cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Engela van Rooyen
Lewe en werk
Engela word op 11 Augustus 1939 te Kakamas teen die Oranjerivier in die distrik Kenhardt gebore as tweede oudste van ’n gesin van uiteindelik tien kinders. Tydens haar geboorte woon die klein gesin nog in 'n netjiese riethuis met 'n Dover-stoof en 'n vloer van doringboomgom. Hierna koop haar pa sy eie riviergrond. Haar ouers was Carel Petrus van Rooyen en Marthina Louisa (Née du Toit). Haar suster, Hetta Hager is ook 'n skryfster. Haar voorouers was pionier-koloniste in ’n besproeiingsnedersetting wat deur die NG Kerk gestig is om boere te help wat deur droogte en runderpes verarm is. Sy begin skoolgaan op Neus by ’n eenmanskool en matrikuleer in 1956 aan die Hoërskool Kakamas. Tydens haar skoolloopbaan “spring” sy ’n standerd toe die inspekteur op sy jaarlikse besoek haar na ’n hoër standerd bevorder omdat sy vlot kon voorlees.
Hierna studeer sy vanaf 1957 verder aan die Universiteit van Stellenbosch waar sy ’n B.A.-graad  en Sekondêre Onderwysdiploma verwerf. Sy hou vir ’n jaar skool by Paarl Girls High, waartydens sy trou met Barend Jacobus (Kobie) Linde, ’n predikant. Hulle eerste gemeente is Kameelboom in die Kalahari naby die grens met Botswana. Hulle oudste dogter word hier gebore. Vervolgens gaan hulle na Migdol, waar twee seuns gebore word. Die volgende staanplek is Kimberley, waar hulle jongste seun gebore word. Hierna word hy as weermagkapelaan beroep, eers na Grahamstad en later op Potchefstroom. Hier studeer hulle vier kinders en Engela verwerf die B.A. Honneurs-graad en die M.A.-graad in Afrikaanse letterkunde cum laude aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys. Haar verhandeling is getiteld Die beelding van sonde in ‘Kroniek van Perdepoort’.
Sy is betrokke by die vrouetydskrif Rooi Rose as verhaalredakteur en help vir vyf jaar by die ATKV se skryfskool op die Potchefstroomse Universiteit. Die egpaar woon sedert hulle aftrede in 1990 in die noorde van Pretoria teen die Magaliesberg, waar Engela ook etlike jare as redakteur by 'n uitgewer werk.
Prosa
As skoolkind begin sy reeds skryf en as student verskyn haar eerste kortverhaal, Die gemmerpoeding, in 1958 in Die Huisgenoot. Met die geld van agt ghienies wat sy vir hierdie verhaal ontvang, koop sy vir haar ’n tikmasjien. Sy gee ook klas as student-assistent. Sy lewer in die eerste jare uitsluitlik tydskrif- en radiowerk. Van haar kortverhale word ook in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer. Vir volwasse lesers skryf sy verskeie romans, met haar meer ernstige werk wat geskryf word as Engela van Rooyen, haar nooiensnaam, en ontspanningsliteratuur wat sy skryf onder haar getroude naam, Engela Linde, en die skuilnaam Louisa du Toit.
Romans
Sommige menings van resensente, keurders, boekeredakteurs en lesers is beskikbaar gestel uit die skrywer se leggers.
Van die boeke wat sy as Engela van Rooyen skryf, sluit in Die wenteltrap, waar die gebeure sentreer rondom die sentrale motief van skuld, waar elke mens aandadig is aan sy eie en sy medemens se struikelinge. 'n Resensent skryf hieroor: "Miss Van Rooyen joined the Sewentigers."
Kontrapunt se titel is ’n musiekterm wat verwys na die kombinasie van twee of meer verwante maar selfstandige melodieë tot ’n musikale toonsetting. Hierin word die ineengeweefde lewens van ’n aantal verstotelinge ondersoek. "'n Komposisie met woorde, mense. 'n Fyn hand bestryk die klawers. Mag hierdie talent bly blom en blom."
Vuurwag is die verhaal van ’n baie klein bosgemeenskap wat onder hoë druk geplaas word. .Almal leeef onder die dreigende gevaar van ’n bosbrand, wat alles sal vernietig.
Michael Caton
Michael Caton (gebore 21 Julie 1943) is 'n Australiese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Castle (1997), The Animal (2001), Strange Bedfellows (2004), en Last Cab to Darwin (2015).
Engela van Rooyen
Romans
Vollermaan vertel die lotgevalle van drie geslagte Van der Weys, wat almal oorlog en die verwoesting en smart wat dit bring, geken het. Die begrippe skuld, straf en versoening in aansluiting by Paasfees is die deurlopende tema. "Aangrypend, soms ontstellend; 'n verrykende leeservaring." "'n Verrassende roman; outentieke kunstenaarskap."
In die oog van die web word in 1993 genomineer vir die Rapportprys, nadat dit in manuskripvorm in 1990 ’n finalis was in De Kat, Sanlam en Antenne se romanwedstryd. By die geboorte van ’n tweeling sterf een skynbaar kort na geboorte en word begrawe, maar in werklikheid word hy grootgemaak deur ’n vrou wat haar eie kind verloor het. Hierdie kind, Lou de Wet, se ontwikkeling en groei tot volwassenheid, insluitend sy vlugtelingskap, is die fokus van hierdie verhaal. Die verhaal draai in die kopermyne van Mufilira asook in die Kalahari tussen 'n groepie San-jagter-versamelaars in die vyftigerjare.
Vuur op die horison is ’n roman oor die Anglo-Boereoorlog. Sy werk tien jaar hieraan en dit word ’n beduidende historiese roman in Afrikaans, wat die oorlogsgebeure op realistiese wyse en met inagneming van die goed en kwaad aan alle kante (Britte, Boere en swart mense) weergee. Die familie Viljoen en hulle lotgevalle vanaf 1846 tot 1903 is die spilpunt waarom gebeure draai, wat ook die liefdesverhoudings van Frans Viljoen en Memorie en Gerrie en die Engelse Michael Dalmain insluit. Hierdie boek is, onder andere, in 2001 op die kortlys vir die toekenning van die M-Net-prys. In 'n meningspeiling word dit aangedui as een van die honderd gewildste boeke wat al in Afrikaans verskyn het. "Hierdie skrywer kan jy vertrou." "Visueel, onstuimig en formidabel." "Die Gone with the Wind van die Boereoorlog." "Die diversiteit van die werk is net so verstommend soos die omvang."
