cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wisselstroom
Effekte by hoë frekwensies
Gelykstroom vloei uniform deur die hele deursnee van 'n uniforme geleier. Wisselstroom word forseer weg van die middel van die geleier af na die buitenste oppervlak. Dit gebeur omdat die versnelling van 'n elektriese lading in wisselstroom golwe van elektromagnetiese uitstraling veroorsaak wat die voortplanting van elektrisiteit na die middel van 'n geleier met hoë geleidingsvermoë uitkanselleer. Hierdie verskynsel word die huideffek genoem. By baie hoë frekwensies vloei die stroom nie meer in die geleier nie, maar vloei effektief op die oppervlak van die geleier binne 'n paar huiddieptes, waar huiddiepte die afstand is waarby stroomdigtheid met 63% afgeneem het. Selfs by relatiewe lae frekwensies gebruik in elektrisiteitsverspreiding (50 - 60 Hz), is daar steeds 'n nie-uniforme verspreiding van stroom in die geleiers. Die huiddiepte van 'n koper geleier is rondom 8.57 mm by 60 Hz. Omdat die stroom op die oppervlak vloei, word die effektiewe dwarssnit van die geleier verminder, wat weer die weerstand van die geleier verhoog omdat weerstand omgekeerd eweredig is aan die dwarssnee area. Die WS weerstand van 'n geleier is dus hoër as die GS weerstand en dit veroorsaak meer ohmiese verliese a.g.v. verhitting van die geleier.
Tegnieke om WS weerstand te verminder
Vir lae tot medium frekwensies, kan geleiers verdeel word in baie klein draadjies wat almal van mekaar geïsoleer is en die relatiewe posisies van die draadjies word spesifiek gerangskik in die geleierbondel. Geleiers wat op hierdie manier gemaak word staan bekend as Litzdraad. Dit help om die huideffek te verminder deur meer stroom te forseer om uniform deur die hele dwarssnee van die geleier te laat vloei.
Tegnieke om elektromagnetiese straling te verminder
By frekwensies tot by sowat 1 GHz, word pare drade saam gedraai in 'n kabel om 'n gedraaide draadpaar te vorm. Hierdie tegniek verminder die verliese a.g.v. elektromagnetiese straling en induktiewe koppeling. Die gedraaide paar moet gebruik word met 'n gebalanseerde seinstelsel, sodat die twee drade strome dra wat ewe groot is met verskillende rigtings sodat hulle mekaar se straling uitkanselleer.
Koaksiale kabels word algemeen gebruik by klankfrekwensies en hoër. 'n Koaksiale kabel het 'n geleidende draad binne-in 'n geleidende buis wat van mekaar geskei word deur 'n diëlektriese laag. Die stroom wat vloei in die binneste geleier is gelyk maar teenoorgesteld aand die stroom op die binne-oppervlak van die buitenste buis. Die elektromagnetiese veld bly dus binne-in die kabel en daar is baie min energie verlore weens straling of koppeling buite die kabel. Koaksiale kabels het aanvaarbaar min verliese vir frekwensies tot swat 5 GHz. Vir mikrogolf frekwensies hoër as 5 GHz, word die verliese (meestal weens die weerstand van die binneste geleier) te hoog, wat golfleier s 'n meer effektiewe medium maak om energie oor te dra.
By frekwensies hoër as 200 GHz, word die nodige golfleier afmetings onprakties klein en die ohmiese verliese in die golfleier raak te groot. In hierdie geval kan optiese vesel gebruik word.
Wiskunde van WS spannings
[[Lêer:Sine voltage.svg|regs|duimnael|'n Sinusvormige wisselstroom:
2 = Piek-tot-Piek,
3 = Effektiewe waarde (WGK),
4 = Periode]] WS spanning kan wiskundig geskryf word as 'n funksie van tyd:
waar
Die piek-tot-piek spanning is die verskil tussen die positiewe en negatiewe pieke. 'n WS spanning verander dus tussen  en . Die piek-tot-piek spanning word gewoonlik geskryf as V_{\rm pp} of V_{\rm P-P} .
Drywing
Die verhouding tussen spanning en die drywing gelewer aan 'n las is:
Eerder as om die oombliklike drywing p(t)
Voorbeeld
Beskou 'n 230 V WS toevoer, soos in Suid-Afrika gebruik word. Dit word so genoem omdat die WGK 230 V is. Om die piekspanning te bereken kan die volgende vergelyking gebruik word:
Livingstone en Stanley
Wetenskaplik was sy reise verdienstelik in die sin dat hy die fragmentariese kennis oor die Oos-Afrikaanse mere gesistematiseer het. Livingstone se reise het in die teken van menslike en wetenskaplike belangstelling gestaan, terwyl Stanley se laaste reise in diens van Europese imperialisme in Afrika was. Die twee bekendste ontdekkingsreisigers van die 19e eeu, dr. David Livingstone en Henry Stanley, se reise in Afrika het saamgeval met hernieude Europese belangstelling in Afrika en groeiende humanitêre gevoelens vir die bevolking van die vasteland.
Voor die ontdekkingsreise was die slawehandel die enigste rede vir Europa se belangstelling in Afrika, maar nadat die ontdekkingsreise die binneland bekend gemaak het, het die sogenaamde wedloop om Afrika ("scramble for Africa") begin. Sowel Livingstone as Stanley het veelgelese boeke oor hul reise gepubliseer en het 'n aansienlike inkomste daarmee verdien. Livingstone se boeke, wat in die eerste plek daarop gemik was om die Europese publiek in te lig, het saaklike titels gehad.
Die titels van Stanley se boeke was egter stemmingsvoller: Through the dark continent (1878) of In darkest Africa (1890) is titels wat duidelik aandui hoe veraf en geheimsinnig Afrika aan die einde van die 19e eeu nog vir die Europeërs was.
Bekende kennis van Afrika
Hoewel baie kennis oor Afrika in die loop van die 19e eeu ingesamel is, het daar tog geografiese raaisels oorgebly en het insig in die kultuur van die Afrikavolke glad nie bestaan nie. Kaarte van Afrika was aan die einde van die 19e eeu noodgedwonge nog onvolledig, maar die wit kolle waarmee onbekende gebiede aangedui is, was baie kleiner as aan die einde van die 18e eeu.
