cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Woodstock
Wapen
Woodstock het van 1881 tot 1913 sy eie munisipaliteit gehad. Die raad het in 1892 'n skynheraldiese "wapen" aangeneem wat 'n sinkende seilskip en 'n man op 'n perd wat die see inry toon. Heride ontwerp verwys na Wolraad Woltemade se seereddingsdaad in 1773. Die helmteken was 'n dolfyn omwonde om 'n gekroonde anker; die skildhouers was twee leeus;  en die wapenspreuk was "Per mare per terras".
Walter Scott
Sir Walter Scott (Edinburgh, 14 Augustus 1771 - Abbotsford House, Abbotsford, 21 September 1832) was 'n Skotse digter en skrywer wat veral bekend is om sy historiese romans, waaronder Ivanhoe.
Werke
Scott se eerste letterkundige aktiwiteite was vertalings uit die Duits, onder andere werke soos Götz von Berlichingen deur Goethe (1799). Sy eerste sukses was met poësie, soos sy driedelige The Minstrelsy of the Scottish Border (1802-1803) - 'n versameling historiese ballades - en die uitgerekte gedigte The Lay of the Last Minstrel (1805), Marmion (1808), The lady of the lake (1810), Rokeby (1813) en The lord of the isles (1815), wat almal oor gebeurtenisse uit die Skotse geskiedenis handel.
Met die verskyning van The Lady of the Lake (1809), 'n geromantiseerde verhaal oor die ontmoeting van koning Jakobus V en die dogter van sy vyand, Ellen Douglas, het sy roem as romanskrywer en verteller van verhale begin.
'n Uitgerekte reeks historiese romans het gevolg. Dit kan in twee kategorieë verdeel word: eerstens, romans oor die Skotse geskiedenis, wat Scott Tales of my Landlord genoem het; hieronder val The Heart of Midlothian (1818, die verhaal van die valse beskuldiging van Effie Deans van kindermoord; teen die agtergrond van die Porteous-oproer van 1736), en The Bride of Lammermoor (1819, die tragiese liefdesverhaal van Lucy Ashton en die vyand van haar familie, Edgar Ravenswood). Tweedens is daar die groot aantal romans wat ontleen is aan die Engelse- en kontinentale geskiedenis, soos die Waverley-romans, waarvan Ivanhoe (1820), Kenilworth (1821, oor Amy Robsart) en Quentin Durward (1823) die bekendste is.
Lewis Carroll
Lewis Carroll (1832–1898) was 'n Britse skrywer van beroemde kinderverhale, soos Alice se avonture in Wonderland en Alice deur die spieël. Sy regte naam was Charles L. Dodgson. Hy was 'n wiskundedosent aan die Universiteit van Oxford.
Üsküdar
Üsküdar is ’n groot en digbevolkte munisipaliteit in Istanboel, Turkye, aan die Asiatiese kant van die Bosporus. Üsküdar is ook die naam van die historiese sentrum van die munisipaliteit.
Walter Scott
Werke
In 1826 word Scott oorval deur groot finansiële skuld. Dit was die gevolg van die bankrotskap van die Ballantyne-uitgewers waarvoor hy mede-aanspreeklik was. Om die probleem die hoof te bied versnel hy sy letterkundige produksie, wat weer die kwaliteit van sy latere romans belemmer het. Dit word beweer dat hierdie harde werk aan die einde van sy lewe sy oorlye bespoedig het. Na sy dood delg sy erfgename egter sy skuld volledig deur die verkoop van sy outeursregte.
Huanggang
Huanggang (Chinees: 黃岡) is 'n stad in die Chinese provinsie Hubei met 'n bevolking van 6 162 072 in 2010. Die stad is in die ooste van China, noord van die Yangtze geleë.
Walter Scott
Romans
Die Waverley Novels is die titel van die uitgerekte reeks romans deur Scott wat vanaf 1814 tot 1832 gepubliseer is. Die naam van die reeks is afkomstig van die eerste roman, Waverley. Die volgende is 'n chronologiese lys van die hele reeks:
Ander romans:
Poësie
Baie van die kort gedigte of liedere wat deur Scott gepubliseer is (of later gebundel is) was oorspronklik nie aparte stukke nie maar deel van langer gedigte wat deur sy romans, verhale en dramas versprei was.
Üsküdar
Dit is een van Istanboel se oudste en rustigste dele. Tog lê dit oorkant die besige Eminönü-buurt. Vervoer oor die Bosporus is maklik per boot of brug.
Sentrale senuweestelsel
Die sentrale senuweestelsel is die grootste deel van die senuweestelsel van bilateraal simmetriese diere; dit bestaan uit die brein en rugmurg. Dit word so genoem omdat dit inligting integreer wat dit van alle dele van die liggaam ontvang en die aktiwiteit van elke deel koördineer en beïnvloed.
Die sentrale senuweestelsel is in die dorsale liggaamsholte geleë, met die brein in die harsingsholte en die rugmurg in die rugmurgkanaal. In gewerweldes word die brein deur die skedel beskerm, terwyl die rugmurg deur die werwels beskerm word. Albei word omring deur drie vliese, die meninges.
Soos ons uit die naam kan aflei, is dit die sentrale “beheerpos" van die liggaam. Daarin is al ons reaksies op prikkels, wat as sensasies deur die brein waargeneem word, en die geheimsinnige en wonderlike verskynsels van denke, gevoel en wil gesetel. Die grootharsings, kleinharsings en rugmurg bestaan uit 'n sagte stof, wat in die brein grys aan die buitekant en wit aan die binnekant, en in die rugmurg wit aan die buitekant en grys aan die binnekant is.
Hierdie stof is die senuweefsel en dit bevat die senuselle. Die selle is tussen 4 en 140 duisendstes van 'n millimeter groot. Hulle vertoon 'n groot verskeidenheid fatsoene en het almal uiters fyn uitsteekseltjies. Party selle het net een uitsteekseltjie, ander het twee en party het talle. As ons 'n sel met 'n groot aantal uitsteekseltjies onder 'n mikroskoop beskou, sal ons sien dat die uitsteeksels soos klein worteltjies lyk.
Frederik II van Pruise
Frederik II, ook bekend as Frederik die Grote, Frederik die Enigste of Alter Fritz, (* 24 Januarie 1712 in die Berlynse stadskasteel; † 17 Augustus 1786 in die Sanssouci-kasteel naby Potsdam) het vanaf 1740 as koning in Pruise en vanaf 1772 as koning van Pruise geregeer. As keurvors van Brandenburg het hy ook as aartskamerheer van die Heilige Romeinse Ryk gefungeer.