Tamara Geva
Tamara Geva (17 Maart 1907 – 9 Desember 1997) was 'n Amerikaanse aktrise, balletdanser en choreograaf. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Ein Sommernachtstraum (1925), Zwischen vierzehn und siebzehn - Sexualnot der Jugend (1929), Orchestra Wives (1942), en Night Plane from Chungking (1943).
Strumaria spiralis
Strumaria spiralis is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Strumaria behoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Johannes die Doper
Johannes die Doper (Hebreeus: יוחנן המטביל, Joganan haMatbil; Antieke Grieks: Ἰωάννης ὁ βαπτιστής, Iōánnēs ho baptistḗs of Ἰωάννης ὁ βαπτίζων, Iōánnēs ho baptízōn; Siries: ܝܘܚܢܢ ܡܥܡܕܢܐ, Jochanan Mamdana; Latyn: Io(h)annes Baptista; Kopties: ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲡⲓⲡⲣⲟⲇⲣⲟⲙⲟⲥ of ⲓⲱ̅ⲁ ⲡⲓⲣϥϯⲱⲙⲥ; Arabies: يوحنا المعمدان) was 'n leraar en belangrike godsdienstige figuur. Hy het die voorbeelde van die Hebreeuse profete voor hom gevolg: hy het 'n asketiese lewenstyl gevolg, sondige heersers aangeveg, en berou van sondes en God se regverdigheid verkondig. Herodes Antipas, die Heerser van Galilea en Perea, het hom as 'n bedreiging gesien en hom tereg laat stel.
Sommige akademici beweer dat Johannes deur Essene beïnvloed is, 'n deels asketiese groep wat die einde van die wêreld verwag het en rituele soortgelyk aan die doop gehad het. Johannes se doopsbediening was 'n reiningsplegtigheid vir berouvolle sondaars, wat in "lewende water" (in hierdie geval 'n rivier) uitgevoer is, ooreenkomstig met Joodse tradisie. Jesus, die sentrale figuur van Christendom, is ook deur Johannes gedoop. Sommige beweer dat Jesus oorspronklik een van Johannes se volgelinge was. Sommige van Jesus se volgelinge was ook oorspronklik volgelinge van Johannes. Soos Jesus, het Johannes in 'n tyd van politieke, sosiale en godsdienstige onrus gepreek.
Beskrywings van Johannes in die Nuwe Testament is versoenbaar met dié deur die Joodse geskiedkundige Josefus, wie se aantekeninge as gesaghebbend beskou word. Hy kom egter nie slegs in die Christelike Evangelie voor nie, maar ook in die Islamitiese Koran. Johannes die Doper se historisiteit is ietwat omstrede, maar hy word deur die Joodse historikus Flavius Josephus genoem.
Robert A. Silverman
Robert A. Silverman (gebore 24 Februarie 1938) is 'n Kanadese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Scanners (1981), Naked Lunch (1991), Waterworld (1995), en Jason X (2001).
Dysidea janiae
Dysidea janiae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dysidea en tot die familie Dysideidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1864 deur Duchassaing & Michelotti.
Kloosterburen
Kloosterburen is 'n dorp in die munisipaliteit Het Hogeland in die provinsie Groningen in Nederland. Tot 1990 het Kloosterburen 'n eie munisipaliteit gehad.
Kloosterburen is een van die weinige Katolieke dorpe in die provinsie Groningen. Die dorp het 'n Katoliek kerk uit 1868 ontwerp deur die argitek Pierre Cuypers, een van die bekendste argitekte van Nederland.
Jack Charles (akteur)
Jack Charles (gebore 5 September 1943) is 'n Australiese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dimboola: The Stage Play (1973), Mystery Road (2013), en Pan (2015), en in die televisiereeks Woodley (2012).
Strumaria tenella
Strumaria tenella is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Strumaria behoort. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap.
Gamelan
'n Gamelan is 'n versameling brons slaginstrumente wat op mekaar gestem is en in die tradisionele musiek van veral Java en Bali bespeel word.
Geskiedenis
Gamelan is taamlik oud. Daar is legendes wat vertel dat hierdie musiek gebruik is deur die Hindoekonings van Majapahit en dat erfstukke deur die Moslemvorste van Demak van hulle geneem is om hulle wettigheid as opvolgers te onderstreep. Ander verhale beweer dat die wali sanga, die nege Moslim-heiliges wat glo die Islam oor Java versprei het, hierdie instrumente na Majahapit-voorbeeld nagebou het. Die sultans van Demak het 'n tradisie begin op die geboortedag van Mohamed met 'n gamalan sekaten-uitvoering te vier. Dit was dalk om hulle Hindoe/Buddhistiese onderdane oor te haal om Moslem te word. In Cirebon word vandag hierdie vorm van gamelanmusiek as die mees Islamities beskou.
Instrumente
Daar word twee soorte gamelaninstrumente onderskei: die pencon en die wilahan
Pencon
'n Pencon is 'n gong met 'n omgebuigde rand en 'n verdikte knop in die middel van die instrument. Deur hierdie konstruksie kan die gong met 'n presiese toonhoogte gestem word. Die gong word bespeel deur die knop met 'n hamer slaan. Die soort hamer bepaal die klankkleur. Gewoonlik word 'n reeks pencon van verskeie toonhoogtes in 'n raamwerk bespeel, soos by die ksilofoon. Hierdeur vermag die speler(s) 'n melodie te speel. Die klankduur is gewoonlik lank en soms demp spelers die toon deur met die hamer of die hand op die gong te druk. Op Bali word dit tekep genoem. Hierdie woord worp amper sonder klinkers uitgespreek (t'k'p). Die werkwoord mahtekep beteken 'staccato speel deur demping' en 'n gamelangeselskap wat dit nie beheers nie, word nie gewaardeer nie.
Wilahan
'n Wilahan lyk nog meer soos 'n ksilofoon, maar dit is 'n metallofoon wat bestaan uit brons toetse na lengte gerangskik, die laagste toon links.
Daar is gewoonlik ook 'n klankkas om die geluid te versterk.
Suling en rebab
Die oudste instrumente was dalk anders. Op Bali praat die oudste beskrywings oor die gamelan gambuh wat as begleiding van die gambuh-spel gebruik word. Hierdie vorm van gamelan gebruik lang bamboefluite wat suling genoem word dikwels met begeleiding van 'n rebab wat 'n strykinstrument is.
Stemming
'n Gamelan vorm 'n eenheid en het sy eie stemming. 'n Pencon uit een gamelan kan dus nie in 'n ander gebruik word nie, maar behoort by sy eie gamelan.
Daar is twee soorte stemmings;
Die stemming van 'n gamelan is nogtans uniek: elke gamelan het sy eie stemming en dit gee aan elke gamelan sy eie karakter.
