cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Haifa
Haifa (Hebreeus: חיפה Cheifa, Arabies: حيفا Ḥayfā) is die grootste stad in die noorde van Israel en met 'n bevolking van 281 000 mense in 2017 die derde grootste stad in die land ná Jerusalem en Tel Aviv. Meer as 300 000 mense, hoofsaaklik van Joodse herkoms, woon in stede wat direk aan die stad grens, soos Krajot, Tirat Karmel, Ir haKarmel en Nesjer. Sedert 2008 word die Baha’i-wêreldsentrum deur Unesco as 'n wêrelderfenisgebied gelys.
V-bomwerpers
V-bomwerpers was drie Britse bomwerpers, die Avro Vulcan, die Handley Page Victor en die Vickers Valiant wat amper dieselfde tyd in diens gestel is om kernwapens te dra en te dien as afskrikmiddel teen die Sowjetunie. Hulle het die rol vervul van 1955 tot 1968. Die Vickers Valiant het eerste gevlieg in 1951 en is in diens gestel in 1955, die Avro Vulcan het die eerste keer in 1952 gevlieg en is in diens gestel in 1956 en die Handley Page Victor het die eerste keer gevlieg in 1952 en in diens gestel in 1958. Hierdie vliegtuie het ook as die V-mag bekend gestaan en sy hoogtepunt bereik in Junie 1964 toe daar 50 Valiants, 70 Vulcans en 39 Victors in diens was.
Haifa
Susterstede
• 2
V-bomwerpers
Die V-bomwerpers het al die skroefaangedrewe bomwerpers soos die Avro Lincoln en Boeing B-29 Superfortress (geleen van Amerika) vervang.
Oopbroninhoud
Die eerste aangetekende gebruik van die term "opebroninhoud" was waarskynlik die poging van die Koninklike Vereniging om, as ’n openbare onderneming, inligting oor die wêreld heen te versprei en deel.
V-bomwerpers
Al drie die bomwerpers was ontwerp om Brittanje se eerste atoombom, die Blue Danube, 'n vryval bom, te kan dra. Die bom was alreeds beskikbaar in November 1953 maar dit was eers in 1955 dat die Britse Lugmag oor 'n operasionele eskader, 138 Eskader, beskik het wat die bom kon dra. Alhoewel die Canberra reeds sedert 1951 in diens was, was sy bomlaai te klein vir die Blue Danube.
Oopbroninhoud
Erkenning
Die lys van oopbroninhoudprojekte is gedeeltelik gebaseer op die The Institutional Design of Open Source Programming (http://www.firstmonday.org/issues/issue8_1/schweik/index.html) beskikbaar by Firstmonday
V-bomwerpers
Dit is verbasend dat dit slegs negejaar geneem het vir die straalaangedrewe kernkrag bomwerpers om eskader diens te kan doen.
Michael Hogan (draaiboekskrywer)
Michael Hogan (17 September 1893 – 1 Januarie 1977) was 'n Britse skrywer en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente King Solomon's Mines (1937), Rebecca (1940), Arabian Nights (1942), en Fortunes of Captain Blood (1950).
Bibliografie van Elie Wiesel
Hierdie is 'n bibliografie van werke deur Elie Wiesel.
Rolprentverwerkings
Elie Wiesel se roman L'Aube (Dawn) is twee keer aangepas vir die silwerdoek:
Arthur Lasenby Liberty
Sir Arthur Lasenby Liberty (* 13 Augustus 1843, † 11 Mei 1917) was 'n Londense koopman en stigter van die afdelingswinkel Liberty & Co.
Piketberg (kiesafdeling)
Piketberg was, soos Malmesbury, van 1910 onafgebroke tot 1994 'n Swartlandse kiesafdeling vir die Suid-Afrikaanse Volksraad. Moorreesburg, wat tussen Malmesbury en Piketberg geleë was, het die dorp Wellington in die Boland ingesluit, is eers in 1933 afgebaken en omstreeks 1980 afgeskaf.
Arthur Lasenby Liberty
Liberty is as die seun van 'n klerasiehandelaar in Chesham, Buckinghamshire gebore en het op sestienjarige ouderdom met sy oom, wat kant verkoop het, begin werk. Later is hy deur 'n ander oom, 'n wynhandelaar, aangestel. In 1859 het hy sy leerjongenskap by 'n klerasiehandelaar begin, maar vervolgens besluit om liewer 'n aanstelling by Farmer and Rogers se Oriental Warehouse te aanvaar. Hier het hy in sy loopbaan gevorder tot bestuurder.
Jannie Moolman
Jannie Moolman is 'n tenoor wat opera en Afrikaanse liedjies sing. Hy het sy operaloopbaan in 1990 begin na voltooiing van sy BA-Kommunikasiekundegraad aan die Universiteit van die OVS. Van sy treffers sluit in: Liefling, Ons Winter Is Verby en Ek Mis Jou Elke Dag.
Arthur Lasenby Liberty
Farmer and Rogers het egter geweier om Liberty as vennoot tot die onderneming te laat toetree, en so het hy op 15 Mei 1875 sy eie afdelingswinkel in Londen se Regent Street geopen waar hy ornamente, tekstielstowwe en 'n verskeidenheid kunswerke uit die Verre-Ooste verkoop het. Liberty & Co. het aanvanklik 'n eklektiese mengsel van gewilde style aangebied, maar dan begin oorskakel na 'n heeltemal ander styl wat nou verbind was met die Estetiese Beweging van die 1890's, Art Nouveau (die "Nuwe Kuns"). Die onderneming is in só 'n mate met hierdie nuwe styl geassosieer dat in Italië na Art Nouveau as Stile Liberty verwys is. Liberty & Co. se gekleurde en bedrukte tekstiele, veral sy en satyn, het 'n verskil gemaak met hul subtiele en gesofistikeerde kleure en het veral in die dekades tussen 1890 en 1920 groot aanklank gevind by modeliefhebbers. Ná sy sukses in Engeland het Liberty in 1890 'n tweede winkel in Parys geopen.
Piketberg (kiesafdeling)
1910-1921
In die eerste algemene verkiesing na Uniewording word Michiel Johannes de Beer van die Regerende Party onbestrede verkies. Hy bly net LV tot 23 Augustus 1915 en in die algemene verkiesing op 20 Oktober 1915 wen Jan Hendrik Hofmeyr de Waal die setel vir die Nasionale Party met 'n meerderheid van 305 stemme teen die Suid-Afrikaanse Party se W.J. van der Merwe. Dit was een van net sewe setels wat die N.P. in Kaapland kon wen tydens sy eerste verkiesing. In Transvaal het hy vier gewen, maar in die Vrystaat 16 uit 'n moontlike 17.
