cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cannes
Cannes (Oksitaans-Provençaals Cano of Canas; Franse uitspraak: [kan], in die plaaslike dialek: [ˈkanə]) is 'n stad en munisipaliteit (commune) aan die Middellandse See in die suide van Frankryk. Die stad het sowat 73 000 inwoners wat in Frans Cannois genoem word en ressorteer onder die département Alpes-Maritimes (Suid-Frankryk). Dit lê aan die Côte d'Azur, die gewildste kusstreek van die land met talle vakansieoorde. Cannes staan veral bekend vir sy Internasionale Rolprentfees wat jaarliks in Mei plaasvind.
Ander belangrike jaarlikse skoue en feeste sluit die Cannes Lions International Festival of Creativity, 'n vergadering van die internasionale advertensiebedryf; die musiekhandelskou MIDEM in Junie; die internasionale bootskou Yachting Festival Cannes (voorheen bekend as Festival International de la Plaisance) wat sedert 1977 jaarliks in September gehou word; die motorskou Salon d’Automobile en die fees van vuurwerkkuns Festival d’Art Pyrotechnique, wat 200 000 besoekers lok, in.
Geskiedenis
Die Franse woord "Cannes" beteken "riete" in Afrikaans. In die gebied, wat deur moeras en riet oorheers word, het die Romeine 'n vesting op die huidige Mont Chevalier opgerig wat hulle Castellum Marsellinum genoem het. Omtrent 410 het die heilige Honoratus, die seun van 'n Romeinse amptenaar uit die stad Trier, 'n klooster gestig op St. Honorat, een van die Leriniese Eilande langs die kus van Cannes. Die abdy, wat as Lérins bekend staan, het in die vroeë Middeleeue tot 'n beroemde sentrum van die Latynse kultuur en 'n belangrike instelling vir die onderwys van 'n aantal bekende sendelinge ontwikkel. In 660 het die klooster die Benediktynse ordereëls aanvaar. Die kloostereiland is in 732 deur Arabiere verower, en vervolgens het die monnike die eiland verlaat. Die abdy is in die 10de eeu herstel.
Lewensfunksies
Bioloë het sewe funksies geïdentifiseer wat alle lewende organismes moet doen om aan die lewe te bly. Die sewe basiese lewensfunksies (of biologiese prosesse) word as kriteria gebruik wanneer besluit moet word of iets lewendig is of nie.
Voeding
Energie word uit kos verkry om al die lewensfunksies te verrig.
Asemhaling
Die proses waartydens suurstof ingeneem word en koolstofdioksied afgegee word.
Groei
Dit is nodig sodat organismes die regte grootte bereik, asook om beskadigde en verweerde liggaamselle te vervang.
Aaptos horrida
Aaptos horrida is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons kom uit die genus Aaptos en behoort tot die familie Suberitidae. Aaptos horrida is die eerste keer in 1886 wetenskaplik beskryf deur Carter.
Karoo- Nasionale Park
Die Karoo- Nasionale Park is naby die dorp Beaufort-Wes in die Wes-Kaap Provinsie geleë. Dié park is in 1979 gestig met die doel om 'n gedeelte van die Karoo te bewaar. Die park is bekend vir verskeie fauna en flora, insluitend die witkruisarend en verskillende soorte skilpaaie. Verskeie soogdierspesies word in die park aangetref.
Die Karoo- Nasionale Park is ook bekend vir die Kwaggaprojek wat deur Reinhold Rau bestuur word. Daar word gepoog om die uitgestorwe kwagga weer te laat "herleef" deur bontkwaggas wat 'n genetiese afwyking het en baie na die kwagga lyk hier te vestig. Sodoende word 'n teelprojek aan die gang gehou (in die tweede geslag) en Rau reken dat die vierde geslag bontkwaggas baie soos die kwagga sal lyk.
Talle wildsoorte, waarvan die Kaapse bergkwagga die belangrikste is, is in hierdie gebied hervestig. Omdat ongeveer 40 % van Suid-Afrika se grondgebied woestyn- of halfwoestynagtig is en die flora en fauna wat daarin voorkom, ŉ belangrike deel van Suid-Afrika as geheel se flora en fauna verteenwoordig, is daar besluit om 'n park in die Karoo te vestig waar die gebied se natuurlike plante- en dierelewe beskerm kan word.
Totstandkoming
Planne vir die daarstelling van so ŉ nasionale park het reeds in 1972 begin vorm aanneem en in September 1976 is die stigting van die park noord van Beaufort-Wes in die Nuweveldbergreeks aangekondig. Die munisipaliteit van Beaufort-Wes het reeds in 1973 sowat 7 000 ha van die dorpsmeent aan die projek afgestaan en die S.A. Natuurstigting het met behulp van fondsinsameling en in oorleg met die Staat die plaas Stolshoek van 7 000 ha gekoop. Nog 'n paar plase is mettertyd opgekoop en op 12 September 1979 is die park amptelik geopen deur die Eerste Minister, mnr. P.W. Botha.
Die park beslaan 'n gebied van altesame 18 000 ha en word deur die Nasionale Parkeraad beheer. Die klimaat is soos elders in die Karoo: warm somers en sonnige wintersdae met koue nagte. Daar val gemiddeld 300 mm reën per jaar. Die plantegroei is eie aan die Karoo en bestaan uit Karoobossies, dwergstruike, bolplante, eenjarige grasse en talle meerjarige plante.
Plante- en dierelewe
Op die vlaktes groei veral die soetdoring (Vachellia karroo), die skilpadbas (Zygaphylfum-spp) en verskillende soorte vygies. Op die laagliggende rante groei veral blinktaaibos (Searsia lucida) en die besemkaree (Searsia erosa). Die aalwyn, Aloe broomii, en die helderkleurige namakwagousblom is van die mooiste blomme wat hier voorkom.
Daar is reeds heel party boksoorte in die park hervestig, waaronder duikers, rooiribbokke, steenbokke, springbokke en swartwildebeeste. Die hervestiging van die skaars Kaapse bergkwagga was die belangrikste projek wat tot dusver aangepak is. Ander diere wat hier gesien kan word, sluit in volstruise en bobbejane. Daar is ongeveer 45 klein en groot soogdierspesies.
In die park voorsien die Springbokvoetslaanpad in die behoeftes van die natuurliefhebber wat die park te voet wil verken. Die staptog duur drie dae en daar is oornaghutte langs die roete.
Pininfarina
Pininfarina S.p.A. (kort vir Carozzeria Pininfarina) is 'n onafhanklike ontwerper en vervaardiger van motorvoertuie in Cambiano, Italië. Die maatskappy is in 1930 deur Battista "Pinin" Farina gestig.