Kolotomie
'n Gamelanstuk word laag vir laag opgebou en elke instrument het sy eie tydlyn. Die klein ketuk word byvoorbeeld op elke onewe sekonde Die groter jengglong op sekonde 4, 10, 16, 20, 26 ens.
In die etnomusikologie word hierdie metode van musiekmaak kolotomie genoem. End hierdie kolotomie word soms in 'n diagram weergegee.
Gamelan buite Indonesië
In Nederland word reeds sedert 75 jaar gamelan gespeel. Hoewel die belangstelling daarvoor veral van 'n ouder generasie kom en dit afneem, is daar ook jonger mense wat dit weer opvat. Die internasionale belangstelling het veral in die 1970s in Kalifornië begin en daarna ook versprei na Japan, Duitsland, Engeland, Australië en Nieu-Seeland. Die eerste Balinese gamelangeselskap uit Peliatan het reeds in 1931 in Parys opgetree. Colin McPhee, 'n Kanadese komponis en musikoloog het baie bygedra tot hierdie ontwikkeling.
Dysidea incrustata
Dysidea incrustata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dysidea en tot die familie Dysideidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Dendy.
Liter
Die liter is 'n maateenheid wat gelyk is aan 1 dm3 (een kubieke desimeter, waar een desimeter gelyk is aan 10 cm). Dit is ook gelyk aan 1 000 cm3 of 10-3 m3. Die liter is 'n eenheid wat in die Internasionale Stelsel van Eenhede gebruik word. Die naam "liter" is afgelei van die pre-Rewolusionêre Franse eenheid, die litron. In 1793 was die liter deur die Franse Rewolusionêre regering as 1 000 cm3 gedefinieer. Terselfdertyd is die kilogram gedefinieer as die gewig van 1 000 cm3 by die vriespunt van ys. In 1799 is die Kilogramme des Archives vervaardig. Dit was gebaseer op 1 000 cm3 water by sy grootste digtheid, dit wil sê 4 °C.
Die CGPM beveel aan dat die naam "liter" nie gebruik word om die resultate van hoë-akkuraatheid volumemates aan te gee nie. Een rede vir hierdie besluit is dat enige SI-eenhede se name 'n een-tot-een ooreenkoms moet hê met die gelykstaande dimensies wat in terme van die SI-basiseenhede uitgedruk word; i.e. 'n SI-naam vir 'n eenheid van volume sou na die kubieke meter moes verwys. Uniek in die SI is die liter twee simbole toegeken: die kleinletter asook die hoofletter Romeinse letter L — d.i. "l" en "L". Die kleinletter word algemeen gebruik, tensy daar 'n risiko bestaan dat dit met die numeriese "1" verwar sou kon word.
Die liter is in die verlede anders gedefinieer. In 1901 het die Derde Conférence Générale des Poids et Mesures (CGPM; Frans, "Algemene Konferensie oor Gewigte en Mates") dit vasgestel as die volume wat deur 1 kg suiwer water beslaan word teen die temperatuur by die stof se maksimum digtheid (ongeveer 4 °C) en by een atmosferiese druk.
Alice Ghostley
Alice Ghostley (14 Augustus 1923 – 21 September 2007) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente To Kill a Mockingbird (1962), The Graduate (1967), en Grease (1978), en in die televisiereeks Designing Women (1986).
2002 Oostenrykse Grand Prix
Die 2002 Formule Een Oostenrykse Grand Prix is op 12 Mei 2002 op die Red Bull Ring in Spielberg, Oostenryk gehou. Dit was die sesde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Michael Schumacher in sy Ferrari gewen.
Shaun Sipos
Shaun Sipos (gebore 30 Oktober 1981) is 'n Kanadese akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Final Destination 2 (2003), Rampage (2009), en Texas Chainsaw 3D (2013), en in die televisiereeks Krypton (2018).
Wettstein-stelsel
Die Wettstein-stelsel was 'n stelsel van plant taksonomie. Dit erken die volgende hoofgroepe, volgens Richard Wettstein se Handbuch der Systematischen Botanik (1901–1924).
Uiteensetting
Sinopsis
Resensies
Eerste uitgawe Tweede uitgawe
Ronny Chieng
Ronny Chieng (gebore 21 November 1985) is 'n Australiese akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Crazy Rich Asians (2018).
Albert Mongita
Albert Likeke Mongita, ook bekend as Mongita Likeke (1916 - 1985) was 'n akteur, dramaturg, skilder, filmmaker en teaterregisseur van die Demokratiese Republiek die Kongo, die oud-Belgiese Kongo. Mongita was "een van die leiers van die nasionale teaterbeweging in die dekades ná die Tweede Wêreldoorlog".
Lewe
Albert Mongita is op 8 Maart 1916 in Irebu in die Belgiese Kongo gebore. Toe hy een jaar oud was, het hy na Léopoldville (nou Kinshasa) gekom. Na ses jaar in die laerskool en twee jaar in 'n professionele skool, het hy vir vyf jaar die middelskool St. Joseph's Institute bygewoon. Hy het vir nog vyf jaar aangehou om onderwys te gee en het vir die posadministrasie gaan werk. In 1949 het hy by Radio Congo Belge aangesluit as 'n redakteur en omroeper.
Nadat hy verskeie sketse geskryf het, het hy in teater begin belangstel. Mongita het in die vroeë 1950's by die Alumni Association of the Fathers of Scheuts (ADAPES) in Léopoldville aangesluit, wat later die teatrale dryfveer daarvan geword het. Met André Scohy het Mongita verskeie nasionale gewilde teaterfeeste gereël, en toere na Léopoldville deur buitelandse teatergroepe. Mongito skryf verskeie toneelstukke in Frans vir sy toneelgroep, La ligue folklorique congolaise. Soko Stanley te is in 1954 in Léopoldville opgevoer, op die vyftigste herdenking van Henry Morton Stanley se dood. Lifoco is in 1955 voor die goewerneur-generaal, Léo Pétillon, opgevoer.
Aan die begin van die 1950's is 'n Kongolese filmklub in Léopoldville gestig, en onder Belgiese opdrag het Mongita gehelp om La Leçon de Cinéma (Die filmles) in 1951 te skiet. Die meeste van die klub se Kongolese lede het nie films gemaak ná onafhanklikheid nie, wat suggereer dat hul opleiding nie deeglik was nie, hoewel Mongito wel een dokumentêr in 1963 gemaak het.
Strumaria truncata
Strumaria truncata is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Strumaria behoort. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. In Engels staan die plant bekend as die Namaqualand Snowflake.
Iota
Iota (hoofletter Ι, kleinletter ι) is die negende letter van die Griekse alfabet. In die Griekse numeriese stelsel het dit 'n waarde van 10. Die Latynse I en J en die Cyrilliese І, Ї en Ј is van die Griekse iota afkomstig.
