cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Drosanthemum longipes
Drosanthemum longipes is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Noord- en Wes-Kaap voorkom. Die spesie word op die noordooste van die Sederberg tussen die Botterkloofpas, Pakhuispas en Wuppertal aangetref.
Die plant het 'n voorkomsgebied van 753 km² en is deel van die fynbos- en Sukkulente Karoo-biome. Dit groei meestal op suidelike en westelike hellings. Daar is tien subpopulasies bekend; die plant word moontlik bedreig deur die uitbreiding van die rooibosteebedryf.
Keegan-Michael Key
Keegan-Michael Key (gebore 22 Maart 1971) is 'n Amerikaanse akteur, draaiboekskrywer, komediant, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Let's Be Cops (2014), Tomorrowland (2015), The Angry Birds Movie (2016), en Keanu (2016).
Pterocarpus osun
Pterocarpus osun is 'n boom wat deel is van die Fabaceae familie. Die spesie is inheems aan die Demokratiese Republiek die Kongo, Gaboen, Kameroen, Nigerië en die Republiek die Kongo.
Haworthia wittebergensis
Haworthia wittebergensis is 'n meerjarige sukkulent wat tot die genus Haworthia behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van die Witteberg tot Anysberg voor. Dit het 'n voorkomsgebied van 305 km² en word as seldsaam beskou. Alhoewel dit onwettig versamel word, kom die plant nog volop voor.
Caulophacus variens
Caulophacus variens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Caulophacus en behoort tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1988 deur Tabachnick.
Stella Artois
Stella Artois is 'n pilsnerbier, wat die eerste keer in 1926 deur Brouwerij Artois in Leuven, België, gebrou is. In sy oorspronklike vorm is die bier 5,2 persent alk/vol, die land se standaard vir pilsners. Die bier word ook in ander lande verkoop, insluitend die VK, Ierland, Kanada en Australië, waar dit 'n verlaagde alkoholwaarde het. Stella Artois word besit deur Interbrew International BV wat 'n filiaal is van die wêreld se grootste brouer, Anheuser-Busch InBev SA/NV.
Geskiedenis
In 1988 was Brouwerij Artois 'n stigterslid in die samesmelting wat Interbrew geskep het. Daardie jaar het Taylorbrands-stigter David Taylor 'n nuwe pakketontwerp, bottelontwerp en -vorm geskep. Die naam Stella Artois word geskets in 'n kartouche wat deur die styl van Belgiese argitektuur in Leuven beïnvloed is.
Hedendaags
In 1993 het Interbrew die produksie van Stella Artois na 'n nuwe, ten volle outomatiese brouery in Leuven verskuif. In 2004 was Interbrew deel van die samesmelting wat InBev geskep het, en teen 2006 het die totale jaarlikse produksievolume van Stella Artois een miljard liter oorskry.
In 2020 het AB InBev die alkoholinhoud van hul bier vir die Britse mark verminder tot 4,6%. Die oorspronklike Britse sterkte van Stella Artois was 5,2% en 4,8% van 2008 tot 2020. Volgens Freddy Delvaux, voormalige hoof van die interne laboratorium, was die Belgiese weergawe 33 IBU toe hy in 1973 by die laboratorium aangesluit het, vergeleke met net 20 IBU in 2014.
Brouerye
Stella Artois word in België (in die aanlegte by Leuven en Jupille) en die Verenigde Koninkryk, sowel as in ander lande, gebrou. Baie van die bier wat vanaf Europa uitgevoer word, word by InBev se brouery in België vervaardig en in die Beck's Brouery in Bremen, Duitsland, verpak. Stella Artois word ook deur Lion vir die Australiese mark gebrou. In die Verenigde State word Stella Artois deur Anheuser-Busch ingevoer en versprei. Vir die Hongaarse mark word Stella Artois in Bőcs, Hongarye, gebrou deur Borsod Brewery, onder lisensie van InBev. Vir die Kanadese mark word gebrou deur Labatt Brewery in Ontario, Kanada.
Stella Artois is beskikbaar as tapbier en in verskeie verpakte groottes.
Pterocarpus mildbraedii
Pterocarpus mildbraedii is 'n boom wat deel is van die Fabaceae familie. Die spesie is inheems aan Benin, Gaboen, Ghana, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Kameroen, Liberië, Nigerië, Republiek die Kongo, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone en Togo.
Micranthus
Micranthus is 'n blomplant genus wat hoort tot Iridaceae. Die genus se naam is afgelei van die Griekse woord micro, wat klein beteken en anthos wat blom beteken. Die genus is endemies aan Suid-Afrika en al die spesies van die genus is geofiete. Die genus is in 2013 deur P. Goldblatt, J.C. Manning en R.E. Gereau hersien, hulle het vier nuwe spesies by die genus gevoeg een spesie se naam verander.
Spesies
Daar is sewe spesies wat tot die genus hoort:
Hymedesmia pulposus
Hymedesmia pulposus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1925 deur Topsent.
Pterocarpus steinbachianus
Pterocarpus steinbachianus is 'n struik of 'n boom wat deel is van die Fabaceae familie. Die spesie is inheems aan Bolivië en die noorde van Brasilië.
Hymedesmiidae
Hymedesmiidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Vulva
Die vulva (meervoud: vulvas; afgelei van die Latyn vir "omhulsel" of "bedekking") bestaan uit die eksterne vroulike geslagsorgane. Dit sluit die volgende in: die skaamheuwel, labia majora, labia minora, klitoris, vestibulêre bolle, vulvavoorhof, urinebuisopening, vaginale opening, maagdevlies en die vestibulêre kliere van Bartholin en Skene. Ander eienskappe is onder meer die sebumkliere, pubiese hare en ’n deel van die perineum. Die vulva sluit die opening van die vagina in wat na die baarmoeder lei. Die groot en klein labia bied ’n dubbele laag beskerming hiervoor. Bekkenvloerspiere ondersteun die strukture van die vulva.
Die voorkoms van die vulva wissel baie van vrou tot vrou, veral wat die labia minora betref. Die vulva kan deur baie aandoenings geraak word wat dikwels tot irritasie lei. Vulvovaginale gesondheid kan baie hiervan voorkom. Ander aandoenings sluit verskeie infeksies en kankers in.