Die kaarte wat toe bestaan het, was amper niks anders nie as blote seekaarte waarop die verloop van die kus sigbaar aangedui is, en selfs die kus was nie volledig en noukeurig verken nie. Europa se onkunde oor Afrika was verbysterend as in aanmerking geneem word dat handelskontakte met die vasteland sedert die 15e eeu bestaan het. Die belangstelling was egter beperk tot handelsposte en tot Blankbewoonde Suid-Afrika. As redes vir die onkunde oor Afrika is dikwels aangevoer dat die binneland ontoeganklik was weens die swak bevaarbaarheid van die riviere, tropiese siektes, vyandige inboorlinge, ensovoorts.
Die hoofrede was eintlik dat Afrika, afgesien van die slawehandel, niks gehad het om Europa te bied nie. Onder invloed van toenemende filantropisme en veranderde ekonomiese toestande het Europa se houding teenoor Afrika egter begin verander. Die geografiese ondersoek was aanvanklik veral op Wes- en Noord-Afrika gerig. Die grootste aandeel in die ontdekkingswerk is deur Brittanje gelewer. Teen die helfte van die 19e eeu was Wes-Afrika min of meer bekend en is die aandag op oos – en Sentraal-Afrika gevestig. In die ontsluiting van hierdie deel van die vasteland het Livingstone en Stanley baanbrekerswerk gedoen.
Livingstone
David Livingstone is op 19 Maart 1813 in Blantyre in Skotland gebore. Sy vader, ŉ teehandelaar, het 'n groot bewondering vir sendingwerk gekoester en hy het sy seun verbied om enigiets anders as teologieboeke te lees. Op 10-jarige leeftyd het Livingstone in 'n tekstielfabriek begin werk en sy vrye tyd aan selfstudie gewy. Hy het 'n groot belangstelling in reisverhale en natuurgeskiedenis gehad en het onder invloed van die werke van die Duitse sendeling Gützlaff besluit om self sendeling te word.
Op 23-jarige leeftyd het Livingstone hom by die Universiteit van Glasgow ingeskryf om Grieks, teologie en medisyne te studeer en in 1837 is hy deur die London Missionary Society as kwekeling aanvaar. Hy het sy studies in 1840 voltooi en is deur die LMS na Suid-Afrika gestuur. Hy wou aanvanklik na China gaan, maar die Opiumoorlog het dit verhinder. In 1841 het Livingstone die sendingstasie by Kuruman in die destydse Betsjoeanaland bereik. Die stasie is gestig deur dr. Robert Moffat, met wie se dogter, Mary, Livingstone in 1844 getroud is.
Koors en die tsetsevlieg het dit vir Livingstone onmoontlik gemaak om sendingstasies langs die bolope van die Zambezi te stig. In 1852 het Livingstone met sy gesin na Kaapstad gereis en sy vrou en kinders op Oswell se onkoste na Brittanje teruggestuur. Op pad terug na Linyati by die Zambezi het hy Kolobeng aangedoen, waar die Boere intussen die stasie geplunder en sy voorrade vernietig het. Livingstone het deurgedruk na Linyati, van waar hy in November 1853 op sy eerste opsienbarende reis vertrek het.
Tydens die togte wat hy tot in daardie stadium onderneem het, het Livingstone kennis gemaak met die slawehandel in Sentraal- en Oos-Afrika, wat in die hande van die Arabiere was. Volgens die tipiese liberalisme van die 19e eeu het hy geredeneer dat die onmenslike slawehandel en ander euwels uit Afrika verdryf kon word deur die vasteland met die ekonomies ontwikkelde dele van die wêreld in aanraking te bring. Die vrye spel van ekonomiese kragte sou dan vanself daartoe lei dat die bewoners van Afrika 'n hoër welstandspeil behaal.
Daardeur, en veral ook deur die verkondiging van die Evangelie, sou beter insigte ontstaan en sou die Swart volke uit eie beweging state vorm waarin reg en orde sou heers. Sy oortuiging dat Afrika vir die moderne handel ontsluit moes word en sy groeiende belangstelling in die geheime van die vasteland, het van die sendeling Livingstone ŉ ontdekkingsreisiger gemaak. Op 11 November 1853 het Livingstone, vergesel deur 27 Makololo-stamlede wat as draers opgetree het, uit Linyati weswaarts vertrek op soek na 'n deurgang tussen Noord-Betsjoeanaland en die weskus.
Op 31 Mei 1854 het hy Luanda bereik, siek aan koors wat hy opgedoen het in die moerasgebied waar die sytakke van die Kongo en die Zambezi hul oorsprong het. Livingstone het 'n aanbod om na Brittanje terug te keer, van die hand gewys en het op 1 Januarie 1855 saam met die Makololo die terugtog na hul stamland aangepak. In November 1855 het Livingstone op sy tweede groot reis vertrek, hierdie keer vanuit Linyati ooswaarts, al met die Zambezi langs na die kus.
Twee weke na sy vertrek het hy die waterval in die Zambezi wat onder die inboorlinge bekend gestaan het as die "rook wat raas", ontdek en na koningin Victoria genoem. Dit was vir hom 'n teleurstelling om te ontdek dat die Zambezi nie tot dieper in die binneland bevaarbaar was nie. In Maart 1856 het hy die Portugese nedersetting by Tete bereik en twee maande later was hy in Quelimane aan die ooskus. Aan die einde van 1856 het hy teruggekeer na Brittanje, waar hy ŉ heldeontvangs geniet en 'n boek oor sy reise geskryf het.
Die ekspedisie het van die begin af rampspoedig verloop. Die inboorlinge wat saamgegaan het, was onbetroubaar, die stoombote was elke nou en dan onklaar en Livingstone was in voortdurende twis met sy reisgenote, veral Baines. Die reis is deur die Britse regering gefinansier en die amptenare en wetenskaplikes wat saam met Livingstone gereis het, het later verklaar dat hy dikwels hardkoppig en onregverdig opgetree het. Die geringe aandag wat hy gedurende al sy reise aan sy gesondheid geskenk het, het daartoe gelei dat hy kort-kort siek was aan koors.