Dysidea laxa
Dysidea laxa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dysidea en tot die familie Dysideidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Lendenfeld.
Caroline, Prinses van Hannover
Caroline, Prinses van Hannover (Caroline Louise Marguerite Grimaldi, gebore 23 Januarie 1957) is die oudste kind van wyle prins Rainier III van Monaco en sy vrou, die voormalige Amerikaanse aktrise en Oscar-wenner Grace Kelly.
Sy is gebore as prinses Caroline van Monaco van die Huis van Grimaldi en is sedert 1999 die tweede vrou van Ernst August, Prins van Hannover. Sedert haar pa se dood op 6 April 2005 was sy ook die vermoedelike opvolger van haar broer, Albert II van Monaco, totdat daar op 10 Desember 2014 'n seun vir hom gebore is. Sy het ook ’n jonger suster, Stéphanie.
Skoolloopbaan
Die prinses het haar matriek in 1974 met lof in die A-vlak geslaag. Sy het skoolgegaan aan die St. Mary's School Ascot en het haar studies aan die Sorbonne in Paris voortgesit, waar sy ’n diploma in filosofie gekry het. Sy kan Frans, Engels, Spaans, Duits en Italiaans vlot praat.
Eerste huwelik
Prinses Caroline se eerste man was Philippe Junot (gebore 19 April 1940), ’n Paryse bankier. Hulle is op 28 Junie 1978 op ’n burgerlike seremonie en op 29 Junie op ’n kerklike seremonie getroud. Hulle het nie kinders gehad nie en is op 9 Oktober 1980 geskei. Caroline se ma was teen die huwelik gekant en het voorspel dat dit nie lank gaan hou nie. Sy het gevoel hy is te oud en ’n pierewaaier. In 1992 het die Rooms-Katolieke Kerk die huwelik nietig verklaar.
Caroline was voor haar tweede huwelik vir ’n kort rukkie verloof aan Robertino Rossellini, seun van Roberto Rossellini.
Tweede huwelik
Haar tweede man was Stefano Casiraghi (8 September 1960 – 3 Oktober 1990), die sportman-erfgenaam van ’n Italiaanse nywerheidsfortuin. Hulle is op 29 Desember 1983 in Monaco getroud en het drie kinders:
Stefano is in 1990 op 30-jarige ouderdom in ’n snelbootongeluk dood.
Derde huwelik
Haar derde en huidige man is Ernst August, Prins van Hannover, die hoof van die Huis van Hannover. Hulle is op 23 Januarie 1999 in ’n burgerlike seremonie in Monaco en op 27 Januarie op ’n kerklike seremonie in Marienburg getroud nadat hy in September 1997 geskei het van Chantal Hochuli, voorheen ’n vriendin van Caroline. Hulle het saam een dogter:
Haar man se familietitels is, nes ander koninklike en adellike titels, ná die Eerste Wêreldoorlog nie deur die Weimar-republiek en daarna deur Duitsland erken nie. Daarby bestaan die Koninkryk van Hannover nie meer sedert dit tydens die Oostenryks-Pruisiese Oorlog van 1866 deur die Koninkryk van Pruise geannekseer is nie. Haar man mag egter kragtens Duitse wetgewing "Prins van Hannover" as sy van gebruik (dus Ernst August Prins van Hannover). Caroline mag ook die van "Prinses van Hannover" gebruik, maar nie as ’n titel nie.
Beide Frankryk en koningin Elizabeth van Brittanje moes hul toestemming vir die huwelik gee.
Ernst August was al verskeie kere weens omstrede redes in die nuus. Hy het onder meer ’n fotograaf geslaan, en is twee keer gefotografeer terwyl hy in die openbaar urineer. Op 3 April 2005 is hy in die hospitaal opgeneem met akute pankreatitis. Die volgende dag, net twee dae voor die dood van prins Rainier het hy vir ’n paar dae in ’n koma verval.
Sedert September 2009 word in die Engelse en Franse pers berig dat hy en prinses Caroline nie meer saambly nie.
Uitwerking van klimaatsverandering
Die uitwerking van klimaatsverandering strek oor die impak op fisiese omgewing, ekostelsel en menslike samelewings as gevolg van mensveroorsaakte klimaatsverandering. Die toekomstige impak van klimaatsverandering hang af van hoeveel state kweekhuisgasvrystellings verminder en by klimaatsverandering aanpas. Effekte wat wetenskaplikes in die verlede voorspel het—verlies van see-ys, versnelde seevlakstyging en langer, meer intense hittegolwe—kom nou voor. Die veranderinge in klimaat is nie eenvormig oor die aarde nie. In die besonder het die meeste landgebiede vinniger opgewarm as die meeste seegebiede, en die Arktiese gebied word vinniger warm as die meeste ander streke. Die streeksveranderinge verskil: op hoë breedtegrade is dit die gemiddelde temperatuur wat toeneem, terwyl dit vir die oseane en trope veral die reënval en die waterkringloop is waar veranderinge waargeneem word. Aardverwarming verander streekklimaat deur die smelt van ys, veranderinge in die hidrologiese siklus (soos reënval) en veranderende strome in die oseane.
Fisiese veranderinge sluit uiterste weer, gletser-terugtrekking, seevlakstyging, afname in Arktiese see-ys en veranderinge in die tydsberekening van seisoenale gebeurtenisse in (soos vroeëre lenteblom). Sedert 1970 het die oseaan meer as 90% van die oortollige hitte in die klimaatstelsel opgeneem. Selfs al word die wêreldoppervlaktemperatuur gestabiliseer, sal seevlakke aanhou styg en sal die oseaan vir baie eeue aanhou om oortollige hitte uit die atmosfeer te absorbeer  Die opname van koolstofdioksied uit die atmosfeer lei tot versuring van die see.
Klimaatsverandering het grond gedegradeer deur temperature te verhoog, grond uit te droog en die risiko van veldbrande te verhoog. Onlangse verwarming het natuurlike biologiese stelsels sterk beïnvloed. Spesies wêreldwyd migreer poolwaarts na kouer gebiede. Op land kan spesies na hoër hoogtes beweeg, terwyl seespesies kouer water op groter dieptes vind. Tussen 1% en 50% van spesies op land het 'n aansienlik groter risiko van uitsterwing as gevolg van klimaatsverandering. Koraalriwwe en skulpvis is kwesbaar vir die gekombineerde bedreiging van seeverwarming en versuring.