Struktuur
Die hoofstrukture van die vulva is: die skaamheuwel, labia majora, labia minora, die uitwendige dele van die klitoris (onder meer die kap en glans), vestibulêre bolle, vulvavoorhof, urinebuisopening, vaginale opening en maagdevlies en die vestibulêre kliere van Bartholin en Skene. Ander eienskappe is onder meer die sebumkliere, pubiese hare en ’n deel van die perineum.
Skaamheuwel
Die skaamheuwel is ’n sagte bult van vetweefsel aan die voorkant van die vulva, in die streek wat die bekkenbeen bedek. Die skaamheuwel is by albei geslagte aanwesig om as ’n kussing te dien tydens seksuele omgang, maar is duideliker sigbaar by vroue. Die wisselvorm venusheuwel word spesifiek vir vroue gebruik.
Labia
thumb|240px|links|Die eksterne en interne dele van die vulva. Die labia majora en labia minora (of skaamlippe) bedek die vestibulêre bol. Die buitenste twee lippe is die labia majora (groot skaamlippe). Hulle omsluit en beskerm die ander strukture van die vulva. Die labia minora (klein skaamlippe) is dikwels pienk of bruinswart, na gelang van die persoon se velkleur.
Die slote tussen die labia majora en labia minora word die interlabiale voue genoem. Die labia minora lê binne die labia majora, is kleurryker as die labia majora en bevat talle sebumkliere. Waar die labia minora mekaar aan die voorkant ontmoet, vorm dit die klitorale kap of voorhuid.
Die sigbare deel van die klitoris is die klitorale glans. Dit is gewoonlik rofweg so groot soos ’n ertjie, maar kan in grootte wissel tussen sowat 6 mm en 25 mm. Die klitorale glans bevat net soveel senuwee-eindpunte as die veel groter eikel of glans van die manlike penis, en is dus uiters sensitief. Die enigste bekende doel van die klitoris is seksuele plesier.
Vulvavoorhof
Die gebied tussen die labia minora waar die vaginale en urinebuisopening geleë is, word die voorhof van die vulva genoem. Die urinebuisopening is onder die klitoris en net voor die vaginale opening, wat naby die perineum is. Die term "introitus" is tegnies meer korrek, want die "opening" van die vagina is meestal toe. Die introitus is soms gedeeltelik bedek met ’n vlies, wat die maagdevlies genoem word. Dié vlies skeur gewoonlik tydens die eerste seksdaad en die bloed wat dit meebring, is al beskou as ’n teken van maagdelikheid. Die maagdevlies kan egter ook skeur tydens oefening of uitgerek raak deur normale aktiwiteite soos die dra van tampons, of dit kan byna onsigbaar klein of afwesig wees. Dit kan ook die hele vaginale opening bedek en moet dan chirurgies verwyder word.
Aan albei kante van die agterkant van die vaginale opening is twee vestibulêre kliere bekend as die kliere van Bartholin. Hulle skei slym en ’n vaginale smeermiddel af. Daar is ook kleiner vestibulêre kliere, bekend as die kliere van Skene, aan die voorste wand van die vagina. Hulle stem ooreen met die manlike prostaat en word soms die vroulike prostaat genoem.
Micranthus alopecuroides
Die vleiblommetjie (Micranthus alopecuroides) is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Micranthus behoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Vulva
Funksie en fisiologie
Die vulva speel ’n groot rol in die voortplantingstelsel. Dit bied toegang tot en beskerming van die baarmoeder, asook die regte toestande in terme van hitte en vog wat in die seksuele en voortplantingsfunksies daarvan behulpsaam is. Die eksterne organe van die vulva bevat baie senuwees en verskaf plesier wanneer hulle reg gestimuleer word. Die skaamheuwel verskaf beskerming tydens seks.
Verskeie afskeidings word met die vulva verbind, insluitende urine (van die urinebuisopening), sweet (van die apokriene kliere), menses (van die maandstonde wat uit die vagina kom), sebum (van die sebumkliere), alkaliese vloeistof (van die kliere van Bartholin), slym (van die kliere van Skene), vaginale smeermiddel (van die vaginale wand) en smegma. Smegma is ’n wit stof wat gevorm word uit ’n kombinasie van dooie selle, velolies, vog en natuurlik voorkomende bakterieë en vorm aan die geslagsdele. By vroue versamel hierdie dik afskeiding om die klitoris en labiale voue. Dit kan ongemak tydens seks veroorsaak, want dit kan meebring dat die klitorale glans aan die kap vassit, maar dit kan maklik verwyder word deur te bad.
Alifatiese sure word ook in die vagina afgeskei. Dit dien vermoedelik as feromone. Hulle vetsuursamestelling, en dus reuk, verander met betrekking tot die fases van die menstruele siklus.
Seksuele opwekking
thumb|240px|n Vula in ’n normale toestand (links) en een wat seksueel opgewek is, met vergrote labia minora wat blink vanweë vaginale smering. Die klitoris en labia minora is albei erogene (seksueel sensitiewe) streke in die vulva. Die klitoris, vagina en ander dele naby die perineum kan gestimuleer word. Die klitoris is die sensitiefste en die stimulering daarvan (op verskeie maniere) kan intense seksuele opwekking teweegbring; as dit volgehou word, kan dit ’n orgasme tot gevolg hê.
Seksuele opwekking lei tot ’n aantal fisieke veranderings in die vulva. Vaginale smering en bloedvloei na die bloedvatryke vulva neem toe, sodat die klitoris en labia minora in grootte toeneem. Die vagina swel op en die vaginale opening word sowat 30% kleiner. Die klitoris word al hoe stywer; die glans beweeg in die rigting van die bekkenbeen en word deur die klitorale kap bedek. Die labia minora word heelwat dikker en verander soms aansienlik van kleur, van pienk tot rooi in vroue met ligte velle wat nog nie kinders gehad het nie, of van rooi tot donkerrooi in vroue met kinders. Net voor ’n orgasme raak die klitoris baie opgeswel en die glans verdwyn in die kap. Ritmiese samestrekkings kom voor in die buitenste derde van die vagina, sowel as die baarmoeder en anus.
Caulophacus scotiae
Caulophacus scotiae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Caulophacus en behoort tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1910 deur Topsent.