Tydens die ekspedisie is Mary Livingstone by Shupanga oorlede (1862). Kort daarna het Livingstone die Njassameer (tans die Malawimeer) ontdek en verken. Slegs 10 dae se reis van die Bangweulumeer af is die ekspedisie teruggeroep. In 1864 het Livingstone met die Lady Nyasa, 'n stoomboot waarmee hy op die mere en riviere gevaar het, oor die Indiese Oseaan na Bombaai gevaar, van waar hy na Brittanje teruggekeer het. Nog voordat sy nuwe boek in Brittanje gepubliseer is, was hy terug in Afrika.
Die ekspedisie wat Livingstone in 1865 aangepak het, het hy gedeeltelik self gefinansier. Die doel was om die oorsprong van of die Nyl-, of die Kongorivier te vind. Hy het van die monding van die Ruvumarivier na die Njassameer gereis en daar nuwe waarnemings gedoen. Die meeste van sy draers het gedros en aan die ooskus die nuus versprei dat hy in die binneland gesterf het. Sy gesondheid het vinnig verswak (hy was voortdurend siek aan disentrie) en die meeste van sy voorrade is deur die drosters gesteel.
Nogtans het hy verder noordwaarts gereis en die Tanganjikameer ontdek. Van daar af was hy op die hulp van Arabiese slawehandelaars aangewese. In die daaropvolgende 4 jaar het Livingstone die Mwerumeer en die Bangweulumeer ontdek, steeds op soek na die oorsprong van die Nyl of die Kongo. In 1869 was hy uiteindelik terug by Ujiji aan die oostelike oewer van die Tanganjikameer. Van daar af het hy die gebied van die Lualaba, 'n boloop van die Kongo, verken. Tydens hierdie togte was hy ooggetuie van die wreedheid van die Arabiese slawehandelaars, sodat hy alle bande met hulle verbreek het en niemand meer gehad het om op te steun nie. Omdat daar soveel jare lank geen nuus oor Livingstone in Europa en die VSA ontvang is nie, is verskeie ekspedisies gestuur om na hom te soek.
Henry Morton Stanley, in opdrag van die New York Herald, was die leier van een van die ekspedisies. In 1871 het hy Livingstone by Ujiji dodelik siek aangetref. Hoewel Livingstone nie saam met Stanley wou terugkeer nie, was die koms van die joernalis tog ŉ uitkoms. Stanley het hom verpleeg en nadat hy Ujiji verlaat het, voorrade en draers uit Zanzibar na Livingstone gestuur. In Augustus 1872 het Livingstone op sy laaste reis vertrek, nog steeds op soek na die oorsprong van een van die twee groot riviere. By die moerasse van Bangweulu was hy so siek dat hy nie meer regop kon sit nie en gedra moes word. Op 30 April 1873 het hy by die dorpie Chitambo, in die omgewing van IIlala, gesterf. Sy draers het sy hart uitgesny en begrawe en daarna sy gebalsemde lyk saam met al sy waardevolle dokumente oor 'n afstand van meer as 1 600 km na Zanzibar gedra. Op 18 April 1874 is sy liggaam in die Westerminster-abdy begrawe.
Stanley
Op 15-jarige leeftyd het hy na Liverpool weggeloop en 'n skeepsjonge geword. In 1859 het hy in New Orleans in die VSA aangekom, waar hy deur Henry Morton Stanley bevriend en aangeneem is. Kort nadat hy sy naam na Henry Morton Stanley verander het, is sy weldoener oorlede. Stanley het 'n swerwersbestaan gevoer. Hy was onder andere ŉ soldaat in die Amerikaanse Burgeroorlog, 'n matroos en spesiale korrespondent in die Wilde Weste. In 1867 is hy as spesiale korrespondent van die New York Herald aangestel.
In die hoedanigheid was hy onder meer in Oos-Afrika tydens die Britse veldtog teen Theodore II van Ethiopië en in die latere Ghana tydens die Britse veldtog teen die Asjanti. Hy was in Madrid as oorlogskorrespondent tydens die Spaanse Revolusie (1868) toe hy van die New York Herald opdrag ontvang om via Egipte (vir die opening van die Suezkanaal in 1869) na Oos-Afrika te reis en na Livingstone te soek. Stanley het Livingstone in November 1871 by Ujiji aangetref.
Die ontmoeting was 'n keerpunt in sy lewe. Na Livingstone se dood het hy opdrag ontvang om dele van Afrika verder te verken. Ondanks die ontdekkingswerk van Livingstone, sir Richard Burton, sir Samuel Baker en John Speke het daar nog geen duidelike beeld van die meregebied in Oos-Afrika bestaan nie en Stanley het tussen 1874 en 1876 in die gebied gereis. Die reis is deur die Daily Telegraph en die New York Herald gefinansier.
Stanley het op 'n meer joernalistieke en 'n hardhandiger wyse as Livingstone te werk gegaan en het meer as een keer gewelddadig met die inboorlinge gebots. In Brittanje het hy 'n ongunstige reputasie verwerf. Tog het sy besoek aan Buganda (vandag Uganda) daarloe gelei dat sendelinge in 1876 daar toegelaat is en dat die gebied uiteindelik 'n Britse protektoraat geword het. Van Buganda af het Stanley na die Victoriameer gereis en die presiese omvang van die meer bepaal. Later het hy dieselfde met die Tanganjikameer gedoen.
In 1876 het Stanley met die eintlike doel van sy ekspedisie begin: verdere verkenning van die Lualaba. Die rivier het die oorsprong van die Kongo geblyk te wees en Stanley het met 'n stoomboot, die Lady Alice, op die rivier gevaar tot by 'n meer wat hy Stanley Pool genoem het. Anderkant die meer, by 'n waterval wat as Stanley Falls bekend geword het, was Stanley verplig om die reis na die weskus oor land voort te sit. Op 12 Augustus 1877 het hy die kus van die Atlantiese Oseaan bereik.
Sy 3 Blanke metgeselle en die helfte van sy bykans 300 inboorlingdraers het tydens die reis omgekom. In opdrag van koning Leopold I van België het Stanley tussen 1879 en 1884 die hele Kongogebied oopgestel. Die deursettingsvermoë waarmee hy 'n pad van die kus na Stanley Pool gebou en poste langs die rivier opgerig het, het aan hom onder die inboorlinge die naam "Rotsbreker" besorg. By die Kongres van Berlyn (1884/85) is die Kongo-Vrystaat as die private besit van die Belgiese koning erken.