Voedselsekerheid en toegang tot vars water is in gevaar weens stygende temperature. Klimaatsverandering het groot impak op menslike gesondheid, direk deur hittestres en indirek deur die verspreiding van aansteeklike siektes. Die kwesbaarheid en blootstelling van mense aan klimaatsverandering verskil volgens ekonomiese sektor en die land. Ryk geïndustrialiseerde lande, wat die meeste CO2 vrygestel het, het meer hulpbronne en is dus die minste kwesbaar vir aardverwarming. Ekonomiese sektore wat waarskynlik geraak sal word, sluit in landbou, visserye, bosbou, energie, versekering, finansiële dienste, toerisme en ontspanning. Sommige groepe kan veral die gevaar loop van klimaatsverandering, soos die armes, vroue, kinders en inheemse mense. Hulle het ook baie laer vlakke van kapasiteit beskikbaar om omgewingsverandering die hoof te bied. Klimaatsverandering kan omgewingsmigrasie tot gevolg hê, veral in ontwikkelende lande waar mense direk afhanklik is van grond vir voedsel.
Termunten
Termunten is 'n dorp  in die munisipaliteit Eemsdelta in die provinsie Groningen in Nederland. Tot 1990 het Termunten 'n eie munisipaliteit gehad. Die Ursuskerk van Termunten is gebou in die 13de eeu. Die huidige kerk is gebou op die fondamente van 'n ouer kruiskerk uit die 12de eeu.
2001 Oostenrykse Grand Prix
Die 2001 Formule Een Oostenrykse Grand Prix is op 13 Mei 2001 op die Red Bull Ring in Spielberg, Oostenryk gehou. Dit was die sesde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur David Coulthard in sy McLaren - Mercedes gewen.
Russiese misdadigertatoes
duimnael|200px|’n Russiese oudgevangene met tradisionele tronktatoes: ’n tier wat sy tande wys en ’n medalje.
Onder Sowjetmisdadigers van die 20ste eeu was daar ’n kultuur van tatoeëermerke om iemand se misdaadloopbaan aan te dui, asook sy rang in die Russiese misdaad- en tronkgemeenskap. Veral vir diegene in die Goelagstelsel van die Sowjet-era het die tatoes gedien om te onderskei tussen wie hoog aangeskryf was (’n "dief volgens die wet") en wie ’n politieke gevangene was.
Die praktyk het in die 1930's toegeneem, in die 1950's ’n hoogtepunt bereik en in die 1970's en 1980's in gewildheid afgeneem.
Oorsprong
Die brandmerk van misdadigers is in Rusland toegepas lank voordat tatoes algemeen was en is in 1863 verbied. In die 19de eeu is ’n "geprikte" kruis aan die linkerhand dikwels gebruik om drosters uit die weermag te identifiseer. Tot in 1846 is midadigers wat tot dwangarbeid gevonnis is, met die woord VOR ("dief") aan die voorkop en wange gebrandmerk. Merke is ook in drie kategorieë aan die skouer en regtervoorarm aangebring: SK vir Ssilno-katorzjni ("Dwangarbeid"), SP vir Ssilno-poselenets ("Dwangarbeidbanneling") en B vir Begli ("Ontsnapte"). In 1846 is VOR vervang met KAT, die eerste drie letters van die woord vir "dwangarbeidgevangene" (katorzjnik).
John Barbirolli
Sir John Barbirolli, (* 2 Desember 1899 – † 29 Julie 1970), geboortename Giovanni Battista Barbirolli, was 'n Britse dirigent en tjellis. Hy word veral onthou as dirigent van die Hallé Orkes in Manchester wat hy in 1943 van ontbinding help red het en vir die res van sy lewe sou dirigeer. Vroeër in sy loopbaan was hy die opvolger van Arturo Toscanini as musikale direkteur van die New York Filharmoniese Orkes, waar hy vanaf 1936 tot 1943 gedien het. Hy was ook vanaf 1961 tot 1967 hoof-dirigent van die Houston Simfonieorkes, en het as gasdirigent van baie ander orkeste opgetree, insluitende die BBC Simfonieorkes, Londen Simfonieorkes, die Philharmonia Orkes, die Berliner Philharmoniker en die Weense Filharmoniese Orkes. Hy het saam met al die gemelde orkeste opnames gemaak.
Barbirolli is in Londen van Italiaanse en Franse ouers gebore, en het grootgeword in 'n familie van professionele musikante. Nadat hy aanvanklik tjello gespeel het, het hy egter vanaf 1926 die kans waargeneem om te dirigeer met die British National Opera Company, en daarna saam met die Covent Garden se toergeselskap. Toe hy die dirigeerstok opgeneem het by Hallé het hy agter minder geleentheid gehad om in die operahuis te werk, maar in die 1950's het hy met sulke sukses produksies van die werke van Verdi, Wagner, Gluck, en Puccini by Covent Garden gedirigeer dat hy uitgenooi was om die geselskap se permanente musikale direkteur te word, welke uitnodiging hy egter van die hand gewys het. Later in sy loopbaan het hy verskeie opnames van operas gemaak, ten opsigte waarvan sy 1967 opname van Puccini se Madama Butterfly vir EMI sekerlik die beste bekend is.
Barbirolli was in beide die konsertsaal en opname-ateljees veral geassosieer met die musiek van Engelse komponiste soos Elgar, Delius en Vaughan Williams. Sy interpretasies van ander laat-romantiese komponiste soos Mahler en Sibelius sowel as vroeëre klassieke komponiste, insluitende Schubert, word ook steeds bewonder.
Strumaria unguiculata
Strumaria unguiculata is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Strumaria behoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Doringriviervallei voor waar die enigste populasie is. Die plant word bedreig deur oorbeweiding, versteuring deur mense en word uitgeroei vir tuinbou gebruik.
Kappa (letter)
Kappa (hoofletter Κ, kleinletter κ) is die tiende letter van die Griekse alfabet. In die Griekse numeriese stelsel het dit 'n waarde van 20. Die Latynse K en die Cyrilliese К is van die Griekse kappa afkomstig.
Gereformeerde kerk Bloempark
duimnael|links|350px|Die Gereformeerde kerk Bloempark, opgerig in 1982. duimnael|links|300px|Die binnekant van die kerkgebou. duimnael|regs|230px|Ds. Zak en mev. Tanya Scholtz is in 2015 in die gemeente ontvang. Die Gereformeerde kerk Bloempark is die derde jongste en ook die grootste gemeente van die GKSA in die Vrystaat se hoofstad, Bloemfontein.
