cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Persiese kat
Beskrywing
Persiese katte kan enige kleur wees, insluitende goud, skilpaddop, blou en gestreep. Die selektiewe teling waarmee ’n groot verskeidenheid kleure ontwikkel is, het ook gelei tot die skepping van toenemende plat snoete wat gesondheidsprobleme kan veroorsaak. Hulle word verkies deur katliefhebbers, hoewel sommige probeer om die ouer tipe met ’n meer uitstaande snoet, wat gewilder onder die algemene publiek is, te bewaar. Oorerflike polisistiese niersiekte kom in die ras voor – met die helfte van die katte in sommige lande wat daaraan ly.
Hul rustige geaardheid maak hulle gewilde katte om in woonstelle aan te hou.
Tradisionele Persiese kat
Die "tradisionele Persiese kat", ook bekend as die "popgesig- Persiese kat", het ’n meer uitstaande snoet en is raseg. Dié katte se voorkoms het nie verander nie, hoewel standaarde in verskillende lande verander het.
Peke-gesig en ultratipering
In die laat 1950's het ’n spontane mutasie in rooi en rooi gestreepte Persiese katte gelei tot die "peke-gesig", genoem na die pekinese hond met sy plat gesig. Dit is deur die Amerikaanse Cat Fanciers' Association (CFA) as ’n ras geregistreer, maar het in die middel 1990's ongewild geraak weens ernstige gesondheidsprobleme. Tog het telers van die vookoms gehou en meer sulke katte begin teel. Hierdie "ultratipering" het tot ’n voorkoms gelei soortgelyk aan die Peke-gesig. (Die term Peke-gesig verwys net na die rooi en rooi gestreepte Persiese katte met die spesifieke geen.) Baie katliefhebbers het die voorkoms as ’n "bydrae tot die ras" beskou.
Himalajakat
In 1950 is die Siamese kat met die Persiese kat gekruis om ’n ras te skep met die gelaatstrekke van ’n Persiese kat en die kleure van ’n Siamese kat. Dit is in Amerika die Himalajakat genoem, na aanleiding van ander kleurpuntdiere soos die Himalajakonyn. In Brittanje word die katte as Persiese katte beskou en die "kleurpunt-langhaarkat" genoem.
Eksotiese korthaarkat
Die Persiese kat is in die laat 1950's in die geheim deur telers van die Amerikaanse korthaarkat gebruik om hul ras te "verbeter". Die CFA het hulle in 1966 as ’n aparte ras erken onder die naam eksotiese korthaarkat. Vanweë gereelde kruisteling stem die eksotiese korthaatkat in alle opsigte ooreen met die Persiese kat, ook wat bou en geaardheid betref, buiten dat hulle kort hare het. Hulle het ook baie van die Persiese kat se gesondheidsprobleme oorgeërf.
Chinchilla
In Amerika het pogings misluk om silwerkleurige Persiese katte as ’n aparte ras gevestig te kry. In dié land word hulle as Persiese katte geskou. In Suid-Afrika was die poging meer geslaag. Die Southern African Cat Council (SACC) erken ’n kat ná vyf geslagte van rasegte Chinchillas as ’n Chinchilla-langhaarkat. Die kat se neus is effens meer uitstaande as die Persiese kat s’n en dit lei tot minder gesondheidsprobleme. Sy hare is deurskynend met swart net op die punte daarvan, ’n eienskap wat verlore raak wanneer hulle met ander Persiese katte gekruisteel word. Kruisteling kan ook lei tot die verlies van die omlyning van die neus en lippe, wat volgens die Chinchilla-standaarde as ’n fout beskou word.
Chad Power
Chad Power (gebore 30 Januarie 1984) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente 3 Ninjas (1992), Ruby Cairo (1992), en 3 Ninjas Knuckle Up (1995), en in die televisiereeks Baywatch (1989).
Acanthorhabdus fragilis
Die spons behoort tot die genus Acanthorhabdus en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Burton.
Leuse
'n Leuse is 'n frase wat gebruik word om die algemene motivering of voorneme van 'n maatskaplike groep of organisasie te beskryf. Leuses kan in enige taal wees, maar Latyns word algemeen hiervoor gebruik. Die inheemse taal/tale van 'n land word meestal gebruik vir regerings se leuses.
So byvoorbeeld is Engeland en Groot-Brittanje se leuse "Dieu et mon droit" ("Vir God en my reg"); daar is ook afsonderlike leuses vir Wallis, Skotland en Ierland.
Aandenk-boorgat
Die ‘’’Aandenk-boorgat’’’ was die eerste prospekteerboorgat in die Vrystaat en het direk aanleiding gegee tot die ontdekking van die gebied se goudvelde.
Net suid van Allanridge het Archibald Megson in 1904 'n aanduiding van goud op die plaas Aandenk gevind en 'n boorgat gesink. Hy kon toe egter geen belangstelling en finansiële steun vind om met ontginning te begin nie. 'n Dertig jaar later stig hy met Fritz Marx en Ephraim Woolff as vennote die maatskappy Wits Extensions Ltd., maar hulle vind nie winsgewende hoeveelhede erts nie. Kort daarna gebruik dr. Alex du Toit en dr. Hans Merensky die modernste prospekteermetodes en mynboutegnologie beskikbaar en kry in November 1938 op die naburige plase St. Helena en Uitsig 'n ryk goudrif. Die Anglo-American Corporation of South Africa Ltd. het in 1945 die Aandenk-gat 'n 120 m dieper laat boor en kry toe wel winsgewende neerslae.
Die monument by die Aandenkgat is in die vorm van 'n sleutelgat om die ontsluiting van die Vrystaatse goudvelde te simboliseer. Dit is in 1960 tot gedenkwaardigheid verklaar.
Acanthostrongylophora
Acanthostrongylophora is 'n genus van sponsdiere uit die familie van die Demospongiae (gewone sponse).
Isabella Giovinazzo
Isabella Giovinazzo (gebore 15 Februarie 1990) is 'n Australiese aktrise, skryfster, en regisseuse.
Tina Majorino
Tina Majorino (gebore 7 Februarie 1990) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Corrina, Corrina (1994), Waterworld (1995), Napoleon Dynamite (2004), en Veronica Mars (2014). she is 26 but wiki with be 19 OK Jan 1923
Misgund
Misgund is 'n dorp geleë aan die R62 provinsiale pad in die appelproduserende Langkloof, 217 km wes van Port Elizabeth en amper op die suidwestelike grens van die Oos-Kaapprovinsie.
Alhoewel die eerste leningsplaas reeds in 1765 aan ene A. Basson uitgegee is, het die meeste boere hier teenswoordig die van Kritzinger. Omdat die huise so onreëlmatig versprei lê, kan daar nouliks van 'n dorp sprake wees.
