cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Laaste glasiale tyd
Uit die oogpunt van menslike argeologie val die laaste glasiale tyd in die Paleolitikum- en die Mesolitikum-tydperk. Toe dit begin het, was Homo sapiens beperk tot Afrika en het hulle gereedskap gebruik wat ooreengestem het met dié van die Neanderdallers in Europa en die Levant en van Homo erectus in Asië. Aan die einde daarvan het Homo sapiens na Europa, Asië en Australië versprei. Die afname van ysplate het groepe Asiate in staat gestel om na die Amerikas te migreer en dit te bevolk.
Oorsprong en definisie
Die laaste glasiale tyd is die bekendste deel van die huidige ystydperk (buiten die huidige interglasiale tyd), en is breedvoerig bestudeer in Noord-Amerika, Noord-Eurasië, die Himalaja en ander voorheen toegeyste dele van die aarde. Die ysvorming tydens die laaste glasiale tyd het baie gebiede betrek, hoofsaaklik in die Noordelike Halfrond en in ’n mindere mate in die Suidelike Halfrond. Dit het verskillende name na gelang van die streek: van Fraser in Noord-Amerika en Pinedale in die Rotsgebergte tot Wisconsinan in die sentrale deel van Noord-Amerika, Devensian in Brittanje, Würm in die Alpe, Mérida in Venezuela, Weichsel in Noord-Europa en Zirjanka in Siberië.
Mitsubishi Motors
Mitsubishi Motors Corporation (Mitsubishi Jidōsha Kōgyō Kabushiki Kaisha) is 'n deel van die Mitsubishi-groep, 'n Japannese konglomeraat van industriële en diensaktiwiteite. Mitsubishi Motors vervaardig en verkoop jaarliks meer as 1 miljoen voertuie, waarvan die oorgrote meerderheid buite sy tuismark Japan is.
Laaste glasiale tyd
Oorsig
duimnael|links|Die laaste glasiale tyd soos gesien in die yskerndata van [[Antarktika en Groenland.]]
Mitsubishi Motors
Behalwe dat die maatskappy deel is van die Renault–Nissan–Mitsubishi-alliansie, is dit ook deel van Mitsubishi keiretsu, voorheen die grootste nywerheidsgroep in Japan, en die maatskappy is oorspronklik in 1970 gestig uit die motorafdeling van Mitsubishi Heavy Industries.
Laaste glasiale tyd
Oorsig
Die laaste glasiale tyd was gesentreer om die groot ysplate van Noord-Amerika en Eurasië. Groot dele van die Alpe, Himalaja en die Andes was met ys bedek, en Antarktika het toe onder ys gebly.
Mitsubishi Motors
Mitsubishi Fuso Truck and Bus Corporation, wat vragmotors, busse en swaar konstruksietoerusting van kommersiële gehalte bou, was voorheen deel van Mitsubishi Motors, maar is nou afsonderlik van Mitsubishi Motors, en is in besit van die Duitse motorkorporasie Daimler AG (hoewel Mitsubishi steeds 'n klein belang daarin besit).
Laaste glasiale tyd
Oorsig
Kanada en die noordelike dele van die VSA was byna geheel en al met ys bedek. Alaska was in ’n groot mate ysvry vanweë die droë klimaat. Daar was ys in die Rotsgebergte en Noord-Kalifornië. ’n Ysplaat het noordelike dele van Brittanje, Duitsland, Pole en Rusland bedek tot so ver oos as die Taimir-skiereiland in Wes-Siberië. Die grootste omvang van Siberiese ysvorming is bereik omstreeks 16000 tot 15000 v.C., dus later as in Europa (20000–16000 v.C.).
Mitsubishi Motors
Geskiedenis
Mitsubishi se geskiedenis in die motorbedryf dateer uit 1917, toe die Mitsubishi Model A bekendgestel as die eerste reeksgeboude motor in Japan. Hierdie handgeboude sewesitplek was gebaseer op die FIAT Tipo 3 en was baie duur teenoor die massageboude motors van Europese en Amerikaanse mededingers. Slegs 22 eenhede is tot 1921 gebou.
Laaste glasiale tyd
Oorsig
duimnael|Europa tydens die laaste glasiale tyd. Buiten die grootste ysplate, het ’n mindere mate van ysvorming in die Kaukasus, Turkye en Iran voorgekom. Ander dele van die Noordelike Halfrond het nie groot ysplate gehad nie, maar wel gletsers in hoë streke. Dele van Taiwan is byvoorbeeld tussen 42250 en 8680 v.C. herhaaldelik met ys bedek. Afrika was in ’n mindere mate met ys bedek – net hoë dele van Marokko, Algerië en Ethiopië.
Mitsubishi Motors
Ná die tweede wêreldoorlog
Na die Japannese kapitulasie in die Tweede Wêreldoorlog moes alle Zaibatsus deur die Geallieerdes verdeel word. Mitsubishi Heavy Industries is in drie streeksondernemings verdeel. Elk van die onderdele was betrokke by die ontwikkeling van die motor. Na die oorlog het Japan hoofsaaklik 'n tekort aan handelsvoertuie gehad. In 1946 word 'n bus vrygestel wat op meer brandstofbronne kan loop. 'n Elektriese bus is 'n jaar later vrygestel. Destyds is ook 'n vragmotor met lugvering en een met 'n kantelkajuit bekendgestel. Weens die ernstige brandstoftekort in die beginjare het Mitsubishi verder hoofsaaklik op die Silver Pigeon- bromponie gekonsentreer.
Laaste glasiale tyd
Oorsig
In die Suidelike Halfrond was daar ’n ysplaat van verskeie honderde vierkante kilometer op die Oos-Afrika-berge, waar steeds oorblyfsels van gletsers te sien is. Antarktika was geheel en al met ys bedek, baie soos vandag, maar daar was geen onbedekte gebiede nie.
Mitsubishi Motors
1960's
In die 1960's het die Japannese ekonomie momentum gekry. Die lone het gestyg en die motor het weer 'n toekoms gehad. Die eerste Mitsubishi Colt is bekendgestel as 'n groter gesinsmotor. In 1969 verskyn die eerste generasie van die Galant as 'n kompakte sedan. Die Galant was 'n trendsetter in Japan en het oor die beste motortegnologie van destyds beskikbaar.
Laaste glasiale tyd
Oorsig
In Australië was net ’n klein gebied toegeys, terwyl ysvorming in Tasmanië meer wydverspreid was. ’n Ysplaat het in Nieu-Seeland gevorm en die hele suidelike Alpe bedek. Ook in Papua, Indonesië, is in drie gebiede steeds oorblyfsels van die Pleistoseen-gletsers te sien.
Mitsubishi Motors
1960's
In 1982 stel Mitsubishi die Pajero-veldvoertuig bekend. In 1983 het hulle vir die eerste keer aan die Parys–Dakar met 'n aangepaste Pajero deelgeneem. Mitsubishi was die eerste keer suksesvol in 1985 en die Pajero is sedertdien een van die suksesvolste motors. Die Pajero het wêreldwyd gewild geword en is in verskeie lande as 4x4 van die jaar gekroon.