Arthur Lasenby Liberty
In 1865 het Arthur Liberty met sy eerste vrou, Martha Cottam, in die huwelik getree, maar is van haar in 1869 weens owerspel geskei. In 1875 het hy met sy tweede vrou, Emma Louise Blackmore, getrou. Uit die huwelik is geen kinders gebore nie. In 1913 is Liberty tot ridder geslaan.
Jannie Moolman
Moolman was ook die aanbieder van die TV-program Kom ons Karaoke wat op kykNET uitgesaai is.
Handley Page Victor
Die Handley Page Victor  was 'n Britse bomwerper en het saam met die Avro Vulcan en die Vickers Valiant die sogenaamde V-bomwerpers gevorm. Die prototipe HP80 Victor WB771 het, te Boscombe Down, sy nooiensvlug op 24 Desember 1952 voltooi. Die eerste produksie model is in 1956 voltooi en kon die Mach 1 bereik in klein duikvlugte. Aflewering het in November 1957 aan die Britse Lugmag begin. Bomber Command het hulle operasioneel verklaar in April 1958 met 10 Eskader wat in diens gestel is.
Jannie Moolman
Hy is in 2010 van sy eks-vrou, die violis Annake de Villiers geskei. Sy het in 2012 selfmoord gepleeg.
Handley Page Victor
Die tweede groep wat afgelewer is het 'n groter houer gehad in die agterkant om tru waarskuwing radar te huisves. Die motors was verbeter en diè modelle is B.1A genoem. Die Victor was nou 'n kernwapen bomwerper en deel van die V-bomwerpers. Met 'n bomvrag van 15,890 kg kon dit baie groter bomme dra as die Vulcan en Valiant.
Arthur Lasenby Liberty
Liberty het 'n fortuin gemaak met sy meerderheid aandele in Liberty & Co. nadat die onderneming in 1890 in 'n public limited liability company (publieke maatskappy met beperkte aanspreeklikheid) omgeskep is. In 1914 het hy afgetree. Hy is drie jaar later, op 11 Mei 1917, op sy landgoed in Buckinghamshire oorlede. Sy bestorwe boedel het naas sy landgoed en herehuis verskeie kleiner huise en 'n groot plaas naby sy geboorteplek in Buckinghamshire ingesluit. Arthur Liberty se grafsteen is ontwerp deur Archibald Knox, een van Liberty & Co. se langjarige ontwerpers.
Piketberg (kiesafdeling)
1910-1921
De Waal vergroot sy meerderheid teen J.H. Hofmeyr van die S.A.P. in 1920 tot 618 stemme, maar in 1921 is dit 'n meer gelykop stryd wanneer De Waal 1 684 stemme vir die N.P. kry en F.A. Joubert 1 309 vir die S.A.P. vir 'n meerderheid van 375.
1924-1933
In 1924 klop De Waal die S.A.P. se M.J. de Beer met 'n meerderheid van 303 en in 1929 vir F.T. Versfeld, ook 'n Sap, met 'n meerderheid van 748 vir sy vyfde oorwinning in Piketberg. In 1933 word De Waal die eerste keer onbestrede verkies toe hy staan as N.P.-Koalisie-kandidaat nadat sy party en die S.A.P. ooreengekom het om nie mekaar se kandidate in die verkiesing teen te staan nie.
De Waal sterf op 30 Oktober 1937 en in die tussenverkiesing op 2 Februarie 1938 wen die N.P. Albertus Johannes van Zyl, wat net tot 11 April daardie jaar LV sou wees, teen die onafhanklike P.F. Kriel met 'n meerderheid van 2 743. Die Gryshemp L.T. Weichardt was derde met 452 stemme. Hy het ook in 1953 in Maitland as Gryshemp verloor en in 'n tussenverkiesing in Port Elizabeth-Noord in 1936.
1938-1948
Dr. D.F. Malan, die latere eerste minister, haal in 1938 die paal teen die Verenigde Party se J.H. Loock met 'n meerderheid van 2 058 stemme. In 1943 word hy onbestrede verkies, maar in 1948 stel die V.P. vir J.A.P. van der Merwe teen hom en hy skuif sy meerderheid op tot 3 673. Malan word in 1953 vir die tweede en laaste keer onbestrede in Piketberg verkies, want in 1954 bedank hy as eerste minister en as Volksraadslid.
1955-1966
180px|regs|duimnael|Ds. N.F. (Nick) Treurnicht was medeleraar van die [[NG gemeente Swartland van 1946 tot 1950. Daarna was hy tot 1954 leraar van Riebeek-Kasteel, maar ontvang demissie vir verdere studie, waarna hy in 1957 uit die bediening tree en Piketberg die eerste keer in 1961 se verkiesing wen.]] In die tussenverkiesing op 7 Februarie 1955 word die N.P. se H.A. Rust eweneens onbestrede verkies, maar in die algemene verkiesing van 1958 kom die V.P. se W. van der Westhuizen teen hom te staan en kry net 1 268 stemme vergeleke met Rust se 6 600 vir 'n meerderheid van 5 332. Dit was daarom nie 'n verrassing nie toe Piketberg se kiesers in die volkstemming oor republiekwording in 1960 7 385 ja-stemme en net 1 198 nee-stemme uitbring nie. In die algemene verkiesing die volgende jaar word die N.P. se N.F. Treurnicht ook onbestrede verkies en so ook in die algemene verkiesing van 1966.
1970 en daarna
In 1970 kom Treurnicht te staan teen die V.P. se O.J.M. van den Heever, wat 1 382 stemme kry, en die Herstigte Nasionale Party se T.G. Visser, wat 263 stemme op hom verenig. Dit besorg aan Treurnicht 'n meerderheid van 4 581. Die V.P. stel nie weer 'n kandidaat in 1974 se algemene verkiesing nie, maar die H.N.P. wel. Hulle T.K. Hamersma kry 515 stemme vergeleke met Treurnicht se 7 416 en so kry hy die grootste meerderheid (6 901) in die kiesafdeling 64-jarige bestaan tot op daardie tydstip.
Die N.P. behou dan ook Piketberg in 1977, 1981, 1987 en 1989.
Sien ook
Bredasdorp, Caledon, Ceres, Clanwilliam, Helderberg, Hottentots-Holland, Malmesbury, Moorreesburg, Paarl, Riversdal, Stellenbosch, Swellendam, Valsbaai, Wellington, Worcester
8 Julie
8 Julie is die 189ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (190ste in skrikkeljare). Daar volg nog 176 dae in die res van die jaar.
