cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antares
Antares B
Antares B is ’n B-tipe hoofreeksster met ’n klassifikasie van B2,5 V en ’n skynbare magnitude van 5,5. Dit het ook talle ongewone spektraallyne, wat daarop dui dat dit dalk deur materie besoedel word wat deur Antares uitgewerp word. Daar word aangeneem dit is ’n relatief normale vroeë B-tipe ster met ’n massa van sowat sewe keer dié van die Son, ’n temperatuur van 18 500 K en ’n radius van omtrent vyf keer die Son s'n.
Antares B is gewoonlik moeilik sigbaar vanweë die hoofster se gloed, maar kan soms gesien word in lensopeninge van groter as 150 mm. Dit word dikwels as groen beskryf, maar dit is waarskynlik óf ’n kontraseffek óf die gevolg van die vermenging van lig van die twee sterre wanneer hulle so naby aan mekaar gesien word deur ’n teleskoop dat hulle nie heeltemal van mekaar onderskei kan word nie. Antares B kan soms vir ’n paar sekondes deur ’n klein teleskoop gesien word terwyl Antares deur die Maan verduister word. .
Ixia nutans
Ixia nutans is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Ixia behoort. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap, dit kom naby Montagu voor.
Aurora (kruiser)
Aurora (Russies: Авро́ра, Awrora) is 'n Russiese gepantserde kruiser wat tans as museumskip in Sint Petersburg bewaar word. Aurora was een van drie Pallada-klas kruisers, gebou in Sint Petersburg vir diens in die Stille Oseaan. Al drie skepe van hierdie klas het tydens die Russies-Japannese Oorlog gedien. Aurora het die Slag van Tsushima oorleef en is onder Amerikaanse beskerming in die Filippyne geïnterneer, en het uiteindelik na die Baltiese Vloot teruggekeer.
Een van die eerste voorvalle van die Oktober-rewolusie in Rusland het op die kruiser Aurora plaasgevind, wat na bewering die eerste skoot afgevuur het wat die begin van die rewolusie aangedui het.
Russies-Japannese Oorlog
Kort ná voltooiing, op 10 Oktober 1903, het Aurora Kronstadt verlaat as deel van Admiraal Wirenius se "versterkende eskader" na Port Arthur. Terwyl hy in die Rooisee was, reeds op pad na Port Arthur, is die eskader teruggeroep na die Oossee, onder protes deur admiraal Makarof, wat admiraal Wirenius spesifiek versoek het om sy sending na Port Arthur voort te sit. Slegs die sewe torpedojaers van die versterkende eskader is toegelaat om na die Verre Ooste voort te gaan.
Rhabderemia mona
Rhabderemia mona is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Aurora (kruiser)
Russies-Japannese Oorlog
Ná sy vrystelling van die versterkende eskader en sy aankoms terug na die tuishawe het hy nuwe heraanpassing ondergaan. Ná aanpassings is Aurora teruggeroep na Port Arthur as deel van die Russiese Baltiese Vloot. Aurora het as deel van Admiraal Oskar Enkwist se Kruisereskadron gevaar waarvan die vlagskip die beskermde kruiser Oleg sou wees, 'n deel van Admiraal Zinowi Rozjestwenski se Baltiese Vloot. Op pad na die Verre Ooste het Aurora vyf trefslae met ligte skade opgedoen van verwarde vriendelike vuur, wat die skip se kapelaan en 'n matroos in die Doggersbank-voorval gedood het.
Rhabderemia mona
Die spons behoort tot die genus Rhabderemia en tot die familie Rhabderemiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1934 deur De Laubenfels.
Aurora (kruiser)
Russies-Japannese Oorlog
Op 27 en 28 Mei 1905 het Aurora saam met die res van die Russiese eskader aan die Slag van Tsushima deelgeneem. Tydens die geveg is sy kaptein, Ewgeni R. Jegorjof, en 14 bemanningslede gedood. Die uitvoerende offisier, kaptein Arkadi Konstantinowitsj Nebolsine, het bevel oorgeneem hoewel hy gewond was. Daarna het Aurora, wat ander baie stadiger Russiese vaartuie beskerm, die vlagskip van skoutadmiraal Enkwist geword, en saam met twee ander Russiese kruisers het hy deurgebreek na neutrale Manila, waar hy van 6 Junie 1905 tot die einde van die oorlog deur die Amerikaanse owerhede geïnterneer is.
In 1906 het Aurora na die Oossee teruggekeer en 'n kadetopleidingskip geword. Van 1906 tot 1912 het die kruiser 'n aantal ander lande besoek; in November 1911 was hy in Bangkok as deel van die vieringe ter ere van die kroning van die nuwe koning van Siam.
Oktober-rewolusiemuitery
Die skip se bevelvoerder, kaptein Michail Nikolski, is dood toe hy probeer het om die opstand te onderdruk. 'n Revolusionêre komitee is op die skip geskep, met Aleksandr Belisjef as kaptein. Die meeste van die bemanning het by die Bolsjewiste aangesluit, wat vir 'n Kommunistiese rewolusie voorberei het.
Om 21:40 op 24 Oktober 1917 (Ou Styl; 6 November Nuwe Styl) het 'n loskruitskoot van sy voorste kanon die begin van die Oktober-rewolusie aangedui. In die somer van 1918 is hy na Kronstadt verplaas en in reserwe geplaas.
Tweede Wêreldoorlog
In 1922 het Aurora teruggekeer as 'n opleidingskip. Toegewys aan die Baltiese Vloot, vanaf 1923, het hy herhaaldelik die Oosseelande besoek, asook Noorweë in 1924, 1925, 1928 en 1930, Duitsland in 1929 en Swede in 1925 en 1928. Op 2 November 1927 is Aurora die Orde van die Rooi Banier toegeken vir sy rewolusionêre bydrae.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is die kanonne van die skip afgehaal en in die landverdediging van Leningrad gebruik. Die skip self was in die Oranienbaum-hawe (nou Lomonosof) vasgemeer, en is herhaaldelik bestook en gebombardeer. Op 30 September 1941 is hy beskadig en het in die hawe gesink.
In 1944, ten spyte van die vaartuig se toestand, het Aurora die eerste kampus en opleidingsvaartuig van die Nachimof-vlootskool geword.
Ná uitgebreide herstelwerk van 1945 tot 1947 is Aurora permanent geanker op die Newarivier in Leningrad (nou weer Sint Petersburg) as 'n monument vir die Groot Sosialistiese Oktober-rewolusie. In 1957 het hy 'n museumskip geword. Op 22 Februarie 1968 is die Orde van die Oktober-rewolusie aan hom toegeken, waarvan die kenteken Aurora self uitbeeld.