Sentrale senuweestelsel
Hulle word dendriete of senuspriete genoem (Grieks dendron, 'n boom). Een van die spriete is lank en silindervormig en word die akson of senu-uitloper genoem. Die aksons is eintlik die senuvesels; wat ons senuwees noem, is eintlik slegs bundels aksons, wat baie lank kan wees. Die bundel senuwees wat van die rugmurg na die toon strek, is bv. meer as 100 cm lank.
Die eindpunte van die aksons is in aanraking met die senuselle van ons sintuigorgane of met die spiervesels. Sommige dra dus sensasies van hitte, pyn, lig, smaak en reuk na die brein en ander reguleer weer die bewegings van ons spiere in opdrag van die brein deur impulse van die brein na die eindpunte te vervoer.
Lewis Carroll
Lewensloop
Nadat Alice's Adventures in Wonderland in 1865 verskyn het, het hy talle positiewe resensies in die pers ontvang. In 1866, 1867 en 1868 verskyn daar elke jaar 'n nuwe uitgawe. Daarna is die boek tussen 1869 en 1889 ses-en-twintig keer in Engeland herdruk en begin talle vertalings daarvan in ander lande te verskyn (onder andere in Afrikaans).
Frederik II van Pruise
Met die Silesiese Oorloë, wat hy self begin het, het hy tussen 1740 en 1763 daarin geslaag om die Boheemse-Oostenrykse gewes Silesië vir die Keurvorstedom Brandenburg te verower. Met Brandenburg-Pruise se oorwinning in die Sewejarige Oorlog is Pruise as die vyfde groot moondheid in die Europese "Pentargie" erken - naas die Habsburgse Oostenryk, Frankryk, die Russiese Ryk en die Koninkryk Groot-Brittanje. Frederik word as 'n verteenwoordiger van die verligte absolutisme beskou wat die administrasie van sy koninkryk doeltreffender gemaak, sy ekonomie bevorder en 'n verskeidenheid hervormings van stapel gestuur het. Na homself het hy as die "eerste dienaar van die staat" verwys.
Lewis Carroll
Lewensloop
Dodgson sterf op 14 Januarie 1898 aan longontsteking in Guildford, waar hy ook begrawe is. Hy was 65 jaar oud.
Frederik II van Pruise
In die historiese bewussyn van Duitsland word hy as 'n streng maar regverdige Pruisiese landsvader onthou. Terwyl sy vader Frederik Willem I van Pruise veral as 'n bekwame en spaarsame burokraat, maar ook as "soldatekoning" bekend gestaan het wat die grootste deel van die Pruisiese staatsbegroting aan die opbou van 'n magtige leër bestee het (wat hy slegs een keer sou gebruik), het Frederik II reeds kort ná sy regeringsoorname op 31 Mei 1740 politieke besluite geneem wat van Pruise 'n heel nuwe staat sou maak.
Hy het die marteling van aangehoudenes verbied, die Pruisiese strafreg gehumaniseer, sensuur verlig en 'n kultuur van verdraagsaamheid teen minderhede in die Lutherse kerk gevestig. Frederik het stygende voedselpryse bekamp sodat brood vir al sy onderdane bekostigbaar was en die verbouing van aartappels geforseer om hongersnode te voorkom.
Frederik het kontak gehou met die beduidendste filosowe en natuurwetenskaplikes van sy tyd en hulle na Berlyn genooi om met hulle te beraadslaag. So het Frederik in Frankryk die bynaam roi philosophe - "filosowekoning" - gekry.
Frederik II was daarnaas ook 'n bekwame skrywer en musikus. Naas die vroeë staatsteoretiese Antimachiavel het ook historiese werke soos Mémoires pour servir à l‘histoire de la maison de Brandebourg (1751) en Histoire de la guerre de sept ans (1763) uit sy pen gekom. As musiekliefhebber het hy fluit gespeel en ook eie musikale werke gekomponeer. As kunstenaar is hy steeds deur Franse en Italiaanse voorbeelde geïnspireer. Frederik II het vlot Frans gepraat en geskryf, terwyl sy kennis van Duits redelik beperk was.
Maar net soos sy vader was Frederik ook 'n bekwame militaris en veldheer wat die grondgebied van Pruise deur oorlogvoering van 120 000 tot 195 000 km² uitgebrei het, maar ook ongekende menslike en materiële verliese veroorsaak het soos in die Sewejarige Oorlog.
Vroeë jare (1712–1728)
Frederik is in die Berlynse kasteel gebore en was die oudste oorlewende seun van altesaam 14 kinders wat uit die huwelik van Frederik Willem I en sy eggenote Sophie Dorothea van Hannover gebore is. Tot met sy sesde verjaardag is Frederik saam met sy ouer suster Wilhelmine deur die Franssprekende opvoedster Mme Rocoulle grootgemaak - net soos sy vader.
Daarna het Frederik 'n strenge opvoeding ontvang wat deur outoritêre en godsdienstige beginsels volgens die presiese instruksies van Frederik Willem gekenmerk was. So is Frederik aan 'n vreugdelose dagroetine blootgestel wat deur sy pa voorgeskryf is - van die ontbyt (wat die prins in slegs sewe minute moes nuttig) tot snamiddags vyfuur wanneer hy vryetyd gehad het en kon doen wat hy wil, mits dit nie "teen God was nie".
Tussen 1716 en 1727 is Frederik deur Jacques Égide Duhan de Jandun onderwys, 'n Hugenote-vlugteling wat tydens die beleg van Stralsund in 1715 met sy besonderse dapperheid die belangstelling van die koning gewek het. Duhan het in 'n noue persoonlike verhouding met sy leerder gestaan en sy rooster, wat deur die koning streng geredigeer is, met Latyn en literêre studies uitgebrei en was ook behulpsaam by die opbou van 'n geheime biblioteek vir die prins.
Volkswagen up!
Die Volkswagen up! is 'n stadsmotor, deel van die Volkswagengroep se "Nuwe Klein Familiereeks" modelle, onthul by die Frankfurt Motorskou in 2011. Produksie van die up! het in Desember 2011 by Volkswagen se Bratislava-aanleg in Bratislava, Slowakye begin.
Die produksie up! volg op 'n reeks konsepmotors, wat reeds in 2007 by die Frankfurt Motorskou vertoon is. Alle up! konsepte is ontwerp deur die Volkswagengroep se hoofontwerper, Walter de'Silva, en hul hoofontwerper van passasiersmotors, Klaus Bischoff. Tydens die Frankfurtse bekendstelling is 'n paar verdere up! konsepmotors vertoon, waaronder 'n 73 kW (98 pk) GT weergawe, 'n natuurlike gas-aangedrewe Eco-up! (wat slegs 79 g CO2 per km vrystel), asook 'n vierdeur-oorkruismodel.
