cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Isaac Newton
Lewensgeskiedenis
Heel verstaanbaar was jong Isaac se vroeë jare nie ideaal nie, en baie rekords van sy blatante minagting van sy stiefpa bestaan nog. Hy is op 'n redelik jong ouderdom uit die skool gehaal om in die familie se voetspore in die landbousektor te volg, maar Isaac het 'n baie swak boer blyk te wees en homself dus voorberei om na Cambridge te gaan.
Sy vroeë jare op universiteit was heel moontlik redelik tradisioneel, met die wetenskaplike revolusie wat nog nie vatplek in Engeland gekry het nie. In geheel beskou, was Newton se voorgraadse loopbaan erg onvoldoende. Ten spyte hiervan het sy belangstelling by die werke van Descartes, Hobbes, Kepler en Galileo gelê, wat hy privaat bestudeer het. Dit sou eers later duidelik blyk dat sy genialiteit dié van sy lektore verbygesteek het. Nadat hy sy graad verkry het, is die universiteit vir twee jaar (1665 and 1666) gesluit weens die Pes, en Newton is gedwing om terug te keer huis toe om sy studies self voort te sit. Hierdie twee jaar was uiteindelik die mees produktiewe en vindingrykste vir Newton, en het die fondamente vir sy latere wetenskaplike deurbrake gelê, soos sy teorieë oor planetêre beweging (wat tot die publikasie van sy Principia in 1687 aanleiding gegee het), lig en kleur, en sekere aspekte van calculus. Dit was ook in hierdie tyd dat sy beroemde, maar anekdotiese ervaring met die vallende appel plaasgevind het, en sy gedagtegang het verskuif na swaartekrag as 'n krag wat voorheen deur wetenskaplikes afgeskeep is.
Met sy terugkeer na Cambridge het sy loopbaan skielik weer op koers gekom en het hy op die ouderdom van 27 by sy voormalige lektor in die posisie as Lucasiaanse Professor van Wiskunde oorgeneem. Hierdie pos het aan Newton baie meer wetenskaplike vryheid gebied, en binnekort is sy eerste wetenskaplike artikels voortgebring. Newton se werklike karakter en aard soos wat dit in sy kinderjare gevorm is, het egter te voorskyn begin kom, en 'n paar jaar later het 'n bitter dispuut met een van Engeland se leidende wetenskaplike denkers, Robert Hooke, Newton in 'n depressie laat verval – veral nadat hy beskuldig is daarvan dat hy Hooke se werk geplagiariseer het.
Ironies genoeg word dit gedokumenteer dat dit Hooke was wat aanvanklik die idee van universele swaartekrag in Newton se gedagtes laat posvat het, en sodoende tot 'n lewenslange obsessie met die verklaring van hierdie konsep aanleiding gegee het. Hierdie dispuut het 'n paar jaar geduur, maar ná 1678 het hy hom geheel en al in sy eie gedagtes en werk afgesonder – nou meer van 'n alchemistiese aard.
In hierdie tydperk het Newton die teorie wat steeds in skoolhandboeke opgeteken staan, ontwikkel: Deur sy alchemistiese kennis en wiskundige agtergrond met die ‘klassieke’ meganiese teorie te kombineer, het hy swaartekrag bekend gestel aan 'n argaïstiese filosofie wat materie as slegs in liniêre beweging beskou het. Newton se volle teorie rakende swaartekrag sou egter eers tien jaar later voltooi word – byna twintig jaar ná die vallende-appel-episode.
Uiteindelik - omstreeks 1680 – het Newton sy swaartekragkonsep geformuleer, waarvolgens voorwerpe hul eie aantrekkingskrag het wat eksponensieel verminder met 'n vergroting in die afstand vanaf 'n ander voorwerp met aantrekkingskrag.
In 1684 het die beroemde ontmoeting tussen Edmund Halley en Newton plaasgevind, waartydens Halley sy astronomiese vraag aan Newton gestel het met die hoop dat hy insig daarin sou kon bied. Die probleem wat gestel is, was soos volg: “As mens sou aanneem dat daar 'n omgekeerde wet van aantrekking bestaan, wat is die roete wat 'n planeet volg in sy reis om die son?” Sonder om eers te aarsel, het Newton geantwoord “'n ellips”, aangesien hy reeds daardie probleem maande vantevore opgelos het!
Die genialiteit van Isaac Newton is uiteindelik besef, selfs al het hy die aanvanklike berekening waarin hierdie universele probleem opgelos is, verloor. Hierdie ontmoeting het tot Newton se De Motu (1684) en uiteindelik tot sy Philosophiae Naturalis Principia Mathematica (1697) gelei. Weer eens sou Newton se ou mededinger, Hooke, in die publikasie en daaropvolgende ontvangs van Principia 'n rol speel, wat daartoe gelei het dat Newton enige teken van Hooke se naam uit die artikel verwyder het voor die finale publikasie daarvan. Daar word berig dat hy so kwaad was oor Hooke se aanspraak dat hy (Hooke) 'n rol gespeel het in Newton se ontdekking van sy grondslagteorieë, dat hy amper nie die derde hoofstuk van Principia beskikbaar gestel het nie. Per slot van rekening het Newton hom weer aan die samelewing onttrek en die publikasie van sy Opticks (1704) tot ná Hooke se dood teruggehou.
Dit het 'n nuwe fase in Newton se lewe ingelei – een waartydens hy roem en rykdom geniet het as die Meester van die Munt in Londen (vanaf 1696 aan) - en hy is uiteindelik in 1705 tot ridder geslaan.
Isaac Newton het op 20 Maart 1727 (31 Maart 1727, volgens die moderne kalender) in Londen gesterf ná 'n lang, uitmergelende siekte.
Alkaloïde
Alkaloïede is 'n klas basiese, natuurlik voorkomende organiese verbindings wat ten minste een stikstofatoom bevat. Hierdie groep bevat ook 'n aantal verwante verbindings met neutrale en selfs swak suur-eienskappe. Sommige sintetiese verbindings met 'n soortgelyke struktuur kan ook alkaloïede genoem word. Benewens koolstof, waterstof en stikstof, kan alkaloïede ook suurstof, swawel en, meer selde, ander elemente soos chloor, broom en fosfor bevat.