Ennepe-Ruhr-Kreis
Ennepe-Ruhr-Kreis is 'n distrik (Landkreis) in Noordryn-Wesfale, Duitsland.
Mitsubishi Motors
1990's
Mitsubishi het in 1991 deelgeneem aan 'n gesamentlike onderneming met die mededingende motorvervaardiger Volvo en die Nederlandse regering in die voormalige DAF-aanleg in Born. Die onderneming, onder die naam NedCar, het die eerste generasie Mitsubishi Carisma in 1996 saam met die Volvo S40/V40 begin vervaardig. Die fabriek het later die nuutste Mitsubishi Colt en die verwante Smart Forfour vervaardig (vennoot DaimlerChrysler het die produksie in 2006 gekanselleer). Produksie van die Europese markgebonde Mitsubishi Outlanders, en weergawes van die voertuig wat met ander kentekens vervaardig is, is ook in Nederland vervaardig tot 2012, toe die onderneming die fabriek aan die Nederlandse busvervaardiger VDL Groep verkoop het.
2000's
In 2000, twee jaar ná Chrysler se samesmelting met Daimler-Benz in Duitsland, het die nuutgevormde DaimlerChrysler 'n beherende belang van 34% in Mitsubishi gehou. Met hierdie operasie van € 1,5 miljard wou DaimlerChrysler 'n Welt AG, 'n wêreldwye motorreus, ontwikkel. In 2001 het die belang tot 37,3% toegeneem met die verkryging van Volvo se belang in MMC se vragmotorsake. Albei kopers, elk 'n beleggingsbank, het die aandele met 'n wins van miljoene later aan kopers binne die Mitsubishi keiretsu verkoop. Die motormerk het daarmee weer in Japannese hande gekom.
In Desember 2010 het Mitsubishi en Nissan ooreengekom om 'n gesamentlike onderneming (later genaamd "NMKV Co., Ltd.") te stig om kei-motors vir die Japannese mark te ontwikkel.
2016 Oorname deur Nissan
In 2016 het Nissan bewyse ontbloot dat die syfers van Mitsubishi se brandstofverbruik verkeerd was en sedert die begin van die onderneming verkeerd was en dat dit 625 000 motors wat deur NMKV vervaardig is, geraak het. Die resultaat van die "brandstofekonomie-skandaal" was dat Nissan 'n beherende belang in Mitsubishi verkry het, soos uiteengesit onder "Lidmaatskap van die Renault–Nissan–Mitsubishi-alliansie".
1991– Volvo Cars
Mitsubishi het aan die voormalige DAF-aanleg in Born deelgeneem aan 'n gesamentlike onderneming met die mededingende motorvervaardiger Volvo en die Nederlandse regering in 1991. Die onderneming, met die naam NedCar, het in 1996 die eerste generasie Mitsubishi Carisma begin vervaardig, langs die Volvo S40 / V40. Die fabriek het later die nuutste Mitsubishi Colt en die verwante Smart Forfour vervaardig (vennoot DaimlerChrysler het die produksie in 2006 gekanselleer). Produksie van Europese markgebonde Mitsubishi Outlanders, en weergawes van die voertuig wat herkenteken is, is ook in Nederland vervaardig tot 2012, toe die onderneming die fabriek aan die Nederlandse busvervaardiger VDL Groep verkoop het.
Volkswagen
In Europa het Mitsubishi Motors dieselenjins gebruik wat deur die Duitse vervaardiger Volkswagen verskaf is vir sommige van sy middelgroot motors. soos die Lancer, Grandis, en die Outlander. Sedert Februarie 2010 is hulle vervang met Mitsubishi se self-ontwikkelde 4N1-dieselenjin.
Suzuki
In Indonesië het Mitsubishi die Colt T120SS ligte trok aangebied van 1991 tot 2019, gebasseerd op die Suzuki Carry. Ondanks dieselfde bakwerk, was die fascia uniek aan Mitsubishi en is dit in Mitsubishi se eie aanleg vervaardig. Die enjin wat gebruik is, was of Mitsubishi se 1343 cc vergasser-4G17 of die groter 1468 cc dieselingespuite Orion 4G15-enjin. In 2005 is die alliansie voortgesit met die herkenteken van die Suzuki APV as die Mitsubishi Maven. Slegs 'n paar stylveranderings is toegepas, en die 4G15-enjin word gebruik in plaas van Suzuki se G15A-enjin. Die Maven is in 2009 gestaak weens swak verkope. Die Colt T120SS is in 2019 gestaak omdat die basisvoertuig, die Suzuki Carry opgedateer is en Mitsubishi nie belanggestel het om die alliansie voort te sit nie.
In Japan het Mitsubishi die herkentekende Suzuki Solio as die Delica D:2 en die Suzuki Every as die Mitsubishi Minicab bemark.
Groupe PSA
Mitsubishi werk sedert 1999 saam met Groupe PSA, nadat hulle ooreengekom het vir die ontwikkeling van dieselenjins met behulp van tegnologie van die Japannese maatskappy se direkte inspuitingstelsel (GDI). Hulle het weer in 2005 verenig om die Peugeot 4007 en Citroën C-Crosser sportnutsvoertuie (SNV's) te ontwikkel, gebaseer op die Mitsubishi Outlander.
Verdere bande is in 2008 tussen die maatskappye gesmee met die oprigting van 'n gesamentlike produksiefasiliteit in Kaluga wat tot 160 000 Outlander SNV's sal vervaardig vir die vinnig groeiende Russiese mark. Hulle werk ook saam aan die navorsing en ontwikkeling van elektriese dryfstelsels vir klein stedelike voertuie.
Colt en Lonsdale
Die Colt-naam kom gereeld voor in Mitsubishi se geskiedenis sedert sy bekendstelling as 'n 600 cc sedan in die vroeë 1960's. Deesdae verwys dit meestal na die Mitsubishi Colt-subkompakte motor in die maatskappy se reekse, maar dit is ook die naam van MMC se invoer- /verspreidingsonderneming in die Verenigde Koninkryk, die Colt Car Company, wat in 1974 gestig is. Die eerste dekade van sy bestaan, voordat die motorvervaardigers van die Verre Ooste hul reputasie gevestig het, het die motors as 'Colt' in Brittanje in plaas van 'Mitsubishi' bekend gestaan. In 1982 en 1983 stel Mitsubishi sy Australies-geboude Mitsubishi Sigma in die Verenigde Koninkryk bekend as die Lonsdale Sigma in 'n poging om Britse invoerkwotas te omseil, maar die nuwe handelsmerk is onsuksesvol. Dit het Mitsubishi Sigma-kentekens in 1983-84 gedra voordat hierdie operasie heeltemal laat vaar is.
