cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jag
Kenmerke
'n Opvallende kenmerk is dat alle gebiede waar jagterskulture aangetref word, baie yl bevolk is: een inwoner per km2 is eerder die reël as die uitsondering. Hierdie verhouding word ook min of meer in gebiede waar daar nog volop wild is, gehandhaaf. Die belangrikste uitsondering is gemeenskappe wat hulle aan visryke waters gevestig het, soos byvoorbeeld die Rooihuide langs die noordweskus van Noord-Amerika. Hulle woon nie net in groot dorpe nie, maar het ook 'n hoogs ontwikkelde kultuur. Oor die algemeen is jagtersvolke daarvoor bekend dat hulle ŉ nomadiese lewe lei. Sommige trek elke dag na 'n ander standplaas, ander trek maandeliks of kwartaalliks, soos byvoorbeeld die Swartvoet-Rooihuide, terwyl die Eskimo's in Kanada elke twee jaar verhuis. Die groepe is meestal baie klein (25 tot 50 mense) en sonder erflike leierskap. Gesag berus gewoonlik by mense wat byvoorbeeld vanweë hul jagvernuf of hul wysheid bo die ander uitstaan. Die groepe bestaan nie noodwendig uit vaste lede nie; waar nodig, kan die samestelling daarvan verander word. Die taakverdeling binne die groep geskied egter altyd volgens 'n vaste patroon. Gewoonlik jag die mans en die vroue versorg die huishouding. Dit is ook gewoonlik die vroue wat veldkos moet versamel. Die hele groep het gewoonlik die reg om te jag, maar elke groep moet binne 'n bepaalde afgebakende gebied bly. As die grense van die jaggebied oorskry word, het naburige groepe die reg om 'n deel van die buit op te eis en selfs stamoorloë kan plaasvind. Die voorbereidings vir 'n jag tog bestaan uit ambagtelike en magiesreligieuse rituele. Die wapens moet in orde en die weer gunstig wees, terwyl die nodige religieuse rites ook voltrek moet word. Die jagdans is hier baie belangrik, en die prooidier word gewoonlik uitgebeeld en nageboots. Bekendejagdanseis onder meer die skilpad dans op die Andaman- en die Samoa-eilande, die bisondans van die Hopi-Rooihuide en die Mandane in Dakota, die hottentotsgotdans van die Boesmans, die beerdans van die Sioux-Rooihuide in Noord-Amerika en die sogenaamde "apedans" van Bali. Behalwe 'n magiese betekenis is daar beslis ook sielkundige faktore aan die jagdans verbonde soos die opwek van geesdrif en selfvertroue onder die jagters. Dit is dan byna ook vanselfsprekend dat die meeste jagtersvolke se belangrikste god "heer of meesteres van die diere" genoem word.
Voedselkwessies
Die vraag word dikwels gevra of die meeste jagtersvolke verdwyn het omdat jag en versamel nie voldoende bestaansmiddele opgelewer het nie. Meestal was dit egter nie die geval nie. Dit blyk byvoorbeeld dat die Boesmans in normale omstandighede met sowat vier uur se werk per dag genoeg kos bymekaar kan maak. Daarenteen lyk dit of hongersnood en epidemies veel eerder by die agrariese bevolking, wat digby mekaar woon, of by ondervoede stedelinge in arm lande, voorkom. Verskeie jagtersvolke hou hul bevolkingsdigtheid laag deur, wanneer die groep te groot word, kinders dood te maak en siekes aan hul eie lot oor te laat.
Hierdie praktyke word deur beskaafde volke as barbaars beskou, maar dit dra daartoe by dat daar selde sprake van hongersnood is. Landbouvolke probeer in soortgelyke gevalle om die landbou intensiewer te bedryf sodat meer mense gevoed kan word. Op hierdie grondslag kan hegter en meer georganiseerde samelewingstrukture gevestig word. Wanneer jagtersvolke met landbougeoriënteerde samelewings in aanraking gekom het, het dit dikwels gebeur dat die jagterskultuur geassimileer is of heeltemal verdwyn het.
Jagsport
Die mens se jag patrone het met verloop van tyd sekere veranderings ondergaan. Van jag as 'n sportsoort was daar eers sprake toe kultuurvolke van veral landbouprodukte begin leef het en nie meer op jag as die vernaamste bron van voedsel staatgemaak het nie. Veral varste en krygsmanne het as tydverdryf gejag en hulle is terselfdertyd met die gebruik van wapens vertroud gemaak. Daarby het jag ook hul uithouvermoë en moed getoets. Die ontwikkeling van verskeie rituele en edelmoedige handelings wat vandag nog deel van jag is, kan hieruit verklaar word. Dit is nie soseer die blote doodmaak van wild wat die jagter bevrediging gee nie, maar die heerskappy van die mens oor die natuur.
Jagkulture
Die jagsport het in verskillende lande op uiteenlopende maniere ontwikkel. Faktore wat hierby 'n rol speel, is die aantal jagters, die beperktheid van natuurlike hulpbronne en benaderings oor natuurbeskerming. In die Verenigde State van Amerika is daar 'n groot aantal jagters en hoofsaaklik grootwild word gejag. Die jagkode het daar minder as in Wes-Europa ontwikkel, maar beter as in Suid-Europa. In Engeland stel die jagters ŉ voorbeeld van hoe 'n mens sorgvuldige natuurbeheer kan toepas en steeds op bevredigende wyse kan jag. Daar word veral op voëls, waarvan 'n groot aantal trekvoëls is, jag gemaak.
In Noord- en Sentraal-Europa word ook sorgvuldige natuurbeheer toegepas. Die wild waarop die meeste jag gemaak word, is herte, wildevarke en reebokke. Buite die jagseisoen word hierdie diere goed beskerm en in die meeste lande in hierdie gebied moet voornemende jagters ook eers 'n jageksamen aflê. In Suid-Europa is die situasie egter heeltemal anders. In Italië word jag veral as volksvermaak beoefen. Die aantal jagters is ontstellend hoog en die wildstapel besonder laag. Groot getalle trekvoëls, selfs die klein soorte wat die Italianers as 'n delikatesse beskou, word geskiet.
In Oos-Europa word onder streng staatstoesig gejag en die wildstapel bly gevolglik hoog. In Siberië is veral die jag vir pels van ekonomiese belang, en in bepaalde steppegebiede ook die jag vir vleis. In Afrika is safari's en grootwildjag baie gewild. Ryk Westerse toeriste skroom nie om groot bedrae geld te betaal om 'n leeu, renoster, buffel en dies meer te kan skiet nie. Die wildstapel neem in baie lande vinnig af, onder meer omdat meer grond vir akkerbou nodig is.