Alkaloïede word deur 'n groot verskeidenheid organismes geproduseer, waaronder bakterieë, swamme, plante en diere. Dit kan gesuiwer word uit ru-ekstrakte van hierdie organismes deur suur-basis-ekstraksie of oplosmiddel-ekstraksies gevolg deur silika-gel-kolomchromatografie. Alkaloïede het 'n wye verskeidenheid farmakologiese aktiwiteite, insluitend antimalaria (bv. kinien), antiastma (bv. efedrien), antikanker (bv. homoharringtonien), vasodilatoriese (veroorsaak verbreding van bloedvate) (bv. vinkamien), antiaritmiese (onderdruk abnormale hartritmes) (bv. kinidien), pynstillende (bv. morfien), antibakteriese (bv. cheleritrien), en antihiperglisemiese (bv. piperien) aktiwiteite. Ander alkaloïede het psigotropiese (bv. psilosin) en stimulerende aktiwiteite (bv. kokaïen, kafeïen, nikotien, teobromien), en is gebruik in rituele of as ontspanningsmiddels. Alkaloïede kan ook giftig wees (bv. atropien, tubokurarien). Alhoewel alkaloïede 'n verskeidenheid metaboliese stelsels by mense en ander diere beïnvloed, het dit 'n byna eenvormige bitter smaak of nasmaak.
Jack Deam
Jack Deam (gebore 29 Junie 1972) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Playing the Field (1998), Life on Mars (2006), en Father Brown (2013).
Erica mauritiensis
Erica mauritiensis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan Mauritius.
Yoweri Museveni
Yoweri Kaguta Museveni (gebore 15 September 1944) is 'n Ugandese politikus wat sedert 1986 president van Uganda was. Museveni was betrokke by rebelle wat berugte Ugandese leiers Idi Amin (1971–79) en Milton Obote (1980–85) omvergewerp het voordat hy die mag in die 80's oorgeneem het.
In die middel- tot laat 1990's is Museveni deur die Weste gevier as deel van 'n nuwe generasie Afrika-leiers. Tydens Museveni se presidentskap het Uganda relatiewe vrede en aansienlike sukses beleef in die stryd teen MIV / VIGS. Terselfdertyd bly Uganda 'n land wat ly onder hoë vlakke van korrupsie, werkloosheid en armoede.
Lys van staatshoofde in Uganda
George Nader
George Nader (19 Oktober 1921 – 4 Februarie 2002) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Robot Monster (1953), Sins of Jezebel (1953), Zigzag (1963), en Death and Diamonds (1968).
Ge'ez
Ge'ez was die amptelike taal van beide die Koninkryk Aksum en die Keiserryk van Ethiopië. Dit word vandag nog net as 'n liturgiese taal in die Ethiopiese en die Eritrese Ortodokse Kerk asook deur die Beta Israel gebruik.
De Waal Venter
Herkoms en vroeë lewe
Philippus Arnoldus de Waal Venter is op 7 Mei 1942 in Pretoria gebore. Sy ouers is Frans Venter en Lucy de Waal. Hy is die oudste van drie kinders en het twee jonger broers, Georg en Francois. Weens sy pa se beroep as polisie-offisier word hy gereeld verplaas en die gesin verhuis dus baie. As ’n resultaat woon hy ses verskillende laerskole aan die Witwatersrand by. Die eerste een is in Mayfair-Wes in Johannesburg en hy sluit sy laerskoolloopbaan af aan die Laerskool Theo Wassenaar in Robertsham in die suide van Johannesburg, waar hy bekroon word as die skool se mees verdienstelike leerling. In 1955 gaan hy na die Hoërskool Monument in Krugersdorp, waar hy van 1956 in die koshuis is. Hier presteer hy in die middelafstande in atletiek en is lid van die skool se leerlingraad. In 1959 matrikuleer hy.
Verdere studie
Hierna studeer hy verder aan die Universiteit van Pretoria, waar hy hom aanvanklik inskryf as mediese student. Sy mediese studies is egter nie ’n sukses nie en na drie jaar studie verlaat hy in 1963 die universiteit en sluit hom as klerk by die Staatsdiens aan. Sy ouers het intussen na Pretoria verhuis en hy woon by hulle in. In hierdie tyd studeer hy deeltyds verder aan die Universiteit van Pretoria en ook aan die Universiteit van Suid-Afrika, waar hy vakke soos Frans, Duits, Afrikaans-Nederlands, Engels en Wysbegeerte neem. Sommige van hierdie vakke skryf hy af, maar hy behaal nie ’n graad nie.
Loopbaan
In 1965 word hy aangestel as assistent-redakteur van SARP, die amptelike nuusblad van die Suid-Afrikaanse Polisie. Hy is in Junie 1966 een van die stigterslede van die tydskrif Wurm (saam met Jeanne Goosen en Menno Stenvert) en is ook redakteur van hierdie tydskrif. In 1968 aanvaar hy ’n betrekking in Johannesburg as reklameskrywer en in 1969 word hy aangestel as omroeper-regisseur by die Afrikaanse Diens van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK). Hy trou op 11 Januarie 1969 met Erla Louw, ’n arbeidsterapeut, en hulle het vier kinders: twee dogters en twee seuns. Hulle vestig hulle in Noordheuwel in Krugersdorp.
In 1970 verlaat hy die SAUK om weer terug te keer na die advertensiewese as kopieskrywer, waar hy die res van sy loopbaan deurbring, onder andere as skeppende direkteur by die reklame-agentskap BLGK. Hy is in 1994 stigterslid en eerste voorsitter van die Kopieskrywersforum en later is hy ook stigterslid en dien op die keurkomitee van die gesogte jaarlikse Pendoring reklametoekennings. Vir ’n aantal jare dien hy ook op die paneel van beoordelaars vir die jaarlikse Mondi-toekennings vir joernalistiese werk. Deur die jare bied hy ook verskeie radioprogramme aan, onder andere in 1999 op Punt Geselsradio. Nadat hy betrokke was by die tydskrif De Kat, word hy in 1997 aangestel as redakteur van Leeftyd, ’n tydskrif wat gemik is op die leser van ouer as vyf en dertig wat op soek is na geestelike en liggaamlike gesondheid. In 1990 ontvang hy die ATKV-reklameprys vir die beste Afrikaanse advertensie wat in 1989 verskyn het.
Aftrede
Ná sy aftrede in 2000 word hy 'n professionele fotograaf en doen vryskutwerk as konsultant op die inhoud van webwerwe. Hy betree ook die politiek en word in 2011 verkies as 'n Demokratiese Alliansie-raadslid vir Krugersdorp.
Venter is op Sondag 20 Maart 2022 oorlede.