Dit beslaan voorstede of woonbuurte soos Fichardtpark (gedeeltelik), Hospitaalpark en Pellissier. Oos van Bloempark sluit Bloemfontein-Suidheuwels, waarvan Boempark afgestig het, voorstede in soos Fauna, ’n gedeelte van Fichardtpark, Fleurdal, Ehrlichpark, Oranjesig en Uitsig, terwyl Bloemfontein-Suid, waarvan Suidheuwels afgestig het, die woonbuurte noord van Bloempark beslaan, soos Universitas, Gardeniapark, Wilgehof en Willows. Binne Bloempark se gemeentegrense is ook die grootste NG gemeente in Bloemfontein en tewens in die Vrystaat, die NG gemeente Pellissier, wat einde 2014 3 977 belydende en 1 273 dooplidmate gehad het. Bloempark se sieletal was 921 in 1997, 885 in 2001 en 598 in 2011, maar 707 in 2014 en 727 in 2015.
Bloempark het in 1979 van Bloemfontein-Suidheuwels afgestig met ds. Johan van der Walt en sy vrou, Duba, as eerste predikantspaar. Die kerkgebou is in 1982, tydens sy bedieningstyd, opgerig. Die bouer was Jan Vorster, ’n lidmaat van Bloempark. Omdat daar ’n tekort aan bakstene was, is groot dele van die kerkgebou gebou met betonblokke van 6 t elk wat op die terrein gegiet is. Onder ds. Van der Walt se leiding het talle lidmate saans en Saterdae met die afrondingswerk kom help. Tydens die uitgrawings vir Suidheuwels se saal (omstreeks 1976) – wat gebou is omdat die kerk te klein geword het, maar waarna vir afstigting van Bloempark besluit is omdat die boukoste om die kerk te vergroot te hoog sou wees – is ’n groot klip met ’n holte daarin uitgehaal wat iewers as voëlbad moes dien. Ds. Van der Walt het egter besluit om dit met ’n koperplaat te laat uitvoer en op ’n voetstuk te monteer sodat dit as doopvont en as simbool van Bloempark se bande met Suidheuwels kon dien.
Douglas Smith (akteur)
Douglas Smith (gebore 22 Junie 1985) is 'n Kanadese akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Percy Jackson: Sea of Monsters (2013) en in die televisiereekse Big Love (2006), Big Little Lies (2017), en The Alienist (2018).
Lancia Nea
Die Lancia Nea is 'n klein konsepmotor bekend gestel in 2001 by die "Salón del Automóvil de París" motorskou. Die Griekse naam 'Nea' beteken "nuut" en sinspeel op die toekoms.
Presentisme
Presentisme is 'n manier van historiese analise waarin eietydse idees en perspektiewe gebruik word om die verlede te interpreteer.
Om 'n eenvoudige voorbeeld te noem: 200 jaar gelede was slawerny algemeen. Vandag word slawerny egter baie sterk veroordeel. Presentisme sou wees om te redeneer dat alle mense wat 200 jaar gelede slawe gehad het, onmenslik en wrede mense was.
Verskeie moderne historici probeer presentisme in hul werk te vermy omdat hulle meen dit lei tot misverstande. Hulle glo dat om die geskiedenis werklik te verstaan, jy die geskiedenis moet benader met die idees en perspektiewe van daardie tyd in gedagte.
Christopher Isherwood
Christopher Isherwood (ook bekend as Christopher William Bradshaw-Isherwood; gebore op 26 Augustus 1904, High Lane, Cheshire, Engeland, sterf op 4 Januarie 1986 Santa Monica, Kalifornië, VSA was 'n Anglo-Amerikaanse romansier wat veral bekend is vir sy romans oor die Berlyn van die vroeë 1930's. Nadat hy as ‘n private tutor gewerk het, het Isherwood 'n mate van erkenning verkry met sy eerste twee romans, All the Conspirators (1928) en The Memorial (1932). Gedurende die 1930's het hy saam met sy vriend W.H. Auden op drie dramas gewerk, waaronder The Ascent of F6 (1936). Maar dit was eers in 1929 dat hy die tema ontdek het wat hom algemeen bekend sou maak. Isherwood het tussen 1929 en 1933 in die Berlynse stadsdeel Schöneberg gewoon, wat destyds die sosiale middelpunt van die Duitse hoofstad se gay- en lesbiese toneel was, en sodoende die objektiewe oogpunt van 'n buitestaander verkry betreffende die verval van die Republiek van Weimar as eerste moderne Duitse demokrasie, en die opkoms van die NSDAP van Hitler.
Sy romans, Mr. Norris Changes Trains (1935; The Last of Mr. Norris) en Goodbye to Berlin (1939), wat later saam gepubliseer is as Berlin Stories, het sy reputasie as 'n belangrike skrywer gevestig en as inspirasie gedien vir die toneelstuk I Am a Camera, (1951; rolprent, 1955) sowel as die musiekblyspel Cabaret (1966; rolprent, 1972). Hierdie boeke is afgesonderde maar humoristiese studies van twyfelagtige karakters wat losbandige lewens lei as inkommers in die Duitse hoofstad. In 1938 het Isherwood Lions and Shadows gepubliseer, 'n amusante en sensitiewe relaas van sy vroeë lewe en vriendskappe terwyl hy 'n student was aan die Universiteit van Cambridge.
Die koms van die Tweede Wêreldoorlog het nie slegs 'n verandering meegebring in Isherwood se skryfwerk nie, maar ook 'n permanente verandering van woonplek. Hy het in 1939 na die VSA geïmmigreer en hom in Suid-Kalifornië gevestig waar hy onderrig gegee het en draaiboeke vir Hollywood-rolprente geskryf het. In 1946 het hy Amerikaanse burgerskap aanvaar. Dit was ook in 1939 dat Isherwood hom na pasifisme en die selfontkenning van die Indiese Vedanta gewend het en 'n volgeling van Swami Prabhavananda geword het. In die daaropvolgende dekades sou Isherwood verskeie werke oor Vedanta en vertalings saam met Prabhavananda maak, insluitende ‘n vertaling van die Bhagavadgita.
Isherwood se na-oorlogse romans het voortgegaan om sy persoonlike styl van fiksionele-outobiografieë te demonstreer. Sy A Single Man uit 1964 (wat in 2009 vir film verwerk is onder 'n gelyknamige titel), 'n kort maar hoogaangeskrewe roman, handel oor 'n enkele dag in die lewe van 'n eensame middeljarige homoseksuele man. Sy erkende outobiografiese werke sluit self-verklaarde memoirs van sy ouers, Kathleen and Frank (1971), 'n retrospektiewe biografie van homself in die 1930's, Christopher and His Kind (1977), en 'n studie van sy verhouding met Prabhavananda en Vedanta, My Guru and His Disciple (1980) in. Diaries: Volume One: 1939–1960 (1996) en The Sixties: Diaries: 1960–1969 (2010) is postuum gepubliseer.