Jagmetodes
Die belangrikste jagmetodes is die volgende:
- Die sluipjag, waar die jagter sy wild bekruip of vanuit 'n skuiling daarop vuur. Jaghonde kan gebruik word om die wild op te spoor of om die prooi te gaan haal.
- Die dryfjag, waar 'n trop honde die spoor van die wild volg terwyl hulle aanhoudend blaf. Die jagters volg die honde te perd. In 'n moderne variasie van hierdie metode volg die honde 'n sak vol vosmis wat deur 'n ruiter gesleep word, en die jagters volg die honde met 'n wilde rit oor 'n veld met kunsmatige hindernisse sonder om ooit 'n dier te sien of 'n skoot te skiet.
- Die gewone dryfjag, waar 'n aantal helpers (drywers) die wild in die rigting van die verskuilde jagter jaag.
- Die valkejag, waar roofvoëls soos valke, hawike en arende wat spesiaal afgerig is, gebruik word om hase, konyne en voëls te vang. Die voël (met 'n mus oor die kop) word op die arm van die valkenier (sy afrigter) saamgedra. Sodra die honde die voëls opgejaag het, word die mus afgehaal. Die voël vang die prooi en word daarna met 'n bondel vere na die valkenier teruggelok.
Etiese jagkodes
Die etiese jagkodes of vorms van jag verskil van jagkultuur tot jagkultuur. Wat in Italië byvoorbeeld as beskaafde jagmetodes beskou word, sal in ander lande glad nie aanvaar word nie. Dit is nie net jagters wat die etiese kodes neerlê nie, maar ook die nie-jagters. Die basiese en algemeen aanvaarde beginsels van etiese jag is met verloop van tyd in alle lande wetlik neergelê. Ook in jagliteratuur word baie aandag aan etiese jaggedrag bestee.
- 'n Vinnige dood. 'n Goed gemikte skoot is aanvaarbaarder as die langdurige pyn en lyding wat 'n dier byvoorbeeld in 'n valstrik deurmaak. 'n Etiese jagter sal moreel verplig voel om altyd 'n swaar haelkorrelsoort te kies. Ligte hael (‘n groot aantal klein korrels wat met 'n groter hoek versprei word) bied natuurlik 'n groter trefkans, maar ook 'n groter moontlikheid dat die dier net verwond sal word.) Om hierdie rede word grootwild slegs met koeëls geskiet. In Amerika word daar nog baie met 'n pyl en boog gejag. Die beperkings wat die jagter homself daarmee oplê, kan as 'n sportiewe element beskou word omdat hierdie wapen die dier 'n baie groter wegkomkans bied. Die nadeel- dat die dier dikwels net verwond word – het daartoe gelei dat jag met 'n pyl en boog in baie lande verbied is.
Vorme van jag wat baie teenstand van diereliefhebbers kry, is dié waar wild as't ware op 'n skinkbord aangebied word. Voorbeelde hiervan is die opjaag van fisante langs 'n jaggeselskap wat rustig op stoele sit en wag, die jag op sekere gaselle vanuit vierwielaangedrewe voertuie, of die jag op ysbere vanuit vliegtuie. Laasgenoemde twee vorme kan trouens nouliks as jag beskou word, maar eerder as slagtings.
- Behoud van die wildstapel. Wanneer 'n jagter in sy eie gebied jag, byvoorbeeld op sy eie plaas, is dit in sy eie belang om toe te sien dat die wildstapel min of meer bestendig bly. Dit is egter nie die geval wanneer hy op openbare grond jag of op rondtrekkende diere soos trekvoëls jag maak nie. In sulke gevalle word die wildstapels beheer deur, met die toestemming van die owerhede, 'n beperkte aantal diere van 'n bepaalde soort per seisoen te jag. Veral trekvoëls lewer probleme op. In wildarm lande is hulle feitlik die enigste diere wat in groot getalle gejag mag word.
Die jagters het geen regstreekse betrokkenheid by die voëls nie omdat hulle ver daarvandaan broei. Dikwels word ook geredeneer dat as hulle die voëls nie skiet nie, die buurman dit wel sal doen. Die gevolg is dat grootskaalse slagtings onder trekvoëls plaasvind. Dit wek groot weerstand in die lande waar die voëls broei en beskerm word. 'n Ander belangrike aspek by die behoud van die wildstapel is dat dit teen die meeste jagters se kodes indruis om 'n dragtige wyfie te skiet. Hierdeur word verseker dat die wildstapel natuurlik aangevul kan word.
Jag en natuurbeskerming
Afgesien van alle etiese probleme met betrekking tot jag is daar 'n duidelike verband tussen jag en natuurbeskerming. Soms wil dit voorkom of die jagter die vrugte van die natuurbeskermer se werk pluk. Daar was al gevalle waar jagters 'n kordon rondom 'n beskermde gebied gevorm en elke dier wat hom buite die grens gewaag het, doodgeskiet het. 'n Ander negatiewe aspek in die verhouding tussen jagter en natuurbeskermer is die skiet van te groot getalle diere. Tog hoef jag as sodanig geen gevaar vir wildstapels in te hou nie. Die natuur produseer immers 'n oorvloed jong diere en in normale omstandighede is daar nie voldoende lewensmoontlikhede vir alle diere wat gebore word nie.
Deur natuurlike vrekte moet 'n deel van die wildstapel in elk geval verdwyn sodat die oorblywendes genoeg kans op oorlewing het. In die natuur vind hierdie kontrole plaas deur vrektes weens siektes en deur roofdiere. Die mens kan nou as beherende faktor van die wildstapel optree deur die surplusdiere uit te skiet. Deur die wildstapel gereeld na te gaan, kan hy presies bepaal hoeveel diere geskiet kan word.
Dit is nie net in die belang van die jagter dat hierby gehou word nie maar ook in die belang van natuurbeskerming, omdat daar andersins in byvoorbeeld 'n wildpark 'n oorbevolking van beskermde wildsoorte kan ontstaan, wat die ekologiese stelsel kan versteur. Dit is reeds in talle lande die gebruik om die grootwildgetalle noukeurig dop te hou en slegs siek en swak diere te skiet. Ook die wat vir voortplanting oorbodig is, soos ramme en bulle van sekere soorte waarby slegs een mannetjie die wyfies dek, word doodgeskiet.