Pininfarina word deur 'n groot aantal motorvervaardigers gekontrakteur om voertuie te ontwerp, onder andere Ferrari, Alfa Romeo, Peugeot, Fiat, GM, Lancia en Maserati.
Lewensfunksies
Uitskeiding
Om ontslae te raak van afvalprodukte uit die liggaam.
Reaksie op prikkels
Vir beskerming teen gevaarlike situasies.
Voortplanting
Om nuwe weergawes van hulself te produseer.
John Bliss
John Bliss (8 Oktober 1930 – 28 Februarie 2008) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Scavengers (1969), The Thing with Two Heads (1972), en Intolerable Cruelty (2003), en in die televisiereeks Andy Richter Controls the Universe (2002).
Vel
Die vel is 'n uitwendige orgaan van 'n mens of 'n dier wat die grootste deel van die liggaam bedek. Dit bestaan uit verskeie lae weefsel wat die onderliggende spiere en organe beskerm. Ander take is insolasie, temperatuurbeskerming, sensasie, en die sintese van vitamiene B en D.
Die vel het pigmentasie wat deur melanosiete verskaf word. Die melanosiete absorbeer van die potensieel skadelike bestraling in sonlig. Dit bevat ook DNS-ensieme vir die herstel van ultravioletskade (UV-skade); daar is hoë voorkoms van velkanker by mense sonder hierdie gene. Een tipe velkanker wat deur UV-lig gevorm word, die kwaadaardige melanoom, versprei baie vinnig en is meestal dodelik. Pigmentasiehoeveelheid verskil drasties tussen verskillende groepe mense. Beskadigde vel probeer te herstel met die vorming van 'n litteken, wat soms 'n kleurverandering op daardie plek kan teweegbring.
Soogdiere se vel het gewoonlik hare. Waar dit dig genoeg voorkom, word dit pels genoem. Dit verbeter die isolasie wat die vel versaf, maar dit kan ook dien as kamoflering of as 'n geslagseienskap. By party diere is die vel baie hard en dik, en dermate dat dit deur die mens gebruik kan word om leerprodukte te maak. Reptiele en visse het harde beskermende skubbe, terwyl voëls vere het wat bestaan uit geharde β-karotene. Amfibiëe se vel laat chemikaliëe makliker deur.
Die vel word gereeld "die grootste orgaan van die mens" genoem. Dit is waar wat betref vir die oppervlak daarvan, en die massa - dit beslaan omtrent 15% van die liggaamsgewig. Die vel van 'n gemiddelde volwasse mens beslaan omtrent 1,5 tot 2 vierkante meter, die meeste daarvan sowat 2-3 mm dik.
Die vel op 'n mens se gesig is gewoonlik die deel van 'n mens wat die meeste sigbaar is onder die mees algemene sosiale omstandighede. Die versorging van die gesig is dus vir baie belangrik en grimering en ander skoonheidsmiddels word gebruik vir die versorging en verfraaiing van die vel.
Die mediese spesialisasierigting wat met die vel te doen het, word dermatologie genoem.
Diere
Die vel is die buitenste bedekking van 'n dier se liggaam. Dit dien veral as beskerming en is daarom dikwels met skubbe en been plate verstewig. Die vel van verskeie ongewerwelde diere en sommige gewerwelde diere moet in 'n sekere mate deurlaatbaar wees omdat dit as 'n asemhalingsorgaan dien. Die vel en sy bykomstige strukture, soos skubbe, naels, hare en vere, word 'n integument genoem.
By die osmoregulering speel die vel as versperring 'n belangrike rol. Dit verminder die vogverlies van die see- en landdiere, wat voorkom dat hulle 'n te hoë soutkonsentrasie in hul liggaam opbou. Dit hou ook die soutgehalte van varswaterorganismes op die vereiste vlak en voorkom 'n te groot wateropname.
Ongewerwelde diere
By eensellige diere kom geen ware vel voor nie; hier vorm 'n verstewigde selwand meestal die enigste beskerming van die selinhoud. Soms skei die selwand 'n bykomende verstewigde "vel" af (die pellikel), byvoorbeeld by die pantoffeldiertjies (genus Paramaecium). Alle meersellige ongewerwelde diere besit ŉ eenlagige epidermis, met uitsondering van die pylwurms (phylum Chaetognatha), waar 'n meerlagige epiteel voorkom. Die eenvoudigste meersellige diere, die sponse (phylum Porifera) besit aan die buitesye van die liggaam spesiale selle, pinakosiete, wat dieselfde funksie as die epiteelselle by ander diere het.
By baie sponsspesies is die pinakosiete met mekaar versmelt tot 'n geheel waarin geen afsonderlike selle meer herkenbaar is nie (sinsitium). Die holtediere (phylum Coelenterata) verskil grootliks wat die bedekking van hul liggame betref. Die epidermis kan bestaan uit sowel los, naasmekaar gerangskikte selle of uit 'n sinsitium. In die epidermis van neteldiere (subphylum Cnidaria) kom netelselle (nematokiste) voor wat by selfverdediging of die vang van 'n prooi 'n belangrike rol speel.
Die velle van sommige nie-vryswemmende holtediere vorm 'n chitienagtige buitenste laag. Die lassoselle in die epidermis van die organismes van die subphylum Ctenophora is lang, klewerige drade wat om die prooidiere geslinger word. Die integument van vrylewende platwurms (phylum Platyhelminthes) bestaan uit een laag selle wat meestal van trilhare en 'n slymlaag voorsien is. Parasitiese wurms, soos die lintwurms en lewerbotte, besit geen ware epidermis nie.
Spesiale selle wat in die mesenchiem (laag onder die spierlaag) geleë is, skei ŉ suurbestande laag, die kutikel, na buite af. Dit beskerm die dier teen die spysverteringsappe in die dermkanaal van hul gasheer. Parasitiese rondewurms van die klas Acanthocephala het 'n epiteel waar die afsonderlike selwande verdwyn het. In hierdie sinsitium is daar 'n stelsel van holtes wat met ŉ liggaamsvloeistof gevul is. Hierdeur word die voedingstowwe wat deur die vel opgeneem word, oor die hele liggaam versprei. Die epiderm is van die hoër ongewerweldes, die gelede wurms (phylum Annelida), weekdiere (phylum Mollusca) en die geleedpotiges (phylum Arthropoda) is eenlagig en word aan die onderkant begrens deur 'n basaalmembraan wat bestaan uit bindweefsel; aan die buitekant word 'n kutikel aangetref wat by die geleedpotiges chitien bevat en tot 'n stewige uitwendige skelet verhard is.