Isherwood het vanaf 1953 saam met sy minnaar Don Bachardy ('n skilder) gewoon.
Werk op Vedanta and the West
Vedanta and the West was die amptelike publikasie van die Vedanta Society of Southern California. Dit sluit essays deur verskeie van die voorste intellektuele van die tyd in en sluit bydraes deur Aldous Huxley, Gerald Heard, Alan Watts, J. Krishnamurti, W. Somerset Maugham, en baie ander in.
Isherwood het die volgende artikels geskryf wat in Vedanta and the West verskyn het:
In 1948 is verskeie artikels uit Vedanta and the West in boekvorm uitgegee as Vedanta for the Western World. Isherwood het die tekste gekeur en 'n inleiding en drie artikels bygedra (Hypothesis and Belief, Vivekananda and Sarah Bernhardt, The Gita and War). Ander bydraers was onder meer Aldous Huxley, Gerald Heard, Swami Prabhavananda en Swami Vivekananda.
1997 Oostenrykse Grand Prix
Die 1997 Formule Een Oostenrykse Grand Prix is op 21 September 1997 op die Red Bull Ring in Spielberg, Oostenryk gehou. Dit was die veertiende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Jacques Villeneuve in sy Williams-Renault gewen.
Lambda
Lambda (hoofletter Λ, kleinletter λ) is die elfde letter van die Griekse alfabet. In die Griekse numeriese stelsel het dit 'n waarde van 30. Die Latynse L en die Cyrilliese Л is van die Griekse lambda afkomstig.
Linda Gibboney
Linda Gibboney (gebore 7 Maart 1951) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Alien Zone (1978) en in die televisiereekse Search for Tomorrow (1951), All My Children (1970), en Santa Barbara (1984).
Euryops rosulatus
Euryops rosulatus is 'n struik wat in die Noord-Kaap, naby Nieuwoudtville, voorgekom het. Die plant word as uitgestorwe beskou, dit is in 1960 laas gesien. Meer as 90% van die plant se habitat is die afgelope 70 jaar omgeskakel vir gebruik vir gewasverbouing.
Bob Christo
Bob Christo (1940 – 20 Maart 2011) was 'n Australiese akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Namak Halaal (1982), Mr. India (1987), Roop Ki Rani Choron Ka Raja (1993), en Gupt: The Hidden Truth (1997).
Jean-Paul Belmondo
Jean-Paul Belmondo (9 April 1933 – 6 September 2021) was 'n Franse akteur aanvanklik geassosieer met die Franse Nuwe-Golf van die 1960s en een van die grootse Franse filmsterre van die 1960s, 1970s en 1980s. Hy is bekend vir sy roller in Breathless (1960) en That Man from Rio] (1964).
Blantyre
Blantyre is Malawi se finansiële en kommersiële middelpunt en sy tweede grootste stad, met ’n inwonertal van 1 068 681 (in 2015). Dit word soms die land se kommersiële hoofstad genoem in teenstelling met sy politieke hoofstad, Lilongwe. Dit is die hoofstad van die land se Suidelike Streek asook van die Blantyre-distrik.
Mu (letter)
Mu (hoofletter Μ, kleinletter μ) is die twaalfde letter van die Griekse alfabet. In die Griekse numeriese stelsel het dit 'n waarde van 40. Die Latynse M en die Cyrilliese М is van die Griekse mu afkomstig.
Blantyre
Die land se staatsbeheerde uitsaaidiens en hooggeregshof is in Blantyre, asook die Universiteit van Malawi se politegniese, mediese en verpleegsterskollege. Sy taamlik ongewone ligging bring mee dat die stad omring is deur berge, onder meer Berg Soche.
Sowat 25 000 oudburgers van Brittanje, die res van Europa en Suid-Afrika maak deel uit van Blantyre se bevolking.
Geskiedenis
duimnael|links|200px|Mandala-huis, Blantyre se oudste gebou. duimnael|links|200px|Die St Michael and All Angels Church, wat van 1888 tot 1891 gebou is.
Blantyre is een van die oudste stedelike gebiede in Oos-, Sentraal- en Suider-Afrika; dit is ouer as Nairobi, Harare en Johannesburg. Dit is in 1876 deur sendelinge van die Kerk van Skotland gestig en genoem na die dorp met dieselfde naam in Skotland, waar die ontdekkingsreisiger David Livingstone gebore is. Sy historiese belangrikheid word deur geen ander Malawiese dorp oortref nie. Dit het baie historiese en kulturele erfenisbronne, wat ’n belangrike deel uitmaak van die stad se identiteit, kultuur en aanloklikheid vir besigheid en toerisme. Dit het in 1883 ’n Britse konsulêr geword en teen 1895 munisipale status gekry; dit is dus Malawi se oudste munisipaliteit.
Die stad se status as Malawi se kommersiële en industriële middelpunt het begin met sy rol as ’n sentrum vir koloniale handel in ivoor. Blantyre het dus gou ’n kruispad vir handel in Suider-Afrika geword. Dit is vandag Malawi se belangrikste vervaardigingsentrum vir onder meer skoene en katoen-, metaal- en plastiekprodukte.
Strumaria villosa
Strumaria villosa is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Strumaria behoort. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom van Eksteenfontein tot by Steinkopf voor. Die plant word bedreig deur oorbeweiding en vertrapping deur vee.
All Nippon Airways
All Nippon Airways (Japannees: 全日本空輸株式会社, Zen Nippon Kūyu Kabushiki gaisha, TYO: 9202), ook bekend as ANA of Zennikkū (全日空) (IATA: NH, ICAO: ANA) is 'n internasionale lugredery met sy hoofkwartier in die Shiodome-gebied van Minato-wyk, Tokio, Japan. Dit bedryf dienste na en van beide plaaslike en internasionale bestemmings en het teen 2019 meer as 45 800 werknemers in diens gehad.
Benewens sy hooflynbedrywighede, beheer ANA verskeie filiaal-passasiervervoerders, insluitend sy streeklugredery, ANA Wings, Air Nippon, Air Do ('n laekosteredery wat geskeduleerde diens tussen Tokio en stede in Hokkaido bedryf), en Allex Cargo (ANA Cargo - die lugvragafdeling wat deur Air Japan bedryf word). ANA is ook die grootste aandeelhouer in Peach, 'n laekoste-gesamentlike onderneming met die Hongkongse maatskappy First Eastern Investment Group. In Oktober 1999 het die lugdiens 'n lid van Star Alliance geword. Op 29 Maart 2013 is ANA deur Skytrax as 'n 5-ster-lugredery aangewys. Op 27 April 2018 is ANA Business Jet Co., Ltd. aangekondig, 'n gesamentlike onderneming met Sojitz om privaatstralerhuurvlugte te lewer.