Biologiese ritme
Aan die een kant is daar die mening dat organismes 'n inwendige meganisme het, dikwels ook 'n biologiese horlosie genoem, wat die periodieke skommelinge beheer. Dit staan bekend as endogene ritme. Aan die ander kant word hierdie endogene ritme weer deur uitwendige faktore (eksogene ritme) beïnvloed. Prikkeling van die senustelsel kan byvoorbeeld tot die afskeiding van sekere hormone lei wat op hul beurt die organisme fisiologies kan beïnvloed. Veranderings in die aardmagnetisme speel moontlik ook 'n rol.
24-uurritmes
Diere se reaksies op die Iigdonkersiklus van dag en nag, is voorbeelde hiervan. Wanneer hierdie diere egter in laboratoriums aan konstante lig en temperatuur blootgestel word, sodat hul geen aanduiding het van die opeenvolging van dag en nag nie, vertoon hulle nog duidelike ritmiese aktiwiteitssiklusse. Hierdie siklusse is dus eie aan die dier en kan met 'n ingeboude horlosie vergelyk word. Só is kakkerlakke byvoorbeeld tipiese nagdiere wat onder normale omstandighede slegs in die nag rondbeweeg. Wanneer hulle egter dag en nag aan lig blootgestel word, is hulle op presies dieselfde tye aktief. Hierdie presiese ritme kan in die geval van kakkerlakke, wat aan die genus Periplaneta behoort, aan 'n gereelde hormoonafskeiding toegeskryf word. Elke 24 uur word hierdie hormoon deur die ganglionselle onder die dier se slukderm afgeskei.
Sekere plante se blomme gaan op 'n spesifieke tyd oop en sluit weer op 'n bepaalde tyd in die aand.
Bye vlieg net op vaste tye uit om na blomme te soek. Hulle kan ook geleer word om hul voedsel op spesifieke tye van die dag op bepaalde plekke te vind.
Die plankton wat in die see lewe, beweeg ná sonsondergang na die wateroppervlak, terwyl hulle gedurende die dag dieper onder die water bly. Die klein seediertjies wat van plankton vir hul voedsel afhanklik is, volg ook hierdie ritmiese beweging van die plankton. Hoewel temperatuur ook 'n belangrike rol in hierdie verskynsel speel, is lig die vernaamste faktor. 'n Moontlike verklaring vir hierdie verskynsel is dat die plankton op hierdie manier lig van 'n te hoë of te lae intensiteit probeer vermy.
Seisoenritmes
Biologiese seisoenritmes sorg onder meer daarvoor dat voortplanting in 'n gunstige seisoen van die jaar sal plaasvind, menende wanneer daar genoeg voedsel en water beskikbaar is en die regte temperature heers. Voëls se eierstokke begin lank vóór die lente ontwikkel, sodat die eiers so gou moontlik gelê kan word wanneer die temperature begin styg. Hoenderboere maak baie van dié verskynsel misbruik deurdat hulle hierdie omstandighede kunsmatig skep en die eierproduksie sodoende verhoog.
In die poolgebiede het die meeste plante reeds in die herfs volledig ontwikkelde knoppe sodat die blare en blomme vinnig in die lente kan uitloop. Hoewel temperatuur en vogtigheid in hierdie geval ook 'n rol speel, is die belangrikste faktor die daaglikse ritme van lig en donker (fotoperiode). Die duur van die ligperiode is by sowel die plant as die dier van belang, omdat dit 'n hele aantal biologiese prosesse beïnvloed. Wanneer die ligperiode in die dag korter word, begin baie diere hul winterslaap. Die vorming van die sneeuhaas se wit pels en dié van die ratel word ook hierdeur bepaal.
Wanneer die dae begin langer word, prikkel dit sekere voëls en soogdiere om te migreer.
Maanritme
Die aantrekkingskrag van die maan het via die getye van die see 'n groot invloed op die organismes in die vlakker gebiede van die see.
Raoult se wet
Raoult se wet is van toepassing op vloeistof-damp sisteme wat in ewewig is. Dit bepaal dat die parsiële druk van elke komponent in die dampfase van 'n ideale mengsel van vloeistowwe gelyk is aan die dampdruk van die suiwer komponent vermenigvuldig met die molfraksie in die vloeistoffase.
Biologiese ritme
Maanritme
'n Goeie voorbeeld hiervan is die palolowurm (familie Eunicidae). Hierdie wurms lewe in klein tonneltjies in die koraalriwwe in die see. As die maan in Oktober en November in die derde kwartier is, word die palolowurm geslagsryp. Die agterste gedeelte van die wurm se Iiggaam breek van die res van sy liggaam weg en swem na die seeoppervlak. Hier word in groot hoeveelhede eiers en spermselle vrygestel. In die geval van die Atlantiese palolowurm gebeur dit presies drie dae ná volmaan en presies 54 minute ná sonsondergang.
Raoult se wet
Vir 'n enkele komponent in 'n ideale oplossing geld die volgende:
Biologiese ritme
Bronnelys
Wêreldspektrum, Vol. 3, 70-71, ISBN 0 908409 44 3
Raoult se wet
Waar twee vlugtige vloeistowwe A en B met mekaar gemeng word om 'n oplossing te vorm, bestaan die dampfase uit albei komponente van die oplossing. Sodra die komponente in die oplossing ewewig bereik het, kan die totale dampdruk van die oplossing bepaal word deur Raoult se wet te kombineer met Dalton se wet van parsiële druk om die volgende te geeː
As 'n nie-vlugtige opgeloste stof (dampdruk = 0, baie min/geen verdamping) opgelos word om 'n ideale oplossing te vorm sal die dampdruk van die oplossing laer wees as die suiwer oplosmiddel. Die verlaging in die dampdruk sal direk eweredig wees aan die molfraksie van die opgeloste stof in die oplossing.
In 'n grafiek is die parsiële drukke weer te gee deur twee regte lyne wat van 0 na die waarde van P^{\star} loop. Die helling het ook die waarde P^{\star}. Die totale druk is ook 'n regte lyn wat van P^{\star}_A na P^{\star}_B loop. Oplossings wat Raoult se wet gehoorsaam word ideale oplossings genoem. Oplossings is net dan ideaal as die twee komponente baie min in eienskappe van mekaar verskil.