Proton
Die Maleisiese vervaardiger Proton was aanvanklik baie afhanklik van Mitsubishi Motors en het eers hul 1985 Proton Saga met behulp van MMC-komponente in 'n nuutgestigte fabriek in Shah Alam gemonteer. Daaropvolgende modelle soos die Wira en Perdana was onderskeidelik gebaseer op die Lancer/Colt en Galant/Eterna voordat die maatskappy uiteindelik heeltemal selfontwikkelde voertuie vervaardig het, die Waja in 2000 en die Proton Gen-2 in 2004. Op sy hoogtepunt het die motorvervaardiger 75 persent van sy binnelandse mark beheer, selfs nadat Mitsubishi hul vennootskap van 22 jaar in 2005 beëindig het en hul belang van 7,9 persent vir RM384 miljoen aan Khazanah Nasional Berhad verkoop het.
Hyundai
Die 1985 Hyundai Excel is in die Verenigde State as die Mitsubishi Precis verkoop van 1987 tot 1994, terwyl verskeie ander Mitsubishi-modelle herkenteken is as Hyundai's, naamlik die Mitsubishi Chariot (as die Hyundai Santamo), die Mitsubishi Pajero (as die Hyundai Galloper), die Mitsubishi Delica (as die Hyundai Porter) en die Mitsubishi Proudia (as die Hyundai Equus).
Historiese probleme
Die voordele wat Mitsubishi bekom het as gevolg van sy sterk teenwoordigheid in Suidoos-Asië, het omgekeer as gevolg van die ekonomiese krisis in die streek wat in 1991 begin het met die ineenstorting van die Japannese bateprysborrel, wat in Japan die begin van die verlore dekade en voortgesit tot 1997. Die ineenstorting was deels die gevolg van die Plaza-ooreenkoms in 1985, wat die Amerikaanse dollar teen die Japannese jen en die Duitse mark gedepresieer het. In September van dieselfde jaar het die maatskappy sy Thaise fabriek gesluit in reaksie op 'n val in die land se geldeenheid en 'n daling in die verbruikersvraag. Die groot vragmotoraanleg, wat in 1996 8 700 vragmotors vervaardig het, is onbepaald gesluit. Daarbenewens het Mitsubishi weinig ondersteuning gehad deur verkope in Japan, wat die hele 1997 aansienlik verlangsaam en tot 1998 deur die land se eie ekonomiese onsekerheid geraak is. Ander Japannese motorvervaardigers, soos Toyota en Honda, het hul eie afname in binnelandse verkope met sukses in die VSA versterk, maar met 'n relatief klein persentasie van die Amerikaanse mark het die impak van die onrus in die Asiatiese ekonomie 'n groter uitwerking op Mitsubishi gehad, en die maatskappy se 1997-verliese was die ergste in sy geskiedenis. Daarbenewens het hy sy rang as die derde grootste motorvervaardiger in Japan aan Mazda verloor, sowel as die markaandeel in die buiteland. Die aandeelprys het skerp gedaal, wat daartoe gelei het dat die maatskappy sy dividendbetaling teen jaareinde gekanselleer het.
Verdoeseling van voertuigfoute
In wat "een van die grootste korporatiewe skandale in die Japannese geskiedenis" genoem word, moes Mitsubishi twee keer erken dat hy stelselmatig probleme met sy voertuie verdoesel het. Vier gebreke is in 2000 vir die eerste keer bekend gemaak, maar in 2004 het Mitsubishi 'n verdere 26 foute erken wat so ver as 1977 terugdateer, waaronder remme, brandstoflekkasies en koppelaars wat onklaar geraak het. Die uitwerking op die maatskappy was katastrofies, wat hul gedwing het om 163 707 motors (156 433 in Japan en 7 274 in die buiteland) terug te roep vir gratis herstelwerk. Verdere terugroepe van Fuso-vragmotors en busse het die totale aantal voertuie wat herstelwerk benodig het op amper een miljoen te staan gebring. Die saak het gelei tot die bedanking en daaropvolgende arrestasie van president Kawasoe, tesame met 23 ander werknemers wat ook betrek is. Drie van hulle is later vrygespreek nadat die regter gesê het dat daar geen amptelike versoek van die Ministerie van Vervoer was wat hulle beveel het om 'n gebrekverslag in te dien nie.
"0-0-0"-aanbod
In 'n poging om sy verkope in die VSA in die vroeë 2000's 'n hupstoot te gee, het Mitsubishi 'n "0-0-0"-finansieringsaanbod aangebied - 0% deposito, 0% rente en $0 maandeliks (alle terugbetalings is vir 12 maande uitgestel). Aanvanklik het die verkope gespring, maar aan die einde van die jaar se "grasietydperk" het talle kredietrisiko-kopers in gebreke gebly om te betaal, wat Mitsubishi met tweedehandse voertuie gelaat het waarvoor hy nie enige geld gekry het nie en wat nou minder werd was as wat hulle gekos het om te vervaardig. Die Amerikaanse kredietoperasie, die MMCA, moes uiteindelik V$454 miljoen opdok in 2003 as gevolg van hierdie verliese. As gevolg hiervan het Mitsubishi-verkope gedaal tot 243 000 in 2003, 139 000 in 2004, 124 000 in 2005 en 119 000 in 2006.
GNOME
Die GNOME-projek is 'n internasionale poging om 'n maklik-om-te-gebruik rekenaar werkskermomgewing, wat heeltemal uit programmatuur wat as vry deur die Free Software Foundation beskou word, te skep. Dit beteken die skep van gereedskap wat ontwikkelaars help om nuwe alleenstaande toepassings te skryf, die kies van toepassings vir insluiting in die amptelike werkskermproduk, en werk aan wat bekendstaan as die werkskerm- omgewing, dit wil sê, die werkskerm, toepassingskieslys, taakbalk, lêerbeheerder en venstermaker.
'n Groot hoeveelheid programmatuur word geskep of aangebied onder die sambreel van die GNOME-projek, waarvan sommige versamel word en saam vrygestel word as The GNOME Desktop. Die werkskerm word saam met 'n bedryfstelsel, soos 'n GNU/Linux verspreiding of Sun Microsystems se Solaris, versprei om 'n volfunksie rekenaarstelsel te skep.
GNOME is die amptelike werkskerm van die GNU-Projek en die korrekte uitspraak van die naam is, alhoewel is ook in algemene gebruik. Die naam is geskep as 'n akroniem van GNU Network Object Model Environment, maar gebruik van die volledige uitbreiding word nou as uitgedien beskou.
Oogmerke
Volgens die GNOME webwerf, Die GNOME-projek verskaf twee goed: Die GNOME werkskermomgewing, 'n intuitiewe en aantreklike werkskerm vir gebruikers, en die GNOME ontwikkelingsplatform, 'n uitgebreide raamwerk vir die bou van toepassings wat in die res van die werkskerm integreer.