Deur hierdie maatreël word die wildstapel ook gesond gehou. Roofdiere word ook nie meer voor die voet geskiet nie, aangesien selfs die gehardste jagters begin beset dat roofdiere nie slegs skadelik is vir die wildstapel nie. Roofdiere sorg byvoorbeeld vir 'n gesonde wildstapel omdat hulle meestal net swak of siek diere vang. Die werklik positiewe invloed van jag op natuurbeskerming lê daarin dat die meeste jagters hul jagterreine goed versorg en in stand hou.
Daarmee verrig hulle werk wat andersins net met finansiële steun gedoen sou kon word. Sonder jagters sou meer natuurlike terreine waarskynlik aan ander ontspanningsgeriewe afgestaan gewees het. Daarby is die jagter, wat tog in die meeste gevalle ook 'n natuurliefhebber is, ook 'n aktiewe bestryder van omgewingsbesoedeling. Elke verbetering aan die omgewing is vir hom regstreeks tot voordeel.
Geskiedenis
Die australopithesene ("suidelike ape") was pre-menslike ape wat tussen 4,5 miljoen jaar en 1,5 miljoen jaar gelede op die grasvlaktes en in savanne-gebiede van Oos- en Suider-Afrika geleef het. Hulle het regop geloop omdat hul dye langer was as die van ape, terwyl hul arms korter was en hul bekken-skelet geskik was vir 'n regop liggaaamsposisie. Verskillende variasies van die Australopithecus-genus was Australopithecus robustus en Australopithecus africanus. Die vroegste australopithesene het waarskynlik nog gedeeltelik in bome gewoon. Hulle het op eenvoudige wyse in die veld rondgeswerf op soek na plantaardige voedsel.
Die vroegste ware mense was jagters en versamelaars wat die vermoë gehad het om klipwerktuie te vervaardig. Die eerste mense waarvan fossieloorblyfsels gevind is, staan bekend as Homo habilis, of "nutsman", wat in die Vroeë Steentydperk tussen sowat 2,2 miljoen en 1,8 miljoen jaar gelede in Oos- en Suider-Afrika geleef het. Hulle was eenvoudige jagters en versamelaars van veldkos, maar was fisiek en intellektueel in staat om 'n eenvoudige klipwerktuigtegnologie aan te wend vir die vervaardiging van klipwerktuie. Die klipgereedskap van Homo habilis was ruwe, kapper-agtige klipwerktuie en klipskilfers, bekend as die Oldupai-industrie omdat van hierdie werktuie eerste by Oldupai (voorheen bekend as Olduvai) in Tanzanië gevind is.
Belangrike fossieloorblyfsels van die australopithesene en die eerste mense, asook van hul handgemaakte werktuie, is in Suid-Afrika gevind. Wetenskaplikes het afgekom op gefossileerde skeletgedeeltes van die australopithesene en klipwerktuie van 4,5 miljoen tot 1 miljoen jaar gelede by die wêrelderfenisterreine van Sterkfontein, Swartkrans en Kromdraai, ook bekend as die Wieg van die Mensdom (dit sluit die Taungskedel-fossielterrein en Makapanvallei in). Die skeletgedeeltes is onder meer van Homo habilis en Australopithecus sediba, wat beskik het oor menslike fisieke kenmerke soos hand-, bekken- en voetbene en 1,9 miljoen jaar gelede by Sterkfontein geleef het.
Homo sapiens, of "wyse mense", het tussen sowat 500 000 jaar en 100 000 jaar gelede verspreid in Afrika, Suid-Europa en Asië geleef. Hulle was fisiek en intellektueel in 'n groot mate soortgelyk aan die moderne mens. Hulle het gespesialiseerde klipwerktuigtipes soos meslemme, skrapers en spiespunte vervaardig. 'n Voorbeeld van die argaiese Homo sapiens is die fossielskedelgedeeltes van so 'n mens wat sowat 260 000 jaar gelede in die omgewing van die hedendaagse Florisbad naby Bloemfontein geleef het.
Homo sapiens sapiens het tussen ongeveer 150 000 en 100 000 jaar gelede uit die argaiese Homo sapiens ontwikkel en was reeds fisiek en intellektueel soortgelyk aan die moderne mens. Hulle was Steentydjagters en -versamelaars in Afrika, Europa en Asië. Van daar het hul afstammelinge geleidelik ook na die Amerikas, Australië en Tasmanië versprei.
Gedurende die Laat Steentydperk in Suid-Afrika, wat van sowat 20 000 jaar gelede tot so onlangs as ongeveer 200 jaar gelede geduur het, het nomadiese, gespesialiseerde jagters en versamelaars oral in Suider-Afrika voorgekom en 'n verskeidenheid gespesialiseerde klipwerktuie vir verskillende doeleindes gebruik. Hulle was die voorouers van die Khoisan van Suider-Afrika.
Vuurwapens het saam met Jan van Riebeeck na Suid-Afrika gekom. Ook hierdie eerste blankes het vir hul eie voortbestaan gejag. Een van die heel oudste jagbepalings van die land is reeds in 1656 deur Van Riebeeck uitgevaardig. Daarvolgens sou die VOC belonings betaal vir elke leeu, hiëna en luiperd wat geskiet word. Die eerste gewere wat gebruik is, was die sogenaamde snaphane (pangewere) met musketkoeëls. Die wapen van die grensboere, wat ook die simbool van die "boer met sy roer" geskep het, het 'n groot, lang loop en swaar laaistok gehad. Die Voortrekkers het veral vuursteengewere gebruik. Die vernaamste doel van jag was steeds voedselverkryging en selfbeskerming.
Die nuus van Suid-Afrika se wildrykdom, veral die getalle en die verskeidenheid van grootwild, het die land vinnig die mekka van sportjagters laat word. Die eerste bekende oorsese jagter was kaptein Cornwallis Harris, wat in 1836 na Suid-Afrika gekom het. Saam met hom het hy die beroemde sterloopvuursteengeweer gebring wat die Voortrekkers verbaas het met sy groot trefafstand. Hierdie geweer het groot verwoesting onder wildstapels aangerig. Al hoe meer buitelandse jagters het na Suid-Afrika gekom, en die Boere, wat feitlik almal goeie skuts was, het ook meer diere begin skiet as wat nodig was. Wildverliese was so hoog dat dit reeds in 1846 vir die Ohrigstadse Republiek nodig geword het om die "moedswillige of onverskillige vernieling van bruikbare wild" wetlik te verbied. Oortredings was met tussen 10 en 500 riksdaalders strafbaar. Die eerste wildwet van die Zuid-Afrikaansche Republiek is in 1858 goedgekeur as 'n maatreël teen die wildskaarste wat toe al weens roekelose jag ontstaan het.