Aalenium
Die Aalenium is ’n chronostratigrafiese etage sowel as ’n geologiese tydsnede van onderskeidelik die sisteem en periode Jura (serie/epog Middel-Jura). Dit verwys dus na ’n tydperk sowel as die gesteentes wat in dié tydperk gevorm het.
Die tydperk was van sowat 174,1 tot 170,3 miljoen jaar gelede. Dit is voorafgegaan deur die Toarsium en gevolg deur die Bajosium.
Bajosium
Die Bajosium is ’n chronostratigrafiese etage sowel as ’n geologiese tydsnede van onderskeidelik die sisteem en periode Jura (serie/epog Middel-Jura). Dit verwys dus na ’n tydperk sowel as die gesteentes wat in dié tydperk gevorm het.
Aalenium
Naam en definisie
Die Aalenium is genoem na Aalen in Duitsland, 100 km oos van Stuttgart. Die naam is in 1864 daaraan gege deur die Duitse stratigraaf Karl Mayer-Eymar.
Bajosium
Die tydperk was van sowat 170,3 tot 168,3 miljoen jaar gelede. Dit is voorafgegaan deur die Aalenium en gevolg deur die Batonium.
Aalenium
Naam en definisie
Die basis van die etage word gedefinieer deur die eerste voorkoms van die ammonietgenus Leioceras, en die bokant deur die eerste voorkoms van die ammonietgenus Hyperlioceras. Die tipeligging en globale stratotipepunt is in ’n ontsluiting 500 m noord van die dorp Fuentelsaz in Spanje.
Volkswagen Caddy
Die Volkswagen Caddy is 'n ligte afleweringsvoertuig wat sedert 1980 deur Volkswagen vervaardig word en dwarsoor die wêreld verkoop word. Die Volkswagen Caddy word sedert 1980 in Amerika verkoop en sedert 1982 in Europa. Die volgende voertuie hou verband met die Volkswagen Caddy en is ook vervaardig deur die Volkswagengroep:
Bajosium
Naam en definisie
Die Bajosium is genoem na Bayeux in die Franse département Calvados. Die naam is in 1864 daaraan gegee deur die Franse paleontoloog Alcide d'Orbigny.
Volkswagen Caddy
Caddy maak sy internasionale debuut as die Volkswagen Rabbit
Die Caddy het ontstaan toe Volkswagen geëksperimenteer het met afgeleides van die Golf, 'n stasiewa ("estate") en 'n bakkie. Volkswagen in Amerika was geïnteresseerd in die bakkie, en het toe die VW Rabbit bakkie vrygestel, en van 1979 tot 1982 in Volkswagen se Westmoreland-monteeraanleg in Pennsilvanië gebou. Dit is in Noord-Amerika bekend as die Volkswagen Rabbit bakkie met afwerkingsvlakke soos LX en Sportruck. Die Caddy is nie eintlik 'n "Caddy" genoem voor 1982, toe dit in Europa vrygestel is, nie. Die VW Rabbit bakkie het destyds meegeding met ander nutskoepees soos die Ford Courier en Subaru BRAT.
Beşiktaş
Beşiktaş is ’n munisipaliteit van Istanboel, Turkye, wat aan die Europese oewer van die Bosporus geleë is. Reg oorkant die seestraat is die Üsküdar-munisipaliteit. Beşiktaş is ook die naam van die historiese sentrum van die munisipaliteit.
Bajosium
Naam en definisie
Die basis van die etage word gedefinieer deur die eerste voorkoms van die ammonietgenus Hyperlioceras, en die bokant deur die eerste voorkoms van die ammoniet Parkinsonia (G.) convergens.
Volkswagen Caddy
Caddy maak sy internasionale debuut as die Volkswagen Rabbit
duimnael|links|Caddy II (Typ 9KV)
Beşiktaş
Die munisipaliteit sluit ’n paar belangrike terreine en gebiede in, soos die Dolmabahçe-paleis, die buurt Bebek en die finansiële buurt Levent.
Anadoluhisarı
Die Anadoluhisarı, Kasteel van Anatolië of Fort van Asië is ’n fort in Istanboel, Turkye, aan die Asiatiese kant van die Bosporus. Dit is tussen 1393 en 1394 deur die Ottomaanse sultan Bajezid I laat bou tydens die beleg van Konstantinopel om te keer dat hulp die stad bereik.
Beskrywing
Die fort is aan die nouste deel van die Bosporus geleë, regoor Rumelihisarı, nog ’n fort wat tussen 1451 en 1452 deur sultan Mehmet II laat bou is voordat hy Konstantinopel verower het.
Dendriet
Dendriete (van die Griekse δένδρον déndron, "boom") is die vertakkings van ’n neuron waarvan die funksie is om elektrochemiese seine wat van ander neurone ontvang word, aan te stuur na die selliggaam van die neuron waaruit die dentriet vertak. Elektriese seine word by sinapse oorgedra; dié kom op verskeie plekke aan die dendrietboom voor. Dendriete speel ’n kritieke rol in die integrering van hierdie sinaptiese insette en die bepaling van die mate waarin aksiepotensiale deur die neuron vervaardig word.
Anadoluhisarı
Beskrywing
Anadoluhisarı het ’n 25 meter hoë toring binne die mure van ’n ongelyke pentagoon met vyf torings op die hoeke. Dit is die oudste Turkse gebou in Istanboel. Ná die val van Konstantinopel was dit ’n militêre tronk.
Rumelihisarı
Die Rumelihisarı, Kasteel van Roemelië of Fort van Europa is ’n fort in die Sarıyer-dsitrik in Istanboel, Turkye, op ’n heuwel aan die Europese kant van die Bosporus. Dit is tussen 1451 en 1452 deur die Ottomaanse sultan Mehmet II laat bou voordat hy Konstantinopel verower het. Die drie groot torings is genoem na drie van Mehmet se visiere: Çandarlı Halil Pasha, wat die groot toring langs die poort gebou het, Zağanos Pasha, wat die suidelike toring gebou het, en Sarıca Pasha, wat die noordelike toring gebou het.
Beskrywing
Rumelihisarı is aan die nouste deel van die Bosporus geleë, dwarsoor Anadoluhisarı aan die Asiatiese kant, nog ’n fort wat tussen 1393 en 1394 deur sultan Bajezid I laat bou is. Die doel van die forte was om te keer dat hulp van die Swartsee Konstantinopel bereik tydens die stad se beleg deur die Ottomane.
Die fort het een klein toring, drie hooftorings en 13 klein wagtorings op die muur wat die hooftorings verbind.
