cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Regressie-dwaling
Verduideliking
Dinge soos gholfuitslae, die aarde se temperatuur en chroniese rugpyn wissel van nature en is gewoonlik onderworpe aan regressie tot die gemiddelde. Die logiese fout is om voorspellings te maak wat verwag dat uitsonderlike resultate sal voortduur asof dit gemiddeld is. (Dit is soortgelyk aan die verteenwoordigende heuristiek; die feit dat iets meer verteenwoordigend is maak dit nie meer waarskynlik nie). Mense neem waarskynlik die meeste optrede wanneer die afwyking op sy hoogtepunt is. Nadat die resultate meer normaal geword het glo hulle dat hul optrede die oorsaak van die verandering was, maar in werklikheid was dit nie die oorsaak van die verandering nie.
Voorbeelde
"Toe sy pyn erger word, is hy dokter toe, waarna die pyn effens bedaar het. Daarom het hy baat gevind by die behandeling van die dokter."
Die pyn wat 'n bietjie verdwyn nadat dit vererger het, word makliker verklaar deur regressie na die gemiddelde. Die veronderstelling dat die pynverligting deur die dokter veroorsaak is, is verkeerd.
"Die student het verlede termyn buitengewoon sleg gevaar, daarom het ek hom gestraf. Hy het hierdie termyn baie beter gevaar. Dit is duidelik dat straf effektief is om studente se grade te verbeter."
Dikwels word uitsonderlike optredes gevolg deur meer normale optredes, daarom kan die verandering in prestasie beter verklaar word deur regressie na die gemiddelde. Sommige eksperimente het getoon dat mense 'n stelselmatige vooroordeel vir straf en teen beloning kan ontwikkel as gevolg van die redenering.
"Die antal ongelukke op 'n pad het gedaal nadat 'n spoedkamera geïnstalleer is. Daarom het die snelheidskamera die veiligheid van die pad verbeter."
Spoedkamera's word dikwels geïnstalleer nadat 'n pad 'n buitengewoon groot aantal ongelukke plaasvind, en hierdie waarde daal gewoonlik onmiddellik daarna (regressie na die gemiddelde). Baie voorstanders van spoedkamera's skryf die daling in ongelukke aan die snelheidskamera toe sonder om die algehele neiging te sien.
"Nadat sportpersoonlikhede op die voorblad van 'Sports Illustrated' verskyn, daal hul prestasies. Dit moet ongelukkig wees om op die voorblad te verskyn."
Atlete word gekies om op die voorblad van Sports Illustrated te verskyn slegs na buitengewoon goeie vertonings, maar sulke vertonings sal waarskynlik gevolg word deur minder goeie vertonings. Dit is 'n goeie voorbeeld van die regressie-effek. Nietemin, sommige atlete glo dat dit slegte geluk is om op die voorblad van "Sports Illustrated" te verskyn en dit is 'n voorbeeld van die regressie-dwaling.
Erylus amissus
Erylus amissus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Regressie-dwaling
Verkeerde toepassing
Die konsep van regressie tot die gemiddelde kan toegepas word op situasies waarin dit nie voorkom nie, wat lei tot die interpretasie dat situasies geen oorsaak of gevolg het nie. Die verkeerde toepassing veronderstel dat alle situasies willekeurig is en dat regressie tot die gemiddelde altyd van toepassing is.
Erylus amissus
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2001 deur Adams & Hooper.
Regressie-dwaling
Verkeerde toepassing
Byvoorbeeld, tydens die Tweede Wêreldoorlog, na die slag van Normandië, het Duitsland teruggetrek nadat die Westerse bondgenote en Sowjetunie kragte saamgesnoer het. Die regressie tot die gemiddelde argument is dat Duitsland die grootste gebied binnegeval het net voor die slag van Normandië, sodat hul terugtrekking 'n regressie tot die gemiddelde was en dit 'n ewekansige skommeling was en die ingryping van die bondgenote onbelangrik was. Dit was egter nie die geval nie, omdat politieke mag en besetting van gebiede nie primêr deur willekeurige gebeure bepaal word nie, wat die konsep van regressie tot die gemiddelde ontoepaslik maak.
Agsteman
'n Agsteman (of agtsteman) is die nommer 8 spelerposisie in rugby.
Die flanke (nommers 6 en 7) en die agsteman staan gesamentlik as die losvoorspelers bekend, want hulle lywe bind 'losweg' aan die skrum. Hulle kan wegbreek van die vaste skrum of lynstaan sonder dat 'n ander (vaste, nrs. 1-5) voorspeler eers hoef te ontbind. Volgens die spelreëls moet flanke en agstemanne egter tenminste met 'n armlengte gebind bly totdat die bal uit die skrum is.
Noemenswaardige agstemanne
'n Paar bekende agstemanne (almal Springbokke) as voorbeeld:
Rugby union positions
Losvoorspeler
Die flanke (nr.'s 6&7), en die agsteman (nr. 8) in rugby staan gesamentlik bekend as die losvoorspelers, want hulle lywe bind 'losweg' aan die skrum. Hulle kan wegbreek van die vaste skrum of lynstaan sonder dat 'n ander (vaste, nrs. 1-5) voorspeler eers hoef te ontbind. Volgens die spelreëls moet flanke en agstemanne egter ten minste met 'n armlengte gebind bly totdat die bal uit die skrum is.
Hulle 'los' ook geen bal, of speler met 'n bal, uit nie.
Plaasvervanging
Onder deesdae se plaasvervangerreëls, word die no. 6, 7 of 8 vervang deur no. 20 vanaf die plaasvervangerbank. Dit kan enige tyd gedurende die wedstryd gebeur, bv. as gevolg van 'n besering, maar meestal is dit 'n taktiese verandering tussen die 50ste en 70ste minuut van die wedstryd.
Noemenswaardige losvoorspelers
'n Paar bekende flanke (almal Springbokke) ter illustrasie:
Dombeya formosa
Dombeya formosa is 'n meerjarige boom wat deel is van die Malvaceae familie. Die plant is endemies aan Réunion.
Suid-Sumatra
Suid-Soematra (Indonesies: Sumatera Selatan) is 'n provinsie op die eiland Soematra in Indonesië. Die provinsie grens in die suide aan Lampung, in die weste aan Bengkulu en in die noorde aan Jambi. Net uit die kus word die eilande Banka en Billiton bevind wat in 2000 van die provinsie Suid-Soematra geskei is om die nuwe provinsie Banka-Billiton te vorm. Die hoofstad van Suid-Soematra is Palembang.