'n Soortgelyke skelet bied ook moontlikhede vir die aanhegting van spiere. Aangesien geleidelike groei nie binne 'n harde skelet moontlik is nie, vervel die geleedpotiges periodiek. Hierby word die ou skelet in sy geheel afgewerp nadat 'n nuwe een onder die kutikel gevorm is. Hierdie nuwe skelet bly nog vir 'n kort rukkie soepel sodat groei kan plaasvind. Die epiteel van die weekdiere is sag en meestal bedek met slym wat deur die selle in die epiteel afgeskei word. Soms is daar ook trilhare aanwesig.
'n Gedeelte van die epiteel, die mantel, skei 'n harde substansie af wat die skulp vorm. Hierdie skulpe kan tweekleppig wees (by tweekleppiges: klas Bivalvia) of gedraai (by slakke: klas Gastropoda). Stekelhuidiges (phylum Echinodermata), Hemichordata en die primitiewe gekoorde diere (manteldiere en lansetvissies) besit onder die eenlagige epiteel 'n dermis wat uit bindweefsel bestaan. By die stekelhuidiges vorm die epiteel na binne 'n skelet van dun kalkplaatjies. Die epiteel van die Hemichordata dra talryke trilhare en bevat baie klierselle.
Estivasie
Estivasie of oorsomering verwys na somerslaap, die teenoorgestelde van hibernering (oorwintering of winterslaap). Tydens estivering is die dier onaktief en het 'n laer metaboliese tempo. Die toestand is 'n reaksie op hoë temperature en droë toestande wat meestal (maar nie noodwendig nie) in die somermaande voorkom.
Vel
Ongewerwelde diere
Die onderste epiteellaag kan so verdig wees dat dit na kraakbeenweefsel lyk. Die liggaam van die manteldiere (subphylum Tunicata) word, begrens deur eenlagige epiteelweefsel, wat bedek is met ŉ selluloseagtige verbinding wat deur die mesenchiemweefsel onder die vel afgeskei word.
Estivasie
Ongewerwelde en gewerwelde diere is bekend om hierdie toestand te betree om die skade van hoë temperature en die risiko van uitdroging te voorkom. Beide land- en waterlewende diere kan estivering ondergaan.
Vel
Gewerwelde diere
Hare, vere, horingskubbe, hoewe, naels en kliere (sweet-, talg-, melk-, slym- en gifkliere) word deur die epidermis gevorm: in die dermis le die bloedvate, spiervesels en kleurstowwe. Die belangrikste kleurstof is die swart pigment melanien, wat die kleur van die vel, vere en hare dikwels in groot mate bepaal. Senuwee-uiteindes kom in sowel die epidermis as die dermis voor. Die primitiefste gewerwelde diere, die wat tot die klas Cyclostomata behoort, besit 'n taamlik sagte epidermis sonder skubbe, maar dit bevat baie slymkliere.
Die buitekante van die epidermis dra 'n dun kutikel. Die epidermis van haaie en rogge (klas Chondrichthyes) is stewig en taai vanweë die keratien wat daarin voorkom. Keratien is ŉ proteïen wat onder meer ook in die hare van soogdiere voorkom. Die ruheid van hierdie visse word veroorsaak deur die baie plakoïedskubbe wat in die dermis gevorm word en deur die epidermis na buite steek. By die beenvisse (klas Osteichthyes) bestaan die buitenste laag van die vel uit dooie selle wat voortdurend afgestoot word en deur nuwes vervang word.
Estivasie
Voorbeelde van diere wat estiveer sluit in: die Nylkrokodil, Lieweheersbesies, verskeie slakke en longvisse.
Vel
Gewerwelde diere
Die dermis vorm (in die beenvisse) kenmerkende skubbe wat die epidermis bedek. Slymkliere kom slegs in die epidermis voor. Die vel van amfibieë (klas Amphibia) lyk in baie opsigte na die van visse. By die volwasse diere is die buitenste laag van die epidermis meestal verhoring; tydens periodieke vervellings word die horinglaag afgestoot en deur nuwes vervang. In die epidermis kom ŉ groot aantal meersellige slymkliere asook gifkliere voor. Skubbe kom nog net by die wurmsalamanders (orde Gymnophiona) voor.
Die huid van reptiele (klas Reptilia) word gekenmerk deur talle horingskubbe en 'n epidermis sonder slymkliere. Die horingskubbe word deur die epidermis gevorm; dikwels word die boonste verhoringde epidermislaag in sy geheel afgewerp. Ook die vel van voëls (klas Aves) bevat baie min kliere. Al velklier wat voorkom, is die stuitklier, wat vet verskaf waarmee die vere ingesmeer word. Die kenmerkende vere van voëls word hoofsaaklik deur die epidermis gevorm.
Op die pote kom horingskubbe voor. Waar voëls vere het, het soogdiere (klas Mammalia) in die plek daarvan hare. Ook die hare word deur selle van die epidermis gevorm, maar le in die dermis versink. Die epidermis van soogdiere word gewoonlik van buite na binne in verskeie lae ingedeel, naamlik: 'n horinglaag (stratum corneum), wat bestaan uit dooie selle wat gedurig afskilfer en van die binneste lae af aangevul word; 'n stratum granulosum, met selle wat keratohialienkorrels bevat; en 'n kiemlaag (stratum germinativum) bestaande uit lewende selle wat voortdurend verdeel om nuwe velweefsel te vorm.
Die mens
By die mens is die beskermende funksie van die vel baie belangrik. Die vel bevat sintuie (reseptore) en vitamien D word ook daar gevorm Die vel is ook belangrik vir die soepelheid van beweging, vir die vogbalans en vir die temperatuurbeheer van die liggaam. Die vel word gevorm deur die opperhuid (epidermis) en die dermis (cutis, korium). Deur middel van ŉ losse verbinding in die vorm van onderhuidse bindweefsel (subcutis) is die vel met die dieper liggende strukture verbind. Die onderhuidse weefsel bevat baie vet, meestal as 'nononderbroke vetlaag (panniculus adiposus).
Epidermis
Die grens tussen die epidermis en die dermis is ŉ golwende lyn. Die papille wat so gevorm word, is in lyne gerangskik en gee op sommige plekke reliëf aan die veloppervlak. In die handpalm ontstaan byvoorbeeld handpalmlyne. Die binneste laag van die epidermis is die stratum germinativum (stratum basale), wat van die papillere laag van die dermis deur ŉ basaalmembraan geskei is. Die selle van die stratum basale steek met klein uitsteekseltjies in die gekartelde basaalmembraan in.
Die stratum basale is een sellaag dik en is verantwoordelik vir die vorming van nuwe selle van die epidermis. Bo hierdie laag is die stratum spinosum (stekelsellaag), wat uit 5 tot 20 lae bestaan en wat na bo platter word. Die grensvlakke van die selle maak deur middel van selbruggies met mekaar kontak. In die volgende laag (stratum granulosum), wat een sellaag dik is, is 'n korrelrigheid aanwesig wat op die eerste tekens van degenerasie dui.