Die GNOME-projek plaas heelwat klem op eenvoud, bruikbaarheid en om goed "net te laat werk". Die ander doelstellings van die projek is:
Oorsprong
Die GNOME-projek is in Augustus 1997 deur Miguel de Icaza en Federico Mena begin na aanleiding van lisensiëring bekommernisse oor programmatuur wat deur KDE, 'n vrye programmatuur werkskermomgewing wat op die Qt koppelvlakelementgereedskapstel, gebruik is. Op daardie stadium het Qt nie 'n vrye programmatuurlisensie gebruik nie en het lede van die GNU-projek bekommerd geraak oor die gebruik van so 'n gereedskapstel vir die bou van 'n vrye programmatuur werkskerm en toepassings. Twee projekte is begin: Harmony, om 'n vrye plaasvervanger vir die Qt biblioteke te skep, en die GNOME-projek om 'n nuwe werkskerm sonder Qt te skep en geheel en al op vrye programmatuur gebou.
In November 1998 is die Qt gereedskapstel onder die oopbron Q Public License (QPL) gelisensieer, maar debatte oor die aanpasbaarheid daarvan met die GNU General Public License (GPL) het voortgesleep. In September 2000 maak Trolltech die GNU/Linux weergawe van die Qt biblioteke onder die GPL beskikbaar waarmee meeste van die besware wat jarelange lisensiëring debatte aangespreek is. Die lisensiëring van Qt is vir sommige mense steeds omstrede omdat die gebruik van die GPL vir 'n biblioteek beperkings plaas op die lisensiëring van kode wat daarna koppel, soos toepassings en biblioteke wat die KDE/Qt raamwerk gebruik. In besonder, om proprietary software met KDE en Qt te ontwikkel, moet 'n kommersiële lisensie van Trolltech gekoop word.
In plaas van die Qt-gereedskapstel is die GTK+-gereedskapstel gekies as die basis van die GNOME-werkskerm. GTK+ gebruik die GNU Lesser Public License (LGPL), 'n vrye programmatuur lisensie wat toelaat dat programmatuur wat daarna koppel, soos toepassings wat vir GNOME geskryf is, om 'n baie wyer stel lisensies te gebruik, insluitend propriëtêre sagtewarelisensies. Die GNOME werkskerm self word onder die LGPL gelisensieer vri sy biblioteke, en die GPL vir toepassings wat deel is van die GNOME-projek opsig self.
Die naam "GNOME" is deur Elliot Lee, een van die outeurs van ORBit en die Object Activation Framework voorgestel. Dit verwys na die moontlikhede wat mense, op daardie stadium, gedink het dat CORBA na 'n werkskermomgewing sou bring — 'n Netwerk Objek Model. Aangesien dit nie meer die kernvisie van die GNOME-projek verteenwoordig nie, staan sommige lede van die projek die verandering van die projeknaam van die akroniem na voor om "GNOME" na "Gnome" te vernoem.
Organisasie
Soos meeste ander vrye programmatuur projekte is die GNOME-projek losweg georganiseer. Bespreking gebeur hoofsaaklik op 'n aantal openbare e-poslyste.
In Augustus 2000 is die GNOME Stigting opgerig om na administratiewe take om te sien, pers belang te hanteer en om op te tree as 'n kontak punt vir maatskappye wat daarin geïnteresseerd is om GNOME-programmatuur te ontwikkel. Alhoewel die stigting nie direk betrokke is by tegniese besluite nie, koördineer die stigting wel vrystellings en besluit watter projekte deel sal vorm van GNOME. Lidmaatskap is oop vir enige iemand wat 'm nie-triviale bydra tot die projek gemaak het. Lede van die stigting kies elke November 'n raad van direkteure, en kandidate vir die posisies moet self lede wees.
Ontwikkelaars en gebruikers van die GNOME werkskerm vergader by 'n jaarvergadering wat as GUADEC bekendstaan om die jongste stand van die projek en die toekomste rigting te bespreek.
Platforms
GNOME wat oorspronklik vir GNU/Linux ontwerp is loop nou op meeste Unix-agtige stelsels en is in besonder deur Sun Microsystems aangeneem as deel van die Java Desktop System, wat die verouderde CDE op hulle Solarisplatform vervang. Dit is die verstek werkskermomgewing vir menige moderne werkskerm GNU/Linux verspreidings, insluitend Fedora Core, SUSE en Ubuntu. 'n Lys van GNU/Linux-verspreidings wat GNOME insluit word op die GNOME webwerf in stand gehou.
'n Amptelike GNOME LiveCD, wat 'n rekenaar toelaat om direk van 'n CD te selflaai sonder om die bestaande bedryfstelsel te verwyder of verander kan van die GNOME webwerf afgelaai word.
Baie GNOME-komponente is na Cygwin oor geskryf wat dit moontlik maak om GNOME-toepassings op Microsoft Windows te loop.
Die GNOME werkskerm is uit 'n groot aantal verskillende projekte saamgestel. 'n Paar van die belangrikstes word onder gelys:
'n Aantal taalkoppelings is beskikbaar wat die skryf van toepassings in verskillende programmeertale soos C++ (gtkmm), Java (Java-GNOME), Ruby (ruby-gnome2), C# (Gtk#), Python (PyGTK), Perl (gtk2-perl) en baie ander, moontlik maak.
Die gebruik van GTK+ as die basis koppelvlakelementgereedskapstel laat GNOME toe om te baat by sekere eienskappe soos temas (die vermoë om die voorkoms van 'n toepassing te verander), gladde grafika waar anti-kartelvorming op toegepas is en die geleentheid om die toepassing na ander platforms soos Windows en Mac OS X oor te dra (voorbeelde hiervan sluit die GIMP en Inkscape in).
Voorkoms en gedrag
Die voorkoms van GNOME kan verander word deur die gebruik van temas, wat versamelings is wat bestaan uit 'n ikoonversameling, metacity omslag en GTK+ temaenjin en parameters. Gewilde GTK+ temas sluit Bluecurve en ClearLooks (nou die verstektema) in.
Toekomstige ontwikkelings
Daar is baie sub-projekte wat onder die seggenskap van GNOME projek onderneem word, en nie almal daarvan word tans in GNOME uitgawes ingesluit nie. Sommige word as suiwer eksperimentele konsepte beskou, of vir die toets van idees wat later in stabiele GNOME-toepassings opgeneem kan word; ander is kode wat afgerond vir direkte insluiting. Sommige voorbeelde sluit in:
Die enigste programmeertale wat in toepassings wat deel is van die amptelike GNOME-werkskerm is, is C en Python, maar daar is heelwat gesprekke oor die insluiting van programmatuur wat in C of Java geskryf is in GNOME-uitgawes in te sluit. Beide die tale word reeds gebruik om GNOME-toepassings buite die projek te ontwikkel, maar die gebruik daarvan in die werkskermuitgawe sou die insluiting van die onderskeie tale se virtuele masjien met elke GNOME-installasie afdwing. Dit sou die minimum spesifikasie van rekenaars wat nodig is om die jongste GNOME-werkskerm te loop verhoog. Pogings soos die GNU Vertaler vir Java bied 'n moontlike oplossing tot die probleem deur die vereiste van 'n java virtuele masjien te verwyder.