Stanley se laaste ekspedisie in Afrika (1887-1889) was 'n opspraakwekkende avontuur wat sy reputasie veral in Brittanje verder verswak het. Emin Pasja, die goewerneur van die Egiptiese provinsie Ekwatorie, is deur opstandige Soedanese Mahdiste van die buitewêreld afgesny en Stanley is uitgenooi om die ekspedisie vir sy bevryding te lei. Die ekspedisie was swak georganiseer en het talle lewens geëis. ŉ Groep wat die agterhoede moes vorm, het vermis geraak en is eers weer deur Stanley opgespoor nadat hy tot sy verbasing deur die pasja self meegedeel is dat hy nie bevry wou wees nie.
Op die terugreis is die omvang van die Albertmeer bepaal en is die Ruwenzoriberge ontdek. Die berge was deur mis bedek toe die Victoriameer in 1864 ontdek is en in 1876 het Stanley self verbygetrek sonder om die berge raak te sien. Daar is vasgestel dat die Ruwenzorigebergte die legendariese Maanberge van Ptolemaeus was. Stanley is in 1890 met Dorothy Tennant getroud en hulle het ŉ seun, Denzil, aangeneem. Twee jaar later het hy sy Amerikaanse burgerskap laat vaar en 'n Britse onderdaan geword.
Tussen 1895 en 1900 was hy 'n lid van die Laerhuis. In 1897 het hy Suid-Afrika besoek en die boek Through South Africa geskryf. In 1899 het hy 'n sirskap ontvang. Hy is op 10 Mei 1904 oorlede en is by Pirbright begrawe na 'n diens in die Westminster-abdy.
Bottersnoek
Die Bottersnoek (Lepidopus caudatus) is 'n vis wat voorkom in die oostelike Atlantiese Oseaan tot by die weskus van Suid-Afrika, Australië en Nieu-Seeland. Die vis het 'n lang lyf met 'n kleinerige gevurkte stertvin en die dorsale vin strek van die kop tot by die stert. In Engels staan die vis bekend as die buttersnoek.
Philippa Coulthard
Philippa Coulthard (gebore 25 November 1992) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Annabelle: Creation (2017) en in die televisiereeks The Catch (2016).
William Penn Symons
Generaal-Majoor Sir William Penn Symons (1843 – 1899) was 'n Britse soldaat en is in 1843 in Cornwall gebore. In 1863 sluit hy aan by die 24th Regiment of Foot en veg in die Galeka-veldtog in 1877 in Oos-Kaapland en in die Zoeloeoorlog van 1879. Nadat hy jare lank krygsdiens gedoen het in Birma, Indië en elders in die Ooste, is hy net voor die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog bevorder tot Generaal-majoor en in Natal gestasioneer. 'n Paar dae na die begin van die oorlog is hy by Talanaheuwel noodlottig gewond en is op 20 Oktober 1899 oorlede.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1958
Die sesde FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi (Sweeds: Världsmästerskapet i Fotboll – Sverige 1958; Engels: FIFA World Cup) is vanaf 8 tot 29 Junie 1958 in Swede aangebied. Dit was die eerste Sokker-Wêreldbekertoernooi wat in Swede aangebied is en die vierde in Europa.
16 nasionale sokkerspanne het aan die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1958 deelgeneem. Die spanne is in vier groepe verdeel, waarvan die twee beste spanne van elke groep na die uitklopfase deurgedring het. Brasilië het die trofee gewen nadat hulle die gasheer Swede met 5–2 in die eindstryd geklop en sodoende hul eerste wêreldbekertitel ingepalm het. Frankryk het in die derde en die verdedigende kampioen Wes-Duitsland in die vierde plek geëindig.
Die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan het nie aan die toernooi deelgeneem nie omdat hulle nie ’n lid van FIFA was nie. Die nasionale sokkerspanne van Noord-Ierland, die Sowjetunie en Wallis het vir die eerste keer aan ’n Sokker-Wêreldbekertoernooi deelgeneem.
Lys van Romeinse keisers
Hier volg 'n lys van Romeinse keisers:
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1958
Tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1958 het die Franse Just Fontaine 13 doele aangeteken, meer as enige ander sokkerspeler tydens een enkele Sokker-Wêreldbekertoernooi. Dié toernooi word ook vir die destydse 17-jarige Brasiliaanse Pelé se internasionale debuut onthou.
Lys van Romeinse keisers
Krisis van die 3de eeu
{| align="right"
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1958
Toewysing
Swede is op 23 Junie 1950 in Rio de Janeiro, net voor die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1950 in Brasilië, deur FIFA gekies as die gasheer vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1958. Daar was geen ander land wat homself as kandidat beskikbaar gestel het nie.
Kwalifisering
Die gasheer Swede en die verdedigende kampioen Wes-Duitsland het regstreeks vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1958 gekwalifiseer. Van die 14 oorblywende plekke is nege vir nasionale sokkerspanne van UEFA (Europa) gereserveer, drie vir CONMEBOL (Suid-Amerika) en een vir CONCACAF (Karibiese gebied, Noord- en Sentraal-Amerika). Een plek is tydens ’n uitspeelwedstryd tussen AFC (Asië) en CAF (Afrika) beslis.
Nóg Afrikalande nóg Asiatiese lande het daarin geslaag om vir dié toernooi te kwalifiseer.
Die 1958-toernooi is tot dusver die enigste Sokker-Wêreldbeker waarvoor elkeen van die vier lande van die Verenigde Koninkryk gekwalifiseer het, naamlik Engeland, Noord-Ierland, Skotland en Wallis.
Kwalifiserende spanne
Die volgende 16 spanne het vir die finale toernooi gekwalifiseer:
[[Lêer:Qualification for the 1958 FIFA World Cup.png|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Wedstryde is in die volgende stede gespeel:
Formaat
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1958 is oor 22 dae tussen 16 verskillende nasies oor 35 wedstryde uitgespeel. Dit het op 8 Junie 1958 op die Råsunda-stadion in Solna met ’n wedstryd tussen die gasheer Swede en Meksiko afgeskop. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 29 Junie met die eindstryd tussen Swede en Brasilië, waartydens Brasilië die Jules Rimet-trofee ingepalm het.
