cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Willem van Tyrus
Voetnote
2) - (Hist. 1.29) .. turbae innumerabiles, et peditum manus infinita absque duce et rectore, passim et imprudenter incedentes. Erant tamen inter eos viri quidam nobiles, Thomas de Feria, Clarenbaldus de Vendoliolo, Willelmus Carpentarius, comes Hermanus, et alii nonnulli, quibus in nullo, disciplinae impatiens, subjiciebatur populus; sed neglecta prudentium et melius affectorum doctrina, passim et sine delectu per omnia libere discurrebant illicita. Unde factum est, ut cum in timore Domini iter debuissent inceptum peragere, et divinorum memores mandatorum, observata evangelica disciplina, pro Christo peregrinari, converterunt se ad insanias, et Judaeorum populum in civitatibus et oppidis per quae erat eis transitus, nil tale sibi verentem, et se habentem incautius, crudeliter obtruncabant.
(3) - (Hist. 19,2) His animi dotibus et bonis potioribus, de trahebant quaedam in eo notabilia, quae prius dictis nubem quamdam inducere videbantur. Taciturnus enim erat ultra decens et eximiae urbanitatis expers. Affabilitatis gratiam, quae maxime principibus subjectorum corda conciliat, penitus non habebat. (..) Lubrico etiam carnis, ut dicitur, impatienter laborans, quod ei clementer indulgeat Dominus, aliena attentare matrimonia dicebatur. Libertatis quoque Ecclesiarum vehemens impugnator, earum patrimonia crebris et indebitis exactionibus, diebus suis, usque ad supremam exinanitionem attrivit. (..) Pucuniae cupidus supra quam regiam deceret honestatem.
(5) - (Hist. 19.3) Memini me semel, ab eo familiariter evocatum, dum in castello Tyrensi, febricula lenta, non multum periculose laboraret, horis quietis et lucido intervallo, sicut in interpolatis febribus solet contingere, secretius cum eo multa contulisse (..) Inter quas unam nobis obtulit quaestionem, unde me multum movit interius, tum, quia inusitatum erat illud quaeri, quia nec quaestione dignum videbatur, quod fides universalis edocebat et firmissime tradiderat credendum. tum, quia animo graviter vulnus imprimebat, si princeps orthodoxus et orthodoxorum filius in re tam certa pateretur scrupulum et in conscientia dubitaret. Quaesivit sane: Si praeter doctrinam Salvatoris et sanctorum qui Christum secuti sunt, de qua non dubitabat, posset ratio inveniri, qua posset probari argumentis evidentibus et necessariis, resurrectionem futuram?
(6) - (Hist. 19.3) Sed ad propositum redeamus: pinguis erat supra modum, ita ut more femineo mamillas haberet, cingulo tenus prominentes; ceteras autem corporis partes manu traxerat natura laetior benigniore (..)
(7) - (Hist. 21,1) Accidit quod colludentibus pueris nobilium qui secum erant, et se invicem, ut mos est pueris lascivientibus, unguibus per manus et brachia vellicantibus, alii sensum doloris clamoribus significabant. Ipse autem quasi doloris expers patienter nimis, quamvis ei coaetanei ejus non parcerent, supportabat. (..) credidi prius, de virtute patientiae et non ex insensibilitatis vitio procedere. Vocansque eum, percunctari coepi, quidnam esset? Tandemque comperi brachium ejus dexterum manumque eamdem, pro parte dimidia, obstupuisse, ita ut penitus vellicationes aut etiam morsus non sentiret. (..) Erat enim, ut processu temporis, ipso rerum experimento postea plenius cognovimus, amplioris et penitus incurabilis doloris initium, quod praemittebatur. Quodque siccis oculis dicere non possumus, cum ad pubertatis annos coepit exsurgere, morbo elephantioso visus est periculosissime laborare, quo per dies singulos ingravescente nimium, extremitatibus maxime laesis et facie (..)
Muğam
Die simfoniese grondslag van muğam-musiek het in die vroeë 20ste eeu die oorname en plaaslike ontwikkeling van westerse klassieke musiek vergemaklik. So het Azerbeidjanse komponiste 'n leidende rol in die klassieke musikale lewe van die Sowjetunie gespeel. 'n Tweede komponent van muğam-musiek, improvisasies, het daarvoor gesorg dat dié tradisionele musiekstyl ewe maklik ingang in die plaaslike jazz-musiek gevind het.
Willem van Tyrus
Volledig latynse teks op internet
Volledig Latynse teks van Historia rerum gestarum in partibus transmarinis
Muğam
In 2003 is muğam-musiek deur UNESCO eweneens as "meesterwerke van die mondelinge en immateriële erfenis van die mensdom" gelys.
Eksterne skakels
Media
Algemene inligting
NG gemeente Melville
Ontstaan
Melville is op 6 Desember 1920 van die moedergemeente Fordsburg as NG gemeente Vrederus afgestig en het aanvanklik onder die Ring van Johannesburg geressorteer. Voor die afstigting van Melville, was daar in die weste van die ontluikende stad net twee gemeentes, naamlik Fordsburg (1896) en Langlaagte (1892). Teen 1913 het die lidmate in die buitewyke van Fordsburg egter so aangegroei dat die kerkraad besluit het om 'n kerksaal in die noordelike wyke van die gemeente, te wete Melville, te laat bou. Die alombeminde ds. Danie Theron wat die moedergemeente van 1897 tot 1914 as eerste predikant bedien het, het die hoeksteen van die saal, wat jare lank as die Danie Theron-gedenksaal bekendgestaan het, op 12 November 1913 gelê. Die stuk grond waarop die saal gestaan het, was 'n geskenk van 'n ouderling van Johannesburg-Oos, mnr. Lourens Geldenhuys, die groot weldoener van die Kerk in Transvaal, na wie die laerskool in Linden vernoem is. In die begin is daar net een maal per maand in die middag 'n diens in die saal gehou, maar teen 1920 was die omstandighede reg vir die afstigting van die sewende gemeente in Johannesburg.
Turkmenistan
Ekonomie
Die monetêre hervorming van 2008 het die swartmarkprys vir die inheemse geldeenheid manat deur 'n gekonsolideerde wisselkoers teenoor die Amerikaanse dollar vervang. Sedert 1 Januarie 2009 verhandel die manat teen 'n vaste wisselkoers van $1 = 2,8430 TMT.
