cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johannes Meintjes
Kinderjare
Van vaderskant bevind Meintjes se voorgeslagte hulle reeds byna drie en ’n half eeue in Suid-Afrika. Meintjes se vader is skielik op 35-jarige leeftyd oorlede. Volgens Pieter Marincowitz is "dit begryplik dat dit vir die seun die verlies was van 'n vader wat in hoofsaak die held was, en as sodanig was dit 'n groot slag". Mev. Meintjes het noodgedwonge met haar vier kinders, drie seuns en 'n dogter, na haar tuisdorp, Riversdal, verhuis waar Johannes ook vyf jaar tevore gebore is omdat sy moeder telkens vir ’n bevalling daarheen gegaan het. Hier sou hy tot sy vyftiende jaar in 'n een van die oudste huise op die dorp woon, in latere jare die De Doornkraal Boutique Hotel. Op Riversdal het hy hom al hoe meer in teken- en skilderwerk verdiep, veral in studies van mense. Terselfdertyd was skoolgaan vir die jong Meintjes buitengewoon onaangenaam omdat dit inbreuk gemaak het op sy tekenwerk waarin hy merkwaardig bedrewe geword het. Die skool het ook inbreuk gemaak op 'n suiwer verbeeldingswêreld wat sy geloof en vertroue geword het, 'n eensame en private wêreld, maar slegs eensaam weens sy groot skugterheid, as gevolg waarvan hy nie maklik vriende gemaak het nie.
Die bejaarde kunsskilder Jan Volschenk het toe nog gelewe (hy is in 1936 oorlede) en die jong knaap het dikwels by die oubaas se ateljee ingeloer. Volschenk was toe reeds baie oud, met ’n spierwit kop. Johannes het graag na hom en sy landskappe sit en kyk, maar Volschenk is oorlede toe die seun nog baie jonk was. "My eie werk het ek vir almal gewys wat daarna wou kyk,” het Meintjes in 1963 aan die tydskrif Lantern vertel. “Tot my verbasing moes ek ontdek dat ek beter as my onderwyseres kon teken. Ek het my werk op die kunsafdeling van die jaarlikse landbouskou begin uitstal en feitlik al die pryse verower, ’n prestasie wat my in staat gestel het om my eerste olieverf te koop.”
In mnr. Viljoen het hy ’n goeie kunsonderwyser gehad van wie hy baie kon leer en wat hom deurgaans aangemoedig het. Toe hy vyftien was, het hy met olieverf begin werk, al sukkelend omdat hy tot in daardie stadium hoofsaaklik met waterverf en potlood gewerk het, en met sy twee jongste sussies as onwillige modelle. Mev. Meintjes het in 1938 besluit om met haar kinders - ’n seun en drie dogters – na Kaapstad te verhuis. Hier het die jong Johannes se lewe ingrypend verander. Kaapstad sou ook jare daarna sy woonplek bly.
Mnr. H.A. Rust, later Suid-Afrika se ambassadeur in Nederland, was destyds skoolhoof van die Hoërskool Jan van Riebeeck in Tamboerskloof, en hy het spesiaal gereël dat Meintjes kuns as skoolvak kon neem. Die paar skoliere aan wie dié vergunning gemaak is, het kunsklasse van Florence Zerffi in haar ateljee in Wynberg ontvang. Sy was ’n kunstenares van naam, weduwee van die briljante impressionis Strat Caldecott, en ’n baie bekwame dog strenge onderwyseres. So het Meintjes se eerste akademiese onderrig op 15-jarige ouderdom begin. Zerffi het sy talent uitgeken, want sy het aangebied om hom kosteloos ekstra klasse te gee wat niks met die skoolwerk te doen sou hê nie. Sy het sy vordering krities gevolg. Van haar het Meintjes later gesê: “Zerffi was ’n ongenadige onderwyseres, maar deeglik soos min en ek het baie van haar geleer. Haar goeie smaak, vurige opvattings, skerp kritiese sin en wye belesenheid sou my blywend beïnvloed, hoewel haar werk my koud gelaat het."
Invloed van Maggie Laubser
Meintjes vertel in dieselfde onderhoud met Lantern van sy ontdekking van Irma Stern en Maggie Laubser: “Instinktief het ek geweet dat dit die rigting was waarin ek moes werk. Irma Stern se kleurgevoel en Maggie Laubser se komposisie het ’n nuwe wêreld vir my oopgesluit – die Ekspressionisme, waarvan ek toe nog maar min geweet het. Ek het geleer hoe om met olieverf te werk en een na die ander doek voltooi – wild en koorsig. Zerffi het haar bes gedoen om my in toom te hou en te dissiplineer. Aan haar kritiek het ek soveel waarde geheg dat ek elke stuk wat sy goedgekeur het, dadelik geraam het.”
Hy het hom veral aangetrokke tot Maggie Laubser se werk gevoel en was sowat 17 jaar oud toe hy ’n bewonderaarsbrief aan haar geskryf het. Uiteindelik het hulle ontmoet aan die huis van die kunsskilder Cecil Higgs op Stellenbosch. Dit was die begin van ’n groot vriendskap. Meintjes het sy hart en siel in die stryd gewerp om erkenning vir Laubser te verkry. Mettertyd het hy baie oor haar geskryf, artikels en ’n boek (toe hy maar 19 was) en radiopraatjies. (Dié boek het die hoogste prys vir 'n werk deur Meintjes behaal toe dit in 2010 op 'n veiling vir R11 200 van die hand gesit is. )
Meintjes het gesê dit het daartoe gelei dat mense verkeerdelik gedink het sy werk is deur haar beïnvloed, maar dat hy eintlik teruggegaan het na haar bron, die Duitse Ekspressionisme. Dit het hom sy eie styl help vind en sou, volgens ’n skrywer in Die Burger, hom “in staat stel om ’n persoonlike simboliek te ontwikkel om uiting aan sy psigo-seksuele fantasieë te gee”.
Eerste jare ná skool
Nadat hy die matriek-eksamen afgelê het, was dit ’n probleem om te weet wat om te doen omdat hy eintlik net wou skilder. Destyds was daar min goeie kunsskole en Meintjes se kunstenaarsvriende het hom aangeraai om hom voorlopig liewer aan sy tweede liefde te wy, naamlik die letterkunde. Hy het na die Universiteit van Kaapstad gegaan met Afrikaans-Nederlands en Engels as hoofvakke en hom as letterkunde-student onderskei.