NG gemeente Worcester-Oos
duimnael|170px|regs|Ds. Andreas Stefanus Cronjé is in 1950 as die gemeente se eerste leraar bevestig. Hy het hier gebly tot sy aanstelling in 1956 as sekretaris vir evangelisasie in die Kaapse Kerk. duimnael|regs|170px|Ds. Gerrit Conradie le Roux, leraar van 1957 tot 1960.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1958
Kalender
Die volgende tabel dui die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1958 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die groepfase, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Groepfase
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1958 is deur 16 nasionale sokkerspanne uitgespeel. Vir die groepfase is die 16 deelnemende spanne in vier groepe van vier spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Twee punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop en geen punte vir ’n nederlaag: as twee of meer spanne gelyk op punte was, is afhangende van die situasie uitspeelwedstryde ingespan.
NG gemeente Worcester-Oos
Die NG gemeente Worcester-Oos is ’n gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Sinode Wes-en-Suid-Kaapland met sy middelpunt op die dorp Worcester.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1958
Groepfase
Klassifisering binne elke groep was gegrond op die volgende puntestelsel:
NG gemeente Worcester-Oos
Die gemeente is op 12 Februarie 1950 van die moedergemeente, Worcester, afgestig. 'n Besonderse verskeidenheid dele het met afstigting die geheel uitgemaak. Die bekende buitewyke De Wet, Nonna, Nuy, Overhex en Aan-de-Doorns het aan die begin binne sy grense geval. Op die dorp het dit gestrek van Riebeekstraat af ooswaarts in die rigting van die ou paglande wat toe reeds 'n pragtig beboude gedeelte van die dorp was. Daarby het dit ook die snel-ontwikkelende nywerheidsgebied ingesluit waar duisende en duisende mense daeliks in verskillende fabrieke werksaam is. Ook die Tegniese Kollege hoort hierby, asook die pragtige tehuis Erica, wat deur die ACVV vir laagbesoldigde vroue opgerig is. In die saal van hierdie tehuis is van die begin af die eredienste gehou.
Op Sondag 12 Maart 1950 het die voorstelling van die eerste kerkraadslede plaasgevind. Die eerste gekom-bineerde kerkraadsvergadering om 'n leraar te beroep is op 20 Maart 1950 gehou. Ds. A.S. Cronjé, wat toe presies vyf jaar lank die gemeente Worcester bedien het, is beroep en hy het dit aangeneem. Sy bevestiging het op 22 Julie plaasgevind. By daardie geleentheid is die rede deur ds. W.A. Landman van Malmesbury uitgespreek. Terwyl hy nog konsulent was, het hy op Sondagaand 14 Mei die eerste 14 lidmate aan die gemeente voorgestel. Hoewel die gemeente toe nog herderloos was, het sy eerste dankfees op 4 Mei 1950 reeds die som van £3 230 byeengebring.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1958
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit agt wedstryde bestaan het: vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
NG gemeente Worcester-Oos
In Julie van dieselfde jaar nog het die kerkraad besluit om 'n eie kerkgebou op te rig. Die firma van argitekte Meiring en Naude is gevra om planne op te trek en dadelik is begin met die insameling van geld. Nog voor die einde van die jaar is ongeveer £20 000 aan bydraes en beloftes verseker. Die susters van die gemeente het hulle begeerte te kenne gegee om 'n nuwe orrel te voorsien; die kinders het die koste aan die kansel onderneem, en die jong mense die aanbring van die ligte in die kerkgebou.
As eerste vereniging van die gemeente is 'n VSB-tak op Donderdag 19 Oktober 1950 met 32 lede gestig. Hierdie getal het meteens aangegroei binne ’n jaar of wat die honderdtal-merk oorskry. In 1952 kon Ons gemeentelike feesalbum berig: “En so het hierdie nuwe gemeente sedert sy stigting sonder versuim, met heelhartige toewyding, besielende ywer, sterke eensgesindheid en vaste geloof die hand aan die ploeg geslaan op die akker van talryke geleenthede en moontlikhede en uitdaginge – alles vir die eer van sy Naam en die uitbreiding van sy Koninkryk.”
Worcester se NG gemeentes
Die syfers onder elke jaartal dui op die getal belydende lidmate wat in daardie jaar in die NG Kerk se Jaarboek weergegee word; dié syfer word gewoonlik 'n jaar of twee voor die tyd ingestuur na die samestellers van die Jaarboek. In sommige gevalle is dit reeds enkele jare oud wanneer dit verskyn.
Swartrivier (dubbelsinnig)
Die naam Swartrivier kan na een van die volgende riviere verwys:
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1958
Uitklopfase
Die wenner en naaswenner van elk van die groepe het na die uitklopfase deurgedring. Groepwenners het teen naaswenners in ander groepe in die kwarteindstrydwedstryde gespeel, byvoorbeeld: die wenner van Groep 1 het teen die naaswenner van Groep 2 en die wenner van Groep 2 het teen die naaswenner van Groep 1 gespeel. Spanne van dieselfde groep sou dus eers weer in óf die klein finale óf die eindstryd kon ontmoet het.
Elke wedstryd in die uitklopstadium moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná negentig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om die wenner te bepaal. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, 15 minute in elke rigting. As daar steeds nie ’n wenner was ná 120 minute nie, is die wenner deur ’n lot bepaal. Die eindstryd sou ná ’n gelykopuitslag die daaropvolgende dag herhaal word en eers daarna sou dit deur ’n lot beslis word.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die groep- en die uitklopfase. Die loting is op 8 Februarie 1958 in die Cirkus Television Studios in Stockholm gehou.
Groepfase
16 spanne het aan die groepfase deelgeneem. Die boonste twee spanne in elke groep het na die uitklopfase deurgedring.
Meeste doele aangeteken
Meeste doele aangeteken:
Acanthella aculeata
Acanthella aculeata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acanthella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1898 deur Thiele.
Staalblouvinkie
Die staalblouvinkie (Vidua chalybeata) is 'n algemene standvoël en plaaslike nomade in boomveld en savanne. Hulle parasiteer ook op die Bruinvuurvinkie. Die voël is 11 cm groot en weeg van 11 tot 15 gram. In Engels staan die voël bekend as die Village indigobird.
Colin Steyn
Dr. Colin Fraser Steyn (Bloemfontein, 27 November 1887 – Bloemfontein, 23 April 1959) was 'n Suid-Afrikaanse politikus, kabinetsminister en regsgeleerde.
