cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michigan
Lansing is die hoofstad en die grootste stad is Detroit. Michigan het 'n bevolking van omtrent 9,9 miljoen en 'n oppervlakte van 253 793 vierkante kilometer. Dit is die 26ste deelstaat wat tot die Unie toegelaat is.
FAMACHA
FAMACHA (FAffa MAlan CHArt) is 'n metode waarvolgens slegs sekere skape of bokke in 'n kudde vir behandeling teen haarwurm (Haemonchus contortus) gekies word. Skape word gekies vir dosering gebaseer op die graad van bloedarmoede (anemie) wat hulle vertoon in hul slymvliese. Op sy beurt word die graad van anemie beoordeel deur middel van 'n ander kleur begeleide kaart.
Agtergrond
Die FAMACHA© metode van selektiewe behandeling is ontwikkel deur drie Suid-Afrikaanse navorsers (Drs Francois Malan, Gareth Bath en Jan van Wyk) as moontlike oplossing vir die groot wurmmiddelweerstand probleem in Suid-Afrika. Sedertdien is die metode al wêreldwyd suksesvol geïmplementeer.
Die hoofdoel van die metode is om 'n voldoende vatbare haarwurm bevolking ('refugia') op die weiding te handhaaf. Deur net daardie skape te doseer wat dit werklik nodig het, word seleksie vir weerstand teen wurmmiddels vertraag. Terselfdertyd kan die boer die diere monitor en prul wat 'n swak natuurlike weerstand teen hierdie wurms het.
Prosedure
Bloedarmoede (soos waargeneem in die slymvlies van die oog) word met behulp van 'n kleur begeleide kaart beoordeel: 'n skaap met 'n telling van 1 het 'n pienk-rooi slymvlies kleur en het nie behandeling vir haarwurm nodig nie, terwyl 'n skaap met 'n telling van 5 wit slymvliese toon en onmiddellike dosering teen haarwurm en waarskynlik ook intensiewe mediese behandeling benodig.
Nikolaus Laubscher
Nikolaus Laubscher (circa 1651 - 1721) was die stamvader van die Laubscher-/Loubser-/Laubser-/Loubscher-familie in Suid-Afrika.
Nikolaus Laubscher is gebore te Fräschels (Gerlafingen volgens 'n ander bron), Switserland, hy is gedoop op 21 Desember 1651 te Kerzers, Switserland. (Bron: doopregister van plaaslike gemeente soos uitgewys deur skriba) Hy was die seun van Bendicht Laubscher van Fräschels, Switserland en Agnes Gnaegi (sien http://www.familie-laubscher.de/). Die verwys na Barbara Waeber en Nicolaus Loubser as sy ouers is die reste van jare se herhaling van die inligting weergegee in die registers van De Villiers C G & Pama C. (1981) Geslagsregisters van ou Kaapse Families –  Twee dele, hersien & aangevulde uitgawe: A A Balkema. Die navorsing deur die Duitse Stigting van die Laubscher familie het die inligting gewysig.
Voorgeslagte
Daar kan tans ses voorgeslagte aangedui word vir Nikolaus:
u    Werner Laubscher, * c 1460 Epsach.
w1   Walthard Laubscher, * c 1518 Nidau.
w2   Bendicht Laubscher, * c 1520 Epsach.
x1    Bendicht Laubscher, * c 1556 Epsach. Hy x 1581-05-31 Epsach, met Barbara Bratschi.
y1    Hans-Jakob Laubscher, * c 1581 Täuffelen. Hy x 1601-01-03 Täuffelen, met Bendichtli Dasen. Vyf kinders uit die huwelik gebore  Hy xx Magdalena Ructhi, * c 1581. Twee kinders uit die huwelik.
z1    Barbara Laubscher, * c 1602.
z2    Johannes Laubscher, * c 1605.
z3    Anna Laubscher, * c 1608.
z4    Bendicht Laubscher, * 1610-03-11  Täuffelen, Sankt Gallen, Switserland, Hy x 1629-12-04 Täuffelen, met Maria Ryss, * c 1608. Hy xx 1640-07-03 Fribourg met Agnes Gnäegi [Gnägi], * c 1619 Fräschels. [Inligting van die voorsitter van die Duitse groep Laubschers, Jörg Laubscher]  [vgl ook: http://www.familie-laubscher.de ]  Hul het ses kinders gehad, t.w.:
a1    Maria Laubscher, ≈ 1641-10-31, getuies by doop – Maria Kramer, Marlena Bucher & Bendicht Meiersberger.
a3    Salome Laubscher, ≈ 1645-06-22, getuies by doop – Salome Bayer, Peter Tschachtli & Elsbe Schauer.
a4    Bendicht Laubscher, ≈ 1647-10-31, getuies by doop – Bendicht Hägen, Dawid Furst & Margaret Schwab.
a5    Catharina Laubscher, ≈ 1649-05-06, getuies by doop – Catharina Müller, Nicolaus Bendicht & Elizabeth Bloch.
a6    Nikolaus Laubscher:  Suid-Afrikaanse stamvader.