NG gemeente Melville
Beginjare
duimnael|regs|170px|Ds. Schalk Willem van Niekerk, van 1921 tot 1941 die eerste leraar. Ds. S.W. van Niekerk, wat die gemeente Turffontein bearbei het, is tot eerste leraar van die nuwe gemeente beroep. Aanvanklik het die bearbeiding van Melville groot uitdagings gebied, omdat die leraar die eerste sewe jaar ook dienste in Vrededorp moes hou. Uiteindelik het die getalle van die tweedelige gemeente in so 'n mate aangegroei dat die kerkraad in 1927 verplig is om sy gedeelte van Vrededorp (in 1963 herdoop tot Cottesloe) af te staan, sodat dit saam met die gedeelte wat binne die grense van Fordsburg geval het, tot selfstandige gemeente afgestig kon word. Intussen het Waterval as dogtergemeente van Langlaagte in 1921 in die mees westelike uithoek van die stad afgestig, waaruit uiteindelik regstreeks of onregstreeks amper 20 gemeentes in die noordweste van Johannesburg en selfs in Roodepoort sou ontstaan.
Met die afstigting van die eerste dogtergemeente as Vrededorp, is die moedergemeente se naam van Vrederus na Melville verander om verwarring te voorkom.
Kerkgeboue
duimnael|170px|regs|Ds. J.S. Erlank was van 1946 minstens 'n dekade lank Melville se medeleraar. duimnael|regs|170px|Ds. Coligny Nel was van 1947 af medeleraar van Melville, maar het in 1958 'n beroep na die dogter gemeente [[NG gemeente Aucklandpark|Aucklandpark aanvaar. Daar het hy gebly tot hy in 1963 na Swartland vertrek het. Ook daar het hy die eerste leraar van 'n dogtergemeente geword toe hy op 4 April 1964 in die gemeente Swartland-Noord bevestig is.]]
Die Danie Theron-gedenksaal, wat intussen die plek van godsdienstige samekoms was, het spoedig te klein geword vir die groeiende gemeente. Die kerkraad is toe verplig om 'n nuwe vleuel aan die saal aan te bou. Teen 1939 het die lidmate weereens so toegeneem dat ook die vergrote saal te klein geword het om die gemeente te huisves. Aangesien die gemeente finansieel nog nie baie sterk was nie, was die besluit van die kerkraad om 'n groot en sierlike kerkgebou daar te stel, voorwaar 'n geloofsdaad. Maar in 1941 kon ds. Van Niekerk die vrugte van 21 jaar se getroue diens pluk met die inwyding van die teenswoordige groot kerkgebou met sy pragtige orrel. In 1938 is prop. P.J. Janse van Rensburg as hulpleraar in die gemeente verwelkom en nie lank daarna nie tot medeleraar georden.
Inlywing van Aucklandpark-deel
Die gemeente het met vier leraars gespog: ds. Johan Krige (studenteleraar in Aucklandpark sedert 8 Januarie 1982, later hoof- uitvoerende beampte van MES ), ds. Christoph Müller (woongebiede) en di. Attie Botha en Piet Smith (middestadbediening). Die drieledige gemeente het toe gestrek van Ellispark in die ooste (waar weinig min tradisionele NG lidmate oorgebly het) tot anderkant die Randse Afrikaanse Universiteit (nou die Universiteit van Johannesburg) in die weste.
Toe Melville en die Aucklandpark-deel begin dink aan samewerking (Melville se lidmaattal het in 1994 al tot 340 gedaal), is die Braamfontein/Irenekerk-gedeelte met sy multikulturele bediening uitgelaat. Die samestellende dele van die Johannesburg-gemeente skei omstreeks 2003 toe daar sprake was dat Aucklandpark die kerkgeboue by Richmondlaan 71 aan 'n ontwikkelaar sou verkoop vir die oprigting van 'n vulstasie. Daarvan het egter teen 2010 niks gekom nie, maar die Aucklandpark-kerkgrond is wel verkoop. Daardie deel van die gemeente, saam met die studente, is by Mellville ingelyf om die Mellville Kruisgemeente te vorm, wat aanbid in Mellville se kerk by Vierde Laan 51.
Hede
In die eerste paar jaar was Melville Kruisgemeente se lidmaattal bestendig op net oor die duisend lidmate (studente ingesluit) met ds. Helena Klut as gemeenteleraar en haar man, ds.Barend Klut, as studenteleraar, wat deur die Sinode Hoëveld aangestel is. Ds. Barend Klut is sedertdien 1999 studenteleraar; ds. Helena Klut het in 2006 na Melville gekom. In die jongste jare het die belydende lidmate op sowat 500 te staan gekom en die dooplidmate op sowat 100.
Patrick Van Horn
Patrick Van Horn (gebore 19 Augustus 1969) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Encino Man (1992), Swingers (1996), Pursuit of Happiness (2001), en Four Christmases (2008).
Germaans
Die woord Germaans kan na verskillende dinge verwys:
Jared Harris
Jared Harris (gebore 24 Augustus 1961) is 'n Engelse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Curious Case of Benjamin Button (2008), Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011), The Mortal Instruments: City of Bones (2013), en The Boxtrolls (2014).
R331 (Suid-Afrika)
Die R331 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat die R102 en N2-nasionale pad naby Thornhill met die R332 Baviaanskloof-wildernisgebied verbind via Hankey en Patensie. Die roete begin waar dit aftak van die R102, dan feitlik onmiddellik die N2 kruis en dan noordwes hou. Die roete gaan verby Loerie en dan deur Hankey. Dit volg nou min of meer die Gamtoosrivier en gaan deur Patensie. Dit gaan deur die nedersetting Demistkraal en sluit by die R332 aan naby Andrieskraal.
Aston Martin Bulldog
Die Aston Martin Bulldog was 'n eenmalige sportmotor van die Britse motorvervaardiger Aston Martin, ontwerp deur William Towns en ontwikkel deur sommige ingenieurs van Aston Martin, onder leiding van Mike Loasby en Keith Martin.
Aanloop
Die inisiatief vir hierdie motor kan teruggevoer word na 1976 en kom van 'n Arabiese klant wat egter onttrek het voordat die betreklik lang ontwikkelingswerk voltooi is. Na 'n bietjie beraadslaging het Aston Martin besluit om die motor op eie koste as 'n soort advertensievoorwerp te voltooi. Die kode vir die projek was aanvanklik DP K9, na 'n rol in die fliek Doctor Who. Die uiteindelik-gekose naam "Bulldog" was te danke aan 'n klein verlate hoekie in Aston Martin se fabriek, waar Keith Martin en sy span die motor aanmekaargesit het en wat intern die 'hondehok' genoem is. Dit is amptelik op 8 Maart 1980 by die Bell Hotel in Aston Clinton (Buckinghamshire) onthul.
Voertuigeienskappe
Anders as al die vorige Aston Martin-modelle, is die Bulldog ontwerp as 'n middelenjinvoertuig en rus dit op 'n sentrale buisraamwerk. Die voorvering bestaan uit dubbele draagbande met kronkelvere en 'n rolstang, 'n De-Dion-as met kronkelvere, sleeparms en Watt-koppeling is agter aangebring. Die binnebrand-5,3 liter-agtsilinderenjin dien as aandrywer, en beskik oor twee uitlaatgasturbo-aanjaers van Garrett AiResearch. Dit het dus, afhangend van die bron, 'n uitset van 440 kW of selfs 515 kW. 'n Tweede eksemplaar van hierdie enjin is in 1980 in 'n eenmalige Aston Martin Lagonda gebruik.