Kinderjare
Steyn was die enigste seun en oudste kind van die Vrystaatse pres. M.T. Steyn en Rachel Isabella Steyn. Sy oupa aan moederskant was ds. Colin McKenzie Fraser, 44 jaar leraar van die NG gemeente Philippolis en dié se vader was ds. Colin Fraser, stamvader van die Fraser-familie in Suid-Afrika en leraar van die NG gemeente Beaufort-Wes van 19 Januarie 1825 tot 12 Januarie 1863. Sy susters was Hannah, wat getrou het met Everard Fichardt, advokaat en skrywer, Gladys Steyn, wat in 1922 die eerste vroulike advokaat in Suid-Afrika geword het, Isabella (Tibbie), wat getrou het met dr. N.J. van der Merwe, haar pa se biograaf, en ná sy dood dr. C.F. Visser, en wat 'n senator geword het wat die Vrystaat namens die Nasionale Party verteenwoordig het, en Emeline (Emmie), wat getrou het met dr. J.S. du Toit, 'n vooraanstaande oftalmoloog.
Loopbaan
Hy keer in 1912 terug na sy vaderland en word toegelaat tot die balie in Pretoria en daarna in Bloemfontein met groot welslae, maar voel homself gou aangetrokke tot die politiek. Tydens die 1914-Rebellie tree hy namens sy vader op tydens belangrike sendings na genls. Christiaan de Wet, Louis Botha en Jan Smuts. In 1915 begin hy aan die politiek deelneem as lid van die Nasionale Party en dien meer as 28 jaar lank as Volksraadslid. Hy het Vredefort tot in 1920 verteenwoordig.
In daardie jaar maak hy politieke geskiedenis toe hy binne elf maande aan vyf verkiesingsveldtogte deelneem. In die algemene verkiesing van 1920 wen hy Vredefort (met 'n meerderheid van 566), maar verloor Bloemfontein-Suid (waar hy gelyktydig gestaan het) teen kol. Deneys Reitz van die Suid-Afrikaanse Party met 101 stemme. Op 3 Augustus 1920 kom hulle in dieselfde kiesafdeling in 'n tussenverkiesing teen mekaar te staan. Reitz wen weer, dié keer met 'n meerderheid van 141. Drie weke later, op 26 Augustus 1920, wen Steyn Vredefort vir die Nasionale Party teen die kandidaat van die Suid-Afrikaanse Party, S.P. van W. Botha, met 'n meerderheid van 520 stemme.
In die algemene verkiesing van 1921 kom Steyn en Reitz weer in Bloemfontein-Suid teen mekaar te staan. Steyn kry 1 189 stemme en Reitz 1 142 vir 'n skrale meerderheid van 47 vir die Nasionale Party. Steyn wen terselfdertyd ook Vredefort met amper 70% van die stemme, maar verkies om die Bloemfonteinse setel te verteenwoordig. J.H. Munnik van die Nasionale Party word in die tussenverkiesing op 9 Maart 1921 onbestrede in Vredefort verkies. Steyn wen Bloemfontein-Suid in die 1924 vir die Nasionale Party met 'n meerderheid van 562. Hy onttrek hom vyf jaar later tydelik aan die aktiewe politiek en neem nie deel aan die 1929-verkiesing nie.
Terug Volksraad toe
In die 1933-verkiesing verloor hy in Bloemfontein-Suid as kandidaat van die Sentrale Party (Roosiete) van adv. Tielman Roos met 1 418 teen J.J. Haywood, N.P.-Koalisie-kandidaat. Ná 'n herafbakening (toe Bloemfontein-Suid se kiesafdeling in die slag bly) verower hy Bloemfontein-Stad in die 1938-verkiesing vir die Verenigde Party met 'n meerderheid van 2 486 (63,3% van die uitgebragte stemme) teen P.J.C. du Plessis van die Nasionale Party. Hy herhaal dié prestasie in die 1943-verkiesing met 'n meerderheid van 2 386 (65,7% van die uitgebragte stemme) teen G.J.D. Liebenberg van die Herenigde Nasionale Party, maar in die 1948-verkiesing bring die N.P. se M.P.A. Malan sy meerderheid af na net 262 stemme.
Steyn was in 1943 en in 1948 die enigste suksesvolle kandidaat van die Verenigde Party in die Vrystaat nadat die party in 1938 nog nege setels bo die N.P. se ses kon verower. In 1953, die laaste verkiesing waaraan hy sou deelneem, klop J.W.J.C. du Plessis van die Nasionale Party hom met 1 088 stemme toe die Nasionaliste al 13 Vrystaatse setels wen. Tot en met die opkoms van die Konserwatiewe Party in die jare tagtig het die N.P. in elke verkiesing al die Vrystaatse setels verower.
Steyn word in 1924 'n K.C. (King's Counsel). Tydens die jare van die Groot Depressie word Steyn adv. Tielman Roos se regterhand. Roos se Sentrale Party het die samesmelting tussen die Nasionale Party en die Suid-Afrikaanse Party as die Verenigde Party teweeg gebring. Steyn verloor Bloemfontein-Suid in die 1933-verkiesing as Roosiet. Ná Roos se dood in 1935 bly Steyn in die Sentrale Party tot Februarie 1937, toe die party ontbind.
Kabinetsminister
Ná die skeuring in die Verenigde Party weens deelname aan die Tweede Wêreldoorlog, word Steyn 'n aanhanger van genl. Jan Smuts, wat hom in 1939 aanstel as minister van justisie. Hy dien na die oorlog as minister van arbeid tot 1948 en leier van die Verenigde Party in die Vrystaat van 1939 tot 1955 en Unie-voorsitter van die party. Steyn was 'n V.P.-senator vir Natal van 1954 tot 1956, toe hy uit die politiek tree.
Persoonlike lewe
Hy was 'n kranige rugbyspeler en het in 1906 uitgedraf vir die Oranje-Vrystaat se Curriebekerspan. Hy trou in 1919 met Rachel Maria Eksteen van die Paarl en drie seuns is uit die huwelik gebore: Marthinus Theunis Steyn jr., Johannes Roelof Steyn en Johannes Paulus Eksteen Steyn. Albei het in die regte gestudeer. Sy vrou was tien jaar lank prinsipale van die Hoër Meisieskool Oranje in Bloemfontein.
