cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Alexandria
Gemeentestigting
In die Cape of Good Hope Almanac van 1855 kom die eerste beskrywing van Alexandria voor: "Alexandria contains some forty houses, with a population of full 150 souls, and a Dutch Reformed Church visited occasionally by two clergyman. It numbers two hotels, several stores, a post office … Alexandria … was named after the Rev. and Venerable Pastor of the Dutch Reformed Church, Alexander Smith." Hieruit is dit duidelik dat, hoewel die gemeente Olifantshoek eers in 1873 sy naam Alexandria ontvang het, die dorp en distrik al lank onder daardie naam bekendgestaan het. Op 16 September 1856 is die gebied bekend as Olifantshoek van Uitenhage afgesny en tot ’n afsonderlike distrik geproklameer.
Eerste leraar
In 1864 is ’n vleuel aan die ou kerk aangebou het dit die vorm van T aangeneem. Die nuwe kerk is in 1895 voltooi. Die skoolhuis, deur Karel Landman gebou, het dekades lank gestaan; daarin het die vroue en kinders skuiling gevind toe die aanvallende Xhosas die kerkplaas afbrand.
Ds. H.A. Hanekom
Ds. A.H. Hanekom is op Saterdagoggend, 20 Julie 1912, deur die konsulent, ds. George Rudman, bevestig, maar geen ringspredikante het die geleentheid bygewoon nie. Ds. Hanekom het sy intreepreek in die aand na aanleiding van Hand. 8:35 gelewer. Ds. en mev. Hanekom het hulle gou in die gemeente bemind gemaak, nie alleen deur die deeglikheid en toegewydheid van hul werk nie, maar ook deur hul vriendelike omgang en hul geestelike ontwikkeling wat die gemeente getref het. Mev. Hanekom het haar so opgeoffer dat haar gesondheid selfs daaronder gelei het.
Die gemeente het van 1919 tot 1921 drie jare van bittere droogte deurgemaak en die nood het hoog gestyg. Ná 'n besoek van ds. D.P. van Huyssteen – toe nog leraar van die NG gemeente Montagu, maar van 1937 af organiserende armesorgsekretaris van die Kaapse Kerk – wat deur die administrateur van die Kaapprovinsie afgevaardig is om die gemeentes in verband met die oprigting van koshuise vir behoeftige kinders te besoek, het die kerkraad besluit om so 'n koshuis op te rig, wat dan ook in Augustus 1919 met 22 kosgangers in die ou kerkgebou geopen is. Die orrelis, C. van der Vyver, is as huisvader aangestel.
Teen die end van 1919 was ds. en mev. Hanekom vir drie maande met siekteverlof afwesig. Gedurende dié tyd het ds. H.C. de Wet, Alexandria se leraar van 1893 tot 1903, waarna hy in 1911 op Greyton sy emeritaat aanvaar het, en later eerw. P. Potgieter die gemeentewerk waargeneem. Dit was met groot blydskap dat die gemeente hul leraar na die siekteverlof met herstelde gesondheid kon terug ontvang. Vroeg in 1921 het ds. Hanekom 'n beroep na Albanie (op Riebeek-Oos aangeneem en op 23 April 1921 het hy sy demissie ontvang. Die gemeente het swaar van ds. en mev. Hanekom afskeid geneem soos blyk uit die adresse wat by hul vertrek aangebied is. Die afskeidstoesprake het almal gewag gemaak van sy diep geestelike ontwikkeling, nederigheid, deeglikheid en toegewydheid aan sy werk.
Ds. H.A. de Wet
Hendrik Adrian de Wet (Lichtenburg, 25 Februarie 1890 – 5 Julie 1970) was leraar van Alexandria van 1947 tot 1953 toe hy sy emeritaat weens swak gesondheid ontvang. Hy kry sy eerste onderrig by sy vader en daarna op Franschhoek waar hy die goue medalje ontvang vir die beste leerling. Hy ontvang sy teologiese opleiding aan die Kweekskool op Stellenbosch en daarna aan Princeton in die VSA waar hy die graad M.Th. verwerf. Hy word in 1921 gelegitimeer en bedien agtereenvolgens die gemeentes Pietermaritzburg-Wes (November 1921), Rossville (1926), Lusaka (1928), Christiana (1930), Philipstown (1941), Cedarville (1946), Alexandria (1947). Tydens sy bediening op Christiana ontvang hy sy tweede M.Th.-graad, maar nou aan die Universiteit van Stellenbosch. Hy tree tydens die Tweede Wêreldoorlog as veldprediker op. De Wet was ’n praktiese predikant wat lidmate bygestaan het in hul alledaagse probleme. Hy was goed in sport, veral tennis. Die De Wet-stamregister berig: “(Hy) Gebruik kruiemengsels om mans met prostaat en ander intieme probleme te help. Sy nageslag beskou die kruiemengsel as rede waarom geen egskeidings onder hulle voorkom nie.” Ds. De Wet was die stigter van die De Wet-Greeff-sendingfonds. Hy aanvaar sy emeritaat op 18 April 1953 weens swak gesondheid. Hy is in 1918 getroud met Elizabeth Johanna (Lizzie) Ochse. Twee kinders is uit die huwelik gebore.
Max Basson
Max Basson is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en hy skryf verskeie romans.
Lewe en skryfwerk
Die plaas “Barnardsrus” is reeds vir baie geslagte in die besit van die Barnards, met die opdrag van die grondlegger dat dit geslag vir geslag deur die Barnards bewerk moet word en dan beter nagelaat word aan een uitgesoekte Barnard wat die beste toegerus is om die plaas te versorg. Die wewenaar Armand Barnard het vier seuns. Hulle is die ingenieur Tobie, Chris en Rudolf wat beide landbougrade het en uitgeknip is vir boer, en Stefan wat nog op skool is. Die dogters is Lize wat die huishouding behartig en getroud is met Johan Erasmus, diereversorger op die plaas, en Manda wat nog op hoërskool is. Almal is hartstogtelik lief vir die plaas en dit gaan baie wysheid kos om die plaas aan die regte Barnard te oorhandig. Die staatsamptenaar Albert du Toit arriveer egter op die dorp en gee kennis van die regering se voorneme om grond aan te koop vir konsolidasie met 'n swart tuisland ter uitvoering van die apartheidsbeleid. 'n Groot deel van Barnardsrus is vir hierdie doel geoormerk. In “Die Dapa-erflating” word Ferdi Morkel se lewe eensklaps op sy kop omgekeer. Sy oom Daniël maak aan hom die offer van die erflating van Morkelsvlei en die voortsetting van die  beroemde Dapa-stoetery, wat groot rykdom sal beteken. Sy pa het egter nooit melding gemaak van sy broer Daniël nie, het Morkelsvlei meer as dertig jaar gelede verlaat en is hewig ontsteld wanneer hy van hierdie verwikkelinge hoor. Op Morkelsvlei is daar ook Donna Bonzet, wat vas oortuig was daarvan dat sy Morkelsvlei sal erf, totdat oom Daniël van Ferdi se bestaan bewus geword het. “Katrin” leef van kleinsaf in die skadu van haar ouer suster Ilse. Sy kom ook in opstand teen haar familie se standbewuste en hooghartige omgang met ander. By haar baas Ulrich leer sy lewenswaarhede aan, soos dat materiële dinge nie noodsaaklik is vir geluk nie. Wanneer haar familie dan deur oormatige uiterlike vertoon in finansiële verknorsing beland, kom Katrin tot hulle redding. Sy het egter groter uitdagings wat op haar wag.