Nie-ideale oplossings
Die meeste oplossings wyk af van hierdie wet en die parsiële drukke sal nie Raoult se regte lyn volg nie. Maar selfs vir nie-ideale oplossings is Raoult se wet nog geldig vir die oplosmiddel (die meerderheidskomponent) van 'n voldoende verdunde oplossing. Vir die opgeloste stof (die minderheidskomponent) geld dan Henry se wet wat 'n regte lyn met 'n verskillende helling volg. By hogere konsentrasies verloor die wette hulle geldigheid.
Voorbeeld 1
Hierdie voorbeeld word op YouTube gevind.
30 g glukose word opgelos in 500 ml water by 25 °C. Wat is die dampdruk van die oplossing?
Omdat glukose nie vlugtig is nie, het ons hier te doen met 'n verdunde oplossing van nie-vlugtige opgeloste stowwe. Raoult se wet word dan soos volg gebruikː
Mass water = 500 ml × 1 g/ml = 500 g Mol water = 500 g ÷ 18 g/mol = 27.78 mol Mol glukose = 30 g ÷ 180 g/mol = 0.167
Molfraksie van die oplosmiddel:
Dampdruk van oplossing volgens Raoult se wet:
Voorbeeld 2
40 g CaCl2 word opgelos in 600 mL water by 25 °C. Wat is die dampdruk van die oplossing?
Omdat CaCl2 nie vlugtig is nie, het ons hier te doen met 'n verdunde oplossing van nie-vlugtige opgeloste stowwe. Raoult se wet word dan soos volg gebruikː
Mass water = 600 ml × 1 g/ml ÷ 18 g/mol = 33.33 mol
CaCl2 los soos volg op in water:
CaCl2(s) → Ca2+ + 2Cl-
Daar is dus 3 mol ione per mol CaCl2
Dus, die totale hoeveelheid mol ione = 40 g ÷ 111 g/mol × 3 = 1.081
Molfraksie van die oplosmiddel:
Dampdruk van oplossing volgens Raoult se wet:
Voorbeeld 3
Hierdie voorbeeld word op YouTube gevind.
30 mL heptaan (C7H16) word gemeng met 50 mL tolueen (C7H8). Die digthede van heptaan en tolueen is 0.68 g/mL en 0.87 mL onderskeidelik. Die dampdruk van heptaan en tolueen by 20 °C is 5.3 kPa(a) en 2.8 kPa(a) onderskeidelik. (a) Wat is die molfraksie van elke komponent in die oplossing? (b) Wat is die parsiële druk van elke komponent bokant die oplossing? (c) Wat is die dampdruk van die oplossing? (d) Wat is die molfraksie van elke komponent in die dampfase?
Caulophacus weddelli
Caulophacus weddelli is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Caulophacus en behoort tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2004 deur Janussen, Tabachnick & Tendal.
Raoult se wet
Voorbeeld 3
Die molmassa van heptaan = 7(12) + 16(1) = 100 g/mol Die molmassa van tolueen = 7(12) + 8(1) = 92 g/mol
Hoeveelheid mol heptaan = 30 mL × 0.68 g/mL ÷ 100 g/mol = 0.204 mol
Hoeveelheid mol tolueen = 50 mL × 0.87 g/mL ÷ 92 g/mol = 0.473 mol
(b) Volgens Raoult se wet is die parsiële drukke die volgende:
(c) Die dampdruk van die oplossing
(d) Molfraksie in dampfase
Volgens Dalton se wet is:
Hymedesmia stylifera
Hymedesmia stylifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1942 deur Alander.
Drosanthemum pulverulentum
Drosanthemum pulverulentum is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Noord- en die Wes-Kaap, vanaf Kotzesrus tot by Klawer, voorkom. Dit kom veral op die Knersvlakte voor en is deel van die Sukkulente Karoo-bioom.
Ongeluk (dwaling)
Die Informele Dwaling van Ongeluk (in Latyn genoem "dicto simpliciter ad dictum secundum quid" of "vernietiging van die uitsondering") is 'n deduktief-geldige maar onooglike argument wat voorkom in 'n statistiese silogisme ('n argument gebaseer op 'n veralgemening) wanneer 'n uitsondering van 'n algemene reël geïgnoreer word. Dit is een van die dertien foute wat oorspronklik deur Aristoteles in Sophistical Refutations geïdentifiseer is. Die fout is wanneer 'n mens 'n algemene reël op 'n onvanpaste situasie probeer toepas.
Drosanthemum pulverulentum
Die plant word moontlik bedreig deur mynbouaktiwiteite op die suidelike Knersvlakte. Gewasverbouing in die Olifantsrivier- en Doornriviervalleie is ook 'n moontlike bedreiging.
Ongeluk (dwaling)
Byvoorbeeld:
Dit is maklik om foutiewe argumente te konstrueer deur algemene verklarings toe te pas op spesifieke voorvalle wat uiteraard uitsonderings is.
Veralgemenings wat swak is het oor die algemeen meer uitsonderings, en veralgemenings wat baie uitsonderings het is dikwels swak. Die aantal uitsonderings op die veralgemening hoef ook nie 'n minderheid van die gevalle te wees nie.
Hymedesmia tornotata
Hymedesmia tornotata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Ongeluk (dwaling)
Hierdie dwaling kan voorkom as besonderhede ("sommige") verwar word met kategoriese stellings ("altyd" en "oral"). Dit kan aangemoedig word as geen kwalifiserende woorde soos "sommige", "baie", "selde", ens. gebruik word om die veralgemening aan te dui nie.
Hymedesmia tornotata
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1910 deur Lundbeck.
Drosanthemum ramosissimum
Drosanthemum ramosissimum is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap, op die Knersvlakte naby Vanrhynsdorp, voorkom. Die spesie het 'n voorkomsgebied van kleiner as 500 km² en is deel van die Sukkulente Karoo-bioom.
Ongeluk (dwaling)
Verwante induktiewe foute sluit in: oorweldigende uitsondering, oorhaastige veralgemening en foutiewe veralgemening.
Die teenoorgestelde soort dwaling is die omgekeerde ongeluk.
Michela Luci
Michela Luci (gebore 19 Mei 2006) is 'n Amerikaanse aktrise en sanger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Odd Squad: The Movie (2016), Dino Dana: The Movie (2020), en in die televisiereeks ''Go, Dog. Go!'' (2021).