In 1950 het die gemeenskap sy eie NG gemeente gestig.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1954
Die vyfde FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi (Duits: FIFA Fussball-Weltmeisterschaft 1954; Frans: Championnat du Monde de Football 1954; Italiaans: Campionato mondiale di calcio 1954; Romansch: Campiunadis mundials da ballape 1954; Engels: FIFA World Cup) is vanaf 16 Junie tot 4 Julie 1954 in Switserland aangebied. Dit was die eerste Sokker-Wêreldbekertoernooi wat in Switserland aangebied is en die derde in Europa.
16 nasionale sokkerspanne het aan die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1954 deelgeneem. Die spanne is in vier groepe verdeel, waarvan die twee beste spanne van elke groep na die uitklopfase deurgedring het. Wes-Duitsland het die trofee gewen nadat hulle Hongarye met 3–2 in die eindstryd geklop en sodoende hul eerste wêreldbekertitel ingepalm het; hierdie gebeurtenis staan in Duitsland bekend as die Wunder von Bern (“Wonderwerk van Bern”). Die Hongaarse nasionale sokkerspan is as gunsteling op die titel gehandel, terwyl die Wes-Duitse nasionale sokkerspan net as buitestaander beskou is; dit was die eerste nederlaag vir die destydse “Goue sokkerspan” ná ’n vierjaarreeks van net oorwinnings of onbesliste wedstryde. Die Wes-Duitse nasionale sokkerspan het die wêreldbekertitel vyf jaar ná die stigting van die Bondsrepubliek Duitsland in 1949 en tydens die “ekonomiese wonder van Duitsland” (Wirtschaftswunder) verower. Oostenryk het in die derde en die verdedigende kampioen Uruguay in die vierde plek geëindig.
Die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan het nie aan die toernooi deelgeneem nie omdat hulle nie ’n lid van FIFA was nie. Die nasionale sokkerspanne van Skotland, Suid-Korea en Turkye het vir die eerste keer aan ’n Sokker-Wêreldbekertoernooi deelgeneem; Wes-Duitsland se deelname aan die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1954 word soms ook as ’n debuut beskou, alhoewel Nazi-Duitsland aan die toernooie in 1934 en 1938 deelgeneem het. Skotland en Turkye het reeds suksesvol vir die vorige FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1950 gekwalifiseer, maar hulle nog voor dié toernooi se afskop weer hulleself onttrek. Tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1954 is ’n algehele rekord vir aangetekende doele opgestel, insluitende die hoogste gemiddelde doele wat per wedstryd behaal is, waarvan 27 doele deur die Hongaarse nasionale sokkerspan aangeteken is en 25 deur Wes-Duitsland.
Toewysing
Switserland is op 26 Julie 1946 in Luxemburg deur FIFA gekies as gasheer vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1954; gelyktydig is die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1950 aan Brasilië toegeken. Daar was geen ander lande wat hulself as kandidate beskikbaar gestel het nie. Dié Sokker-Wêreldbekertoernooi is oorspronklik vir 1951 beplan, maar dit is om organisatoriese redes na 1954 verskuif.
Kwalifisering
Die gasheer Switserland en die verdedigende kampioen Uruguay het regstreeks vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1954 gekwalifiseer. Van die 14 oorblywende plekke is elf vir Europese nasionale sokkerspanne gereserveer, twee vir die Amerikas en een vir Asië.
Kwalifiserende spanne
Die volgende 16 spanne het vir die finale toernooi gekwalifiseer:
[[Lêer:Qualification for the 1954 FIFA World Cup.png|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Wedstryde is in die volgende stede gespeel:
Formaat
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1954 is oor 19 dae tussen 16 verskillende nasies oor 26 wedstryde uitgespeel. Dit het op 16 Junie 1954 op die Stade des Charmilles in Genève met ’n wedstryd tussen Brasilië en Meksiko afgeskop. Die toernooi het geëindig by die Stadion Wankdorf in Bern op 4 Julie met die eindstryd tussen Hongarye en Wes-Duitsland, waartydens Wes-Duitsland die Jules Rimet-trofee ingepalm het.
Looking Backward: 2000–1887
Looking Backward: 2000–1887 is 'n utopiese wetenskapsfiksieroman deur Edward Bellamy, 'n joernalis en skrywer van Chicopee Falls, Massachusetts; Dit is die eerste keer in 1888 gepubliseer. Dit was die derde grootste besverkoper van sy tyd, na Uncle Tom's Cabin en Ben-Hur: A Tale of the Christ. Dit het 'n groot aantal intellektueles beïnvloed, en verskyn in titels in baie sosialistiese geskrifte van die dag. "Dit is een van die min boeke wat ooit gepubliseer is, wat byna onmiddellik met verskyning 'n politieke massabeweging geskep het."
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1954
Groepfase
Vir die groepfase was daar agt vaste spanne wat glo die toernooi se sterkste spanne was. Hulle was: Brasilië, Engeland, Frankryk, Hongarye, Italië, Oostenryk, Spanje en Uruguay. Teen einde van minder wedstryde en om ’n vroeë uitskakeling van gunstelingspanne – wat glo meer toeskouers sou aanlok – te verhoed, het elke groep uit twee vaste en twee ander spanne bestaan, wat nie teen mekaar moes speel nie. Nadat Spanje nie gekwalifiseer het nie, is sy plek deur Turkye ingeneem wat sodoende teen sterker spanne as verwag te staan gekom het.
Looking Backward: 2000–1887
In die Verenigde State alleen is daar meer as 162 "Bellamy Clubs" gestig om die idees van die boek te bespreek en te versprei. As gevolg van sy verbintenis tot die nasionalisering van private eiendom en die begeerte om die gebruik van die term "sosialisme" te vermy, het hierdie politieke beweging bekend geword as "Nasionalisme" – wat nie verwar word met die politieke konsep van nasionalisme nie. Die roman het ook verskeie utopiese gemeenskappe geïnspireer.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1954
Groepfase
Twee punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop en geen punte vir ’n nederlaag.