Tog het hy intensief met sy skilderwerk voortgegaan, in so ’n mate dat hy later sou sê hy weet nie hoe hy ooit sy graad behaal het nie. Tydens sy studie aan die U.K. het hy sy werk vir tallose gesiene kunstenaars in Kaapstad gaan wys, onder wie Lippy Lipshitz, Ruth Prowse, Charles Peers, Gregoire Boonzaier, Jean Welz, Nerine Desmond, Freida Lock en May Hillhouse. Zerffi se invloed het geleidelik begin afneem, Maggie Laubser s’n het toegeneem, nie wat styl en onderwerp betref nie, maar werkmetode. Nietemin sou hy later sê: “(D)ie een van wie ek die meeste geleer het, was May Hillhouse”. Hillhouse was destyds ere-sekretaresse van die K-klub en Meintjes het gemeen dat hy die jongste lid was wat die klub nog ooit gehad het. Sy was ’n aantreklike, donker vrou met ’n diepgaande tegniese kennis van die skilderkuns. Soos in die geval van Zerffi, het May Hillhouse se werk hom “koud gelaat”, maar hy het geglo hy het die meeste van almal by haar geleer. Sy het jare lank elke skildery gesien wat hy gemaak het en elkeen deeglik gekritiseer.
Na Johannesburg
Op 20-jarige ouderdom het hy die graad B.A. behaal. Hy was onwillig om sy literêre studie voort te sit, want ’n doktorsgraad in die letterkunde sou maar min betekenis vir ’n kunsskilder hê. Die probleem was om ’n verdienste te vind en tog met skilderwerk voort te gaan. Gerrit Bakker, wat destyds by ’n Kaapstadse boekhandel werksaam was, het besluit om sy eie boekhandel in Johannesburg te begin en het Meintjes gevra om sy assistent te word. Dit was ’n tydelike uitkoms en vir die eerste keer in sy lewe beland Meintjes in Johannesburg waar hy gou die kunskenners en kunstenaars van die Noorde leer ken het: Anton Hendriks, Elsa Dziomba, Alexis Preller, Walter Battiss en baie ander. Sommige van hulle het sy vriende geword, veral Preller. Die ou Gainsborough-galery, destyds in die Lennon-gebou in Pritchardstraat, was destyds die bymekaarkomplek van die avant garde. Johannes Meintjes het dié galery bespreek vir sy eerste tentoonstelling in Augustus daardie jaar (1944).
Eerste treë as beroepskilder
Hy het die boekhandel verlaat en na Kaapstad teruggekeer om hom op sy tentoonstelling voor te berei, vasbeslote om sy bestaan as beroepskunsskilder te regverdig. Sy familie het hierdie waaghalsige besluit ondersteun, blykbaar met die wete dat daar geen keer meer aan hom was nie. Platsak en met sy hele toekoms op die spel, is hy met sy skilderye terug na Johannesburg vir die opening van die tentoonstelling. Hy was toe een-en-twintig. Die tentoonstelling het groot opspraak verwek en Meintjes oornag feitlik landswye bekendheid besorg.
Artikels oor sy werk het in verskeie tydskrifte en blaaie verskyn en honderde belangstellendes het die uitstalling bygewoon. Gideon Horn het in Die Transvaler na hom verwys as “’n jong kunstenaar. . . wat hom aan ’n mens openbaar as moontlik die belowendste onder die jongeres. Van die opvallendste kenmerke van sy werk is sy besondere beheer van kleure, sy tegniese vaardigheid, die selfstandigheid van gees wat daaruit spreek. . .” In die tydskrif Forward, soos aangehaal in die brosjure vir 'n tentoonstelling van Meintjes se skilderye van 29 Mei tot 10 Junie 1945 in die Argus-galery in Burgstraat, Kaapstad, het Ronald Morris verklaar: "Mr. Meintjes has achieved a 'mature expression of immaturity'. He has a dynamic and dramatic sense of colour and composition, combined with a tenderness that is almost feminine, but never effeminate; he is expressionistic but intelligible; versatile because he is sensitive to mood, atmosphere, phantasy and character, and not because he wants to create an impression. In most of his work there is poetry, the loneliness and the longing of youth. Meintjes' métier is not the mask or the puppet, but the vitality of life and the phantasies of the mind and the spirit ...”
Daar was aanvallende kritiek ook, maar dit het Meintjes verwag en in elk geval was dit baie minder en minder neerhalend as wat die skilders wat hy die meeste bewonder het, moes verduur. Gelukkig het hy genoeg werke verkoop om byna ’n jaar lank onafhanklik te kon lewe.
Brandmondsindroom
'n Brand-gevoel in die mond kan ook 'n simptoom van 'n ander siektetoestand wees, waar ander sistemiese of plaaslike faktore 'n invloed het, maar dan word dit nie as 'n BMS gereken nie. Dit kan dan selfs ‘n sindroom van medies onverklaarbare simptome wees. Die Internasionale Vereniging vir die Studie van Pyn in Washington, D.C., definieer BMS as 'n pyn entiteit van aanhoudende brand pyn in die afwesigheid van mondslymvliesverandering.
Klassifikasie
'n Brand gevoel in die mond kan primêr (d.w.s. Brandmondsindroom) of sekondêr wees waar ander faktore – sistemies of plaaslik – 'n invloed het. BMS is 'n voorbeeld van disestesie of 'n verdraaiing (distorsie) van sensasie. Party bronne sien BMS as 'n variant of wisselvorm van atipiese gesigspyn – amper soos neuralgie.
Johannes Meintjes
Eie ateljee in Kaapstad
Prebble Rayner het geskryf (koerant onbekend): “Johannes Meintjes … is an ardent young painter of considerable promise, tackling his fellowman as subject-matter. There is apparent in his work a deep-seated awareness of individual character …” David Gamble (koerant eweneens onbekend): “Mr. Meintjes is a strong and direct painter with a pronounced sense of drama, together with a most interesting feeling for colour and a sensitive appreciation of personality. A strong vein of fantasy is another of his qualities.” Magda Sauer (waarskynlik Die Burger): “Hy is een van die talentvolste jong skilders. Ten spyte van sy jeug het hy al ’n styl van sy eie ontwikkel. Hy het ’n sterk en dramatiese gevoel vir kleure en ’n goeie en oorspronklike gevoel vir komposisie.”
Brandmondsindroom
Klassifikasie
BMS is onderverdeel in drie tipes:
Mediese Tekens en Simptome
Per definisie kan geen tekens van BMS in die mond gesien word nie. Party geaffekteerde pasiënte sal die simptome toeskryf aan seertjies in die mond, maar gewoonlik is dit normale anatomiese strukture, soos die knoppies op die tong of spataartjies onder die tong in ouer mense. Simptome van BMS varieer baie en die tipiese kliniese prentjie kan in die tabel onder gesien word.