Freedesktop.org en GNOME
Freedesktop.org is 'n projek om interoperability en gedeelde tegnologie tussen die verskillende X Window werkskerms soos GNOME, KDE en Xfce te ondersteun. Alhoewel dit nie 'n formele standaarde organisasie is nie, definieer Freedesktop.org sekere basiese eienskappe van 'n X Werkskerm, insluitend ondermeer: sleep en los tussen toepassings, venstermakerspesifikasies, kieslysuitleg, onlangse lêerlyste, kopieer en plak tussen toepassings en 'n gedeelde MIME-tipe databasis. Die navolg van Freedesktop.org spesifikasies verseker dat GNOME-toepassings meer geïntegreerd vertoon in ander werkskerms as waarvoor dit aanvanklik ontwikkel is en moedig samewerking sowel as kompetisie aan.
Voorbeelde van tegnologie wat hulle oorsprong by Freedesktop.org gehad het en nou deel vorm van GNOME se kerntegnologiestel sluit in:
'n Onlangse Freedesktop.org inisiatief wat deur GNOME gesteun word is die Tango Werkskermprojek, wat daarop gemik is om 'n gemene visuele standaard oor verskillende platforms daar te stel. Dit sal gebruikers en ontwikkelaars toelaat om die tegnologië en toepassings waarvan hulle hou te kies ongeag van die werkskermomgewing wat hulle gebruik.
GNOME-toepassings
Kyk Lys van GNOME-toepassings vir 'n meer volledige lys. 'n Versameling toepassings wat tegnologie uit die GNOME-projek gebruik en waarskynlik op 'n gemiddelde GNOME-werkskermsluit die volgende in:
Bronkode
GNOME uitgawes word as bronkode geskep wat dan vertaal en met die res van die stelsel geïntegreer word. Meeste bedryfstelselinstallasies gebruik slegs stabiele en getoetsde uitgawes van die GNOME-werksblad, en verskaf dit in die vorm van maklik installeerbare voorafvertaalde pakkette.
Die handbronkodeaflaaiproses vertaling, en installasie van die volledige GNOME-werksblad is 'n moeisame en tydrowende proses, en 'n aantal bou-skripte (soos JHBuild of GARNOME) word gebruik om dit te outomatiseer.
Mense wat in toets, herstel van foute of bywerk van nuwe features belangstel kan die jongste onstabiele tak van die GNOME bronkode bewaarplek wat as "HEAD" bekend staan, gebruik — ontwikkelingskode word egter nie aanbeveel vir algemene gebruik nie aangesien dit baie ongetoetste eksperimentele veranderings. Die bronkode van elke stabiele uitgawe van GNOME kan ook van die GNOME-bronkode bewaarplek verkry word.
Erica madagascariensis
Erica madagascariensis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is endemies aan Madagaskar.
Clara Cleymans
Clara Cleymans (gebore 5 Januarie 1989) is 'n Belgiese aktrise.
Eskom Sentrum
Die Eskom Sentrum is 'n wolkekrabber in die sentrale sakegebied van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in 1955 gebou en het 'n hoogte van 61 meter. Die gebou was die hoofkwartier van Eskom vanaf 1958 tot die maatskappy in die middel van die 1980's na Megawattpark, noord van Sandton, verhuis het.
Die gebou was die hoogste gebou in Johannesburg toe dit in 1955 voltooi is. Dit is so hoog in vergelyking met ander geboue in Johannesburg dat dit die enigste een was wat uit die veld, die area wat nou as Kensington B bekend staan, gesien kon word.
Desi Arnaz Jr.
Desi Arnaz Jr. (gebore 19 Januarie 1953) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Red Sky at Morning (1971), A Wedding (1978), en House of the Long Shadows (1983), en in die televisiereeks Here's Lucy (1968). Desi Arnaz is sy vader.
Suid-Afrikaanse Militêre Gesondheidsdiens
Die Suid-Afrikaanse Militêre Gesondheidsdiens, voorheen die Suid-Afrikaanse Geneeskundige Diens (SAGD), is die mediese komponent van die Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag en sy voorganger die Suid-Afrikaanse Weermag.
Die SAGD is in 1968 gestig deur die mediese eenhede van die Suid-Afrikaanse Leër, die Suid-Afrikaanse Lugmag, en die Suid-Afrikaanse Vloot uit die onderskeie diensmagte te neem en in 'n nuwe 'gemeenskaplike diensmag', die SA Geneeskundige Diens, in te deel. In 1979 is die SAGD tot die status van 'n gevegsdiens, gelyk aan die leër, lugmag en vloot, verhef. Die naam is in 1998 na 'Suid-Afrikaanse Militêre Gesondheidsdiens' verander. Suid-Afrikaanse Geneeskundige Diens (afgekort: SAGD) is die vorige naam van die huidige Suid-Afrikaanse Militêre Gesondheidsdiens.
Eugène Marais
Lewe en werk
duimnael|regs|200px|Eugène Marais as jong man.
Vroeë lewe en herkoms
Eugène Nielen Marais is op 9 Januarie 1871 in Pretoria gebore as die dertiende en jongste kind van die middeljarige Jan Christiaan Nielen Marais en Catherina Helena Cornelia van Niekerk. Sy vader is oorspronklik van Stellenbosch en sy moeder van Malmesbury en hulle is op 28 Maart 1843 met mekaar getroud. Die gesin bly op Jan se familieplaas Nektar in Jonkershoek in Stellenbosch tot 1860, waarna hulle trek na Bloemfontein, waar Jan in 1863 as staatsekretaris aangestel word. In 1867 word hy uit die staatsdiens ontslaan op aanklag van die verduistering van geld en vir ’n ruk word hy onder huisarres geplaas. Om verdere vervolging te voorkom, vlug die gesin in 1868 na Pretoria. Nadat hulle ’n ruk by sy pa se broer, Petrus Johannes "Lang Piet" Marais, in ’n kothuis op ’n plaas gewoon het, trek hulle na die ongerieflike maar deftige huis Lynnwood House in Pretoria. Drie kinders is vroeg oorlede, maar ses dogters en vier seuns word groot. Sy vader laat die opvoeding en versorging van die klein Eugène geheel en al aan die moeder en groter kinders oor, sodat Marais in wese vaderloos grootword. Dit is waarskynlik dat sy vader ten tye van Eugène se geboorte in die tronk was vir sy vroeëre misdade.