Tot die hede
As 'n museumskip het die kruiser Aurora een van die vele toeriste-aantreklikhede van Leningrad (nou Sint Petersburg) geword en was steeds 'n simbool van die Oktober-rewolusie en 'n prominente teken van die Russiese geskiedenis. Benewens die museumruimte, het 'n deel van die skip voortgegaan om 'n vlootbemanning te huisves wie se pligte die versorging van die skip, die verskaffing van sekuriteit en deelname aan die regering en militêre seremonies ingesluit het. Die bemanning is as aktiewe diens beskou en was onderhewig aan militêre opleiding en wette.
Nadat dit lank as 'n museumskip gedien het, is die kruiser van 1984 tot 1987 weer in sy konstruksiewerf, die Admiraliteitskeepswerf, geplaas vir herstelwerk. Tydens die opknapping, as gevolg van agteruitgang, is die skeepsromp onder die waterlyn vervang met 'n nuwe gelaste romp volgens die oorspronklike tekeninge. Die afgesnyde onderrompgedeelte is in die Golf van Finland gesleep, na die onvoltooide basis by Ruchi, en naby die kus gesink. Die restourasie het aan die lig gebring dat sommige van die skeepsdele, insluitend die pantserplate, oorspronklik in die Verenigde Koninkryk gemaak is.
Aurora is die oudste aktiewe skip van die Russiese Vloot wat steeds die vlootvaandel hys waaronder hy in gebruik geneem is, maar nou onder die sorg van die Sentrale Vlootmuseum. Hy word steeds beman deur 'n aktiewe diensbemanning onder bevel van 'n kaptein 1ste rang.
In Januarie 2013 het die Russiese minister van verdediging, Sergei Sjoigoe, planne aangekondig om Aurora weer in diens te neem en hom die vlagskip van die Russiese Vloot te maak weens sy historiese en kulturele belang. Op 21 September 2014 is die skip na die Admiraliteitskeepswerf in Kronstadt gesleep om opgeknap te word en in 2016 terug te keer. Op 16 Julie 2016 het hy na sy tuishawe in Sint Petersburg teruggekeer.
Vance D. Brand
Vance DeVoe Brand (9 Mei 1931 - ) is 'n Amerikaanse Vloot Offisier, Vloot vlieënier, lugvaart ingenieur, toetsvlieënier en NASA ruimteman. Hy was die vlieënier gedurende die eerste V.S.A.-Sowjet gesamentlike ruimtevlug in 1975 en was die bevelvoerder van drie ruimtependeltuie-missies. Sy vlug ondervinding was 9,669 vliegure, wat 8,089 ure in straalvliegtuie insluit, 391 ure in helikopters, 746 ure in ruimtetuie en die toetsing van meer as 30 militêre vliegtuie.
Kanuri (volk)
Die Kanuri (Kanuri: Kanouri, Kanowri, ook Yerwa, Bare Bari en verskeie benamings vir ondergroepe) is 'n Nilo-Sahariese etniese groep inheems aan die gebied van die voormalige Kanem- en Bornu-ryke in Kameroen, Niger, Nigerië en Tsjad, dit wil sê rondom die Tsjadmeer. Die term Kanuri sluit verskeie ondergroepe in, waarvan sommige hulself nie as Kanuri beskou nie. Die meeste beskou die regerende geslagte van die Middeleeuse Kanem-Bornu-ryke en sy kliëntstate of provinsies as hul voorsate. In teenstelling met die naburige Toubou of Zaghawa-veeboere is Kanuri-groepe tradisioneel gevestig en beoefen landbou, visvang in die Tsjadmeer, en hou hulle besig met handel en soutverwerking.
Wêreldwyd leef sowat 10 miljoen Kanuri, waarvan amper 7 miljoen in Nigerië (1,7% van die bevolking), 1,1 miljoen in Tsjad, 850 000 in Niger en 56 000 in Kameroen. Kanuri bly veral in Noord-Kameroen, Suidoos-Niger, Noordoos-Nigerië en Suidwes-Tsjad, dus rondom die Tsjadmeer.
Klipspruit (Sandsloot)
Die Klipspruit is 'n spruit wat by die Sandsloot invloei in die Noordwesprovinsie van Suid-Afrika.
Ann Pennington (aktrise)
Ann Pennington (23 Desember 1893 – 4 November 1971) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Pretty Ladies (1925), Gold Diggers of Broadway (1929), Tanned Legs (1929), en Night Parade (1929).
Stipagrostis
Stipagrostis is 'n genus van grasse in die Poaceae familie. Die spesie is inheems in Afrika en Asië.
Spesies
Die genus het 56 spesies:
Geskeide verspreiding
In biologie, 'n takson met 'n geskeide verspreiding is een wat twee of meer groepe het wat verwant is, maar geografies aansienlik van mekaar geskei is. Die oorsake is uiteenlopend en kan óf die uitbreiding óf inkrimping van 'n spesie se verspreiding demonstreer.
Klas MD Mallet-stoomlokomotief
Die Klas MD Mallet-stoomlokomotief is gebruik deur die Sentraal-Suid-Afrikaanse Spoorweë en in diens gestel in 1910 om swaar steenkooltreine op die Witbank-Germistonhooflyn te trek. Daar was slegs een lokomotief bestel vanaf die American Locomotive Company en dit was superverhit en toegerus met Walschaerts-klepratwerk. Dit is oorgedra na die Suid-Afrikaanse Spoorweë toe dit tot stand gekom het.
Die lokomotief is in 1926 uit diens gestel.
Kaap Negro
Kaap Negro (Portugees: Cabo Negro) in Angola lê suid van Moçâmedes, net noord van Tômbwa (Tombua, voorheen Porto Alexandre), wes van die Parque Nacional do Iona. Dit is by die koördinate 15° 41′ suid en 11° 56′ oos. Die hoogste punt van die kaap is slegs 'n meter bo die vlak van die Atlantiese Oseaan.
Diogo Cão het in Januarie 1486 sy tweede padrão hier opgerig. 'n Kapel met die naam Da Senhora Dos Navegantes herdenk die historiese gebeurtenis op die plek.
Friedrich Martin Josef Welwitsch het die beroemde plant (Welwitschia bai­nesii) in hierdie gebied ontdek.
Doug Davidson
Doug Davidson (gebore 24 Oktober 1954) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dreaming of Joseph Lees (1999) en Season of Rage, en in die televisiereeks The Young and the Restless (1973).
Marla Pennington
Marla Pennington (gebore 5 Maart 1954) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Class Reunion (1982) en in die televisiereekse Soap (1977), Magnum, P.I. (1980), en Small Wonder (1985).
Rhabderemia mutans
Rhabderemia mutans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Rhabderemia en tot die familie Rhabderemiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Topsent.
Rhabderemia prolifera
Rhabderemia prolifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Rhabderemia en tot die familie Rhabderemiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1915 deur Annandale.
