greep uitgespreek.
Wanneer daar 'n toegreep verkies word, maar die woord laat dit nie toe om die medeklinker te verdubbel nie, word 'n kappie gebruik om die lettergreep te forseer. Bv. word môre nie as "morre" // of as "more" uitgespreek nie, maar eerder as die langgerekte kort "o"-klank. Die e in die woord se word as 'n schwa uitgespreek, maar sodra daar 'n kappie opkom, word hy terug geforseer na sê toe.
In die meervoudsvorm sal die medeklinker verdubbel by groep 3, bv. kat word katte.
Grondbeginsel C
Woorde wat vormlik verwant is, word soveel moontlik gelykvormig gespel.
Aardbewing
'n Aardbewing is die waarneembare skud van die aarde se oppervlakte as gevolg van die skielike vrystelling van energie in die aardkors wat seismiese golwe vrystel. Aardbewings kan gewelddadig genoeg wees om mense rond te gooi en stede totaal te verwoes. Die seismiese aktiwiteit in 'n gebied verwys na die frekwensie, tipe en die omvang van aardbewings wat oor 'n bepaalde tyd voorkom.
Aardbewings wek gewoonlik wye openbare belangstelling as gevolg van die verwoesting en lewensverlies wat algemeen daarmee gepaard gaan. Die meeste skade word gewoonlik aangerig deur vallende geboue en brande wat uitbreek. Brandwaterpype word gewoonlik beskadig en daarom woed die brande onverstoord voort. Grondverskuiwings en sneeustortings kan in sommige gebiede deur aardbewings veroorsaak word en groot skade kan aan ondersese kommunikasiekabels aangerig word, asook groot visvrektes te wyte aan ondersese aardbewings.
Aardbewings kan ook veroorsaak word deur mynbedrywighede, soos in 2005 by Stilfontein en Klerksdorp in Noordwes. Gewoonlik is die werklike beweging baie klein, bv. 'n paar sentimeter of selfs minder, maar dit gebeur so skielik dat die uitwerking op die oppervlakte chaoties kan wees.
Oor die algemeen word die woord aardbewing gebruik om enige seismiese gebeurlikheid te beskryf- of dit nou natuurlik- of deur die mens self veroorsaak word- wat seismiese golwe veroorsaak. Aardbewings word in die meeste gevalle veroorsaak deur die skeuring van geologiese verskuiwings, maar ook as gevolg van ander aktiwiteite soos vulkaniese uitbarstings, grondstortings, en kerntoetse. 'n Aardbewing se punt van aanvanklike skeuring word die fokus of hiposentrum genoem. Die episentrum is die punt op grondvlak reg bokant die hiposentrum.
Natuurlike aardbewings
Tektoniese aardbewings gebeur op enige plek in die wêreld waar daar genoegsame elastiese vervormingsenergie opgegaar is om  fraktuur-voortplanting langs verskuiwingslyne af te dryf. Die sye van 'n verskuiwingslyn  beweeg net gladweg en seismies by mekaar verby as daar nie enige onreëlmatighede of afwykings langs verskuiwingsoppervlakte voorkom wat die wrywingsweerstand vererger nie. Die meeste verskuiwingslyne het sulke afwykings en dit veroorsaak 'n soort van vassteek-glygedrag. Wanneer 'n lyn vassteek veroorsaak die voortdurende relatiewe beweging tussen die lyne toenemende druk en word daar dus vervormingsenergie rondom die verskuiwingslyn se oppervlakte opgegaar. Dit duur voort totdat die druk genoeg deur die hewigheid van die energie breek, en dan bied dit ruimte vir die lyn om skielik oor die vasgekeerde lyn te breek. Dit stel dan die opgegaarde energie vry. Dié energie word as 'n kombinasie van uitgestraalde elastiese vervormingsenergie, seismiese golwe, wrywingskragverwarming van die lynoppervlakte, en rotskrake vrygelaat, wat 'n aardbewing veroorsaak. Die meeste van 'n aardbewing se energie word gebruik om die aardbewing se krake groter te maak of dit om te skakel na hitte-geleide wrywing. Aardbewings verlaag dus die aarde se beskikbare elastiese potensiële energie en verhoog sy temperatuur, hoewel hierdie veranderings nie belangrik is, in vergelyking met die geleidende en konvektiewe vloei van hitte uit die diepte van die aarde.