Die eerste toetsrit was 'n groot sukses. Die motor het 'n bevestigde topsnelheid van 307 km/h bereik, maar dit het nie gestrook met die fabrieksaankondiging van 322 km/h nie. Die teoreties-haalbare spoed was 381 km/h.
Lot van die Bulldog
Na voltooiing van die ontwikkelingsprogram het Aston Martin in die loop van 1982 die Bulldog aan die hoogste bieder, 'n klant uit die Midde-Ooste, verkoop. Die totale koste vir die ontwerp en konstruksie van die Bulldog was £ 130 000.
Die Bulldog het 'n geruime tyd in die Verenigde State deurgebring, maar is hierna met nuwe, groen verfwerk na die Verenigde Koninkryk teruggebring, en as te koop aangebied. Die binnekant is ook verander, van die oorspronklike donkerbruin na 'n ligte rooibruin met 'n kontrasterende roomkleur.
In September 2020 kondig Classic Motor Cars Ltd aan dat hy die Bulldog heeltemal gaan restoureer.
Michael Berryman
Michael Berryman (gebore 4 September 1948) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente One Flew Over the Cuckoo's Nest (1975), The Hills Have Eyes (1977), Weird Science (1985), en The Devil's Rejects (2005).
Akan
Akan is 'n Niger-Kongo-taal in Wes-Afrika wat deur sowat 9,1 miljoen mense gepraat word. Dit word deur die Akan-volk gepraat en vorm 'n dialekkontinuum wat verskeie gestandaardiseerde dialekte bevat, elkeen met sy eie letterkundige tradisie. Die drie belangrikste dialekte is Asante, Akuapem (saam Twi genoem) en Fante, wat ondanks die feit dat hulle onderling verstaanbaar was, in geskrewe vorm vir sprekers van die ander standaarde ontoeganklik was. In 1978 het die Akan Ortografiese Komitee 'n gemeenskaplike ortografie ontwikkel, wat 20 000 woorde behels.
As gevolg van die slawehandel na die ontdekking van die Amerikas in 1492 deur Christophorus Columbus word Akan ook in Jamaika en Suriname gepraat.
Leo Penn
Leo Penn (27 Augustus 1921 – 5 September 1998) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Fall Guy (1947) en in die televisiereekse Ben Casey (1961), Star Trek (1966), en Remington Steele (1982).
Midrand Afrikaanse Akademie
Midrand Afrikaanse Akademie is ’n kleuter- en laerskool in Midrand, Gauteng, wat onderrig tot gr.7 deur medium Afrikaans bied.
Agtergrond
In die Midrand-omgewing, toe nog Halfweghuis genoem, is die Laerskool Halfway House op 18 April 1923 geopen. In die beginjare het die klein skooltjie ’n bestaanstryd gevoer, maar teen 1938 het Halfweghuis ’n dorpie geword en het die skool se leerders tot 40 toegeneem, almal Afrikaanssprekend. In 1956, toe mnr. Wasserman die hoof was, het die leerlingtal tot 111 Afrikaans en 45 Engels toegeneem. Toe mnr. Murcott in 1959 die hoofskap oorneem, was daar 127 Afrikaanse en 70 Engelse leerders. In die 1970’s het die Engelse leerders skerp toegeneem en die Afrikaanse leerders se getal verbygesteek. Die Afrikaanse onderrigbaan het in 2002 gesluit en ’n leemte in die Midrand-omgewing gelaat aangesien die naaste skole wat onderrig in Afrikaans bied, die Bryanston Parallelmediumskool en die Afrikaanse skole in Centurion is, meer as 10 km suid of noord van hier.
Kerklike samewerking
Vanaf ie 1990’s het die gebied tussen Johannesburg en Centurion rondom Halfweghuis geweldig ontwikkel en in dié tyd die naam Midrand gekry. Eers was die ontwikkeling veral langs die N1, maar later het woongebiede ook verder weg van die nasionale pad ontwikkel. In dié gebied het die Gereformeerde kerk Midrand in 1999 tot stand gekom. ’n Groot erf is op die Erand-landbouhoewes Uitbreiding 1, wes van die N1, gekoop en in vier erwe verdeel.
Van 2002 af het hierdie gemeente en die Nederduitsch Hervormde gemeente Midrand, wat op 1 Januarie 1931 as Johannesburg-Noord gestig is, maar sy kerkgebou by Atholstraat 188, Highlands-Noord, verkoop het nadat die meeste lidmate weggetrek het, ’n besonderse verbintenis omdat hulle ooreengekom het om saam ’n kerk op te rig.
Een van die erwe is vir kerklike gebruik gehersoneer. In November 2004, nadat die Hervormdes ’n tyd lank eredienste gehou het in die Laerskool Halfway House, het die kerkrade van die twee gemeentes ooreengekom om die erwe saam te besit en te beheer en om die bestaande woonhuis op een daarvan as ’n kerkgebou te ontwikkel.
Uit albei gemeentes is ’n gesamentlike eiendomskommissie aangewys wat verantwoordelik sou wees daarvoor om die woonhuis by Elfde Weg 124, Erand, in ’n kerkgebou te omskep. Op 18 September 2005 is die gebou in gebruik geneem deur albei gemeentes, wat ook saam besluit het om ’n Allen-orrel te installeer.
Skool gestig
In September 2012 het die drie Afrikaanse Kerke, Gereformeerd, Hervormd en NG, bymekaargekom en ŉ vennootskap gesluit om Midrand Afrikaanse Akademie te begin in die konsistorie van die NG kerk in Kerkstraat 50. Die skool het met twee kinders begin en 2013 afgesluit met agt leerlinge en drie personeellede. In 2014 het die skool met sowat 20 leerders en ŉ personeel van ses begin. Die skool het ter wille van groter toeganklikheid na die gesamentlike perseel van die Gereformeerde en Hervormde Kerk in 10de Straat geskuif.
Kasstelsel
In rekenaarwetenskap verwys die kasstelsel na 'n versameling data wat duplikate van oorspronklike waardes is, maar wat op 'n ander plek op die rekenaar gestoor word. Kasstelsels word gebruik waar dit te veel moeite is om die oorspronklike data te haal, of om te reken, relatief tot die moeite wat dit sou wees om die kasgeheue te lees. Kasgeheue is dus 'n tydelike stoorarea waar data wat gereeld gehaal word, gestoor word vir spoediger toegang. Sodra die data in die kasstelsel gestoor is, hoef die rekenaar nie weer die data op die oorspronklike plek te gaan haal nie, maar kan dit eerder 'n kopie van die data in die kasstelsel gaan lees, sodat die gemiddelde tyd wat dit vat om data te prosesseer, verlaag kan word.