Handley Page Victor
Die Mk.2 is toegerus met die nog beter Rolls-Royce Conway motors; die vlerkbasis en luginlate moes aangepas word daarvoor. Die vlerke was ook langer, die agterkant van die romp was weer vergroot en die elektriese stelsel ook verbeter. Die eerste B.2 het in Februarie 1959 gevlieg. Soos die B.2's afgelewer is die B.1 en B.1A's omgeskakel na tenker hervul vliegtuie. Die eerste omgeskakelde Victor het 28 April 1965 gevlieg.
Soos die Sowjetunie se verdediging verbeter het moes al die V-bomwerpers hulle strategie verander het om steeds hul rol as afskrikmiddel te kan vertolk. Die B.2's het oorgeskakel na lae-hoogte, hoë-spoed bomwerpers en het ook begin om die Blue Steel kernkrag missiel te dra. Die laaste B.2 was voltooi in April 1963. Dit is ook die jaar wat die Victor's na Singapoer geskuif het om as afskrikmiddel te dien teen Indonesië, wat die Britse Protektoraat van Maleisië bedreig het.
Operasionele diens
Die Victor het aan die Falklandoorlog deelgeneem in 1982 as 'n tenker. Die lang bombarderings missie van die Avro Vulcan's in die oorlog was slegs moontlik met die elf Victor-tenkers wat die bomwerpers en hul selfs kon hervul invlug. Ook tydens die oorlog het Victor XH675 'n 11,263 km, 14-uur verkenningstog uit gevoer toe dit feitlik die hele suid Atlantiese Oseaan met radar gedek het.
In die Golfoorlog van 1991 het agt Victor tenker vliegtuie van beide Amerika en Brittanje hervul. Hulle het 299 missies gevlieg tydens die oorlog.
Die Victor was finaal onttrek van diens op 15 Oktober 1993.
Calvin Coolidge
John Calvin Coolidge, Jr. (* 4 Julie 1872; † 5 Januarie 1933) was die 30ste President van die Verenigde State (1923–1929). Coolidge was 'n boorling van Vermont wat as Republikeinse advokaat 'n suksesvolle politieke loopbaan in die deelstaat Massachusetts gevolg het en eindelik tot goewerneur van dié staat verkies is. Sy optrede tydens die polisiestaking in Boston in 1919 het hom in die nasionale kollig geplaas en hom die reputasie besorg dat hy nie sou skroom om moeilike besluite te neem nie.
Coolidge is in die volgende jaar tot 29ste Visepresident van die VSA verkies en het die destydse president Warren G. Harding ná sy skielike afsterwe in die amp in 1923 opgevolg. Een jaar later is Coolidge as president herverkies. Coolidge was 'n konserwatiewe voorstander van beperkte regeringsinmenging en het bekend gestaan vir sy swygsame karakter.
Nadat die ampstermyn van Warren G. Harding deur 'n reeks regeringskandale oorskadu is, het Coolidge die publiek se vertroue in die Withuis herstel en sy ampstermyn as 'n gewilde politikus beëindig. Een van sy biograwe het later opgemerk dat Coolidge die "gees en aspirasies van die middelklas beliggaam het, hulle behoeftes kon vertolk en uitdrukking aan hulle menings kon gee. Dat hy die genius van die deursneeburger verteenwoordig het was die mees oortuigende bewys van sy sterkte."
Teenstanders van 'n laissez faire-regeringsbeleid het hul kritiek later na Coolidge uitgebrei, en alhoewel sy beleid gedurende die ampstermyn van Ronald Reagan herwaardeer is, is analitici steeds oneens oor die prestasies van sy presidentskap. Sommige waardeer sy suksesvolle verkleining van die regering, terwyl ander kritiek lewer op Coolidge se onvoldoende beheer oor die Amerikaanse ekonomie en gebrek aan regulasie daarvan.
Biografie
Coolidge is gebore in Plymouth, Windsor County, Vermont, die seun van John Coolidge en Victoria Moore. Nadat hy gegradueer het, het hy die naam John nie meer gebruik nie. Hy studeer aan die Amherst College in Massachusetts in 1895. Hy vestig hom as advokaat in Northampton in dieselfde staat en word in 1899 lid van die stadsraad. Hy was ook 'n stadsprokureur van 1900 tot 1902, hofklerk in 1904 en 'n lid van die Huis van Verteenwoordigers van die staat Massachusetts (wat nie verwar moet word met die Nasionale Huis van Verteenwoordigers nie) van 1907 tot 1908.
Hy is verkies tot burgemeester van Northampton vir die periode 1910-1911 en was tussen 1912 en 1915 lid van die Senaat van Massachusetts, die laaste twee jaar as president van daardie liggaam. In die periode 1916-1918 was hy luitenant goewerneur van die staat en in 1919-1920 goewerneur. Hy het nasionale bekendheid verwerf toe die polisie in Boston staak met sy uitspraak "Daar is geen reg om te staak teen openbare veiligheid vir iemand, enige plek en enige tyd nie".
In 1920 ding Coolidge mee om nominasie vir die presidentskap van die Republikeinse Party, maar hy verloor teen senator Warren G. Harding van Ohio. Senator Irvine Lenroot van Wisconsin was die gewilde kandidaat vir vise-president, maar die party het Coolidge verkies. Die Harding-Coolidge-span het die goewerneur van Ohio, James M. Cox, en sy vise -president kandidaat en minister van buitelandse sake, Franklin Delano Roosevelt, verslaan.
Coolidge het die eed as vise-president op 4 Maart 1921 afgelê en gedien tot 3 Augustus 1923. Op die dag is hy na die dood van Warren Harding ingehuldig as president van die Verenigde State. Coolidge was tuis - 'n familiebesoek - waar daar geen krag of telefoon was nie toe die nuus van Harding se dood hom bereik het. Sy vader, 'n notaris, het die eed in sy woonkamer afgelê by die lig van 'n parafienlamp; hy is later in Washington D.C. voor 'n amptenaar van die Federale regering ingehuldig.
Coolidge was - ongewoon vir 'n prominente politikus - 'n man van min woorde; dit lei tot die bynaam "Silent Cal" ("Stil Cal"). 'n Verhaal lui dat 'n gas tydens 'n amptelike ete in die Withuis 'n weddenskap met haar vriende gemaak het dat sy die president tydens die maaltyd ten minste drie woorde kon laat sê. Toe Coolidge hierdie weddenskap van haar hoor, het hy eenvoudig geantwoord "Jy verloor".