Die stamouers
Hy was 'n boer en wamaker van beroep. Hy trou op 16 Desember 1685 te Stellenbosch met Engeltje (Engela) Quint. Sy is gedoop op 19 November 1668 te Leersum by Utrecht. Die oudste registers dui aan dat sy deur die Rotterdamse Kamer as weesmeisie vanaf Amsterdam, een van sewe weesmeisies van Amsterdam, in 1685 na die Kaap gekom het. Dan is daar ook die bronne wat aandui dat sy as diensmeisie van ‘n Amptenaar van die Kompanje vanuit Nederland hier aangekom het. [“Engeltjie may well have arrived here, like Alexander Blanck’s wife, as a servant to some Company official”, http://www.swissroots-za.ch/history/download/the_swiss_in_sa_1652-1970.pdf ]. [Vgl. Geni op internet is sy * 1662-11-19. Die dogter van “een Hugonoot”, “a horseman with the Dutch cavalry”: Jan Edouart Quint [Edouard] en [Wilhemiena] Willemiena Verwey , hierdie inligting is moontlik verkeerd a.g.v. 'n verwarring met iemand anders volgens die volgende bron: https://sites.google.com ]. Sy sterf gedurende 1726 op die plaas Nooitgedacht aan die Bottelary, Stellenbosch. Sy is die dogter van Edouard Quint van Leersum in Gelderland, 'n Hugenoot. Agt kinders is uit die huwelik gebore.
Lewensloop
Die eerste keer wat daar van Nikolaus se bestaan aan die Kaap kennis geneem word is in 1676 toe hy 'n stuk grond aan die hange van Tafelberg gekoop het. Hy was ook 'n burger te Stellenbosch. Hy is oorlede gedurende 1721 op die plaas Nooitgedacht aan die Bottelary, Stellenbosch. Sy testament is geregistreer op 7 Maart 1721 en op die inventaris is van sy vernaamste besittings: 'n huis in die Heerengracht (Adderleystraat), waarde 8 000 gulde; 'n huis in Boven Bergstraat (Daar word dikwels verwys daarna dat die eiendom verwys na Oranjezicht. Die verwysings na die eiendom Oranjezicht as sou dit aan hom behoort het, is foutief soos uitgewys deur Johan van Breda, jare lange navorser oor transportaktes in die Kaapse argief. Die misverstand is as gevolg van die verkeerdelike lees van die eienaar Durand Souljer se van. [Bron: transportakte]), waarde 5 500 gulde; 'n huis in Bergstraat (St. Georgestraat), waarde 2 800 gulde; en 'n plaas by die Soutrivier genaamd, "Buijten Post", waarde 1 200 gulde. Hy boer ook op Loevenstein aan die Tygerberg (tans ook 'n gewilde voorstad). Dit is volgens die boek "Slaves and the Free Blacks at the Cape 1658-1700" deur Dr Anna Boeseken en "Familia" (1980:XVII:3/4; 1988:XXV:2).
Moorreesburg
Moorreesburg is 'n dorp in die munisipaliteit Swartland, provinsie Wes-Kaap (Suid-Afrika). Dit is ongeveer halfpad tussen Piketberg en Malmesbury geleë. Die dorp is die ekonomiese sentrum van die omliggende landboustreek, waar veral koring en hawer verbou word. Moorreesburg beskik oor 'n aantal landboukundige geriewe soos koringmeule en graansilo's. Die plaaslike koringmuseum behandel die streek se hoofproduk.
Geskiedenis
Moorreesburg is in 1890 as 'n kerkgemeente op die plaas Hooikraal gestig en genoem na ds. J.C. le Febre Moorrees, die vader van prof. Adriaan Moorrees. In 1898 het dit 'n munisipaliteit geword. Met die nuwe munisipale herindeling van 2000 het dit deel van Swartland geword.
Wapens
Munisipaliteit (1) — Die munisipale raad het op 'n stadium 'n skynheraldiese "wapen" gebruik wat 'n anker, 'n ramskop, 'n keper en 'n graansilo uitbeeld.
Munisipaliteit (2) — Teen 1966, het die raad 'n heraldiese wapen in gebruik geneem : Deurgesny, 'n golwende dwarsbalk belaai met 'n staande merinoram vergesel in die skildhoof van twee Morekoppe en in die skildvoet van 'n koringgerf. Die helmteken was twee gekruiste visse en die wapenspreuk "Domine dirige nos".