Ontstaan
ANA se vroegste voorouer was "Japan Helicopter and Aeroplane Transports Company" (ook bekend as Nippon Helicopter and Aeroplane), 'n lugrederymaatskappy wat op 27 Desember 1952 gestig is. Nippon Helicopter was die bron van wat later ANA se IATA-lugrederykode, NH, sou wees. NH het in Februarie 1953 met helikopterdienste begin. Op 15 Desember 1953 het dit sy eerste vragvlug tussen Osaka en Tokio met 'n de Havilland Dove onderneem. Dit was die eerste geskeduleerde vlug wat deur 'n Japannese vlieënier in die naoorlogse Japan gevlieg is. Passasiersdiens op dieselfde roete het op 1 Februarie 1954 begin en is in Maart na 'n de Havilland Heron opgegradeer. In 1955 het Douglas DC-3's ook vir NH begin vlieg, teen daardie tyd het die lugredery se roetenetwerk van die noorde van Kioesjoe na Sapporo gestrek. In Desember 1957 het Nippon Helicopter sy naam verander na All Nippon Airways Company.
ANA se ander voorouer was Far East Airlines. Alhoewel dit op 26 Desember 1952 gestig is, een dag voor Nippon Helikopter, het dit eers op 20 Januarie 1954 begin werk, toe dit met nagvragritte tussen Osaka en Tokio begin het, ook met 'n de Havilland Dove. Dit het die DC-3 vroeg in 1957 aangeneem, waarna sy roetenetwerk deur die suide van Japan van Tokio na Kagoshima gestrek het.
Far East Airlines het in Maart 1958 met die nuutbenaamde All Nippon Airways saamgesmelt. Die gekombineerde maatskappye het 'n totale markkapitalisasie van 600 miljoen jen gehad, en die resultaat van die samesmelting was Japan se grootste private lugredery. Die saamgesmelte lugredery het 'n nuwe Japannese naam gekry (全日本空輸; Zen Nippon Kūyu; Japan Lugvervoer). Die maatskappy se logo van die groter NH is gekies as die logo van die nuwe gekombineerde lugredery, en die nuwe lugdiens het 'n roetenetwerk bedryf wat gekombineer is vanaf sy twee voorgangers.
Binnelandse era
ANA het deur die 1960's gegroei en die Vickers Viscount in 1960 en die Fokker F27 in 1961 by die vloot gevoeg.In Oktober 1961 is ANA se debuut op die Tokio Aandelebeurs sowel as die Osaka Sekuriteitebeurs aangekondig. In 1963 was nog 'n samesmelting, met Fujita Airlines, wat die maatskappy se kapitaal tot 4,65 miljard jen verhoog het. In 1965 het ANA stralers met Boeing 727's op die Tokio-Sapporo-roete bekendgestel. Dit het ook Japan se eerste tuisgeboude turboskroefvliegtuig, die NAMC YS-11 in 1965 bekend gestel, wat die Convair 440's op plaaslike roetes vervang het. In 1969 het ANA sy eerste Boeing 737-dienste bekendgestel.
Soos ANA gegroei het, het dit reismaatskappye regoor Japan gekontrakteer om gronddienste in elke streek te lewer. Baie van hierdie maatskappye het aandele in ANA as deel van hul besigheidsooreenkoms ontvang. Sommige van hierdie verhoudings gaan tot vandag voort in verskillende vorme: byvoorbeeld, Nagoya Railroad, wat ANA se bedrywighede in die Chūbu-streek saam met ander vennootskappe behartig het, behou 'n permanente setel in ANA se raad van direkteure. Teen 1974 was ANA Japan se grootste binnelandse lugrederynetwerk.
ANA het sy eerste wyerompvliegtuie, ses Lockheed L-1011 TriStars, in November 1971 gekoop, na 'n uitgerekte verkoopspoging deur Lockheed wat onderhandelinge tussen die Amerikaanse president Richard Nixon, Japannese premier Kakuei Tanaka en die Britse premier Edward Heath (ten gunste van enjinvervaardiger Rolls-Royce). Tanaka het ook druk op Japanse reguleerders geplaas om ANA toe te laat om op Asië-roetes te werk as deel van die pakket. Die vliegtuie is in 1974 op die Tokio-Okinawa-roete in diens geneem. Die redery het McDonnell Douglas DC-10's bestel, maar het die bestelling op die laaste oomblik gekanselleer en na Lockheed oorgeskakel, wat moontlike omkopery van premier Tanaka behels het.
Boeing 747-200's is in 1976 op die Tokio-Sapporo- en Tokio-Fukuoka-roetes ingestel en Boeing 767's in 1983 op Sjikokoe -roetes. Die vervoerder se eerste B747 's was die kortafstand SR-variant, spesiaal ontwerp vir Japannese binnelandse roetes.
Internasionale era
In 1986 het ANA begin uitbrei om ook 'n mededingende internasionale vervoerder te word. Op 3 Maart 1986 het ANA geskeduleerde internasionale vlugte met 'n passasiersdiens vanaf Tokio na Guam begin. Vlugte na Los Angeles en Washington, D.C., gevolg deur jaareinde, en ANA het ook 'n diensooreenkoms met American Airlines aangegaan om die Amerikaanse lugdiens se nuwe vlugte na Narita te voed.
ANA het sy internasionale dienste geleidelik uitgebrei: na Beijing, Dalian, Hongkong en Sydney in 1987; na Seoel in 1988; na Londen en Saipan in 1989; na Parys in 1990 en na New York en Singapoer in 1991. Airbus-toerusting soos die A320 en A321 is in die vroeë 1990's by die vloot gevoeg, asook die Boeing 747-400-straler. ANA het in Oktober 1999 by die Star Alliance aangesluit.
In 2004 het ANA se wins vir die eerste keer JAL s'n oorskry. Daardie jaar, met 'n oorskot van gleuwe as gevolg van die bou van nuwe lughawens en die voortdurende uitbreiding van Tokio-Haneda Internasionale Lughawe, het ANA 'n vloothernuwingsplan aangekondig wat sommige van sy groot vliegtuie met 'n groter aantal kleiner vliegtuie sou vervang. In Julie 2011 het All Nippon Airways en AirAsia ooreengekom om 'n laekoste-lugdiens te vorm, genaamd AirAsia Japan, gebaseer op Tokio se Narita Internasionale Lughawe. ANA het 51 persent aandele gehou en AirAsia 33 persent.
In Maart 2018 het All Nippon Airways die integrasie van sy twee laekostediensfiliale Peach Aviation en Vanilla Air in een entiteit aangekondig wat die Peach-naam behou.