Suid-Soematra word onderverdeel in 10 regentskappe (kabupaten) en 4 stede (kota otonom):
Dombeya buettneri
Dombeya buettneri is 'n meerjarige struik of boom wat deel is van die Malvaceae familie. Die spesie is inheems aan Benin, Burkina Faso, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Ethiopië, Ghana, Guinee, Ivoorkus, Kameroen, Nigerië, Rwanda, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Tanzanië, Togo, Uganda en Zambië.
Ferraria
Ferraria (spinnekopblomme) is 'n genus wat tot die familie Iridaceae hoort in is inheems aan tropiese en suidelike Afrika. Die genus bestaan uit agtien spesies en sewe is deel van die fynbos. Hulle is almal geofiete. Die genus is vernoem na die Italiaanse plantkundige Giovanni Baptista Ferrari. Sommige van die spesies ruik na vrot vleis en word deur vlieë bestuif, ander spesies het 'n aangename reuk.
Onderwys (geskiedenis)
In die vroeë Romeinse tyd was dit die gebruik dat slegs seuns geleerdheid ontvang. Die vader en moeder was self die eerste onderwysers van hul kind. Die moeder, met afwisseling van sagtheid en gestrengheid, het gesorg dat die seun met 'n mooi karakter sou grootword; die vader het sorg gedra vir sy liggaamlike ontwikkeling, en wou boweal toesien dat hy 'n goeie dapper burger sou word. Hy het hom leer perdry, swem, en stoei; daarna het hy hom leer lees en skryf en hom die wette van die staat laat leer, waaraan hy altyd gehoorsaam moes wees; ook het hy hom bekend gemaak met al die maniere waarop hy later deel kon hê aan die politieke lewe van die stad.
Die pedagoog
Soos die jare verbygegaan het, het hierdie mooi tradisie in onbruik geraak. Met die ontwikkeling van Rome se mag het die rykdom sy intrede in baie families gedoen, en het die moeders nie meer die tyd gehad om hulle met hul kinders besig te hou nie, omdat hulle te besig was met ... die mooimaak van hut gesigte en die opmaak van hul hare.
Die vaders het nie meer die geduld gehad om hul seuns self te onderrig en op te voed nie, omdat die oormatige rykdom hulle meer kwellinge en hoofbrekens besorg het as al die landerye en vee wat hulle vroeër dae moes versorg. Die kinders is dus toevertrou aan slawe. Die slimste en geleerdste onder die slawe van die huishouding is uitgesoek, en aan hom is die taak opgedra om die hele dag lank 'n wakende oog oor die seun te hou.
Hy het die seun vergesel na die skool, op wandelinge, na openbare vertonings, kortom orals heen; en hy is genoem die paedagogus, ŉ Griekse woord wat beteken “opvoeder van seuns”. Vandag is ŉ pedagoog iemand wat hom op die opvoedkunde toelê, maar soos ons reeds gesien het was daardie “pedagoë” in werklikheid meer oppassers as onderwysers.
Die skool van die ludi magister
Teen hul sewende jaar het Romeinse kinders vir die eerste keer met 'n regte skoolmeester kennis gemaak. Met uitsondering van die wat privaat by die huis les ontvang het, het die seuns dan begin om gereeld skool te gaan by 'n ludi magister (skoolmeester). Dit kan vergelyk word met die laerskool van ons tyd. Maar dit het glad nie gelyk soos vandag se skole nie. Daar was geen groot geboue wat spesiaal vir die doel opgerig was nie, geen klaskamers of skoolbanke nie.
Die onderwysers van antieke Rome het hul werk in een of ander armsalige vertrek gedoen eenvoudig in die beskutting van 'n suilegang. Die hele meublement het bestaan uit ŉ stoel vir die meester en ŉ aantal eenvoudige bankies vir die leerlinge. Ses uur van die dag is by die skool deurgebring: die lesse het vroeg soggens begin, en net oor die middag was daar 'n pouse. Elke negende dag was 'n vakansiedag, en natuurlik ook al die openbare feesdae - waarvan daar destyds in Rome nogal heelwat was. Maar so iets soos ŉ lang somervakansie het hulle blykbaar nie geken nie: die skool het die hele jaar deur aangehou, selfs wanneer baie leerlinge oor die warmste maande met vakansie saam met hul ouers gegaan het.
Die begin van die skooljaar was in Maart, onmiddellik na 'n fees gewy aan Minerva, godin van die wysheid en derhalwe ook skutgodin van alle studente. In hierdie skool het die Romeinse seuns leer lees en skryf en reken - niks anders nie. Die metodes waarmee hierdie eenvoudige onderrig meegedeel is, was egter uiters vervelig. Ure lank moes  die arme leerlinge die alfabet opsê, nog voordat hulle eens gesien het hoe die letters gemaak word. Ure lank het hulle in 'n koor hardop op hul vingers getel, of op die calculus (telbordjie), wat hulle in hul boeksak gehad het. En vir die onhebbelikes was daar geen gebrek strawwe nie! Die lat en die riem was destyds alledaagse dinge.
Die skool van die grammaticus
Van hul twaalfde tot sewentiende jaar het Romeinse seuns skoolgegaan by ŉ grammaticus. Hierdie onderwysers was gewoonlik buitelanders uit Griekeland, Asië of Egipte. Hulle was almal manne wat die Griekse taal volmaak bemeester het, en was dus goed in staat om onderrig te gee in hierdie taal, die taal wat elke Romein graag korrek wou leer praat. Gedurende hierdie vyf jaar in die “hoërskool” (soos ons vandag sou sê) het die werke van die Latynse en Griekse digters die vernaamste bestanddeel van die leerplan gevorm.
As daar ook ŉ bietjie geskiedenis en aardrykskunde bygekom het, dan was dit eintlik net sodat die digters beter verstaan kon word. Hieruit kan ŉ mens al maklik aflei hoeveel belangstelling die Romeine oor die algemeen vir die wetenskap gehad het. Die groot ambisie van die uitblinker in die klas was om eerste te kom in ŉ voordragkompetisie in Griekse poësie. Quintus Sulpicius Maximus was ŉ seun van 11 jaar  en het die eerste prys verower teen 52 mededingers.
Dit was in 94 n.C. ŉ Marmerbeeldjie van hierdie seun, met ŉ lang inskripsie wat die verhaal van sy prestasie vertel, is vandag nog in die Kapitolynse Museum in Rome te sien. Die ryker families het nie hul seuns na die skool van die ludi magister of die grammaticus gestuur nie: hulle kon hul die luukse van private onderwysers veroorloof, en die het hulle dan ook gekoop. Die private onderwysers was feitlik deur die bank slawe, in die meeste gevalle hooggeleerde Grieke.