Houtkonyn (astrologie)
Die Houtkonyn (乙卯, yǐmǎo) is die 52ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die tweede Hemelstam (乙, yǐ; die element Hout en Jin) met die vierde Aardtak (卯, mǎo), gesimboliseer deur die Konyn (兔, tù).
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Houtkonynjaar het in 1975 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 11 Februarie 1975 tot 30 Januarie 1976.
Houtkonynjare
Die volgende jare is Houtkonynjare:
Gaspard de Coligny
Gaspard de Coligny (Châtillon-sur-Loing, 16 Februarie 1519 - Parys, 24 Augustus 1572), heer van Châtillon, admiraal van Frankryk en Protestantse leier, is gebore in 'n adellike familie in Boergondië.
De Coligny studeer in die lettere, maar staak sy studies toe hy by die leër aansluit. In 1552 word hy tot admiraal bevorder. Hy was streng maar regverdig met sy soldate. Nadat sy troepe 'n veldslag verloor, word hy gevange geneem, eers in Sluis en daarna na Gent.
Terwyl hy in aanhouding verkeer, lees hy die Bybel wat sy broer vir hom present gegee het. Hy kom van Maarten Luther te hore en korrespondeer met Johannes Calvyn. Nadat iemand sy losprys betaal, is hy toegelaat om huis toe te keer. De Coligny besluit toe hom te gaan stry vir die regte van die Franse Protestante, die sogenaamde Hugenote.
Ná die dood van Hendrik II van Frankryk, word De Coligny leier van die Hugenote. Op 22 Augustus 1572 word hy op straat geskiet. Hy verloor 'n vinger aan sy regterhand en een van sy elmboë word ook verbrysel. Twee dae later, tydens die sogenaamde Bartolomeusnag, word hy in sy huis om die lewe gebring.
Sy dogter Louise de Coligny, was die vierde vrou van die Nederlandse prins Willem van Oranje.
Die dorp in Suid-Afrika se provinsie Noordwes, Coligny, is na hom vernoem.
Jacqui Gordon
Jacqui Gordon (gebore 1962) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Thirst (1979) en One More Minute (1979), en in die televisiereekse Cop Shop (1977) en Prisoner (1979).
Lys van IRC-bedieners
Dit is 'n lys van IRC-bedieners wat oop is vir publieke gebruik. Dit is gesorteer volgens netwerk. Bedieners wat aan dieselfde netwerk behoort is aan mekaar gekoppel. Dieselfde kletskamers kan dus besoek word deur enigeen van die bedieners op dieselfde netwerk te gebruik.
Angolaswie
Die Angolaswie (Coccopygia bocagei) is 'n voël wat lyk soos die Suidelike swie en word soms gesien in die Noordwes-Namibië. Die mannetjie het 'n swart gesig soos die Suidelike swie maar albei geslagte het 'n fyn dwarsgestreepte rug. Die voël staan in Engels bekend as die Angolan Waxbill.
Ancorina
Spesies
Nieaanvaarde spesies (WoRMS):
Johannes van Heerden
Dr. Johannes Petrus van Heerden (distrik Cradock, 11 Maart 1861 – Kaapstad, 16 Junie 1939) was tussen 1885 en 1935 predikant in vier gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk waarvan die laaste sowat 36 jaar in die Groote Kerk, Kaapstad. Hy was sir De Villiers Graaff se grootvader.
Herkoms en opleiding
Van Heerden was ’n seun van die gemeente Cradock. Hy is gebore op dié distrik op die boereplaas Baviaanskloof en ontvang sy eerste onderwys aan die skool op Cradock wat destyds onder bekwame leiding gestaan het van die heer Wilson. Daarna word hy na Stellenbosch gestuur waar hy die matrikulasie-eksamen in 1878 aflê en saam met P.A. Molteno eerste in die Kaapkolonie staan. Twee jaar later, in Julie 1880, slaag hy die B.A.eksamen met honneurs, tweede op die lys net onder Molteno. In 1881 word hy ingeskryf as student aan die Stellenbosse Seminarie.
Bediening
duimnael|links|190px|Ds. Van Heerden in 1906. Nadat Van Heerden in 1884 as proponent toegelaat is, word hy gevra om as hulpprediker van die gemeente Kaapstad, met spesiale werkkring Hanoverstraatkerk, te gaan werk. Hier bly hy tot Mei 1885. Kort ná sy vertrek tree hy in die huwelik met mej. Magaretha le Roux, dogter van die heer P.C. le Roux van die Paarl.
Sy eerste gemeente, van 1885 tot 1887) was Steynsburg in die Noordoos-Kaap waar hy deur sy minsaamheid en erns weet hoe om harte te wen en geseënde werk verrig. Met geen minder seën nie arbei hy daarna van 1887 tot 1893 in die Tarkastad en vervolgens van 1893 tot 1893 in die Richmond. In al drie dié gemeente het hy dadelik liefde en agting geniet danksy sy groot bekwaamheid en deur sy besondere gawe vir huisbesoek.
In 1899 volg hy die voorbeeld van twee van sy Richmondse voorgangers, dr. J.J. Kotzé (1880 tot sy dood op 4 Desember 1899) en ds. Adriaan Moorrees (1892 tot sy vertrek na die Paarl in 1895), en neem ’n beroep aan na die moedergemeente Kaapstad. In die Kaapse gemeente arbei hy van Februarie 1899 tot sy aftrede in 1935. Enkele maande lank het hy dr. Kotzé as kollega en tot Oktober 1915 ds. A.I. Steytler. Van 1926 tot 1935 was sy medeleraar die later invloedryke Kaapse kerkleier dr. Abraham van der Merwe, wat 40 jaar in die gemeente sou staan. Met ds. Steytler se aftrede in 1915 het ds. Van Heerden Kaapstad se "eerste predikant" predikant geword, ’n benaming wat dui op ’n leraar in die gemeente se senioriteit. Die Universiteit van Kaapstad het hom in 1929, die eeufeesjaar van die SA Kollege, waaruit die universiteit ontstaan het, vereer met die eregraad LL.D.