Haworthia zantneriana
Haworthia zantneriana is 'n meerjarige sukkulent wat tot die genus Haworthia behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap en kom van die Klein-Karoo tot in die Baviaanskloof voor.
Daar is twee subspesies:
Christian Keyes
Christian Keyes (gebore 24 Julie 1975) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent No More Mr Nice Guy (2018) en in die televisiereekse Supernatural (2005), Beauty and the Beast (2012), en Saints & Sinners (2016).
Pterocarpus erinaceus
Pterocarpus erinaceus is 'n boom wat deel is van die Fabaceae familie. Die spesie is inheems aan Benin, Burkina Faso, Gaboen, Gambië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Kameroen, Liberië, Mali, Niger, Nigerië, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Togo en Tsjad.
SMSS J031300.36-670839.3
SMSS J031300.36-670839.3 (afgekort as SM0313 ) is ’n ster in die Melkweg wat 6 000 ligjare van die Aarde af lê. Met ’n ouderdom van sowat 13,6 miljard jaar is dit die oudste bekende ster in die heelal.
Die ster het sowat 100 miljoen tot 200 miljoen jaar ná die Groot Knal ontstaan. Sy baie lae ysterinhoud (minder as ’n tien miljoenste van die Son s’n) dui daarop dat dit ’n eerstegenerasie-populasie II-ster is wat gevorm is uit ’n gaswolk wat deur een van die heel eerste sterre voortgebring is. SMSS J031300.36-670839.3 het ook veel meer koolstof as yster, meer as duisend keer soveel. Benewens waterstof, wat in die Groot Knal gevorm is, bevat die ster ook magnesium en kalsium wat in ’n kleinerige supernova gevorm het. Geen suurstof of stikstof is waargeneem nie. Dit is ’n klas K-dwergster.
Die ster is deur ’n span sterrekundiges onder leiding van die Australiese Nasionale Universiteit ontdek. Die ontdekking is op 9 Februarie 2014 in die tydskrif Nature aangekondig. Dit is ’n aanduiding dat die supernovas van eerstegenerasiesterre nie so kragtig was as wat eers geglo is nie.
Nathan Keyes
Nathan Keyes (gebore 28 November 1985) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Good Doctor (2011) en The Kings of Summer (2013), en in die televisiereeks No Ordinary Family (2010).
Pterocarpus macrocarpus
Pterocarpus macrocarpus is 'n boom wat deel is van die Fabaceae familie. Die spesie is inheems aan Kambodja, Laos, Mianmar, Thailand en Viëtnam.
Sinonieme
Die spesie het 19 sinonieme:
Caulophacus cyanae
Caulophacus cyanae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Caulophacus en behoort tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1988 deur Boury-Esnault & De Vos.
Hymenancora
Hymenancora is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Pterocarpus monophyllus
Pterocarpus monophyllus is 'n boom wat deel is van die Fabaceae familie. Die spesie is endemies aan noordoos Brasilië.
Bergur Ebbi Benediktsson
Bergur Ebbi Benediktsson (2 November 1981) is 'n Yslandse skrywer, digter, standup-komediant, musikant, akteur en advokaat. Hy is bekend vir sy rol as Erlingur in die Netflix-moordgeheimreeks Brot ("Skending").
Hy was in die musiekgroep The Bomb House waar hy gesing het, kitaar gespeel het, lirieke geskryf het en liedjies gekomponeer het. Hy het draaiboeke geskryf, in Yslandse TV-reekse gespeel, en kolomme vir Fréttablaðið geskryf. Hy studeer regte aan die Universiteit van Ysland en voltooi sy studies in futurologie in Toronto, Kanada.
Benediktsson het saam met die Sentraal-Yslandse Versetgroep gewerk en het twee digbundels gepubliseer.
Drosanthemum striatum
Drosanthemum striatum is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap vanaf Malmesbury en Worcester tot by Swellendam en Bredasdorp voorkom.
Die spesie het 'n voorkomsgebied van 5 800 km² en is deel van die fynbos- en renosterveld-biome. Daar is tans nog tien subpopulasies bekend nadat die plant baie van sy habitat afgestaan het aan koringverbouing en die aanlê van wingerde. Die bedreiging bestaan steeds. Die plant staan ook bekend as vleisbos.
François Duvalier
François Duvalier ( Franse uitspraak: ​[fʁɑ̃swa dyvalje]; 14 April 1907 - 21 April 1971), ook bekend as Papa Doc, was die President van Haïti van 1957 tot 1971.
Hy is in 1957 tot president verkies op 'n populistiese en swart nasionalistiese platform. Nadat hy in 1958 'n militêre staatsgreep in die wiele gery het, het sy regime vinnig totalitêr en despoties geword. Die Tonton Macoute, 'n geheime dodekorps van die regering, het Duvalier se teenstanders onoordeelkundig doodgemaak, en dit is so deurdringend dat Haïtiërs baie bang geword het om enige vorm van verdeeldheid uit te spreek, selfs in privaatheid. Duvalier het verder probeer om sy bewind te versterk deur elemente van die Haitiese mitologie in 'n persoonlikheidskultus op te neem.
Voor sy bewind was Duvalier 'n mediese dokter van beroep. Sy beroep en kundigheid op die gebied het hom die bynaam "Papa Doc" verwerf. Hy is eenparig 'herkies' in 'n 1961-verkiesing waarin hy die enigste kandidaat was. Daarna konsolideer hy sy mag stap vir stap, waarna hy in 1964 homself ná nog 'n foutiewe verkiesing tot "Lewenslange President" verklaar het.
Hy het aan bewind gebly totdat hy in April 1971 oorlede is. Hy is opgevolg deur sy seun, Jean-Claude, wat die bynaam "Baby Doc" gedra het.
Micranthus simplex
Micranthus simplex is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Micranthus behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan Wes-Kaap. Dit kom op Zebrakop in die Piketberg voor en word as krities seldsaam beskou.