'n Newe-effek van gekasde data is dat dit nie altyd op datum is nie. Meeste kasstelsel sal ou data vir tyd opdis, tot dit verval en dan verfris word. 'n Goeie voorbeeld hiervan is Wikipedia-bladsye, waar (meestal anonieme) gebruikers nie altyd die nuutste wysigings sien nie. Sodra die kastydperk verstryk, word die kas egter met die databasis gesinchroniseer sodat die nuutste wysiging aan almal vertoon kan word.
Donker-engeltjie
Die Donker engeltjie (Centropyge multispinis) is 'n vis wat voorkom in die Indies-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika vanaf Oman tot by die Aliwal-bank. In Engels staan die vis bekend as die Dusky cherub.
Voorkoms
Die lyf en vinne is donkerbruin met 'n swart vlek agter die kieuspleet en nou donker strepe op die sye. Die rante van die anale- en bekkenvinne is blou. Die onvolwasse visse is lig bruin met vier donker vertikale strepe oor die lyf. Die vis word net 15 cm groot.
Habitat
Die vis leef in koraalriwwe, getypoele in water wat 1 – 40 m diep is. Hulle is alleenlopers en eet hoofsaaklik alge. Die vis kan in akwariums oorleef.
Gewone mossie
Die Gewone mossie (Passer melanurus) is klein voëltjies met vaal en bruin vere. Dit 'n amper-endemiese algemene standvoël in grasveld, landerye en groot tuine. Sommige kom ook voor in stedelike gebiede. Hulle maak nes in 'n bos of boompie (dikwels ook 'n doringboom) of in 'n muur of dakopening. Die wyfie lê vier tot ses eiers wat omtrent twee weke neem om uit te broei. Die voël is 15 cm groot en weeg 22–36 gram. In Engels staan die voël bekend as die Cape Sparrow.
NG gemeente Pietersburg
duimnael|regs|170px|Ds. [[Nicolaas van Warmelo|N.J. van Warmelo in sy later jare. Hy is in 1864 bevestig as eerste predikant van Schoemansdal.]]
Die NG gemeente Pietersburg is die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die stad Polokwane en die oudste gemeente van dié kerkverband in die provinsie Limpopo.
Agtergrond
In 1850 het ds. Andrew Murray besoek gebring aan die enkele families van die Potgieter-trek wat hulle hier gevestig het. By die geleentheid is ouderling H.J. Grobler, wat soveel gedoen het vir die geestelike en godsdienstige belange van die gemeente, gedoop toe hy omtrent ses jaar oud was. In 1917, so berig Ons Kerk Album, kon hy hom nog alles herinner van dié besoek, selfs nog watter mooi paar skoene hy vir die plegtige doopsbediening gedra het. Sedert die aankoms van die onvergeetlike vader eerw. Stephanus Hofmeyr as sendeling onder die duisende onbekeerdes hier in 1863, is deur hom ook gereeld dienste gehou voor die blankes wat gewoon het op verskillende plekke, soos Malietsiesland, Rhenosterpoort, Houtbosch (later genoem Haenertsburg) en Marabastad, later die woonplek van eerw. Hofmeyr se seun. Op Marabastad het ’n kerkgeboutjie van hout en yster gestaan wat in 1888 ná die afskeuring (toe die Nederduitsch Hervormde Kerk weggebreek het van die Verenigde Kerk) deur broers van dié kerk oorgeneem is.
Stigting
Weens uiteenlopende interpretasies van die Transvaalse kerkgeskiedenis is daar ook twee weergawes van die ontstaan van die gemeente Pietersburg (oorspronklik Zoutpansberg genoem). In 1917 het ds. B.H. Swart in Ons Kerk Album geskryf (uit die Hollands vertaal): "Die eerw. Stephanus Hofmeyr kan met reg die vader en stigter van hierdie gemeente genoem word. Deur sy onvermoeide ywer, liefde vir sy Kerk en die heil van die lede van die NG Kerk (hier het toe reeds ’n Hervormde gemeente bestaan) het die mense oorgegaan tot die stigting van die NG gemeente Zoutpansberg op Rhenosterpoort op 23 September 1872. Ds. J.G. Kriel van Lydenburg was voorsitter en eerw. Hofmeyr skriba van die gemeentevergadering by die stigting. Die eerste kerkraad het bestaan uit twee ouderlinge en vier diakens. Die gemeente is vir ’n tydperk van 16 jare, dit wil sê tot die vereniging van die Hervormde en die Nederduitse Gereformeerde Kerk in 1888, deur eerw. Hofmeyr bearbei. In die notule van die eerste kerkraadsvergadering lees ons: Eerw. Hofmeyr was op die vergadering teenwoordig en spreek die vergadering sy hartlike dank teenoor sy eerw. uit voor die werk op die vergadering verrig, en versoek hom om nog verder die gemeente te besoek en te bedien. Sy eerw. stem daartoe in om dit elke drie maande te doen. Ook word dit aan die voorsitter opgedra om ’n brief aan die weleerwaarde Neethling te Stellenbosch te skryf aangaande ’n memorie wat vroeër deur die afsonderlike lede van die gemeente gerig is aan die weleerwaarde here Neethling en Murray omtrent die eerw. heer Hofmeyr of hy hom as hul leraar sou kon verkry al dan nie.' Weens die groot afstand van die konsulent op Lydenburg – sowat 300 myl, wat met ossewa afgelê moes word – kon hy die gemeente slegs een of twee maal per jaar besoek."
Ons gemeentelike feesalbum van 1952 vertel ’n heel ander verhaal. Die gemeente Zoutpansberg (nou Pietersburg) is op 10 April 1852 tydens die besoek van die “Derde Afvaardiging" (di. Andrew Murray en J.H. Neethling) op Schoemansdal gestig. Die distrik was destyds so groot soos die hele Vrystaat. Oor die stigting skryf ds. J.H. Neethling: “'s Avonds van Zaterdag (10 April) hadden wij de leden van de Christelijke Kerk verzameld, en uit de daartoe voorgestelde mannen koos men eenparig tot Ouderling den Heer. J.L.P. Venter, en tot diakenen de broeders P.L. du Pré en C. Grobler."