Looking Backward: 2000–1887
Opsomming
Looking Backward: 2000-1887 gaan oor Julian West. Hy woon in Boston en is welgesteld. Hy sukkel om te slaap en het 'n hipnotiseur laat kom om sy probleem op te los. Op die vooraand van sy huwelik met Edith Bartlett, gebeur die weer: in die ondergrondse slaapkamer laat die hipnotiseur hom slaap. Hierdie keer slaap hy baie vas. Bo hom, tydens sy diep slaap, brand die huis af en word aanvaar dat hy gesterf het. 'n Nuwe huis word op dieselfde plek gebou. In die jaar 2000 woon 'n sekere dokter Leete in die huis en as hy 'n laboratorium in sy tuin wil bou, word die verborge kelder ontdek tydens die opknappingswerk, waarin Julian nog steeds in 'n soort koma-agtige toestand was. Die dokter lig hom in dat dit nou die jaar 2000 is en neem hom in sy gesin aan. Dit skep dan 'n spel van vraag en antwoord, wat die grootste deel van die boek uitmaak, oor hoe dit was en veral hoe dit nou 'is'. Hoe armoede opgelos is, hoe ekonomiese ongelykheid verdwyn het, hoe die agterstand van vroue opgehef is, ensovoorts. Dokter Leete artikuleer Bellamy se eie kritiek op die samelewing van die laat negentiende eeu en beskryf die 'nou' as die Utopia van die jaar 2000. Sommige utopiese dele van die boek het die waarheid geword, soos die Europese eenwording. Ander idees, soos die afskaffing van gevangenisse of die verdwyning van werkloosheid, het nie plaasgevind nie.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1954
Groepfase
Klassifisering binne elke groep was gegrond op die volgende puntestelsel:
Aan die einde van die groepfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee top spanne wat na die kwarteindrondte deurgedring het. As die eerste twee spanne gelyk op punte was, is hul rangorde deur loting bepaal, as die twee en derde span gelyk op punte was, moes hulle in ’n uitspeelwedstryd teen mekaar speel. Eers in latere toernooie is weer die aantal doele ingespan om spanne se rangorde te bepaal.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit agt wedstryde bestaan het: vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
Die wenner en naaswenner van elk van die groepe het na die uitklopfase deurgedring. Groepwenners het teen ander groepwenners en naaswenners teen ander naaswenners in die kwarteindstryde gespeel.
Elke wedstryd in die uitklopstadium moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná negentig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om die wenner te bepaal. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, 15 minute in elke rigting. As daar steeds nie ’n wenner was ná 120 minute nie is die wenner deur ’n lot bepaal. Die eindstryd sal ná ’n gelykopuitslag die daaropvolgende dag herhaal word en eers daarna sou dit deur ’n lot beslis word.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die groep- en die uitklopfase. Die loting is op 30 November 1953 in die Saint Gotthard Hotel in Zürich gehou.
Groepfase
16 spanne het aan die groepfase deelgeneem. Die boonste twee spanne in elke groep het na die uitklopfase deurgedring.
FIFA se terugwerkende ranglys
In 1986 het FIFA ’n verslag gepubliseer waarin al die deelnemende spanne van elke Sokker-Wêreldbekertoernooi insluitende die destydse FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986 geranglys is volgens vordering in die kompetisie, algehele resultate en kwaliteit van die meedinger. Die ranglys vir die 1954-toernooi is soos gevolg:
Meeste doele aangeteken
Meeste doele aangeteken:
Leishu
duimnael|180px|’n Bladsy uit die Qinding Gujin Tushu Jicheng, die grootste leishu wat ooit gedruk is.
Leishu (Chinees: 類書, "kategorieboeke") is ’n genre verwysingsboeke wat histories in China en omliggende lande saamgestel is. Die term word gewoonlik as "ensiklopedie" vertaal, hoewel dit grootliks verskil van die moderne betekenis van ’n ensiklopedie.
Oorsig
Die leishu bestaan soms uit lang aanhalings uit ander werke, en bevat dikwels kopieë van volledige werke, nie net uittreksels nie. Die werke word geklassifiseer volgens ’n stelselmatige stel kategorieë, wat weer in subkategorieë verdeel word. Leishu kan beskou word as bloemlesings, maar hulle is ensiklopedies in die sin dat hulle die hele omvang van kennis met die tyd van samestelling dek.
Sowat 600 leishu is saamgestel van die vroeë 3de eeu tot met die 18de eeu, waarvan 200 bewaar gebly het. Die grootste een was die Yongle Dadian van 1408 wat 370 miljoen Chinese karakters bevat het. Die grootste een wat ooit gedruk is, is die Gujin Tushu Jicheng, met 100 miljoen karakters op 852 408 bladsye.
Isoglukose-hofsaak (1980)
Die isoglukose-hofsaak (SA Roquette Frères v Raad (1980) 138/79) van 1980 is 'n hofsaak in die Europese Hof wat die besigheid SA Roquette Frères teen die Europese Raad gewen het en wat die posisie van die Europese Parlement versterk het.
Die voorgestelde reëlgewing deur die Europese Kommissie rakende isoglukose is reeds in die volle vergadering van die Europese Parlement bespreek, maar laasgenoemde het dit na die verantwoordelike komitee terugverwys, en die Europese Kommissie gevra om dit te wysig. Dit beteken 'n vertraging in die besluitneming. Die Europese Raad het besluit om nie te wag nie en het die reëlgewing sonder goedkeuring van die parlement aanvaar.
Die Europese Hof het hierna die reëlgewing ongeldig verklaar en gewys op die feit dat ''.. die volk deel behoort te neem in die uitoefening van die mag deur sy verteenwoordiging te raadpleeg..''.
Texas
Texas ([ˈtɛksəs], Engels: State of Texas, Spaans: Tejas) is 'n deelstaat in die sentrale suide van die Verenigde State van Amerika (VSA) met 'n oppervlakte van 696 241 vierkante kilometer en 'n bevolking van 26,9 miljoen.
Die administratiewe hoofstad is Austin, die grootste stad is Houston en die grootste metropolitaanse gebied is Dallas/Fort Worth/Arlington. Texas is sowel ten opsigte van sy oppervlakte asook sy bevolking die tweede grootste Amerikaanse deelstaat – slegs Alaska het 'n groter oppervlakte, en net Kalifornië se inwonertal oorskry dié van Texas. In administratiewe opsig het geen ander deelstaat meer counties of administratiewe distrikte as Texas (254).
Die bynaam van Texas, Lone Star State, verwys na die historiese feit dat Texas reeds voor sy toetrede tot die Unie as 'n onafhanklike republiek bestaan het. In geskiedkundige en kulturele opsig het Texas, onder meer vanweë die geskiedenis van sy kolonisasie en sy lidmaatskap in die Konfederasie, nou bande met die Amerikaanse Suide. As 'n voormalige Spaanse en Meksikaanse besitting behoort die deelstaat egter ook by die Amerikaanse Suidweste. Spanje was die eerste Europese land wat aanspraak op Texas gemaak het, en tot die einde van die Texaanse Onafhanklikheidsoorlog in die jaar 1836 het dit 'n deel van Meksiko gevorm. Tussen 1836 en 1845 het Texas as 'n onafhanklike republiek bestaan en daarna as 28ste deelstaat by die VSA aangesluit. Die Amerikaanse anneksasie van Texas was deel van die gebeurtenisse wat uiteindelik die aanleiding tot die Meksikaans-Amerikaanse Oorlog en die Amerikaanse Burgeroorlog gegee het. Met die ontdekking van ruolie in die vroeë 20ste eeu het die vinnige ekonomiese ontwikkeling van Texas begin. Vandag beskik die deelstaat oor 'n gediversifiseerde ekonomie met 'n groeiende hoëtegnologiebedryf as sy basis.