Penny Edwards (aktrise)
Penny Edwards (24 Augustus 1928 – 26 Augustus 1998) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Tucson (1949), Trail of Robin Hood (1950), en The Dalton Girls (1957), en in die televisiereeks Alfred Hitchcock Presents (1955).
Kitty Hawk, Noord-Carolina
Kitty Hawk is 'n dorp in Dare County, Noord-Carolina, en is 'n deel van wat bekend staan as die North Carolina's Outer Banks. Die bevolking was 3 272 volgens die 2010-sensus. Dit is in die vroeë 18de eeu as Chickahawk gestig.
Geskiedenis
Die naam Kitty Hawk is afgelei van die inheemse Algonquin-Amerikaanse taal woord Chickahawk, wat "'n plek om ganse te jag" beteken.
Kitty Hawk het wêreldbekend geword nadat die Wright-broers op 17 Desember 1903 die eerste beheerde aangedrewe vliegtuigvlugte by Kill Devil Hills, ses km suid van die dorp gedoen het. Na die vier vlugte in hul Wright Flyer, het die broers teruggestap na Kitty Hawk, waar hulle 'n telegram vanaf die Weerburo-kantoor aan hul pa gestuur het om hom van hul sukses in te lig. Kitty Hawk word gewoonlik gekrediteer as die terrein van die aangedrewe vlugte omdat dit die naaste genoemde nedersetting was ten tyde van die vlug; die moderne dorp Kill Devil Hills het eers 50 jaar ná die vlugte ontstaan. Die Wrights het die gebied gekies omdat die gereelde winde en sagte sanderige oppervlaktes geskik was vir hul sweeftuigeksperimente, wat hulle oor drie jaar uitgevoer het voordat hulle die aangedrewe vlugte gemaak het.
Die vliegdekskip USS Kitty Hawk (CV-63), die B-2 Spirit sluip-bomwerper AV-19 met 'n vliegtuignommer van 93–1086, P-40D Kittyhawk-vegvliegtuig, die vliegtuigvervoerskip USS Kitty Hawk (AKV-1), en die Apollo 14-bevelmodule is vernoem na die dorp, wat in 1981 geïnkorporeer is.
Magnetieseresonansiebeelding
duimnael|220px|’n MRB-skandering.
Kitty Hawk, Noord-Carolina
Geskiedenis
Die Kitty Hawk lewensreddingstasie is in 1984 op die Nasionale Register van Historiese Plekke gelys.
Magnetieseresonansiebeelding
Hoewel die gevare van X-strale deesdae goed beheer word, kan MRB in dié verband as verhewe bo CT beskou word. MRB word algemeen in hospitale en klinieke gebruik vir mediese diagnoses sonder dat die liggaam aan ioonbestraling onderwerp word. MRB kan ander resultate as CT oplewer en daar kan risiko's en ongemak aan verbonde wees, soos dat die pasiënt in ’n nou, ingeslote buis ingestoot word.
Vir mense met mediese inplantings en ander metaalonderwerpe in die liggaam wat nie verwyder kan word nie, is MRB-ondersoeke soms ook nie veilig nie.
Mahmoud Abbas
Mahmoud Abbas (Arabies: مَحْمُود عَبَّاس, geromaniseer: Maḥmūd ʿAbbās; gebore 15 November 1935), ook bekend as Mahmoud al-Fatah of Abu Mazen, is 'n Palestynse politikus en staatsman wat sedert 2005 as die President van die Palestynse Owerheid gedien het. Abbas het voor sy presidentskap as die Eerste Minister van die Palestynse Owerheid gedien en as die sekretaris-generaal van die Palestynse Bevrydingsorganisasie (PLO).
Abbas is in 1935 in Safed, Palestina, gebore en het 'n graad in regte van die Damaskus-universiteit in Sirië ontvang. Hy is vir baie jare aktief in die Palestynse politiek en het 'n sleutelrol gespeel in die vredesproses tussen die Palestyne en Israeli's. Abbas was ook betrokke by pogings om Palestynse eenheid te bevorder en om internasionale erkenning van Palestynse staatskap te verseker. Benewens sy politieke loopbaan is Abbas ook ’n skrywer en akademikus. Hy het verskeie boeke oor Palestynse geskiedenis en politiek geskryf, en het verskeie onderwysposte by universiteite in die Midde-Ooste en Europa beklee.
Gymnosporia harveyana
Gymnosporia harveyana is 'n struik of klein boompie wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is inheems aan Eswatini, Malawi, Mosambiek, Suid-Afrika, Tanzanië en Zimbabwe. In Suid-Afrika word die plant in KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga en die Oos-Kaap gevind.
Daar is een subspesie:
Kubaanse missielkrisis
Die Kubaanse missielkrisis, ook bekend as die Oktoberkrisis van 1962 (Spaans: Crisis de Octubre), die Karibiese krisis (Russies: Карибский кризис, tr. Karibsky krizis, IPA: [kɐˈrʲʲʲʲɪiz, of ˈkriʲsile Scarej]), was 'n geopolitieke krisis, 'n konfrontasie van 35 dae (16 Oktober – 20 November 1962) tussen die Verenigde State en die Sowjetunie, wat in 'n internasionale krisis geëskaleer het toe Amerikaanse ontplooiings van missiele in Italië en Turkye geëwenaar is deur Sowjet-ontplooiings van soortgelyke ballistiese missiele in Kuba. Ten spyte van die kort tydsbestek, bly die Kubaanse missielkrisis 'n bepalende oomblik in die Amerikaanse nasionale veiligheid en potensiële kernoorlogvoorbereiding. Die konfrontasie word dikwels beskou as die naaste wat tydens die Koue Oorlog gekom is om in 'n volskaalse kernoorlog te eskaleer.
Aanloop
In reaksie op die teenwoordigheid van Amerikaanse Jupiter ballistiese missiele in Italië en Turkye, en die mislukte Bay of Pigs-inval van 1961, het die Sowjet-eerstesekretaris Nikita Chroesjtsjof ingestem tot Kuba se versoek om kernmissiele op die eiland te plaas om 'n toekomstige inval af te weer. 'n Ooreenkoms is bereik tydens 'n geheime vergadering tussen Chroesjtsjof en Kubaanse premier Fidel Castro in Julie 1962, en die bou van 'n aantal missiellanseringsfasiliteite het later daardie somer begin.
Intussen was die veldtog vir die Verenigde State se verkiesing van 1962 aan die gang, en die Withuis het maande lank aanklagte ontken dat dit gevaarlike Sowjetmissiele 140 km van Florida geïgnoreer het. Die missielvoorbereidings is bevestig toe 'n Lugmag Lockheed U-2-spioenasievliegtuig duidelike fotografiese bewyse van mediumafstand R-12 (NAVO-kodenaam SS-4) en tussenafstand R-14 (NAVO-kodenaam SS-5) ballistiese missiel fasiliteite gelewer het.