Poësie
Reeds op hoërskool wen hy ’n skryfwedstryd met sy wenopstel en as student word van sy gedigte reeds in September 1962 in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer. Hy is in Junie 1966 een van die stigterslede van die tydskrif Wurm (saam met Jeanne Goosen en Menno Stenvert) en is ook redakteur van hierdie tydskrif. Skrywers soos D.P.M. Botes, Phil du Plessis, Casper Schmidt, Marié Blomerus, Wilma Stockenström en Wopko Jensma was gereelde bydraers tot hierdie tydskrif. Van sy gedigte word in 1965 in Stiebeuel 2 opgeneem deur D.J. Opperman en F.J. le Roux en daarna verskyn in 1966 die bundel Klawer saam met Menno Stenvert en D.P.M. Botes. Later in 1966 gee hy sy eerste selfstandige bundel uit onder die titel Kiem. Hierdie bundel staan nog in die teken van tegniese onafgerondheid en bevat weinig verse wat in hulle geheel geslaagd is. Die idee-inhoud van die groot aantal gedigte oor persoonlike en fisiese details is ook skraps, al probeer hy duidelik om modern aan te doen en die onsegbare of gewaagde onder woord te kry. Dit is hoofsaaklik stemmingspoësie met liefde as basis, met Die maraboe as hoogtepunt. Hierdie bundel verower in 1963 in manuskripvorm die Staatsprys vir Poësie, ’n prys wat destyds uitgeloof is deur die Departement van Onderwys, Kuns en Wetenskap.
Die opvolgbundel Pols is ’n groot vooruitgang met die deurlopende motief van lewe, ritme en passie wat in die titel gesuggereer word en die bundel tot ’n hegte eenheid saamsnoer. Die bundel bevat drie afdelings, wat vanuit ’n sekere perspektief die progressie van die mens as paringsorganisme, sy verhouding met homself en veral die boosheid binne hom en die relativering hiervan in sy bestaan in die wye samelewing uitbeeld. Die eerste afdeling bevat dan verse waarin klem gelê word op begin of geboorte, van die self, die liefde, ’n verhouding, ’n kind of vaderskap. In die tweede afdeling word die polsing van die lewe self die tema, in sy kreatiewe, bedreigende, heerlike of beskamende werklikheid. Hierdie tema word verder gevoer in die werklikheids- en natuurgedigte van die derde afdeling, waar die ek as bedreigde telkens gestel word teen die bedreigings wat uit die bestaan voortspring, terwyl die ek ook onlosmaaklik deel is van hierdie bestaan. Hoogtepunte in die bundel is Oom Freud, oupa Pithecanthropus en Kartografies, my seun.
In 2017 verskyn sy digbundel, Oop sirkel, by Naledi Uitgewers.
In sy resensie van Oop sirkel skryf Bernard Odendaal in Versindaba (Oktober 2017) die volgende:  "Redelikheid, emosionaliteit en sintuiglikheid as fasette van, uiteindelik, dieselfde menslike belewing; wetenskap, filosofie en kunsbeoefening – dié instrumente of vermoëns word uitgebeeld as ewe openbarend van die wonderlike en dikwels onvoorspelbare bestaansdimensies wat vanuit die alledaagse te beleef is. Die belangrikste voorwaardes blyk ’n beskoulike en belewingsoopgesteldheid, en ’n wil tot (self-)ontdekking te wees."
Versamelbundels
Van sy verse word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende Groot verseboek en Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, asook Goudaar, S.A. in poësie, Groen, Poskaarte en Woordreise, terwyl die kindervers Net so min opgeneem word in Rymreise. Hy publiseer ook gedigte in verskeie tydskrifte, insluitende Wurm, Sestiger, Standpunte en Tydskrif vir Letterkunde. In die sestigerjare skryf hy ook lirieke wat deur sy toekomstige vrou, Erla Louw, getoonset word en sy en haar vriendin Annemarie Dawson neem selfs ’n langspeelplaat met hierdie liedjies op onder die titel Die Doedies sing doemmelliedjies.
Engelse poësie
In 2010 verskyn sy Engelse digbundel Entangling states of mind in beide ’n sagteband-uitgawe wat op aanvraag gedruk word en ’n elektroniese kopie. Die bundel word in drie afdelings verdeel, naamlik Hacking the human mind (gedigte oor die veelvuldige wyse waarop die menslike brein die werklikheid verwerk), Grasping my pencil with my toes (waarin die werklikheid met ’n goeie skeut humor ondersoek word), en Rhyming hunger with the right to live (gedigte oor die ekologie en faktore wat die omgewing bedreig). Hy skryf gereeld gedigte in Engels en Afrikaans en plaas dit op sy blog Poetry en poësie. Verder vertaal hy ook poësie uit verskillende Europese tale en is besig met ’n projek om die Nobelpryswenner Tomas Tranströmer se gedigte uit Sweeds in Afrikaans te vertaal, waarvan sommige reeds op LitNet gepubliseer is. Hy het ook gedigte van onder andere Pablo Neruda vertaal.
Drama
Hy skryf ook verhoogdramas en radiodramas. P.J. du Toit neem sy eenbedryf In lewende lywe in die versamelbundel Drie… twee… een op en sy radiodrama Die werklike Buys Buys in die versamelbundel Fasette. Die werklike Buys Buys word vir die eerste keer op 5 Maart 1984 uitgesaai en in 1985 deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns bekroon met ’n Erepenning vir Afrikaanse Radiohoorspele. Dit word ook met die Idem-prys bekroon as die beste radiodrama van die jaar. Hierdie is ’n toekomsdrama met die wêreld wat gevaarlik oorbevolk is. Die hoofkarakter, Buys Buys, is ’n werklikheidskepper wat met behulp van elektroniese middele ’n ander werklikheid vir mense skep sodat hulle in ’n virtuele wêreld die werklikheid kan ontvlug. Hierdie radiodrama word ook opgeneem in Die piekfyn Afrikaans leesboek. Wat dan? verower in 1988 ook die Idem-prys. Die radiodrama Stof word in 1975 uitgesaai en in 1976 deur die SAUK ingeskryf vir die Prix d’Italia-prys, waarna dit ook in België uitgesaai word en opgeneem word in die versamelbundel Hoorspelkeur. Die handeling vind tydens ’n treinreis plaas. Die ongetroude student Kotie is swanger en ’n passasier op die trein. Sy wou haar kêrel vermoor en die kondukteur Marais kry haar net voor sy wil selfmoord pleeg. Hy oortuig haar dat sy onskuldig is, omdat sy nog niks gedoen het nie. Sy was dan die stof, simbool van besoedeling, van haar hande af. Hierdie radiodrama is in Engels, Nederlands en Frans vertaal en word ook met die Idem-prys bekroon as beste radiodrama van die jaar.
Hy skryf ook die wetenskapsfiksie jeugdrama Yslik baie oeslak, wat opgeneem word in die versamelbundel Van die banke op die planke, saamgestel deur Elise van Wyk. Dit is ’n drama wat natuurbewaring as tema het en waarsku teen die gevare van oorbenutting van hulpbronne. Die tienderjarige stappers Nanine, Pieter, Adam en Nampti oornag in die veld, waar hulle vir Mongmoennet (afgekort as Mong), ’n wese van die planeet Skosju, ontmoet. Mong vertel hulle dat daar geen plante of diere meer op hulle planeet bestaan nie, omdat hulle die planeet verwoes het deur al hulle hulpbronne op te gebruik. Hy is op die aarde om te soek na oeslak, sodat hulle weer ’n ekologie aan die gang kan sit. Dit blyk dat oeslak water is, wat noodsaaklik is vir die voortbestaan van ’n ekologie.