Ally Maki
Ally Maki (gebore 1 Januarie 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Wrecked (2016), Dear White People (2017), en Cloak & Dagger (2018).
Zimbabwe
Zimbabwe beslaan 'n oppervlakte van 390 757 km² en het 'n bevolking van 16 150 362 in 2016 gehad. Die hoofstad en grootste stad is Harare, tot 1980 Salisbury. 'n Ander belangrike stad is Bulawayo.
Op 15 November 2017, na een jaar se protes teen sy regering asook Zimbabwe se vinnig dalende ekonomie, is Mugabe tydens 'n staatsgreep deur dié land se gewapende magte onder huisarres geplaas. Op 19 November 2017 het ZANU-PF Robert Mugabe gedwing om as partyleier af te dank en deur die voormalige adjunkpresident Emmerson Mnangagwa vervang. Op 21 November 2017 het Mugabe sy bedanking aangebied voordat die vervolgingsverrigtinge voltooi is.
Fisiografies
Zimbabwe beslaan 'n gedeelte van die groot plato in Suider-Afrika. Die hoëveld met 'n lengte van 1 525 meter het twee hoofriviere, naamlik Zambezi in die noorde en Limpopo in die suide. Die Karibameer is net stroomaf van die Victoria-waterval in die Zambezi op die grens met Zambië en is een van die grootste mensgemaakte mere in die wêreld.
Die grens tussen Suid-Afrika en Zimbabwe is 230 km lank en word in sy geheel deur die Limpoporivier gevorm. Die belangrikste grenspos is Beitbrug langs die Beitbrug-Bulawayo Spoorweg.
Vlag
Die ontwerp van Zimbabwe se huidige vlag is op 18 April 1980 aanvaar. Die vlag van Zimbabwe het sewe horisontale bande groen, goud, rooi, swart, rooi, goud, groen en 'n swart omlynde wit driehoek met 'n rooi vyfstralige ster en 'n goue voël.
Elkeen van die bande het 'n simboliese betekenis. Groen versinnebeeld die flora en natuurlike hulpbronne van Zimbabwe, goud versinnebeeld die rykdom aan minerale, rooi simboliseer die bloed wat tydens die vryheidstryd vergiet is, swart versinnebeeld die swart bevolking, die wit driehoek simboliseer die vrede en die "pad vooruit", die rooi ster versinnebeeld die internasionalisme en vrede, maar weerspieël ook die sosialistiese oortuigings van die regerende party. Die "Zimbabwe-voël" is ontleen aan 'n afbeelding uit die bouvalle van die geskiedkundige stad Groot-Zimbabwe en dien tans as Zimbabwe se nasionale embleem.
Klimaat
Zimbabwe lê in 'n tropiese klimaat en het gemiddelde temperature van 15,6 °C in die winter en 21,1 °C in die somer. Die gemiddelde reënval vir Zimbabwe is 890 mm vir die hoëveld en 610 mm vir die middelveld.
Rhodesië
Suid-Rhodesië, Noord-Rhodesië (die huidige Zambië) en Njassaland (die huidige Malawi) is in 1953 as die Sentraal-Afrikaanse Federasie verenig, wat tot 1963 bestaan het. Die blanke regering van Suid-Rhodesië, onder leiding van eerste minister Ian Smith het in 1965 onafhanklikheid verklaar, maar dit is nie deur die Verenigde Koninkryk en die Verenigde Nasies erken nie. Ten spyte van die instel van politieke en ekonomiese sanksies kon Rhodesië sy onafhanklike status in stand hou.
In 1970 het Rhodesië 'n republiek geword. Die regering het in 1971 'n ooreenkoms met die Verenigde Koninkryk gesluit wat die erkenning van onafhanklikheid en die invoering van algemene stemreg ten doel gehad het.
Die swart opposisie, wat veral uit die bevrydingsbewegings ZANU en ZAPU bestaan het, het in die tydperk tussen 1973 en 1980 'n gewapende stryd teen die blanke regering gevoer. Alhoewel daar reeds in 1975 gesprekke oor 'n nuwe grondwet gevoer en in 1979 'n swart regering onder biskop Muzorewa gevorm is, het 'n algemene verkiesing eers in 1980 plaasgevind. Zimbabwe het daarna onder leiding van die eerste minister Robert Mugabe onafhanklik geword.
Zimbabwe
Die politieke situasie was tydens die laaste jare van Robert Mugabe se presidentskap onstabiel. Die onderdrukking van die opposisiepartye, die onteiening van blanke boere en die sloping van krotbuurte en stadswyke, waar inwoners verdink is om aanhangers van die opposisie te wees, is in die buiteland met skerp kritiek bejeën. Terwyl die Suid-Afrikaanse regering die régime in Harare met lenings gesteun het, is Zimbabwe deur die Amerikaanse regering onder die tirannieë van die wêreld gereken.
Zimbabwe se inflasiekoers was in Julie 2007 met 4 500% die hoogste ter wêreld.
Buitelandse betrekkinge
Die buitelandse betrekkinge van Zimbabwe fokus op nou bande met die Volksrepubliek China en Suid-Afrika. Zimbabwe het bilaterale betrekkinge met verskeie lande. Ná Ian Smith se eensydige onafhanklikheidsverklaring van die Verenigde Koninkryk in 1965 is Rhodesië se diplomatieke teenwoordigheid dramaties regoor die wêreld teruggerol. Teen die tyd van die Lancaster House-ooreenkoms in 1979 het Rhodesië slegs verteenwoordigende kantore in Londen, Bonn, Pretoria, Washington, D.C. en Tokio gehad. Sendings in Maputo (destyds Lourenço Marques) en Lissabon is in 1975 gesluit ná die Angelier-rewolusie in Portugal. Onder Robert Mugabe het Zimbabwe 'n nuwe buitelandse beleid gevoer wat nouer saamwerk met Afrika-, Oosblok- en Onverbonde-lande. Die hoofstad van die land, Harare, huisves tans 51 ambassades. Verskeie ander lande het ambassadeurs van ander hoofstede, veral Pretoria en Addis Abeba, geakkrediteer.
Toerisme
Zimbabwe beskik oor vyf Unesco-wêrelderfenisgebiede: Groot-Zimbabwe, Khami, Mana Pools, Matopos en die Victoria-waterval.