Coolidge het die presidensiële verkiesing van 1924 vir die termyn tot 4 Maart 1929 gewen. Sy slagspreuk was: "Keep Cool with Coolidge". Hy het die destydse nuwe medium radio gebruik en radiogeskiedenis verskeie kere geskryf: sy eerste toespraak was die eerste wat deur die radio uitgesaai is, op 12 Februarie 1924 was hy die eerste president wat 'n politieke toespraak op die radio gehou het en op 22 Februarie 1924 was hy die eerste president wat 'n toespraak uit die Withuis uitgesaai het.
Coolidge was die laaste president wat nie probeer inmeng het in die vrye markkragte nie en wat die ekonomiese siklus laat voortgaan het. Daar was redelik min rede om dit te doen tydens sy presidentskap, want toe het die Verenigde State enorme ekonomiese groei beleef: die sogenaamde "Roaring Twenties". Daar word soms na Coolidge verwys as 'die president toe Amerika aan die speel was'. Nie net kon Coolidge die belasting verlaag nie, hy het ook $ 1 miljard aan staatskuld afbetaal.
Hy het weinig belangstelling in buitelandse beleid getoon. Hy het slegs een keer in die buiteland gereis: op 16 Januarie 1928 het hy die sesde Pan-Amerikaanse konferensie in Kuba toegespreek. Sy presidentskap was gedurende die Prohibisie (verbod op alkoholiese drank) in die Verenigde State, en alkohol was taboe by die onthale in Washington DC. Die verslaggewer van die Saterday Evening Post het gewonder wat sou gebeur as 'n groot Kubaanse rum-skinkbord die president by 'n onthaal in Havana genader het. Coolidge self was baie oplettendheid vir die tipe uitdaging. Toe die skinkbord van links nader kom, draai hy kunsmatig na regs en lyk asof hy 'n portret teen die muur wil bewonder. Toe die skinkbord nog nader kom het Coolidge 'n verdere 90 grade gedraai en aan president Machado gewys op die skoonheid van die tropiese plante. Toe hy 'n 360 grade draai voltooi het, het die inkriminerende skinkbord veilig verby gegaan. Blykbaar het hy dit nog nooit gesien nie. Sy maneuver was 'n meesterstuk van ontwykende optrede.
Die groeiende tyd van die Verenigde State in die 1920's het baie sosiale veranderinge teweeggebring, die jazz-era, nie net as gevolg van die deurbraak van jazzmusiek as vermaak vir die algemene blanke publiek nie, maar ook as gevolg van die opkoms van elektroniese massamedia (radio en film en gepaardgaande advertensiewese) en van 'n massaverbruikskultuur waarmee Amerika die res van die wêreld sou vul met 'n mengsel van afguns, verwerping en nabootsing. Coolidge voel nie meer tuis in sy eie tyd nie. Hy het dus nie weer aansoek vir die presidenskap gedoen nie. Hy kommunikeer dit in die bondige styl wat tipies van hom is: 'Ek verkies om nie vir die presidentskap van 1928 aansoek te doen nie.'
Hy word voorsitter van die Nonpartisan Railroad Commission en ere-voorsitter van die Foundation for the Blind. Hy is op 5 Januarie 1933 in die "Beeches" in Northampton, Massachusetts, oorlede. Hy is begrawe in die Notch-begraafplaas in sy geboortedorp, Plymouth in Vermont.
Verdere leeswerk
Coolidge, Calvin (1964). Howard H. Quint and Robert H. Ferrell (ed.). The Talkative President: The Off-the Record Press Conferences of Calvin Coolidge. University of Massachusetts Press.
Coolidge, Grace (1992). Wikander, Lawrence E.; Ferrell, Robert H. (eds.). Grace Coolidge: An Autobiography. High Plains Pub. Co. ISBN 978-1881019015. LCCN 92072825.
Ferrell, Robert H. (2008). Grace Coolidge: The People's Lady in Silent Cal's White House. ISBN 9780700615636. LCCN 2007045737.
Rispark
Rispark is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se F-streek geleë.
Calvin Coolidge
Verdere leeswerk
Felzenberg, Alvin S. (Fall 1998). "Calvin Coolidge and Race: His Record in Dealing with the Racial Tensions of the 1920s". New England Journal of History. 55 (1): 83–96.
Fuess, Claude M. (1953), "Calvin Coolidge - Twenty Years After" (PDF), Proceedings of the American Antiquarian Society, 63 (2): 351–369
Hatfield, Mark O. (1997). "Calvin Coolidge (1921–1923)". Vice Presidents of the United States, 1789–1993. U.S. Government Printing Office. pp. 347–54.
Riaan Viljoen
Riaan Viljoen (gebore te Carletonville, 1 April 1983) is 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat tans vir die Japannese Sunwolves in Superrugby speel. Hy het vroeër (2005-2015) die Valke, Griekwas, Vrystaat Cheetahs en Haaie in die Curriebeker en die Cheetahs en Sharks in die Superrugbykompetisie verteenwoordig.
Fluisterboom
Die Fluisterboom in Georgestraat,  Albertinia is een van Suid-Afrika se kampioenbome. Hierdie wildevy (ficus thonningii / ficus burkei) is 200 jaar oud en sy stamomtrek van 14,6 m maak dit een van die dikste bome in die land. Volgens oorvertelling kan mens die boom hoor fluister as jy aandagtig luister.
Barbara Jo Allen
Barbara Jo Allen (2 September 1906 – 14 September 1974) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Cowboy Canteen (1944), Square Dance Katy (1950), The Opposite Sex (1956), en Sleeping Beauty (1959).
Clathria assimilis
Clathria assimilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1943 deur Topsent & Olivier.
Klaviersonate nr. 1 (Mozart)
'''Klaviersonate nr. 1''' in C-majeur, K. 279 is 'n klaviersonate deur Wolfgang Amadeus Mozart.
Gordon Hopkirk
Gordon Hopkirk (20 April 1884 – 1966) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tense Moments from Great Plays (1922) en Tense Moments from Opera (1922).
Anna Shaffer
Anna Shaffer (gebore 15 Maart 1992) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009), Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010), en Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (2011), en in die televisiereeks Class (2016).
Clathria ascendens
Clathria ascendens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1968 deur Cabioch.
Slangblennie
Die Slangblennie (Xiphasia setifer) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika vanaf Oman tot by Valsbaai. In Engels staan die vis bekend as die Snake blenny.