Hul onderrig was seker soms minder vervelig as die in die openbare skole, al was dit net omdat hulle soveel meer middele tot hul beskikking gehad het. Een van hulle het byvoorbeeld werklik, om sy leerling te leer hoe om die woorde van ŉ sin netjies agtermekaar te sit, ŉ klomp slawe in die tuin laat rondstaan, elkeen met ŉ karton om die nek, en op elke karton ŉ letter. ŉ Ander leermeester het weer eenvoudig ŉ groot klomp koekies laat bak, in die vorms van die letters van die alfabet: voorwaar ŉ metode wat enige leerling ŉ belangstelling in die skryfkuns sou gee!
Die skool van die retor
Dit was die soort oefeninge waarmee Romeinse seuns in die skool van die retor (redenaar) begin het. Hierdie skool het dan ook slegs een doel gedien, en dit was om te leer hoe om goed en met gemak en met 'n groot verskeidenheid van uitdrukkings en sinswendinge te praat. Vir ons lyk dit alles miskien bra nutteloos; maar vir 'n Romeinse burger, wat deel wou hê aan die openbare bestuur van sake, was dit noodsaaklik dat hy weet hoe om sy woord te doen, sodat hy sy eie gedagtes duidelik kon vertolk en verdedig.
Dit is waarom die jong manne, na die eerste oefeninge waarvan ons 'n voorbeeld gegee het, verder geoefen is in denkbeeldige debatte of in die verdediging van denkbeeldige sake. Hulle is voorberei op die toesprake en debatte wat in hul latere lewe in die Senaat of in die Forum op hulle sou wag. Natuurlik was dit alleen die seuns van patrisiese huise wat na sulke skole gegaan het. As een van hulle sy studies dan nog verder wou voortsit, moes hy 'n reis na, die buiteland onderneem: na Athene, na Rhodos, na Pergamum, of na Alexandrië, waar hy makliker as in Rome professore in die wysbegeerte, die aardrykskunde, die sterrekunde en die fisika kon vind.
Palpigradi
Die lede van die orde Palpigradi is klein arachniede (tot 3 mm lank) en die orde self het min verteenwoordigers. Hulle hou in grotte of onder klippe en verkies vogtige toestande. Hulle het ook ’n terminale gelede aanhangsel (flagellum) soos die sweep-skerpioene. Die karapaks bestaan uit twee dele en die kloukake, asook die kaaktasters, is goed ontwikkel.
Groot komeet
thumb|220px|Die Groot Komeet van 1577 oor [[Praag, soos uitgebeeld op 'n houtsneewerk.]]
Palpigradi
Die diere het geen oë nie, maar die eerste paar ledemate word as tasorgane en nie vir voortbeweging gebruik nie. Sommige spesies het tot drie paar boeklonge, terwyl geen asemhalingsorgane by ander spesies voorkom nie.
Groot komeet
'n Groot komeet is 'n komeet wat besonder helder word. Daar is geen amptelike definisie nie; die term word dikwels gebruik vir komete soos Halley se Komeet wat tydens verskynings so helder word dat hulle opgemerk word deur mense wat nie spesifiek op die uitkyk vir hulle is nie. Hulle is gewoonlik taamlik bekend buite die sterrekundegemeenskap. Groot komete verskyn met ongereelde, onvoorspelbare tussenposes, gewoonlik sowat een keer per dekade. Hoewel komete amptelik na hulle ontdekkers genoem word, word soms na groot komete verwys met die jaar waarin hulle groot was, met die formule "Die Groot Komeet van ...", gevolg deur die jaartal.
Oorsake
thumb|220px|Die Groot Komeet van 1680 oor [[Rotterdam, uitgebeeld deur Lieve Verschuier.]]
Erylus amorphus
Erylus amorphus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Groot komeet
Oorsake
Die meeste komete is nooit helder genoeg om met die blote oog gesien te word nie en beweeg gewoonlik ongesiens deur die binneste Sonnestelsel. Hulle word dikwels net deur sterrekundiges gesien. Soms is 'n komeet egter so helder dat dit met die blote oog gesien kan word, en selfs dan word hulle selde so helder of helderder as die helderste sterre. Die vereiste vir 'n groot komeet is: 'n groot en aktiewe komeetkern, 'n verbyvlug na aan die Son en 'n verbyvlug na aan die Aarde. 'n Komeet wat aan al drie dié kriteria voldoen, sal vir seker baie helder wees. Soms sal 'n komeet wat aan een kriterium nie voldoen nie, steeds helder wees. Komeet Hale-Bopp het byvoorbeeld nie baie na aan die Son gekom nie, maar het 'n buitengewoon groot en aktiewe kern gehad. Dit was verskeie maande lank met die blote oog sigbaar en is wyd waargeneem. Komeet Hyakutake was 'n relatief klein komeet, maar het naby die Aarde verbygetrek.
Erylus amorphus
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1926 deur Burton.
Groot komeet
Grootte en aktiwiteit van die kern
Die deursnee van komeetkerns wissel van 'n paar honderd meter tot 'n paar duisend kilometer. Wanneer hulle naby die Son kom, word groot hoeveelhede stof en gas deur die kerns uitgeskiet vanweë die Son se hitte. 'n Groot faktor in hoe helder 'n komeet word, is hoe groot en aktief die kern is. Ná baie besoeke aan die binneste Sonnestelsel raak die vlugtige stowwe in die kerns uitgeput en is die komete baie dowwer as dié wat die eerste keer deur die Sonnestelsel trek.
Die skielike verheldering van Komeet Holmes in 2007 het gewys hoe belangrik die kern se aktiwiteit is vir die helderheid van die komeet. Op 23-24 Oktober 2007 het die komeet 'n skielike uitbarsting gehad wat daartoe gelei het dat hy met 'n faktor van sowat 'n halwe miljoen helderder geword het. Sy skynbare magnitude het binne 42 uur onverwags van sowat 17 tot sowat 2,8 toegeneem. Dit was toe met die blote oog sigbaar. Dit het gemaak dat 17P tydelik die liggaam met die grootste radius in die Sonnestelsel was, hoewel sy kern na raming 'n deursnee van net sowat 3,4 km gehad het.