Gewere met al hoe groter kalibers het egter in gebruik geraak. Die heel grootste kaliber het as die Boere-olifantgeweer bekend gestaan. Dit was ŉ besonder kragtige geweer waarmee jagters olifante redelik maklik kon plattrek. Een van die beroemdste jagters van Afrika, F.C. Selous, het byvoorbeeld binne 3 seisoene 78 olifante met so 'n geweer van kant gemaak.
Suid-Afrika se grootste jag
Wat as die grootste jag in die geskiedenis van Suid-Afrika beskryf word, het in 1860 op die plaas van 'n Vrystaatse boer ter ere van prins Alfred, tweede oudste seun van koningin Victoria, plaasgevind. Hy het die Vrystaat in daardie tyd besoek. Sowat ŉ duisend Barolong-jagters moes as drywers optree en tussen 20 000 en 30 000 stuks wild, soos blouwildebeeste, Burchell-sebras, kwaggas, volstruise, blesbokke, hartbeeste en springbokke, na die skuts aanjaag.
Presies hoeveel diere daardie dag doodgeskiet is, is nie seker nie, maar na raming was die getal tussen 4 000 en 6000. Verskeie van die drywers is deur die malende wild doodgeskop of doodgetrap. Volgens ooggetuies was die jagters so bloedbesmeer dat hulle meer na slagters as na sportmanne gelyk het.
Hedendaagse jag
Suider-Afrika is ŉ baie gewilde jaggebied, en wat grootwildjag betref, waarskynlik die gewildste ter wêreld. Die verskeidenheid van skaars diere soos die witrenoster, swartwildebees, njala, eland en buffel is 'n groot aantrekkingskrag vir sowel buitelandse as binnelandse jagters. Die omstandighede waarin daar tans gejag word, verskil drasties van die van die 19e eeu. Daar is bykans geen oop vlaktes meer wat 'n jagter op die ingewing van die oomblik kan invaar nie. Hy kan ook nie meer skiet wat hy wil of soveel as wat hy wil nie, aangesien Suid-Afrika se wild baie streng beskerm word.
Die verskeidenheid van jagterreine is tot gewone plase, private wildplase, safariplase en private natuurreservate beperk. In ieder geval het die jagter 'n lisensie nodig, hetsy hy die eienaar of 'n besoeker is. Die hoeveelheid wild wat per seisoen geskiet mag word, word streng beheer. Die getal wissel van wildsoort tot wildsoort en van seisoen tot seisoen, en word onder meer deur die grootte van die bestaande troppe bepaal. Diere soos leeus, luiperds, buffels en olifante kom net in wildreservate voor.
Jagters word nie in staatsbeheerde wildparke soos die Nasionale Krugerwildtuin toegelaat nie, maar wanneer oorbevolking in private natuurreservate voorkom, word spesiale vergunnings aan jagters gegee om 'n beperkte aantal diere onder toesig van wildbewaarders te skiet. In staatsbeheerde wild parke mag net wildbewaarders die wildstapel uitdun. Elke provinsie het sy eie jagregulasies. Die jagseisoene strek normaalweg van 1 Mei tot 31 Julie. In Gauteng mag voëls gewoonlik nog tot 31 Augustus gejag word. Die mate waarin jag op diere gemaak mag word, verskil ook van provinsie tot provinsie. In sommige provinsies mag sekere diere in groter getalle geskiet word, terwyl dieselfde diere in ander provinsies net in 'n baie beperkte getal of glad nie geskiet mag word nie.
BlackBerry Limited
BlackBerry Limited, voorheen bekend as Research In Motion Limited (RIM), is 'n Kanadese telekommunikasie- en draadlose toerustingmaatskappy, wat aan die algemene publiek bekend is as die ontwikkelaar van BlackBerry-slimfone en -tablette, maar ook wêreldwyd bekend as 'n verskaffer van veilige en hoëtrou sagteware vir industriële toepassings en mobiele aparatuurbestuur. BlackBerry se sagteware en hardeware produkte word wêreldwyd deur verskeie regerings se agentskappe en deur motorvervaardigers en industriële aanlegte gebruik, baie van hierdie aktiwiteite is weggesteek uit die publiek se oog.
Die maatskappy se hoofkwartier is in Waterloo, Ontario, Kanada. Dit is gestig deur Mike Lazaridis, wat tot 22 Januarie 2012 as mede-uitvoerende hoof saam met Jim Balsillie gedien het; van November 2013 het Saad die nuwe titel van "Leierdirekteur en voorsitter van Vergoeding" aanvaar. In November 2013 het John S. Chen oorgeneem as uitvoerende hoof. Sy strategie is om vervaardiging te subkontrakteer aan Foxconn, en self te fokus op sagtewaretegnologie.
186
Die jaar 186 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 86ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Dasklippas
Dasklippas is 'n bergpas wat op 'n toegangsroete tot die Groot-Winterhoekberge net noordoos van Porterville geleë is. Alhoewel die pas geteer is, is dit baie steil en kronkelrig. Die uitsig vanaf die pas is besonder. Die pas dateer uit 1948.
Muskeljaatkat
Muskeljaatkat kan na een van die volgende karnivoriese soogdiere (in die genus Genetta) verwys:
Witelskloofpas
Die Witelskloofpas is 'n bergpas op 'n grondpad suidsuidwes van Clanwilliam wat die N7 nasionale pad en die R365-streeksroete deur die Swartberg verbind. Die pas bereik 'n hoogte van 487m en 'n maksimum helling van 1:7.
Mars 1M
Mars 1M was twee onbemande ruimtetuie in die eerste Sowjet-sendings na die planeet Mars. Die Westerse media het die tuie Marsnik gedoop na aanleiding van die name "Mars" en "Spoetnik".
Mars 1M Nr.1, in die Weste bekend as Marsnik 1, Mars 1960A en Korabl 4, is op 10 Oktober 1960 vernietig toe die lansering skeefgeloop het. Sommige Sowjet-wetenskaplikes wat by die program betrokke was, het beweer hulle weet niks daarvan af nie – net die tweede lansering was bedoel as ’n Mars-sending.
Mars 1M No.2, in die Weste bekend as Marsnik 2, Korabl 5 en Mars 1960B, is op 14 Oktober 1960 gelanseer.
Albei Mars 1M-ruimtetuie is deur ’n Molnija-vuurpyl gelanseer. Die derdefase-pompe van albei ruimtetuie het nie genoeg krag gehad nie en as gevolg daarvan is nie een van die tuie in hul eerste wentelbaan geplaas nie. Hulle het ’n hoogte van 120 km bereik voordat hulle die aarde se atmosfeer weer binnegedring het.