VSA se reaksie
Toe dit aan president John F. Kennedy gerapporteer is, het hy 'n vergadering van die nege lede van die Nasionale Veiligheidsraad en vyf ander sleuteladviseurs belê, in 'n groep wat bekend geword het as die Uitvoerende Komitee van die Nasionale Veiligheidsraad (EXCOMM). Tydens hierdie vergadering is president Kennedy oorspronklik aangeraai om 'n lugaanval op Kubaanse grond uit te voer ten einde Sowjet-missielvoorrade te kompromitteer, gevolg deur 'n inval van Kuba. Na deeglike oorweging het president Kennedy 'n minder aggressiewe aksie gekies om 'n oorlogsverklaring te vermy. Ná konsultasie met EXCOMM, het Kennedy op 22 Oktober 'n vloot "kwarantyn" beveel om te verhoed dat verdere missiele Kuba bereik. Deur die term "kwarantyn", eerder as "blokkade" ('n oorlogsdaad volgens wetlike definisie), te gebruik, kon die Verenigde State die implikasies van 'n staat van oorlog vermy. Die VSA het aangekondig dat dit nie sal toelaat dat offensiewe wapens aan Kuba gelewer word nie en het geëis dat die wapens wat reeds in Kuba is, afgebreek en aan die Sowjetunie terugbesorg word.
Na 'n paar dae van gespanne onderhandelinge, is 'n ooreenkoms tussen Kennedy en Chroesjtsjof bereik: in die openbaar sou die Sowjets hul offensiewe wapens in Kuba afbreek en na die Sowjetunie terugbesorg, onderhewig aan die Verenigde Nasies se verifikasie, in ruil vir 'n Amerikaanse openbare verklaring en ooreenkoms om nie weer Kuba binne te val nie. In die geheim het die Verenigde State met die Sowjets ooreengekom dat dit al die Jupiter MRBM's wat na Turkye teen die Sowjetunie ontplooi is, sou afbreek. Daar is gedebatteer of Italië ook by die ooreenkoms ingesluit is of nie. Terwyl die Sowjets hul missiele uitmekaar gehaal het, het sommige Sowjet-bomwerpers in Kuba gebly, en die Verenigde State het die vlootkwarantyn in plek gehou tot 20 November 1962.
Nadraai
Toe alle offensiewe missiele en die Iljoesjin Il-28 ligte bomwerpers aan Kuba onttrek is, is die kwarantyn op 20 November formeel beëindig. Die onderhandelinge tussen die leiers van die Verenigde State en die Sowjetunie het die noodsaaklikheid van 'n vinnige, duidelike en direkte kommunikasielyn tussen die twee supermoondhede uitgewys. As gevolg hiervan is die Moskou-Washington-rooilyn in werking gestel. ’n Reeks ooreenkomste het later die VSA-Sowjet-spanning vir etlike jare verminder, totdat albei partye uiteindelik die uitbreiding van hul kernarsenale hervat het.
Kühne Logistics University
Die Kühne Logistiek-Universiteit (KLU) is 'n private sakeskool en universiteit wat in Hamburg, Duitsland, gebaseer is. Die KLU, in 2010 gestig deur die Duitse entrepreneur en miljardêr Klaus-Michael Kühne (aandeelhouer van Kühne en Nagel, Hapag-Lloyd en Lufthansa), bevorder algemene bestuur, bedryfswese en voorsieningskettingbestuur. Die huidige president is Andreas Kaplan. KLU dek die hele portefeulje van universiteitsopleiding en uitvoerende onderwys, vanaf baccalaureus- en meestersgrade, 'n MBA, tot 'n gestruktureerde PhD-program. Die universiteit word hoofsaaklik gefinansier deur klasgelde en die Kühne-Stigting.
RPG-7
Die RPG-7 (Russies: РПГ-7, Ручной Противотанковый Гранатомёт, geromaniseer: Ruchnoy Protivotankoviy Granatomyot) is 'n draagbare, herbruikbare, ongeleide, skouergelanseerde anti-tenk, vuurpylaangedrewe granaat. Die RPG-7 en sy voorganger, die RPG-2, is in die Sowjetunie ontwerp, en word nou deur die Russiese maatskappy Bazalt vervaardig. Die wapen het die GRAU-indeks (Russiese gewapende magte-indeks) 6G3.
Waterkloof (kloof, Noord-Kaap, lat -31,09, long 23,19)
Die Waterkloof is 'n kloof in die Noord-Kaap, Suid-Afrika.
Nomalungelo Gina
Nomalungelo Gina is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die African National Congress.
RPG-7
Die algemeenste groot variasies wat wyd vervaardig word, is die RPG-7D (десантник – desantnik – valskermsoldaat) model, wat in twee dele opgebreek kan word vir makliker dra; en die ligter Chinese Tipe 69 RPG. DIO van Iran vervaardig RPG-7's met olyfgroen handskerms, H&K-pistoolgrepe en 'n kommando-variant.
Die RPG-7 is die eerste keer in 1961 aan die Sowjet-weermag afgelewer en op seksievlak ontplooi. Dit het die RPG-2 vervang, nadat dit duidelik beter as die intermediêre RPG-4-ontwerp tydens toetsing presteer het. Die huidige model wat deur die Russiese Federasie vervaardig word, is die RPG-7V2, wat in staat is om standaard- en dubbele hoë-plofbare anti-tenk (HEAT) rondtes, hoë plofstof/fragmentasie en termobariese plofkoppe, met 'n UP-7V-miktoestel toegerus (gebruik in tandem met die standaard 2.7× PGO-7 optiese visier) om die gebruik van ‘n uitgebreide reeks ammunisie moontlik te maak. Die RPG-7D3 is die ekwivalente valskermsoldaatmodel. Beide die RPG-7V2 en RPG-7D3 is in 2001 deur die Russiese grondmagte in gebruik geneem.
Pete Davidson
Pete Davidson (gebore 16 November 1993) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente School Dance (2014), Trainwreck (2015), en Set It Up (2018), en in die televisiereeks Brooklyn Nine-Nine (2013).
Waterkloof (kloof, Noord-Kaap, lat -31,24, long 21,33)
Die Waterkloof is 'n kloof in die Noord-Kaap, Suid-Afrika.
Rhabderemia profunda
Rhabderemia profunda is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Rhabderemia en tot die familie Rhabderemiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1994 deur Boury-Esnault, Pansini & Uriz.