Waardering
Ds. Van Heerden het in 1935 afgetree, maar ’n lang aftrede is hom nie gegun nie, want hy sterf in Junie 1939.
Rex Robbins
Rex Robbins (30 Maart 1935 – 23 September 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente 1776 (1972), The Secret of My Succe$s (1987), en The Royal Tenenbaums (2001).
Rufane Donkin
Sir Rufane Shaw Donkin was waarnemende goewerneur van die Kaapkolonie en die grondlegger van Port Elizabeth.
Hy is gebore in 1772 en sluit by die weermag aan toe hy 16 jaar oud was. Hy dien in die Wes-Indiese Eilande en vorder tot die rang van majoor-generaal tydens die Skiereilandoorlog. In 1817 en 1818 is hy in Indië tydens die Mahratta-oorlog. Hy besoek die Kaap in 1820 op pad terug na Engeland en neem as goewerneur waar in die tydelike afwesigheid van lord Charles Somerset. Hy verlaat Kaapstad in April daardie jaar op 'n besoek aan die Oosgrens. 'n Nuwe dorpie aan Algoabaai is Port Elizabeth genoem ter ere van sy vrou, wat in Indië oorlede is en wie se gebalsemde hart hy met hom saamgedra het tot dit na sy dood saam met hom begrawe is. In Port Elizabeth het hy 'n piramide laat oprig wat vandag nog in die Donkin-reservaat staan. Die hoofstraat van Beaufort-Wes, Donkinstraat, is ook na hom vernoem. In Junie 1821 besoek hy weer die Oosgrens en lê Fredericksburg in die Neutrale Gebied aan.
Tydens sy kort bewind het hy 'n aantal militêre reëlings beëindig en met sy terugkeer na Engeland ernstige aanklagte teen Somerset aanhanging gemaak, wat hom in November 1821 opgevolg het. Donkin het enkele jare lank in die Britse Laerhuis gedien, is aangestel as genoot van die Royal Society en "Surveyor-General of Ordnance". Donkin is op 1 Mei 1841 oorlede.
Stockholm
Stockholm (Sweeds: [ˈstɔ̂kː(h)ɔlm], ) is die hoofstad en grootste stad van Swede met 'n oppervlakte van 188 vierkante kilometer en 'n bevolking van 978 770 in 2021.
As die politieke, ekonomiese en kulturele sentrum van die land word Stockholm veral deur die kontras van land en water (die stad strek oor veertien eilande en lê digby 'n eilandgroep met sowat 24 000 klein eilandjies), historiese en moderne boukuns (die ou stadskern Gamla Stan, waarvan die vroegste dele uit die 13de eeu dateer, is een van die grootste Middeleeuse stadsbuurte in Europa en uniek in sy soort), landelike voorstede en besige sakesentrum, en die lange, helder nagte van die Skandinawiese somer en kort winterdae gekenmerk.
Vanweë sy ligging op veertien eilande word Stockholm as een van die pragtigste stede ter wêreld beskou en dikwels ook die "Venesië van die Noorde" genoem; sy 13de eeuse stigter het 'n strategiese plek gekies waar die uitgestrekte Mälarmeer in die Oossee uitmond. Water beslaan sowat 'n derde van Stockholm se oppervlakte sodat brûe en jaghawens 'n belangrike bestanddeel van die stad geword het. 'n Doeltreffende omgewingsbeleid het verseker dat hengelaars selfs in die middestad van Stockholm salms kan vang – die stad se wateroppervlaktes pronk in die algemeen met drinkwaterkwaliteit. Danksy die invloed van die see en die warm Golfstroom het Stockholm 'n gematigde klimaat met aangename somers en sneeuvalle tussen Januarie en Maart.
Stockholm het lankal tot die belangrikste toeristebestemming in Skandinawië ontwikkel en vervul in baie opsigte 'n rol as die kulturele hoofstad van die Nordiese lande. Stockholm staan daarnaas internasionaal bekend as die moederstad van die Nobelprys.
Etimologie
Die oudste verwysings na die stad, wat die naam Stockholm gebruik, dateer uit die 13de eeu en kom in twee Latynse dokumente van Julie 1252 en 19 Augustus 1252 voor. Daar word aangeneem dat die stadsnaam van die versterkings tussen die Mälarmeer en die Oossee afgelei is wat met boomstamme (Sweeds: trästockar) gebou is.
Volgens 'n ander teorie is die naam van die Oud-Sweedse woord stock afgelei wat letterlik "'n groep van" beteken het – Stockholm kan dus ook as "'n groep van eilande" vertaal word.
Die naam in ander tale
Reeds in sy vroeë geskiedenis – die ontstaantydperk van die eerste skriftelike verwysings na Stockholm – het Finssprekende bewoners van die Botniese Golf se oostelike kusgebiede in die stad gevestig en dit Tukholma genoem (tukki is die Finse woord vir "boomstam"). Die groot aantal Duitssprekende inwoners het daarenteen die Sweedse benaming Stockhom bybehou.
In twee van Swede se amptelike minderheidstale, Meänkieli (Tornedal-Fins) en Samies, word Stockholm respektiewelik Stokholmi en Stockholbma genoem. In Latyn word 'n kort vorm, Holmia, as benaming vir Stockholm gebruik.
Byname
Die munisipaliteit Stockholm bemark die hoofstadgebied sedert 2006 as The Capital of Scandinavia ("Die Hoofstad van Skandinawië") en wys daarop dat die stad homself as die natuurlike middelpunt van Skandinawië, sy ekonomiese sentrum en toonaangewende kultuurstad beskou. Die bynaam en bewerings, wat daarmee gepaard gaan, het besware van ander Skandinawiese hoofstede uitgelok.
Geografie
Stockholm se landskapsvorm het in die loop van die stad se geskiedenis as gevolg van Skandinawië se postglasiale opheffing sterk verander. Stadsdele, wat vandag deel van die vasteland uitmaak, was enkele honderd jaar gelede nog eilande.
'n Seeboesem van die Oossee omsluit die stad in die ooste met talle inhamme, landtonge en sowat 24 000 rotseilande (sogenaamde skere). Hierdie eilandgebied word in Sweeds Skärgården genoem.
Stockholm is by die uitmonding van die Mälarmeer (die Riddarfjärden) in die Oossee geleë. Die Mälarmeer strek oor 'n afstand van 120 kilometer in westelike rigting na die binneland. Slussen, 'n sluis in Stockholm se middestad, skei die Mälarmeer se soet water van die Oossee se soutwater in die ooste.
Teleskopiese hanteerder
'n Teleskopiese hanteerder is 'n masjien wat wyd gebruik word in die landbou en nywerheid. Dit lyk amper soos 'n vurkhyser, maar het 'n arm, wat dit meer van 'n kraan maak as 'n vurkhyser, met die groter veelsydigheid van 'n enkele teleskopiese of artikulerende arm wat vorentoe en opwaarts uit die voertuig kan uitbrei. Aan die einde van die arm kan die operateur een van verskeie aanhegsels pas, soos 'n emmer, palletvurke, gryper, of hyskatrol. Teleskopiese handteerders word soms kersieplukkers genoem in Amerika, omrede die naam verwys na enige vragmotor of swaartoerusting met 'n hysarm.