Die doel van die sendings was om die ruimte tussen die aarde en Mars te ondersoek, om Mars te verken en foto's van die oppervlak en radiokommunikasie van lang afstande af te verskaf.
Fodor's
Fodor's [ˈfoʊdərz] is die wêreld se grootste uitgewery van Engelstalige reis- en toerisme-inligting, en die eerste uitgewery wat reisgidse op 'n relatief professionele manier begin publiseer het. Fodor's Travel en Fodors.com is tans afdelings van Random House, Inc.
Geskiedenis
Die stigter van Fodor's, Eugene Fodor, was 'n gesoute reisiger wat die reisgidse van sy tyd as vervelende versamelings van verouderde feite en getalle ervaar het. Hy het besluit om hierdie tekortkominge in 'n reisgids oor Europa aan te spreek. On the Continent - The Entertaining Travel Annual is in 1936 deur Francis Aldor se Londen-gebaseerde uitgewery Aldor Publications gepubliseer.
Hierdie reisgids het meer inligting vir toeriste verskaf as die destyds gebruiklike lyste van hotelle en aantreklikhede. Dit is nie net jaarliks hersien nie, maar het - naas inligting oor die plaaslike bewoners en hul kultuur - ook praktiese wenke soos aanbevole fooitjies bevat. In sy inleiding het Fodor geskryf: "Rome behels nie net uitstekende monumente nie, maar ook Italianers."
Die baanbrekende werk het groot sukses in die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State behaal. die uitgewery Fodor's Modern Guides, Inc. is in 1949 in Parys gestig, en een jaar later is die gidse deur David McKay Company uitgegee. McKay is in 1986 aan Random House, Inc. verkoop.
In 1996 het Fodor's sy webtuiste fodors.com geloods wat op toerisme-inligting fokus. Dit is in 2004 vir 'n Webby Award genomineer. Fodor's het tot dusver meer as 440 reisgidse oor meer as 300 reisbestemmings in altesaam veertien reekse gepubliseer. Meer as 700 permanente skrywers en navorsers verskaf plaaslike inligting van dwarsoor die wêreld.
187
Die jaar 187 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 87ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Japan Nasionale Roete 239
Japan Nasionale Roete 239 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Japan Nasionale Roete 240
Japan Nasionale Roete 240 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Olimpiese Somerspele 2016
Die Olimpiese Somerspele 2016 (Portugees: Jogos Olímpicos de Verão de 2016 [ˈʒɔɡuz oˈlĩpikus dʒi veˈɾɐ̃w dʒi ˈdojz ˈmiw i dʒizeˈsejs]), amptelik bekend as die Spele van die XXXIste Olimpiade, is tussen 5 en 21 Augustus 2016 in Rio de Janeiro, Brasilië, aangebied. Tydens die geleentheid het 11 238 atlete uit 205 nasies aan 306 items in 28 verskillende sportsoorte deelgeneem. Die spanne van Kosovo en Suid-Soedan het vir die eerste keer aan Olimpiese Spele deelgeneem.
Fodor's
Geskiedenis
Penguin Random House het in 2016 bekend gemaak dat Fodor's aan die Amerikaanse onderneming Internet Brands verkoop is word wat hom op nuwe media toespits en sy setel in El Segundo naby Los Angeles, Kalifornië het. Alhoewel die handelsmerk en alle inhoud van Fodor's deur Internet Brands oorgeneem is, sal fisiese reisgidse ook in die toekoms deur Penguin Random House gedruk en versprei word.
Olimpiese Somerspele 2016
Dit was die 31ste aanbieding van die Somerspele sedert 1896. Dit was ook die eerste keer dat Rio de Janeiro, Brasilië en 'n Portugeestalige land die spele organiseer het, die eerste Somerspele in Suid-Amerika, die tweede keer in 'n Latyns-Amerikaanse stad ná Meksikostad in 1968 en die eerste keer sedert 2000 (en derde algeheel) in die Suidelike Halfrond. Naas Rio de Janeiro was Madrid, Tokio en Chicago kandidate vir die organisasie van die 2016-Somerspele.
Die opening- en sluitingseremonies het in die Maracanã-stadion plaasgevind. Soos gebruiklik het die lande in alfabetiese volgorde die stadion ingestap met Griekeland die eerste en die gasheer Brasilië die laaste, maar aangesien die plaaslike taal Portugees is, is dié taal se alfabet gebruik om die volgorde te bepaal. Wayde van Niekerk, die naelloper wat in die 200 meter en 400 meter meeding, het die Suid-Afrikaanse vlag ingedra.
Die Paralimpiese Somerspele 2016 is tussen 7 en 18 September in Rio de Janeiro gehou.
Toewysing
[[Lêer:Bids for the 2016 Summer Olympics.svg|duimnael|400px|Kaart van die kandidaatstede vir die Olimpiese Somerspele 2016:
]] Die stede wat die Somerspele wou aanbied het tot 13 September 2007 tyd gehad om hulleself as kandidate te nomineer. In Junie 2008 is sewe kandidate amptelik deur die uitvoerende komitee van die Internasionale Olimpiese Komitee (IOK) aanvaar. Op 4 Junie 2008 word die lys verkort na vier kandidaatstede tydens 'n IOK-byeenkoms in Athene. Die vier stede was: Chicago, Madrid, Rio de Janeiro en Tokio. Bakoe (Azerbeidjan), Doha (Katar) en Praag (Tsjeggië) is uitgeskakel. Op 2 Oktober 2009 is Rio de Janeiro tydens 'n IOK-kongres in Kopenhagen as die verkose stad aangewys. Tokio sal uiteindelik gasheer vir die volgende Olimpiese Somerspele 2020 word.
Die stemming het as volg verloop:
Sporte
Die IOK het tydens 'n kongres in Oktober 2009 besluit om sewesrugby en gholf weer vanaf 2016 op die Olimpiese program te plaas. Hierdie sporte dien as plaasvervangers vir bofbal en sagtebal wat vir die laaste keer in 2008 aangebied is. Met 306 stelle van medaljes beskik die speletjies oor 28 Olimpiese sportsoorte. Hierdie sportbyeenkomste is op 33 plekke in die gasheerstad en op 5 plekke in die stede São Paulo (Brasilië se grootste stad), Belo Horizonte, Salvador da Bahia, Brasília (Brasilië se hoofstad) en Manaus beslis.