Oorsake
In omtrent 50% van gevalle is daar geen identifiseerbare oorsaak nie. Die oorsaak van BMS is onbekend. Verskeie teorieë is al voorgestel en word ondersteun deur wisselende grade van bewyse, maar geeneen is al ten volle bewys nie.
Omdat meeste mense met BMS post-menopouse vroue is, is een teorie dat daar 'n estrogeen of progesteroon tekort is, maar 'n sterk genoeg statistiese verwantskap is nog nie verkry nie. Nog 'n teorie is een van outo-immuniteit, soos dat abnormale anti-liggaampies en reumatoïde faktore in 50% van mense met BMS se bloedstroom gekry word, maar hierdie vlakke kan in ouer mense sonder BMS-simptome ook gesien word.
Alhoewel speekselvloei normaal kan wees en daar nie enige tekens van droë mond is nie, kan die speeksel se suurgraad hoër wees. Depressie en angstigheid is algemeen in hierdie groep. Dit is nie bekend of depressie 'n oorsaak of 'n gevolg van BMS is nie, want Bms mag ontwikkel in die konstante siklus van onverligte pyn en slaap steurnisse. BMS kan 'n psigosomatiese ongesteldheid wees, wat veroorsaak word deur kankerfobia of 'n ander vorm van hipokondriase.
Kroniese lae-graadse trauma a.g.v. 'n gewoonte soos om die tong teen die tande te vryf of om die tong teen die verhemelte te druk, kan 'n invloed hê.
BMS is meer algemeen in Parkinsonismelyers en daarom mag dit miskien verband hou met 'n lae pyndrempel of 'n hoër sensitiwiteit. Baie mense met BMS het 'n hoë smaaksensitiwiteit en 'n bitter- of metaalsmaak is teenwoordig in omtrent 60% van mense met BMS. Dit kan dus aandui dat daar 'n defek in die senuweestelsel kan wees. As daar 'n verandering in die speeksel se samestelling kom, kan dit die senuweestelsel affekteer.
Die aanvang van BMS is baie keer spontaan, maar kan ook geleidelik wees. Daar is tog partymaal 'n korrelasie met 'n groot lewensgebeurtenis of 'n stresvolle periode in die persoon se lewe. In vroue is die aanvang van BMS gewoonlik 3 tot 12 jaar na menopouse.
Diagnose
BMS kan net gediagnoseer word as alle ander oorsake en verduidelikings van die brandsensasie in die mond geëlimineer is. Daar is geen kliniese toetse wat kan help om BMS te diagnoseer nie. Bloedtoetse en urine toetse sal toestande soos bloedarmoede, tekorte, onderaktiewe tiroïedklier en suikersiekte elimineer. Candida-infeksie kan met 'n depper of smeer getoets word, speekselvloei kan gemeet word en depressie vraelyste kan ook gebruik word.
Behandeling
BMS word tradisioneel behandel met gerusstelling en ook met onder meer anti-depressante. 'n Ondersoek na behandeling van Bms in gepubliseerde navorsing, het gewys dat daar geen effektiewe behandeling beskikbaar is nie.
Prognose
BMS is nie kwaadaardig nie. Dit is belangrik om te onthou dat dit nie 'n simptoom van mondkanker is nie. Dit kan die kwaliteit van die persoon se lewe beïnvloed, omdat die kroniese pyn nie behandel kan word nie. Dit kan lei tot 'n fiksasie wat nie geïgnoreer kan word nie en dus die persoon se daaglikse lewe en werk benadeel.
Tweederde van mense met BMS het 'n spontane gedeeltelike herstelling 6 tot 7 jaar na die aanvang van die sindroom, maar in sommige gevalle is dit permanent. Herstel kan voorafgegaan word deurdat die karakter van die simptoom van konstant na afwisselend verander.
Epidemiologie
BMS is wêreldwyd algemeen en affekteer 5 mense per 100 000 in die algemene bevolking. Mense met BMS is gewoonlik middeljarig of ouer en vroue is 3 keer meer vatbaar as mans. BMS word in 10 – 40% van vroue gesien wat vir menopouse simptome 'n dokter besoek. BMS kom in 14% post-menopouse vroue voor. Mans en jonger mense van beide geslagte kan partymaal geaffekteer word. Asiese en Amerikaanse Indiese mense het 'n baie groter risiko.
Johannes Meintjes
Eie ateljee in Kaapstad
In Trek het Prebble Rayner verder verklaar: “I am no Nostradamic sooth-sayer, but I have every faith in the future of Johannes Meintjes.” Geldelik was hierdie tentoonstelling so suksesvol dat Meintjes nou sy groot begeerte kon verwesenlik, naamlik om sy studie oorsee voort te sit.
Verdere studie oorsee
Die Tweede Wêreldoorlog het pas ten einde geloop en intussen was hy deeltyds kunsonderwyser aan die Hoërskool Jan van Riebeeck en SACS. Ná ’n tweede tentoonstelling in Johannesburg teen die einde van 1945 is hy nog in dieselfde jaar aan boord van die Aquitania, ’n troepeskip met seweduisend mense aan boord, na Southampton. In Londen het hy sowat agtien maande studeer en diep gedrink aan die Europese kultuur. Een van sy doelwitte met dié besoek was om regstreeks kennis te maak met die werk wat hy vroeër slegs in afbeeldings kon ken. Op sy soektog deur die galerye het hy Rembrandt, El Greco en die Vlaamse Primitiewe sowel as Henry Moore, Picasso en Graham Sutherland van die grootste betekenis vir hom gevind. Deeltydse radiowerk as omroeper en vertaler die Afrika-diens van die British Broadcasting Corporation (saam met Arnold van Wyk) het hom aan die lewe gehou.
Intussen het belangstelling in sy werk steeds toegeneem en met sy terugkeer na Suid-Afrika in 1947 het sy tweede tentoonstelling in Kaapstad buitengewone sukses gehad. Almal het groot vordering in Meintjes se werk gesien en het hul dankbaarheid uitgespreek dat hy hom nie te veel deur buitelanders laat beïnvloed het nie. Hy is beskryf as ’n “pionier” en ’n “Voortrekker” in die nuwe tradisie van die Suid-Afrikaanse skilderkuns.
Terug in die Moederstad
In Kaapstad het hy ’n ateljee in ’n ou Kaaps-Hollandse huis gehuur en verskeie tentoonstellings elders gehou. Hy het die tekenklasse van gekleurde studente aan die Kaapse Tegniese Kollege behartig en heelwat uitsaaiwerk gedoen, insluitende die eerste kunsprogram vir die jeug wat ooit in die land uitgesaai is. In hierdie tyd het hy ook drama aan die Kaapse Tegniese Kollege en die Worcesterse Dramaskool doseer. Hy het onder meer vir die Eoan-groep dekorstelle geskilder en kostuums ontwerp.