Stockholm
Geografie
'n Grintmorene, wat tydens die Ystydperk as gevolg van vergletsering ontstaan het en deur die Mälarmeer se uitloop deurbreek is, loop in noord-suidelike rigting. Die eilande in die stroom is oorblyfsels van hierdie bergrug.
Teleskopiese hanteerder
Gebruike
In die bedryf is die mees algemene aanhangsel vir 'n telehanteerder palletvurke en die mees algemene toepassing is om vragte na en van 'n plek onbereikbaar vir 'n konvensionele vurkhyser te beweeg. Telehanteerders het byvoorbeeld die vermoë om palletvrag te verwyder vanuit 'n sleepwa, en dit dan veilig op dakke en ander hoë plekke te plaas. Laasgenoemde toepassing sou andersins 'n hyskraan benodig het, wat nie altyd prakties of tyddoeltreffend is nie.
Stockholm
Geografie
Panoramiese uitsig oor Stockholm <div style="width: 100%; overflow: auto; padding: 3px;text-align: left; border:solid 1px;" title="braglist – zum scrollen"; > <br style="clear:both;" />
Teleskopiese hanteerder
Gebruike
In die landbou is die mees algemene aanhangsel vir 'n telehanteerder 'n emmer of emmergryp, weer die mees algemene toepassing is om vrag na en van die plekke onbereikbaar vir 'n konvensionele masjien te beweeg, wat in hierdie geval 'n wiellaaier of graaflaaier is. Telehanteerders het byvoorbeeld die vermoë om vrag direk te bereik in 'n hoë-kant sleepwa of hopper.
Stockholm
Vroeë geskiedenis
Die stadsgebied van Stockholm het op grondgesteente van gneiss en graniet ontstaan wat sowat twee miljard jaar gelede gevorm het. Oor 'n tydperk van baie miljoen jare het krake in die gesteentelaag begin verskyn wat vanuit die noordweste in suidoostelike rigting loop en deur riviere geleidelik tot valleie omgeskep is. Die huidige mere Långsjön, Magelungen en Drevviken is die resultate van hierdie geologiese proses. Uiteindelik het breuke begin vorm wat in oos-westelike rigting loop en onder meer die huidige hoë, donker rotswande langs die noordoewer van Södermalm geskep het.
Teleskopiese hanteerder
Beperkings in vermoë
Die voordeel van die teleskopiese hanteerder is ook sy grootste beperking: as die arm uitstrek of klim terwyl dit 'n vrag dra, dien dit as 'n hefboom en veroorsaak dat die voertuig toenemend onstabiel raak, ten spyte van teengewigte wat in die agterkant gemonteer is. Dit beteken dat die opheffingskapasiteit vinnig daal as die werksradius (afstand tussen die voorkant van die wiele en die middelpunt van die vrag) verhoog. Wanneer dit gebruik word as 'n laaier word die enkele arm (eerder as twee arms) baie swaar belaai en selfs met versigtige ontwerp is dit uiteraard 'n swakheid.
'n Voertuig met 'n 5 000 pond (2,2 ton) kapasiteit met die arm teruggetrek mag in staat wees om so min as 400 lb (225 kg) veilig te lig met 'n ten volle uitgebreide arm teen 'n lae hoek. Dieselfde masjien met 'n 5 000 pond ligkapasiteit met die arm teruggetrek mag in staat wees om soveel as 10 000 pond (5 ton) te ondersteun met die arm teen 'n 70° hoek.
Stockholm
Vroeë geskiedenis
Toe die ys omstreeks 11 500 v.C. afgesmelt het, is die huidige stadsgebied aanvanklik deur water oorstroom sodat die destydse seevlak veertig meter hoër as vandag gestyg het, en eers later het die land geleidelik begin rys om die eerste klein eilandjies te vorm. Die bergrûe uit sand, gruis en rotse, wat deur die ys agtergelaat is, getuig nog steeds van die destydse spoed van jaarliks 250 meter waarmee die yslaag oor 'n periode van twee eeue teruggewyk het. Onder die yslaag het riviere eskers (of smeltwaterrûe) gevorm soos byvoorbeeld die uitgestrekte Brunkebergsåsen wat met sy steil hellings nog steeds 'n natuurlike versperring in die stadsentrum van Stockholm is.
Aan die begin van die Steentydperk – sowat 1 000 jaar later – het die eerste mense hulle in die gebied gevestig wat destyds deur 'n relatief warm Mediterreense klimaat gekenmerk was. As gevolg van die postglasiale landopheffing is argeologiese oorblyfsels van hierdie nedersettings veraf van die huidige kus en die metropolitaanse gebied geleë. Vondse sluit 'n verskeidenheid werktuie in, waaronder pylpunte wat uit kwarts en vuursteen vervaardig is. Hierdie vroeë beskawing van jagters en versamelaars het hoofsaaklik jag op robbe gemaak.
Iblis
Iblis of Iblies (Arabies: إبليس) is die duiwel in Islam. Hy is ook bekend as Sjaitan (شيطان, Shayṭān). Hy is ’n djin wat geweier het om voor Adam neer te kniel en toe uit die Paradys gewerp is.
TSV Crailsheim
TSV Crailsheim is 'n sportklub uit Crailsheim in die deelstaat Baden-Württemberg in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Behalwe sokker, het die klub ook afdelings vir onder meer handbal, basketbal, vuisbal, skerm, tennis, tafeltennis, judo, atletiek, swem, dans, Duitse Ju Jutsu en fietsry.
Iblis
Die belangrikste doel van Satan is om mense en djins aan te moedig om bose dade te verrig deur hulle te verlei; dit word in die Koran "bose influisteringe" genoem. Satan en sy gevolg is die helpers van dié wat nie in Allah glo nie: "Ons het waarlik die duiwels vriende gemaak van die ongelowiges."
TSV Crailsheim
Die klub se basketbalspan ding mee in die ''2. Basketbal Bundesliga-Suid en die vroue-sokkerspan in die Vroue-1. Bundesliga''.
Iblis
Name
duimnael|links|180px|’n Voorstelling van Iblis in "Die Shahnama van sjah Tahmasp''.
TSV Crailsheim
Die klub is een van die oudtstes in die deelstaat en het in 1846 ontstaan as die gimnastiekklub TV Crailsheim. Die sokkerafdeling het later onafhanklik geword as SV Crailsheim, maar 'n paar dekades later weer by die hoofklub aangesluit wat van daar af as TSV Crailsheim (die huidige naam) bekend gestaan het.