Breiwerk
Breiwerk bestaan uit 'n aantal lussies wat met katoen- of wol draad gevorm word en op so 'n manier aan mekaar verbind is dat hulle steke vorm. Uit die netwerk van steke ontstaan 'n stewige materiaal wat veral geskik is vir kledingstukke. Anders as by weef, is daar by breiwerk gewoonlik net een draad nodig, en waar dit as handwerk beoefen word, word daar meestal van 2 tot 4 breipenne gebruik gemaak. Die breikuns is al eeue oud en dit het met die verloop van jare geïndustrialiseerd geraak, en vandag speel veral masjienbreiwerk 'n baie belangrike rol in die tekstielnywerheid.
Geskiedenis
Breiwerk, veral as handwerk, is al eeue lank bekend. In 'n skildery van die Noord-Duitse meester Bertram gebore voor 1350, is daar 'n Maria-figuur wat met vier penne brei. Daar is ook oorblyfsels gevind van kouse wat minstens 300 v.C. deur die nomadiese stamme van Noord-Afrika gebrei is.
In Noorweë is daar ook 'n soort breiwerk ontdek wat uit die Wiking-tyd dateer. AI hierdie soorte breiwerk is waarskynlik op rame gedoen. In Peru is egter 'n soort breiwerk ontdek wat uit die begin van die Christelike jaartelling dateer. Dit is met naalde gedoen en stem baie ooreen met die handbreiwerk van vandag.
Vanuit Afrika het die breikuns vermoedelik deur middel van handelaars na Spanje versprei, en van daar na ander Europese lande. Elke land het met verloop van jare geleidelik sy eie kenmerkende breistyl ontwikkel.
In die Middeleeue het die breikuns veral in Brittanje op dreef gekom. Veral kouse is hier gebrei. Die vroue het die wol tuis gespin, terwyl die mans die breiwerk gedoen het. Dié tuisnywerhede het geleidelik oorgegaan in die vakmansgildes van die Middeleeue. Die vakmansgildes kon tot diep in die He en 18e eeu 'n goeie bestaan uit breiwerk maak. Hul fyn gebreide kouse het hoë pryse op die stedelike markte behaal. 'n Gemiddelde handbreier kon twee paar kouse per week lewer.
In 1589 het die Brit William Lee 'n masjien met haaknaalde ontwerp om naatkouse mee te brei. Dit was die eerste breimasjien en die eerste terugslag vir die tuisnywerhede van die handbreiers.
Aan die einde van die 18e eeu is daar in Engeland en ook in Frankryk en Nederland kettingbreimasjiene gemaak. AI hierdie masjiene was met haak naalde toegerus en behalwe kouse, is daar ook ander kledingstukke op hierdie nuwe masjiene gebrei.
Die Brit Townsend het in 1849 die tongnaald uitgevind. Hierdie naald het tot nuwe ontwikkelings gelei, en teen die einde van die eerste eeu is buisbreimasjiene (masjiene wat in die rondte kon brei) ontwerp waarop nie net kouse nie, maar ook bo- en onderklere gebrei kon word.
In 1864 het 'n landgenoot, William Cotton, die oorspronklike breimasjien van Lee baie verbeter. Met Cotton se masjien kon steke vermeerder of verminder word en daar kon ook vinniger gebrei word.
Hoewel handbreiwerk tot aan die begin van die 20e eeu baie gewild was, kon min mense dit bekostig om handgebreide klere te koop, en breimasjiene het 'n al hoe groter rol in die tekstielnywerheid begin speel.
Die heel jongste en modernste breimasjiene werk nog steeds op dieselfde beginsels wat Lee en Townsend gebruik het. Moderne breimasjiene werk geweldig vinnig. Geen ander masjien kan 'n hoeveelheid garing of wol so vinnig in materiaal omskep as 'n breimasjien nie. Alle moderne ontwikkelings die afgelope paar dekades was juis daarop gemik om die masjiene se produksie te verhoog en hulle in staat te stel om meer patrone te kon brei.
By moderne kettingbreimasjiene het ontwerpers ekstra drade ingewerk om die breiwerk soos 'n geweefde stof te laat Iyk, terwyl dié masjiene nog steeds tien maal vinniger as normale weefmasjiene werk. Na skatting was sowat 60% van alle vroueboklere op die Amerikaanse kleremark vroeg in die tagtigerjare gebrei, terwyl 35% van die mansboklere ook gebrei was. Altesaam 55% van alle materiaal wat op rolle verkoop is, was ook gebrei.
NG gemeente Delportshoop
Die NG Gemeente Delportshoop is ‘n gemeente in die Sinode van Noord-Kaapland.
In 1890 gee die ring van Colesberg toestemming dat dit na Klein-Boetsap verander. Die later bekende dr. JD Kestell het moeite gedoen om toe ook die delwers en boere in die omgewing van Barkly-Wes te besoek. Per proklamasie 34, gedateer 28 November 1871 is die diamantgronde van Hebron, Good Hope, Gong-Gong, Union Kopje, Keiskamma, Forlorn Hope, Esterhuisen’sRush, Winters Rush en Delport’s-Hope, in die distrik Barkly-Wes geproklameer. Die proklamasie van die diamantgronde het ’n miernes van menslike bedrywighede tot gevolg gehad. Die alluviale delwerye te Delportshoop het tot ’n delwerskamp ontwikkel. Die kamp is vernoem na ’n sekere mnr. Delport, wat ’n delwer en prospekteerder was. Teen 1931 het die Delportshoopwyk reeds oor ’n kerkgebou, ’n woonhuis “as sendingkerkgebou” en ’n pastorie beskik. In 1943 oorweeg die kerkraad van Barkly-Wes om die gemeente in twee te verdeel. Op 17 Februarie 1945 is die gemeente Delportshoop gestig. Die gemeente het op hierdie stadium 345 lidmate gehad. Ds. CA. van Schalkwyk het die gemeente in tydelike hoedanigheid bearbei. Hy word deur ds. IDJ Murray opgevolg, wat ook in tydelike hoedanigheid die gemeente bedien. Sy traktement was £400 per jaar, ’n “Lewenskoste toelaag volgens onderwysskaal” en inwoning is vry. Op 22 Junie 1946 word ds. Murray beroep. Broer W Kleingeld se huis is aanvanklik gehuur om as pastorie te dien. Op 7 September 1946 is besluit om die “huis en eiendomme” van mnr. PW Buys as pastorie vir die gemeente aan te koop.