Leraars
Van die stigting van die gemeente af, skryf Ons gemeentelike feesalbum, is die bediening afwisselend deur manne van die inlywers en die anti-inlywers in die Ned. Herv. Kerk waargeneem: Van der Hoff, D.P.M. Huet, Begeman, Van Heyningen en Smits. Kostelike werk is ook onder die Voortrekkers gedoen deur die onvergeetlike eerw. Stephanus Hofmeyr, wat 40 jaar lank in die gemeente Zoutpansberg sendingwerk gedoen het en wie se seun, eerw. Hendrik Hofmeyr, teen 1950 reeds 50 jaar in die gemeente Pietersburg sendeling was. In 1864 is ds. N.J. van Warmelo op Schoemansdal bevestig, maar drie jaar later moes die Voortrekkers Schoemansdal verlaat weens die heersende malariakoors en die vyandelikheid van die inboorlinge. Nadat hulle 'n tyd lank in die omgewing van die teenswoordige Marabastad vertoef het, is die dorp Pietersburg in 1885 aangelê en het ds. L.G.F. Biccard, wat reeds sedert 1874 leraar van die gemeente Zoutpansberg was, sy bediening tot 1886 hier voortgesit. Ons kerk Album gee ds. P. Boshoff (15 April 1889 tot 23 April 1892) aan as die eerste leraar, maar Ons gemeentelike feesalbum as die tweede. Ses maande ná sy bevestiging is die hoeksteen van die eerste kerkgebou deur die landdros, D.S. Maré, gelê. Op 18 Oktober 1890 is dié Godshuis met 400 sitplekke en wat £4 000 gekos het, plegtig ingewy.
Verder het die volgende predikante die gemeente bedien: M.P.A. Coetzee (1893–'98), D.J. Kriel (1899–1906), J.L. du Preez (1906–'07), H.E. du Plessis (1908–'11), B.H. Swart (1913–'27), A.W. Eckard (van 1929 tot in die vyftigerjare), M.S. Joubert (1938–'41), F. E. o'B. Geldenhuys (1942–'45), G.J. Davidtsz (tydelik, 1944), D.J.M. Terblanche (1945–'47) en J.F. Wohlitz (1948 tot onbekende datum).
Phola
Phola is 'n nedersetting in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die ooste van Mpumalanga.
Cave canem
Pompeii
Hierdie waarskuwing word onder die puin van die begraafde stad Pompeii tydens argeologiese opgrawing in die sogenaamde "huis van die tragiese digter" herontdek.
Doodsmars van Brünn
Die doodsmars van Brünn (Brno) was deel van die kollektiewe uitsetting van die Duitstalige bevolking van Morawië (Sudeteland) ná die Tweede Wêreldoorlog. Dit het in Brünn/Brno begin op 31 Mei 1945, die corpus Christi-dag, en het oor die munisipaliteit van Pohrlitz/Pohořelice gelei oor die grens na die Sowjet-besette Neder-Oostenryk (Niederösterreich).
Cave canem
Pompeii
Op die mosaïekvloer van die voorhof (vestibule) is die inskripsie in hoofletters gepak, met daarnaas die uitbeelding van 'n kettinghond. Die doel daarvan was nie alleen om besoekers vroegtydig te waarsku nie, maar veral om indringers van die straat se kant in hul spoor te laat trap.
Doodsmars van Brünn
Die afloop
Die verdrywing van die Duitssprekende inwoners van Brünn/Brno word beskou as 'n sogenaamde "wilde uitsetting" beskou. Op 31 Mei 1945 is al die Duitssprekende inwoners van die stad by die Augustynse klooster saamgedryf. Op die volgende dag is hierdie mense, saam met die Duits- en tweetalige inwoners van die omliggende dorpe, ongeveer 55 km in die rigting van die Oostenrykse grens gedryf. Die trek het hoofsaaklik uit vroue, kinders, klein kinders en babas en ou mense bestaan. Die meeste van die jonger manne was teen hierdie tyd óf krygsgevangenes óf in die strafkampe in die stad of omliggende omgewing geïnterneer, byvoorbeeld, in die Spielberg Vesting van Brünn/Brno. Baie van die deelnemers aan die mars het geswik onder die swaarkry van die trek wat in uiterste hitte en sonder georganiseerde water- en voedselvoorsiening plaasgevind het en het langs die pad ineengestort.
Cave canem
Pompeii
Vir die Romeine was hierdie blykbaar 'n algemene gesig op hul drumpel. Soortgelyke mosaïekwerk met die waghond is dwarsoor Pompeii ontdek, maar nie noodwendig met die inskripsie by nie. Petronius, die Latynse skrywer van die 1ste eeu, verwys ook daarna in hoofstuk 29 van sy roman Satyricon:
NG gemeente Pietersburg
Onderwys
Waar die onderwys voor die aanleg van Pietersburg in 'n klein skooltjie op Weltevreden en later in die kerkgebou aldaar gegee is, het Pietersburg ontwikkel tot die vernaamste onderwyssentrum noord van Pretoria.
Doodsmars van Brünn
Die afloop
Eers ná 'n lang vertraging is die grens na die destydse Sowjet-besette Niederösterreich geopen in Junie 1945. Selfs ná die bereiking van die Oostenrykse gebied het die sterftes van die ondervoede en siek slagoffers voortgeduur. Meer as duisend van hulle het hul laaste rusplek in Oostenrykse begraafplase gevind.
Cave canem
Middeleeue
Cave canem was in die Middeleeue ook een van die slagspreuke van die seemanne van Saint-Malo, 'n knipoog na die waghonde wat snags losgelaat is om die stad te bewaak. Wanneer die Malouïese skepe tot die stryd gedwonge was, wapper op die strydvlag die einste dogge met strydlus en bytlus; 'n laaste cave canem voor die bloed spat.
Doodsmars van Brünn
Slagoffers
Die aantal mense in die trek kan vandag uit die Tsjeggiese aktes relatief betroubaar, op ongeveer 27,000 geskat word. Dit stem byna presies ooreen met die helfte van die destydse Duitse bevolking van die stad van die Brünn/Brno van ongeveer 53,000.
Cave canem
19de eeu
Jean-Léon Gérôme maak in 1881 'n skildery met as titel: Cave canem, prisonnier de guerre à Rome (Cave canem, krygsgevangene in Rome)
Doodsmars van Brünn
Slagoffers
Die skattings van die aantal van die slagoffers van die "Doodsmars van Brünn" val ver uitmekaar. Op die Duitse kant, word tussen 4 000 tot 8,000 geskat, aan die Tjeggiese kant word net 'n paar Honderd geskat. Onlangse studies van die 1990's skat dat tot 5,200 mense gedurende die mars dood is. Met sekerheid, kan effens meer as 2000 sterftes bevestig word, waarvan 890 in 'n massagraf by Pohrlitz, en meer as 1000 enkelgrafte in verskeie begraafplase op die Oostenrykse kant (in die onmiddellike grensgebied en langs die pad na Wene). Aangesien die hele historiografie aanvaar dat op die Tsjeggiese kant van die grens baie meer ongevalle was as in die finale hoofstuk van die doodsmars, tussen die grens en Wene, die aantal van 5,200 as 'n goed skatting aanvaar kan word. Daar is – anders as in die geval van die slagting van Aussig/Ústí nad Labem, ook verslae oor 'n soortgelyke getal vermiste mense. Die slagoffers het tydens die mars omgekom of onmiddellik daarna. Die meeste van die slagoffers het gesterf van uitputting, honger, dors, en ingewandskoors; sommige van hulle is waarskynlik deur die Tsjeggiese begeleidingsspanne geskiet.