Afstand van die Son af
Die helderheid van 'n eenvoudige weerkaatsende liggaam varieer met die omgekeerde kwadraat van sy afstand van die Son af. Wanneer 'n voorwerp se afstand van die Son af gehalveer word, word sy helderheid dus vervierdubbel. Komete tree agter anders op vanweë die uitwerping van groot hoeveelhede vlugtige stowwe, wat dan ook sonlig weerkaats en ook kan fluoresseer. Hulle helderheid varieer rofweg met die omgekeerde kubiek van hulle afstand van die Son af. Wanneer dié afstand gehalveer word, word hulle dus agt keer so helder.
thumb|185px|Halley se Komeet was in 1986 ongewoon onopvallend. Dit beteken die tophelderheid van die komeet hang in 'n groot mate af van sy afstand van die Son af. Die meeste komete se perihelium (naaste afstand aan die Son) lê buite die Aarde se wentelbaan. Enige komeet wat binne 0,5 AE (75 miljoen kilometer) van die Son af kom, kan dus 'n groot komeet word.
Afstand van die Aarde af
'n Komeet se afstand van die Aarde af bepaal ook hoe helder hy word. Halley se Komeet is byvoorbeeld baie helder as dit elke 76 jaar deur die binneste Sonnestelsel beweeg, maar in 1986 was hy op byna sy verste moontlike afstand van die Aarde af. Die komeet het met die blote oog sigbaar geword, maar was onopvallend.
In teenstelling daarmee het die klein, dowwe Komeet Hyakutake (C/1996 B2) weer baie helder en opvallend gelyk toe dit in Maart 1996 op sy naaste aan die Aarde verbygetrek het. Dit was een van die naaste komete nog aan die Aarde, op 0,1 AE (15 miljoen kilometer).
Lys van groot komete
thumb|185px|Die Groot Komeet van 1843, deur Charles Piazzi Smyth. Groot komete van die laaste twee millenniums sluit die volgende in (lys onvolledig):
Dombeya ciliata
Dombeya ciliata is 'n meerjarige boom wat deel is van die Malvaceae familie. Die plant is endemies aan Réunion.
Mason Dye
Mason Dye (gebore 15 Julie 1994) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Teen Wolf (2011), Secret Diary of an American Cheerleader (2012), en Finding Carter (2014).
Uitgloeiing
Uitgloeiing is 'n proses om die eienskappe van 'n materiaal te verander deur verhitting tot 'n spesifieke temperatuur vir 'n spesifieke tyd, gevolg deur gekontroleerde afkoeling. Die doel van uitgloeiing van 'n materiaal kan wees om die smeebaarheid te verhoog en/of om die mikrostruktuur te verander.
Subkritiese kraakgroei
Subkritiese kraakgroei, ook bekend as stadige kraakgroei of omgewingsgesteunde kraakgroei, verwys na die progressiewe voortplanting van krake in 'n materiaal by spanningsvlakke onder sy breuktaaiheid. Anders as katastrofiese kraakvoortplanting vind subkritiese kraakgroei oor 'n lang tydperk plaas en word deur omgewingsfaktore beïnvloed.
Aizoon canariense
Die galsiekslaai (Aizoon canariense) is 'n plant wat deel van die Aizoaceae familie is. Die spesie is inheems aan Suid-Afrika en kom in KwaZulu-Natal, Limpopo, Noord-Kaap, Oos-Kaap, Vrystaat en die Wes-Kaap voor.
Dit is ook inheems aan Algerië, Djiboeti, Egipte, Eritrea, Eswatini, Iran, Irak, Jemen, Kaap Verde, Kanariese Eilande, Kenia, Koeweit, Libanon, Libië, Madeiraeilande, Mali, Marokko, Mauritanië, Mosambiek, Namibië, Oman, Pakistan, Saoedi-Arabië, Sinai, Sirië, Soedan, Sokotra, Somalië, Staat Palestina, Tsjad, Tunisië, Wes-Sahara en Zimbabwe.
Richard Dysart
Richard Dysart (30 Maart 1929 – 5 April 2015) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Being There (1979), The Thing (1982), en Back to the Future Part III (1990), en in die televisiereeks L.A. Law (1986).
Observatoire de Paris
Observatoire de Paris is die grootste astronomiese sterrewag in Frankryk en een van die grootste astronomiese navorsingsinstellings ter wêreld. Die historiese gebou is geleë in die 14de distrik van Parys, in die suide van die stad, terwyl die meeste van sy personeel op die Meudon-satellietkampus buite Parys werk.
Die navorsingsinstituut van die PSL Research University is die beste astronomiese sterrewag in Frankryk.
Skryf- en rekenkuns in ou Babilonië
Meer as 3 000 jaar gelede toe papier nog nie uitgevind was nie, het mense steeds die behoefte gehad om geskrifte op te stel en te skryf. Begrippe van berekenings moes uitgebeeld word, vir rekordhouding en om by die somtotaal van 'n berekening uit te kom. In Ou Babilonië het die beskawing reeds kreatiewe planne beraam voor die uitvindsels wat die omgaan van kommunikasie en berekening vergemaklik het.
Skryfkuns
Die Babiloniërs het hul beskawing van 'n ouer ras, die Sumeriërs, geërf. Meer as 3 000 jaar v.C. het hierdie Sumeriërs sulke kleiseëls gemaak, wat hulle gebruik het as amulette of gelukbringers om hulle teen onheil te beskerm. Op hierdie amuletseëls was magiese patrone uitgekerf, wat dan weer maklik op 'n stuk klei afgedruk kon word. Hierdie stuk klei met die patroon daarop is dan soms oor die prop van 'n wyn- of oliekan geplak om te wys dat die betrokke kan aan die eienaar van die seël behoort. Mettertyd het die kooplui en handelaars in Babilonië ontdek dat hulle hierdie sisteem baie handig kon gebruik in die handel. Party van die ryk koopmanne het seels gedra wat van kristal, oniks of albas gemaak is, sodat hulle hul kontrakte kon verseël.
Seëls is ook vir 'n ander doel gebruik: om op die fondamentstene van tempels, paleise en strate die name van die bouer of van die koning wat hul beplan het, aan te bring. Hierdie inskripsies het al dikwels die argeoloë gehelp om die ou stede van Babilonië wat onder die sand begrawe was, te rekonstrueer of om voorwerpe te dateer. Maar met 'n seël kon 'n mens natuurlik net dieselfde patroon oor en oor afdruk in die klei. Wanneer hulle werklik wou skryf, het die Babiloniërs gebruik gemaak van 'n stilus, 'n soort pen van 'n riet gemaak.