Die volgende laag is die stratum lucidum; hier word geen selstruktuur meer onderskei nie. Hierop volg die buitenste laag of horinglaag (die stratum corneum), wat uit lae horingskubbetjies bestaan. In die stratum basale ontstaan nuwe selle (deur seldeling), wat langsaam na bo skuif, afgeplat raak en degenereer totdat slegs horingskubbetjies oorbly. Dit gaan ten slotte vanweë slytasie aan die oppervlak verlore. Dit neem ongeveer 24 dae vir selle in die basale laag om in 'n horingsubstansie te verander.
Naels en hare bevat nie hierdie vetagtige stowwe nie en is daarom veel harder. By donker rasse, en ook by Blankes na blootstelling aan sonlig, kom groepies pigmentkorrels (melanien) bo-in die selle van die onderste sellae voor. Hulle beskerm die selkerne as 't ware teen te veel sonlig. Die pigment word gevorm deur spesiale selle (melanosiete) wat tussen die ander selle versprei le en ook saam met die ander selle na bo opskuif.
Dermis en bloedvate
In die dermis kan 2 lae onderskei word: 'n boonste dun laag, naamlik die papillêre laag, en 'n dikker, stewiger onderliggende laag, die retikulêre laag. Die dermis bestaan uit bindweefselelemente. Op die grens van die vel -en die onderhuidse weefsel le 'n netwerk van bloedvate, waaruit klein vaatjies die dermis binnedring en onder in die papillêre laag van die dermis opnuut 'n netwerk vorm. Die liggaamstemperatuur kan deur vernouing en verwyding van die bloedvate gereguleer word. Vanuit hierdie netwerk ontstaan die haarvate wat die epidermis van voedsel voorsien.
Senuwees en sweetkliere
In die vel is daar verskeie tipes senuwees wat die mens in staat stel om te kan voel. In die epidermis kom vrye senuwee-uiteindes voor wat pyn en temperatuurverskille registreer. In die papille is tasliggaampies (liggaampies van Meissner) wat vir die tassin verantwoordelik is. Die drukgevoel, wat van belang is vir die handhawing van die korrekte liggaamshouding, word in die onderhuidse weefsel geregistreer. Die orgaantjies wat vir hierdie funksie verantwoordelik is, is die liggaampies van Pacini.
Die ligte beweging van hare kan deur vrye senuwee-uiteindes in die wortelskede van die hare waargeneem word. 'n Sweetklier ontstaan as 'n insinking van die epidermis en bestaan uit 'n afvoergedeelte en ŉ gedeelte waar die klierproduk afgeskei word. Die laaste deel is tot 'n kluwetjie gedraai en lê in die onderhuidse weefsel. Hier word die sweetdruppeltjies uit die klierselle uitgestoot. Die afvoerende gedeelte is 'n buis wat deur die dermis loop, maar in die epidermis spiraalvormig opgedraai is.
Erica savilea
Erica savilea is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Seymour Hicks
Seymour Hicks (30 Januarie 1871 – 6 April 1949) was 'n Engelse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sleeping Partners (1930), The Secret of the Loch (1934), Mr. What's-His-Name? (1935), en Scrooge (1935).
Erica saptouensis
Erica saptouensis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Oos- en Wes-Kaap.
Imperator-klas
Die Vaterland, wat in 1913 van stapel geloop het en in die volgende jaar deur HAPAG op die Noord-Atlantiese roete gebruik is, was die grootste passasierskip wat ooit onder die Duitse vlag gevaar het.
Graslei
Die Graslei is 'n straat in die historiese stadsentrum van die stad Gent in Vlaandere. Die Graslei vorm die kaai op die regteroewer van die Leie, terwyl die linkeroewer deur die Korenlei in beslag geneem word. Albei kaaie strek vanaf die Grasbrug tot by die Sint-Michielsbrug.
Teen die 11de eeu het die handel langs hierdie kaaie tot so 'n mate toegeneem, dat hulle die belangrikste hawe in die stad geword het. As gevolg van die sogenaamde graanstapelrecht, het Gent die alleenreg tot alle invoer van graan in die Graafskap Vlaandere besit. Hierdeur het die Gras- en Korenlei asook die Korenmarkt die middelpunt van graanhandel in Vlaandere geword.
Die huidige geboue aan die Graslei is oorblyfsels uit hierdie roemryke tydperk. Hulle sluit onder meer die 13e eeuse Korenstapelhuis in, waarvan die gewel as die oudste trapgewel ter wêreld beskou word.
Mary Lou (aktrise)
Mary Lou (gebore 15 Maart 1992) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Phil of the Future (2004), Unfabulous (2004), en A Cappella (2016).
David Wald
David Wald is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Vampire Hunter D (1985) en Fairy Tail: Priestess of the Phoenix (2012), en in die televisiereekse Golgo 13 (2008) en Attack on Titan (2013).
San Salvador
San Salvador (Spaans vir: "Heilige Verlosser") is die hoofstad en grootste stad van El Salvador. Die stad het 'n bevolking van 257 754 in 2015 gehad en 'n oppervlakte van 71,45 km².
Lesley Baker
Lesley Baker (gebore 20 Januarie 1944) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Slate, Wyn & Me (1987) en in die televisiereekse Prisoner (1979), Neighbours (1985), en Blue Heelers (1994).
Elspeth Ballantyne
Elspeth Ballantyne (gebore 20 April 1939) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Moonlight & Magic (2007) en in die televisiereekse Prisoner (1979), Neighbours (1985), en Blue Heelers (1994).
Uitkomsgebaseerde onderwys
Uitkomsgebaseerde onderwys (UGO) is 'n opvoedkundige filosofie wat sê dat onderwys gerig behoort te wees om sekere spesifieke uitkomste tot gevolg te hê — spesifiek, dat dit studente 'n spesifieke minimumvlak van kennis en vaardighede gee. Verder moet kurrikula en metodes ontwerp word om hierdie uitkoms te produseer, of om studente sulke kennis en vaardighede te gee. Daarom moedig UGO opvoeders aan om opvoedkundige programme te beoordeel volgens hulle uitkomste.
Universiteit Maastricht
Die Universiteit Maastricht (amptelik, Maastricht University) is ’n Nederlandse universiteit in Maastricht in die provinsie Limburg.
Robert Walden
Robert Walden (gebore 25 September 1943) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Everything You Always Wanted to Know About Sex * But Were Afraid to Ask (1972) en All the President's Men (1976), en in die televisiereekse Lou Grant (1977) en Brothers (1984).
Erica saxicola
Erica saxicola is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Jack Pickford
Jack Pickford (18 Augustus 1896 – 3 Januarie 1933) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tom Sawyer (1917), Sandy (1918), Brown of Harvard (1926), en Exit Smiling (1926).