Hughes H-4 Hercules
Die Hughes H-4 Hercules is 'n prototipe swaarvervoervliegtuig wat deur die Hughes Aircraft-maatskappy ontwerp en gebou is. Die vliegtuig het sy eerste en enigste vlug in 1947 onderneem. As gevolg van hulpbronbeperkings tydens die Tweede Wêreldoorlog, is die vliegtuig uit hout gebou; sy kritici het ook na hom as die "Spruce Goose" ("Spargans") verwys. Die Hercules is die grootste vliegboot wat ooit gebou is en het die grootste vlerkspan en hoogte van enige vliegtuig in die geskiedenis. Die vliegtuig het behoue gebly en word in goeie toestand in die Evergreen Lugvaartmuseum bewaar.
Die H-4 is byna geheel en al uit gelamineerde berkehout gebou, met slegs klein hoeveelhede esdoring, populier, balsahout, en sparhout gebou; ten spyte daarvan dat die bynaam op sparhout dui. Die "Duramold"-proses, 'n vorm van samestellingstegnologie, is gebruik in die lamelhoutkonstruksie. Die vliegtuig is as 'n tegnologiese tour de force beskou: die projek het vliegbote ('n tegnologie wat binnekort uitgedien sou wees) byeengebring met 'n kolossale vliegraam wat werklik vindingryke ingenieursinnovasies geverg het. Op die ou einde was die projek egter 'n duur, vernederende mislukking en teen die einde van die oorlog is dit gekanselleer.
Ontwerp en ontwikkeling
duimnael|regs|250px|Vergelyking in grootte met ander reuse vliegtuie insluitend die [[Airbus A380, die Antonof An-225 en die Boeing 747-8 Intercontinental]] duimnael|links|250px|Die linkervlerk met vier van die agt motore van die HK-1 duimnael|links|250px|Nabyskoot van die vier linker-vlerkgemonteerde motore van die HK-1
In 1942 moes die VSA se Oorlogsdepartement materiaal en personeel na die Verenigde Koninkryk vervoer. Geallieerde skeepvaart in die Atlantiese Oseaan het swaar verliese gelei aan Duitse duikbote wat 'n behoefte laat ontstaan het vir 'n vliegtuig wat die Atlantiese Oseaan met 'n groot vrag kon oorsteek.
Die vliegtuig was die geesteskind van Henry J. Kaiser wat die Liberty ships-program gelei het. Hy het met vliegtuigontwerper Howard Hughes saamgewerk om wat die grootste vliegtuig wat tot op daardie stadium gebou is, of selfs bedink is, te skep. Toe dit voltooi is, kon dit 750 ten volle uitgeruste troepe of twee M4 Shermantenks vervoer. Die oorspronklike "HK-1" benaming het op die Hughes en Kaiser samewerking gedui.
Die HK-1 kontrak, wat in 1942 as 'n ontwikkelingskontrak uitgevaardig is, het aanvanklik 'n versoek gerig vir drie vliegtuie wat binne twee jaar voltooi moes word om 'n bydra te maak tot die oorlog. Sewe verskillende konfigurasies is oorweeg insluitend dubbelromp- en enkelrompontwerpe met kombinasies van vier, ses en agt vlerkgemonteerde motore. Die finale ontwerp wat gekies is, was 'n reus wat alle vragvliegtuie wat tot op daardie stadium oorskadu het. Om metaal te bespaar sou dit meestal uit hout gebou word (hoogte- en rigtingroers is met materiaal bedek ); wat gelei het tot die "Spruce Goose" bynaam wat deur die media daaraan gegee is. Dit is ook die Flying Lumberyard genoem deur kritici wat geglo het dat dit nie fisies moontlik was vir so 'n groot vliegtuig om te vlieg nie. Hughes self het die bynaam "Spruce Goose" verpes. Die vliegboot is aangedryf deur agt 3 000 perdekrag Pratt & Witney R-4360-4A motore. Dit het 'n geskatte topsnelheid van 235 myl per uur gehad, 'n diensplafon van 21 000 voet en 'n vliegafstand van 1 575 myl.