Cave canem
Château d'If van Alexandre Dumas
Die studeerkamer van Alexandre Dumas, bekend as die Château d'If, is 'n klein neogotiese kasteel wat op 'n klein eilandjie opgerig is sommer op die terrein van die Château de Monte-Cristo, geleë in Port-Marly. Nou reg voor hierdie studeerkamer is 'n standbeeld staangemaak van 'n hond in sy hok, met die opskrif: Cave canem.
Doodsmars van Brünn
Oortreder en die gevolge van
Die "Brünner Doodsmars" is hoofsaaklik deur die Tsjeggiese werkers van die "Brünner Wapenfabrek/Československá zbrojovka" beplan en uitgevoer. As die hoof-organiseerder van hierdie misdaad word dikwels die Tsjeggiese Kaptein Bedřich Pokorný genoem. Hy het 'n bietjie later in die Tsjeggies ministerie van binnelandse sake oorgeskakel en word ook as die organiseerder van die slagting van Aussig 31 Julie 1945 beskou. As gevolg van die "Amnestie wet", No. 115 van 8 Mei 1946, het die misdade ongestraf gebly.
Cave canem
Wetenswaardig
Volgens die Afrikaanse taalkundige, Louis Eksteen, en die WAT, het die imperatief cave van cave canem ook die Afrikaanse slêngtaal via Engelse uitspraak van Latyn beïnvloed, betreffende die woorde "kywie hou/staan":
Doodsmars van Brünn
Herinnering
Op die 29ste Mei 2005 die Südmährer op die hul jaarlikse Kreuzbergbyeenkoms al die slagoffers van die Uitsetting, maar veral die 60ste jaar van die "Brünner doodsmars" herdenk.
Cave canem
Wetenswaardig
In 'n sekere sin is die taal van skoolkinders verwant aan diewetaal. Want ook die skooltaal is 'n soort geheime taal. Ek onthou dat ek gehoor het dat die woord kywie vroeër gebruik is as waarskuwing om te sê dat 'n onderwyser aan die kom is. Nogal 'n interessante herkoms: dit kom blykbaar uit die Latyn cave canem wat "pasop vir die hond" beteken; en die cave is blykbaar uitgespreek soos die Engelse woord cave; vandaar dan kywie, wat "pasop" beteken. In ander skole het die manne weer cats (Engels) geskree.
Doodsmars van Brünn
Herinnering
Op die 20ste Mei 2015, het die burgemeester van Brno om verskoning gevra vir die gewelddadige uitsetting van die Duitssprekende bevolking gevra, vir 'n "daad van wraak", wat 'n "daad van vergelding vir die Nazi-misdade moes gewees het" en "veral teen weerlose vroue, kinders en ou mense gerig is". Hy het gesê dat hy opreg spyt was oor die gebeure van daardie tyd, en het die wens uitgespreek "dat al die vorige onreg vergewe sou kon word." Op die 30ste Mei 2015 is tydens die 70ste herdenking, 'n herdenkingsmars (in die teenoorgestelde rigting) van Pohrlitz na Brünn/Brno gehou. Die burgemeester van die stad van Brünn/Brno, Pavel Vokřál, het ook verteenwoordigers van die verenigings van die ontworteldes in Duitsland en Oostenryk uitgenooi, die uitsetting van die Duitsers uit Brünn/Brno as die geleentheid vir 'n gesamentlike herdenking te neem. In die daaropvolgende seremonie het  hy in sy toespraak vir die eerste keer ook in Tsjeggies, die begrip "uitsetting" (tschech. vyhnáni) gebruik. Hierdie toespraak is gedruk en aan almal wat teenwoordig was (insluitende die Duitse en Oostenrykse ambassadeurs in die Tsjeggiese Republiek verdeel).
Sean B. Carroll
Sean B. Carroll (gebore in 1960) is 'n Amerikaanse evolusionêre ontwikkelingsbioloog, skrywer, onderwyser en uitvoerende vervaardiger. Hy is die Allan Wilson-professor in molekulêre biologie en genetika aan die Universiteit van Wisconsin – Madison. Sy studies fokus op die evolusie van cis-regulerende elemente in die regulering van geenuitdrukking in die konteks van biologiese ontwikkeling, en gebruik Drosophila ('n soort vrugtevlieg) as 'n modelstelsel. Hy is lid van die Amerikaanse Nasionale Akademie vir Wetenskappe, die Amerikaanse filosofiese vereniging, die Amerikaanse Akademie vir Kunste en Wetenskappe en die Amerikaanse vereniging vir die bevordering van wetenskap, asook 'n ondersoeker aan die Howard Hughes-mediese instituut.
Biografie
Carroll is in Toledo, Ohio, gebore. Hy het gesê dat hy as kind rotse sou omdraai op soek was na slange, en op die ouderdom van 11 of 12 het hy begin om slange aan te hou. Hierdie aktiwiteit het daartoe gelei dat hy die patrone op die slange opgemerk het en wonder hoe dit vorm. Carroll het sy BA in Biologie aan die Washington Universiteit in St. Louis behaal, sy doktersgraad in immunologie aan die Tufts-universiteit en het nadoktorale werk aan die Universiteit van Colorado Boulder gedoen.
Loopbaan
Carroll is aan die voorpunt van 'n veld wat bekend staan ​​as evolusionêre ontwikkelingsbiologie en bestudeer hoe geenveranderinge die evolusie van liggaamsdele en -patrone beheer. Hy is die Allan Wilson-professor in molekulêre biologie en genetika aan die Universiteit van Wisconsin – Madison, en 'n ondersoeker by die Howard Hughes-mediese Instituut.
In 1987 het Carroll 'n laboratorium aan die Universiteit van Wisconsin-Madison opgerig "wat daarop gerig was om te verstaan ​​hoe gene op verskillende maniere gebruik word om die verskeidenheid vorms wat ons sien te genereer." Die laboratorium vir sel- en molekulêre biologie noem Carroll se navorsingsareas as "genetiese beheer van liggaamspatroon in vrugtevlieë, skoenlappers en ander diere".
Die span van Carroll het in 'n reeks artikels gewys hoe die aktivering van gene tydens die embrioniese stadiums van die Drosophila-vrugtevlieg die ontwikkeling van sy vlerke beheer, en het gesoek na die eweknieë van hierdie gene in die vlinder.
Carroll is 'n voorstaander van die uitgebreide evolusionêre sintese, 'n stel teoretiese konsepte wat aangevoer word as omvattender as die vroeëre moderne sintese van evolusionêre biologie.