Aardbewings se soort van verskuiwingslyne
Daar is drie hooftipes van lyne, wat almal 'n sort van verskuiwingslyn is, wat almal 'n interplate aardbewing kan veroorsaak: normale, omgekeerde (stukrag) en tref-gly. Normale en omgekeerde verskuiwing is voorbeelde van afwip en gly, waar die verplasing langs die verskuiwing is in die rigting van 'n dip en die beweging daarop vertikaal geskied. Normale verskuiwings gebeur normaalweg in gebiede waar die kors gestut word soos by 'n uiteenlopende grens. Omgekeerde verskuiwings gebeur in gebiede waar die kors verkort is, soos by 'n uiteenlopende grens. Tref-gly-verskuiwings is steil strukture waar die twee kante van die verskuiwing, horisontaal by mekaar verby gly. Baie aardbewings word veroorsaak deur die beweging van verskuiwings met komponente van beide dip-gly en tref-gly. Dit staan bekend as skuinsgly.
Aardbewings en vulkaniese aktiwiteite
Aardbewings kom dikwels in vulkaanstreke voor en word veroorsaak deur beide die plaattektoniek en die beweging van magma in vulkane. Sulke aardbewings kan dien as vooraf waarskuwings van vulkaniese uitbarstings, soos met die uitbarsting van Mount Saint Helens in 1980.
Naskokke
'n Naskok is 'n aardbewing wat na 'n vorige een, die hoof-aardbewing- gebeur. 'n Naskok is in dieselfde gebied as die hoof een, maar altyd van minder omvang. Wanneer 'n naskok erger as die eerste een is, word die naskok as die hoofskok beskou en die oorsponklike eerste skok as 'n voorskok gedokumenteer. Naskokke vorm as die kors rondom die verplaasde verskuiwingslyne wat aanpas by die uitwerking van die hoofskok.
Aardbewingswerms
Aardbewingswerms is 'n reeks van aardbewings wat 'n spesifieke gebied in 'n kort tyd tref. Dit is anders as die aardbewings wat met naskokke opgevolg word omdat nie een van 'n rits sulke bewings eintlik die hoofskok is nie, daarom het nie enige van sulke opvolgbewings 'n groter omvang as enige van die ander nie. 'n Voorbeeld hiervan is die swerm wat die Yellowstone Nasionale Park in 2004 getref het. In Augustus 2012 tref so 'n aardbewingswerm suid-Kalifornië se Imperial Valley wat die ergste geval in die gebied sedert die 1970's was.
Omvang en reëlmaat wat aardbewings voorkom
Na raming is daar sowat 500 000 aardbewings per jaar, wat met die bestaande instrumente waargeneem word. Sowat 100 000 hiervan kan deur mense gevoel word. Geringe aardbewings gebeur gereeld oor die wêreld op plekke soos Kalifornië en Alaska in die Verenigde State, asook in El Salvador, Meksiko, Guatemala, Chili, Peru, Indonesië, Iran, Pakistan, die Asore in Portugal, Turkye, Nieu-Seeland, Griekeland, Italië, Indië, Nepal en Japan, maar aardbewings kan inderdaad op enige plek gebeur. Groter aardbewings is seldsamer, die verhouding is eksponensieël; byvoorbeeld, daar gebeur rofweg tien keer aardbewings groter as omvang 4 in 'n spesifieke tydperiode as aardbewings groter as omvang 5.
Die aantal seismiese stasies het sedert die 350 in 1931 tot duisende stasies gegroei, en meer aardbewings word deesdae aangemeld as in die verlede. Dit is egter nie soseer oor die meer waarnemingstasies nie, maar eerder oor die reuse verbetering van die instrumente. Amerikaanse geologiese navorsing raam dat, sedert 1900, daar 'n gemiddeld van 18 groot aardbewings (omvang 7.0-7.9) en een reuse bewing (omvang 8.0 en groter) per jaar voorgekom het, en dat hierdie gemiddeld relatief stabiel is. Die aantal groot aardbewings per jaar het in die afgelope paar jaar afgeneem, hoewel dit moontlik eerder 'n statistiese skommeling as 'n sistematiese neiging is. Meer gedetaileerde statistiek oor die grootte en reëlmaat van aardbewings kan by die United States Geological Survey (USGS) gekry word. 'n Onlangse toename in die aantal groot aardbewings wat aangeteken is, kan verduidelik word aan die hand van 'n sikliese patroon van periodes van intense tektoniese bedrywighede, afgewissel met lang periodes van lae-intensiteit. Die akkurate meting en dokumentering van aardbewings het eers in 1900 begin en dit is dus nog te vroeg om kategories te verklaar dat dit inderdaad die geval is.
Klein-Letabarivier
Die Klein-Letabarivier is 'n takrivier van die Letabarivier in Limpopo, Suid-Afrika.