28 Olimpiese sportsoorte in 306 dissiplines is tydens die Spele beoefen. Tydens die Spele is 307 goue medaljes oorhandig. • 4
Sokker
Sokkerwedstryde is in vyf stadions in die stede Sao Paulo, Belo Horizonte, Salvador da Bahia, Brasília en Manaus beslis. Al vyf was gasheerstadions vir die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2013 en die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2014.
Stadions
18 sportplekke is tydens die Olimpiese Somerspele 2016 gebruik:
Kalender
Die volgende tabel dui die Spele se daaglikse program aan. 'n Blou blokkie beteken dat wedstryde plaasgevind het, maar dat geen medaljes op die spel was nie. 'n Geel blokkie dui aan dat medaljes toegeken is, die getal dui op die getal medaljeparades wat die dag gehou is.
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Olimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die aantal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Ludwig von Mises
Ludwig von Mises (* 29 September 1881 – † 10 Oktober 1973) was 'n Oostenryks gebore Amerikaanse ekonoom, geskiedkundige, filosoof, skrywer en klassieke liberaal wat 'n beduidende invloed op die moderne Libertynse beweging en die Oostenrykse Leerskool gehad het.
Bydraes op die Gebied van Ekonomie
Mises het vele lesings gelewer en heelwat geskryf oor die onderwerp van klassieke liberalisme en word gesien as een van die vroeëre leiers van die Oostenrykse Leerskool in ekonomiese wetenskap. In sy verhandeling oor ekonomie getiteld, Human Action, het Mises praxeologie (Die studie van menslike handelinge) bekend gestel as 'n meer algemeen konsepsuele grondslag vir die studie van die menslike wetenskappe en bevind dat ekonomiese wette slegs afgelei kon word deur middel van metodologiese indiwidualisme (studie van sosiale verskynsels aan die hand van die indiwidue se motiverings) en daarmee het hy positivisme en materialisme as 'n grondslag vir sosiale wetenskappe verwerp. Vele van sy werke, insluitende Human Action, het gewentel rondom twee ekonomiese temas:
Mises se argument was dat geld in aanvraag was as gevolg van die nut daarvan in die aankoop van goedere, en nie vir die eie ontwil daarvan nie en dat enige ongegronde uitbreiding van skuld sakesiklusse tot gevolg het. Sy ander beduidende argument was dat sosialisme noodwendig ekonomies sal misluk vanweë die ekonomiese berekeningsprobleem– dat dit onmoontlik sal wees vir 'n sosialistiese regering om die ekonomiese berekeninge te doen om 'n komplekse ekonomie te organiseer. Mises het geredeneer dat daar sonder 'n markekonomie daar geen funksionele prysstelsel kon bestaan nie. Hy het 'n prysstelsel as noodsaaklik beskou vir rasionele, doeltreffende en produktiewe aanwending van kapitaalgoedere. Hy het geredeneer dat waar privaateienaarskap sou ontbreek, daar nie 'n wisselkoers of koste vir kapitaalgoedere kon bestaan nie en daar gevolglik nie 'n geldprys of ruilvoorwaardes kan ontstaan nie. Sonder die geldprys sou die vergelyking van die koste van vervaardiging en inkomste nie kon plaasvind nie en daarom sou die aanwending van kapitaalgoedere in die vervaardiging van gebruikersgoedere nie doeltreffend wees nie. In 'n sosialistiese samelewing word kapitaal nie aangewend vir die mees doeltreffende doeleinde nie maar eerder op grond van die goeddunke of teorieë van 'n sosialistiese beplanner sonder die steun van 'n geldelike prys sein as maatstaf van die winsgewendheid daarvan.
Olimpiese Somerspele 2016
Suid-Afrikaanse deelname
Suid-Afrika het in totaal 2 goue, 6 silwer- en 2 bronsmedalje gewen:
Getal medaljes
[[Lêer:2016 Summer Olympics medal map.svg|400px|duimnael|Kaart van medaljes volgens lande:
vertoon lande, wat ten minste een goue medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een silwer medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een brons medalje gewen het.
vertoon lande, wat nie aan die Olimpiese Somerspele 2016 deelgeneem het nie.]] Hier is die top tien lande wat medaljes by die Spele verower het:
Erica cunoniensis
Erica cunoniensis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor by Buffelstalberg en Kogelberg-natuurreservaat. Daar is slegs 200 plante oor en alhoewel die habitat beskerm word, is veldbrande altyd 'n risiko.
Mofulatshepe
Mofulatshepe is 'n nedersetting in die Vrystaat, Suid-Afrika. Mofulatshepe is aangrensend aan die dorp Smithfield en word 94% deur swartes bewoon. Mofulatshepe het 'n bevolking van 3 584 tydens die 2011-sensus gehad.
Marquita Rivera
Marquita Rivera (18 Mei 1922 – 21 Oktober 2002) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente El conquistador (1947), Road to Rio (1947), en Me persigue una mujer (1947), en in die televisiereeks Sanford (1980).
Mhlungwane A
Mhlungwane A is 'n nedersetting in Umzinyathi-distriksmunisipaliteit in die KwaZulu-Natalprovinsie van Suid-Afrika.
Matière de Bretagne
Matière de Bretagne ("die Bretonse literêre stof"), in die Engelse taalgebied ook Matter of Britain of Arthurian romance genoem, is die versamelnaam vir 'n Middeleeuse siklus van verhale met betrekking tot die Keltiese geskiedenis van Brittanje en Bretagne wat tussen die 12de en 14de eeu ontstaan het - in teenstelling met die twee ander hooftemas van Middeleeuse literatuur, die Karolingiese siklus van die Matière de France (10de tot 13de eeu) en romans wat deur die antieke mitologie geïnspireer is, die Matière de Rome (12de eeu).
Michael Lombard
Michael Lombard (gebore 8 Augustus 1934) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Network (1976), Pet Sematary (1989), The Devil's Advocate (1997), en The Thomas Crown Affair (1999).
Matière de Bretagne
Sentraal in die Bretonse stof staan die verhale rondom die legendariese koning Artus, naas ander legendes van die Britse Eilande soos Brutus van Brittanje, Coel, Koning Lear en Gogmagog. Die legendes is gedurende die Middeleeue gekodifiseer, onder meer in die Historia regum Britanniae ("Geskiedenis van die konings van Brittanje") wat deur die Walliese geestelike Geoffrey van Monmouth saamgestel is.
Mkhonjane A
Mkhonjane A is 'n nedersetting in Umzinyathi-distriksmunisipaliteit in die KwaZulu-Natalprovinsie van Suid-Afrika.
Japan Nasionale Roete 241
Japan Nasionale Roete 241 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Eksplorasie (geologie)
Eksplorasie in geologie is die proses waardeur erts (kommersieel lewensvatbare konsentrasies van minerale) gemyn word.