Opleiding
Eugène ontvang sy skoolopleiding hoofsaaklik deur medium Engels in Pretoria, eers vanaf vyfjarige ouderdom by mej. Anna Pottger in ’n strooidakkerkie op die Markplein, toe van die Engelse predikant aartsdeken A. Roberts in ’n rietdakhuisie buite Pretoria en later van ds. A.J. Begemann. President Thomas François Burgers is in hierdie tyd ’n huisvriend van die gesin.
Met die beleg van Pretoria deur die Boeremagte wat tydens die Eerste Vryheidsoorlog in Desember 1879 begin, word die inwoners van Pretoria in drie bewaringskampe geplaas en die Marais-gesin woon in hierdie tyd in tente in die militêre kamp. Kort na die einde van die Eerste Vryheidsoorlog stuur sy moeder hom in 1881 vir verdere skoolopleiding na Boshof, waar hy inwoon by sy oudste broer Charles, wat later voorsitter van die Unie-Volksraad en senator word. Sy suster Lizzie Niemeyer woon ook hier op die dorp en haar man Emil en Charles is vennote, eers in ’n wolsaak en toe daar ’n insinking in die wolmark is as algemene handelaars. Op Boshof gaan Eugène in Engels skool by David Field se skool. Wanneer die familiebesigheid swaartrek, besluit Lizzie in 1884 om saam met sommige van haar kinders na die Paarl te verhuis, waar die skoolopleiding goed en die lewenskoste laag is, en sy neem vir Eugène saam. Hy gaan skool by Paarl First Class Public School (later Paarl Boys High of die Hoër Jongenskool Paarl). In hierdie tyd skryf hy sy eerste gedigte in Engels, sommige waarvan in die Paarl District Advertiser gepubliseer word. Toe die tyd aanbreek om sy matriekeksamen te skryf, is hy nog te jonk en moet die skoolhoof spesiale verlof van die Onderwysdepartement verkry. In die winter van 1887 matrikuleer hy dan op sestienjarige ouderdom in die tweede klas. Op skool is hy joernalis van die Union Debating Society en sy vriende onthou later sy spitsvondigheid.
Loopbaan
Na skool keer hy in die winter van 1887 na Boshof terug en bly weer by sy broer Charles. Sy suster Lizzie se man Emil pleeg egter weens finansiële probleme selfmoord terwyl Lizzie haar veertiende kind verwag. Hy keer dan laat in 1887 saam met haar en haar jongste kinders terug na Pretoria, waar hy aanvanklik weer by sy ouerhuis inwoon. Eers word hy prokureursklerk by die firma Kuranda & Marais (sy broer Melt se firma). Daarna is hy vanaf 1888 joernalis by die Transvaal Advertiser, waarin hy later die parlementêre rubriek Glimpses from the hoekie behartig. Die redakteur in hierdie tyd is dr. John Scoble en Eugène se broer Hennie werk ook hier. By hierdie twee leer hy die beginsels van joernalistiek soos dit in daardie dae bedryf is. In 1889 kom hy vir die eerste keer in botsing met die regering wanneer hy die opmerkings rapporteer van die voorsitter van die parlement, B.H. Klopper, wat hy in ’n private gesprek maak. Klopper onderneem volgens hierdie opmerking om teenstanders van die konsessiebeleid kort te vat. Eugène word uit die persbank in die parlement verbied, waarna hy die verrigtinge uit die openbare banke rapporteer en sy rubriek se naam verander na Glimpses from the benches.
Land en Volk
In 1890 word hy op negentienjarige ouderdom redakteur van die weeklikse koerant Land en Volk. Hierdie pos kry hy met die ondersteuning van die volgelinge van president Kruger se vernaamste opponent, generaal Piet Joubert, wat op soek was na ’n gepaste redakteur om die regering en sy beleidsrigtings aan te vat. Om die sirkulasie van die koerant te stimuleer, begin hy om ook Afrikaanse berigte te plaas en werf so nuwe intekenare. Die bekende gedig deur ’n anonieme digter, Die arme boer, wat in Groot Verseboek opgeneem word, verskyn aanvanklik in Land en Volk. In Julie 1891 word Eugène saam met J. de V. (Jimmy) Roos eienaar van hierdie koerant, terwyl hy ook assistent-redakteur is van The Press, ’n Engelse dagblad in Pretoria. In Oktober 1892 koop hy vir Jimmy Roos uit en word hy alleeneienaar van Land en Volk en in hierdie blad skryf hy, naas enkele gedigte, ook reeds vanaf 1890 artikels in Afrikaans, waarmee hy voorarbeid vir die Tweede Afrikaanse Taalbeweging doen.
Hy kritiseer president Paul Kruger en sy regering so heftig dat hy in botsing met die president kom en in verskeie lastersake betrokke raak. Sy kritiek is veral teen die konsessiebeleid van die Volksraad, waarvolgens alleenregte vir handeldryf aan konsessiehouers verkoop word, wat vrye mededinging onmoontlik maak, korrupsie in die hand werk en die regering feitlik sonder uitsondering benadeel. In 1893 word hy selfs gearresteer vir kriminele laster nadat hy onthul dat die president twee verskillende reiskosterekeninge ingedien het vir ’n besoek aan Colesberg, terwyl hy in werklikheid ’n gas van die Kaapse Regering was. Na ’n uitgerekte hofsaak word Marais vrygespreek. Die Uitlanders soek in hierdie tyd ’n mondstuk om hulle griewe te lug en hulle steek voelers uit om Land en Volk op hierdie manier te gebruik, wat hulle dan ook in 1893 doen vir £2 500. Marais het die geld nodig omdat hy wil trou en die nuwe eienaars versoek hom om teen betaling nog vir ten minste twee jaar aan te bly as redakteur, met geen beperkinge oor wat hy in die koerant skryf nie.
Namens generaal Joubert van die Transvaalse regering onderhandel hy met die Uitlanders in Johannesburg kort voor die Jameson-inval en slaag daarin om hulle oor te haal om eerder met die Transvaalse Regering te onderhandel as om die Jameson-inval gewelddadig te steun. Hierna gaan hy self op kommando en is teenwoordig by die inhegtenisneming van Jameson en sy makkers. Land en Volk verloor egter baie steun na hierdie episode weens sy gesindheid as pro-Uitlander en anti-regering, aangesien die mense se simpatie nou eerder by die regering lê.