Oorsprong
Sytakke van die Klein-Letabarivier het hul oorsprong in die Soutpansberg. Ná die samevloei van die Klein- en Groot-Letabariviere op die wesgrens van die Krugerwildtuin -23.64861°N, 31.145°W heet dit die Letabarivier.
Sytakke
Die Klein-Letaba se sytakke soos die Seoketsi- Nwandi- en Koedoesrivier is wye, droë sandlope vir die grootste deel van die jaar.
Kasteel van Mey
Die Kasteel van Mey (Engels: Castle of Mey; voorheen Barrogill-kasteel, Barrogill Castle) is in Caithness aan die noordkus van Skotland geleë, sowat 10 km wes van die dorpie John o' Groats. As dit mooiweer is, is daar ’n pragtige uitsig op die Orkney-eilande.
Geskiedenis
Die grond van Mey behoort aan die biskoppe van Caithness. Die kasteel is tussen 1566 en 1572 deur George Sinclair, die 4de Graaf van Caithness, laat bou, moontlik op die plek van ’n vroeëre fort. Dit is geërf deur die graaf se jongste seun, William, stigter van die Sinclairs van Mey, hoewel dit later die woning van die grawe geword het.
Koninklike woning
Die kasteel was in ’n verwaarloosde toestand toe Elizabeth, die koninginmoeder en weduwee van George VI, in 1952 die kasteel en grond koop. Die koninginmoeder het die kasteel laat restoureer om as ’n vakansiehuis te gebruik en dit weer sy ou naam gegee. Sy het dit gereeld in Augustus en Oktober besoek, van 1955 tot met haar dood in Maart 2002.
In Julie 1996 het sy die eiendom oorgedra aan ’n trust, wat die kasteel ná haar dood gereeld vir die publiek oopstel. Dit is einde Julie, begin Augustus tien dae lank gesluit wanneer Charles III en sy vrou, Camilla, daar bly.
Duifagtiges
Duifagtiges (Columbiformes) is 'n orde van voëls. Die orde bestaan uit twee families wat ongeveer 300 spesies omvat.
Taksonomie
Die orde bevat slegs twee families:
Al die spesies van die laasgenoemde familie het reeds uitgesterf. Die dodo, 'n loopvoël wat op die eiland Mauritius voorgekom het, was die bekendste hiervan.
Daarteenoor is die familie Columbidae (duiwe en tortelduiwe), uiters suksesvol en kom bykans reg oor die wêreld voor. Duiwe word algemeen in die wildernis, asook in stede en dorpe aangetref. Hulle word selfs as pluimvee aangehou en vetgevoer om geëet te word. Ander tipes duiwe sluit in: lokduiwe, sierduiwe en posduiwe.
Montréal–Trudeau Internasionale Lughawe
Montréal–Trudeau Internasionale Lughawe (Frans: Aéroport International Montréal-Trudeau) (IATA: YUL, ICAO: CYUL) is 'n internasionale lughawe in Dorval, Quebec, Kanada. Dit is die primêre internasionale lughawe wat Montreal bedien, geleë 20 km vanaf die middestad. Die lughaweterminale is geheel en al in die voorstad Dorval geleë, terwyl een aanloopbaan in die Montreal-distrik Saint-Laurent geleë is.
Bestemmings
Montréal-Trudeau is die besigste lughawe in die provinsie Quebec en die derde besigste lughawe in Kanada volgens passasiersverkeer en vliegtuigbewegings, met 20,3 miljoen passasiers en 236 908 bewegings in 2019. Dit is een van agt Kanadese lughawens met grensvoorklaring na die Verenigde State en is een van die hoofpoorte na Kanada met 13,1 miljoen of 65% van sy passasiers wat op nie-binnelandse vlugte was. Dit is een van vier Air Canada- spilpunte en bedien hoofsaaklik Quebec, die Atlantiese Provinsies en Oos-Ontario. Op 'n gemiddelde dag reis 53 000 passasiers deur Montréal-Trudeau.
Lugrederye wat Montréal-Trudeau bedien, bied die hele jaar direkte vlugte na vyf kontinente, naamlik Afrika, Asië, Europa, Noord-Amerika en Suid-Amerika. Dit is een van slegs twee lughawens in Kanada met direkte vlugte na vyf kontinente of meer, die ander is Toronto Pearson Internasionale Lughawe. Trudeau-lughawe is die hoofkwartier van en 'n groot spilpunt vir Air Canada, die land se grootste lugredery. Dit is ook die hoofkwartiere van Air Inuit en Air Transat, en 'n bedryfsbasis vir Sunwing Airlines en Porter Airlines. Transport Canada bedryf 'n burgerlugvaartonderhouds-, herstel- en opknappingsfasiliteit op die terrein, met 'n vloot burgervliegtuie wat deur die regering besit en bedryf word. Bombardier Aerospace het 'n monteerfasiliteit op die perseel waar hulle Global en Challenger besigheidsvliegtuie bou.