Predikante: I D J Murray 1946 – Bronne Van der Merwe, G. 1993. Onverganklike rykdom: Nederduits-Gereformeerde gemeente Barkly-Wes 1918-1993
Kyk ek kom gou!: NG Gemeente Delportshoop – 1945-1995
Hymenancora biscutella
Hymenancora biscutella is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymenancora en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Topsent.
Budweiser
thumb|Logo van Budweiser thumb|Genuine Bud alc. 5% Budweiser, dikwels verkort tot Bud, is die hoofbierhandelsmerk van die Anheuser-Busch InBev-groep. Dit word verkoop met die advertensiespreuk "King of Beers". Budweiser is 'n Amerikaanse lager gebrou met behulp van massaproduksietegnieke. Soos baie ander Amerikaanse lagers, is dit laag in geur en hoog in koolsuur; dit is die platste bier (in smaak) van alle internasionaal verspreide lagers.
Die maatskappy borg baie sport- en rekenaarspeletjies. Dit is ook bekend vir sy humoristiese advertensies. Daarbenewens is die handelsmerk ook bekend (of berug) vir sy wêreldwye regsgedinge oor die gebruik van die Budweiser-handelsnaam. Die uitkoms van hierdie prosesse verskil. Die sokkerster Lionel Messi is 'n hoofvennoot van die bierhandelsmerk.
Die handelsmerk
Met die globalisering van handelsmerke is Budweiser Budvar, 'n Tsjeggiese bier met dieselfde naam, as 'n ernstige probleem in 'n aantal markte (veral Europa) ondervind. Kontraktuele reëlings is getref tussen Anheuser-Busch en die Tsjeggiese brouer oor die verdeling van die gebruik van die "Budweiser"-naam. Gevolglik word Anheuser-Busch se produk as "Bud" verkoop, insluitend in Frankryk, Nederland en België, waar die bier deur die Corsendonk-brouery versprei word. In Duitsland word dit onder die naam "Anheuser-Busch B" verkoop, waar die Tsjeggiese bier die regte op die naam verkry het. Anheuser-Busch het voorgestel om die Tsjeggiese brouery te koop om hierdie geskil op te los. Die Tsjeggiese regering (wat 'n goue aandeel in die brouery besit) het hierdie aanbod van die hand gewys, deels weens die nasionale trots van die naam. Boonop het die Tsjegge ook die aanbod vir die brouery as te laag gevind.
Markaandeel
Anheuser-Busch het 'n markaandeel van ongeveer 50% van alle bier wat in die Verenigde State beskikbaar is. Anheuser-Busch se grootste mededinger, SABMiller, was in 'n prysoorlog met die maatskappy. Ten spyte van Budweiser se groot kommersiële sukses, het dit 'n slegte reputasie onder bierproewers tuis en in die buiteland. Hulle verafsku die "plat" smaak van die bier en Amerikaanse lagers in die algemeen. Ten spyte van hierdie reputasie is die maatskappy baie suksesvol in drie markte buite die VSA:
Micranthus plantagineus
Micranthus plantagineus is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Micranthus behoort. Die spesie is endemies aan Wes-Kaap en is in 2013 hernoem, dit was tot op daardie stadium as Micranthus junceus bekend.
Filippino Lippi
regs|duimnael|280px|Apparition of The Virgin to St Bernard (1485–1487). duimnael|280px|regs|Allegory of Music (c. 1500), tempera op paneel, 61 × 51 cm. Gemaldegalerie, Berlyn, Duitsland. duimnael|280px|Mystic Wedding of St Catherine Virgin and Martyr (1501) Basiliek van San Domenico, Bologna, Italië
Filippino Lippi (Prato, April 1457 – Florence, 18 April 1504) was 'n Italiaanse skilder wat tydens die latere jare van die Vroeë renaissance en vir die eerste paar jare van die Hoë Renaissance in Florence, Italië, werksaam was.
Biografie
Filippino Lippi is gebore in Prato, Toskane as die buite-egtelike seun van die skilder Filippo Lippi en Lucrezia Buti. Filippino het aanvanklik opleiding van sy vader ontvang. Hulle het verhuis na Spoleto, waar Filippino in sy vader se werkswinkel gewerk het tydens die konstruksie van die katedraal. Toe sy vader in 1469 oorlede is het hy die fresko's in die katedraal voltooi met Storie della Vergine (Historieë van die Maagd). Filippino Lippi het sy vakleerlingskap voltooi in die werkswinkel van Botticelli, wat 'n leerling van Filippino se vader was. In 1472 het die rekords van die skildersgilde aangetoon dat Botticelli slegs Filippino Lippi as assistent gehad het.
Sy eerste werke lyk baie soos dié van Botticelli, maar met minder sensitiwiteit en subtiliteit. Die heel eerstes (wat vanuit 1475 dateer) is aanvanklik toegeskryf aan 'n anonieme "Amico di Sandro" ("Vriend van Botticelli"). Uiteindelik het Lippi se styl in die jare 1480–1485 tot 'n meer persoonlike en effektiewe styl ontwikkel. Werke uit die vroeë periode sluit in: die Madonnas van Berlyn, Londen en Washington, die Reise van Tobias in die Galleria Sabauda, Turyn, die Madonna van die See in die Galleria dell'Accademia, Florence, en die Historieë van Ester. Saam met Perugino, Ghirlandaio en Botticelli het Lippi aan die fresko-versiering van Lorenzo de' Medici se villa in Spedaletto gewerk. Op 31 Desember 1482 kry hy opdrag om 'n muur van die Sala dell'Udienza van die Palazzo Vecchio in Florence te versier, die werk het egter nooit 'n aanvang geneem nie. Kort daarna, waarskynlik in 1483–84, is hy gevra om Tommaso Masaccio se versiering van die Brancacci-kapel in die Kerk van Santa Maria del Carmine di Firenze te voltooi, wat by die dood van die kunstenaar in 1428 onvoltooid gelaat is. Hier het hy Verhale van Sint Petrus in die volgende fresko's geskilder: Rusie met Simon Magus in die aangesig van Nero, Opstanding van die Seun van Teophilus,  Sint Petrus word gevange geneem, Bevryding en die Kruisiging van Sint Petrus.