Aloe hildebrandtii
Aloe hildebrandtii is 'n aalwyn wat endemies aan Somalië is.
De Waal Venter
Drama
In November 1990 word die aktuele radiodrama Thipa (wat “mes” beteken”) in die program Radioteater uitgesaai. Dit was waarskynlik die eerste keer dat Radio Suid-Afrika ’n hoorspel opvoer en uitsaai waarin swart spelers Afrikaans praat. In die hoorspel word die konfrontasie uitgebeeld wat heers tussen swart en wit in Suid-Afrika en die houdinge, vooroordele en wanopvattings. Ook die empatie wat tussen rasse bestaan word ontgin. Soos die titel aandui word die mes ’n belangrike simbool in die stuk. Twee seuns, Etienne en Tanzi, het kontak verloor en ontmoet mekaar toevallig jare later weer in ’n hyser wat vassteek en hulle dwing om saam ’n plan te bedink om uit hul dilemma te kom. As jong seuns was die mes vir hulle ’n begeerlike speelding en hierdie simbool koppel dan hulle kinderwêreld met die grootmenswêreld. Die geweld, broedermoord, rassehaat, politieke omwentelinge en ouerliefde verwys alles terug na die mes-simbool, met die oupa ’n belangrike bindende figuur in die drama, wat die voorvaderlike gees word wat die twee seuns met sy wysheid lei.
Hy skryf ook die ongepubliseerde verhoogdrama Vossie, ’n satiriese komedie. Hoeveel tone het ’n bobbejaan? is ’n toneelstuk vir jonger kinders. Hier moet ’n groot aantal dierekarakters besluit op ’n voorsitter vir die diere. Bobbejaan probeer die ander diere met raaisels uitoorlê.
Vanaf 1969 skryf hy verskeie verhale en kortverhale vir die Afrikaanse radiodiens en so laat as 2009 word sy radiovervolgverhaal Die blombroers oor Radiosondergrense uitgesaai. Verder skryf hy die draaiboek vir die televisiereeks Die seders van Libanon en die draaiboek vir die rolprent Plekkie in die son, wat gebaseer is op die roman van Ena Murray.
Jeugverhale
Op prosagebied fokus hy veral op kinder- en jeugverhale, met wetenskapfiksie wat ’n gewilde genre is. Die vyf-millimeter-avontuur speel af in die jaar 2016 en beskryf die probleme wat die wetenskap en tegnologie kan veroorsaak as dit in die verkeerde hande beland. Kong en Theo stel ondersoek in na die geheimsinnige navorsing in die laboratorium van dr. Breda en word verklein totdat hulle slegs vyf millimeter lank is. In hierdie formaat kan hulle vanuit ’n ander perspektief help om wetenskapskurke te fnuik.
Vyfff is ruimtefiksie van vreemde wesens op ander planete. Die verteller, Waldemar die Beskeie, en sy span van vyf moet die ontvoerde Voorsitter van Sdon, Lor, opspoor. Die span van vyf is Fiff, ’n Olfaktiaan, wat met geure kommunikeer en soos ’n dubbelbedmatras lyk; die skone Penni, jongedame Van-die-eilande en ook ’n Spesiale Agent; graaf André Slink, ’n baie gesofistikeerde losbol wat in der waarheid ’n Spesiale Spesiale Agent is; die reusagtige Barbar met sy wilde bos geel hare en harde lag en die klein, donker Okei Mpanza. Die soektog neem hulle van een uithoek van die Melkwegstelsel na die ander. In die voorwoord word die illusie geskep dat wat volg nie fiksie is nie, maar ware gebeure wat nog moet plaasvind.
In Mieg se kort en lang middag is Mieg (kort vir Michal) ’n standerd agt seun wat by ’n supermark werk om geld in te samel vir ’n rekenaar. Hy help ’n vrou Saterdagmiddag na toemaaktyd met die dra van haar inkopies en sy bied hom tee aan in koppies wat hom aan die sterre laat dink. Sy bied aan om sy horlosie reg te maak en skielik bevind hy hom in ’n staat waar die bekende dimensies (ruimte, tyd en perspektief) opgehef word. Mieg beleef drie avonture (of drome) wat verlede (in die Afrika-natuur), hede (by die see) en toekoms (op die maan) verteenwoordig. In die verlede bevind hy hom in prehistoriese Afrika, waar hy aan die kake van ’n leeuwyfie ontsnap en saam met Doibo en die swanger Odiba na die ommuurde stad reis. In die hede besoek hy ’n visfabriek en gaan saam met die vissers uit op see en verdrink byna. In die toekoms bevind hy hom op die maan, waar hy op Daaf se plaas werk totdat hy genoeg geld het vir ’n pendeltuigkaartjie terug aarde toe. Hoewel hierdie avonture verlede, hede en toekoms omvat, verloop daar in werklikheid slegs ’n driekwartier voordat hy weer in sy eie hedendaagse werklikheid beland. In hierdie allegorie met sy boeiende avonture slaag Mieg daarin om sy ma se dood en sy vrees vir die lewe te oorkom. Hierdie boek word later aan skole voorgeskryf.
Swaartekrag een komma een handel oor ’n toekomstige ruimtereis van twee tienerseuns (Pit en Ovvie) en ’n tienermeisie (Aloha, Pit se suster). Die titel verwys na die wyse waarop veranderde swaartekrag ’n invloed op die mens het tydens ruimtereise. Hulle word in die ruimte ontvoer deur die Taumi, ’n ras buiteruimtelike wesens wat meer oor die aarde en sy bewoners wil uitvind. Sonder dat hulle dit weet, word hulle onderwerp aan ’n toets wat van groot belang is vir die aarde se bevolking. Hulle slaag daarin om te ontsnap en te midde van ’n helde-ontvangs terug te keer na die aarde. Die skrywer slaag daarin om die vreemde wesens, hulle wêreld en denkpatrone oorspronklik, geloofwaardig en interessant voor te stel, met veral ’n belangrike les oor die ekologie. Die weghollers van Teev is weer wetenskapfiksie, met illustrasies deur Anton Kannemeyer, en word uitgegee in die Ekonopret Leesreeks van Juta Gariep.
Louwtjie help soek is vir jonger kinders en vertel van Louwtjie wat sy ouma help soek na haar bril, maar leer dat die oorsaak van ’n probleem eers bepaal moet word voordat jy tot aksie kan oorgaan.