Een punt daarvan was skerp en die ander stomp. Die skerp punt is nie oor die klei getrek soos ons 'n pen oor papier trek nie, maar daarin gedruk, sodat elke teken ŉ min of meer wigvormige gaatjie was. Die Babiloniese skrif staan om hierdie rede bekend as wigskrif of spykerskrif. Wanneer die skrywer 'n sirkel wou maak, het hy die stomp kant van die stilus gebruik.
Rekenkuns
Die Babiloniërs het 'n uitstekende begrip van die beginsels van wiskunde gehad. Gedurende die tyd van hulle groot koning, Hammoerabi, omtrent 1700 v.C., is wiskunde-onderrig in die tempelskole van Babilonië aangebied. Sover ons kan aflei van die tablette wat behoue gebly het, het die berekeninge van hierdie tempelgeleerdes te make gehad met die handel, eiendom en erfenisse. Daar was inderdaad soveel saketransaksies om mee rekening te hou dat hierdie Babiloniese klerke hul stelsels so eenvoudig en doeltreffend as moontlik moes maak.
Die Babiloniese handelaars het gebruik gemaak van 'n telapparaat wat vandag nog in China deur winkeliers gebruik word, en in 'n eenvoudiger vorm in, kleuterskole aangetref as die abakus. In Babilonië was die abakus 'n kleitablet met drie groewe; hierin is klein tellers van metaal, been of glas gesit, of dikwels is klippies gebruik.
Erylus amphiastera
Erylus amphiastera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Wintermann-Kilian & Kilian.
Ogan Komering Ulu Selatan
Ogan Komering Ulu Selatan (Indonesies: Kabupaten Ogan Komering Ulu Selatan , dikwels afgekort tot OKU Selatan) is 'n regentskap in die provinsie Suid-Sumatra. Die regentskap omvat 5 493,3 km² en tel 409 753 inwoners in 2012.
Die regentskap bestaan sedert 2010, toe die regentskap Ogan Komering Ulu in drie dele verdeel is: Ogan Komering Ulu, Ogan Komering Ulu Timur en Ogan Komering Ulu Selatan.
Bevolking
Die meerderheid van die bevolking van die regentskap is Moslem (ongeveer 96%). Die orige inwoners is grotendeeles Boeddhisties en Hindoeïsties.
Onderdistrite
Die regentskap bestaan uit 10 onderdistrikte:
Links en regs (rigting)
Links en regs is gewoonlik 'n aanduiding van rigting. Die woorde links en regs kan ook 'n posisie aandui, mits dit duidelik is ten opsigte waarvan dit bedoel word.
Inleiding
Oor die algemeen is die regterkant van 'n persoon, die regterkant soos bekyk vanuit die perspektief van daardie persoon. By motorvoertuie geld regs en links ten opsigte van die (normale) ryrigting, by riviere ten opsigte van die stroomrigting. By gewone voorwerpe wat 'n voorkant het, is die regterkant vanuit die perspektief van die toeskouer gesien.
Daar bestaan volkere en tale wat bekend is dat hul geen terme vir "links" en "regs" gebruik nie. Daar is iets byvoorbeeld "aan die kant van die berge" of "aan die kant van die boom". Die plek en die omgewing bepaal dan hoe die posisie ten opsigte van die aanskouer of toehoorder beskryf word.
Etiket
Uit die etimologie blyk dit dat 'regs' vanouds as goed beskou word en links as verkeerd.
Groet mens iemand met 'n handdruk, dan gebruik mens die ("skoon") regterhand. Dit geld ook as beleefd as die regterhand (of desnoods albei hande) gebruik word as iemand iets aangee of iets van iemand aanneem.
Die ("vuil") linkerhand word gebruik om in te hoes, die neus te blaas of die onderliggaam te reinig.
'n Kelner dra die borde of skinkbord op sy linkerarm, sodat hy die borde en glase met die regterhand op die tafel kan neersit.
'n Treinkondukteur het die tang in sy linkerhand, sodat hy die kaartjie met die regterhand kan ontvang.
Van die anderkant gesien
As die oogarts na u regteroog kyk, is dit nog steeds u regteroog (maar vir die oogarts links). Die oogarts en die optikus skryf die gegewens op vanuit hul eie gesigspunt, dit wil sê dat hulle die gegewens van die regteroog op die linkerkant van die bladsy skryf. Hulle noem dit dan die regteroog. Dieselfde geld vir die gebit en ander dele van die liggaam.
Fietsryers en perderuiters
Dit is gebruiklik dat 'n ruiter aan die linkerkant van sy perd op- en afklim. Die rede was vanouds omdat 'n ruiter sy swaard op die linkerheup gedra het, sodat opklim aan die regterkant byna onmoontlik was. Tans is dit 'n tradisie van alle perdry-instrukteurs dat hul leerlinge links moet bestyg.
Ook 'n fietsryer klim byna altyd aan die linkerkant op en af. Hiervoor is daar egter 'n ander rede: 'n fietsstaander sit altyd links, omdat die ketting regs sit. Om die staander in en uit te kan klap, moet hy daarom aan die linkerkant van die fiets staan.
Vliegtuie
Indien daar voor in 'n vliegtuig sitplekke langs mekaar is, dan sit die bevelvoerder of leerling links en die Eerste offisier (co-pilot), instrukteur of passasier regs.
Skryfwyse
Die Latynse skryfstelsel word van links na regs geskryf. Dit geld ook vir die Cyrilliese skryfstelsel en die Griekse skryfstelsel. Hebreeus en Arabies, daarenteen, word van regs na links geskryf.
Skroewe
'n Waterkraan werk met 'n skroef. Meestal geld dit dat die kraan linksom oopgedraai word. Die omgekeerde geld egter vir elektriese reëlaars. So moet die volumeknoppie van 'n klankversterker regsom gedraai word om die klanksterkte te verhoog.
By 'n wasbak is die reël dat die koue kraan regs en die warm kraan links sit.
Pseudoscorpiones
Die pseudoskerpioene (orde Pseudoscorpiones) is klein diertjies wat met die eerste oogopslag soos skerpioene lyk en hoort tot die klas spinnekopagtiges. Hulle het egter nie die lang abdomen met die angel van skerpioene nie. Die diere se kaaktasters is baie goed ontwikkel en gifkliere kom daarin voor, wat gebruik word om hul prooi (veral springsterte en myte) dood te maak. Die diere se oë is swak ontwikkel of heeltemal afwesig en hulle gebruik tragea en stigmata as gaswisselingsorgane.