Persoonlike lewe
Reeds in 1892, nadat hy skaars mondig geword het, begin hy met die gebruik van morfien, waarskynlik as gevolg van ooreising en spanning in sy joernalistieke werk. Hoewel hy telkemale vir behandeling gaan en tyd in inrigtings deurbring om van hierdie verslawing ontslae te raak, beïnvloed dit hom die res van sy lewe. Ook in 1892 word hy toegelaat as ’n lid van die Vrymesselaarsbeweging en ag hierdie gebeurtenis so belangrik dat hy dit in sy Bybel aanteken. Na sy toelating tot die beweging in Maart van hierdie jaar vorder hy in Julie tot Metgesel en in Augustus tot Meester. In 1893 ontmoet hy vir Aletta (Lettie) Beyers, ’n kleinniggie van die latere generaal Christiaan Beyers. Sy woon in Natal en sy kom in Pretoria by haar niggie Lenie Boshof kuier, wat met Melt Marais (Eugène se broer) getroud is. In Augustus 1894 tree hy dan in Natal in die huwelik met Lettie, maar elf maande later (op 17 Julie 1895) sterf sy aan kraamkoors na die geboorte van hulle seun (Eugène Charles Gerard Marais) op 8 Julie 1895. Marais se suster Sophie Ueckerman neem die versorging van die baba oor en neem hom as haar eie aan. Uit meegevoel vir sy lot en dié van sy vriend, die landmeter Christiaan Vlok, wie se vrou ook in hierdie tyd kort na geboorte van ’n kind aan kraamkoors oorlede is, samel inwoners van Pretoria geld in om die twee wewenaars op ’n bootreis na Mauritius te stuur. Binne die volgende vyftien maande hierna sterf albei Marais se ouers ook.
Volgens die omroeper Friedel Hansen in sy boek Die handdruk van die dood: Die onvertelde storie van Eugène Marais, is Eugène vroeg in 1904 ’n loseerder by die Malans van Potchefstroom. Elisma Malan, ’n onderwyseres, verlaat die dorp baie skielik in die eerste gedeelte van die jaar en vertrek na die Wes-Kaap, waar sy kort na haar aankoms in April 1904 met die mynwerker Jacobus Abraham Bosman trou. Uit hierdie huwelik word die beroemde skrywer Herman Charles Bosman op 3 Februarie 1905 gebore en volgens Hansen is Eugène Marais waarskynlik sy biologiese pa. Behalwe die omstandigheidsgetuienis is daar geen verdere bewys vir hierdie bewerings nie. Hoewel Eugène nooit weer trou nie, het hy gedurende sy leeftyd verskeie meer of minder ernstige flirtasies met vroue, dikwels baie jonger as hy.
Oorsese reise
In Desember 1896 stel hy vir ene J.Y. O’Brien aan as redakteur van Land en Volk en vertrek hy aan boord van die Dunottar Castle na Londen. Vanaf Januarie 1897 studeer hy by die Inner Temple in die regte en bekwaam hom eers vyf jaar later in September 1901 as advokaat, nadat hy verskeie eksamens eers nie deurgekom het nie en baie ongereeld vakke afskryf. Hy raak in Londen geïnteresseerd in diverse vakgebiede soos Egiptologie, diernavorsing, hipnotisme, spiritisme en goëlery en hou onder andere ’n sjimpansee en marmoset (Suid-Amerikaanse apie) in sy woonstel aan, waar hy hulle gedrag bestudeer. Hy begin ook om al hoe meer belang te stel in die geneeskunde en skaf vir hom ’n stel mediese instrumente aan, doen navorsingswerk in ’n laboratorium en bekom aansienlike geneeskundige kennis. In sy jare in Londen besoek hy die vasteland van Europa ’n hele paar keer. Om homself te onderhou, doen hy los werkies deur onder andere by ’n horlosiemaker te werk.
Hy vertrek in Maart 1902 via Brussel in België op ’n geheime ekspedisie per boot na Dar-es-Salaam om plofstowwe na die Boeremagte te neem en doen onderweg ook Kaïro aan. Onderweg in Oos-Afrika ontvang hulle die berig van die vredesluiting. Hy besoek saam met die leier van die ekspedisie, ’n dokter genaamd dr. Aurel Schultz, die eiland Chiloaan en die stat Matjanga. Sodra die inwoners uitvind dat daar ’n dokter in hulle midde is, besoek hulle Schultz vir genesing en hy voer selfs operasies uit, waarby Marais hom bystaan en sodoende praktiese ervaring opdoen. Tydens hierdie besoek doen hy malaria op en vir meer as ’n week word vir sy lewe gevrees. Hoewel hy herstel, word hy hierna vir die res van sy lewe deurgaans gepla deur terugkerende malaria-aanvalle. Hulle verlaat die gebied eers teen die einde van Julie 1902 en kom in Augustus 1902 by Lourenço Marques uit. Hiervandaan is Marais voort na die Transvaal, terwyl dr. Schultz toegang tot Transvaal geweier is en noodgedwonge weer terugkeer na Europa.
Land en Volk na Marais se terugkeer na Suid-Afrika
Terug in Pretoria word hy teen Oktober 1902 as advokaat tot die Balie toegelaat. Hy leen geld om Land en Volk weer op die been te bring, op voorwaarde dat hy ’n neutrale politieke houding sal inneem en sy hoofartikels voor publikasie aan die Britse owerheid sal voorlê. Die owerheid onderneem ook om die blad met £500 per kwartaal te subsidieer. Gustav Preller is aanvanklik die redakteur en enigste personeellid. Ten spyte van die ondernemings is Land en Volk meermale in konflik met die Britse owerheid en die owerheid dreig om die blad te sluit, terwyl die beloofde subsidie aanvanklik traag betaal word en in 1903 heeltemal opdroog. Gustav Preller word dan aangestel as assistent-redakteur van De Volkstem, met J.S.M. Rabie wat hom in 1903 by Land en Volk opvolg as redakteur. Rabie word nie lank daarna nie opgevolg deur J. Vrolik.
Hoewel Eugène die bestuur van die koerant feitlik geheel en al aan die redakteurs oorlaat, werk hy tog in die begin van 1905 saam met Gustav Preller in die veldtog vir Afrikaans. Hy publiseer van sy Afrikaanse gedigte in die koerant (onder andere Die smid en Piet van Snaar, beide onder die skuilnaam Klaas Vakie) terwyl Winternag in Preller se De Volkstem verskyn. ’n Aantal hoofartikels in Land en Volk word ook aan Afrikaans gewy. In 1903 skryf Eugène ’n regsboek aangaande Deeds Office Practice of the Transvaal, wat deur die Land en Volk se drukkery gepubliseer word.