Klas MC Mallet-stoomlokomotief
Die Klas MC Mallet-stoomlokomotief is gebruik deur die Suid-Afrikaanse Spoorweë en in diens gestel in 1912 om swaar vragte op die KwaZulu-Natal hooflyn te trek. Daar was tien lokomotiewe deur die Britse maatskappy North British Locomotive Company gebou. Hulle is soortgelyk aan Klas MB, toegerus met Walschaerts-klepratwerk en was nie toegerus met 'n superverhitter nie.
Die lokomotiewe is in 1934 uit diens gestel.
Klas MC-1 is dieselfde lokomotief as Klas MC maar is toegerus met superverhitters wat hulle vermoë aansienlik verbeter het. Daar was 12 lokomotiewe van die klas gebou deur North British Locomotive Company in 1914. Hulle het diens gedoen op die KwaZulu-Natal hooflyn, Kaapse Middellande en die Hexrivier-spoorwegpas.
Die lokomotiewe is in 1939 uit diens gestel.
Barbara Pepper
Barbara Pepper (31 Mei 1915 – 18 Julie 1969) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Sagebrush Troubadour (1935), Foreign Correspondent (1940), en Kiss Me, Stupid (1964), en in die televisiereeks Green Acres (1965).
Monwabisi Goqwana
Monwabisi Bevan Goqwana (gebore 28 Februarie 1954) is 'n voormalige lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die ANC.
Lockheed Hudson
In 1938 het die Britse owerhede 'n versoek vir kwotasies uitgestuur; hulle het 'n behoefte gehad vir 'n maritieme patrollievliegtuig met 'n lang togafstand en 'n behoefte vir navigasieopleidingsvliegtuie. Lockheed het hulle 'n militêre weergawe van hul bestaande Lockheed Model 14 Super Electra passasiersvliegtuig aangebied. Die oorspronklike Lockheed Model 10 was 'n tiensitplekpassasiersvliegtuig wat in Februarie 1934 in diens gestel is. Die model is verbeter na die Super Electra wat twaalf passasiers kon vervoer en in Julie 1937 in diens gestel is. In 1938 het Howard Hughes sy om-die-wêreldrekord in 'n Super Electra opgestel.
In Junie 1938 het die Britse Aankoopkommissaris 'n bestelling vir 200 Hudson's geplaas wat teen die einde van Desember 1939 afgelewer moes wees. Later is die bestelling met 50 eenhede verhoog op voorwaarde dat die afleweringsdatum onveranderd bly.
Die Locheed Hudson is 'n monovlerkvliegtuig, ten volle uit metaal gebou en 'n ovaalvormige rompprofiel. Die vlerke is toegerus met Fowler-klappe om sy vermoë oor korter afstande tydens opstyg en landing te verbeter. Die neus is deursigtig vir beter visie vir die bombardier. Die bemanning bestaan gewoonlik uit 'n vlieënier, navigator, bombardier, radio-operateur en skutter. Dit beskik oor 'n bomvrag van 454 kg en is toegerus met tot sewe masjiengewere in die neus en op die rug.
Operasionele geskiedenis
Die Hudson I se eerste vlug was op 10 Desember 1938. Aangesien die vliegtuig uit 'n bestaande kommersiële model ontwikkel is, was dit nie nodig om 'n prototipe te bou nie. Daar was ook nie werklik tyd daarvoor nie. Die eerste eenhede is twee maande later aan die Britse Lugmag afgelewer en wel in Liverpool.
Diė vliegtuig is as rooiwarm beskou in vergelyking met die Avro Anson wat dit vervang het. Dit kon klim teen 366 meter per minuut teenoor die Anson se 220 m/min terwyl sy topsnelheid ongeveer 30% vinniger was.
Teen die somer van 1939 is 224 Eskader van Coastal Command eerste met Mk I's voorsien, teen September het 233 Eskader gevolg en daarna 229 Eskader. Net ná die oorlog uitgebreek het, is 206 en 269 Eskader ook met die Hudson toegerus. Die gebruik van die vliegtuig het sy piek bereik toe in totaal 17 eskaders met die Hudson toegerus was.
Op 8 Oktober 1939 het 'n Hudson van 224 Eskader 'n Dornier Do18D vliegboot afgeskiet, die RAF se eerste trefslag van die oorlog. Gedurende die 1940's is die Hudsons toegerus met lug-tot-grond radar vir skepe. Die meeste Hudsons was gebaseer in Aldergrove in Noord-Ierland en vanaf Augustus 1940 het hulle teenduikboot patrollievlugte onderneem. Op 27 Augustus 1941 het 'n Hudson, gebaseer in Ysland, die Duitse duikboot U-570 tot oorgawe gedwing nadat dit beskadig was in aanvalle deur die vliegtuig. U-570 is deur die Britse Vloot op sleeptou geneem, herstel en herdoop tot die HMS Graph. Hudsons het in totaal 25 Duitse duikbote gekelder tydens die oorlog.
Palazzo Vecchio
Die Palazzo Vecchio (Italiaanse uitspraak: paˈlattso ˈvɛkkjo, "Ou Paleis") is die stadsaal van Florence, Italië. Dit kyk uit op die Piazza della Signoria (wat 'n kopie bevat van Michelangelo se Dawid-standbeeld) en die galery in die aangrensende Loggia dei Lanzi.
Lockheed Hudson
Operasionele geskiedenis
Hudsons het ook aan konvensionele aanvalle deelgeneem, 35 vliegtuie het deelgeneem aan die RAF se tweede 1000 bomwerper aanval op Duitsland. Die Hudsons van 161 eskader het deelgeneem aan hoogs geheime missies byvoorbeeld agente, wapens en ander voorrade agter vyandelike linies af te laai of op te tel. Dit het gewoonlik in die nag plaasgevind.
Palazzo Vecchio
Dit is oorspronklik die Palazzo della Signoria genoem, na die Signoria van Florence (die regerende liggaam van die Republiek van Florence). Die gebou was ook bekend onder verskeie ander name: Palazzo del Popolo, Palazzo dei Priori, en Palazzo Ducale, ooreenkomstig die wisselende gebruike van die paleis deur die eeue. Die gebou het sy teenswoordige naam verkry toe die Medici-hertog se woonplek oor die Arno Rivier na die Palazzo Pitti verskuif is.
Lockheed Hudson
Operasionele geskiedenis
Daar was 2 584 eenhede van die Hudsons gebou. Dit was ook bedryf deur die Koninklike Kanadese Lugmag, Koninklike Australiese Lugmag en die Koninklike Nieu-Seelandse Lugmag in die Middellandse See, Indiese Oseaan, Noord-Atlantiese en Karibiese -gebiede tydens die oorlog. China, Portugal en Brasilië het ook die Lockheed Hudson ingevoer.