In minerale eksplorasie word of na Groenveld Eksplorasie (Engels: Greenfields Exploration) of na Bruinveld Eksplorasie (Engels: Brownfields Exploration) verwys, afhangende van die mate waartoe vorige eksplorasie plaasgevind het:
Groenveld Eksplorasie
Groenveld Eksplorasie sinspeel op onverstoorde gras, en verwys na eksplorasie aktiwiteite wat gemik is op die ontdekking van nuwe mineraal afsettings waar 'n maatskappy nog nie mynbou operasies of projekte het nie.
Resolusie 68/262 van die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies
Resolusie 68/262 van die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies is op 27 Maart 27 2014 deur die agt-en-sestigste byeenkoms van Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies aanvaar. Dié resolusie was in reaksie op die Russiese "anneksasie" van die Krim en is getiteld "die Territoriale integriteit van die Oekraïne". Hierdie nie-bindende resolusie, wat deur 100 van die Verenigde Nasies-lidstate ondersteun is, bevestig die Algemene Vergadering se verbintenis tot die territoriale integriteit van die Oekraïne binne sy internasionaal erkende grense en beklemtoon die ongeldigheid van die 2014 Krim-referendum. Elf lidstate het teen die resolusie gestem, terwyl 58 hulle stem weerhou het, en 24 state was afwesig toe die stemming plaasgevind het.
Die resolusie is voorgestel deur Kanada, Costa Rica, Duitsland, Litaue, Pole en die Oekraïne. Die aanvaarding van die besluit is voorafgegaan deur die onsuksesvolle pogings van die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies, wat sewe sessies gehou het om die Krim-krisis te probeer oplos, maar wat uiteindelik deur Rusland geveto is.
Stemrasionaal
Die permanente verteenwoordiger van China by die Verenigde Nasies, Liu Jieyi, wie se land buite stemming gebly het, het verklaar dat "in die konteks van die deurlopende diplomatieke bemiddelingspogings deur die betrokke partye, sal 'n poging om die Algemene Vergadering te druk om oor die konsepresolusie te stem, die situasie net verder bemoeilik".
Russiese reaksie
Op 28 Maart 2014 het die Russiese Federasie gesê dat die resolusie teenproduktief is en die westerse state daarvan beskuldig dat hulle afpersing en dreigemente gebruik het om stemme te werf.
Die sogenaamde "anneksasie" het plaasgevind nadat 97 persent van die stemgeregtigdes op die Krim-skiereiland op 16 Maart 2014 ten gunste van aansluiting met Rusland gestem het. 'n Groot persentasie etniese Oekraïners en Krim-Tatare het die referendum, wat deur die Oekraïnse regering en die internasionale gemeenskap as onwettig beskou word, geboikot.
African Democratic Change
Stigting
Makhosi Khoza het op 21 September 2017 as 'n African National Congress-lid van die parlement bedank om by die pogings teen korrupsie in Suid-Afrika aan te sluit. Haar bedanking het gekom ná maande van haar kritiek op die voormalige ANC-president, Jacob Zuma, en sy het hom gevra om af te tree. Na die aankondiging is daar gespekuleer dat Khoza 'n nuwe politieke party sou vorm. Aanvanklike verslae in November 2017 het voorgestel dat Khoza haar nuwe politieke party "Change" sou noem. Die African Democratic Change (ADeC) is op 1 Desember 2017 van stapel gestuur. Khoza het vasbeslote gestel dat haar nuwe party nie tot niet sou gaan nie.
Ná die bekendstelling het die African National Congress Khoza gekritiseer omdat die ADeC-logo lyk soos die African National Congress se logo. Khoza het hierdie eise verwerp.
In April 2018, vier maande na die bekendstelling van die party, het Khoza as partyleier uitgetree. Partyvoorsitter, Moses Mayekiso, is aangewys as haar opvolger.
Verkiesingsuitslae
Die party het aan die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2019 deelgeneem, beide nasionaal en in al die provinsies.
Johannes Smith
Johannes Anthonie Smith (Aberdeen, Kaapkolonie, 4 September 1886 – George, Kaapland, 2 April 1954) was ’n skilder en kunsresensent, kunsredakteur van 'n koerant, verslaggewer en tydens die Tweede Wêreldoorlog Kaaplandse leier van die Nazi-gesinde Ossewabrandwag.
San Pedro Manrique
San Pedro Manrique is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León. Die dorp San Pedro Manrique is een van min plekke op aarde waar die outydse ritueel van vuurloop op brandende kole in die sogenaamde Paso de Fuego nog steeds lewendig is. Volgens die 2012-sensus het die munisipaliteit 'n bevolking van 642 inwoners.
Johannes Smith
Lewensloop
Smith het as jong skoolseun van nog nie 15 jaar oud nie besluit om teen die Britse owerheid te rebelleer. Een nag ontsnap hy uit die beleerde Aberdeen onder geweervuur. Eers sluit hy by kmdt. Gideon Scheepers se kommando aan en veg later onder genl. Wynand Malan. Op 3 Julie 1902 is hy as sestienjarige skolier aan hoogverraad skuldig bevind en gevonnis. Hoewel vrede op 31 Mei 1902 gesluit is, is die Krygswet nie voor 16 September 1902 finaal in Kaapland opgehef nie. Sy doodsvonnis vir hoogverraad is later versag tot lewenslange verlies van stemreg. Hy het sy herinneringe aan die Driejarige Oorlog te boek gestel in Ek rebelleer van 1939. Hy is beskryf as "'n begaafde skrywer" wat "die leser emosioneel (saam neem) op kommando om die wel en wee van die stryders mee te maak". Sy ander twee boeke was Brit en Boer (1917) en Naar Bloedrivier en Paardekraal (1918).
Ná die oorlog het Smith 'n swerwersbestaan gevoer en as verslaggewer gewerk by De Nieuwe Tyd op Aberdeen in die Oostelike Provinsie, daarna by Het Westen op Potchefstroom, by Onze Courant op Graaff-Reinet as bestuurder en redakteur (waar hy die Volkskool se wapen ontwerp het) en toe as redakteur van Die Afrikaner in Pietermaritzburg tot omstreeks 1925. Hy het hom toe aangesluit by die redaksie van Die Burger as Johannesburgse medewerker, waarna hy in 1928 in Kaapstad by dié dagblad gaan werk het. Meer as 20 jaar was hy Die Burger se kunsresensent.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het hy hom by die Ossewabrandwag (OB) aangesluit en dié buiteparlementêre groep se Kaaplandse leier geword. Ten spyte van Smith se vasbeslote teenstand het die OB se militante vleuel, die Stormjaers, wat aan die begin van die oorlog beperk was tot Transvaal, maar weldra ook uitgebrei het na die Vrystaat en Natal eindelik ook vastrapplek in Kaapland gekry.