Lippi se werk aan die Sala degli Otto di Pratica in die Palazzo Vecchio is voltooi op 20 Februarie 1486. Dit is nou in die Uffizi-galery. Ongeveer hierdie tyd het Piero di Francesco del Pugliese hom gevra om die altaarstuk te skilder met die Verskyning van die Maagd aan Sint Bernard, wat nou in die Badia Fiorentina, Florence is. Dit is die gewildste skilderwerk deur Lippi. Die werk dateer uit 1485–1487.
Later het hy vir Tanai de 'Nerli in Florence se Santo Spirito kerk gewerk.
Op 21 April 1487 het Filippo Strozzi hom gevra om die Strozzi-familiekapel in Santa Maria Novella te versier met Verhale van Sint Johannes die Evangelis en Sint Philippi. Hy het langdurig aan hierdie kommissie gewerk. Hy het dit eers in 1503, ná Strozzi se dood, voltooi. Die vensters (met musikale temas) in die kapel, wat ook ontwerp is deur Filippino, is voltooi tussen Junie en Julie 1503. Hierdie skilderye kan gesien word as 'n spieëlbeeld van die politiese en godsdienstige krisis in die Florence van destyds: die tema van die fresko, naamlik: die botsing tussen die Christendom en die Heidendom, is hewig bespreek in die Florence van Girolamo Savonarola se tyd.
Filippino beeld sy karakters uit in 'n landskap waarin die antieke wêreld in die fynste besonderhede herskep is, en toon die invloed van die Grottesco-styl wat hy in Rome waargeneem het. Op hierdie manier het hy 'n "geanimeerde", geheimsinnige, fantastiese, maar onrusbarende styl geskep, wat die onwerklikheid van die nagmerrie ten toon stel. Dus het Filippino byvoorbeeld meedoënlose eksekuteurs met iesegrimmige gesigte uitgebeeld wat teen die heiliges gewoed het. In die toneel van St. Philippi wat 'n monster uit die tempel verdryf word die standbeeld van die heidense god voorgestel as 'n lewende figuur wat lyk asof dit die Christelike heilige uitdaag.
In 1488 het Lippi na Rome vertrek, waar Lorenzo de' Medici die kardinaal Oliviero Carafa aangeraai het om die versiering van die Carafa familiekapel in Santa Maria sopra Minerva aan hom toe te vertrou. Hierdie fresko's toon 'n nuwe soort inspirasie, heeltemal anders as sy vorige werke, maar bevestig Lippi se voortgesette navorsing oor die temas van die Antieke era. Hy het die siklus teen 1493 voltooi.
Lippi se terugkeer na Florence het plaasgevind-die datum word betwis-op 'n sekere datum tussen 1491 en 1494. Werke uit hierdie tydperk sluit in: Verskyning van Christus aan die Madonna (c 1493, nou in München), Aanbidding deur die Wyses (1496, vir die kerk van San Donato in Scopeto, nou in die Uffizi),Offer van Laocoön (aan die einde van die eeu, vir die villa van Lorenzo de' Medici by Poggio a Caiano), en Johannes die Doper en Maddalena (Valori-kapel in San Procolo, Florence, wat in 'n mate geïnspireer is deur Luca Signorelli se kuns).
Hy het ook buite die omgewing van sy tuisstad gewerk aan die Certosa in Pavia en in Prato, waar hy in 1503 die Tabernakel van die Kersfeeslied voltooi het wat nou in die stadsmuseum is; in 1501 het Lippi die Mistieke Troue van Sint Katrina vir die Basiliek van San Domenico in Bologna geskilder.
Lippi se finale werk was die Annunziata vir die Santissima Annunziata-kerk in Florence, wat na sy dood in April 1504 steeds onvoltooid was. AL die werkswinkels in die stad was op die dag van Lippi se begrafnis gesluit as eerbetoon en vanweë sy roem en reputasie.
Werke as vakleerling
Die volgende werke word toegelaat om aangehaal te word as Filippino se werke as vakleerling.
Julio Iglesias
Julio José Iglesias de la Cueva (gebore 23 September 1943) is 'n Spaanse sanger, liedjieskrywer en voormalige professionele sokkerspeler. Iglesias word erken as die mees kommersieel-suksesvolle Spaanse sanger ter wêreld en een van die top plateverkopers in musiekgeskiedenis, met meer as 100 miljoen plate wêreldwyd in 14 tale verkoop. Daar word beraam dat hy gedurende sy loopbaan in meer as 5 000 konserte opgetree het, voor meer as 60 miljoen mense op vyf kontinente. In April 2013 is Iglesias opgeneem in die Latin Songwriters Hall of Fame.
In 1983 is Iglesias vereer dat hy liedjies in die meeste tale ter wêreld opgeneem het, en in 2013 as die kunstenaar in Latynse musiek met die meeste plate wat in die geskiedenis verkoop is. In April 2013 in Beijing is hy as die gewildste internasionale kunstenaar in China vereer. In Brasilië, Frankryk, Italië en elders is Iglesias die suksesvolste buitelandse plateverkoper, terwyl hy in sy tuisland, Spanje, die meeste plate in die geskiedenis verkoop het, met 23 miljoen plate.
Gedurende sy loopbaan het Iglesias baie toekennings in die musiekbedryf gewen, insluitend die Grammy, Latin Grammy, World Music Award, Billboard Music Award, American Music Award en Lo Nuestro Award. Hy is bekroon met die Goue Medalje vir Meriete in die Uitvoerende Kunste van Spanje en die Erelegioen van Frankryk. UNICEF het hom in 1989 as Spesiale Ambassadeur vir Uitvoerende Kunste aangewys. Hy het sedert 1985 ’n ster op die Hollywood Walk of Fame.
Chalaronema sibogae
Chalaronema sibogae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Chalaronema en behoort tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Ijima.
Marius de Waal
Marius Theodorus de Waal (12 Maart 1925 - 10 Julie 2019) was 'n sakeleier in Suid-Afrika, voorsitter van die ou Yskor, Transnet, Siemens SA, direkteur van SASOL, BMW SA en die Reserwebank. Hy was ook ondervoorsitter van die staatspresident se ekonomiese adviesraad. Sy laaste betrekking was as die voorsitter van die Nywerheidsontwikkelingskorporasie (NOK).