Vandag
In 1955, in opdrag van president Celal Bayar, is restourasiewerk begin wat tot 29 Mei 1958 geduur het. Sedert 1960 is dit ’n museum en opelugteater vir konserte in die somer.
Batonium
Die Batonium is ’n chronostratigrafiese etage sowel as ’n geologiese tydsnede van onderskeidelik die sisteem en periode Jura (serie/epog Middel-Jura). Dit verwys dus na ’n tydperk sowel as die gesteentes wat in dié tydperk gevorm het.
Die tydperk was van sowat 168,3 tot 166,1 miljoen jaar gelede. Dit is voorafgegaan deur die Bajosium en gevolg deur die Callovium.
Naam en definisie
Die Batonium is genoem na die Engelse stad Bath. Die basis van die etage word gedefinieer deur die eerste voorkoms van die ammoniet Parkinsonia (G.) convergens en die bokant deur die eerste voorkoms van die ammonietgenus Kepplerites.
In Suid- en Midde-Europa word die Batonium gekenmerk deur kalksteenafsettings wat ryk was aan fossiele van ongewerweldes.
Dominique Dunne
Dominique Dunne (23 November 1959 – 4 November 1982) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Poltergeist (1982) en in die televisiereekse Hart to Hart (1979), Breaking Away (1980), en Hill Street Blues (1981).
Bosdoringklipels
Die bosdoringklipels of bokdrol (Canthium inerme) is 'n algemene, klein tot middelgroot boom wat voorkom vanaf Kaapstad tot in die Lebomboberge van Mpumalanga en Eswatini. Dit is ook inheems in Mosambiek en Zimbabwe. Die boom groei in kusstruikbos en woude.
In woude waar die noodsaak bestaan om opwaarts te groei om die sonlig te bereik, kan hierdie boom tot 14 m hoog word, maar dit is gewoonlik tussen 3 en 7 m. Dit kan verskeie stamme hê. 'n Jong stam is glad en liggrys van kleur, later kan dit growwer en donkerder word. Die takke vorm teenoorgestelde pare wat regte hoeke met mekaar maak. Die takke dra dikwels stewige dorings wat 7 –8 cm lank kan word. Die blare is glansend, liggroen en haarloos, hulle het 'n sagte, leeragtige tekstuur. Die blare is dof aan die onderkant. Hulle is teenoorgesteld geplaas en het 'n elliptiese vorm en is 2,5-10,0 x 1-4,5 cm groot. Dit kry roomkleurige tot geelgroen blommetjies in digte okselstandige trosse tot 3 cm in deursnee.
Warmbad, Namibië
Warmbad (Nama: |Aixa-aibes) is 'n dorp in die uiterste suidooste van Namibië, in die ǁKaras-streek, 43 km suid van Karasburg, met 'n oppervlakte van 12 km² en 'n bevolking van 6 829 (2010).
Warmbad lê sowat 720 m bo seevlak naby die oorsprong van die Homrivier en die grens met Suid-Afrika. Die dorp het 'n droë en gematigde klimaat wat kenmerkend is van die Namaland-plato – 'n gebied tussen die suidelike Namibwoestyn en die steppe-klimaatsone in die ooste. Belangrike toeriste-aantreklikhede sluit die sendingkerk van 1810 en Warmbad se naamgewende en internasionaal bekende warmbronne in.
Geskiedenis
Die eerste verwysing na Warmbad dateer uit 1760. Die dorp was destyds 'n belangrike bestemming vir handelaars, grootwildjagters en sendelinge uit die Kaapkolonie en 'n beduidende nedersetting van die inheemse Namavolk. Daarnaas het dit ook as toevlugsoord vir Namas gedien wat deur Europese setlaars uit die Kaapprovinsie verdryf is.
Tussen 1805 en 1810 het Christian en Abraham Albrecht in opdrag van die Londense Sendinggenootskap hier 'n sendingstasie gevestig. Hierdie stasie is gedurende die Orlamopstand van 1811 vernietig en eers in 1834 deur Edward Cook, 'n sendeling van die Wesleyaanse Sending, herbou. In 1867 is die sendingstasie deur die Rynse Sendinggenootskap oorgeneem. Die sendingwerk is verskeie kere onderbreek, onder meer in 1903 as gevolg van die Bondelswartopstand teen die Duitse koloniale bewind.
Vandag is Warmbad 'n lewendige en besige gemeenskap met 'n Afrikaner- en Namabevolking en 'n gewilde toeristebestemming.
NG gemeente
Ná die Anglo-Boereoorlog het sommige Afrikaners uit die verowerde Boererepublieke verkies om liewer na Duits-Suidwes-Afrika (later Suidwes-Afrika) te trek as om in Suid-Afrika onder Britse bewind te bly woon. Namate ál meer Afrikaanssprekendes hulle in die gebied kom vestig het, het die behoefte aan Afrikaanse kerke op verskillende plekke ook ál groter geraak. Die eerste baanbrekerspredikant van die NG Kerk, eerw. Leonard, het toe nog die hele Duits-Suidwes as sy arbeidsveld gehad, terwyl hy meesal van os- of donkiekar gebruik moes maak om huisbesoek te doen.
Irene Dunne
Irene Dunne (20 Desember 1898 – 4 September 1990) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Theodora Goes Wild (1936), The Awful Truth (1937), Love Affair (1939), en I Remember Mama (1948).
Stempel
Die stempel van ’n blomplant is deel van die voortplantingsorgane van die blom. Dit is die deel van die stamper wat stuifmeel opvang en dit is waar die stuifmeel ontkiem. Die stempel is dikwels taai en op verskeie maniere aangepas om die stuifmeel op te vang en te behou – soos met hare, lobbe, knoetse ens.
Die stuifmeel word oorgedra deur die wind, insekte of ander diere of in seldsame gevalle water. Slegs ’n spesifieke kombinasie van stuifmeelkorrels en stempel lei tot bevrugting.
Stempels wissel in vorm van lank en slank tot rond en veeragtig.
Blomstyl
Die blomstyl verbind die stempel met die vrugbeginsel. Style is altyd buisvormig – kort of lank – en kan oop of toe wees. Stuifmeelbuise groei deur die styl om die saadknoppies te bereik.
Xinyang
Xinyang (Chinees: 信阳) is 'n stad in die Chinese provinsie Henan met 'n bevolking van 6 108 683 in 2010.
Die stad is in die ooste van China, aan die Huairivier en wes van Sjanghai geleë. Xinyang grens in die noorde aan Zhumadian en in die noordweste aan Nanyang.
Klipels
Die klipels (Afrocanthium mundianum) is 'n boom wat voorkom vanaf Kaapstad onder die platorand tot in Limpopo en weswaarts tot by Mahikeng en Eswatini. Daar is ook 'n afgesonderde populasie in Zimbabwe en Mosambiek. Die boom groei in oop, klipperige plekke, op miershope en ook in oewerstruikbos. Die boom se FSA-nommer is 710.