Sassafras
Sassafras is 'n plantgenus van drie lewende en een uitgestorwe spesie van immergroen bome in die familie Lauraceae. Die genus is inheems aan Amerika, Kanada en die Verre-Ooste.
Spesies
Daar is drie spesies wat tot die genus hoort:
Dwergkussingseester
Die Dwergkussingseester (Parvulastra exigua) is 'n seester wat aan die hele Suid-Afrikaanse kuslyn voorkom en word tot 2 cm breed. Die diertjie lyk meer soos 'n vyfkant as 'n ster omrede die pote nie goed ontwikkel is nie. Die kleur wissel van bruin, groen, oranje tot wit. Daar is klein teëlagtige plate op die bokant wat oortrek is met knoppiesagtige stekels. Die ongewerwelde diertjie leef in die tussengetysone in vlak rotspoele waar hulle mikroskopiese alge vreet wat op die rotse leef.
Taylor Louderman
Taylor Louderman (gebore 21 Desember 1990) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Shadowland (2008) en Life of an Actress: the Musical (2014).
St. Lucia (dubbelsinnig)
St. Lucia kan verwys na:
Sitroengras
Sitroengras (Engels: Cymbopogon, ook bekend as lemon grass) is 'n plantgenus wat se spesies algemeen gekweek word as kulinêre en medisinale krui, omrede hul aangename geur wat sterk herinner aan suurlemoene.
In Suid-Afrika is motwortel (Cymbopogon marginatus) 'n belangrike onderdeel van die renosterveld en 'n gunstelingvoedsel van die bergkwagga.
Vlag van Senegal
Die nasionale vlag van Senegal is op 20 Augustus 1960 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n vertikale driekleur in ewe wye bane (van links na regs) groen, geel en rooi met ’n vyfpuntige groen ster in die middel van die geel baan.
Simboliek
Die kleure op die vlag is die Pan-Afrika kleure en wys op die land se solidariteit met ander Afrikalande. Groen stel hoop en vrugbaarheid voor en is ook die kleur van Islam, geel stel rykdom voor en dit is ook die kleur van die kunste, literatuur en intellek, rooi roep die bloed wat gevloei het in die stryd om onafhanklikheid in herinnering, die ster stel die hemelruim (en daarmee saam die spirituele waardes van die nasie) voor (die vyf punte van die ster simboliseer die opening van Senegal se deure aan die vyf kontinente) en die kleur van die ster simboliseer die hoop van die onafhanklikheid van die Republiek van Senegal gebring het.
Ontwerp
Die ontwerp van die vlag is ontleen aan die vlag van Frankryk, waarskynlik omdat Senegal vroeër ’n Franse kolonie was. Die vlag van die Mali-Federasie is op 4 April 1959 aanvaar toe Senegal en Mali saam op ’n federasie besluit het. Die vroeëre vlag was dieselfde, behalwe dat die geel baan ’n swart stokmannetjie, kanaga, met arms opgehef na die hemel gehad het. Nadat Senegal die federasie verlaat het, het hulle die kanaga vervang met ’n groen ster.
Die vlag het onveranderd gebly ten tyde van die Senegambiaanse Konfederasie van 1982 tot 1989.
Skip (argitektuur)
Die skip van 'n tradisionele kruiskerk verwys na die lengtegewyse deel van die kerk wat tussen die hoofingang en die koor lê. Dit is in dié gedeelte waar die gemeente gewoonlik sal sit.
Macky Sall
Chérif Macky Sall (11 Desember 1961) is tans die vierde President van Senegal. Hy is tot die posisie aangestel op 2 April 2012, en was voorheen burgemeester van Fatick vanaf 1 April 2009 tot hy president geword het. Sall is 'n lid van die regerende Alliansie vir die Republiek. Daarbenewens dien hy sedert 5 Februarie 2022 as president van die Afrika-unie.
Nieu-Taipei
Nieu-Taipei, soms ook Xinbei genoem, amptelike Engelse naam: New Taipei City (Chinees: 新北市, Pinyin: Xīnběi Shì, Pe̍h-ōe-jī: Sin-pak-chhī) is die hoogsbevolkte stad van die Republiek China op die eiland Taiwan met sowat 3,9 miljoen inwoners. Nieu-Taipei het in Desember 2010 met die samesmelting van alle 29 stede en munisipaliteite in die voormalige landelike Taipei-distrik ontstaan en word regstreeks deur die nasionale regering bestuur.
Sy stadsgebied behels 'n aansienlike deel van Taiwan se noordelike kuslyn en omsluit die Taipei-bekken met die hoofstad Taipei. Dit word in die noord-ooste deur Keelung, die Yilan-distrik in die suid-ooste en die Taoyuan-distrik in die suid-weste begrens.
Teologiese Kweekskool (Stellenbosch)
duimnael|links|300px|Petronella Camijn het dié plakskildery (van takkies, stukkies hout, blare en uitgeknipte figure) van die Stellenbosse drosdy omstreeks 1820 gemaak. In 1868 is die Barokgewel van 1767 afgebreek en 'n tweede verdieping aangebou volgens [[Carl Otto Hager se plan.]] duimnael|regs|320px|Die hoofgebou van die Kweekskool. links|duimnael|370px|Die Kweekskool se hoogleraars in 1952. Agter: [[Pieter Verhoef|P.A. Verhoef en F.J.M. Potgieter. Voor: G.B.A. Gerdener, B.B. Keet en J.J. Müller.]] duimnael|220px|Dr. Abraham Faure, die vader van die Kweekskool. duimnael|180px|[[E.Z.J. de Beer was een van die eerste vier studente en onder andere later die eerste predikant van die NG gemeente Drieankerbaai.]]
Die Teologiese Kweekskool op Stellenbosch is die oudste opleidingsinstelling in Suid-Afrika vir predikante van die Nederduitse Gereformeerde Kerk.
Dr. Abraham Faure word as die vader van die seminarium beskou omdat hy reeds in 1824 'n pleidooi in Het Nederduitsch Zuid-Afrikaansch Tydschrift gelewer het vir die oprigting daarvan. Die artikel het gedien as voorbereidingswerk op die Kaapse Kerk se eerste sinode wat later daardie jaar gehou is. 'n Kommissie is tydens die sinode benoem om 'n konsep-reglement vir so 'n seminarie op te stel.
Op die volgende sinode het die saak weer ter sprake gekom en allerlei planne is beraam om uitvoering aan die gedagte te gee. Maar omdat die owerheid nie bereid was om enige geldelike steun te verleen nie, is die sinode van 1834 verplig om die ideaal te laat vaar.