Voorkoms
Die vis is plat en lank; dit word tot 60 cm lank. Die dorsale vin is ook lank, dit begin by 'n volwasse vis by die oë en die anale vin is ook lank. Die dorsale en anale vinne kom bymekaar by die stertvin wat amper soos 'n lang stukkie tou lyk. Die vis het 'n sylyn. Die mond is vol tande. Die lyf is bruin van kleur met 20 - 28 breë donker, horisontale strepe wat van die dorsale vin tot op die sye strek. Daar is 'n oogvormige kol op rant en aan die voorkant van die dorsale vin.
Habitat
Die vis leef in modderige of sanderige bodems tot op dieptes van 54 m en vreet skaaldiere, skubbe, wurms en detritus.
Clayton Durand
Clayton Durand (gebore in Vereeniging, 15 Junie 1984) is 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat vir die Luiperds in die Curriebeker speel.
Scotiasee
Die Scotiasee (Engels: Scotia Sea, Spaans: Mar del Scotia) is 'n see van die Suidelike Oseaan tussen Suid-Amerika in die noordweste en Antarktika in die suidweste. Die Scotiasee is in 1932 ná die skip Scotia genoem, wat die Skotse Nasionale Antarktiese Ekspedisie van 1902–1904 onder leiding van William Speirs Bruce onderneem het.
Die Scotiasee is tussen Vuurland en die Falkland-eilande in die noordweste, Suid-Georgië en die Suidelike Sandwicheilande in die ooste, die Suidelike Orkneyeilande in die suide, die Suidelike Shetlandeilande en die Antarktiese Skiereiland in die suidweste asook die Drakedeurgang in die weste geleë. Die Scotiasee grens in die suide aan die Weddellsee. Die see het 'n oppervlakte van sowat 900 000 km² en 'n maksimum diepte van 7 900 m.
Beeskow
Beeskow (Neder-Sorbies: Bezkow) is die administratiewe setel van die distrik Oder-Spree in die Duitse deelstaat Brandenburg.
Heiligbeen
In die mediese vakterminologie verwys heiligbeen (Latyn: "os sacrum", heilige been) na 'n driehoekige beenstuk wat uit die vyf vergroeide heiligbeen-werwels bestaan. Dit vorm die agterste gedeelte van die bekkenring.
Kareedouw
Kareedouw is 'n dorp in die Oos-Kaap-provinsie, Suid-Afrika. Die dorp is net 8 km vanaf die N2 nasionale pad en is by die oostelike ingang na die Langkloof geleë op die R62 provinsiale pad. Die NG Kerk van bewerkte sandsteen dateer uit 1905 toe die gemeente hier gestig is. Die naam is afgelei van die Khoikhoi woord !karegadaob! wat "pad met baie kareebome" beteken.
Klaviersonate nr. 2 (Mozart)
'''Klaviersonate nr. 2''' in F-majeur, K. 280 is 'n klaviersonate deur Wolfgang Amadeus Mozart.
Kareedouw
Distrik
Daar is 'n groot kresootaanleg in die distrik waar houtpale behandel word. Daar word ook gemengde boerdery in die distrik beoefen. Mnr. John Vorster, eerste minister van Suid-Afrika van 1966 tot 1978, is hier in die begraafplaas begrawe.
Olifantvoël
Beskrywing
duimnael|links|280px|Die grootte van Aepyornis maximus (middel, in pers) in vergelyking met ’n [[mens, volstruis (tweede van regs, in maroen) en ’n paar teropode-dinosourusse wat nie voëls was nie. Spasies tussen lyne = 1 m.]]
9de Golden Globe-toekenningsaand
Die 9de Golden Globe-toekenningsaand, wat uitnemendheid in die rolprente van 1951 vereer het, is op 21 Februarie 1952 in die nagklub Ciro's in West Hollywood gehou.
Olifantvoël
Beskrywing
Die olifantvoëls was reuseloopvoëls inheems aan Madagaskar wat sedert minstens die 17de eeu uitgestorwe is. Étienne de Flacourt, ’n Franse goewerneur van Madagaskar in die 1640's en 1650's, noem volstruisagtige voëls wat glo in onbewoonde gebiede voorgekom het, hoewel dit onduidelik is of hy volksverhale herhaal het wat van vroeëre geslagte oorgedra is. In 1659 het Flacourt geskryf oor die "vouropatra – ’n groot voël wat eiers soos dié van ’n volstruis lê; sodat die mense van hierdie plekke dit nie vat nie, soek dit die eensaamste plekke uit". Marco Polo het ook in die laat 13de eeu tydens sy reise na die Ooste stories gehoor van baie groot voëls op Madagaskar. Daar word geglo dié beskrywings was van olifantvoëls.
9de Golden Globe-toekenningsaand
Wenners en benoemdes
Fredric March – Death of a Salesman
Olifantvoël
Beskrywing
Tussen 1830 en 1840 het Europese reisigers in Madagaskar reuse-eiers en -doppe gesien. Engelse waarnemers was meer geneig om die beskrywings van die reusevoëls te glo omdat hulle die moa van Nieu-Seeland geken het. In 1851 het die Franse wetenskapakademie drie eiers en ’n paar stukke been ontvang. Sommige van die eiers was tot 34 cm lank, die grootste soort voëleiers wat nog gevind is. Hulle het sowat 10 kg elk geweeg. Die volume van die eiers was omtrent 160 keer so groot as dié van hoendereiers.
9de Golden Globe-toekenningsaand
Wenners en benoemdes
Danny Kaye – On the Riviera
Olifantvoël
Beskrywing
Aepyornis, wat vermoedelik meer as 3 m hoog was en miskien sowat 350 tot 500 kg geweeg het, was in dié stadium die wêreld se grootste bekende voël.
9de Golden Globe-toekenningsaand
Wenners en benoemdes
Jane Wyman – The Blue Veil
June Allyson – Too Young to Kiss
Laslo Benedek – Death of a Salesman
A Place in the Sun
Peter Ustinov – Quo Vadis
Kim Hunter – A Streetcar Named Desire
September Affair – Victor Young
Bright Victory – Robert Buckner
Death of a Salesman – Franz F. Planer
Quo Vadis – William V. Skall
Kevin McCarthy
The Day the Earth Stood Still – Robert Wise
Esther Williams
Risana
Risana is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se F-streek geleë.
Geografiese inligtingstelsel
'n Geografiese inligtingstelsel (GIS) is 'n stelsel wat ontwerp is om geografiese of ruimtelike data, te versamel, stoor, manipuleer, ontleed te bestuur, en voor te stel. GIS toepassings laat gebruikers toe om interaktiewe navrae te skep, ruimtelike inligting te analiseer, data te wysig in Kaarte, en die resultate van al hierdie bewerkings voor te stel. GIS kan ook verwys na geografiese inligting wetenskap (GIScience), die wetenskap onderliggende geografiese konsepte, aansoeke, en stelsels.