The Great Stir Trial word uitgegee in beide ’n slapband-uitgawe wat op aanvraag gedruk word en ’n elektroniese kopie. Op die planeet Erda is daar geen diere waarop mense kan ry nie en ook nie meganiese voertuie nie. Mense loop dus waar hulle ook al wil wees. Leerlinge aan die Imperial School wil die wrede Grith onttroon as skoolleier en vir Ayjay in sy plek aanstel en dien so ’n voorstel aan die Skoolraad. Die raad besluit dat ’n Stir Trial (’n wedloop wat oor twaalf ure gehardloop word) die saak sal beslis. Die konflik kring uit en die onderwyser “Turnip” Boolibat skaar hom aan die kant van die radikale New Imperialists, terwyl die onderwyser Beekay hom beywer vir ’n vrye samelewing. Ayjay vind dat daar donker magte is wat teen hom kragte meet en pogings word aangewend om hom te vermoor. Beide hy en Grith vind uit dat die uitmergelende wedloop alles van hulle verg. Hierdie is weereens ’n refleksie van die kragte binne die normale samelewing wat die skrywer in ’n eksotiese milieu plaas.
Kortverhale
Reeds in 1965 publiseer hy kortverhale in Sestiger en later ook in Tydskrif vir Letterkunde. Oop toe bevat kortverhale vir volwassenes en hierdie bundel word in 1990 genomineer vir die Rapportprys. Die titel van die bundel suggereer reeds die teenstellings waarmee in die verhale gewerk word, wat insluit man en vrou, fantasie en wetenskap, sag en hard en droom en werklikheid, met die teenstellings wat soos oop en toe ook verskillende aspekte van dieselfde wese kan voorstel. Die verhale het oorwegend erotiese temas, wat merendeels die stimulus is vir fantasie, wat onder andere in beskrywing van angs- en vervullingsdrome uitgebeeld word. In Bytplek vergroot die ruimte tot ’n reis tussen planete in die buitenste ruimte, terwyl die ruimte in In teenstelling met vroue verklein tot ’n reis in die vaginale ruimte van die vrou. Hierdie spel met ruimtes maak perspektiefwisseling moontlik en in Twee stemme word byvoorbeeld ’n derde stem by die stemme van die man en vrou gevoeg, naamlik die stem van die ongebore fetus. Die skrywer gebruik ook  die psigoanalitiese insigte van Freud en Jung om die orale fantasieë en verskillende angste van die mens te verwoord.
Verskeie van sy kortverhale word in versamelbundels opgeneem. Dit sluit in Die man staan op in Bloudruk onder redaksie van Tom Gouws; Amper ’n njippits-fokkerij in Drif onder redaksie van Lindeque de Beer; Juffrou Blinkoë in Dogters van Afrika onder redaksie van Riana Scheepers; Meganika van liefde in Indaba onder redaksie van Pieter Meyer en Van voor af in Liefde loop ver onder redaksie van Jeanette Ferreira. Van sy boeke word ook in Engels vertaal.
In 1984 verwerf hy die eerste prys in die Afrikaanse afdeling vir ’n reisverhaal wat deur Die Vlieënde Springbok, tydskrif van die Suid-Afrikaanse Lugdiens, uitgeskryf is. Die prys was twee Goudklas-vliegkaartjies na Europa. Sy verhaal is getitel Klein klippie ver gooi en beskryf ’n reis van Johannesburg na Kaapstad en van daar na Laingsburg. Van sy ander gepubliseerde reissketse sluit in Die ongemerkte olifant in De Kat van September 1985, Guerna in Die Vlieënde Springbok van Desember 1985 en Waar mens by jouself verbyloop in Die Vlieënde Springbok van Januarie 1986.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Nicolaas Andries Blanckenberg
N.A. Blanckenberg was ’n onderwyser en later vise-rektor aan die Graaff-Reinet Onderwyskollege. As klassikus was hy bekend vir sy vertalings van Vergilius se werke van Latyn na Afrikaans.
Lewe en werk
Nicolaas Andries Blanckenberg is in 1904 in Malmesbury gebore. Hy word groot op die plaas Olifantskop naby Langebaan. Sy naskoolse studies is aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy in 1925 ’n B.A.-graad, in 1927 ’n Hoër Onderwysdiploma en in 1940 ’n M.Ed.-graad verwerf, laasgenoemde met ’n verhandeling oor “Die psigologie van spelmoeilikhede: ’n literatuurstudie”. Na sy kwalifikasie as onderwyser wy hy hom tot met sy aftrede in 1969 in verskeie hoedanighede aan hierdie beroep. Eers is hy onderwyser op Beaufort-Wes en Noupoort en word dan vanaf 1929 tot 1945 hoof van die Middelbare Skool op Cookhouse. Hierna is hy hoof van die Oefenskool op Graaff-Reinet en daarna dosent en later vise-rektor van die Graaff-Reinet Onderwyskollege. As inspekteur bedien hy hierna tot met sy aftrede in 1969 veral die Kaapse Weskusstreek. Hy trou met Edna Paterson en op haar dood van kanker, trou hy met Ada Marianna Ferreira. Ada is op 25 Augustus 1973 oorlede. Hy het ’n seun, Angus, en 'n dogter, Sheena (1931 - 1940), uit sy eerste huwelik. Na aftrede vestig hy hom op die oewers van die strandmeer by Langebaan en wy hom aan sy groot liefde, die vertaling van Latynse poësie in Afrikaans. Sy laaste jare bring hy deur in ouetehuise in Somerset-Wes en die Strand. Hy is op Sondag 24 Julie 1988 in Huis Ametis in die Strand oorlede.
Jeu de paume
Die term word vandag in Frankryk gebruik om na saaltennis te verwys of na 'n baan waarin die ou of moderne spel gespeel is, of gespeel word. Die binnemuurse weergawe word soms jeu de courte paume of net courte paume (kortpalm) genoem om dit te onderskei van die buitemuurse weergawe, longue paume, wat op 'n groter baan gespeel word.
'n Aantal belangrike geboue in Frankryk staan bekend onder die naam jeu de paume, merendeels weens hulle ligging naby tennisbane of plekke waar die bane vroeër bestaan het. Verskeie kunswerke dra ook die naam, insluitend die serment du jeu de paume ('die Eed op die Kaatsbaan') in die Paleis van Versailles. Dit beeld die formele aankondiging van die Franse Rewolusie uit wat op 20 Junie 1789 in die Salle du Jeu de paume afgelê is.
Carel Struycken
Carel Struycken (gebore 30 Julie 1948) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Addams Family (1991), Addams Family Values (1993), en Men in Black (1997), en in die televisiereeks Twin Peaks (1990).
Jeu de paume
'n Kunsmuseum met roterende uitstallings, die Galerie nationale du Jeu de Paume, dra ook nie naam. Dit is geleë aan die noordekant van die Tuileriespark in die middel van Parys.