Waar hy ook al gewerk het, was hy betrokke by die oprigting van Afrikaanse skole, ook in Pietermaritzburg. Hy was lid van verskeie kunsliggame en het uitstallings gehou.
Sy seun en naamgenoot, wat onder die naam J. Anthonie Smith gewerk het, het tallose kerkgeboue ontwerp. Nog 'n seun was die skilder en omroeper Le Roux Smith Le Roux.
Artikel in Die Nuwe Brandwag
In Februarie 1933 het A.C. Bouman die volgende artikel oor Smith in Die Nuwe Brandwag geskryf onder die opskrif "Tentoonstelling van J.A. Smith op Stellenbosch":
Die beeldende kuns van Suid-Afrika vertoon een kenmerk wat uitstaan bo die ander: 'n gesonde naïwiteit. Veral spring dit in die oog by vergelyking met die kuns van ander lande, veral dan van sommige moderne rigtinge. Die Afrikaanse kunstenaar breek nie sy kop oor probleme nie, hy strewe nie in die eerste plek bewus na teoretiese ideale nie: hy skilder uit 'n pure vreugde om die skoonheid, hy getuig daarvan, meer as om dit te herskep tot ander waardes.
Versfeldpas
Versfeldpas is 'n bergpas wat toegang tot die bergplato net ten weste van Piketberg verleen. Op 680 m bo seespieël bereik die pas sy hoogste punt en dit het 'n maksimumhelling van 1:12.
Johannes Smith
Artikel in Die Nuwe Brandwag
Daar is wel 'n weerkaatsing van Europese kunslewe ook in ons land; Pierneef se later werk is daarvan 'n sterk voorbeeld, juis vergeleke by sy vroeër tyd. Irma Stern is 'n persoonlikheid wat worstel, Caldecott was 'n stryder ook vir teoretiese helderheid. En terwyl elke kunstenaar vandag veel meer as in vroeër tye homself rekenskap gee van sy eie strewe en van sy eie plek in die kunswêreld, tog gebruik ek die woord naïwiteit in 'n prysende sin, en nie ironies nie. Sonder om die twee kategorieë: die meer bewus-optredende, wat aan die intellek en die gees 'n groot plek inruim, en die meer naïewe, wat veral uit die hart opwel, teen mekaar te wil afweeg, meen ek dat vir Suid-Afrika die tweede vandag die mees gewenste is. Die kunslewe in ons land is nou eenmaal nog nie so intens soos elders nie, die kunstenaars vorm nog nie so'n aparte kraal soos in Parys en ander wêreldstede nie, en hulle moet dus noodwendig in veel nouer aanraking bly met die volk.
J.A. Smith is 'n seun van die volk, 'n Boereseun. Reeds as kind, na die stryd tussen Boer en Brit, het hy dit gewys in soms pynlike konflikte. Hy het kleur beken van die begin af. En as skilder doen hy dit op 'n dubbele wyse: met die werklike kleure van sy palet, en met die sinnebeeldige van sy gevoel en karakter. Ek, wat hier nou iets oor sy werk skrywe, kan hierdie uitdrukking ‘kleur beken’ gebruik om die man in sy ontwikkeling te probeer bekyk. Dit is naamlik glad nie 'n maklike ding om in hierdie land, met sy dikwels oorweldigende kleureprag, werklik kleur te beken nie. Dit vereis krag, manmoedigheid, om nie jou oë toe te knyp nie maar hulle oop te hou en te gaan skilder wat jy werklik sien.
'n Jaar gelede, op die tentoonstelling in die Nuwe Kunsmuseum in die Kaapstad, was daar enkele fraai klein stukke van hom, beskeie van formaat, maar ook van kleur. Ek het die vergelyking getrek met die werk van Van Goyen, die sewentiende-eeuse Hollander, een van die mees atmosferiese landskapskilders van alle tye. Smith het hom ook besonder aangetrokke gevoel tot onderwerpe met een oorheersende stemming en kleur; dit was dan ook in ooreenstemming hiermee dat sy beste stukke gesigte was op die strand: 'n stuk see en duine, met 'n egalige plantegroei en silwerkleurige wolke daarbo. Hier was geen fel-sprekende kontraste nie, en dus ook nie die moeilikheid om allerlei teenstellings in een skema onder te bring nie. Ek het dit as 'n gelukkige, waarskynlik instinktiewe, insig beskou, dat die skilder sy keus so bepaal het en nie anders nie. Hy het binne die perke wat hy homself gestel het, mooi dinge bereik, en gewys dat hy 'n aangebore gevoel besit vir eweredigheid en 'n beskeie manier om sy gawes aan te pas aan die onderwerp en omgekeerd.
Die tentoonstelling van sy werke op Stellenbosch in Oktober laaslede het hierdie eerste gunstige indruk meer as bevestig. Hier was 'n flinke aantal skilderye, sodat ons 'n vollediger beeld kon kry van die kunstenaar. Daar was verskeie stukke van dieselfde opvatting as die strandgesigte, maar deurgaans was hierdie werk tog ryker en voller van kleur. Die eerste afgebeelde skildery, Landerye, is oorwegend ‘blond’ geskilder; nuanserings van goudgeel koringskowe, grysgroen grond, goudgroen struike en bome wissel mekaar af; daartussen egter straal 'n pers akker uit, sonder om die omgewing te oorstem; die lug is egalig koperkleurig, sterk van lig en gloed - kortom, daar is baie meer individuele kragte binne die omraming; die eenheid is egter behou - 'n bewys dat die skilder gewin het aan selfbeheersing, wat hom openbaar in die beheersing van die kleurwaardes, sterk en gaaf naas mekaar. Daarby is die komposisie rustig-oorwoë, sonder om styf van gestileerdheid te word; dit is 'n weldadig-aandoende verbinding van natuurlikheid en stylgevoel.
Die skilder besef blykbaar dat daar 'n gevaar kan skuil in die altyd opnuut herhaalde poging om terwille van die harmonie elke kleur 'n toon laer te stem; dit sou kan lei tot 'n sekere toonloosheid of grysheid van die geheel. Wanneer jou gemoedstemming miskien ook neig tot 'n gedempte vreugde, wanneer jy dit wil terugvind in jou omgewing, ook in die landskap, dan help dit saam om die palet sober te hou.