Palazzo Vecchio
Geskiedenis
In 1299 het die inwoners van Florence besluit om 'n paleis te bou wat die stad se belangrikheid sou uitlig en waardigheid daaraan sou verleen. Die gebou moes ook veilig en verdedigbaar vir die landdroste wees tydens onstuimige tye. Arnolfo di Cambio, die argitek van die Santa Maria del Fiore, ook bekend as die Duomo, en die Basilica di Santa Croce di Firenze het met bouwerk begin op die ruïnes van Palazzo dei Fanti en die Palazzo dell'Esecutore di Giustizia, wat eens in besit was van die Uberti-familie. Giovanni Villani (1276-1348) het in sy Nuova Cronica geskryf dat die Uberti "rebelle van Florence en die Ghibelline-groepering was", en verklaar dat die palazzo gebou is om te verseker dat die Uberti-familiehuise nooit weer op dieselfde plek gebou sal word nie.
Lockheed Hudson
Operasionele geskiedenis
Die Amerikaanse Lugmag 490 eenhede (bekend as die A-290) gekoop, die Amerikaanse Vloot 20 eenhede en 300 ander was gebruik as opleidingsvliegtuie (AT-18) in Amerika. Die vloot se PBO-1s het die eerste Duitse U-bote gekelder wat deur die Amerikaanse magte gekelder is en 'n Hudson het die eerste vir die Lugmag gekelder.
Palazzo Vecchio
Geskiedenis
Die gebou is gemaak van soliede groot blokke met gesonke skakels en 'n ru steenoppervlak, met twee rye Gotiese vensters, elk met 'n trefoilboog. In die 15de eeu het Michelozzo Michelozzi dekoratiewe reliëfs van die kruis en die Florentynse lelie tussen die trefoils gevoeg. Die gebou is bekroon met getande hoekvestings wat uitstaan en ondersteun word deur klein boë en ondersteunende dele. Onder die boë is 'n reeks van nege geverfde wapens van die Florentynse republiek. Sommige van hierdie boë kan gebruik word as skietgate (spiombati) ten einde verhitte vloeistowwe of rotse op indringers te laat neerstort.
Die soliede, massiewe gebou is versterk deur die eenvoudige toring met sy klok. Giovanni Villani het geskryf dat Arnolfo di Cambio die antieke toring van die Foraboschi-gesin (die toring synde destyds bekend as "La Vacca" of "Die Koei") in die vooraansig van die nuwe toring geïnkorporeer het as die toring se substruktuur; en daarom is die reghoekige toring (hoogte 94 m) nie direk in die gebou gesentreer nie. Hierdie toring bevat twee klein selle wat op verskillende tye vir die ouere Cosimo de 'Medici (1435) en Girolamo Savonarola (1498) as gevangenes gehuisves het. Die toring is vernoem na die ontwerper Torre d'Arnolfo. Die toring se groot eenhandige klok is oorspronklik in 1353 gebou deur die Florentyn Nicolò Bernardo, maar is in 1667 vervang met 'n replika wat deur Georg Lederle van die Duitse stad Augsburg gemaak is (Italianers verwys na hom as Giorgio Lederle van Augusta) en geïnstalleer is deur Vincenzo Viviani.
Hertog Cosimo I de 'Medici (later groot hertog) het in Mei 1540 sy amptelike setel van die Medici-palazzo in via Larga na die Palazzo della Signoria verskuif, wat 'n bevestiging van die Medici se mag en oorheersing in Florence was. Toe Cosimo later na Palazzo Pitti geskuif het, het hy sy voormalige paleis amptelik hernoem na die Palazzo Vecchio, die 'Ou Paleis', hoewel die aangrensende stadsplein, die Piazza della Signoria, steeds die oorspronklike naam dra. Cosimo het Giorgio Vasari opdrag gegee om 'n korridor bo die grond; bekend as die Vasari-korridor, wat van die Palazzo Vecchio deur die Uffizi oor die Ponte Vecchio tot die Palazzo Pitti loop; te bou. Cosimo I het ook die setel van die regering na die Uffizi verskuif.
Die paleis het 'n nuwe belangrikheid verkry as die setel van die verenigde Italië se voorlopige regering van 1865–71; op 'n tydstip toe Florence die tydelike hoofstad van die koninkryk van Italië geword het. Alhoewel die meeste van die Palazzo Vecchio nou 'n museum is, bly dit steeds die simbool en sentrum van die plaaslike regering; sedert 1872 huisves dit die kantoor van die burgemeester van Florence, en is dit die setel van die stadsraad. Die toring het tans drie klokke; die oudste is in die 13de eeu gegiet.
Waterkloof (kloof, Noord-Kaap, lat -30,98, long 22,44)
Die Waterkloof is 'n kloof in die Noord-Kaap, Suid-Afrika.
Palazzo Vecchio
Ingang
Bokant die voordeur is 'n opvallende ornamentele marmer voorpaneel wat uit 1528 dateer. In die middel, omring deur twee vergulde leeus, is die Monogram van Christus bo die teks (in Latyn): "Rex Regum et Dominus Dominantium" (vertaling: "Koning van Konings en Heer van Here". Hierdie teks dateer uit 1851 en is nie 'n vervanging van 'n vroeëre teks deur Savonarola soos in die gidsboeke genoem nie. Tussen 1529 en 1851 is hulle agter 'n groot skild met die groot-hertoglike wapen versteek.
Michelangelo se Dawid het ook vanaf die voltooiing daarvan in 1504 tot 1873 by die ingang gestaan, toe dit egter na die Accademia Galery verskuif is. 'n Replika wat in 1910 opgerig is, staan nou op sy plek, met aan die kante daarvan Baccio Bandinelli se Hercules en Cacus.
Eerste binnehof
Die eerste binnehof is in 1453 deur Michelozzo ontwerp. In die halfmaanvormige dele (lunette), hoog rondom die binnehof geleë, is kruine van die kerk- en stadsgildes. Die malagiet fontein in die middel is deur Battista del Tadda. Die  Putto met dolfyn  bo-op die wasbak is 'n kopie van die oorspronklike weergawe van Andrea del Verrocchio (1476), wat nou op die tweede verdieping van die paleis te sien is. Hierdie klein standbeeld is oorspronklik in die tuin van die Villa Medici te Careggi geplaas. Die water wat deur die neus van die dolfyn vloei word vanaf die Boboli-tuine daarheen vervoer by wyse van pypleiding.
In die nis voor die fontein staan Simson en die Filistyn deur Pierino da Vinci.
Die fresko's teen die mure is vedute van die stede van die Oostenrykse Habsburg monargie, wat in 1565 deur Giorgio Vasari vir die huweliksviering van Francesco I de 'Medici, groothertog van Toskane en die oudste seun van Cosimo I de' Medici aan aartshertogin Johanna van Oostenryk, die suster van Maximilian II, Heilige Romeinse keiser, ontwerp is. Tussen die afgebeelde stede tel Graz, Innsbruck, Linz, Wene, Bratislava (Poszony), Hall in Tirol, Freiburg im Breisgau en Konstanz. Sommige is egter met verloop van tyd beskadig.