Na die familieplaas by Molteno
In 1949 het Meintjes Kaapstad verlaat en hom op die familieplaas, Grootzeekoegat, gevestig. Hier het hy begin Kaapse koloniale meubels versamel, asook Africana-boeke, porseleinware en koper. In sy versameling het hy kunswerke van Bowler, Samuel Daniell en Harris gehad, en hy was ook ’n ywerige versamelaar van ou afdrukke, kaarte en etse. Daar het hy vyf jaar in feitlik eensame afsondering deurgebring, hoewel hy glo nooit afgesonder gevoel het nie, en die plaas slegs verlaat om sy werk in verskeie sentra ten toon te stel en ook kort besoeke gebring aan die Staatsargief en die Africana-biblioteke in Johannesburg en Pretoria vir navorsingsdoeleindes tot 1954 of 1955, toe hy weer na Johannesburg teruggekeer het.
In dié tyd het sy boek oor Anton Anreith, Suid-Afrika se eerste beeldhouer, verskyn, asook ’n toneelstuk (in medewerking met Uys Krige) wat die letterkundige prys van die Nasionale Adviesraad van die destydse Afdeling Volwassene-onderwys verower het. Die Blanke Stilte, 'n toneelstuk in drie bedrywe, was een van die bekroonde stukke in die 300-jarige Van Riebeeck-herdenkingstoneelwedstryd wat deur die Nasionale Adviserende Raad van Onderwys vir Volwassenes gereël is. Erika Terblanche skryf: "Hertzog Venter het geskryf dat daar in hierdie drama nie ’n hoofkarakter in die normale sin van die woord is nie. In die drama word die spanning wat in ’n organies verbonde groep mense voorkom, uitgebeeld: die Vorster-gesin van die plaas Zevenfontijn en enkele vriende.
"Hierdie spanning word deur twee faktore veroorsaak: die neerdrukkende, 'deprimerende' invloed van ’n genie en sterk persoonlikheid op dié wat hom omring, en die stabiliserende uitwerking van die geslagstradisie en familiegrond op die nageslag. Vir Venter is dit ’n 'allesins lesenswaardige drama'; ook met die eise van die toneel is terdeë rekening gehou, maar volgens hom sou dit by opvoering hoë eise aan die regie, die spelers en die gehoor stel vanweë die aard van die dialoog en die dekor.".
Vroeg in die jare vyftig het hy ook ’n kunstentoonstelling op ’n lesingstoer deur die Vrystaat geneem. In 1954, toe hy sy vyf jaar lange afsondering beëindig, keer hy terug na die Goudstad en hou uitstallings daar en in Pretoria. In dié tyd woed ’n openbare debat tussen hom en Laurence van der Post oor die Afrikaner se houding jeens Suid-Afrika se ander bevolkingsgroepe. In 1955 ontmoet hy die Brits-Suid-Afrikaanse skrywer William Plomer, met wie hy lewenslank bevriend sou bly.
Meintjes verdeel nou sy tyd tussen Johannesburg en die plaas naby Molteno, met gereelde tentoonstellings in al die groot stede.
In 1955 het daar nog twee boeke van hom verskyn, een oor sy plaasondervindings, Frontier Family, en ’n roman, Storm(s)vlei, wat die eerste prys in ’n wedstryd wat deur die Stadsraad van Pretoria gereël is ter viering van die stad se honderdste bestaansjaar, verower het. Daarna verskyn ook sy Complex Canvas, met veertig van sy tekeninge en daarna Dagboek 1, aantekeninge uit sy joernaal (wat Meintjes 20 jaar vantevore begin hou het) wat ’n boeiende prentjie van die kunslewe in Suid-Afrika skets. Dagboek 2 en Dagboek 3 het later gevolg.
Meintjes stal deur die loop van 1956 uit in Kaapstad, Pretoria en Johannesburg. Hy skilder die Britse aktrise dame Sybil Thorndike (1882–1976) op haar versoek en dié skildery ontketen ’n storm in die Suid-Afrikaanse pers. 1957 bring sy gebruiklike uitstallings, nou in Bloemfontein, Johannesburg en op Heidelberg (waarskynlik Gauteng). Kunskenners beskryf Meintjes in dié jare as die Suid-Afrikaanse Cézanne, Gauguin of Chagall. Die volgende jaar kom uitstallings in Pretoria en Johannesburg weer aan die beurt asook ’n besoek aan Europa waartydens hy studeer in Londen, Amsterdam en Parys.
Verdere werk tydens die sestigerjare
’n Besonderse projek wat Meintjes aangepak het in 1960, was die bewaring van die foto’s van die dorpsfotograaf Ambrose Lomax. Vyftig jaar nadat Lomax, die apteker, uit Molteno weg is, is sy negatiewe in sy ou apteek gekry. Meintjes het dit laat ontwikkel en ’n besonderse boek met ’n aantal van die foto’s – baie daarvan is voor en tydens die Anglo-Boereoorlog geneem – in 1964 uitgegee.
In 1963 volg nog uitstalling in Pretoria, Johannesburg en Kaapstad asook ’n uitstalling van sy werk in die VSA. Die pers verwys na Meintjes as die “Goue Seun” van die Suid-Afrikaanse kunstoneel. Op letterkundige gebied verskyn sy roman “Gister en vandag” en “Jeugjare”. Die volgende jaar kom uitstallings op Molteno, in Johannesburg en Washington aan die beurt asook ’n groepsuitstalling saam met onder meer George Boys, Gordon Vorster, Cecily Sash en Dirk Meerkotter op uitnodiging van die Rembrandt-kunsstigting.
In 1964 verskyn nie minder nie as drie boeke uit sy pen: die roman “Mallemeule”, “Manor House” en “Portret van ’n Suid-Afrikaanse Dorp deur A Lomax: Molteno 1894 – 1909”, oor die apteker en fotograaf wat op Molteno gewoon het tydens die opbloei wat teweeggebring is deur ontdekking van steenkool in die Stormbergreeks.
Heeltydse terugkeer na Grootzeekoegat
In 1965 ontvang Meintjes ’n letterkundeprys van PEN en gaan woon heeltyds op die familieplaas, Zeekoegat, saam met sy vrou, Ronell Rossouw (gebore 9 Februarie 1932), met wie hy op 25 Maart 1960 getroud is. Sy is drie jaar vantevore van haar eerste man, Michael Schönberg, geskei en het ’n dogter, Lynn, gehad wat by Ronell se ouers in Parow gewoon het. Ronell het by die munisipaliteit op Molteno gewerk in die tyd toe sy en Meintjes getroud is. Nadat Lynn st. 8 geslaag het, het sy in die apteek op Molteno begin werk. Sy het later by haar pa, Schönberg, in Johannesburg gaan woon. Johannes en Ronell het nie kinders gehad nie, al was sy grootste oorweging om met haar te trou omdat hy wou 'n erfgenaam wou hê wat kon verseker Grootzeekoegat bly in die Meintjes-familie. Ronell was wel swanger, maar het die baba verloor.