Iblis
Name
Die naam Iblis kan van die Griekse woord διάβολος (diábolos) stam, wat ook die aanvanklike bron van die Afrikaanse woord "duiwel" is. Dit kan ook afgelei wees van die Arabiese werkwoordstam بَلَسَ (balasa, "hy het gewanhoop"). Die naam Sjaitan het dieselfde oorsprong as die Hebreeuse שָׂטָן (Sātān), ook die bron van "Satan" in Afrikaans.
TSV Crailsheim
Die klub se grootste prestasie was om tweede in die Oberliga Baden-Württemberg in 2004 te eindig.
Iblis
Name
In die Islam word Sjaitan dikwels bloot as "die duiwel" vertaal, maar die term kan ook verwys na enige djin wat God nie gehoorsaam nie en Iblis volg.
Die val van die duiwel in Islam
Volgens basiese Islamitiese leerstellings het God drie soorte intelligente wesens geskape: engele, djins en mense, van wie die laasgenoemde twee ’n vrye wil het om tussen goed en kwaad te kies. Volgens die Koran is daar ook ander, onbekende wesens: "En Hy het ook dinge geskape waarvan julle nie weet nie."
Stockholm
Vroeë geskiedenis
In die laat Steentydperk (omstreeks 4 200 tot 1 800 v.C.) het die plaaslike bewoners begin om permanente nedersettings op te rig, alhoewel die skaarste aan voedselbronne soms nog 'n tydelike nomadiese leefwyse noodsaaklik gemaak het. Behuising is op sterk pale gebou wat in die grond geboor is. Grafvondse dui op 'n gevorderde beskawing wat steenbyle, keramiek, gesofistikeerde kledingstukke en ander indrukwekkende gebruiksgoedere vervaardig het.
Oppland
duimnael|Wapen van Oppland
Oppland is 'n Noorse provinsie (fylke) wat aan Sør-Trøndelag, Møre og Romsdal, Sogn og Fjordane, Buskerud, Akershus, Oslo en Hedmark grens. Dit is 'n landgebonde provinsie, en die land se enigste provinsie wat nie aan enige oseaan of ander land grens nie.
Deborah Gray
Deborah Gray (gebore 1958) is 'n Australiese aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Not Quite Hollywood: The Wild, Untold Story of Ozploitation! (2008) en in die televisiereekse Number 96 (1972), Kingswood Country (1980), en Bellamy (1981).
Stockholm
Vroeë geskiedenis
As die hoofstad van die Mälarvallei het Stockholm twee historiese voorlopers – Birka (omstreeks 790–975 n.C.) en Sigtuna, wat nog steeds bestaan en die gebied in die periode tussen 1000 en 1240 oorheers het. Daarna het Stockholm se opgang begin.
Die Middeleeue
Historiese dokumente, wat na Stockholm verwys, het eers lank ná die stad se stigting ontstaan, en min is bekend oor die ontwikkeling van Stockholm in die middel van die 13de eeu. Dokumente soos briewe en dagboeke, wat uit hierdie periode bewaar gebly het, dui egter daarop dat Stockholm in die laat 1270's en dwarsdeur die 1280's vinnig gegroei het om uiteindelik die grootste stad in die land te word.
Geskiedkundiges het nog nie konsensus bereik oor die agtergrond van hierdie groei nie. Dit was moontlik 'n beplande ontwikkeling wat deur die Sweedse koning en Duitse handelaars aan die gang gesit is, of Stockholm het skielik begin groei. Destyds het strate 'n stad gewoonlik soos die blokke op 'n skaakbord verdeel, veral in Duitsland en Pole, maar hierdie soort straatrooster word nie in die Middeleeuse Stockholm aangetref nie sodat die tweede hipotese meer waarskynlik lyk.
Die Middeleeuse Erik-kroniek uit die jaar 1252 verwys na die heerser Birger Jarl as die stigter van Stockholm. Hy was omstreeks 1250 blykbaar van plan om 'n vesting te bou wat die Mälarmeer teen plunderings deur seerowers sou beskerm, maar moontlik ook om sy posisie in Swede te versterk en ekonomiese groei te bevorder. Swede was destyds al vyftig jaar lank in 'n verbete stryd van verskillende politieke faksies verwikkel en kon die bou van die eerste werklike stad in die land nouliks bekostig.
Volgens 'n ooreenkoms met die magtige Duitse Hansestad Lübeck het Birger Jarl Duitsers uitgenooi om hulle as nuwe burgers in Swede te vestig en sekere voorregte aan voornemende immigrante toegesê. Terwyl daar geen historiese dokumente bewaar gebly het wat na Duitse setlaars as die stigters, beplanners en boumeesters van Stockholm verwys nie, berig destydse bronne oor die vestiging van groot getalle Duitsers in Swede en die gelyktydige begin van mynbou-aktiwiteite in die land.
Die handels- en uitvoerbedryf is gedurende die Middeleeue deur Duitse koopmans oorheers (volgens historiese belastingdokumente, die sogenaamde skatteböcker, was sowat 'n derde van Stockholm se belastingbetalers boorlinge van Duitse stede en gebiede soos Lübeck, Danzig en Wesfale). Die meeste van Stockholm se koopmans het op of naby die pleine Kornhamnstorg ("Koringhaweplein") en Järntorget ("Ysterplein") in die suidelike hoek van die stad gewoon. Die plaaslike boeregemeenskappe van die omgewing het Stockholm van voedsel en roumateriale voorsien, terwyl die plaaslike ambagsmanne hul goedere binne die stadsmuur vervaardig het. Hulle was op die sentrale plein van Stockholm, Stortorget, gekonsentreer of het in die twee oudste strate in die stadsentrum gewoon wat nog steeds na die ou ambagte verwys: Köpmangatan ("Koopmansstraat") en Skomakargatan ("Skoenmakerstraat"). Vissers en timmermans het veral die buurt langs die oostelike waterkant bewoon, met uitsondering van die suidelike strook wat naby die sogenaamde Koggahamnen ("Koggehawe") geleë was waar die koopmans se groot seevarende skepe voor anker gelê het. Die westelike gedeelte van Stockholm langs die deurgangspad Västerlånggatan het 'n soort vroeë nywerheidsentrum gevorm wat deur 'n groot verskeidenheid ambagsmanne bewoon is, waaronder slagters, smede, timmermans en bakkers. Die koninklike kasteel was in die noordelike gedeelte van die eiland Stadsholmen geleë.
Die laat 15de eeuse bevolking van Stockholm het volgens beramings van geskiedkundiges tussen 5 000 en 7 000 mense beloop sodat die stad selfs in 'n Middeleeuse konteks in vergelyking met Parys (100 000 inwoners), Londen en Keulen (40 000), Lübeck (25 000), Hamburg en Bremen (omstreeks 20 000) as 'n relatief klein nedersetting beskou moet word. Stockholm was nogtans by verre die grootste stedelike sentrum in die Sweedse koninkryk waar die tweede grootste stad, Kalmar of Åbo, nie meer as tussen 1 000 en 2 000 mense gehuisves het nie.