Arlington
Arlington kan verwys na enige van die volgende:
Erica tenella
Erica tenella is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Clanwilliamaalwyn
Die Clanwilliamaalwyn (Aloe comosa) is 'n aalwyn wat endemies aan die Wes-Kaap en Noord-Kaap is, waar dit net noord van Clanwilliam tot by die Tankwa Karoo voorkom.
Carl Weathers
Carl Weathers (gebore 14 Januarie 1948) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, vervaardiger, en voormalige Amerikaanse voetbalspeler. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Rocky (1976), Rocky IV (1985), Predator (1987), en Happy Gilmore (1996).
Clanwilliamaalwyn
Die aalwyn word geklassifiseer as 'n boom en sy FSA-nommer is 28.7, dit word tot 5m groot. Die aalwyn blom in November en Desember. In Engels staan die plant bekend as die Clanwilliam aloe.
Irma Stern
Irma Stern (Schweizer-Reneke, Z.A.R., 21 Oktober 1894 — Kaapstad, 23 Augustus 1966) was 'n Suid-Afrikaanse kunsskilder. Vroeg in die 21ste eeu het sy die Suid-Afrikaanse skilder geword wie se werk die hoogste pryse behaal.
Agtergrond
Stern was die dogter van Samuel en Henny Stern. Haar ouers wat van Duits-Joodse afkoms was het hulle in Wes-Transvaal gevestig. Met die uitbreek van die Tweede Anglo-Boereoorlog (1899) is Stern en haar gesin eers na Kaapstad en toe na Europa, waar sy drie jaar lank in Berlyn skoolgegaan het. Op negejarige leeftyd het sy na Suid-Afrika teruggekeer en toe reeds belangstelling in tekenwerk getoon. In die daaropvolgende jare het sy haar ouers dikwels op hul besoeke na Europa vergesel.
Met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog (1914–18) was hulle verplig om daar te bly totdat vyandelikhede gestaak is. Gedurende die periode het Irma haar met erns op die skilderkuns toegelê en in 1913 by die Weimar-akademie ingeskryf waar sy onder Gari Melchers (Melcheris) studeer het. Die jaar daarop is sy na die Ateljee Levin-Funcke in Berlyn, waar sy onder die leiding van Martin Brandenburg gewerk het. Daarna het sy na Weimar teruggekeer waar sy 'n kort tydjie aan Das Bauhaus studeer het.
Vroeë loopbaan
Ná haar terugkeer in Suid-Afrika het sy in 1920 haar eerste tentoonstelling in die Ashbey-kunsgalery gehou. Haar werk, wat baie afgewyk het van die skilderkuns wat destyds in Kaapstad aanvaar is, het hewige reaksie uitgelok, ofskoon enkele kunskritici, onder wie H.S. Caldecott, Leon Levson en Hilda Purnitzsky gunstig daarop gereageer het.
Briljante blomstukke was veral opvallend by hierdie tentoonstelling, maar met verloop van tyd het Stern ook ander voorwerpe betrek en het haar stillewes gewen aan subtiliteit en was die kleure hoewel baie ryk, meer gedemp.
Die mate van erkenning wat sy reeds in 1927 in Duitsland geniet het, blyk uit die monografie Irma Stern van Max Osborn wat in daardie jaar in die reeks Junge Kunst verskyn het. In 1929 is haar werk op die jaarlikse tentoonstelling van die Imperiale Instituut, Londen, en ook op die Internasionale Joodse Tentoonstelling in Zürich verteenwoordig.
Verdere welslae
Mettertyd het Stern ook erkenning in haar geboorteland verkry. In 1942 het J. Sachs se monografie Irma Stern and the spirit of Africa in Pretoria verskyn, terwyl 'n film oor haar kuns in 1947 gemaak is.
Sy het verskeie pryse ontvang, naamlik die Prix d'honneur by die Internasionale Tentoonstelling in Bordeaux (1927), die Cape Tercentenary Grant (1952), die Suid-Afrikaanse toekenning van die Peggy Guggenheim-Internasionale Kunsprys (1960), die Oppenheimer-Trusttoekenning vir die beste skildery tydens die tentoonstelling van Hedendaagse Suid-Afrikaanse Kuns (1963) en die erepenning vir Suid-Afrikaanse kuns van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns (1965).
Stern was een van die eerste moderne skilders in Suid-Afrika wat in die idioom van die kontemporêre Europese kunsrigtings, waaronder die Duitse ekspressionisme, geskilder het. Ofskoon haar styl 'n sterk persoonlike stempel gedra het, was dit nooit staties nie en het dit onder meer invloed van die Kubisme en Fauvisme geopenbaar.
Aanvanklik het haar werk sterk onder die invloed van Pechstein gestaan; later het haar besondere lyngebruik sterk herinner aan die van H.E.B. Matisse en M. Chagall. Sy het ook veel van R. Dufy geleer, terwyl Van Gogh 'n onmiskenbare aantrekkingskrag vir haar gehad het.
Aard van haar werk
Van die begin af het haar werk egter 'n eie vaste karakter vertoon en het dit van hoogstaande tegniese vaardigheid getuig. Dit was veral haar kleurgebruik wat aanvanklik vreemd voorgekom het — die helderheid en warmte daarvan, die lewenskragtigheid en skreeuende kontraste. Die lewe self en die wêreld rondom haar, was vir Stern boeiend en opwindend.
Sy het dit skerp en met groot bewondering waargeneem. Ofskoon die uitbeelding van haar onderwerpe dikwels sterk dramaties vertoon het, was sy selde tragies en nooit soetlik nie. Die eksotiese was eie aan haar. Mense, nie idees nie, het haar geboei — mense in allerlei omstandighede en by alle optredes. Sy was een van die eerste kunstenaars wat die swart mens as 'n selfstandige, gevoelvolle persoon benader het.
In 1927 is 'n Prix d'Honneur op die internasionale uitstalling by Bordeaux aan haar toegeken. Nog 'n belangrike mylpaal wat Irma Stern in Europa bereik het, was ŉ monografie oor haar wat in die reeks Junge Kunst verskyn het.