Dombeya leachii
Dombeya leachii is 'n meerjarige struik of boom wat deel is van die Malvaceae familie. Die plant is endemies aan Mosambiek.
Ferraria crispa
Ferraria crispa is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Ferraria behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap. Die plant kom voor van die Sederberg tot by die kus by Lambertsbaai, suidwaarts tot by die Kaapse Skiereiland en ooswaarts tot by George en die Baviaanskloofberge. Die plant word 40 - 100 cm groot en blom van Augustus tot in Oktober.
Himarsha Venkatsamy
Himarsha Venkatsamy (gebore 15 Februarie 1984 in Durban) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise wat haar nou in Indië bevind. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente ROAR: Tigers of the Sundarbans (2014), Veeram (2017), en Black Bud, en in die televisiereeks Deal or No Deal (2005).
Skrumskakel
Skrumskakel (No. 9 of no. 21).
Die skrumskakel is die skakel tussen die voorspelers en die agterspelers. Hulle ontvang die bal vanaf die lynstaan ​​en verwyder die bal van die agterkant van die skrum, en gee dit gewoonlik aan na die losskakel. Hulle sit ook die bal in die skrum. Saam met die losskakel neem hulle baie van die taktiese besluite op die veld. Tydens algemene spel is die skrumskakel gewoonlik die speler wat die bal van die voorspelers ontvang en dit na die agterspelers aangee. Hulle is goeie kommunikeerders, veral om die voorspelers rond te rig, en hulle doel is om die agterspelers van skoon bal te voorsien. Goeie skrumskakels het 'n uitstekende aangee, 'n goeie taktiese skop en is bedrieglike hardlopers. By verdedigende skrums plaas hulle druk op die opposisie-skrumskakel of verdedig die blindekant. Op verdediging in oop spel dek hulle gewoonlik vir diep skoppe nadat die bal wyd aangegee is. Tradisioneel was skrumskakels die kleinste spelers in die span, maar baie moderne skrumskakels se grootte is soortgelyk aan die ander spelers in die span.
Plaasvervanging
Onder deesdae se plaasvervangerreëls, word die no. 9 vervang deur no. 21 vanaf die plaasvervangerbank. Dit kan enige tyd gedurende die wedstryd gebeur, bv. as gevolg van 'n besering, maar meestal is dit 'n taktiese verandering tussen die 50ste en 75ste minuut van die wedstryd.
Noemenswaardige skrumskakels
'n Paar bekende skrumskakels (almal Springbokke) ter illustrasie:
Bronne
Rugby union positions
Johan Fourie
Johan Fourie (gebore 2 Desember 1959 in Springs) is 'n Suid-Afrikaanse middelafstand-atleet wat in die 1980's een van die wêreld se voorste 1500m / myl-atlete was, maar is verhinder om tydens sy piek internasionaal te kompeteer weens die sportsanksies wat teen Suid-Afrika opgelê is in veroordeling van die apartheidsbeleid.
Fourie se beste 1500m-vertoning was 3:33.87, 'n tyd wat in 1987 by die SA Kampioenskappe in Stellenbosch aangeteken is, sonder beduidende teenstand of pas-aangeërs. Sy beste myl-tyd was 3:50,82, aangeteken in 1987. In die middel van die 1980's het hy saam met die Switserse ster Pierre Delèze in Europa geoefen. Délèze, wat Sebastian Coe in 1985 oor 1500m in Zurich verslaan het, glo dat Fourie in staat was om 'n sub 3:30 1500m te wen onder die toepaslike wedloopstoestande.
Hy het in Vereeniging in die Gauteng grootgeword, waar hy skoolgegaan het, en het in 1979 sy eerste nasionale 1500m gewen het terwyl hy nog 'n junior was.
Alhoewel hy verhoed is om internasionaal te kompeteer, het hy nog steeds die skares in die 1980s vermaak tydens 'n era wat bestempel is as die goue era van Suid-Afrikaanse middel- en langafstand atletiek.
Bo en behalwe die meer as 50 sub-vierminuut myle wat hy gehardloop het, het hy ook twee sub-vierminuut myle binne 1 uur gehardloop. In 1984 is die Beinart-toekenning deur die Suid-Afrikaanse Atletiek Statistici aan hom toegeken as die beste Suid-Afrikaanse atleet ter wêreld in 1983.
Persoonlike Lewe
Johan het in 1989 met die 400m afstand Springbok-atleet Marinda Fourie getrou. Hulle het twee kinders, Rico Fourie en Shan Fourie. Johan en sy familie woon tans in Stellenbosch, Suid-Afrika. Hy en sy vrou rig 'n span bekend as die The Dogsquad af.
Benjamin List
Benjamin List (gebore 11 Januarie 1968) is 'n Duitse chemikus wat een van die direkteure van die Max Planck Instituut vir Steenkoolnavorsing en professor in organiese chemie aan die Universiteit van Keulen is. Hy het organokatalise mede-ontwikkel saam met David MacMillan. Organokatalise is 'n metode om chemiese reaksies te versnel en doeltreffender te maak. Hy het die 2021 Nobelprys vir Chemie met David MacMillan gedeel "vir die ontwikkeling van asimmetriese organokatalise".
Agtergrond
List is gebore uit 'n hoër-middelklas familie van wetenskaplikes en kunstenare in Frankfurt, en is 'n agterkleinseun van die kardioloog Franz Volhard en 'n 2de agterkleinseun van die chemikus Jacob Volhard. Sy ma, Heidi List, is 'n argitek en haar suster is die 1995 wenner van die Nobelprys vir Geneeskunde, Christiane Nüsslein-Volhard. Op driejarige ouderdom is sy ouers geskei.
Loopbaan en navorsing
List het in 1993 sy Diplom in chemie aan die Vrye Universiteit van Berlyn verwerf, en sy PhD aan die Goethe-universiteit Frankfurt in 1997. Sy doktorale proefskrif was getitel Synthese eines Vitamin B 12 Semicorrins (Sintese van 'n vitamien B 12-semikorrin), en Johann Mulzer was sy proefskriftoesighouer. List het van 1997 tot 1998 by die Scripps Navorsingsinstituut se departement van molekulêre biologie in La Jolla, VSA gewerk as 'n nadoktorale navorser in Carlos F. Barbas III en Richard Lerner se navorsingsgroepe met 'n beurs van die Alexander von Humboldt-stigting en as 'n assistent-professor van 1999 tot 2003.