Spoorweë, pad- en lugvervoer
Zimbabwe se nasionale spoorweë bedryf een van die gevorderdste netwerke in Afrika suid van die Sahara met 'n totale lengte van sowat 2 700 km, waarvan sowat tien persent geëlektrifiseer is. Dit word aangevul deur 'n uitgebreide padnetwerk waarvan 'n vyfde geasfalteer is. Harare se internasionale lughawe verbind die land met bestemmings in Afrika en oorsee. Die nasionale lugvervoernetwerk verbind die grootste stedelike sentra met mekaar.
Sport
Cara Black (saam met haar Amerikaanse dubbelspeelvennoot Liezel Huber) en Kevin Ullyett (saam met die Sweedse Jonas Björkman) was van die bestes ter wêreld in tennisdubbelspelkompetisies. Nog beter bekend is egter die uitstekende swemmer Kirsty Coventry, wat met haar Olimpiese oorwinnings in 2004 en 2008 'n volksheldin en baken van hoop vir haar land geword het; sy het aan Zimbabwe al twee goue medaljes op Olimpiese Spele besorg, die enigste ander was deur die nasionale vroueveldhokkiespan tydens die Olimpiese Somerspele 1980 in Moskou.
Sokker is Zimbabwe se gewildste sportsoort. Die Zimbabwiese nasionale sokkerspan kon drie keer vir die Afrikanasiesbeker kwalifiseer (in 2004, 2006 en 2017). Hulle kon egter nog nie vir 'n FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi kwalifiseer nie. Van die bekende Zimbabwiese sokkerspeler sluit in Benjamin Mwaruwari en Matthew Rusike. Die voormalige nasionale doelwagter Bruce Grobbelaar het in die 1980's en 1990's gespeel vir die Engelse sokkerklub Liverpool FC en saam met hulle talle titels ingepalm. Dynamos FC is tot dusver die enigste Zimbabwiese sokkerklub wat die CAF Kampioene-liga-eindstryd gehaal het.
Rugby is 'n belangrike sportsoort in Zimbabwe en die Zimbabwiese nasionale rugbyspan kon twee keer vir 'n rugbywêreldbekertoernooi kwalifiseer (in 1987 en 1991). Die span word as een van die sterker Afrikaspanne na die Suid-Afrikaanse Springbokke en die Namibiese Welwitschias beskou en ding gereeld met ander opkomende rugbyspanne in die Afrikabeker mee. Hulle het dié toernooi al een keer gewen, in 2012, en drie keer as naaswenner geëindig. Van die bekendste Zimbabwiese rugbyspelers sluit in Tonderai Chavhanga, Ian McIntosh, Ray Mordt, Tendai Mtawarira, Bobby Skinstad en Gary Teichmann.
Krieket word veral deur Blanke Zimbabwiërs beoefen en dié land is een van die toetskrieketlande. Die beheerliggaam Zimbabwe Krieket is in 1992 gestig en sedertdien 'n volle lidland van die Internasionale Krieketraad (IKR). Die Zimbabwiese nasionale krieketspan kon tussen 1983 en 2015 vir elke Krieketwêreldbeker kwalifiseer, maar nie vir die Krieketwêreldbeker 2019 nie. Zimbabwe het in 2003 saam met Suid-Afrika en Kenia as gasheer van die krieketwêreldbeker opgetree, wat deur Australië gewen is. In November 2021 is Zimbabwe saam met Namibië en Suid-Afrika as medegasheer vir die Krieketwêreldbeker 2027 benoem. Bekende Zimbabwiese krieketspelers sluit in Andy Flower en Brendan Taylor.
Etienne Britz
Etienne Britz is ’n letterkundige en dosent in die Departement Afrikaans-Nederlands aan die Universiteit van Stellenbosch
Lewe en werk
Etienne Cornelius Britz is in 1946 gebore. Hy studeer aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy in 1971 die M.A.-graad verwerf met ’n verhandeling oor “Die paradoks in die poësie, met verwysing na Elisabeth Eybers”. Tydens sy studentedae is hy lid van D.J. Opperman se letterkundige laboratorium op Stellenbosch. Hy skryf die doktorale eksamen (Drs.Litt.) aan die Vrije Universiteit in Amsterdam in 1976 en behaal dan sy doktorsgraad (D.Litt.-graad) in 1981 aan die Universiteit van Stellenbosch met ’n proefskrif oor “Drie 'Hollandse' romans van Arthur van Schendel: ’n ontleding van ‘De Waterman’, ‘Een Hollands drama’ en ‘De grauwe vogels’”. As senior lektor doseer hy Afrikaanse en Nederlandse letterkunde aan die Universiteit van Stellenbosch en na sy aftrede word hy in 2007 dosent in Nederlands aan die Universiteit vir Internasionale Studies in Shanghai in China. As rubriekskrywer lewer hy gereelde bydraes vir Die Burger.
Skryfwerk
’n Keur uit sy rubrieke oor ’n verskeidenheid van onderwerpe word gebundel in “33 Uithoeke”, waarin veral sy bydraes oor die letterkunde en skrywers (byvoorbeeld Blake, Eybers en Totius) stimulerend is. Hy skryf die blokboek oor Arthur van Schendel se “Een zwerver verliefd” en saam met Ronel Foster skryf hy ook die blokboek oor die bundel “Nederlandse verhale van ons eie tyd”, wat saamgestel is deur A.P. Grové, Wilfried de Pauw en J.L. Steyn.
Verder lewer hy bydraes oor onder andere W.E.G. Louw, S.J. Pretorius en Lina Spies tot “Perspektief en profiel” onder redaksie van H.P. van Coller. Vir die reeks “Literatuur van die Lae Lande” skryf hy insiggewende inleidings by ’n aantal van die uitgawes, insluitende “De avonden: een winterverhaal” van Gerhard Reve, “De tranen der acacia's” van W.F. Hermans, “Gehandhaafde verhalen” van Jacques Hamelink en “Een nagelaten bekentenis” van Marcellus Emants. Ongepubliseer is sy navorsingsverslag oor “The translation of Afrikaans literature into Dutch, and the reception of the translations in the Netherlands and Belgium”. Sy boekresensies en artikels oor literêre onderwerpe word in verskeie tydskrifte en koerante gepubliseer. As redakteur is hy verantwoordelik vir die bundeling van die “Verrigtinge van die vyfde driejaarlikse neerlandistiekkongres” wat tussen 25 en 27 Januarie 1989 aangebied is deur die Departement Afrikaans en Nederlands van die Universiteit van Stellenbosch.