Zunyi
Zunyi (Chinees: 遵义) is 'n stad in die Chinese provinsie Guitsjou met 'n bevolking van 7 338 000 in 2003. Die stad is in die suidooste van China geleë.
Miëlien
Miëlien is ’n vetterige, wit stof wat die aksons van sommige senuweeselle omring en ’n elektries isolerende miëlien- of murgskede vorm. Dit is noodsaaklik vir die regte werking van die senuweestelsel.
Die vervaardiging van miëlien word miëlinering of miëlinogenese genoem. By mense begin dit in die derde trimester, hoewel ’n bietjie miëlien reeds by geboorte in die brein voorkom. By ’n baba vind miëlinering vinnig plaas en lei dit tot die kind se vinnige ontwikkeling, insluitende kruip en loop in die eerste jaar. Miëlinering duur voort deur die adolessente stadium van die lewe.
Schwannselle verskaf die miëlien vir die perifere senuweestelsel, terwyl oligodendrosiete die aksons van die sentrale senuweestelsel miëlineer. Miëlien is in 1854 deur die Duitser Rudolf Virchow ontdek.
Mildred Dunnock
Mildred Dunnock (25 Januarie 1901 – 5 Julie 1991) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Death of a Salesman (1951), The Trouble with Harry (1955), Baby Doll (1956), en Peyton Place (1957).
Ongeronde halfoop voorklinker
Die Ongeronde halfoop voorklinker is 'n soort klinkerklank wat in sommige gesproke tale gebruik word. Die simbool in die Internasionale Fonetiese Alfabet wat die klank voorstel is <>, en die ekwivalente X-SAMPA simbool is <tt>E</tt>.
Arletta Duncan
Arletta Duncan (31 Desember 1914 – 28 Oktober 1985) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Back Street (1932), Fast Companions (1932), Mile a Minute Love (1937), en Damaged Goods (1937).
Akson
’n Akson (van die Griekse ἄξων áxōn, "as") is ’n lang, dun uitloper van ’n senuweesel, of neuron, wat gewoonlik elektriese impulse van die neuron se selliggaam af stuur. Aksons is ook bekend as senuweevesels.
Werking
Die funksie van die akson is om inligting na verskillende neurone, spiere en kliere te stuur. In sekere sintuigsenuwees, soos dié vir gevoel en hitte, beweeg die elektriese impuls met ’n akson langs van die buiterand na die selliggaam, en van die selliggaam na die rugmurg met ’n ander vertakking van dieselfde akson langs. Aksondisfunksie veroorsaak baie oorerflike en verworwe neurologiese afwykings wat beide die perifere en sentrale neurone kan affekteer. Daar is drie soorte senuweevesels: A delta-, B- en C-vesels. A en B is gemiëlineer en C ongemiëlineer.
Sommige soorte neurone het geen akson nie en stuur seine van hul dendriete af. Geen neuron het ooit meer as een akson nie; in somme ongewerweldes soos insekte bestaan die akson soms uit verskeie streke wat min of meer onafhanklik van mekaar werk. Die meeste aksons vertak.
Aksons maak kontak met ander selle – gewoonlik ander neurone, maar soms spier- en klierselle – by skakelplekke, wat sinapse genoem word. By ’n sinaps lê die membraan van die akson naby die membraan van die teikensel, en spesiale molekulêre strukture stuur elektriese of elektrochemiese seine oor die gaping. Sommige sinapse kom aan die aksonliggaam voor en ander aan die eindpunte van aksonvertakkings. ’n Enkele akson, saam met al sy vertakkings, kan verskeie dele van die brein besenu en duisende sinaptiese terminale genereer.
Perspektief
Perspektief is die grafiese voorstelling van driedimensionele voorwerpe en diepteverhoudings op 'n tweedimensionele (plat) vlak. Hoewel elke voorwerp 'n sekere ruimtelike uitgestrektheid (of diepte) besit, is dit vir die mens onmoontlik om die diepte-omvang daarvan uit 'n enkele waarnemingspunt te sien. Die feit dat diepte hoegenaamd waargeneem kan word, is gedeeltelik daaraan toe te skryf dat 'n mens twee oë het, wat dus meebring dat enige voorwerp in werklikheid vanuit twee waarnemingspunte gesien word.
As 'n mens byvoorbeeld twee geboue sien waarvan die een gebou gedeeltelik deur die ander een verberg word, weet 'n mens uit ervaring dat die een gebou voor die ander een staan. Net so weet 'n mens dat voorwerpe kleiner lyk hoe verder weg hulle geleë is. Die kunstenaar wat diepte op 'n plat vlak moet suggereer, maak van bogenoemde gegewens gebruik. Indien hy nie van die beginsels gebruik maak nie, sal hy nie daarin slaag om op die plat tekenvlak die illusie van diepte te wek nie.
Die mens het eers betreklik laat volledige insig verkry in die elemente wat op perspektief van toepassing is. In die eerste plek gaan dit oor die vorm, en in die besonder die grootteverhouding, van die voorwerp wat afgebeeld word. By normale waarneming word 'n beeld van die ruimte voor die oog op die retina (netvlies) van die oog geprojekteer. Die ruimtelike voorstelling van 'n skildery kan ook slegs natuurlik vertoon indien die skildery volgens dieselfde projeksiemetode gedoen word as die waarmee die menslike oog waarneem.
Hierdie projeksie word sentrale projeksie genoem en die perspektief wat so gevorm word, staan bekend as sentrale perspektief. Dit vereis dat 'n vaste tekenvlak en 'n vaste waarnemingspunt gekies word. Uit enige ander posisie bekyk, sal die voorstelling 'n foutiewe ruimtelike indruk gee. 'n Belangrike element van die sentrale projeksie is die horison, 'n horisontale lyn wat op ooghoogte (gewoonlik 1,5 m bo die grond) lê. As die horison uitermate hoog is, word daar van voëlperspektief gepraat; as dit uitermate laag lê, word daar van laevlakperspektief (wurmperspektief) gepraat.
Die opmerklikste kenmerk van die sentrale perspektief is dat lyne wat in werklikheid ewewydig loop, op die illustrasie by een punt byeenkom. Daardie punt staan bekend as die verdwynpunt, en elke rigting in die ruimte het sy eie verdwynpunt. Ook in die fotografie is die sentrale projeksie van toepassing. Die voorwerpe word hier deur die lens op die film geprojekteer. Afgesien van die vorm, is ook die kleure van belang by die voorstelling van diepte.