Erkenning en toekennings
In 1989 het die Greater Milwaukee Foundation die Shaw wetenskaplike toekenning aan Carroll toegeken.
In 2006 het Carroll op die Amerikaanse openbare uitsaaier PBS verskyn as deel van die NOVA-dokumentêr "The Family That Walk on All Fours", oor 'n gesin in Turkye wat lede het wat op hul hande en voete loop. In hierdie onderhoud het hy die moontlike genetiese oorsaak van die gesin se toestand bespreek.
Carroll het 'n rubriek geskryf vir The New York Times met die naam "Opmerklike Wesens", waar hy bevindings in die evolusie van diere sou bespreek. Die eerste rubriek was in September 2009 en het die Witdoodshaai beskryf "soos 'n lokomotief met 'n mond vol slagmesse". Die laaste was in Maart 2013, wat die genetiese basis vir nabootsing by diere en veral skoenlappers bespreek het.
In 2010 het die Howard Hughes-mediese instituut (HMMI) hom benoem as vise-president vir wetenskaponderrig. In 2011 het die HHMI 'n dokumentêre filminisiatief geloods om wetenskaplike funksies vir televisie te vervaardig, waartydens Carroll as een van die uitvoerende vervaardigers aangestel is. In 2012 is een van die films, The Day the Mesozoic Died, wat vertel oor die ontdekking van die asteroïde-botsing wat die massa-uitwissing aan die einde van die Kryt–Paleogeen-era veroorsaak het, deur Carroll op 'n Nasionale Onderwyskonferensie ingestel.
Sokrates
Sokrates (Grieks: Σωκράτης [sɔːkrátɛːs], Sōkrátēs), gebore om en by 470 v.C. en gesterf in 399 v.C., was 'n Griekse filosoof gebore in Athene. Hy het geleef tydens die goue era van die stad, soos dit vandag bekend staan. Hy het een vrou en drie kinders gehad.
Sean B. Carroll
Erkenning en toekennings
Sedert 2013 is Carroll op die Adviesraad van die Amerikaanse Nasionale Sentrum vir Wetenskaponderwys.
Conway
Conway is 'n klein gemeenskappie in die gebied van die Inxuba Yethemba Plaaslike Munisipaliteit. Die nedersetting is 'n slagoffer van die ontvolking van die platteland.
Sean B. Carroll
Ontvangs van sy boeke
Wetenskapsskrywer Peter Forbes, wat in The Guardian skryf, noem Endless Forms Most Beautiful 'n "noodsaaklike boek" en die skrywer daarvan "beide 'n vooraanstaande wetenskaplike ... en een van ons groot wetenskapskrywers". Volgens Forbes het Carroll in The Serengeti Rules "daarin geslaag om die natuurlike geskiedenis te verenig met die harde wetenskap van genomika". In haar artikel oor wetenskapgebaseerde medisyne, getiteld The Essential Role of Regulation In Human Health and In Ecology: The Serengeti Rules, sê Harriet Hall "Hierdie boek is 'n uitstekende manier om te leer oor die reëls van regulering en hoe wetenskap werk. Dit is nie net 'n pynlose manier om te leer nie, dit is positief pret." Die dokumentêre film The Serengeti Rules is vrygestel in 2018 en is gebaseer op Carroll se boek.
Louise S. Mead, wat The Making of the Fittest vir die Nasionale Sentrum vir Wetenskaponderwys beoordeel, merk op dat Carroll "sommige van die oorweldigende bewyse vir evolusie verskaf wat in DNS gevind word", met behulp van verskillende lyne van ondersoek, soos DNS-reekse wat vir gene kodee wat nou nie gebruik word nie, en bewyse van evolusionêre verandering. Mead merk op dat evolusieteorie 'n voorspellende krag het, net soos by ysvisse waarvan die se voorouers hemoglobien gehad het, maar omdat hulle dit nie meer in ysige water nodig het nie, hulle dit verloor het.
Conway
Die dorpie lê suidoos van Middelburg in die Oos-Kaap, net oos van die N10-nasionale pad, by die kruising van die R401-pad van Wapadsberg na Hofmeyr, die ou pad tussen Middelburg en Cradock, die spoorlyn en die Klein-Brakrivier. Enkele kilometers oos van die gehug is die Grassridgedam.
Sean B. Carroll
Ontvangs van sy boeke
Douglas H. Erwin, wat Endless Forms Most Beautiful vir die joernaal Artificial Life beoordeel het, sê dat lewensvorme van Drosophila tot die mens baie minder gene het as wat baie bioloë verwag het - in die mens se geval is slegs 20 000, wat ongeveer dieselfde is as 'n vlieg. Hy merk op die "verbasende morfologiese diversiteit" van diere afkomstig van "so 'n beperkte aantal gene". Hy het ook Carroll se 'insiggewende en entoesiastiese' styl geprys, dat hy op 'n "geestige en innemende" manier skryf, en die leser in die kompleksiteite van die Hox-geen en die PAX-6-proteïen in trek, ook die Kambriese ontploffing van lewensvorme vier, en nog veel meer.
Sokrates
Vroeë lewe
As 'n jong man het hy die toe gewilde filosofieë van wat vandag bekend staan as die "pre-Sokratiese filosowe" bestudeer. Hierdie sogenaamde pre-Sokratiese filosowe het elk in hul eie manier die natuurlike wêreld rondom hulle probeer verstaan. Veral twee dinge omtrent hierdie filosowe het Sokrates geïnteresseer — en Sokrates het gedink altwee hierdie dinge was problematies. Die eerste probleem was dat al hierdie filosowe teenstrydige filosofieë gehad het. Dit was 'n magdom van teorieë in konflik met mekaar. En bowenal het daar geen bevredigende manier bestaan om tussen die verskillende teorieë te kies nie. Die teorieë het fassinerende idees oor die wêreld uitgestippel, maar sonder om van enige kritiese metodes gebruik te maak. Dit was dus gevolglik onmoontlik om te bepaal watter van hulle, indien enige, die waarheid gespreek het. Sokrates se tweede probleem met hierdie filosowe was dat dit weinig praktiese verskil sou maak indien mens uiteindelik kon uitvind watter van die teorieë waar was. Hy het homself afgevra watse effek dit op ons lewens sou hê indien ons geweet het hoe ver die son van die aarde is, en of die son so groot soos die Peloponnesos of selfs groter as die hele wêreld is. Die mens se optrede kan tot geen mate deur hierdie kennis beïnvloed word nie. Wat die mens wél moet weet, het Sokrates geredeneer, is hoe ons ons lewens en onsself moet uitleef. Vir die mens is die belangrike vrae eerder iets soos: "Wat is goed? Wat is reg? Wat is regverdig?" Indien ons die antwoorde tot hierdie vraagstukke sou kon weet, sou dit 'n merkwaardige invloed op ons lewenswyses kon hê. Sokrates het egter nie gedink dat hy oor die antwoorde tot hierdie vraagstukke beskik nie. Maar hy het wel gesien dat ook niemand anders dit geweet het nie.