Hy hou weer uitstallings in Kaapstad en Pretoria en publiseer die biografie van Olive Schreiner, Olive Schreiner Portrait of a South African Woman. Die voorsitter van die South African English Academy beskryf dit as die “beste studie tot dusver oor Olive Schreiner”. ’n Tweede boek, “The Silent Conspiracy” verskyn in 1965. Ook hou hy ’n groepsuitstalling saam met onder meer Lukas Sithole, Christo Coetzee, Maggie Laubser, Armando Baldinelli en Maud Sumner.
In 1966 volg solo-uitstallings in Johannesburg en op Molteno asook deelname aan die Republiekfees-uitstalling (die Republiek van Suid-Afrika was toe vyf jaar oud) in Pretoria en die opening van die Hester Rupert-kunsmuseum op Graaff-Reinet in ’n gebou wat Anton Rupert in 1965 gered het toe dit bekend word dat ’n petroleummaatskappy dit wou sloop vir die oprigting van ’n vulstasie. In dieselfde jaar verskyn die opdrag-biografie oor genl. Koos de la Rey, “De la Rey Lion of the West” (in Engels), wat as ’n vervolgverhaal in The Star verskyn.
In 1967 volg die publikasie, ook as ’n vervolgverhaal, van die biografie oor genl. De la Rey in ’n Afrikaanse koerant. Meintjes word nou aangestel as erekurator van die George Vice-gedenkmuseum op Molteno en hou uitstallings in Kaapstad en Johannesburg.
In 1969 volg nog uitstalling in Johannesburg en op Molteno en verskyn sy biografie van genl. Gideon Scheepers, Sword in the Sand Gideon Scheepers, asook ’n Engelse biografie van pres. M.T. Steyn, wat in 1970 in Afrikaans sou verskyn as Steyn Vader van sy volk, en ’n boek oor die Slag van Stormberg, Stormberg A Lost Opportunity. Die jaar daarna kom ’n biografie van genl. Louis Botha aan die beurt, wat gunstig ontvang word, ook deur oorsese media. Die boek oor pres. Steyn word oor die radio uitgesaai en in dieselfde jaar verskyn The Round Table in South Africa.
Laaste dekade
Meintjes se eerste uitstalling van die jare sewentig was in Johannesburg. Ook in 1971 verskyn nog ’n biografie van ’n held van die Anglo-Boereoorlog, dié keer genl. Piet Joubert: The Commandant General PJ Joubert asook Sandile – The Fall of the Xhosa Nation, die eerste groot biografie oor 'n swart leier in Suid-Afrika, en die bundel kortverhale en essays Siembamba. Oor Sandile het Meintjes self gesê: "This is the first full-length study of a Xhosa prince or chief. The Xhosas are resident in the eastern part of the Cape Province of South Africa, and their history is studded with a galaxy of remarkable men of royal blood. These were the first black people to come into contact with the white man in Southern Africa. Of the chiefs I have chosen Sandile for various reasons. His life-span covers the glory of Xhosa nationhood, the more important wars with the British Colonial Government, the national suicide of the Xhosas and the tragedy of his personal story. Thanks too to the artists Frederick I’Ons and Thomas Baines, we have more portraits of Sandile than of any other chief."
Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns benoem hom in 1974 as ’n lid. Hy hou uitstallings in Kaapstad en op Molteno en publiseer ’n biografie oor pres. Paul Kruger asook ’n gedenkboek ter viering van sy tuisdorp se eeufeesviering, Dorp van drome: Molteno 1874–1974, in opdrag van die dorp se munisipaliteit.
In 1975 kom nog ’n opdragwerk, Sasol:1950 – 1975 (wat in Afrikaans sowel as Engels uitgegee is), aan die beurt en publiseer hy Dagboek 3, wat die laaste van die drie dele van sy outobiografie sou wees. Ook in dié jaar stal hy uit in Bloemfontein en Johannesburg.
Kort op die hake van die boek oor Sasol, volg in 1976 ’n uitstalling van Meintjes se kunswerke op Sasolburg. Sy The Anglo Boer War 1899–1902: A Pictorial History verskyn tegelykertyd in Afrikaans en Engels en is later in Duits en Nederlands vertaal. In dieselfde jaar verskyn ook oor die driejarige oorlog The Great War: Arthur Conan Doyle 1. In 1977 volg nog ’n uitstalling op Molteno, maar ook op Stellenbosch en in Bellville, en verskyn With Bobs and Kruger: Frederic William Unger 2, die laaste boek van hom wat in sy leeftyd sou verskyn.
’n Solo-uitstalling op Lichtenburg in 1978 word gevolg deur ’n prestige-groepsuitstalling in die destydse Rhodesië se vernaamste stede, Salisbury en Bulawayo asook in Johannesburg saam met Geoffrey Armstrong, Armando Baldinelli, Maud Sumner, Gordon Vorster, Walter Battiss en Rhona Stern.
In sy twee laaste lewensjare, 1979 en 1980, stal hy net by die destydse Universiteit van Natal in Pietermaritzburg, op Ficksburg en by die Universiteit van Port Elizabeth uit. Hy voltooi ook die manuskrip van ’n gedenkbundel oor die 100ste bestaansjaar van die NG gemeente Molteno, Eeu van Genade: NG Kerk Molteno 1881–1981 (wat in 1981 verskyn het), die kerk waaruit hy begrawe is. Sulke opdragwerke was dikwels sy vernaamste inkomste. Sy werkywer het blykbaar nooit afgeneem nie, ten spyte van moeilike omstandighede, want twee dae voor sy dood in die hartjie van die ysige Noordoos-Kaapse winter skryf hy in sy dagboek: “My werkproduksie is baie deur Ronell se siekte gestrem, want ek moes regstaan vir alles. Die koue het ook nie gehelp nie. Ek voel heeltemal lam.” Op 7 Julie 1980 skryf sy in haar man se dagboek: “Maandag 7 Julie 1980. Johannes vanoggend oorlede.”
Van sy manuskripte word in die Thomas Pringle-versameling van die National English Literary Museum in Grahamstad bewaar, terwyl sy vrou ook werke aan die Sasol-kunsmuseum van die Universiteit Stellenbosch nagelaat het.