In die onstuimige Laat-Middeleeuse tydperk was die beheer oor Stockholm en sy kasteel 'n beslissende faktor in enige Sweedse magstryd. Stockholm is derhalwe verskeie kere aan langdurige blokkades blootgestel en verskeie kere deur Sweedse en Deense faksies beleër wat die Kalmarunie betwis het.
In 1471 het Sten Sture die Ouere koning Christiaan I van Denemarke in die Slag van Brunkeberg verslaan, maar is in 1497 gedwing om Stockholm weer aan Hans van Denemarke af te staan. Sten Sture het in 1501 weer die mag oorgeneem en sodoende 'n Deense blokkade uitgedaag wat van 1502 tot in 1509 voortgeduur het en uiteindelik met 'n kortstondige vredesluiting besleg is. Hans se seun, Christiaan II van Denemarke, het dieselfde ambisies soos sy vader gehad en in die jare 1517 en 1518 twee pogings onderneem om die stad te verower. Uiteindelik het hy Stockholm beleër en koningin Christina Gyllenstierna sodoende gedwing om in 1520 te kapituleer.
Iblis
Die val van die duiwel in Islam
Die engele, wat rein en sonder dierlike drange is, sondig nie. Nadat God vir Adam geskape het, het hy al die engele en Iblis (wat God saam met die engele mag aanbid het danksy sy hoë rang) opdrag gegee om voor Adam neer te kniel (prostreer). Al die engele het dit gedoen, maar Iblis het geweier. Hy was trots en het homself hoër as Adam geag omdat Adam uit klei gemaak is en Iblis uit "rooklose, vlammende vuur".
Buskerud
duimnael|Wapen van Buskerud
Hint Hyman
Hint Hyman (*16 November 1912, Machadadorp - †20 Julie 1998, Bloemfontein) was 'n joernalis en later uitgewer en hoof van Republikeinse Pers, wat op sy dag die leeue-aandeel in die tydskriftemark in Suid-Afrika gehad het. Hy is ook skrywer van verskeie aksieverhale onder skuilname. Hy skryf onder meer onder die skuilname Anton Gewers en Dewald Brink, as laasgenoemde gee hy verskeie werke saam met Len Anthony (skuilnaam van Derick Jacobs) en Braam le Roux uit.
Buskerud
Buskerud is 'n Noorse provinsie (fylke) wat aan Akershus, Oslo, Oppland, Sogn og Fjordane, Hordaland, Telemark en Vestfold grens. Die naam is oorspronklik afgelei van die plaas Buskerud (Oudnoors: Biskupsruð) in Modum, wat in die 14de eeu aan die biskop van Hamar behoort het. Sedert 1920 het die plaas as 'n landbouskool gedien.
Hint Hyman
Lewe en werk
Hugh Winston Hyman is op 16 November 1912 op Machadodorp gebore, waar hy grootword en matrikuleer. Na skool delf hy vir ’n ruk goud by Barberton, waarna hy as joernalis by die redaksie van Die Vaderland in Pretoria aansluit en saam met hulle kantore verwissel van Pretoria na Johannesburg. Hy word later as nuusredakteur aangestel, waarna hy onderhoofredakteur word by Brandwag. In hierdie tyd begin hy om ontspanningsverhale te skryf. Hy is getroud met Wilhelmina Magdalena, alom bekend as Baby, wat op 20 September 1913 gebore is en die egpaar bly in Johannesburg. Hulle het ’n seun, William Charles, en ’n dogter, Christine Cato.
Aan die begin van 1950 nader Blaar Coetzee van Goeie Hoop Uitgewers vir Hyman met die aanbod om die maandelikse tydskrif Keur by hom te koop vir ’n bedrag van £700. Die sirkulasie van die tydskrif was op daardie stadium sowat 8 000 eksemplare per maand. Die egpaar trek uit Johannesburg en vestig hulle op Baby se erfplaas Onverwacht in die Luckhoff-distrik in die Vrystaat. Hier begin hulle om die tydskrif te bemark. Hint moet alles behartig, want hy is nie net eienaar van die tydskrif nie, maar ook uitgewer, redakteur, subredakteur, vervolgverhaalskrywer, kortverhaalskrywer, advertensiebestuurder, skrywer van artikels en rubrieke en ook sirkulasiebestuurder. Baby was sy proefleser en gee raad oor wat vroue van ’n tydskrif verlang. Hul drukkers was die Diamond Field Advertiser in Kimberley, nagenoeg 160 km van Onverwacht af, ’n afstand wat hulle gereeld ter elfder ure op swak paaie moes aflê om die inhoud betyds by die drukker te kry. Die sirkulasie het aanhou groei en Hint besef hy het hulp nodig. Hy nader sy broer Boet en Sep Smidt (skrywer van vele boeke onder skuilname soos Johann van der Post, Adriaan Roodt en Donald Fouché), wat in April 1952 by hom aansluit. Hulle stig Keur Uitgewers, met Hint as hoofdirekteur met 50% aandele en Boet en Sep Smidt elk met 25% aandele. Hulle verskuif dan vanaf Onverwacht na die dorp Koffiefontein naby Luckhoff, waar hulle woon en uit die huis uit werk.
Wanneer die drukkers na Johannesburg verskuif, trek hulle in 1957 na Parys in die Vrystaat en in 1962 verskuif hulle en die drukkery na Bloemfontein. Die besigheid groei vinnig en hulle koop die tydskrif Fyngoud van Blaar Coetzee. Dit was so ’n effense stoute tydskrif met foto’s van jong meisies met vol baaiklere daarin, wat hulle later met Keur laat saamsmelt as Keur en Fyngoud. Op Hint se inisiatief begin hulle ook met die weeklikse fotoverhaalboekie Kyk, wat op sy hoogtepunt sowat dertigduisend eksemplare per week verkoop. Hulle dupliseer hierdie sukses met die soortgelyke See in Engels. Intussen het Keur en Fyngoud se vlammetjie getaan, waarskynlik weens Fyngoud se “ongure” reputasie vir gewaagde foto’s. Hulle hou ’n landwye kompetisie vir ’n nuwe naam vir die tydskrif, waarna Ster gebore word, waarby Keur en Fyngoud ingelyf is. Die drukkoste neem nou drasties toe weens al die nuwe tydskrifte op die mark, terwyl dit ook baie duur was om papier van die kus af te vervoer. In die sestigerjare koop hulle dan ’n gevorderde drukpers uit Duitsland wat teen veel groter spoed die drukwerk van die tydskrifte kan doen. Hulle verskuif dus in 1963 hulle kantore na Durban, met die nuwe drukkery wat geleë is in ’n groot dubbelverdiepinggebou in die voorstad Mobeni. ’n Deel van die gebou is in kantore omskep sodat alles onder een dak was.