Die harmonieuse, eweredige kolomme, tegelyk glad en onaangeraak, was terselfdertyd ryklik versier met vergulde stukke. Die loopvellings is met groteske dekorasies ingerig.
Dan Davies
Dan Davies (gebore 25 Desember 1965) is 'n Amerikaanse akteur.
Derelys Perdue
Derelys Perdue (22 Maart 1902 – 30 September 1989) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Daytime Wives (1923) en Untamed Youth (1924).
Palazzo Vecchio
Tweede binnehof
Die tweede binnehof, ook genoem Die Doeane, bevat die massiewe pilare wat in 1494 deur Cronaca gebou is om die groot "Salone dei Cinquecento" op die tweede verdieping te onderhou.
Derde binnehof
Die derde binnehof is hoofsaaklik gebruik vir kantore van die stad. Tussen die eerste en tweede binnehof lei die massiewe en monumentale trappe deur Vasari na die"Salone dei Cinquecento".
Salone dei Cinquecento
Die Salone dei Cinquecento ('Saal van die Vyfhonderd') is die mees imposante kamer, met 'n lengte van 52 meter (170 voet) en breedte van 23 meter (75 voet). Dit is in 1494 deur Simone del Pollaiolo in opdrag van Savonarola gebou, wat die Medici na hul ballingskap as geestelike leier van die Republiek vervang het. Savonarola wou dit gebruik as setel van die Groot Raad (Consiglio Maggiore), bestaande uit 500 lede.
Later is die saal deur Giorgio Vasari vergroot sodat groothertog Cosimo I sy hof in hierdie kamer kon hou. Tydens hierdie transformasie het beroemde (maar onafgehandelde) werke verlore gegaan, waaronder die Slag van Cascina deur Michelangelo, en Die Slag van Anghiari deur Leonardo da Vinci. Leonardo is in 1503 opdrag gegee om een lang muur te skilder met 'n gevegstoneel ter viering van 'n beroemde Florentynse oorwinning. Hy het altyd nuwe metodes en materiale uitprobeer, en besluit om was met die verfpigmente te meng. Da Vinci het reeds 'n deel van die muur geskilder, maar dit het nie vinnig genoeg droog geword nie, waarna hy vuurpanne met warm kole ingebring het in 'n poging om die proses te probeer verhaas. Terwyl toeskouers in afgryse toegekyk het, het die was in die fresko as gevolg van die intense hitte gesmelt en die kleure teen die mure afgeloop en uiteindelik op die vloer saamgepoel. Daar bestaan 'n legende waarvolgens Giorgio Vasari, wat die werk van Da Vinci wou bewaar, 'n vals muur bo-op Die Slag van Anghiari laat bou het voordat hy sy fresko geskilder het. Pogings om Da Vinci se oorspronklike werk agter die Vasari-fresko te vind het tot dusver niks opgelewer nie.
Die plafon bestaan uit 39 panele wat deur Vasari en sy assistente gebou en geskilder is, wat Belangrike Episodes uit die lewe van Cosimo I, die kwartiere van die stad en die stad self verteenwoordig. In die middel is die apoteosis: Toneel van sy Verheerliking as Groot Hertog van Florence en Toskane.
In die nisse is beeldhouwerke van Bandinelli: in die middel die standbeeld van die sittende 'Leo X' (bygestaan deur sy student Vincenzo de'Rossi)), en aan die regterkant 'n standbeeld van Karel V wat deur Clement VII gekroon word. Die ses standbeelde langs die mure af wat die Arbeid van Hercules voorstel is deur de 'Rossi.
In die sentrale nis aan die suide van die saal is die bekende marmerbeeld groep Genio della Vittoria (1533–1534) deur Michelangelo wat oorspronklik bedoel is vir die graf van Pous Julius II. Die standbeeld is deur Vasari in hierdie saal geplaas. In 1868 is dit na die Bargello verskuif, maar in 1921 deur amptenare terugbesorg.
Studiolo van Francesco I
Aan die einde van die saal is 'n klein sykamer sonder vensters. Die studiolo was 'n klein geheime studie wat Vasari ontwerp het in 'n manneristiese styl (1570-1575). Die mure en die kluis is gevul met skilderye, pleisterwerk en beeldhouwerke. Die meeste skilderye is deur die Skool van Vasari, en verteenwoordig die vier elemente: vuur, water, aarde en lug. Die portret van Cosimo I en sy vrou Eleonora van Toledo is deur Bronzino geskilder. Die delikate bronsbeelde is gemaak deur Giambologna en Bartolomeo Ammanati. Francesco het deur 'n loergat sy ministers en offisiere tydens vergaderings in die Salone dei Cinquecento dopgehou. Dit is binne dekades van die konstruksie daarvan uitmekaar gehaal en eers in die 20ste eeu weer aanmekaar gesit.
Die ander kamers op die eerste verdieping is die Quartieri monumentali. Hierdie kamers, die woning van godsdienstige leiers en die kwartiere van Leo X word deur die burgemeester as kantore en onthaalkamers gebruik. Dit is nie toeganklik vir die publiek nie.
Tweede verdieping
'n Trappie ontwerp deur Vasari lei na die tweede verdieping. Hierdie verdieping bevat o.a. die woonstelle van die godsdienstige leiers en Eleonora van Toledo.
Woonstelle van die Elemente
Hierdie woonstelle (Sala degli Elementi) bestaan uit vyf kamers (soos die kamer van Ceres) en twee loggias. Die opdrag om die kamers te bou is oorspronklik deur Cosimo I aan Giovanni Battista del Tasso gegee. By sy dood is die versierings egter deur Vasari en sy helpers voortgesit, wat vir die eerste keer vir die Medici's gewerk het. Hierdie kamers was die privaatkwartiere van Cosimo I.
Kamer van die Element
Die mure in die kamer van die elemente is gevul met allegoriese fresko's, die Allegorieë van Water, Vuur en Aarde, en op die plafon allegorieë wat Saturnus verteenwoordig. Die oorspronklike standbeeld deur Verrocchio getiteld Seun met 'n Vis is in een van die kleiner vertoonlokale uitgestal (die kopie staan op die fontein in die eerste binnehof).
Terras van Saturnus
Dit is benoem vir die fresko op die plafon. Dit bied 'n wonderlike uitsig oor Florence. Die Piazzale Michelangelo en Fort Belvedere is suid-oos daarvandaan geleë. Die oorblyfsels van die Kerk van San Piero Scheraggio is ook daarvandaan af sigbaar.