Ná sy dood
In 1982 is 'n TV-opname op veral Grootzeekoegat gemaak oor die lewe en werk van Johannes Meintjes. Op 16 Januarie 1983 het 'n artikel deur Madelein van Biljon met kleurfoto's daarby in die Sunday Times Magazine verskyn oor Grootzeekoegat onder die opskrif "Ashes to Ashes". Van Biljon skryf: "The old house survived pestilence and three Border Wars. But the fear is that the next few months may destroy it." In die artikel het Ronell Meintjes gesê dis onprakties om alleen daar te woon en dat die koste om dit bewoonbaar te hou, voortdurend aan die toeneem was, maar dat sy haar nie daartoe kon bring om dit te verkoop nie. "When I go," sê sy in die artikel, "it will be a ruin within a year or two." Toe reeds het die plafon in die vertrek waarin sy sit en gesels het, begin insak en daar was klammigheid en krake in die mure.
In 1983 het die Vrystaatse Universiteit 'n gedenkuitstalling in Bloemfontein gehou en in 1986 is die Johannes Meintjes-kamer in die Hoërskool Molteno deur W.A. de Klerk geopen as 'n permanente uitstalling van Meintjes se belangrikste werk. In 1990 volg 'n prestige-gedenkuitstalling (huldetentoonstelling) van 7 Junie tot 6 Julie in Johannesburg by die destydse Randse Afrikaanse Universiteit. Dit het tien jaar ná sy dood plaasgevind en was die eerste keer sedert 1973 dat Meintjes se olieverfskilderye in Johannesburg vertoon is. Dié uitstalling is geopen deur dr. Hermien McCaul-Dommisse, wat ook Meintjes se eerste uitstalling in Augustus 1944 geopen het.
Menings oor sy skilderkuns tot 1963
Uittreksels wat hy in 1963 aan die tydskrif Lantern uitgelig het omdat dit vir hom “pertinent” was, is onder meer:
Sy kunstenaarsvisie en nalatenskap
In 1963 het Meintjes self sy credo opgesom toe hy sê: “Gertrude Stein het eens verklaar dat ’n kunstenaar nie kritiek nie maar waardering nodig het. Dis in ’n groot mate waar. Hy moet deurgaans getrou bly aan sy visie, aan sy eie idioom, al sê wie ook wat, sy integriteit behou, geestelik ontwikkel en werk vanuit sy hart. Dis wat ek nog gedoen het, en hopelik sal doen tot die dag van my dood.” 'n Ander keer het hy gesê: "My visie het sy oorsprong in die bodem van Afrika en ek het daaraan 'n persoonlike stempel gegee wat moontlik eendag in die hart en verbeelding van 'n ander generasie ’n reaksie mag vind."
Skilderwerke van Johannes Meintjes is vroeg reeds deur baie instellings en bekende versamelaars dwarsdeur Suid-Afrika en ook in die buiteland aangeskaf. In 1963 het hy gesê: “Wanneer ek kyk na die massa materiaal wat in die afgelope sestien jaar oor my werk geskryf is, staan mens verbaas dat daar nog soveel uiteenlopende menings daaroor kan bestaan. Die bewonderaars en die vyande wat ek aan die begin gehad het, het ek vandag nog; daar is net meer van hulle.”
Volgens die digter Johann de Lange, in ’n referaat oor “gay bevryding” tydens ’n literatuurseminaar in Port Elizabeth in 1990, bied Meintjes se skryfwerk van die vroegste voorbeelde in die Afrikaanse letterkunde “van die hantering van die gay tema”, wat “aanvanklik báie verskuild en omsigtig” was. De Lange het gesê: “Op die gebied van die prosa was daar byvoorbeeld heel vroeg reeds die sterk versweë, soms sentimentele hantering daarvan in die romans en verhale van Johannes Meintjes.” Ook in sy kunswerk kom die homoërotiese vroeg ter sprake (dermate dat hy ná sy dood as 'n "baanbreker gay kunstenaar" beskryf is en 'n werk van hom in 1993 opgeneem is in "The invisible ghetto: Lesbian and gay writing from South Africa" ) in byvoorbeeld sy sketse vir die versverhaal "Sebastiaan" van Pieter Marincowitz, ’n bundel wat slegs in ’n oplaag van ’n honderd gedruk is en nou byna onverkrygbaar is.
Prof. John Kannemeyer skryf in 1998 in Die Burger: “Vir sy digterlike waarde hoef ’n mens dié verwarde versverhaal, indien jy dit ’n verhaal sou kan noem, nie te lees nie. Wat ’n mens boei, is die illustrasies van week manlike figure deur Johannes Meintjes en die enkele momente in die gedig waarin vir die eerste keer ná I.D. du Plessis se “Vreemde liefde” van ’n homoërotiese tendens in Afrikaans sprake is. Dis jammer dat Marincowitz, wat in die sewentigerjare deur selfdood aan sy einde gekom het, dié tendens nie beter kon verwoord nie.”
Tien jaar ná sy dood het die koerantredakteur Tertius Myburgh van Meintjes gesê: “Johannes was something of a Renaissance man. First of all, artist. Then author, historian, activist and even sort-of farmer. Above all, he was a thoughtful, loving and loveable human being who thought very deeply about the human condition.”
In 'n buurt van die Kaapse township Mitchells Plain waarin strate die name van Suid-Afrikaanse kunstenaars dra, is 'n straat ook na Johannes Meintjes genoem, weliswaar verkeerd gespel as "Meintjies".
Bibliografie
Johannes Meintjes se wye belangstellingsveld het neerslag gevind in die uiteenlopende onderwerpe waaroor hy geskryf het, veral die vaderlandse geskiedenis. Hier is ’n volledige lys van sy gepubliseerde werke:
Veenlyk
’n Veenlyk is die liggaam van ’n mens wat op ’n natuurlike wyse in veen gemummifiseer het. Hulle kom wyd voor en wissel in tyd van 9000 v.C. tot die Tweede Wêreldoorlog. Die gemeenskaplike faktor is dat hulle in veen gevind is en gedeeltelik bewaar gebly het; die vlak van bewaring verskil egter ook grootliks.
Geneesblaarboom
Die geneesblaarboom (Solanum giganteum) is 'n doringagtige struik of boom wat deel is van die Solanaceae familie. Die plant groei op berghellings of oop kolle in woude. Die blare is donkergroen, ellipties en gaafrandig.
Verspreiding
Die boom se FSA-nommer is 669.4.
Pieter Gerhardus Jacobus Meiring
duimnael|220px|Ds. P.G.J. Meiring. duimnael|regs|270px|Ds. Meiring en sy gesin, onder wie sy medeleraar in die [[NG gemeente Rondebosch, ds. Arnold Meiring.]] duimnael|regs|270px|Ds. en mev. Meiring.