Iblis
Die val van die duiwel in Islam
Satan het toe gesweer hy sal dié tyd gebruik om alle mans en vroue na die hel te lei. So sal hy die mens se minderwaardigheid bewys en sy eie ongehoorsaamheid regverdig. In soera 17:65 van die Koran waarsku God hom egter: "My dienaars – oor húlle het u voorwaar geen gesag nie. En u Heer is voldoende as Beskermer."
Stockholm
Die Middeleeue
In November van dieselfde jaar het aartsbiskop Gustav Trolle sy bondgenoot Christian van Swede gekroon. Gesamentlik het hulle in die sogenaamde Bloedbad van Stockholm met hul gemeenskaplike vyande, 'n aantal plaaslike adellikes en ander burgers, afgereken en hulle laat onthoof. Toe koning Gustav Wasa Stockholm drie jaar later beleër en ingeneem het ('n historiese gebeurtenis wat die einde van die Kalmarunie en die Sweedse Middeleeue gemarkeer het), het hy elke tweede huis verlate aangetref.
Hint Hyman
Lewe en werk
In Durban stig hulle Republikeinse Pers, wat fotoverhale soos Kyk, See, Mark Condor, Ruiter in swart, Dr. Conrad Brand, Die saboteur, Grensvegter en talle ander uitgee. Tydskrifte wat onder hulle vaandel uitgegee word, sluit in Keur, Ster, Rooi Rose, die omstrede Scope, Garden and Home en Your Family. Nadat Hint Argus-tydskrifte oorgeneem het, kry hy Personality, Femina en Farmers Weekly by. Teen 1979 trek Republikeinse Pers sowat 61% van Suid-Afrika se advertensiebegroting. Een van sy tydskrifte, Bona, is in verskeie tale gepubliseer en het op sy dag die grootste tydskrifsirkulasie in die land gehad. Hy verkoop voor sy aftrede Republikeinse Pers aan Perskor, wat later weer baie van hierdie drukname verkoop aan Caxton-Uitgewers. In 1983 tree hy af en gaan boer op sy vrou se erfplaas Onverwacht. Sy vrou is op 12 September 1985 oorlede en Hint Hyman is op 20 Julie 1998 in Bloemfontein oorlede.
Stockholm
Die Wasa-tydperk: Reformasie en ekonomiese opswaai
Nog op die dag van sy intog in Stockholm het Gustav Wasa aan alle burgers, wat verkies het om in die stad te bly, die beskerming van hul lewens en eiendom gewaarborg, en vir diegenes, wat besluit het om Stockholm te verlaat, die reg om hul besittings saam te neem mits hulle hul huise op die koning sou oordra. Die koning het uiteindelik in 1529 ook die vroeëre voorregte van Stockholm herstel. Die burgers het nou byna weer dieselfde voorregte geniet soos in die jaar 1436, waaronder die monopolie op verskeie belangrike handelsektore. Om sy beheer oor die stad te verseker, het die monarg – net soos koning Christian voor hom – regstreeks invloed op die verkiesing van raadslede en magistrate uitgeoefen. Aanvanklik het die wette van die landelike distrikte, wat die benoeming van regters in die sogenaamde häradshövdingar gereël het, 'n teengewig teen die koninklike invloed gevorm aangesien hulle bepaal het dat die koning die mees bekwame leier onder drie kandidate moes kies. Vanweë Gustav Wasa se sterk posisie het hierdie wette sy invloed nie werklik begrens nie, en daar was nouliks sprake van 'n skeiding tussen die regspraak van die Sweedse staat en dié van die stad waarin die owerhede gesetel was.
Hint Hyman
Dewald Brink
Onder die naam Dewald Brink skryf hy ontspanningslektuur. Saam met Braam le Roux skryf hy verskeie boeke in die Woeste Laeveld reeks. Al die verhale in hierdie reeks speel af in die omgewing van Barberton in die destydse Oos-Transvaal tydens die goudstormloop tydperk van 1885–1887. Johan Grimbeek is die held in Vlam van die Laeveld, Poort van trane en Vonnis van die berge, terwyl Len van Staden die held is in Spore in die dou, Beminde verraaier en Geen vergiffenis.
Anton Gewers
Hy skryf ook hoofsaaklik speurverhale onder die naam Anton Gewers. In Bose hart is ’n reeksmoordenaar op soek. Hy teiken elke keer ’n jong, donkerkopmeisie wie se pa ’n dokter is. Die lyke los hy in ’n tas in bagasievertrek op Johannesburg se stasie. Die jong speurder, kaptein Van Staden, kry die taak om die moordenaar te vang, maar die moordenaar bly gereeld ’n stap voor die polisie.
Stockholm
Die Wasa-tydperk: Reformasie en ekonomiese opswaai
Teen die middel van die eeu is die aantal raadslede van twaalf tot negentien verhoog, nie alleen om die bestuur van Stockholm op 'n professionele basis te bedryf nie, maar ook om aan die staat meer beheer oor die handelsaktiwiteite te gee. Hierdie eise van staatskant af het 'n swaar las op die raadslede van Stockholm geplaas, wat hul amp nog steeds as vrywilligers beklee het en meestal self koopmans was. Stockholm het sodoende baie van die onafhanklikheid, wat dit nog in die Middeleeue geniet het, ingeboet om in politieke en finansiële opsig onder die beheer van die staat te bly.
As gevolg van die Bloedbad van Stockholm, waarin talle bekende burgers vermoor is, was Gustav Wasa nie net in staat om na goeddunke nuwe magistrate te benoem nie, maar kon daarnaas ook kerke en ander religieuse instellings dwing om groot hoeveelhede goud- en silwervoorwerpe aan hom oor te handig: Die kerkskatte was vir die koning 'n welkome ekstra inkomste om sy oorlogskuldlas in Lübeck af te betaal.
Met die geestelike Olaus Petri (1493–1552), wat hy tot stadsekretaris benoem het, het die koning oor 'n bondgenoot beskik om die nuwe gedagtes van die Protestantse Hervorming binne 'n kort tydperk ook in die praktyk toe te pas. Vanaf 1525 is preke in Sweeds gehou, terwyl Latyn as kerktaal in 1530 afgeskaf is. Vir die groot aantal Duits- en Finssprekende burgers is in 1530 Duitse en Finse kerkgemeentes gestig wat vandag nog steeds bestaan. Die besluit om godsdienstige welsynsorganisasies tot een enkele instelling saam te smelt, het egter rampspoedige gevolge vir gestremde burgers ingehou – die nuwe organisasie was nie meer in staat om sy dienste in dieselfde omvang soos sy voorgangers aan te bied.