In 2003 het hy na Duitsland teruggekeer om groepleier by die Max Planck Instituut vir Steenkoolnavorsing te word, en in 2005 het hy een van die instituut se direkteure geword, aan die hoof van die Departement Homogene Katalise. Hy het van 2012 tot 2014 as die instituut se besturende direkteur gedien. Hy het sedert 2004 'n deeltydse pos as 'n ereprofessor in organiese chemie aan die Universiteit van Keulen beklee. List is ook 'n hoofondersoeker by die Instituut vir Chemiese Reaksie Ontwerp en Ontdekking, Hokkaido Universiteit sedert 2018. Hy is die hoofredakteur van die wetenskaplike tydskrif Synlett. Vanaf 2021 het hy 'n h-indeks van 95 volgens Google Scholar en van 86 volgens Scopus. List word beskou as een van die stigters van organokatalise, wat nie-metaal en nie-ensiem katalisators gebruik. In die besonder, terwyl hy nog 'n assistent-professor was, het hy die moontlikheid ontdek om die aminosuur prolien as 'n doeltreffende chirale katalisator te gebruik. Dit vind plaas in intermolekulêre aldolreaksies, waarin koolstofatome van twee verskillende molekules aan mekaar gebind word en prolien veroorsaak hierdie reaksie. Die ontwikkeling is gebaseer op die Hajos–Parrish–Eder–Sauer–Wiechert-reaksie. Daarna het hy die eerste prolien-gekataliseerde Mannich-, Michael-, en α-amineringsreaksies ontwikkel. Hy het asimmetriese katalise ontdek (veral asimmetriese teenaanioongerigte katalise). Hy het ook nuwe metodes van tekstiel-organiese katalise ontwikkel, waarin oplosbare organiese katalisators en tekstiele gebind word. Hierdie metodes kan byvoorbeeld help om water te behandel waar daar nie vars water is nie. Asimmetriese organokatalise is veral belangrik in bioaktiewe organiese verbindings, waar die chiraliteit van die verbindings belangrik is, byvoorbeeld in geneesmiddelproduksie.
Op 6 Oktober 2021 is hy saam met David MacMillan met die Nobelprys in Chemie toegeken "vir die ontwikkeling van asimmetriese organokatalise." Die ontwikkeling het groot invloed op farmaseutiese navorsing en die geneesmiddelproduksie en "het chemie groener gemaak".
Persoonlike lewe
List het in 1999 met Dr. Sabine List in La Jolla getrou en hulle het twee seuns, Theo en Paul. Hulle het almal die 2004-aardbewing en tsoenami in die Indiese Oseaan oorleef.
List se ouers het probeer om hul kinders groot te maak met 'n anti-outoritêre ouerskapstyl; hy het erken dat hy af en toe die benadering met sy eie kinders gebruik, en gesê dat "jy dalk net 12 is, maar as jy dink dit sal jou goed doen om tien sjokoladestafies te eet, gaan dan voort en doen dit. Ek het vertroue in jou. Maar my raad is: ek sal dit nie doen nie."
Erylus aspidodiscus
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1928 deur Topsent.
George Dzundza
George Dzundza (gebore 19 Julie 1945) is 'n Amerikaanse akteur en assistentregisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Deer Hunter (1978), Basic Instinct (1992), Crimson Tide (1995), en Dangerous Minds (1995).
Mischa Maiski
Mischa Maiski (Letties:Miša Maiskis, Hebreeus:מישה מייסקי; gebore op 10 Januarie 1948) is 'n Sowjet-gebore Israeli tjellis.
Biografie
Mischa Maiski is in 1948 in Riga gebore, en is die jonger broer van die orrelis, klavesimbelspeler en musikoloog Waleri Maiski (1942–1981).
Hy is vanaf 1966 tot 1970 by die Moskouse Konservatoria deur Mstislav Rostropovich onderrig. In 1966 het hy sesde-prys tydens die Internasionale Tsjaikofski Kompetisie in Moskou gewen. Hy was in 1970 gearresteer en het agtien maande in 'n arbeiderskamp deurgebring. Hy was in 1972 na Israel gerepatrieer, waar hy burgerskap hou. Hy het saam met Gregor Piatigorski in Los Angeles gestudeer. Maiski woon tans in België.
Maisky het reeds saam met verskeie kunstenaars gewerk, insluitende die pianiste Martha Argerich, Khatia Buniatishvili, Radu Lupu, Nelson Freire, Peter Serkin, Evgeny Kissin, Lang Lang en Sergio Tiempo, die violiste Gidon Kremer, Itzhak Perlman, Vadim Repin, Maxim Vengerov, Joshua Bell, Julian Rachlin en Janine Jansen, en die dirigente Leonard Bernstein, Zubin Mehta, Carlo Maria Giulini, Lorin Maazel, Riccardo Muti, Giuseppe Sinopoli, Yuri Temirkanov, Vladimir Ashkenazy, Daniel Barenboim, James Levine, Charles Dutoit, Mariss Jansons, Waleri Gergijef en Gustavo Dudamel.
Maiski het die eerste keer in 1973 in die Verenigde State by Carnegie Hall opgetree. In 1976 het hy sy eerste uitvoering in Londen gemaak en die volgende jaar saam met Radu Lupu opgetree. Hy het in 1995 na Rusland teruggekeer ten einde opnames saam met die Russiese Nasionale Simfonieorkes onder leiding van Mikhail Pletnev te maak.
Persoonlike lewe
Maiski het al saam met sy kinders, naamlik; Sascha, 'n violis, en Lily Maiski, 'n klassieke pianis; uitvoerings gegee.
Opnames
Maiski se opnames sluit in:
Kritiese ontvangs
Daar was al vele kontroversie betreffende Maiski se speelwerk. Daarvolgens kritiseer 'n deel van die publiek sy uitgebreide en dikwels ekstreme gebruik van vibrato en die harde klanke wat hy voortbring. 'n Ander deel voel weer dat Maiski derhalwe hierdeur 'n romantiese kwaliteit tot sy speelwerk behou - selfs wanneer hy barokmusiek interpreteer - wat nie in enige ander spelers gevind kan word nie. 'n Resensie deur die BBC Magazine skrywer Jan Smaczny het soos volg daaruitgesien; "Maiski se uitvoering van hierdie werke kan skaars verbeter word. Strauss se Sonate beskik oor enorme hoeveelhede jeugdige élan, en die rangskikkings van die Romans vir tjello en orkes en "Morgen" is pragtig" (Morgen! Opus 27, Number 4. 1894, Richard Strauss).
Dombeya polyphylla
Dombeya polyphylla is 'n meerjarige struik of boom wat deel is van die Malvaceae familie. Die plant is endemies aan die Comore-eilande.