Kragopwekking
Kragopwekking is die proses waardeur elektrisiteit opgewek word uit ander vorme van energie.
Pieter Gerhardus Jacobus Meiring
Ds. Pieter Gerhardus Meiring (Worcester, 20 Desember 1866 – Kaapstad, 15 Mei 1938) was 'n leraar van die Nederduitse Gereformeerde Kerk en redakteur van die Kerk se weekblad, die Kerkbode.
Opleiding
Meiring is 'n afstammeling van ds. Arnoldus Mauritius Meiring, wat in 1743 na Suid-Afrika gekom het en predikant was van die kerk op Roodezand (nou Tulbagh). Hy is op Worcester gebore waar hy ook sy skoolopleiding ontvang. Later skryf hy in aan die Victoria Kollege op Stellenbosch en slaag sy B.A.-eksamen in 1888 met lof. Hy studeer verder in die teologie aan die Kweekskool en word in 1892 gelegitimeer.
Kragopwekking
Die fundamentele beginsels van kragopwekking is ontdek tydens die 1820's en vroeë 1830's deur die Britse wetenskaplike Michael Faraday. Sy vernaamste metode word steeds vandag gebruik: elektrisiteit word gegenereer deur die beweging van 'n spoel koperdraad, of skyf tussen die pole van 'n magneet.
Dit is ook die eerste stap vir die lewering van elektrisiteit na verbruikers. Die ander prosesse, kraggeleiding, kragverspreiding, bewaring en herwinning daarvan deur pomp-opgaarskemas, word ook normaalweg deur die elektrisiteitsvoorsieningsindustrieë verskaf.
Pieter Gerhardus Jacobus Meiring
Predikant
Kort daarna, op 27 Januarie 1893, word hy as hulpprediker in De Nieuwe Kerk (NG gemeente Tamboerskloof) in Kaapstad bevestig. Later word hy medeleraar van die gemeente met as spesiale werkkring die Buitenkantstraat-wyk, wat in 1944 as die NG gemeente Tafelberg van Tamboerskloof sou afstig.
Kragopwekking
Elektrisiteit word in die meeste gevalle by 'n kragsentrale deur elektro-meganiese generators opgewek, hoofsaaklik gedryf deur 'n hitte-enjin wat gestook word deur chemiese verbranding of kernsplyting, asook alternatiewe bronne soos kinetiese energie vanaf vloeiende water en wind. Daar bestaan ook 'n verskeidenheid ander tegnologieë wat gebruik word vir die opwekking van elektrisiteit, soos sonpanele en geotermiese krag.
Geskiedenis
Gesentraliseerde kragopwekking is moontlik gemaak nadat daar ontdek is dat wisselstroom kraggeleiding die vermoë het om elektrisiteit te vervoer teen 'n baie lae koste en oor wye afstande deur van transformators gebruik te maak om die spanning te wissel.
Elektrisiteit is deur sentrale kragstasies opgewek sedert 1881. Die eerste kragsentrales was gedryf deur water of steenkool, maar vandag word daar hoofsaaklik op steenkool, kernkrag, aardgas, hidroëlektrisiteit, en petroleum staatgemaak, met 'n klein hoeveelheid vanaf sonkrag, getykrag, windkrag, and geotermiese bronne.
Metodes vir die Opwekking van Elektrisiteit
Daar is sewe fundamentele metodes waartydens elektriese energie direk vanaf ander energiebronne omgeskakel kan word:
Statiese elektrisiteit was die eerste energiebron wat ontdek en ondersoek is. Die elektrostatiese generator word steeds in moderne toestelle, soos die Van de Graaff ontwikkelaar, gebruik. Elektrone word meganies geskei, en dan gelei sodat die elektriese potensiaal verhoog word.
Bykans alle kommersiële elektriese opwekking word verrig deur elektromagnetiese induksie, waartydens meganiese energie kragte 'n elektriese generator roteer. Daar is verskillende metodes om hierdie meganiese energie te ontwikkel, insluitend hitte-enjins, hidro-, wind- en getykragte.
Die direkte omskakeling van kernkrag na elektrisiteit deur beta-ontbinding word slegs op klein skaal gebruik. In 'n grootskaalse kernkragsentrale word die hitte gegenereer deur die kernreaksie eerder as bron gebruik vir 'n hitte-enjin. Dit dryf 'n generator, wat dan die meganiese energie omskakel na elektrisiteit deur magnetiese induksie te gebruik.
Turbines
Alle turbines word gedryf deur 'n vloeistof wat dien as 'n intermediêre energiedraer. Baie van die hitte-enjins soos hierbo genoem is turbines. Ander tipes turbines kan deur wind of vloeiende water gedryf word.
Suierenjins
Kleinskaalse elektriese kragopwekkers word dikwels aangedryf deur suierenjins wat diesel, biogas of aardgas verbrand. Dieselenjins word dikwels gebruik vir reserwe opwekking, gewoonlik teen lae spannings. Die meeste groot kragnetwerke gebruik egter ook dieselkragopwekkers, oorspronklik vir gebruik by noodgevalle in spesifieke dienste soos hospitale, waartydens krag na die netwerk gevoer word in spesifieke gevalle. Biogas word dikwels verbrand daar waar dit gegenereer word, byvoorbeeld afvalwater behandelingsaanlegte, met 'n suierenjin of 'n mikro-enjin ('n klein gasturbine).
Fotovoltaïese panele
Anders as die sonlig-warmtekonsentreerders wat bo genoem word, benut fotovoltaïese panele direkte sonlig vir die omskakeling na elektrisiteit. Met die gebruik van sonvolging meganismes en algoritmes kan die sonpanele voortdurend direk op die son gerig work en kan meer sonenergie ge-oes word. Alhoewel sonlig gratis en volop is, is sonkrag steeds gewoonlik duurder as grootskaalse, meganiesopgewekte elektrisiteit. Die rede hiervoor is die koste verbonde aan die panele. Lae nuttigheidsgraad silikonsonpanele het redelik in koste afgeneem, waarvan multi-verbinding selle met nuttigheidsgrade tot 30% deesdae kommersieel beskikbaar is. Eksperimentele stelsels het al 'n nuttigheidgraad van oor die 40% gedemonstreer. Tot onlangs is fotovoltaïese installasies merendeels gebruik in verafgeleë plekke waar daar geen toegang tot 'n kommersiële kragnetwerk is nie, of vir supplementêre doeleindes by residensiële wonings en besighede. Onlangse ontwikkeling van die vervaardingingseffektiwiteit, asook die fotovoltaïese tegnologie, gepaard met subsidies gedryf deur omgewingsbekommmernisse, het die ontplooiing van sonpanele dramaties versnel. Geïnstalleerde kapasiteit groei teen sowat 40% per jaar, gelei deur die toenames in Duitsland, Japan, Kalifornië en New Jersey.