Die afsterwe van Gustav Wasa het met groot veranderings in die plaaslike regering gepaard gegaan. Gedurende die heerskappy van sy seuns in die periode tussen 1561 en 1611 is die stadsraad steeds deur 'n verteenwoordiger van die kroon begelei, terwyl raadslede en magistrate deur die koning benoem is.
Toe Erik XIV in 1561 as koning van Swede bekroon is, het die titel erflik geword. Die staat het sy inkomste nou nie meer uit koninklike besittings en voorregte verkry nie, maar is uit belasting gefinansieer. Met die geleidelike ontbinding van die Duitse Ridderorde het Swede die geleentheid gekry om sy magsfeer na die Baltiese lande uit te brei; die stad Reval (tans Tallinn) het die Sweedse koning as beskermheer teen Rusland en Pole verwelkom.
Stormaktstiden 1611–1718: Swede as Europese groot moondheid
Ná die Dertigjarige Oorlog (1618–1648) het Swede as 'n nuwe groot moondheid op die Europese toneel verskyn – en die land was nou besig om van Stockholm 'n waardige hoofstad te maak. Die stad se middeleeuse karakter het immers ná die afsterwe van koning Gustav II Adolf (1594–1632) 'n verleentheid vir die Sweedse owerheid geskep. Daar is gevrees dat die jammerlike toestand van Stockholm die gesag van die Sweedse koninkryk sou kon ondermyn, en die owerheid het gevolglik geskroom om buitelandse staatsmanne hier te ontvang.
Die Sweedse staat het gevolglik aktief by Stockholm se bestuur betrokke geraak. Die stadsregering is hervorm, en die vrywilligers, wat tot dusver as magistrate gefungeer het, is geleidelik deur professioneel opgeleide personeel vervang.
Bevolking en stadsbeplanning
In 1625 het 'n groot brandramp, waardeur die suidwestelike deel van die huidige ou stad vernietig is, die aanleiding tot die herkonstruksie van Stockholm gegee. Twee nuwe breë strate, Stora Nygatan en Lilla Nygatan, is aangelê, terwyl die middeleeuse stadsmuur langs die oostelike see-oewer plek moes maak vir 'n reeks statige paleise – Skeppsbron.
Die destydse stadsbeplanning het daarnaas voorsiening gemaak vir breë stervormige reguit lane in die bergrûens rondom die stadskern – Norrmalm, Östermalm, Kungsholmen en Södermalm. Hierdie projek is so grondig uitgevoer dat in sommige stadsdele geen spore van die vorige middeleeuse geboue bewaar gebly het nie. Baie van die strate uit hierdie tydperk bestaan steeds, terwyl ander voorgestelde strate met klein aanpassings aangelê is.
Stockholm se bevolking het van minder as 10 000 in die vroeë 17de eeu tot meer as 50 000 in die middel van die 1670's gegroei. Daarmee gepaardgaande het die stedelike inkomste van 18 595 Sweedse riksdaler in 1635–36 gestyg tot 81 480 daler in 1644. In 1642 is sowat sestig persent van hierdie bedrag aan bouprojekte bestee.
Handel
Volgens die sogenaamde Bottniska handelstvånget is ander Sweedse stede van hul voorregte ten opsigte van uitvoere ontneem. Aan die meeste van hulle is 'n beperkte handelsmonopolie vir hul onmiddellike omgewing toegestaan, terwyl Stockholm met die meeste lande rondom die Botniese Golf handel kon dryf. Hierdie monopolie was egter nie die enigste voordeel wat Stockholm in hierdie periode geniet het nie – die stad het immers ook oor die beste natuurlike seehawe van sy tyd beskik. Gedurende die 17de eeu het talle buitelandse besoekers hul bewondering uitgespreek vir die tipiese hawetoneel met groot skepe wat langs die oostelike kaai digby die koninklike kasteel geanker was en dikwels "oor 60 of 70 kanonne" beskik het.
In die 16de eeuse internasionale handel het Swede eerder 'n passiewe rol gespeel – die uitvoer van Sweedse goedere soos yster, ru-koper en botter is deur Duitse handelaars en skepe behartig. Hierdie uitvoere is grotendeels as 'n middel beskou om die invoer van goedere te verseker wat plaaslik nie beskikbaar was nie – soos sout, wyn en luukse goedere vir die koninklike hofhouding. Die invoering van merkantilistiese handelsbeginsels omstreeks 1620 het van die handel 'n sleutelbedryf vir staatsinkomste gemaak, en Swede het begin om homself op die uitvoer van verwerkte goedere eerder as grondstowwe toe te spits. Oor die hele tydperk tussen 1590 en 1685 het Stockholm se bydrae tot die nasionale ekonomie sowat twee derdes beloop, maar gedurende die eerste helfte van die 17de eeu het uitvoere vervierdubbel en invoere vervyfdubbel. Die belangrikste markte vir Sweedse uitvoere was Nederland (teen die middel van die 17de eeu) en Groot-Brittanje (in die vroeë 18de eeu).
Die Vryheidstydperk (1718–1772)
Ná die Russiese besetting van Finland en die Vrede van Nystad in 1722 was Swede se rol as Europese groot moondheid uitgespeel – en die volgende dekades is deur nóg rampspoedige gebeurtenisse oorskadu. Die Swart Dood en die lyding wat deur die Groot Nordiese Oorlog veroorsaak is, het Stockholm afgeskaal tot die hoofstad van 'n swakker nasie. In 1809 moes Swede Finland aan Rusland afstaan – 'n verlies waarvoor selfs die unie met Noorweë in 1814 nie vergoed het nie.
So was Stockholm in die eeu tussen 1750 en 1850 'n stagnerende stad met 'n krimpende bevolking wat onder grootskaalse werkloosheid gebuk gegaan het. Swak gesondheidstoestande, armoede, drankmisbruik en 'n hoë sterftesyfer het die ekonomiese invloed van Stockholm en die Mälaren-meergebied ten gunste van Suidwes-Swede verminder en klasverskille geleidelik uitgewis. Oorloë en drankmisbruik het die manlike bevolking laat krimp – so het die getal weduwees dié van wewenaars in 1850 met ses teen een oortref.
Die groot aantal ongetroudes en hoë kindersterftesyfers het ook die persentasie-aandeel van kinders laat krimp. Die gemiddelde lewensverwagting was beperk tot 44 jaar, alhoewel die lewensverwagting vir Stockholmers, wat hulle kinderjare oorleef het en geen harde werk moes verrig, op dieselfde peil was soos dié van huidige inwoners.
Sport
Stockholm het as gasheer van die Olimpiese Somerspele 1912 opgetree. Tydens die Olimpiese Somerspele 1956, wat in Melbourne, Australië, aangebied is, is die ruitersportwedstryde in die Stockholmse Olimpiese Stadion gehuisves. Dit was ook een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1958.