Warrenton, Noord-Kaap
Warrenton is 'n dorp in die ooste van die Noord-Kaap, in Suid-Afrika. Die dorp is langs die N12 nasionale pad en op die oewer van die Vaalrivier geleë. Die dorp ondersteun hoofsaaklik die omliggende boerdery-gemeenskappe. In 1888 word diamante hier ontdek en word tot 1926 ontgin. Die dorp is genoem na Charles Warren.
Distrik
Die distrik is 1 585 km² groot. Die landbou van die distrik, bedryf op die Vaal-Harts-besproeiing nedersetting, lewer grondbone, lusern, koring, mielies en katoen. Bees- en merinoskaapboerdery is ook belangrik. Daar is verskeie kaasfabrieke in die distrik. Kaolien (porseleinklei) word ook gemyn.
Uilhuis
Die Uilhuis is 'n museum in Nieu-Bethesda, Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die eienaar, Helen Martins, het haar huis en die area om dit in 'n denkbeeldige omgewing omskep, wat oorvloedig versier is met fyngemaakte glas en met meer as 300 standbeelde wat uile, kamele, piramides, poue en mense insluit. Sy het die huis van haar ouers geërf en het met die transformasie begin nadat haar ouers dood is.
Helen Martins
Helen Martins was 'n kluisenaar-buitestanderkunstenaar wat steeds 'n taamlike raaisel is. Sy is op 23 Desember 1897 in Nieu-Bethesda gebore en was die jongste van die ses oorlewende kinders van Pieter Jakobus Martins en Hester Catharina Cornelia van der Merwe.
Helen het in Graaff-Reinet skoolgegaan en het haar onderwysdiploma aan die onderwyskollege in Graaff-Reinet (nou die polisie-opleidingskollege) gekry.
In 1919 het Helen Martins na die Transvaal getrek waar sy begin skool gee het. Op 7 Januarie 1920 is sy getroud met 'n kollega, Willem Johannes Pienaar. Die egpaar het die land vol gereis en opgetree en teateropvoerings in die Transvaal, Kaapstad en Port Elizabeth gegee. Hul huwelik was nie gelukkig nie en Helen het haar man etlike kere verlaat. Sy het uiteindelik in 1926 van Pienaar geskei.
Iewers tussen 1927 en 1928 het Helen na Nieu-Bethesda teruggekeer, waar sy die volgende 31 jaar gewoon het en na haar bejaarde ouers omgesien het. Haar ma, Hester, met wie sy na bewering 'n noue verhouding gehad het, is in 1941 aan borskanker oorlede. Haar pa word beskryf as "eksentriek en veeleisend" en moontlik beledigend. Hy het in 'n buitekamer gebly met 'n stoof en 'n bed om op te slaap. Nadat haar pa in 1945 aan maagkanker dood is, het Helen die vensters met bakstene toegebou, sy kamer swart geverf en 'n naambord opgesit met die woorde "Die Leeu se Lêplek".
Konstruksie
Sy het blykbaar binne die huis begin en die plaaslike dorpenaars Jonas Adams en Piet van der Merwe aangestel om die strukturele veranderinge aan te bring, en die binne-oppervlakke met fyngemaakte glas te bedek. Vensters, spieëls en ligte het die verligting binne versterk. Martins het ook sement en draad gebruik om die binnekant van die huis te versier en later om beelde in haar tuin te bou. In 1964 het Koos Malgas haar met haar werk begin help, en het haar gehelp om die beelde in die buitearea bekend as die Kameelwerf te bou. Hulle het 'n intense samewerkingsproses gehad en het elke dag vergader om nuwe werke te visualiseer en te skep.
Martins was geïnspireer deur Christelike Bybeltekste, die gedigte van Omar Khayyam en verskeie werke deur William Blake. Die Kameelwerf bevat meer as 300 beelde, waarvan baie van uile, kamele en mense is. Die meeste van hulle kyk oos as 'n huldeblyk aan hoe Mekka en die Ooste haar betower het. 'n Bord in die werf lui "Hierdie is My Wêreld."
Daar is aanduidings dat haar bure agterdogtig was oor die verhouding tussen Malgas, 'n bruin man, en Martins, 'n wit vrou. Daar is ook bewerings dat sy beter oor die weg gekom het met haar bruin bure (aan wie sy glo onwettig gebroude alkohol verkoop het) as met lede van die streng Nederduits Gereformeerde kerk. Hoewel sy 'n effense kluisenaar was (en namate sy ouer geword al hoe meer een geword het), het Helen Martins met Kersfees haar bure oorgenooi om na haar huis van ligte te kom kyk. Daar is ook aanduidings dat haar bure in die laaste jare vir Helen se pa gesorg het, en dat hulle haar kos gegee het wanneer sy nie vir haarself gesorg het nie. Die verhoudings tussen haar en die gemeenskap waarin sy geleef het, was duidelik ingewikkeld en dikwels moeilik.
Dood
Martin se langdurige blootstelling aan die fyngemaakte glas wat sy gebruik het om haar mure mee te versier, het uiteindelike daartoe gelei dat sy begin blind word het. Dit het gelei tot haar selfmoordpoging deur bytsoda te drink op 6 Augustus 1976 op die ouderdom van 78. Sy is gevind en na die hospitaal op Graaff-Reinet geneem, waar sy op 8 Augustus 1976 dood is.
Museum
Soos wat haar wens was,  is die Uilhuis ongeskonde as 'n museum behou. In 1991 het die Vriende van die Uilhuis gereël dat Koos Malgas terugkeer na Nieu-Bethesda om na die terrein om te sien. Die Uithuis-stigting, wat in 1996 opgerig is, bestuur nou die terrein. Die huis is in 1989 as 'n provinsiale nasionale monument verklaar  en is in 1992 as 'n museum geopen.
S.W. Liebenberg
S.W. Liebenberg (1905–1968) was ’n Afrikaanse dramaturg en skrywer van godsdienstige jeugliteratuur.
Lewe en werk
Schalk Willem Jacobus Liebenberg is op 19 Maart 1905 op Piketberg in die Kaapprovinsie gebore. Hier ontvang hy ook die grootste gedeelte van sy skoolopleiding. Na ’n tydjie op Stellenbosch vertrek hy aan die einde van 1925 na Edinburgh in Skotland om hom voor te berei vir evangelisasiewerk. Vanaf 1927 tot aan die einde van 1935 doen hy meesal onder die jeug evangelisasiewerk in Ierland, Skotland en daarna in Suid-Afrika. In hierdie tyd besoek hy vir drie jaar lank skole vir die Christen-Studentevereniging en die Children’s Special Mission. Vanaf 1936 tot aan die einde van 1938 is hy in diens van die Departement van Arbeid en Volkswelsyn as Welsynsbeampte en aanvaar daarna die pos as hoof van ’n jeugdige misdadiger-inrigting.