Nicolaas Andries Blanckenberg
Skryfwerk
Saam met sy tweede vrou skryf hy vroeg in die sestigerjare verskeie leesboekies vir gebruik op laerskool, insluitende “Die boot en die bal”, “Fluit-fluit vooruit”, “Land, lug en see”, “By die voor”, “Die wye wêreld”, “Klinkende dade”, “Speeltyd” en “Voel-voel vorentoe”.
Jeu de paume
Afgeleide sportsoorte
Verskeie sportsoorte se oorsprong kan teruggespoor word na die ou Franse spel.
Handspele: Raketspele
Nicolaas Andries Blanckenberg
Publikasies
1977 - Die Romeine (saam met Joan Forman)likasiesu
Vertalings
1975 - Landelike poësie: Bucolica en Georgica – Vergilius
1980 - Van wapens en ’n man – Vergilius
Longue paume
Longue paume is 'n buitemuurse weergawe van jeu de paume, 'n voorganger van moderne tennis. Honderde jare gelede was dit baie gewild, veral in Frankryk. Dit is een van die sportsoorte wat by die 1900 Somer Olimpiese Spele gespeel is. Vandag word die spel hoofsaaklik in die Picardiestreek gespeel. Die beheerliggaam van die sport is die Fédération Française de Longue Paume met sy hoofkantoor in Amiens.
Eksterne skakels
Pallacorda
Kei-appel
Die Kei-appel (Dovyalis caffra) is 'n struik of klein boompie wat inheems aan Suider-Afrika is. Die boompie word dikwels as heinings aangeplant, die verspreiding strek vanaf die Groot-Keirivier in die suide, waaruit die algemene naam kom, noordwaarts langs die oostekant van die kontinent deur KwaZulu-Natal, Mpumalanga en Limpopo. Buite Suid-Afrika is die spesie inheems in Eswatini, Malawi, Mosambiek en Zimbabwe.
Identifikasie
Die takke het sterk, reguit dorings en die blare word dikwels saamgehoop aan die basis van die dorings gedra.
Dit word gewoonlik in droë bosse aangetref waar dit tot 6 m hoog word. In vogtiger oop bos bereik dit sy grootste grootte van ongeveer 8-9 meter. Knoppe aan die onderkant van die ruggraat produseer trosse van afwisselend gerangskikte eenvoudige eiervormige blare van 3-6 cm lank.
Voeding
Die Kei-appel is 'n tradisionele voedselplant in die gebiede waar dit voorkom, en het die potensiaal om voeding te verbeter, voedselsekerheid te bevorder, landelike ontwikkeling te bevorder en volhoubare landversorging te ondersteun.
Nanette van Rooyen
Nanette van Rooyen is ’n Afrikaanse skryfster wat boeke skryf vir kinders en volwassenes.
Kei-appel
Voeding
Die vrugte is vlesig, 'n heerlik-eetbare heldergeel of oranje bolbessie met 'n deursnee van 2,5–4 cm, met 'n eenvormige kleur wat verskeie klein sade bevat. Die produksie is dikwels oorvloedig en laat die takke swaar afhang gedurende die somer. Die vrugte herinner aan 'n klein appeltjie, en jellie en konfyt word met die vrugte gemaak. Hulle is sappig, smaaklik en baie suur.
Nanette van Rooyen
Lewe en werk
Hendriena Jeanetha (Nanette) van Rooyen is op 3 November 1962 op Sutherland gebore as dogter van ’n bankbestuurder wat gereeld verplaas word. Haar broer is ses jaar jonger as sy. Sy matrikuleer aan die Hoërskool Vredenburg en studeer vanaf 1981 verder aan die Universiteit van Stellenbosch. Hier behaal sy in 1983 die B.A.-graad met Afrikaans-Nederlands en Xhosa as hoofvakke en dan verwerf sy die Hoër Onderwysdiploma in 1984. Na ’n jaar van onderwys gee aan Umtata High School in die Transkei, aanvaar sy in 1986 ’n betrekking by Perskor Uitgewers in Kaapstad as redaksielid. In 1988 word sy redaksielid by Delos binne Nasionale Pers, in 1991 redaksielid by Juta Uitgewers en in 1994 uitgewer by Vlaeberg Uitgewers. Vanaf 1995 begin sy werk as vryskut-boekredakteur en lewer gereeld joernalistieke bydraes vir Klein-Burger. In samewerking met Zaresa Bosman, die skryfster van Craft-boeke, behartig sy in 1999 maandelikse lesersdae vir Klein-Burger by skole en sy doen ook boek- en filmresensies vir hierdie publikasie. In 1999 is sy een van die stigterslede van Amandla Wabafazi, die vrouebemagtigingsmaatskappy wat handel onder die naam ARISE (African Renaissance Investment Social Enterprise). Sy voltooi ’n opknappingskursus in poësie by die Letterkundesentrum in Stellenbosch in 2000, asook die driemaande-skryfkursus op SkryfNet onder leiding van Petra Müller en George Weideman. In 2003 skryf sy in vir ’n M.A.-graad in Skeppende Skryfkuns aan die Universiteit van Kaapstad wat sy in 2005 onder leiding van Etienne van Heerden verwerf. Die titel van haar verhandeling is “Die kontemporêre kortverhaal van die vrou in die stad”. Sy woon saam met haar advokaatman Rudi van Rooyen en twee dogters, Sabina en Leah, in Groenpunt in Kaapstad.
Kei-appel
Verspreiding
Alhoewel dit inheems is aan Suider-Afrika, is dit ook ingevoer in die Middellandse See, Kalifornië, Florida en ander streke met subtropiese en warm gematigde klimate. Op hierdie plekke word dit meestal as 'n sierplant gekweek, aangesien dit gewild is as 'n ondeurdringbare heining. Dit is sout- en droogtetolerant, dus nuttig vir kusontwerp in droë streke.
Rhizophoraceae
Rhizophoraceae is die wortelboom-familie wat hoort tot die orde Malpighiales. In Suid-Afrika is daar vier boomspesies uit drie verskillende genera en drie verskillende families wat met wortelboom-moerasse geassosieer word; die genera Ceriops, Rhizophora en Bruguiera in hierdié familie. Daar is 120 spesies wêreldwyd wat hoort tot die familie waarvan tien in Suider-Afrika voorkom en almal is bome.