Tydperk in die Waterberge
In 1905 verkoop hy Land en Volk en praktiseer daarna as advokaat in Pretoria. Charlie Pienaar trou in hierdie tyd met Louise, wat Eugène se huislike lewe ontwrig, hoewel hy steeds vir ’n ruk ’n huis met hulle deel. Vanaf die einde van 1906 praktiseer hy in Johannesburg, waar hy in Hillbrow bly. Die rede vir sy verhuising na Johannesburg is onbekend, hoewel hy hier waarskynlik beter sou vaar met sy regspraktyk en een groot opdrag kry wat hom £800 in die sak bring. Hier het hy ’n liefdesverhouding met Anne, ’n meisie veel jonger as hy, wat skipbreuk ly. Laat in 1907 vertrek hy na die Waterberg, waar hy eers op die plaas Doornhoek van Willem van Staden bly om te prospekteer. Na sowat ’n jaar neem hy sy intrek by oom Gysbert en tant Maria van Rooyen van Rietfontein en ontmoet hier ook die jong Jane Brayshaw, wat by hulle aan huis gewerk het. Op Rietfontein spandeer hy meeste van die lang tyd wat hy in die Waterberg bly. In sy tyd hier maak hy ’n indringende studie van die gedrag van wilde diere, waaronder bobbejane, ape, termiete, voëls, reptiele en slange in hulle natuurlike habitat en bestudeer selfs die bevrugting van die aristida grassoort. Hy verwerf ook bekendheid as “wonderdokter”, wat onder andere deur hipnose ’n vrou van verlamming genees. Sy navorsing in die gedrag van diere en ook in die gebruik van hipnose en telepatie is sy tyd ver vooruit en is meer gevorderd as enigiets anders wat op daardie stadium in die wêreld bekend is. Hierdie gedeelte van sy lewe is die onderwerp van die rolprent Die wonderwerker, waarvoor Chris Barnard die draaiboek skryf en die rolprent word geregisseer deur Katinka Heyns.
Wanneer daar ’n tinmyn op die plaas Doornhoek opgerig word, is hy vir ’n tyd in ’n vaste betrekking aangestel as die myndokter. Geriefshalwe bly hy in hierdie tyd in die hotel op Doornhoek, hoewel meeste van sy besittings steeds op Rietfontein is. Na die beëindiging van sy amp as myndokter spandeer hy tydperke op die plase  Swaershoek en Purekrans, waar hy aan die eienaars mediese hulp verleen en die tyd gebruik om sy natuurnavorsing voort te sit. Hy keer terug na Rietfontein en word dan in Julie 1911 aangestel as resident-vrederegter by die polisiestasie wat naby Rietfontein gestig is. Die Waterberge word in hierdie tyd getref deur ’n knellende droogte wat ’n hele aantal jare duur, wat Eugène noop om op grond van sy waarnemings ’n artikel te skryf oor Notes on some aspects of extreme drought in the Waterberg, wat hy in Januarie 1914 aan die Weerburo stuur, waarna dit in die Agricultural Journal gepubliseer word. Deur die vermelding van feite en syfers uit sy waarneming toon Marais aan dat die subkontinent stelselmatig aan die opdroog is. Hierdie artikel kom onder die aandag van die Smithsonian Instituut in Washington, wat toestemming verkry om dit ook in Amerika te publiseer. Tydens sy verblyf in die Waterberge keer Marais periodiek terug na Boshof en sy broer Charles om van sy verslawing genees te word, die laaste keer vir ’n lang periode in 1915. As gevolg van die terugkerende malaria-aanvalle en morfienverslawing is hy egter in 1916 verplig om permanent terug te keer stad toe waar beter mediese dienste beskikbaar is.
Na tydelike genesing op ’n plaas in die Springbokvlakte naby Warmbad keer hy in 1917 as advokaat terug na Pretoria en woon in by sy suster Sophie Ueckerman. Hy sien nou meer van sy seun en hulle verhouding is hegter as ooit. In 1918 trek Eugène egter en woon nou in by die losieshuis van sy suster Jess Rex. Hier kry hy baie te doen met Jess se dogter, Mabel Malherbe. Mabel is getroud met die prokureur Kenne Malherbe en die Malherbes, Eugène en Tielman Roos kom op die gedagte van ’n vrouetydskrif in Afrikaans, wat Mabel dan stig as Die Boerevrou. Eugène lewer bydraes vir hierdie blad, waaronder sy bekende gedig Waar Tebes in die stil woestyn wat in die Maart 1919 uitgawe verskyn. Die meeste van sy tyd gebruik hy egter om aan The soul of the ape te werk en hierdie manuskrip het hy reeds teen die einde van 1918 voltooi, waarna hy deurlopend daaraan skaaf en wysig. Hy oorhandig die eerste voltooide manuskrip aan sy seun, wat dit oortik en ’n afskrif hou. Dit is hierdie afskrif van sy seun wat in 1969 gepubliseer word, aangesien alle veranderinge wat Eugène later aanbring, verlore raak.
Vriendskap met Tielman Roos
Met Tielman Roos, later bekende politikus, knoop Eugène ’n hegte vriendskap aan en woon selfs ’n ruk na Roos se vrou se dood by hom in sy huis in Sunnyside. Hy is ook deeltydse medewerker aan Die Volkstem, vir wie hy onder meer die belangrikste hofverslae behartig en gereelde resensies en artikels skryf. Gustav Preller is ook in beheer van bydraes vir Die Brandwag en Eugène skryf dus gereeld resensies vir hierdie blad. Sy bespreking van J.R.L. van Bruggen se Lente-stemme lei tot polemiek wanneer sy mening dat die digter aan sy teks moet werk, deur P.C. Schoonees bevraagteken en deur Gustav Preller verdedig word.
Liefdsverhoudings met Flossie Kay en Joan Harley
Hy knoop in hierdie tyd ’n ernstige verhouding aan met die jong tikster Flossie Kay (wat ’n manuskrip van The soul of the ape vir hom tik) en daar is op ’n stadium selfs sprake van ’n huwelik, maar hierdie verhouding loop na ongeveer twee jaar op die rotse. Vir ’n ruk het hy dan ’n verhouding met die baie jong Joan Harley, dogter van die Meester van die Hooggeregshof. Sy morfien-gebruik ruk egter weer hand-uit en hy spandeer geruime tyd in Weskoppies in Pretoria, waar hy aan die begin van 1921 tydelik genees is.
Vriendskap met C. Louis Leipoldt
Hy raak dan bevriend met C. Louis Leipoldt en hulle bly selfs ’n ruk saam, maar na ’n breuk in die vriendskap trek Marais vir die eerste keer tydelik by Gustav Preller in.
Vriendskap met Fanie van Wyk
Vanaf September 1921 tot Mei 1922 is hy vennoot in die prokureursfirma van S.J. (Fanie) van Wyk, ’n vriend van Preller, op Erasmus (tans Bronkhorstspruit). Van Junie 1922 is hy prokureur op Heidelberg, Transvaal, waar hy namens Fanie van Wyk ’n praktyk stig, met R.G. (Rudolf) Coetsee as vennoot. In 1922 kry hy egter ’n nuwe vennoot in Cecil Lawrance en hulle praktiseer onder die naam Marais & Lawrance, maar hierdie vennootskap hou ook nie baie lank nie en teen 1923 het Lawrance die praktyk verlaat.
Vriendskap met A.G. Visser
Op Heidelberg raak Eugène vanaf 1923 bevriend met A.G. Visser, wat pogings aanwend om hom van sy morfinisme te genees en op ’n stadium daarin slaag om sy morfiengebruik drasties te verminder. Sy gebruik vermeerder egter weer, veral toe Visser langdurig siek word. Eugène moedig in hierdie tyd vir Visser aan met sy gedigte en speel ’n groot rol daarin dat Visser begin om te publiseer.