Aan die begin van 1940 word hy takbestuurder van die Christen Studentevereniging (CSV) se boekwinkel in Johannesburg. In 1944 word hy bevorder tot Hoofbestuurder van die CSV-Boekhandel met kantore op Stellenbosch. Hy verteenwoordig die CSV in 1946 op die Algemene Vergadering van die Wêreld Federasie van Christen Studente te Genève in Switserland en maak van die geleentheid gebruik om soveel moontlik Europese lande te besoek om navorsing te doen oor die uitgewersbedryf. In 1947 onderneem hy weer ’n oorsese reis, hierdie keer na die Verenigde State van Amerika en Kanada. Met die totstandkoming van die CSV-Maatskappy in Suid-Afrika in 1947 word hy aangestel as Besturende Direkteur van al die groep se sake-ondernemings, wat insluit die boekwinkels, die uitgewery, losieshuise, die restaurant en eiendomme. Daarna word hy in 1947 ook tegelykertyd Besturende Direkteur van Universiteits-uitgewers en Boekhandelaars (Edms.) Bpk., waarvan hy in 1949 al die belange oorneem. Hy word ook aangestel as voorsitter van die Stellenbosse Kamer van Koophandel en dien op die Vereniging van Boekhandelaars van die Kaap die Goeie Hoop. Later word hy aangewys as voorsitter van die Vereniging van Suid-Afrikaanse Uitgewers. In 1929 trou hy met Henrietta Christien Smith (28 Desember 1907 – 27 Januarie 2000) en die egpaar het drie seuns en ’n dogter, maar een van die seuns is vroeg oorlede. Schalk is op 20 Junie 1968 oorlede
1. FC Heidenheim 1846
1. FC Heidenheim 1846  is 'n sokkerklub uit Heidenheim an der Brenz in die deelstaat Baden-Württemberg in Duitsland.
Die klub se geskiedenis begin met die stigting van die gimnastiekklub Turngemeinde Heidenheim op 14 Augustus 1846. Die klub het in 1852 ontbind, maar is met dieselfde naam heropgerig in 1861. In 1872 is die naam verander na Turnverein Heidenheim.
Die klub se sokkerafdeling is op 8 Julie 1911 begin en op 21 Augustus 1922 het die sokkerafdeling onafhanklik geraak as VfR 1911 Heidenheim. In 1936 het die swemklub Schwimmverein 04 Heidenheim met VfR saamgesmelt om VfL Heidenheim 04 te vorm. Na die Tweede Wêreldoorlog is die twee klubs afsonderlik in 1949 heropgerig – die swemmers onder hulle oorspronklike naam en die sokkerafdeling as VfL Heidenheim 1911.
Op 27 Mei 1972 het die klub met TSB 1846 Heidenheim saamgesmelt om Heidenheimer SB te vorm. TSB 1846 Heidenheim was die oorspronklike moederklub, wat intussen self deur 'n reeks samesmeltings gegaan het met 6 ander klubs. Die klub was een van die deelnemers aan die eerste seisoen van die nuutgestigde Oberliga Baden-Württemberg in 1978. In 2007 het die sokkerafdeling onafhanklik geraak as ''1. FC Heidenheim 1846''.
Die klub het in 1975, 1978 en 1980 die hoofrondte van die DFB-Pokal gehaal.
Jac J. Brits
Jac J. Brits (*16 Augustus 1932, Carnarvon –) is ’n Afrikaanse dramaturg en skrywer.
Skryfwerk
Hy skryf van sy elfde jaar af. Sy belangrikste werk lewer hy op die gebied van die drama en hy maak reeds vroeg in die sestigerjare sy debuut met Seun van vertroosting, oor die smart van ’n Voortrekkermoeder van wie drie seuns reeds tydens die Groot Trek gesterf het.
Die eiland speel af in die laaste jare van die immorele Romeinse keiserryk, met klaarblyklike toepassing op kontemporêre Suid-Afrikaanse toestande.
Bagasie sonder bestemming se titel illustreer reeds die doelloosheid inherent aan die karakters se lewens. Die drama het as onderwerp ’n armblanke gesin, waar die feitlik onafwendbare mislukking om bo omstandighede uit te styg, uitgebeeld word. Die pa besit ’n kleinwinkel en droom groot drome, maar doen onder andere weens sy alkoholmisbruik niks daaromtrent nie, sy vrou dreig om kwaad te word maar aanvaar alles eindelik slegs gelate, die dogter skel en verwens haar ouers en omstandighede maar trou dan met ’n niksnuts om weg te kom.
Eenbedrywe
Hy skryf veral vele eenbedrywe en gee twee bundels hiervan uit. Die drie weë bevat die eenbedrywe As die son ondergaan, Die laaste dae, Vakansie in Europa en Die drie weë. As die son ondergaan en Die laaste dae word ook opgeneem in Die reënboom en ander eenbedrywe onder redaksie van W.P. Steenkamp. Vakansie in Europa word opgeneem in Kollig onder redaksie van Charles Fryer. Hierin wen ’n man ’n groot klomp geld en hy droom van ’n oorsese vakansie. Na sy gelukslag het hy egter nie ’n tekort aan raad nie en verskeie mense vertel hom wat hy met sy geld behoort te doen. Sy vakansiedroom word eindelik geblus wanneer hy een klein besonderheid onthou: sy kinders kan nie so lank uit die skool gehou word nie. Hy koop dan vir hom ’n nuwe motor en so word sy droom nie verwesenlik nie.
Die bundel Die prisonier en ander eenbedrywe bevat Die prisonier, Die god, Duet vir drie stemme en Die teken van Leo. Die prisonier is aanvanklik in 1970 apart gepubliseer deur Dalro. Dit is ’n interessante eksperiment daarin dat die hoofkarakter ’n gevangene is wat wag op teregstelling, maar nie ’n woord sê nie. Die goewerneur en die wagte probeer om hom te laat praat, maar niemand kry ’n woord uit hom uit nie. Hierdie stilswye skyn mense, insluitende een van die wagte, te inspireer. Dit verhoog ook die spanning. Die Departement van Wetenskap en Kuns bekroon in 1971 sy eenbedrywe Die god (wat ook apart deur Dalro gepubliseer is) en Duet vir drie stemme. Die god se hoofkarakter is die Romeinse keiser Caligula, bekend om sy wreedheid en waansin. Caligula is op soek na ’n god, maar kry net skoenlappers. Duet vir drie stemme het ’n Hy (behep met ’n dwerg wat hy vroeër die dag gesien het) en Sy as karakters. Sy is slegs behep met uitgaan en Hy en Sy praat en leef bymekaar verby. In Die teken van Leo kry ’n jong prokureur  wat nuut by ’n firma begin, sommer dadelik ’n tikster. P.J. du Toit neem sy eenbedryf Korrespondent in die versamelbundel Drie… twee… een op en die eenbedryf Tussenspel in die versamelbundel Fasette.