Loopbane
Daar is tans drie aanloopbane in werking by Montréal-Trudeau, twee parallelle aanloopbane wat in 'n noord-suid rigting loop, en 'n enkele aanloopbaan in 'n oos-wes rigting.
Jaarlikse verkeer
Nota: By Montréal–Trudeau en by ander lughawens in Kanada met Verenigde State grensvoorklaring word 'n onderskeid getref tussen "oorgrens" en "internasionale" vlugte vir operasionele en statistiese doeleindes. 'n "Oorgrens-vlug" is 'n vlug tussen Kanada en 'n bestemming in die Verenigde State, terwyl 'n "internasionale vlug" 'n vlug tussen Kanada en 'n ander wêreldbestemming is. 'n "Binnelandse vlug" is slegs 'n vlug binne Kanada. Nota ‡: Gedurende 2020 en 2021 was daar 'n aansienlike afname in passasiersgetalle as gevolg van die COVID-19 wêreldwye pandemie en Kanada se grenssluitings en/of beperkings.
Via Domitia
Die Via Domitia (Frans: Voie Domitienne) was die eerste Romeinse pad in Gallië. Dit is tussen 120 en 118 v.C. in opdrag van die prokonsul Gnaeus Domitius Ahenobarbus gebou en ook na hom vernoem.
Die Via Domitia was 'n landgebonde verbinding tussen Italië en Spanje. In Narbonne, wat ook in 118 v.C. onder die naam Colonia Narbo Martius gestig is, het dit by die Via Aquitania aangesluit, 'n pad in westelike rigting, wat via Toulouse en Bordeaux tot by die kus van die Atlantiese Oseaan geloop het.
Die pad verloop byna reglynig en beskik oor 'n vaste ondergrond. In die stede, wat hy deurkruis, is die pad van ronde klippe gemaak, terwyl dit in landelike gebiede uit gestampte grond op lae van grint of gruis bestaan. By dorpsingange deurloop die Via Domitia gewoonlik 'n poort of triomfboog soos in Nîmes met die Porte d'Auguste of in Glanum met die Arc de Triomphe.
Belangrike nedersettings langs die Via Domitia was:
Outeniqua Choo-Tjoe
Die Outeniqua Choo-Tjoe was 'n stoomtrein op die spoorlyn tussen George en Knysna.
Die roete gaan verby die mooiste natuurskoon aan die Tuinroete: Victoriabaai, die unieke brug oor die monding van die Kaaimansrivier, Leentjiesklip en Wildernis se strande, oor die Touwrivier, verby Groenvlei en oor die Knysna-strandmeer. Alhoewel die spoor gebou is vir die ekonomiese ontsluiting van die geïsoleerde dele van die gebied tussen George en Plettenbergbaai het die vervoer van toeriste langsamerhand net so belangrik as die vervoer van boomstompe geword.
Tussen Victoriabaai en Wildernis is daar drie tonnels van onderskeidelik 35, 40 en 76m in lengte op die roete. Die kortste twee tonnels is ook die kortste tonnels op die hele netwerk van die Suid-Afrikaanse Spoorweë. (Die langste tonnel op die spoornetwerk van Suid-Afrika is die Hexton by De Doorns. Dit is 13 301m lank.)
Die stoomlokomotiewe wat tradisioneel gebruik was op die spoorlyn, was Klas 24-stoomlokomotiewe.
Suid-Kalifornië
Suid-Kalifornië (Engels: Southern California, dikwels afgekort tot SoCal) is 'n geografiese en kulturele streek wat in die algemeen die Amerikaanse deelstaat Kalifornië se agt of tien mees suidelike distrikte (counties) behels, afhangende van die definisie.
Die definisies met agt of tien distrikte is nie van toepassing op die groter Suid-Kaliforniese Megastreek (Southern California Megaregion) nie, een van elf megastreke in die Verenigde State wat tot buite die deelstaat Kalifornië strek – ooswaarts tot Las Vegas in Nevada en suidwaarts anderkant die grens met Meksiko tot Tijuana. Andersins word die streek in die ooste deur die Colorado-woestyn en -rivier naby die grens met die deelstaat Arizona en die Mojave-woestyn naby die grens met Nevada asook die Amerikaans-Meksikaanse grens in die suide begrens.