Die Hercules kamer
Hierdie kamer (die Sala di Ercole) kry sy naam van die onderwerp van die skilderye op die plafon. Ook die tapisserieë vertoon verhale van Hercules. Die kamer bevat die  Madonna en Kind en 'n ebbehout-kabinet met 'n stipo wat ingelê is met halfedelgesteentes.
Die Leeu Huis
Cosimo de oude het 'n versameling leeus in 'n toegewyde leeuhuis in die paleis aangehou. Hy het hulle gereeld op groot feeste teen ander diere laat veg of aangery vir die besoek van pouse of hoogwaardigheidsbekleërs.
Die kamer van Jupiter
Die kamer is vernoem na die fresko op die plafon. Teen die mure is Florentynse tapisserieë gemaak van tekenprente deur Stradanus (16de eeu).
Die Kamer van Cybele
Die Triomf van Cybele en die Vier Seisoene is op die plafon aangebring. Teen die mure is kaste van skilpaddop en brons. Die vloer is in 1556 gemaak. Van die venster af kan mens die derde binnehof waarneem.
Die Ceres-kamer
Die kamer kry sy naam van die motief op die plafon deur Doceno, 'n leerling van Vasari. Teen die mure is Florentynse tapisserieë met jagtonele, uit strokiesprente van Stradanus.
Die woonstelle van Eleonora van Toledo
Toe Cosimo in 1540 die regeringsetel hierheen verhuis het is hierdie kamers opgeknap en ryklik versier om as die woonkwartiere van Eleonora te dien.
Sala Verde
Hierdie kamer het as die bedkamer van Eleonora gedien en is as gevolg van die kleur van die mure die Groen Kamer genoem. Die versierings aan die plafon is deur Ridolfo del Ghirlandaio. 'n Klein deur in die kamer dui die begin van die Vasari-korridor aan, te wete die korridor na die Palazzo Pitti wat deur Vasari vir Cosimo I gebou is.
Cappella di Eleonora
Die klein, ryklik versierde kapel aangrensend aan die Sala Verde is in fresko's geverf deur die manneristiese kunstenaar Angelo Bronzino, en bevat 'n paar van sy meesterstukke, waaronder die Kruising van die Rooi See. Dit is deur Tasso gebou om Eleonora se privaat kapel te wees.
Die Kamer van die Sabine
Dit is vernoem na die plafonversiering. Dit bevat die Portrette van Medici Prinse deur Justus Sustermans, asook standbeelde deur 'n Florentynse kunsskool en 'n tapisserie deur Fevère.
Eetkamer
Op die plafon is die Kroning van Ester wat deur deur Stradanus versier is, met 'n inskripsie ter ere van Eleonora di Toledo. Die kamer beskik oor 'n lavabo en twee tapisserieë deur Van Assel wat Lente en herfs voorstel.
Die Kamer van Penelope
Die kamer sien soos volg daaruit: op die plafon is Penelope at the loom aangebring, in die fries, episodes uit die Odussee. Op die mure: Madonna en Kind en Madonna en Kind met die heilige Johannes deur Botticelli.
Die Kamer van Gualdrada
Hierdie kamer is gewy aan Deegde, soos verpersoonlik deur Gualdrada. Die plafonskildery van Gualdrado is deur die Vlaamse skilder Stradanus (sy Italiaanse naam). Teen die muur is 'n kas met Florentynse mosaïekontwerpe.
Woonstelle van die Priori (godsdienstige leiers)
Hierdie kamers is gebruik deur die priori wat die gildes van Florence verteenwoordig het.
Sala dell'Udienza
Die Oudiënsiesaal in die Saal van Geregtigheid het vroeër die vergaderings van die godsdienstige leiers gehou. Dit bevat die oudste versierings in die paleis. Die plafon, gelamineer met suiwer goud, is deur Giuliano da Maiano (1470–1476). Op die portaal na die Kapel van die Signoria is 'n inskripsie ter ere van Christus (1529). Die ingang na die Saal van Lelies bevat marmerwerk wat deur die broers Giuliano en Benedetto da Maiano gemaak is. Die ingelegde houtwerk (intarsia) op die deure is deur Del Francione gekerf, en beeld portrette van Dante en Petrarch uit. Die groot fresko's teen die mure met die Verhale van Furius Camillus deur Francesco de 'Rossi (Il Salviati) is in die middel van die 16de eeu gemaak. Aangesien Salviati sy skoolopleiding by wyse van die vriendekring van Raphael in Rome ontvang het, is hierdie fresko's gebaseer op Romeinse modelle en nie tipies van die Florentynse kuns nie. Marcus Furius Camillus was 'n Romeinse generaal wat in die geskrifte van Plutarch genoem word.
Kapel van die Signoria
'n Klein deurgang lei na die aangrensende klein kapel wat opgedra is aan Bernard van Clairvaux (Sint Bernard), met 'n relikwie van die heilige. Hier het die predikante gewoonlik ter uitvoering van hul pligte hulp verleen. In die kapel het Girolamo Savonarola sy laaste gebede opgesê voordat hy aan die Piazza della Signoria gehang is en sy liggaam aan die brand gesteek is. Die fresko's teen die mure en plafon, op 'n agtergrond wat goue mosaïek naboots, is deur Ridolfo Ghirlandaio. Van besondere belang is Die Heilige Drie-eenheid op die plafon en Die aankondiging teen die muur na die altaar. Op die altaar was 'n skildery deur Mariano Graziadei da Pescia, 'n leerling van Ridolfo Ghirlandaio, wat die Heilige Gesin voorstel. Dit word nou in die gang van die Uffizi-galery uitgestal. In die plek daarvan is 'n goeie skildery van Sint Bernard deur 'n onbekende kunstenaar.
Sala dei Gigli
Die plafon van die Saal van die Lelies, soos hierdie kamer gewoonlik genoem word, en wat versier is met  fleur-de-lys , en die Standbeeld van die heilige Johannes die Doper en Putti is almal deur Benedetto da Maiano en sy broer Giuliano. Die goue fleur-de-lys-versierings op die blou agtergrond aan die plafon en drie mure verwys na die (kortstondige) goeie verhoudinge tussen Florence en die Franse koningshuis. Op die muur is fresko's van Domenico Ghirlandaio wat in 1482 geskilder is. Die apoteosis van Sint Zenobius, die eerste beskermheilige van Florence, is met 'n perspektiewe illusie van die agtergrond geskilder. Op hierdie agtergrond kan 'n mens die katedraal sien, met die oorspronklike vooraansig en die kloktoring van Giotto. In die lunette daarbo is 'n reliëf van die Madonna en Kind. Aan beide kante van hierdie fresko is fresko's van beroemde Romeine: aan die linkerkant Brutus, Gaius Mucius Scaevola en Camillus, en aan die regterkant Decius, Scipio en Cicero. Medaljes van Romeinse keisers vul die ruimte tussen die afdelings.