Nanette van Rooyen
Skryfwerk
Na ’n werkverwante besoek aan die Kinderboekfees in Bologna in Italië word sy gemotiveer om self kinderboeke te skryf. Meeste van haar kinderboeke word in Engels vertaal en sommige ook in Zoeloe, Xhosa, Sesotho en Tswana. Sy begin haar skryfloopbaan met boeke vir kleuters. “Onkel en Pops” is die verhaal van twee katte wat soms in rym met mekaar praat en ontdek dat die rare reuk en nagtelike geskreeu behoort aan die nuwe baba in die huis. “Houtpapegaaie praat mos nie” vertel van twee houtpapegaaie wat graag lewendige voëls wil wees wat kan praat en vlieg. In “Lila langs die rietkuil” maak Lila vir haar vier kleipopmaats op stokke wat sy langs die rietkuil plant en met wie sy allerhande verbeeldingspeletjies speel. “Maaneiers” vertel van Pepi se verbeeldingreise met sy maantuig en hierdie boek verwerf in 1996 ’n ATKV kinderboektoekenning vir ouderdomsgroep 6-7 jaar. “Die groen koei” vertel van Tumi en die groen koei wat net hy kan sien. “Leah se meermin” is ’n prenteboek. Sy skryf ook etlike stories in die “Sterstorie”-reeks (“Troetelengel”, “Mister Ben wou gaan boemel”, “Fantoli”, “Hasie uit die hoed”, “My ouma is ’n model”, “Babbels, die lui sirkusnar”, “Sollie die skipper”, “Bloudans”, “Wat is drakie?” en “My kat se naam is Maandag”) en die vervolgverhaal wat in 1999 in Klein-Burger verskyn, “Die komperprinses”. In 2011 wen die manuskrip van haar jeugroman “Ek was hier” LAPA se jeugromankompetisie, wat deur die beoordelaars beskryf word as ’n moderne straatkuns-liefdesverhaal. Frankie van Luffelen is in graad 10 en is lid van ’n eksentrieke familie. Haar neurotiese ma Elena is ’n gesondheidsfanatikus en haar Vlaams-sprekende pa Ben lyk soos Attila die Hun, maar is ’n sjef met sy eie kookskool. Frankie sien ’n swart rot uit karton gesny met gloeiende rooi oë op haar vensterbank en later volg graffiti-boodskappe aan haar. Frankie vermoed dat die nuwe seun, die Tsjeggiese Milan Kucharzik, daarvoor verantwoordelik kan wees. Milan se pa het as seun saam met sy ouers uit Tsjeggo-Slowakye gevlug. Frankie en Milan se ontluikende verhouding word aangebied teen die dinamiek van gesinsverhoudings. Hierdie boek word op skool voorgeskryf.
Rhizophoraceae
Spesies
Van die Suid-Afrikaanse spesies is:
Nanette van Rooyen
Skryfwerk
Benewens haar kinderboeke skryf sy ook vir volwassenes. Sy verower in Maart 1996 die tweede prys in die De Jager-HAUM kompetisie vir die kortverhaal “Offerblomme”, ’n vernuftige interpretasie van die sprokie in die algemeen en die verhaal van Rooikappie in besonder. In 1999 is sy die wenner van die De Kat Vonkfiksie-wedstryd met haar kortverhaal “Tollie Hans”. Hierin verwerk ’n bejaarde haar herinneringe aan haar minnaar na sy dood. Beide hierdie verhale word opgeneem in die kortverhaalbundel “Om te vlerk”, waarin sy tref met haar vermoë om met ’n enkele beeld die essensie van ’n karakter vas te lê. Die agtergrond van die verhale wissel van die realistiese tot die bonatuurlike en die okkulte en die verhale het as deurlopende tema die weerloosheid van vroue en kinders. Die aksie vind plaas in verskeie geografiese gebiede, van die Suid-Afrikaanse platteland en Groenpunt in Kaapstad tot by stede in Oos-Europa. In 2002 ontvang “Om te vlerk” die RAU Mardene Marais-prys vir debuutwerke. Die eerste kortverhaal wat sy wil voorlê vir haar meestersgraad word veel langer as ’n gewone kortverhaal en die uiteinde is haar eerste roman, “Chinchilla”. Dit vertel die verhaal van die mishandelde vrou Lea wie se baba dood gebore word nadat haar dronk man, ’n geneesheer, haar op die maag geskop het. Sy verlaat hom en keer terug na haar geboorteplek, ’n plaas naby Sutherland, waar daar met chinchillas geboer word. Hier besin sy oor haar lewe in die teenwoordigheid van die liefde en wreedheid wat ’n lewe na aan die aarde kenmerk. Die roman vra groot lewensvrae, soos die rol van wreedheid en die instinkte wat dit veroorsaak en die betekenis van vryheid in ’n gemeenskap waar gevangenskap aan ander wesens opgedwing word. Die chinchillas word simbool van die geweld wat teenoor weerloses gepleeg word. “Chinchilla” is in 2008 op die kortlys vir die M-Net-prys. Haar kortverhale word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder “Douspoor” en “Vonkfiksie”, terwyl “Tollie Hans” ook opgeneem word in “Die Afrikaanse Kortverhaalboek”.
Albulidae
Die Beenvisse (Albulidae) is 'n vis-familie wat tot die orde Albuliformes behoort. Twee genera met verskeie spesies behoort tot dié familie. Twee van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Lede van hierdie visfamilie is langwerping en silindries gebou, met klein skubbe. Die mond is onder die snoet, die stertvin gevurk en die bekkenvinne is verder na agter op die pens geplaas.
Genera
Die volgende genera en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Cactaceae
Die Cactaceae is die kaktusfamilie. Dit is 'n groot plantfamilie uit die Amerikas, wat ook in ander dele van die wêreld indringerplante opgelewer het soos die Opuntia wat ook in Suid-Afrika wydverspreid voorkom.
Die kaktusse is sukkulente wat deur groot dorings gekenmerk word.
Lys van profetiese Bybelboeke
Hierdie is 'n lys van profetiese Bybelboeke in die Ou en Nuwe Testament van die Bybel (Christendom) en in die Tenach (Jodedom). In die Ou Testament / Tenach was die profete by uitstek kanale van God se kommunikasie met mense. Hulle was “hoorders” van God se boodskap, “sieners” van wat God beplan, “woordvoerders” van God wat sy wil aan die volk oorgedra het en “voorbidders” vir die mense wat by God vir hulle ingetree het.
Maiduguri
Maiduguri is 'n groot stad in die noordoste van Nigerië en het 'n bevolking van 1 197 497 in 2007 gehad. Die stad is die hoofstad van die deelstaat Borno. Die stad was van Britte in die 20ste eeu gestig.
Cactaceae
In Noord-Amerika is die Cactaceae een van twee belangrikste sukkulentefamilies van die woestyngebiede. Die ander een is die jukkas (Agavaceae). Die kaktusse is stam-sukkulente, die jukkas is blaar-sukkulente. Altwee groepe is CAM-plante wat oordag hulle huidmondjies geslote kan hou en snags wanneer dit koeler is deur die oop mondjies koolstofdioksied kan in- en suurstof kan uitasem. Die sukkulente weefsels stoor nie net vog nie maar ook die malaat wat snags gevorm en bedags gedekarboksileer word, wat 'n stap is in die fotosintetiese pad.