9 Julie
9 Julie is die 190ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (191ste in skrikkeljare). Daar volg nog 175 dae in die res van die jaar.
Geografiese inligtingstelsel
GIS verwys na 'n aantal verskillende tegnieke, prosesse en metodes. Dit het baie toepassings wat verband hou met ingenieurswese, beplanning, bestuur, vervoer/logistiek, versekering, telekommunikasie, en besighede. Vir daardie rede kan GIS die grondslag vorm vir baie ruimetelike-gebaseerde dienste wat staatmaak op die analise en visualisering.
GIS kan verbande trek tussen verwante inligting deur gebruik te maak van ligging as die hoof veranderlike. Liggings op die Aarde kan word as die x, y, en z koördinate verteenwoordig word. Hulle dus as lengte-, breedte- en hoogte-, graad onderskeidelik voorgestel word. Al die ruimtelike ligging, verwysings moet dus verband hou met mekaar, en uiteindelik tot 'n "regte" fisiese ligging verbind kan word. Hierdie sleutel kenmerk van GIS het begin om nuwe moontlikhede van wetenskaplike ondersoek moontlik te maak.
Brookfield Engineering
Brookfield Engineering is 'n ingenieurswese- en vervaardigingsmaatskappy met hoofkwartier in Middleboro, Massachusetts. Sy produklyn sluit laboratoriumviskosimeters, rheometers, tekstuurontleders en poeiervloeitoetsapparate in, sowel as aanlynprosesinstrumentasie. Hierdie instrumente word tipies in navorsing en ontwikkeling, prosesontwerp en prosesbeheer gebruik. Dit word vermoed dat een van die mees ongewone en ernstige voorvalle van residensiële giftige-afvalbesoedeling in Massachusetts se geskiedenis deur Brookfield veroorsaak is, alhoewel die maatskappy as deel van 'n skikking, die hervestigings- en opruimkoste betaal het sonder om verantwoordelikheid toe te ken.
Maatskapplike geskiedenis
Die maatskappy is in 1934 deur Don Brookfield Sr gestig, nadat hy 'n graad in elektrochemiese ingenieurswese by MIT verwerf het. Brookfield Ingenieurswese was tot 1989 'n familiebesigheid, waarna die beheerende aandeel aan die werknemers oorgedra is. Dit is sedert die 1990's ISO gesertifiseer.
Brookfield Ingenieurswese het handelaars in 60 lande en plaaslike kantore in die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk, Duitsland, Indië en China. Alle produksie word in die VSA by die maatskappy se hoofkwartier gedoen.
Instrumente
Klassieke Brookfield-viskosimeters werk volgens die beginsel van roterende viskositeitsmeting – die wringkrag wat nodig is om 'n voorwerp soos 'n spil in 'n vloeistof te draai, hang af van die viskositeit van die vloeistof. Wringkrag word deur middel van 'n gekalibreerde veer aan 'n skyf of tolvormige spil oorgedra, wat in die toetsvloeistof ondergedompel is. Die afwyking van die veer toon die viskeuse sleepkrag van die vloeistof teen die spil. Hierdie sleepkrag is eweredig aan die hoeveelheid wringkrag wat nodig is om die spil te draai en dus ook aan die viskositeit van 'n Newtoniese vloeistof. In die geval van nie-Newtoniese vloeistowwe, moet Brookfield viskositeite onder identiese toestande gemeet word: viskosimetermodel, spil, spoed, temperatuur, tydsduur van die toets, vorm van die houer, en enige monstervoorbereidingsprosedures wat die gedrag van die vloeistof kan beïnvloed. Tydens die ontwikkeling van 'n nuwe toetsmetode, moet hierdie toestande dikwels empiries bepaal word. Suksesvolle toetsmetodes lewer 'n wringkraglesing tussen 10% en 100% van die veer se uitwyking. Die rheologiese gedrag van die toetsvloeistof kan teen verskillende snelhede gemeet word, maar omdat die geometrie van die vloeistof rondom 'n roterende spil in 'n groot houer nie 'n enkele skuifvervormingsnelheid toelaat nie, kan behoorlike rheometrie nie met hierdie tipe apparaat gedoen word nie.
Behalwe roterende spil viskosimeters, verskaf Brookfield deesdae ook rheometers met gedefinieerde geometrie in die monsterholte, sodat volledige rheologiese analise moontlik is.
Besoedelingsaak en skikking
In 1998 het die Departement van Omgewingsake inwoners van Stouhton ontruim, nadat 'n skerp styging waargeneem is in die konsentrasie van oplosmiddels in die lug. Die vermoede het bestaan dat Brookfield dit veroorsaak het en hulle het ooreengekom om te betaal vir die hervestiging van die inwoners asook vir die skoonmaakkoste, sonder om verantwoordelikheid daarvoor te aanvaar. Die Boston Globe het die insident beskryf as een van die deelstaat se mees ongewone en ernstige gevalle van gifstofbesoedeling in 'n woongebied.
Andrzej Towiański
Andrzej Tomasz Towiański (* 1 Januarie 1799 in Antoszwińce, Litaue; † 13 Mei 1878 in Zürich, Switserland) was 'n Poolse filosoof van adellike afkoms en die leier van 'n messianistiese religieus-politieke groepering.
Lewe
Towiański is in Antoszwińce, 'n dorp naby die Litause hoofstad Vilnius gebore. Hy het by die gimnasium in Vilnius skool gegaan en later as regsstudent by die Universiteit van Vilnius ingeskryf waar hy ook kursusse oor Poolse en Latynse literatuur gevolg het. In 1818 het hy sy studies om onbekende redes gestaak.
As die charismatiese leier van die sogenaamde Towiańskiete-sekte (wat ook as Koło Sprawy Bożej of "die Kring van God se Saak" bekend gestaan het en vir 'n nuwe religie gepleit het wat op die idees van 18de eeuse mistiese losies gebaseer het), het hy groot invloed op die Poolse romantiese digter Adam Mickiewicz uitgeoefen.
Hy is in Zürich oorlede.
Diana Allen
Diana Allen (gebore 1898) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Even as Eve (1920), Man and Woman (1920), The Conquest of Canaan (1921), en Salome (1923).
Messier 37
Messier 37 of M37 (ook bekend as NGC 2099) is ’n oop sterreswerm in die sterrebeeld Koetsier. Dit is die helderste van drie sterreswerms in die Koetsier en is voor 1654 deur Giovanni Battista Hodierna ontdek. Hy het ook M36 en M38 ontdek. Laasgenoemde twee is in 1749 herontdek deur Guillaume Le Gentil en M37 in 1764 deur Charles Messier. Dit word ook geklassifiseer as Trumpler-tipe I,1,r of I,2,r.