Verskeie van sy ander dramas word ook in versamelbundels opgeneem. Hoof van sy huis verskyn in Tydskrif vir Letterkunde van Maart 1958 in word dan opgeneem in Die rooi duiwel se as onder redaksie van F.W. Strydom. Hierin kom die seun Pieter in opstand teen sy onsimpatieke, dominerende vader Vermeulen, met dokter Pienaar wat ’n bemiddelingsrol rol speel. Simson van die Hebreërs verskyn aanvanklik in Tydskrif vir Letterkunde van September 1960 en word dan ook in Die rooi duiwel se as opgeneem. Hierin behaal die Bybelse Simson ’n persoonlike oorwinning voordat hy sy sel verlaat, op pad na sy laaste groot oorwinning oor die Filistyne. Gerhard J. Beukes neem Vriend van die keiser op in Vyf nuwe eenbedrywe. Hierdie eenbedryf speel af sowat ’n jaar na Jesus se kruisiging. Die swakkeling Pilatus, wat graag sy fout van ’n jaar gelede sou wou herstel, ly hier sy laaste vernederende neerlaag. Die eenbedryf Dit was aand en dit was môre word deur Dalro gepubliseer en hierdie drama word ook verfilm. Pierre Verwey is ’n boer op Koppieskraal en hy is verlief op die musiekonderwyseres Maggie Aucamp. Op haar beurt is sy steeds verlief op Gerrit van Wyk, aan wie sy verloof was. Hy het egter die dorp verlaat om hom as geneesheer te kwalifiseer en sy hoor nou etlike jare reeds niks meer van hom nie. Maggie stem eindelik in om met Pierre te trou, maar kort voor die troue keer Gerrit terug. Die eenbedryf ’n Liedjie van verlange, die satiriese klug Die president en die rebel en die blyspele Die vrou en die ekonomie, Episode in ’n klein kafee en Die gewillige wewenaar word almal deur Dalro gepubliseer.
Radiodramas
Brits skryf meer as sestig radiodramas, waarvan talle uitgesaai word. In Ballade vir ’n gewone man besoek ’n ou man en sy vrou ná baie jare sy geboortedorp. Sy pa het sewentig jaar vantevore met sy geboorte ’n boom geplant waaronder hy ook gedoop is. Dié boom moet nou plek maak vir vooruitgang. Requiem handel oor Thomas, ’n kankerlyer, wat nie sover kan kom om sy seun te vertel hy het slegs ses maande om te leef nie. Hy deel die nuus net met sy jarelange boesemvriend, Louis. Brits verower in 2001 die derde prys in Radiosondergrense en Sanlam se radiodrama kompetisie met So onderdeur die maan en ontvang die eerste prys in dieselfde kompetisie in 2002 met Die roeping. Hy skryf meer as twintig radiovervolgverhale. In 2004 is hy ook op die kortlys vir die toekenning van die Nagtegaalprys vir nuut geskrewe dramatekste.
Film en telivisiedramas
Hy lewer oor ’n tydperk van meer as ’n halfeeu werk in alle genres van die letterkunde, uitgesonderd die film en televisiemedia. Dit sluit in die kinderoperette Rip van Winkel, geskryf saam met die komponis Walter Swanson en gepubliseer deur Dalro. Saam met Swanson skryf hy ook Drie liedere (privaat gepubliseer deur Swanson se weduwee) en die ongepubliseerde Ballade. Gedigte in Afrikaans en Engels verskyn van hom, met Epitaph wat in die bloemlesing Sincerely yours opgeneem word en Love song wat in die bloemlesing Meandering paths verskyn.
Kortverhale
Sy kortverhale word in tydskrifte soos Die Huisgenoot, Sarie, Tydskrif vir Letterkunde en Finesse opgeneem en dan publiseer hy Die getuie, ’n kortverhaalbundel. Sy kortverhaal Nols se oorwinning word opgeneem in die versamelbundel Kleinbegin in die prosa saamgestel deur Charles Malan en word vir baie jare aan skole voorgeskryf, terwyl die kortverhale Die brandwag en Die sterrekyker in die versamelbundel Vuur onder redaksie van Lindeque de Beer opgeneem word. Die kortverhaal Die konsul word in Julie 1963 vereer as die beste bydrae deur die Tydskrif vir Letterkunde. Die ligblou kano en Die inbraak is jeugverhale. ’n Vreemdeling in ons midde is ’n avontuurverhaal. Die joernalis Ben vermoed dat alles nie pluis is op die plattelandse dorpie nie en hy begin ondersoek instel, met spannende gevolge.
Holrivier
Holrivier is die naam van verskeie riviere in Suid-Afrika:
Kleurpunte
Kleurpunte verwys na ’n dier waarvan die lyfkleur lig is in vergelyking met die donkerder punte (die gesig, ore, pote, stert en, by mannetjies, die skrotum). Die bekendste voorkoms daarvan is by Siamese katte en verwante katsoorte, maar dit kom ook by perde en konyne voor.
Wendy Makkena
Wendy Makkena (gebore 4 Oktober 1958) is 'n Amerikaanse aktrise en assistentregisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sister Act (1992), Sister Act 2: Back in the Habit (1993), Air Bud (1997), en State of Play (2009).
Tyrone Power
Tyrone Power (5 Mei 1914 – 15 November 1958) was 'n Amerikaanse rolprent, verhoog en radio akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Mark of Zorro (1940), The Razor's Edge (1946), Rawhide (1951), en Witness for the Prosecution (1957).
Blaar
'n Blaar is 'n plantorgaan wat aangepas is om sekere belangrike hooffunksies te verrig, soos fotosintese, transpirasie en respirasie. Blare neem sonlig en koolstofdioksied op en die groen blaarselle gebruik dit saam met water om energieryke koolhidrate, byvoorbeeld stysel, deur die proses van fotosintese op te bou. Om dit te kan doen, is die blaarskyf meestal plat sodat dit baie sonlig kan absorbeer, en dun sodat gaswisseling maklik tussen die blaarselle en die atmosfeer kan plaasvind.
Blare gee ook waterdamp af deur 'n proses wat as transpirasie bekend staan ('n proses wat voordele en nadele vir 'n plant inhou). Verder gee blare ook koolstofdioksied af en neem dit suurstof op tydens respirasie. Omdat die blaar aan wind en weer blootgestel is, besit dit versterkende weefsel om dit te beskerm en are om dit te versterk en te beskerm. 'n Dorsiventrale blaar is 'n algemene soort blaar waar die bokant verskil van die onderkant.