Deur die gebruik van skaduwee kan 'n mens die vorm van 'n voorwerp sowel as die rigting van die ligstrale weergee. Voorwerpe wat baie ver lê, het 'n blouerige skynsel en die skerpte van die omlynings vervaag ietwat. Hierdie verskynsel het Leonardo da Vinci atmosferiese perspektief genoem en dit word toegepas deur landskapskilders ten einde groot afstand te suggereer. Uiteindelik het elemente buite die grense van die afbeelding 'n uitwerking op die dieptevoorstelling. Die beligting van en die raam om die skildery het byvoorbeeld 'n besliste uitwerking op die ruimtelike indruk wat dit wek. Dit is dus duidelik dat 'n mens in 'n mate met 'n optiese illusie te make het waarby 'n groot aantal elemente betrokke is.
Ontwikkeling
Die beginsels van sentrale perspektief is vir die eerste keer gedurende die Renaissance konsekwent toegepas. Die Egiptenare van die Oudheid het 'n tafel as 'n reghoek, dus as 'n tafelblad van bo af gesien, met vier ewe lang pote aan die onderkant voorgestel. Die voorstelling was meer 'n soort simbool waarin al die elemente van die tafel weergegee is: 'n tafel met 'n reghoekige blad en vier pote wat ewe lank is. Die voorstelling wou dus nie te kenne gee dat 'n tafel, gesien uit een enkele waarnemingspunt, so sou lyk nie.
By die moderne tegniese tekene met sy voor-, bo-, sy- en deursneeaansigte en ook by die Kubistiese rigting in die skilderkuns, vind 'n mens weer eens hierdie polidimensionele perspektief. Aanvanklik het die Grieke van die Oudheid ook van hierdie plat soort voorstelling gebruik gemaak, maar teen die einde van die 5e eeu v.C. het daar verandering ingetree. Daar is al hoe meer geëksperimenteer met perspektiwiese verkorting en die gebruik van skaduwee.
Die Grieke het nog nie die konstruksies vir sentrale perspektief geken nie, hoewel hulle proefnemings in daardie rigting beweeg het. Die wiskundige Euklides (ca. 300-250 v.C.) het die Griekse benadering behandel in sy boek Optica, wat die grondslag sou word vir die perspektiefleer en ook 'n invloed sou hê op die Middeleeuse skrywers oor die onderwerp. Die Romeine het van dieselfde beginsel as die Grieke gebruik gemaak. Met die ineenstorting van die Romeinse Ryk het die gebruik van perspektief egter ook verdwyn en is die metodes van die Egiptiese Oudheid weer toegepas. In baie Middeleeuse miniature is die voorstelling van gekombineerde aansigte uit verskillende waarnemingspunte dikwels weer gesien.
Met die aanbreek van die Gotiek het daar mettertyd weer elemente van die perspektief in gebruik gekom. Die grondbeginsels is eksperimenteel vasgestel, maar het by die verskillende leerskole verskil. Omstreeks 1420, gedurende die Vroeg-Renaissance, het die Italiaanse argitek Brunelleschi (1377-1446) die sentrale perspektief, ook die Renaissance-perspektief genoem, omskryf. Vir die eerste keer het dit duidelik geword dat perspektief meetkundig gekonstrueer kan word en nie afhang van individuele interpretasie nie.
Dit is begryplik dat dit juis 'n argitek was wat die sentrale perspektief uitgevind het, omdat die grootste perspektiwiese probleme voorgekom het by die voorstelling van meetkundige voorwerpe (reguitlyne, reghoeke, vierkante en boë) wat so algemeen in geboue en binneargitektuur teëgekom word. Landskappe was minder kritiek wat perspektief betref, en by portret- skilderye het dit bykans geen rol gespeel nie Veral gedurende die Barok is voorkeur gegee aan ingewikkelde argitektuurtekeninge en –skilderye met wenteltrappe, poorte, deurkykies, pilare en boë wat perspektiwies korrek gekonstrueer was.
Enorme muur- en plafonskilderye is gemaak wat die indruk gewek het dat daar geen muur of plafon is nie, maar 'n tafereel wat hom eindeloos in die verte uitstrek. Die suile van 'n katedraal is byvoorbeeld visueel verleng deur hulle op 'n hemelblou, koepelvormige dakgewel te skilder. Deur 'n aantal engele voor die suile te skilder, is die indruk gewek dat 'n mens deur 'n oop plafon na 'n hemelruim met swewende engele kyk. Nog 'n voorbeeld van hierdie vorm van gesigsbedrog is die skildering van deurkykies in 'n kosynraam (nie in 'n gewone skilderyraam nie).
Die anamorfose was ook lank gewild. Dit is 'n voorstelling wat in so 'n mate verwring is dat dit slegs uit een waarnemingspunt, of met die een of ander hulpmiddel, byvoorbeeld 'n geboe spieël, as 'n normale beeld waargeneem kan word. 'n Anamorfose kan deur konstruksie tot stand kom, maar gewoonlik gebeur dit proefondervindelik deur die gebruik van die hulpmiddel waarmee die voorstelling agterna bekyk sal word. Tegnies kan anamorfoses onderskei word op grond van die aard van die verwringing wat aangebring is en die hulpmiddel wat nodig is om die verwringing te korrigeer. 'n Skewe projeksie moet op 'n plat vlak wat skuins staan ten opsigte van die waarnemer, geprojekteer word.
ŉ Voorbeeld is 'n muurskildery op die lang muur van 'n gang wat slegs in sy korrekte verhoudings waargeneem kan word wanneer 'n mens aan die begin van die gang staan en dus skuins na die skildery kyk. Die ander moontlikheid is projeksie op 'n geboë vlak, wat daarna soms weer in die plat vlak van tekening geprojekteer word. Desnoods kan 'n mens meer sulke projeksies agtermekaar uitvoer. Bolspieëls is in omstreeks die 15e eeu veral deur skilders noord van die Alpe gebruik ten einde landskappe en binneargitektuur uit 'n groter gesigshoek te skilder, waardeur 'n mens die hele voorstelling met 'n oogopslag kan inneem.
Die doel hiervan was egter suiwer om 'n groter perspektief aan die voorstelling te gee, terwyl die doel van anamorfose eintlik die vermaak van die toeskouer was. As 'n mens die waarnemingspunt buitengewoon naby of ver van die voorwerp of landskap kies, praat 'n mens van onderskeidelik groothoekperspektief en teleperspektief. Hierdie terme het hul ontstaan in die fotografie, waar alle voorwerpe in sentrale perspektief afgebeeld word.