Pieter Gerhardus Jacobus Meiring
Predikant
Van 1897 tot 1904 is hy leraar van die NG gemeente Johannesburg-Oos, die sogenaamde Irenekerk in Doornfontein. In dié tyd word hy scriba van die Algemene Kerkvergadering en mederedakteur van De Vereniging, kerkblad van die destydse Transvaalse Kerk. Hy bedank albei ampte en vertrek in 1904 na die NG gemeente Graaff-Reinet, waar hy tot 1907 arbei. Hierna vertrek hy na die Paarl om daar as leraar te werk. Sy volgende en laaste gemeente is Rondebosch, wat destyds klein was en die geldelike toestand sorgwekkend. Ds. Meiring is in 1922 gevra om die gemeente teen 'n geringe vergoeding en saam met sy ander werksaamhede deeltyds te bearbei. Sy seun, ds. Arnold Meiring, werk as voltydse leraar in die gemeente van 1932 tot 1938, ses maande na sy vader se dood.
Kerkbode-redakteur
Hy neem deeltyds as redakteur van die Kerkbode waar, aanvaar die amp as voltydse redakteur in 1921 of '23 (bronne verskil) en bly in die amp aan tot en met sy dood in 1938. Meiring was bevriend met prof. John du Plessis en tydens sy redakteurskap is hy en die Kerkbode onvermydelik by die leersaak teen Du Plessis betrek. Meiring het neutraal probeer bly, maar die beswaarmakers teen Du Plessis wou hê hy en die blad moes die amptelike, behoudende standpunt steun. Daarom ontruim Meiring sy redakteurstoel ses maande lank van April tot Augustus 1931.
Van hom is in sy leeftyd gesê: "Hy is 'n man wat sy volk ken, sy kerk innig liefhet en sy belange steeds op waardige wyse verteenwoordig. Hy besit 'n geniale en aantreklike persoonlikheid en is boweal 'n evangeliedienaar in die ware sin van die woord."
Brandy Norwood
Brandy Rayana Norwood (gebore 11 Februarie 1979) is 'n Amerikaanse aktrise en popsangeres.
Buri
Buri of Búri ("produseerder", "vader"), is in die Noorse mitologie 'n vroeë voorvader van die gode bekend as die Ase. Buri is oor drie dae deur die oerkoei Audhumbla uit die ys gelek. Daar is geen nadere inligting oor Buri nie, behalwe dat hy 'n seun, Borr, gehad het, maar dit is onbekend deur middel van watter proses.
Buri word genoem in die Poëtiese Edda, wat in die 13de eeu saamgestel is uit vroeëre tradisies, en die Prosaïese Edda, wat in die 13de eeu geskryf is. Kenners debatteer oor verskeie aspekte van Buri se bestaan.
Dinkhoede van De Bono
Dr. Edward de Bono het die konsep van die Ses Dinkhoede ontwerp as 'n alternatiewe dinkmetode tot die eeueoue argument. Volgens De Bono het argument die mensdom goed gedien, maar is dit ongesofistikeerd en verouderd. De Bono voer aan dat die motivering in 'n argument aggressie is. Dit veroorsaak gevolglik dat elke party sy kant van die saak stel met die doel om die argument te wen, en daar dus in werklikheid geen verkenning van die onderwerp plaasvind nie.
Die Ses Dinkhoede
Die metode van die Ses Dinkhoede is in 1985 deur Dr. Edward de Bono geformuleer met die doel om indiwiduele denke en groepsbesprekings te verbeter. Die metafoor van die ses gekleurde hoede — wit, rooi, swart, geel, groen en blou — word gebruik om die denkers of deelnemers aan die bespreking te linieer sodat hulle almal op 'n gegewe oomblik 'n saak vanuit dieselfde perspektief bekyk. Die metode vereis dat alle deelnemers dieselfde kleur hoed op dieselfde oomblik dra.
De Bono het die metafoor van die hoede gebruik weens die gemak waarmee dit gebruik kan word, asook weens die bestaande konnotasies aan hoede, soos "om 'n dinkhoed op te sit", of om 'n rol te beskryf: "om 'n poliesmanhoed op te sit".
Die wit hoed — inligting
Die wit hoed verteenwoordig papier en rekenaaruitdrukke, met ander woorde inligting. Wanneer die wit hoed in gebruik is, fokus alle deelnemers op inligting. Die geval waar een persoon iets sê en almal daardie mening aanval, word uitgeskakel — alle deelnemers konsentreer nou op inligting, in parallel. Vrae wat onder die wit hoed gevra word, is bv. "Wat weet ons?", "Wat moet ons weet?", "Wat makeer?", "Watter vrae moet ons vra?", en "Hoe kan ons die benodigde inligting bekom?".
Inligting kan varieer tussen besliste feite, wat geverifieer kan word, tot sagte inligting soos bespiegelings en persoonlike ervaring. Indien inligting in konflik is met mekaar, word alle weergawes weergegee en 'n punt daarvan gemaak om die korrekte weergawes uit te lig. Dit is belangrik dat alle deelnemers nou 'n volle poging aanwend om die onderwerp te verken en die beskikbare inligting uit te lê. Dit is nie 'n proses om inligting uit te soek wat een indiwidu se perspektief steun nie.
Die rooi hoed — gevoelens en emosies
Die rooi hoed verteenwoordig vuur en warmte, met ander woorde emosies, gevoelens en intuïsie. In konvensionele denke probeer denkers emosie onderdruk of andersinds as logika kamoefleer. Die doel van die rooi hoed is om emosies tot die denkproses toe te laat deur dit van 'n amptelike plek in die besprekings te voorsien. Voorbeelde van hoe emosie 'n rol kan speel in die bespreking, is met aanmerkings soos "Ek hou glad nie van hierdie idee nie.", "My gevoel is dat hierdie eenvoudig nie sal werk nie.", "My intuïsie is dat 'n prysverhoging die mark sal verwoes.", "Ek voel dit is 'n mors van tyd.".
'n Belangrike punt om van kennis te neem, is dat onder die rooi hoed geen verduidelikings vir gevoelens gegee hoef te word nie. Deelnemers maak eenvoudig die gevoelens binne hulle bekend. Die rede hiervoor is dat deelnemers gewoonlik self nie die redes vir hul gevoelens ken nie, en om hierdie rede sou hulle nie hul gevoelens bekend gemaak het nie tensy daar spesifiek van hulle vereis word om so te maak.