Kaktusse is vetplante en nie regte xerofiete nie. In die droogste woestyne waar reënval baie onreëlmatig is, of waar dit in die groeiseisoen vries, kan hulle nie oorleef nie. In Noord-Amerika word hulle veral in die Sonorawoestyn en dele van die Chihuahuawoestyn aangetref en baie minder in die Mojavewoestyn wat min somerreëns kry en waar die winters deur buitegewoon lae temperature gekenmerk word.
Kaktusse het vyf basiese morfologiese trekke:
Yaani King
Yaani King (gebore 10 Augustus 1981) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente In the Cut (2003) en The Prince and Me (2004), en in die televisiereekse Mad Men (2007) en Roomieloverfriends (2012).
Aloe gossweileri
Aloe gossweileri is 'n aalwyn wat endemies aan Angola is.
Eric Stuart
Eric Stuart (gebore 18 Oktober 1967) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pokémon: The First Movie - Mewtwo Strikes Back (1998), Pokémon 3: The Movie (2000), Pokémon Heroes (2002), en Yu-Gi-Oh!: The Dark Side of Dimensions (2016).
Bill Dean
Bill Dean (3 September 1921 – 20 April 2000) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Gumshoe (1971) en Scum (1979), en in die televisiereeks ITV Saturday Night Theatre (1969).
20 Maart
20 Maart is die 79ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (80ste in skrikkeljare). Daar volg nog 286 dae tot die einde van die jaar. Gewoonlik val die Maart-ewening op hierdie datum, wat die begin van die lente in die Noordelike Halfrond en die begin van herfs in die Suidelike Halfrond aandui, wanneer beide die dag en nag ewe lank is.
Geboortes
<!--almal rooi skakels, Oesjaar moenie uitvee, dit kan help later..........
Komma (lied)
Komma is die derde ballade wat Fokofpolisiekar geskryf het. Die lied breek weg van die groep se bekende klank en die lied is afgestroop slegs na Francois van Coke se stem en ŉ klavier as enigste instrument.
Komma is deel van die album Selfmedikasie. Die album sou aanvanklik slegs tien liedjies ophê, maar nadat Johnny de Ridder voor die klavier gaan sit het tydens opnames, het Komma die lig gesien.
Op 27 Februarie 2018 is die lied vrygestel en het meer as 240 000 kyke op YouTube.
“Ons was besig om Selfmedikasie klaar te skryf en ons het geen planne gehad om ŉ ballade by te gooi nie. Een dag het Johnny voor die klavier gaan sit en dit was die begin van wat Komma sou word. Hunter Kennedy het die lirieke begin skryf en teen die einde van die album se opnames het ons ŉ dag opsy geskuif om rowwe idees vir hierdie klavier-gedrewe lied te finaliseer. Ons was nie te bekommerd sou dinge nie bymekaar kom vir die liedjie nie; ons sou dit net laat staan het. Dinge het uitgewerk en Komma het aan die lewe gekom. Ek dink ons is almal gelukkig met hoe dit uitgedraai het en hoe spontaan die proses was. Partykeer is hulle juwele.”
Die musiekvideo is by Kirstenbosch Botaniese Tuine verfilm en die omgewing het die lied se weerspieël. Hierdie vertoning het deel gemaak van 2018 se Summer Concert reeks. Voor hierdie optrede het die groep vier jaar gelede in 2014 saam opgetree.
Lirieke
in jou gesig is ŉ sterrestelsel
ek is ŉ kind wat na die sterre kyk
as jy jou hande deur my hare vryf
in die donker
voel ek weerloos
voel ek weer klein
as die storm weer begin sanik
die berg brand
en die boom omwaai
en die vlamme aan my gordyne lek
dan skryf ek vir ons ŉ nuwe plek
want as die weer weer kom
sal dit kom om te bly
ek ken die skaamte en die kwesbaarheid
ek onthou ons het hardop gebid
en ek onthou ons het in ons skoolklere gevry
so ek skryf maar vir my ŉ wegkruipplek
Want ek weet die weer sal weer kom om te bly
maar
komma
kom maar
kom maar weer
hierdie keer is ek gereed
ek sal ŉ byl in my hand hê
iets oopbreek
ek ken van in die hoek geskop word en gil
jou teen die ruit stamp dat ons albei kraak
ek skryf maar vir my ŉ wegkruipplek
daar’s ŉ berg houtpiele wat brand in pleks van my verstand
kom maar binne
weer
Eksterne skakels
Webwerf: https://www.fokofpolisiekar.co.za/
Facebook: https://web.facebook.com/Fokofpolisiekarband/
Twitter: https://twitter.com/Fokofband
Instagram: https://www.instagram.com/fokofpolisiekar/?hl=en
Newari
Newari (नेपाल भाषा, Nēpāl bhāṣā), ook Newah Bhaye, is 'n Tibeto-Birmaanse taal wat in Nepal ontwikkel het. Dit word deur sowat 1,3 miljoen mense in Bhoetan, Indië en Nepal gepraat. Newari is een van die amptelike tale van Indië naas Engels en Hindi, asook van die Indiese deelstaat Sikkim. Newari word onder meer in Devanagari geskryf, 'n Brahmi-skrif uit die Indiese skriffamilie. Newari is nie verwant aan Nepalees nie wat tot die Indo-Ariese tale behoort.
Noordelike Seeroete
Die Noordelike Seeroete (Russies Северный морской путь) is 'n skeepvaartroete van die Atlantiese Oseaan na die Stille Oseaan aan die Siberiese kus van Rusland. Die grootste deel van die roete is deur die Arktiese Oseaan en dele is slegs 2 maande per jaar vry van ys. Voor die begin van die 20ste eeu het dit as die Noordoostelike Deurvaart bekend gestaan.
Die beweegrede vir navigering van die Noordoostelike Deurvaart was aanvanklik ekonomies. In die eerste millennium is die Wikings gemotiveer deur die behoefte om hulle gebied uit te brei en vir pels en ivoor.
Westelike dele van die deurgang is gelyktydig deur Noord-Europese lande soos Engeland, Nederland, Denemarke en Noorweë ondersoek wat op soek was na 'n alternatiewe seeweg na Sjina en Indië. Al het hierdie ontdekkingstogte misluk, is nuwe kuste en eilande ontdek. Die mees noemenswaardige is die 1596-ontdekkingstog gelei deur die Nederlandse seevaarder Willem Barentsz wat Jan Mayen, Spitsbergen, Bjørnøya en Nowaja Zemlja ontdek het.