Die ruimtelike indruk is soms onnatuurlik in foto's. 'n Algemene voorbeeld is die gebou wat met 'n omhooggerigte kamera gefotografeer word, met die gevolg dat dit lyk asof die gebou agteroor val. Omdat sekere korreksies in die onderbewussyn plaasvind, lyk dit nooit vir 'n mens asof 'n gebou agteroor wil val nie. 'n Mens weet immers dat 'n gebou nie agteroor val as jy skuins omhoog daarna kyk nie en die gebou word dus korrek waargeneem.
Dit is egter veral die afstand waarop 'n foto bekyk word (en soms die mate van vergroting), wat in hierdie geval nie baie presies blyk te wees nie, want daar isverskil tussen die waarnemingspunt by die neem van die foto en by die aanskoue van die foto, en in sulke omstandighede is 'n korrekte perspektief onmoontlik. Foto's met "vallende" geboue sien daar egter normaal uit wanneer 'n mens hulle van naby beskou, en dieselfde geld ook vir foto's met 'n groothoekperspektief.
In sy stillewes maak hy byvoorbeeld van meer as een horison in dieselfde skildery gebruik, wat die begin was van die terugkeer na die poli-dimensionele voorstelling. Ander moderne kunstenaars vereenvoudig die perspektief of laat dit heeltemal weg. Die probleem van die beskouingsafstand speel ook 'n rol by die maak van uitermate groot skilderye en beelde. Wanneer 'n mens byvoorbeeld 'n groot skildery van 'n staande man van naby beskou met jou oë ongeveer op die hoogte van die staande man se voete, sal sy kop te klein lyk in verhouding tot die voete.
Dit is veral opvallend omdat 'n mens normaalweg 'n ander persoon op kophoogte aanskou en dus die kop van naby en die voete van ver af sien. Indien die skilder sy staande man se kop groter maak, sal die figuur vir die aanskouer 'n meer normale voorkoms hê. 'n Mens noem dit omgekeerde perspektief en dit kom neer op 'n korreksie van die natuurlike groothoekperspektief.
Plesiadapis
Plesiadapis is 'n uitgestorwe soogdier in die orde van Plesiadapiformes, 'n sustergroep van die orde van Primate. Dit is sover bekend een van die oudste primaat-tipe soogdiere wat ongeveer 55-58 miljoen jaar gelede geleef het. Plesiadapis is die naamgewer en ook die bekendste spesie van hierdie orde.
Plesiadapis het tydens die Paleoseen en Vroeë-Eoseen in Noord-Amerika en Wes-Europa voorgekom. Fossiele is in die Verenigde State van Amerika (Kalifornië, Colorado, Montana, North Dakota, Wyoming), Kanada (Alberta, Saskatchewan), Duitsland (Walbeck) en Frankryk (Cernay) gevind.
Plesiadapis was ongeveer 60-80 cm lank en het 2 kg geweeg. Dit het die bou van 'n eekhoring of boomspitsmuis met 'n lang snoet, oë aan die sykante van die kop, 'n lang stert en gekromde kloue in plaas van naels aan die tone gehad. Die kake en tande besit kenmerke van beide knaagdiere en primate. Die skelet vertoon ook ooreenkomste met die van primate. Die brein van Plesiadapis was baie klein in vergelyking met hierdie groep diere, hoewel dit wel intelligenter as die meeste van sy tydgenote was. Plesiadapis het beide op die grond en in bome geleef. As gevolg van sy gryphande en beweeglike arms was dit 'n uitstekende klimmer. Vrugte, blare en klein ongewerwelde diertjies was die belangrikste voedselbronne.
Selliggaam
’n Selliggaam of soma is die bolvormige deel van ’n neuron of ander soort breinsel wat die selkern bevat. Die woord "soma" kom van die Griekse woord σῶμα, wat "liggaam" beteken.
Hoewel die term dikwels gebruik word om na neurone te verwys, kan dit ook gebruik word vir ander seltipes. Daar is baie verskillende gespesialiseerde soorte neurone en hul lengte in ongewerweldes wissel van sowat 5 μm tot meer as 10 mm.
Die selliggaam van die neuron (die hoofdeel waaruit die dendriete vertak) bevat baie organelle. Die kern is ’n sleuteldeel van die selliggaam; dit is die bron van die meeste RNS wat in neurone vervaardig word.
Canthium
Canthium is 'n plant genus wat hoort tot die familie Rubiaceae. Hierdie genus is een van die groter genera met 83 spesies. In 2004 is sewentien spesies van hierdie genus herklassifiseer in 'n nuwe genus: Afrocanthium.
Gereformeerde kerk Colesberg
Die Gereformeerde kerk Colesberg is die derde oudste gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika in die destydse Kaapprovinsie en is gesetel op die Noord-Kaapse dorp Colesberg.
Ds. Dirk Postma het die gemeente op 8 Desember 1860 op die plaas Hamelfontein in die distrik Colesberg gestig. Die eerste dienste op die dorp is in 'n pakhuis gehou wat later die slaghuis van die heer Rosenberg sou word. Later het 'n pakhuis van die firma Draper en Plewman, in latere jare die motorhawe van die heer Kocks, as plek van samekoms gedien. Hierna is 'n privaat woonhuis, later die eiendom van die heer I.S. du Plessis en geleë langs die teenswoordige kerkgebou, as plek van aanbidding ingerig.
Die kerkgebou is reeds in die jaar 1862 voltooi, maar blykbaar ná dié van die gemeente Middelburg, Kaap, aan wie se kerkgebou 'n plaket aangebring is wat lui: "Hierdie gebou, in gebruik sedert 1862, is die oudste kerkgebou van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika." Die preekstoel was 'n regte kunswerk vir sy tyd en het £200 gekos.
In die eerste jare het ds. Postma self die gemeente as konsulent bedien. Later tree ds. Johannes Beijer, destyds predikant van die Gereformeerde kerk Reddersburg, as konsulent op. In 1869 is die eerste leraar in die persoon van prop. Petrus Viljoen beroep. Hy was toe reeds 'n man van gevorderde leeftyd en dien die gemeente tot sy aftrede in 1879. Hy is opgevolg deur ds. L.J. du Plessis, wat 17 jaar hier gearbei het en toe 'n beroep na Petrusburg aanvaar het.
In 1883 het die Gereformeerde kerk Philippolis uit Colesberg afgestig, en daarna volg die uittog na Griekwaland-Wes vanweë die ontdekking van diamante waardeur die gemeente se ledetal met amper die helfte afgeneem het en die gemeente finansieel so swak geword het dat, ten einde in die lopende uitgawes te voorsien, jaarliks 'n sommetjie bygeleen moes word sodat, toe ds. Du Plessis vertrek, die kerkraad nie in staat daartoe was om dadelik weer 'n leraar te beroep nie. So het Colesberg vakant gebly van 1896 tot 1910. In laasgenoemde jaar het prop. P.W. Bingle die beroep hierheen aangeneem en die gemeente bedien tot in 1921.