Vorige reekse het werk behandel van kunstenaars soos Pablo Picasso, Max Pechstein, Marc Chagall, Paul Cézanne, Henri Matisse, Paul Gauguin en Wassily Kandinsky. Die welslae en erkenning wat sy in Europa behaal het, het meegebring dat Stern se werk in haar geboorteland weer in oënskou geneem is. Hoewel Irma Stern 'n groot bydrae tot die ontwikkeling van moderne strominge in die Suid-Afrikaanse kuns gelewer het, het sy tot aan die einde van haar loopbaan met haar oorspronklike styl volgehou.
Sy het met strominge soos die Kubisme en Fauvisme geëksperimenteer en haar styl dikwels aangepas, maar sy was uitgesproke teen abstrakte kuns en die navolgers van Picasso gekant. Irma Stern se skilderkuns het oor die lewe met al sy fasette gehandel. Haar werke was lewendig, sensueel en sensitief, met 'n mistieke element. Sommige van haar skilderye spreek so van energie dat dit lyk of dit uit die raam wil bars.
Sy het van ryk, helder en soms "skokkende" kleure gebruik gemaak, wat sy met 'n sekere aggressiewe impasto aangewend het. Later het haar verfaanwending dunner en minder kru geword.
Die straatjies van Zanzibar, die eksotiese trope van Sentraal-Afrika, Swazilandse taferele, stadsgesigte, bote, werkers in die veld, Arabiese figure en inboorlingvroue, word oorweldigend weergegee, vol ritme en verbeeldingskrag. Ook haar stillewes van vrugte en blomme openbaar dieselfde eienskappe. Stern was 'n kunstenares met groot skeppingskrag.
Sy het ongeveer 2 000 olieverfskilderye gemaak, maar ook in ander media gewerk, onder meer in waterverf, gouache, gekleurde inkte, conté en tempera. Daarbenewens het sy ook litografieë, monotipes, houtskool- en potloodtekeninge sowel as keramiek gemaak. Verder het sy ook beeldhouwerk gedoen. Teen 1965 was daar reeds meer as honderd tentoonstellings van haar werk in die vernaamste Europese stede soos Londen, Parys, Brussel, Amsterdam, Berlyn, Breslau en Wene gehou.
Uitstallings en versamelings
Haar eerste uitstalling in Kaapstad in 1920 was, net soos die van haar tydgenoot en kennis Maggie Laubser, 'n fiasko. Kritici het haar daarvan beskuldig dat sy nie kon skilder nie en dat sy doelbewus daarop uit was om die publiek te skok. Die polisie het na klagtes van openbare onsedelikheid selfs haar werke ondersoek. Van 1922 tot 1926 het sy reise na Duitsland en Frankryk onderneem, waar sy aan uitstallings deelgeneem het.
Van 1923 af het sy meer as sestig keer in Suid-Afrika ten toon gestel, terwyl sy na 1948 aan verskeie uitstallings van Suid-Afrikaanse kuns oorsee deelgeneem het. In 1962 het 'n oorsigtelike uitstalling van haar werk in Grosvenor Galery, Londen, plaasgevind en na haar dood is gedurende 1968 gedenkuitstallings in Kaapstad, Johannesburg en Pretoria gehou.
Waardering
Stern was een van die belangrikste en mees dinamiese Suid-Afrikaanse kunstenaars en ofskoon haar kuns nie aanleiding gegee het tot die ontstaan van 'n bepaalde skool of 'n groot aantal navolgers nie, is haar invloed wel te bespeur, veral in die vroeëre werk van Alexis Preller. Sy was 'n stimulerende invloed in die ontwikkeling van die skilderkuns en kunswaardering in Suid-Afrika en die grootste eksponent van die ekspressionisme in hierdie land.
Federale republiek
'n Federale republiek of Bondsrepubliek is 'n staatsvorm van 'n land wat sowel 'n republiek as 'n federasie is. Gevolglik is 'n Federale republiek 'n vereniging van deelstate onder 'n federale bestuur wat gemeenskaplike belange soos verdediging, buitelandse sake e.d. behartig, waarby die deelstate hul interne soewereiniteit behou. Die deelstate kan nie sommerso uit 'n federale republiek uittree nie. Dit onderskei die bondsrepubliek van 'n statebond (konfederasie).
Lon Poff
Lon Poff (8 Februarie 1870 – 8 Augustus 1952) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Three Musketeers (1921), Main Street (1923), The Iron Mask (1929), en Tom Sawyer (1930).
Dick Botiller
Dick Botiller (26 Oktober 1896 – 24 Maart 1953) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Million Dollar Haul (1935), Scouts to the Rescue (1939), The Man from Sundown (1939), en Torrid Zone (1940).
Townsville
Townsville (poskodes: 4810-4819) is 'n stad aan die ooskus van Australië in die staat van Queensland.
Hierdie stad is aangrensend tot die sentrale area van die Great Barrier Reef in Australië se droë trope, Noord-Queensland. Jaarliks kan tot 300 sonskyndae verwag word met gunstige weersomstandighede: dít en verskeie besienswaardighede asook ander buitelewe-aktiwiteite maak Townsville 'n baie toeriste-vriendelike stad.
Onder die gewilde toeriste-aanloklikhede is The Strand, 'n lang tropiese strand met 'n groenstrook; die Reef HQ, 'n baie groot tropiese akwarium met verskeie van die Great Barrier Reef se inheemse fauna en flora; die Museum van Tropiese Queensland wat rondom die oorblyfsels van die Britse oorlogskip, HMS Pandora, gebou is; Magnetic Island, 'n nabygeleë eiland waarvan die grootse deel nasionale park is.
Townsville word geskei deur twee plaaslike regeringsgebiede, nl. die City of Townsville en die City of Thuringowa wat elk onderskeidelik bestuur word deur die Townsville Stadsraad en Thuringowa Stadsraad. Daar word na die gesamentlike woongebied verwys as "Townsville", terwyl plaaslike inwoners gereeld verwys na die "Twin Cities". Volgens die mees onlangse populasiestatistiek vir die Townsville Statistiese Distrik, is die populasiesyfer 148,767 (Junie 2005)). Townsville is die grootste stedelike gebied noord van die Sunshine Coast en word gesien as die nieamptelike hoofstad van Noord-Queensland.
Townsville was een van die Australiese gasheerstede tydens die Rugbywêreldbeker 2003.
Acanthella acuta
Acanthella acuta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acanthella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1862 deur Schmidt.