Mauricius van Bisantium
Mauricius het verskeie ampte in Konstantinopel beklee, onder andere sekretaris van die toekomstige keiser Tiberius II Konstantyn terwyl dié bevelvoerder van die paleiswag was. Laat in 577 was hy bevelvoerder van die Bisantynse leër in die ooste. Hy het in 581 ’n beslissende oorwinning behaal teen die Persiese Sassaniede. Die volgende jaar is hy met die keiser se dogter, Constantina, getroud en op 13 Augustus het hy sy skoonpa as keiser opgevolg.
Lethrinidae
Die keisers, kaalneuse en grootoogbrasse (Lethrinidae) is 'n visfamilie wat hoort tot die orde Perciformes. Daar is ongeveer vyf genera met meer as veertig spesies wat hoort tot dié familie en sestien van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Mauricius van Bisantium
Bewind
Nadat hy keiser geword het, het hy die Romeins-Persiese Oorlog met ’n oorwinning beëindig. Die ryk se oostelike grens is uitgebrei en vir die eerste keer in byna twee eeue hoef die Romeine nie meer aan die Perse elke jaar duisende ponde goud as belasting te betaal het nie.
Messier 37
Die swerm het sowat 150 sterre met ’n sigbare helderheid van meer as 12,5 mag. Daar is minstens ’n dosyn rooireuse en sy warmste hoofreeksster is tipe B9 V. Dit bevat net soveel of meer metale (swaarder elemente) as die Son. M37 is sowat 4 500 ligjare (1 300 parsek) van die Aarde af.
Lethrinidae
Kenmerke
Die familie se dorsale vinne is aaneenlopend en die stertvinne gevurk. Die hele familie het skubbe. Die familie word tussen 20 – 80 cm groot.
Mauricius van Bisantium
Bewind
Teen 599 het Mauricius se veldtog teen die Aware daartoe gelei dat hulle teruggedryf is tot anderkant die Donou-rivier. Hy het ook veldtogte oor die Donou gevoer, die eerste Romeinse keiser in meer as twee eeue wat dit kon doen. In die weste het hy twee groot semi-onafhanklike provinsies geskep wat deur afgevaardigdes van die keiser regeer is.
In Italië het hy die Eksargaat van Ravenna in 584 gestig en so die aanvalle van die Lombarde gestuit. Met die stigting van die Eksargaat van Afrika in 590 het hy die keiser se houvas op die westelike Mediterreense gebied gevestig.
Lethrinidae
Genera
Die volgende genera en spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Mauricius van Bisantium
Bewind
Sy bewind is gekenmerk deur finansiële probleme en byna konstante oorlogvoering. In 602 het ’n ontevrede generaal, Phokas, sy bewind omvergewerp en Mauricius en sy ses seuns op 27 November laat teregstel. Dié gebeure het rampspoedig vir die ryk blyk te wees: dit het ’n vernietigende oorlog met die Sassaniede tot gevolg gehad wat albei ryke verswak het voor die Moslem-invalle.
Bekkenring
In die mediese vakterminologie verwys "bekkenring" (ook bekkengordel) na die stewige benige ring wat deur die bekken gevorm word. Dit verbind die bene deur die acetabulum met die romp.
Werwel
In die mediese vakterminologie verwys werwel (Latyn "vertebra", Grieks "spondulos") na elk van die 33 bene waaruit die werwelkolom opgebou is. Dit bestaan uit 'n werwelliggaam aan die voorkant en die werwelboog aan die agterkant en omsluit so die werwelopening. Op die werwelboog is verskillende uitsteeksels: Die doringuitsteeksel en die dwarsuitsteeksel is vir die aanhegting van die spiere en die gewrigsuitsteeksels vorm met die werwels daarbo en daaronder 'n gewrig. Die eerste en tweede nekwerwel het 'n heeltemal afwykende vorm. Die borswerwels dra die ribbes, die heiligbeenwerwels is vergroei tot die heiligbeen en die stertwerwels is vergroei tot die stuitjie of stertbeen.
Clathria atrasanguinea
Clathria atrasanguinea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
David Hutcheson
David Hutcheson (14 Junie 1905 – 18 Februarie 1976) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente She Couldn't Say No (1940), The Life and Death of Colonel Blimp (1943), The Fighting Pimpernel (1950), en The National Health (1973).
Rooiborsswael
Die rooiborsswael (Cecropis semirufa) is 'n groot swael met 'n rooi kruis. Dit is effens kleiner as die Moskeeswael.
Identifikasie
Die volwasse voël het 'n rooi keel en bors. Die oordek vere is donkerblou en die ondervlerkdekvere is dofgeel. Dit is groter as die swewende rooinekswael met die borskant wat donker, rooibruin is; die agternek is ook donker (nie rooibruin nie) en so ook die wange. Die jong voël het 'n roomwit keel, bors en kort stertwimpels. Dit word ook aan die donkerder ondervlerkdekvere onderskei van die moskeeswael.
Habitat
Dit is 'n algemene inter-Afrika somertrekvoël wat leef in grasveld en savanne.
Geluid
Dit het 'n sagte kweelsang en maak kwetternote in vlug.
Leni Riefenstahl
Triomf van die wil het aan Riefenstahl onmiddellike en blywende internasionale roem en berugtheid besorg. Hoewel sy die regisseur van slegs agt rolprente was, waarvan net twee aansienlike dekking buite Duitsland geniet het, was Riefenstahl vir die duur van haar lewe bekend. Die propagandawaarde van haar rolprente wat gedurende die 1930’s gemaak is, word deur die meeste hedendaagse kommentators verafsku, maar baie kritici meen haar estetika was uitstaande. The Economist het geskryf dat Triomf van die wil haar reputasie as die “grootste vroulike rolprentmaker van die 20ste eeu bevestig het”.
In die 1970’s het Riefenstahl haar stilfotografie van die Noebastamme in Soedan gepubliseer in verskeie boeke soos Die Nuba (Die Noeba). Sy was aktief tot haar afsterwe op 101-jarige leeftyd en het die seerolprent Impressionen unter Wasser (Onderwaterindrukke) in 2002 vrygestel.