Erylus bahamensis
Erylus bahamensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1986 deur Pulitzer-Finali.
Vleuel
'''Vleuels. (No.'s 11 & 14, plaasvervanger no. 23)''' Soos die naam aandui, ouens wat kon vlieg. Resiesperde. Hande was ietwat onbetroubaar, maar as hulle die bal kon vashou, het hulle die opponente met brute vaart geklop. Deesdae heelwat stadiger, maar baie veilig onder die hoë bal, sodat hulle die heelagter kan uithelp. Die vermoeë om drieë te druk is heeltemal oorbodig, aangesien die senters losskrums in die middelveld afdwing, vanwaar die slotte gaan druk.
Plaasvervanging
Onder deesdae se plaasvervangerreëls, word die no. 11 of no. 14 vervang deur no. 23 vanaf die plaasvervangerbank. Dit kan enige tyd gedurende die wedstryd gebeur, bv. as gevolg van 'n besering, maar meestal is dit 'n taktiese verandering tussen die 50ste en 75ste minuut van die wedstryd.
Noemenswaardige vleuels
'n Paar bekende vleuels (almal Springbokke) ter illustrasie:
Rugby union positions
Nikkel-elektroplatering
Nikkel-elektroplatering is 'n tegniek om 'n dun laag nikkel op 'n metaalvoorwerp neer te slaan. Die nikkellaag kan dekoratief wees, korrosiebestandheid verskaf, slytasieweerstand bied, of gebruik word om verslete of ondermaat-dele op te bou vir hergebruiksdoeleindes.
Oorsig
Nikkel-elektroplatering is 'n proses om nikkel op 'n metaaldeel neer te slaan. Onderdele wat geplateer moet word, moet skoon en vry van kontaminasie, korrosie en defekte wees voordat platering kan begin. Om die onderdeel tydens die plateringsproses skoon te maak en te beskerm, kan 'n kombinasie van hittebehandeling, reiniging, maskering, beitsing en etsing gebruik word. Sodra die werkstuk voorberei is, word dit in 'n elektroliet -oplossing gedompel en as die katode gebruik. Die nikkel-anode word in die elektroliet opgelos om nikkelione (Ni2+) te vorm. Net soos in ander elektrode-neerslaanprosesse, beweeg die ione vanaf die anode deur die oplossing en slaan op die katode neer.
Die anode-doeltreffendheid vir nikkelneerslag is naby aan 100%, tensy daar as gevolg van probleme met die proses die anode passief word (en sy doeltreffendheid dus 0 word). Die katode-doeltreffendheid hang af van die proses en wissel tussen 90 en 97%. As gevolg van hierdie wanverhouding sal die nikkelkonsentrasie in die oplossing en die pH stadig styg tydens die platering. Die proses neem minute tot ure na gelang van die stroomdigtheid en die beoogde dikte van die platering.
Geskiedenis
Nikkel-elektroplatering is ontwikkel in die eerste helfte van die 19de eeu, met noemenswaardige eksperimente deur Golding Bird (1837) en 'n nikkelnitraat-vervaardigingpatent deur Joseph Shore (1840). Die eerste praktiese resep, 'n waterige oplossing van nikkel en ammoniumsulfaat, is in 1843 deur Böttger uitgevind en was vir 70 jaar in gebruik. Die kommersiële sukses is behaal deur Isaac Adams Jr., wie se patent vir 'n oplossing van nikkelammoniumsulfaat, hoewel soortgelyk aan Böttger s'n, 'n neutrale pH gehad het wat die proses meer beheerbaar gemaak het. Adams het van 1869 tot 1886 byna 'n monopolie in vernikkeling geniet, toe die verbruik van nikkel vir platering 135 ton bereik het. In die VSA het Remington probeer om die nikkel-ammoniumchloried-oplossing (1868) te gebruik, in die proses om die anodekonstruksie te vestig in die vorm van 'n platinummandjie gevul met nikkelstukke,[4] Edward Weston het die gebruik van boorsuur begin, (patent uitgereik in 1878), Bancroft het die rol van chloriede in die oplos van die anode uitgepluis (1906). Uiteindelik het Oliver P. Watts in 1916 die Watts-bad ontwerp, waarvan variasies steeds wyd gebruik word vir dekoratiewe platering, met sulfamaatoplossings wat dit in die ingenieurstoepassings uitdaag.
Watts-baddens
'n Watts-bad, vernoem na sy uitvinder Oliver Patterson Watts, is 'n waterige elektrolietoplossing om nikkel vanaf 'n nikkelanode te plateer. Dit kan beide helder en semi-helder nikkel deponeer. Helder nikkel word tipies gebruik vir dekoratiewe doeleindes en korrosiebeskerming. Halfhelder afsettings word gebruik vir ingenieurstoepassings waar hoë korrosiebestandheid, rekbaarheid of elektriese geleidingsvermoë belangrik is, en 'n hoë glans nie vereis word nie.
Thishiwe Ziqubu
Thishiwe Ziqubu (gebore 5 Augustus 1985) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Man on Ground (2011), Hard to Get (2014), en Tell Me Sweet Something (2015), en in die televisiereeks iNumber Number (2017).
Nikkel-elektroplatering
Nikkelsulfamaat
Sulfamaat-nikkelplatering word in baie ingenieurstoepassings gebruik. Dit word neergeslaan vir dimensionele regstellings, skuur- en slytasieweerstand, hoë doeltreffendheidsdekking en korrosiebeskerming. Dit word ook as 'n onderlaag vir chroom gebruik.
Tenvolle-chloried
Tenvolle-chloried-oplossings maak voorsiening vir die afsetting van dik nikkelbedekkings. Hulle doen dit omdat hulle teen lae spannings funksioneer. Die afsetting het egter hoë interne spannings.
Sulfaatchloried
'n Sulfaatchloried-bad werk teen laer spannings as 'n Watts-bad en bied 'n hoër tempo van afsetting. Alhoewel interne spanning in die plateerlaag hoër is as vir die Watts-bad, is dit laer as dié van 'n tenvolle-chloried-bad.
Tenvolle-sulfaat
'n Tenvolle-sulfaatoplossing word gebruik vir die elektro-afsetting van nikkel waar die anodes onoplosbaar is. Byvoorbeeld, om die binnekant van staalpype en toebehore te plateer, kan 'n onoplosbare anode vereis.
Justine Waddell
Justine Waddell (gebore 4 November 1976) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Chaos (2005), The Fall (2006), en Target (2011).