Teen 1847 ontstaan daar 'n ernstige gebrek aan leraars. Teen die sinode van 1824 was daar net 14 Kaapse gemeentes, maar teen 1847 reeds meer as dertig in Kaapland en een in Natal met talle lidmate wat elders in die land bearbei moes word. 'n Ander, ernstige rede was die invloed van die liberalisme aan Nederlandse universiteite waar Suid-Afrikaanse studente moes gaan studeer. Daarom maak die Sinodale Kommissie ná die Sinode van 1852 die eerste benoemings. Ds. Nicolaas Beets en ds. F.G. van der Ham het egter albei bedank.
Hierna ontstaan 'n pennestryd in onder meer die De Kerkbode aan die Kaap oor die voorgenome stigting. Party lidmate voel twee hoogleraars sou te min wees om die werk te behartig en dat die leraarstand aan die Kaap sou verval. Ander reken weer dat die Nederlandse universiteite die vernaamste geloofswaardes loën en dat die Kerk in Suid-Afrika magteloos daarteenoor staan.
Uiteindelik is op die Sinode van 1857 met groot meerderheid besluit om die Teologiese Seminarium sonder versuim op te rig. Die Sinodale Kommissie benoem vir ds. G.W.A. van der Lingen van die Toringkerk in die Paarl en ds. John Murray van die NG gemeente Burgersdorp as eerste hoogleraars. Eersgenoemde bedank egter en ds. N.J. Hofmeyr word in sy plek verkies. 'n Derde professor sou aangestel word sodra die fondse toereikend was en die inrigting sou op 1 November 1858 open. Aangesien geen studente hulle egter aangemeld het nie, kon die beplande opening nie plaasvind nie.
Die volgende jaar is vier studente toegelaat en op 1 November 1859 vind die plegtige opening plaas. 'n Groot skare uit die dorp en omliggende dele het in die kerkgebou vergader. Na die openingsgebed deur dr. Abraham Faure het prof. Hofmeyr 'n treffende feesrede na aanleiding van 1 Korintiërs 3:9 (Statebybel) gelewer: "Want wij zijn Gods medearbeiders; Gods akkerwerk, Gods gebouw zijt gij." Daarna vind die optog deur ereboë na die Kweekskool plaas terwyl sowat 40 meisies blomme oor die prosessie strooi.
Gebou
Die gebou van die Kweekskool is opgerig op die perseel van die eerste drosdy wat in 1686 hier gebou is. Nadat dit in 1762 afgebrand het, is dit in die Kaaps-Hollandse styl herbou en tot 1827 as 'n drosdy gebruik. Die teologiese kweekskool van die NG Kerk is in 1859 hier geopen. Sedertdien is die gebou 'n paar maal vergroot en het dit verskeie stylveranderinge ondergaan. Dit is in 1981 tot monument verklaar.
Standbeelde
In die tuin voor die kweekskool staan die standbeeld bekend as Pienk Piet en die John Murray-standbeeld. Die Kweekskoolboom is ook 'n gedenkwaardigheid.
Ohangwena
Ohangwena is een van die 14 streke van Namibië. Ohangwena se hoofstad en grootste stad is Eenhana. In die ooste grens Ohangwena aan Kawango, en in die weste grens dit aan Omoesati. In die noorde grens dit aan Angola, in die ooste aan Kawango-Oos, in die weste aan Omoesati en in die suide aan die streke Osjana en Osjikoto.
Melt Brink
Melt J. Brink (1842–1925) was ’n Nederlandse digter en dramaturg van die negentiende eeu, wat ruim van Kaaps-Hollands (vroeë Afrikaans) in sy geskrifte gebruikgemaak het. Sy taalgebruik word as ’n tussentaal beskryf, d.w.s. nie meer Nederlands nie, maar nog nie Afrikaans nie. As sulks was hy ’n belangrike oorgangsfiguur tussen die Eerste en Tweede Afrikaanse Taalbeweging. Hy was ’n leidende figuur in die Kaaps-Hollandse teater en sekretaris van die destyds invloedryke Aurora-teatergroep. Sy geestige eenbedrywe word nog dan en wan opgevoer.
Vroeë lewe en herkoms
Melt Jacobus Brink is op 16 Mei 1842 in Langstraat in Kaapstad gebore as die seun van Melt Jacobus Brink senior en Maria Alida Frederika Louw. Melt het nog twee halfbroers en ’n eie broer en drie susters. Sy vader is ’n sakeman wat sy hand sonder veel sukses aan vele werksaamhede waag en nadat hy borgstaan vir ’n vriend wat nie sy verpligtinge kon nakom nie, word sy huis en besittings uitverkoop. As gevolg hiervan trek die gesin baie rond. Van sy sewende jaar in 1849 woon die familie op die plaas Oostenwal, naby Saldanhabaai, waar sy vader met koring en vee boer en ook visser is. Hier ontvang Melt in 1851 vir ongeveer ’n jaar lank onderrig van ’n Hollandse stuurman, Jan Jansen, wie se skip vergaan en hom dwing om maar onderwyser te word. By hom leer hy lees, skryf en rekenkunde. Na ’n jaar neem Jansen ’n betrekking aan as onderwyser op die nuwe dorpie Hopefield en Melt is weer op homself aangewese om Nederlands te leer lees en skryf. Die gesin keer in 1855 terug na Kaapstad, waar sy vader herbergier is en Melt in 1856 weer kan skoolgaan by die Tot Nut van't Algemeen-skool, waar hy ook tekenlesse kry. Daarna help hy vanaf 1857 sy vader op hulle plaas naby Houtbaai tot en met 1863 met sy wynboerdery, terwyl hy gereeld in sy vrye tyd teken en skilder. Weens geldelike probleme verkoop hulle die plaas en hulle verhuis weer in 1864 na ’n huis in Buitengrachtstraat in Kaapstad, waar sy vader ’n bakkery en slaghuis open en hy weer sy vader behulpsaam is. Deur die tussenkoms van sy stiefbroer Andries, ’n landmeter, kry hy weer ’n geleentheid om in 1865 ’n jaar skool te gaan, hierdie keer by die South African College, waarna hy noodgedwonge formele skoolopleiding moes staak.
Selfopleiding
In wese is hy dus ’n outodidak, wat nie die nodige geleenthede gehad het om te studeer nie en homself dus moes bekwaam met die beperkte middels tot sy beskikking. Ten spyte van sy gebrekkige skoolopleiding is die jong Melt leergierig en lees hy van jongs af werke van Nederlandse digters soos Cats, Bilderdijk, Tollens, Van Zeggelen en De Génestet, wat 'n groot invloed op sy eie digkuns uitoefen. Hy is wyd belese en sy boekery beslaan etlike duisende boeke oor verskillende onderwerpe soos teologie, spiritisme, Darwinisme, mitologie, filosofie, geskiedenis en selfs dier- en plantkunde. Op letterkundige gebied het hy werke van beroemde outeurs gelees, insluitende John Milton, Henry Fielding, Émile Zola en Shakespeare, tesame met vele ander in Nederlands vertaalde werke van middelmatige gehalte. Van jongs af is hy lief om te skilder en te teken en sy stiefbroer leer hom hoe om landkaarte te teken.