Filosofie
'n Groot probleem in die bestudering van Sokrates se filosofie is die feit dat hy self geen geskrifte nagelaat het nie en mens geheel en al op die geskrifte van ander aangewese is. Die werk van Plato (Apologia, Symposium en talle ander dialoë), Aristoteles en Xenophon en spottende opmerkings in komedies van Aristofanes is in die verband belangrik.
Deur die gegewens uit dié bronne saam te voeg, kan mens egter 'n taamlik volledige beeld van Sokrates se filosofie kry. Sokrates het geen wysgerige stelsel ontwikkel nie, maar ŉ metode om kennis wat op die waarheid berus en vir almal aanvaarbaar is, te verkry. Sy uitgangspunt was die selfstandigheid van menslike denke, wat sonder medewerking van buite kennis kan verwerf.
Hy het van die dialektiek, of die wysgerige gesprek, gebruik gemaak en in samewerking met ander die waarheid probeer vind. Sokrates se uitgangspunt was: "Ek weet dat ek niks weet nie." Daarmee het hy die Sofiste, wat in die destydse Athene voorgegee het dat hulle alles weet en almal kon onderrig, gekritiseer. Sokrates het egter nie aan die bestaande norme wat algemeen gegeld het en die moontlikheid om dit te ken, getwyfel nie.
Hy het nie aan 'n oortuiging waartoe hy gekom het bly vas klou nie, maar steeds aanhou soek ten einde sy kennis te vervolmaak. In sy gesprekke het hy hom as onkundig voorgedoen, ŉ aantal uitsprake by sy gespreksgenote uitgelok en dan onweerlegbaar aangetoon dat dit onjuis is. Met dié werkwyse het hy baie mense in die verleentheid gestel en talle mense het hom dit ernstig kwalik geneem.
Sokrates se "geestelike verloskunde" -volgens hom het hy dit van sy moeder geërf- het van die veronderstelling uitgegaan dat die ware wysheid of kennis in elke mens verborge is en deur besinning ontdek kan word.
Deur sy indringende vraag-en-antwoord-metode het Sokrates sy toehoorders gedwing om die kennis waaroor hulle beskik het, mee te deel. Daarna het hy die kennis getoets en, indien nodig, verwerp. Die kennis waarna hy gestreef het was die kennis van algemene begrippe, kennis wat reeds deur die verstand as algemeen geldig erken word. Hy het dit deur middel van die induktiewe metode ontdek. Hiermee het hy 'n groot aantal dinge van dieselfde soort (byvoorbeeld regverdige mense, optredes, en so meer) deeglik oordink en kon hy 'n definisie van ŉ algemene begrip soos byvoorbeeld regverdigheid formuleer. Hierin is die gemeenskaplike eienskappe van die soort saamgevat en die individuele verskille buite rekening gelaat. Om die definisie te toets, het hy elke individuele geval daaraan onderwerp om seker te maak dat dit wel geldig is (deduktiewe metode). Hy het hierdie werkwyse ook toegepas op die etiek, die leer van die mens se sedelike gedrag, norme en waardes. Skynkennis het in hierdie gebied na sy mening die duidelikste geblyk.
Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat diegene wat oor voldoende kennis beskik ten opsigte van die doel van die menslike optrede (die geluk) en alle deugde wat daartoe lei, vanself goed en deugsaam sal optree. Onjuiste handelinge het volgens Sokrates dus voortgespruit uit onvoldoende kennis van deug en geluk. "Niemand tree vrywillig sleg op nie," het hy gesê. Hierdie opvatting dat deug uit insig en kennis bestaan, staan bekend as etiese intellektualisme. Deug was vir Sokrates dus iets wat aangeleer kon word.
Oorsake van die verhoor
Sokrates het geleef gedurende die oorgang van die Atheense hegemonie se hoogtepunt tot die afname daarvan in die nederlaag deur Sparta en hul bondgenote in die Peloponnesiese Oorlog. In 'n tyd toe Athene probeer het om te stabiliseer en herstel na die nederlaag het die Atheense publiek dalk getwyfel oor demokrasie as 'n doeltreffende regeringsvorm. Sokrates blyk 'n kritikus van demokrasie te wees.
Sommige geleerdes interpreteer sy verhoor as 'n uitdrukking van politieke inmenging. Getrou aan sy stad, het Sokrates gebots met die koers van Atheense politiek en samelewing. Hy het Sparta direk en indirek in verskeie dialoë geprys. Een van Sokrates se beweerde oortredings aan die stad was sy posisie as 'n sosiale en morele kritikus. In plaas van die handhawing van 'n status quo en die aanvaarding van die ontwikkeling van wat hy as onregverdigheid in sy streek beskou het, het Sokrates die kollektiewe idee van "gesag is mag" bevraagteken wat hy in hierdie tydperk algemeen in Griekeland ervaar het. Sy pogings om die Atheense regverdigheid te verbeter kon die oorsaak van sy dood wees.
Volgens Plato se Apology, het Sokrates se vriend Chaerephon vir die Orakel by Delphi gevra of enigiemand meer wys is as Sokrates; die Orakel het gesê niemand was meer wys nie. Sokrates het nie die Orakel geglo nie, want hy het gedink hy besit geen wysheid nie. Hy het 'n klomp mense gevra en toe besluit: terwyl elkeen dink hy weet baie, het hulle eintlik baie min geweet en was glad nie wys nie.
Sokrates het besef dat die Orakel reg was; terwyl sogenaamde wyse manne self verstandig was, het hy self nie geweet dat hulle nie wys was nie, wat paradoksaal Sokrates wyser gemaak het, aangesien hy die enigste persoon bewus was van sy eie onkunde.
VfB Germania Halberstadt
VfB Germania Halberstadt is 'n sportklub uit Halberstadt in die deelstaat Sakse-Anhalt in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling.
Sokrates
Oorsake van die verhoor
Robin Waterfield stel voor dat Sokrates 'n vrywillige sondebok was; sy dood was die suiwerende middel vir Athene se ongeluk. In hierdie siening sou die teken van waardering vir Asclepius (die Griekse god vir die genesing van siekte) 'n geneesmiddel vir Athene se kwale wees.
Puntdeeltjie
In die teorie van swaartekrag, bespreek fisici dikwels 'n puntmassa, wat beteken 'n puntdeeltjie met 'n nie-nul massa en geen ander eienskappe of struktuur nie. Net so in elektromagnetisme, bespreek fisici 'n puntlading, 'n puntdeeltjie met 'n nie-nul elektriese lading.