Met toenemende ouderdom het Riefenstahl haar aktiewe betrokkenheid in die Nasionaal-Sosialistiese mediabedryf steeds meer verdring en daarop aangedring dat haar werk as onpolitiese kuns beskou moes word. Dat haar werke inderdaad in haar eie land asook in die buiteland winsgewend bemark kon word, was onder meer aan bekende persoonlikhede uit die Amerikaanse en Britse vermaaklikheidsbedrywe te danke. Tonele uit Riefenstahl se rolprente het inspirasies gelewer vir George Lucas se Star Wars; Mick en Bianca Jagger het portretfoto's deur haar laat neem, Helmut Newton het haar as fotomotief ontdek, en Quentin Tarantino en Francis Ford Coppola was vol lof oor Riefenstahl se rolprent-estetiek.
Na haar dood het die Associated Press Riefenstahl beskryf as ’n “aangeskrewe pionier van film- en fotografiese tegnieke”. Die Berlynse koerant Der Tagesspiegel het geskryf dat “Leni Riefenstahl nuwe grond in die rolprentbedryf gebreek het”. Die BBC het gesê dat haar dokumentêre werke “bestempel is as baanbrekerswerk in die rolprentwese; sy het baanbrekende tegnieke met hyskrane, spore en veelvuldige gelyklopende kameras ontwikkel”.
Vroeë lewe
Riefenstahl is op 22 Augustus 1902 gebore. Sy is gedoop as Helene Bertha Amalie en is in ’n ryk gesin gebore. Haar vader het ’n winsgewende verwarming- en ventilasiemaatskappy besit en hy wou hê sy moet hom in die sakewêreld volg. Haar moeder het egter geglo dat Riefenstahl se toekoms in die vermaaklikheidswêreld was. In 1918, toe sy 16 was, het sy begin dans en balletlesse neem by die Grimm-Reiter Dansskool in Berlyn waar sy vinnig ’n sterstudent geword het.
Skaambeen
In die mediese vakterminologie verwys skaambeen (Latyn: "os pubis") na die voorste van die drie beendere wat die heupbeen vorm en wat in die simfise met die skaambeen aan die onderkant verbind is.
Leni Riefenstahl
Vroeë lewe
Riefenstahl het ’n reputasie in die Berlynse danskringe gekry en kort voor lank het sy ’n aktrise geword. Sy het in ’n reeks rolprente vir Arnold Franck gespeel en in een daarvan, Die weiße Hölle vom Piz Palü (Die wit hel van Piz Palü) (1929), waarvan G.W. Pabst die mederegisseur was, het sy bekendheid buite Duitsland verwerf. Riefenstahl het haar eie werk genaamd Das blaue Licht (Die blou lig) (1932), waarvan Carl Mayer en Béla Balázs die medeskrywers was, vervaardig en was ook die reggiseur daarvan. Hierdie rolprent het die Silwer Medalje by die Venesiaanse Filmfees gewen. In die rolprent het Riefenstahl die rol van ’n plattelandse meisie vertolk wat 'n gloeiende berggrot beskerm het. Die rolprent het die aandag van Hitler getrek, wat geglo het dat Riefenstahl die perfekte Duitse vrou weerspieël het.
Danseres en aktrise
Riefenstahl het danslesse geneem en was reeds van ’n vroeë ouderdom by dansakademies ingeskryf. Sy het haar loopbaan begin as ’n bekende vertolkende danseres en het deur Europa gereis en met Max Reinhardt saamgewerk in ’n vertoning wat deur die Joodse vervaardiger Harry Sokal befonds is. Nadat sy haar knie beseer het tydens ’n vertoning in Praag het sy ’n natuurrolprent gesien oor berge (Der Berg des Schickals, 1924) en is sy betower deur die moontlikhede van hierdie soort rolprent. Sy is na die Alpe om die regisseur van die rolprent, Arnold Fanck, te ontmoet met die hoop om die hoofrol in sy volgende projek te kry. Sy het egter vir Luis Trenker, ’n akteur in Fanck se rolprente, ontmoet en hy het haar aan die regisseur bekendgestel.
Riefenstahl het in baie van Fanck se bergrolprente gespeel as ’n atletiese en avontuurlustige jong dame met ’n suggestiewe aantrekkingskrag; sy het gedurende die wintermaande waartydens die verfilming plaasgevind het, ’n talentvolle bergklimmer geword en tegnieke vir rolprentproduksie aangeleer. Riefenstahl het daarna ook ’n suksesvolle loopbaan as aktrise in stilrolprente gehad. Sy was gewild onder die Duitse publiek en hoog aangeskrewe by regisseurs. In 1930 moes sy die hoofrol in Der blaue Engel (Die blou engel) prysgee toe die regisseur, Josef von Sternberg, dit aan Marlene Dietrich gegee het. Voordat sy ’n regisseur geword het, was haar laaste akteursrol die medewerking in 1933 tussen die Duitse SOS Eisberg deur Arnold Fanck en die Engelse SOS Iceberg deur Tay Garnett. Die rolprente is gelyktydig verfilm en deur Universal Studios vervaardig en versprei. SOS Iceberg was Riefenstahl se enigste Engelse rol as ’n aktrise. Een van haar bewonderaars op daardie stadium was Adolf Hitler. Riefenstahl is saam met Arnold Fanck na die Olimpiese Winterspele 1928 in St. Moritz waar haar belangstelling in die fotografering en verfilming van atlete geprikkel is.
Riefenstahl het die geleentheid aangegryp om in 1932 in Die Blou Lig te speel. Dit rolprent het weggebreek van Fanck se styl van realistiese stories in sprokiesagtige berggebiede waar Riefenstahl — in samewerking met die linkse draaiboekskrywers Béla Balázs en Carl Mayer — Die Blou Lig as ’n romantiese, ten volle mistieke storie verfilm het waaroor sy gevoel het die omgewing beter by pas. Sy was medeskrywer, regisseur en akteur in die rolprent en het dit onder haar eie maatskappy, Leni Riefenstahl Productions, vervaardig. Die Blou Lig (Die blou lig) het die Silwer Medalje tydens die Biënnale van Venesië gewen en is aan gehore regoor Europe vertoon. Dit is egter nie oral goed ontvang en Riefenstahl het die oorwegend Joodse kritici geblameer. Met die vrystelling van die prent in 1938 is die name van die medeskrywer Béla Balázs en vervaardiger Harry Sokal, albei Jode, van die lys van medewerkers verwyder; sommige meen dit was in opdrag van Riefenstahl. Die regisseur het later die naam van haar Joodse mededraaiboekskrywer aan die propagandis Julius Streicher gegee. Riefenstahl het uitnodigings vanuit Hollywood ontvang om rolprente daar te gaan maak, maar sy het die aanbiedinge van die hand gewys sodat sy in Duitsland by haar vriend kon bly.