Loopbaan as tekenaar
In 1867 kry hy dan ’n aanstelling in die kantoor van die Landmeter-generaal, waar hy tot met sy aftrede as tekenaar van kaarte werksaam is. Hy teken hoofsaaklik kaarte van Kaapse en omliggende munisipale gebiede en produseer eindelik sowat honderd belangrike kaarte en planne, wat ’n stewige fondament vir toekomstige amptenare en navorsers lê. Van die kaarte wat hy teken sluit in die munisipale gebiede Woodstock, Mowbray, Maitland, Claremont en Rondebosch, asook afdelingsplanne vir Kaapstad, Stellenbosch en die Paarl. Hierdie afdelings se grondbriewe is reeds in die sewentiende eeu uitgereik. Die Staatsdrukker publiseer die afdelingsplan vir Kaapstad as ’n muurkaart. Op 11 Februarie 1898, ná die dood van die hooftekenaar Willem Cornelis Kuys, word hy bevorder tot hooftekenaar.
Kaapse Rederykerskamer Aurora
In ongeveer April 1867 sluit hy as lid aan by die Kaapse Rederykerskamer Aurora (wat daeraad of sonsopkoms beteken) wat op 4 Oktober 1866 deur vyf gebore Nederlanders gestig is met die leuse “Onvermoeide vlijt komt alles te boven”. Hy word in November 1867 tot sekretaris verkies en bly aan in hierdie pos tot 1886, behalwe vir sy tydperk as voorsitter in 1875 en 1876 en weer in 1887. Die doel van die organisasie is om openbare redery te beoefen en die kennis van die Nederlandse letterkunde te bevorder deur die voorlees van gedigte, die voordra van prosastukke en die opvoer van toneelstukke. Vir hierdie organisasie skryf hy in die jare 1868–1877 veertien Nederlandstalige toneelstukke. Die Rederykerskamer  loop dood in 1887, maar hy is in 1908 weer instrumenteel in die heroprigting daarvan as onderafdeling van die Algemeen Nederlands Verbond en word ook aangewys as voorsitter. Hierdie pos beklee hy egter net vir ’n kort ruk, maar met sy uittrede word hy verkies as erevoorsitter. Met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in 1914 hou dit finaal op om te bestaan.
Hy is vanaf die stigting daarvan in 1867 lid van die Vrye Protestantse Kerk van eerwaarde D.P. Faure, wat die Unitariërbeweging in Suid-Afrika verteenwoordig het. Hierdie kerk ontken die leer van die Drie-eenheid en verwerp dus Jesus se godheid en alles wat daarmee saamhang. Brink is jare lank sekretaris en later tesourier van die Kaapse gemeente en tot met sy dood een van die getrouste kerkraadslede. In 1874 word hy ook die stigter en leier van die buitekerklike vereniging De Roode Ster, ’n soort vrymesselaarslosie wat as doel het die veredeling van die hele mensdom deur liefde, waarheid, deug, vrede en troue vriendskap. Hy behoort aan vele ander verenigings en organisasies, insluitende De Zuid-Afrikaansche Societeit, Het Algemeen Nederlandsch Verbond, De Zuid-Afrikaansche Taalbond, Vereniging Hollandia in Kaapstad en word ook erelid van die Maatschappij der Nederlandsche Letteren in Leiden in Nederland. In 1903 is hy saam met J.H. Hofmeyr en mevrou Marie Koopmans-de Wet mede-oprigter en ook gereelde medewerker van die tydskrif De Goede Hoop, wat onder die redakteurskap van J.H.H. de Waal gestaan het.
Persoonlike lewe
Hy trou op 16 Junie 1870 met Hanette Susanna Combrink. Op 1 Junie 1908 tree hy op sestigjarige ouderdom met pensioen af en sy vrou ontval hom in 1916. Stil en eensaam (die huwelik was kinderloos) bly hy tot met sy dood in sy huis Pretoria-villa in Kloofstraat in Kaapstad. Hy is op 3 September 1925 in Kaapstad oorlede en word in die Woltemade-begraafplaas begrawe.
Eerste fase
Sy eerste letterkundige poging is op veertienjarige ouderdom in 1856, in die vorm van ’n grappige versie Op de Snyder Kakatoe. Hierdie versie stuur hy op 30 September 1920 aan J.J. Smith vir plasing in Die Huisgenoot. In die sestigerjare van die negentiende eeu begin hy ook om versies te publiseer in The Knobkerrie. Hy lewer veral werk van belang in die poësie en die drama. Sy letterkundige werksaamheid kan rofweg in drie fases ingedeel word. Die eerste fase van sy aktiwiteit as skrywer is as lid van die Kaapse Rederykerskamer Aurora. Vir hierdie organisasie skryf hy in die jare 1868–1877 veertien Nederlandstalige toneelstukke. Hierdie toneelstukke is meestal eenbedrywe wat uitsluitlik daarop gemik is om te vermaak en geen letterkundige pretensies het nie. Meeste van hierdie toneelstukke is derhalwe klugte of komedies, soos die heel eerste een, Het origineele Testament wat in 1968 opgevoer is. Dit is ’n blyspel in drie bedrywe. Hierna word opeenvolgend van hom die volgende toneelstukke by Aurora opgevoer: Die blyspel in twee bedrywe Het Spook of De Bekering van Docter Peperhoofd in 1869; Naar de Diamantvelden in 1870, ’n blyspel in drie bedrywe wat in 1921 in Afrikaans uitgegee word as De diamantkoors of Einde goed, alles goed; De weddenschap in 1871, ’n blyspel in een bedryf wat gebaseer is op ’n gedig van P.J. Kikkert (in 1905 in Kaaps-Hollands uitgegee as De weddenschap en in 1915 in Afrikaans as Die weddenskap); De tovenaar, nog ’n eenbedryf blyspel wat in 1871 opgevoer is en wat gebaseer is op ’n gedig De Conscrit; Een reis met hindernissen of De Speler Bekeerd, ’n blyspel in drie bedrywe wat ook in 1871 opgevoer is; Die blyspel De drie verliefde schoolmeesters of Wie zal de bruid hebben” wat in 1872 opgevoer is; Een loterij, ’n blyspel in een bedryf wat in 1872 opgevoer is; De onaangename huishoudster, ’n blyspel in een bedryf wat in 1873 opgevoer word en in 1905 in Kaaps-Hollands uitgegee word as De kwaaije huishoudster; Trouw beloond of De zegepraat der onschuld, ’n drama in vier bedrywe en ook in 1873 opgevoer; De twee dooven, ’n blyspel in een bedryf wat in 1874 opgevoer word; De misdadigers of Loon naar werken, ’n drama in vier bedrywe en opgevoer in 1874; De tijdgeest van 1875, ’n blyspel in 3 bedrywe wat gebaseer is op ’n gedig van W.J. van Zeggelen en in 1877 die drama in ses bedrywe wat afspeel tydens die Tagtigjarige Oorlog, De Slagers van Ghent.