Die koms van ds. Du Plessis
Onder leiding van die konsulent, ds. Jan Lion Cachet, het die kerkraad so gou moontlik aandag geskenk aan die moontlikheid om weer te beroep. Op sy vergadering van 11 Julie 1879 het die kerkraad besluit om dadelik oor te gaan tot beroep en ook besluit om die volgende dag met die gemeente daaroor te spreek. Aandag is ook geskenk aan die traktement waarvoor beroep sou word. Die gemeente het die gedagte van die kerkraad eenparig gesteun sodat die diakens hulle opdrag kon uitvoer om die gemeente deur te gaan en te laat teken vir die bedrag wat as traktement aangebied sou word.
Op die volgende vergadering van die kerkraad het dit geblyk dat die uitslag van die werk van die diakens ietwat teleurstellend was, want waar die gedagte was om vir £350 te beroep, was die bedrag wat geteken was maar £253 sodat daar dus amper £100 kort was. Die konsulentvoor-sitter het aan die diakens gevra of al die wyke na vermoë geteken het, waarop verskeie diakens geantwoord het dat dit beter kon gewees het.
Met hierdie toedrag van sake het die kerkraad besluit om die gemeente te raadpleeg oor die vraag of met die beroep voortgegaan moet word. Met 'n groot meerderheid is deur die gemeente ja geantwoord met die gevolg dat die beroep dadelik uitgebring is en wel op ds. L.J. du Plessis van Rustenburg, 'n seun van die stigters I.D. en Hester du Plessis. Tot 'n mate was hierdie antwoord van die gemeente misleidend, want van die begin van die bediening van ds. Du Plessis is gesukkel met die insameling van die. Vir hierdie beroep het ds. Du Plessis bedank en toe op 8 November 1879 weer beroep is, is ds. Du Plessis andermaal beroep.
Op die vergadering van 13 Desember 1879 moes die kerkraad aandag skenk aan 'n versoek van hom om sy antwoord op die beroep later bekend te maak. Hierdie uitstel is gegee en eers op die kerkraadsvergadering van 9 Februarie 1880 het die antwoord voorgekom dat hy die beroep aanvaar, en tegelykertyd die versoek dat hy op 24 April 1880 op Colesberg in die amp bevestig word.
Hierdie gunstige antwoord het die kerkraad aangespoor om dadelik te begin met sy reëlings vir die afhaal en ontvangs van die nuwe leraar. Nog op dieselfde vergadering is besluit om waens na Rustenburg te stuur om die predikant met sy gesin en sy hele trek na Colesberg te bring. Twee waens moes gevind word, naamlik ’n tentwa met trekdiere ens., kompleet en een bokwa met teerseil en trekdiere kompleet. Een ouderling en een diaken is aangewys om die waens te vergesel en die predikant by Rustenburg te gaan haal.
Op die vasgestelde tyd het die predikant aangekom en al die reëlings het vlot verloop behalwe dat ds. Cachet verhinder was om te kom sodat prof. Postma dus die bevestiging moes waarneem. Op die vergadering van 23 April 1880 het dit geblyk dat al die stukke wat volgens Sinodale bepalings nagegaan moes word, in orde was sodat daar geen hindernis voorgekom het nie. Op hierdie vergadering het dit ook geblyk dat die vorige predikant, ds. Viljoen, verhinder was om teenwoordig te wees. Dit was die begin van 'n sestienjarige verbintenis tussen ds. Du Plessis en die gemeente Colesberg.
Ds. Du Plessis afgevaardig na Humpata
Vroeg die volgende jaar (1881) moes die kerkraad aandag skenk aan 'n brief van die kommissie wat die geestelike belange van die Trekboere na Humpata moes behartig, waarin bekendgestel was dat gemelde kommissie besluit het om di. Du Plessis en M.P.A. Coetzee jr. van Steynsburg af te vaardig na Angola om die trekkers te gaan besoek. Waarom juis hierdie twee broeders afgevaardig was, is nie bekend nie, maar die keuse van ds. Du Plessis kon moontlik voortgespruit het daaruit dat hy vroeër as predikant van Rustenburg die trekkers geken het en hulle ook besoek het voor hulle die wildernis ingetrek het.
Die kerkraad sou hierdie benoeming moes bekragtig want die kommissie het verder gevra dat ds. Du Plessis tydens sy afwesigheid sy traktement moes behou. Voor die kerkraad hieroor besluit het, het ds. Du Plessis die vergadering meegedeel dat hy nog nie besluit het of hy daarheen sal gaan nie; daarom het die kerkraad besluit om eers sy beslissing af te wag. Op die volgende vergadering, 14 Mei 1881 het hy toe bekendgestel dat hy besluit het om te gaan as dit met die kerkraad gereël kon word. Die kerkraad het die nodige verlof geskenk en ook bewillig om die traktement te bly betaal. Hierdie bespreking het in afwesigheid van die predikant geskied onder leiding van ds. H.B. Venter van Barkly-Oos.
Die goedkeuring van die kerkraad was nog onderhewig aan die van die gemeente, maar ook dit is gegee. Nadat die besluit van die kerkraad aan ds. Du Plessis bekendgemaak is, het hy met 'n ander versoek vorendag gekom. Hy het reeds lankal die plan gehad om besoek aan Europa te bring en aangesien daar blykbaar nou 'n gunstige geleentheid daarvoor aangebreek het, wou hy die kerkraad vra om hom verlof te gee om ná voltooiing van sy werk by die trekmense, na Europa te gaan. Ook hierdie versoek is gunstig oorweeg en toegestaan deur sowel die kerkraad as die gemeente. Die hele afwesigheid sou min of meer sewe of agt maande duur, maar dit het die kerkraad en gemeente nie afgeskrik nie.
Op die vergadering van 4 Junie 1881 moes die kerkraad weer aandag skenk aan die aangeleentheid, maar nou in gewysigde vorm. Op hierdie vergadering het die voorsitter meegedeel dat die plan was om op 13 Junie van Steynsburg af te vertrek, maar het hy daarby gevoeg die gewenste informasie om met sekerheid die trekmense te kan bereik, het nog nie gekom nie. Hierop het hy toe gevra dat ingeval die hele sending na Humpata op 'n teleurstelling sou uitloop, of hy nogtans verlof sou hê om na Europa te gaan? Ook hierdie gewysigde versoek is deur sowel kerkraad as gemeente toegestaan. Sake is verder gereël dat tydens die afwesigheid van die predikant die dienste van tyd tot tyd deur ander predikante waargeneem sou word.