Vioolconcerto_nr._7_(Mozart)
Agtergrond
Die concerto was onbekend aan Ludwig Ritter von Köchel, en dit is dus afwesig in die eerste uitgawe van die Köchel-katalogus. Paul von Waldersee het dit in die tweede uitgawe wat dateer uit 16 Julie 1777 as K. 271a gelys. Dit is die eerste keer op 4 November 1907 in Dresden uitgevoer. Na die eerste publikasie en uitvoering daarvan het wetenskaplikes die egtheid daarvan aanvaar. Georges de Saint-Foix twyfel nie aan die werk nie, maar meen dat die gepubliseerde weergawe 'n latere hersiening deur Mozart uit 1779 of 1780 is. Andere meen weer dat die werk inhoud bevat wat van Mozart se werkswyse afgelei kan word, maar deur 'n ander persoon afgehandel is. Rudolf Gerber het in 1934 'n ander uitgawe gepubliseer, en dit as eg beskou en 'n tema in die Finale se epiloog opgemerk wat soortgelyk sou wees aan 'n tema uit die 'Gavotte joyeuse' uit Mozart se eie balletmusiek tot  Les petits riens , K. 299b. Hy het ook ooreenkomste opgemerk tussen die openingstemas van hierdie concerto en die outentieke K. 211. Die concerto is verder meer ook in 1932 deur Yehudi Menuhin opgeneem, met George Enescu se kadense. Alfred Einstein het die werk as K. 271i herbenoem as gevolg van die invoeging van nuwe werke met die getalle K. 271b tot K. 271H in die katalogus. Hy meen dat die werk gebaseer is op 'n rowwe skets van 'n vioolkonsert van Mozart wat uit 1777 dateer, maar noem dat die oorspronklike vorm nie maklik gerekonstrueer kan word nie. Die onkarakteristieke aantal passasies vir die solo-viool in die hoë register, in pizzicato (in die tweede beweging), en in dubbele stoppe in tiendes, word deur Einstein as 19de-eeuse toevoegings beskou. Friedrich Blume, daarenteen, spreek hom ten gunste van die egtheid van die werk uit, en het gesê dat "nie een passasie enige ruimte vir twyfel toelaat ten opsigte van temas, harmonie, ritme, konstruksie en orkestrasie nie". Hy het ooreenkomste met vioolbewegings van outentieke Mozart-serenades en divertimenti opgemerk, en gesê dat die ongewone gebruik van viooltegnieke nie voldoende gronde was om die egtheid van die werk te betwyfel nie; en kritiseer derhalwe Einstein se idees rakende die concerto. Carl Bär het in 1963 'n artikel gepubliseer wat ten gunste van die outeurskap van Mozart is, en daarop gewys dat 'n gedeelte in Joachim von Schiedenhofen se dagboek vir 25 Julie 1777 verklaar dat 'n Mozart-simfonie, 'n vioolkonsert (gespeel deur Mozart), en 'n fluitconcerto by Gusset's gespeel is. Bär het geglo dat die besondere vioolconcerto die K. 271a/271i concerto was, en het dit ook vereenselwig met die vioolconcerto Leopold, waarna verwys word as "die concerto wat jy [Wolfgang] vir Kolb geskryf het" op 3 Augustus 1778. Hy het die vyf outentieke vioolkonserte as moontlikhede uitgeskakel, aangesien hulle in 1775 geskryf is, en aangesien Leopold op 13 Augustus 1778 in 'n brief vermeld het dat graaf Czernin (wat sedert April 1775 in Salzburg was) nog nooit gehoor het dat die viool deur Kolb gespeel word nie. Daar word gedink dat Kolb Franz Xavier Kolb (1731–82) was, maar Bär vermoed dat dit eintlik sy ouer seun Johann Andreas was (een of ander tyd gebore tussen 1746-8?). Bär veronderstel dat hy die concerto net voor sy vertrek uit Salzburg ontvang het, dus dateer hy die concerto tot 16 Junie (uitvoering van die tweede Lodron Nachtmusik, K. 287/271H) en 26 Julie 1777 (Nannerl se naamdag). Bär was ook van mening dat die datering van die manuskrip (Salisburgo li 16 di Luglio 1777) 'n ander punt ten gunste van die egtheid van die werk daarstel omrede dit in 'n soortgelyke vorm was as dié wat op die meeste kontemporêre outograwe gevind kon word op 'n tydstip toe die skrywer van die hofie waarskynlik nie sou weet dat 'n vioolconcerto geskryf is nie. Ernest Hess merk egter op dat die werk komposisie foute, nie-Mozartiaanse frases, en tekortkominge in instrumentasie en opvolgings bevat sonder betekenis; welke Mozart self in sy Musikale grap, K. 522, geparodieer het; welke alles op die teendeel dat Mozart die skrywer van hierdie concerto was, wys. Die sesde uitgawe van die Köchel-katalogus het die werk behou as K.271i maar die opmerkings van die derde uitgawe bevat, met die aanhaling van Hess se twyfeling ten opsigte van die egtheid daarvan.