Sommige van hierdie blyspele word later bekend in Afrikaanse verwerking, soos De Weddenschap en De Onaangename Huishoudster. Brink lewer ook meer ernstige werk, waaronder De slagers van Ghent, wat in Julie 1877 opgevoer is. Hierdie drama speel af tydens die Tagtigjarige Oorlog, enkele dae nadat Gent deur Spaanse troepe oorval is en die Spaanse bevelhebber (Graaf D’Ulloa) laat sy troepe toe om al moordend en plunderend deur die stad te trek. Hulle breek in by ’n uitgeweke Spaanse edelman (Don Hernandez) se huis en word getref deur die skoonheid van sy dogter, Maria, vir wie hulle dan wil ontvoer. Don Hernandez dood een van die inbrekers en word weggevoer om gehang te word, terwyl die seun van Graaf D’Ulloa (Don Juan) ook daar aankom en verlief raak op die dogter. Hy belowe om haar pa te red, maar is onsuksesvol om sy pa, Graaf D’Ulloa, se oordeel en vonnis te verander. Burgers van die stad probeer om Don Hernandez te bevry, maar is onsuksesvol. Soldate van Graaf D’Ulloa probeer om Don Hernandez om die lewe te bring, maar Don Juan verdedig hom om sy lewe so te probeer red. Don Juan word egter oorval en Don Hernandez word tereggestel. Don Juan keer terug na Maria se huis om die slegte nuus oor te dra en sy ware identiteit bekend te maak. Hulle verstaan dat hulle liefde geen toekoms het in hierdie omstandighede nie. Nadat hy weg is, daag ander soldate weer op om die huis te plunder en hulle dood Maria. Don Juan en sy pa daag net betyds op om haar sterwenswoorde aan te hoor, wat ’n wens is dat vader en seun weer versoen sal raak. Hierdie is ’n tipiese melodrama, waar elke probleemsituasie onmiddellik deur ’n volgende opgevolg word, en is bevolk met karakters wat hoofsaaklik ten volle goed of ten volle boos is. Die oormag van die Spaanse magte veroorsaak ’n baie ongelyke en tragiese stryd. Die boodskap is dat opstand en opoffering van lewens vryheid tog nader bring. Deur die opset en tydsberekening van die stuk het dit egter in die breë ’n politieke impak gemaak daarin dat dit ook toegepas kon word op die ewe ongelyke stryd in Transvaal, waar die Engelse kort tevore hierdie republiek ingeneem het. Naar de Diamantvelden van 1870 is ’n uitbeelding van die impak wat die ontdekking van diamante en die daaropvolgende instroming van vreemde fortuinsoekers en die dwase diamantkoors van eie eenvoudige landsburgers op die maatskaplike toestande in die land het.
Tweede fase
Die werke van die Nederlandse digters wat hy lees, soos Cats, Bilderdijk, Tollens, Van Zeggelen en De Génestet, oefen groot invloed op sy eie digkuns uit. Hy skryf reeds gedigte teen die tyd wat hy ’n lid word van Aurora, in Nederlands en meestal ernstige, didaktiese maar vervelende en nie-merkwaardige verse en vertellinge wat in tydskrifte en koerante soos The Knobkerrie, Het Zuid-Afrikaansche Tijdschrift, Jong Zuid-Afrika, Ons Tijdschrift, De Zuid-Afrikaan verenigd met Ons Land, De Goede Hoop en De Unie verskyn. Die grootste gedeelte van sy digwerk wat in tydskrifte en koerante verskyn, ontstaan egter in die tydperk na sluiting van die Aurora tot met ongeveer die begin van die twintigste eeu, wat dan die tweede fase van sy letterkundige arbeid verteenwoordig. Sy digkuns is hoofsaaklik didakties en moraliserend van aard en word merendeels op ’n komiese wyse aangebied. Die gedigte belig die menslike tekortkominge en gebreke en gee ’n humoristiese kykie op maatskaplike wanpraktyke. Onder die skuilnaam Koos Rijmzak publiseer hy sedert 1884 ’n reeks Afrikaanse Schetze in die tydskrif The Knobkerrie. Daarna volg vele verse in die belangrikste Hollandse tydskrif van die tyd, Het Zuid-Afrikaansch Tijdschrift, asook vanaf 1896–1900 in Ons Tijdschrift en na 1900 in De Goede Hoop. Gedigte verskyn ook in verskeie ander koerante en tydskrifte, ook in Engelse tydskrifte en koerante. Hierdie gedigte versamel hy in die jare 1893–1909 in ’n sewetal Grappige stories en andere versies. In 1896 verskyn die Engelse vertaling deur Karl von Oppell van Two comical stories in Cape Dutch. Later word drie bundels Nationale en Afrikaanse gedigte saamgestel en uitgegee. Sy digwerk sluit ook die lang beskrywende gedigte De reis naar Kaapstad van Oom Gijsbert van Graan en Die storie van Klaas Windvoël, die ou Hotnot in, waarin hy in versvorm die betrokke komiese verhale vertel. Aanvanklik skryf hy gedigte in Nederlands, maar vanaf omstreeks 1884 is dit hoofsaaklik in Kaaps-Hollands, hoewel hy vir meer ernstige werk steeds Nederlands verkies. Sy grappige gedig Hoe die Engelse taal in die wêreld gekomen is, wat in 1893 in die Het Zuid-Afrikaansch Tijdschrift verskyn, ontlok groot verontwaardiging en protes uit Engelse geledere, terwyl ook predikante aanstoot neem oor woorde of uitdrukkings in sy werke wat hulle as oneerbiedig beskou. Vanaf die Eerste Vryheidsoorlog van 1881 tree hy sporadies op as nasionalistiese volksdigter wat die Boeretradisies, sedes en gewoontes verdedig en na die Jameson-inval van 1896 skryf hy ook ’n aantal verse wat ten nouste verband hou met die politieke gebeure van sy tyd. Sy versies is baie gewild onder die volk en word wyd gelees. Die feit dat dit in ’n tussentaal geskryf is, het die oorgang van formele Nederlands na Afrikaans baie vergemaklik, aangesien dit mense gewoond gemaak het aan ’n taal wat nie suiwer Nederlands was nie maar tog kunstige gevoelens en gedagtes uitgedruk het.