Hoewel Kaiser met die idee van 'n "vlieënde vragskip" vorendag gekom het, het hy nie oor die nodige lugvaartkundige agtergrond beskik nie en moes hy die ontwikkeling aan Hughes en sy ontwerper Glenn E. Odekirk oorlaat. Ontwikkeling het lank gedraai wat Kaiser frustreer het en die vertragings blameer het op beperkings aangaande die verkryging van strategiese materiale soos aluminium. Hy het egter ook blaam op Hughes geplaas vir sy aandrang op "perfeksie.". Hoewel ontwerp van die eerste HK-1 16 maande na die ontvangs van die ontwikkelingskontrak voltooi is, het Kaiser uit die projek onttrek. Hughes het die program op sy eie voortgesit onder die naam "H-4 Hercules" (aanvanklik is die afkorting HFB-1 gebruik vir Hughes Flying Boat First Design ) en het 'n nuwe kontrak onderteken wat produksie tot slegs een voorbeeld beperk het. Bouwerk het stadig gevorder wat daartoe gelei het dat die H-4 eers na die einde van die oorlog voltooi is. Daar was baie redes hiervoor wat Hughes se siels-ineenstorting tydens ontwikkeling ingesluit het. Kritici het Howard Hughes daarvan beskuldig het dat hy regeringsfondse misbruik het om die vliegtuig te bou. In 1947 is Howard Hughes voor die Senate War Investigating Committee gedaag oor die gebruik van regeringsfondse, aangesien die Kongres oorlogsera uitgawes wou beëindig om federale befondsing aan te wend vir binnelandse projekte. Hoewel hy skeptisisme en vyandigheid van die komitee moes verduur het Hughes ongeërg gebly.
Nooiensvlug
Hughes het hiermee sy kritici stil gemaak, maar die regverdiging vir verdere finansiële uitgawes was verby. Die Kongres het die Herculesprojek beëindig en die vliegtuig het nooit weer gevlieg nie. Dit is sorgvuldig in vluggereedheidstoestand onderhou tot met Hughes se dood in 1976.
Hughes het sy hele reputasie op die spel geplaas met die ontwikkeling van die H-4 en daar word beweer dat as die Hercules nie sou vlieg nie hy Amerika permanent sou verlaat het. In 'n transkripsie van 'n Senaatverhoor het Hughes gesê: The Hercules was a monumental undertaking. It is the largest plane ever built. It is over five stories tall with a wingspan longer than a football field. That's more than a city block. Now, I put the sweat of my life into this thing. I have my reputation all rolled up in it and I have stated several times that if it's a failure I'll probably leave this country and never come back. And I mean it.
Aankoop en bewaring deur die Evergreen Lugvaartmuseum
Nadat dit vliegtuig vir 33 jaar lank teen 'n koste van byna 'n miljoen dollar per jaar geberg is, het Hughes se beheermaatskappy, Summa Corporation, in 1976 na sy dood planne beraam vir die uitmekaarhaal van die vliegboot in nege stukke vir verskeie museums; as 'n nie-winsbejag organisasie nie die vliegtuig sou oorneem nie. Later het Summa reëlings getref om die vliegtuig aan die Aero Club van Suid-Kalifornië te skenk. Dié het dit weer aan die Wrather Corporation, gelei deur die entrepreneur Jack Wrather en sy vrou, Bonita Granville Wrather, verhuur. Wrather Corporation het die vliegtuig in 'n tydelike doelgemaakte koepel tentoongestel. Op 29 Oktober 1980 is die vliegboot vir die eerste keer in baie jare in die openbaar vertoon. Die grootste hyskraan ter wêreld, "Herman the German" is gebruik om die vliegtuig op die dok van die tydelik stoorarea te plaas. Na sestien maande is die nuwe koepel voltooi en die H-4 is per vragskuit daarna vervoer waar dit langs die RMS Queen Mary vertoon is. Die vliegboottentoonstelling is in 1983 vir die publiek oopgestel. Na Jack en Bonita Wrather se afsterwe in die laat 1980's het die Disney Maatskappy Wrather Corporation se eiendom oorgneem.
In Maart 1990 het Disney die Aero Club van Suid-Kalifornië ingelig dat hulle die vliegboottentoonstelling sou staak. Die Aero Club het 'n versoek vir bewaringsvoorstelle uitgereik  met die vereiste dat die gekose organisasie grond moes hê waarop die vliegtuig geberg kon word, en fondse om die vliegtuig te skuif en daarna om te sien. Evergreen International Aviation, wat deur Kaptein Michael King Smith gestig is, se plan om die vliegtuig die hoofaantreklikheid van 'n lugvaartmuseum te maak is eenparig as die wenner aangewys.
Die vliegtuig is uitmekaar gehaal en per vragskuit langs die weskus van Amerika en die Columbia- en Willametteriviere na Portland, Oregon vervoer. Dit het vir verskeie maande in Portland vertoef terwyl gewag is dat die Willametterivier se watervlak genoeg gesak het dat die groot strukture met veiligheid onderdeur die talle brûe kan vaar. In Februarie 1993 is die vliegtuigonderdele per pad die laaste 7,5 myl na McMinnville vervoer waar dit in 'n tydelike vliegtuigloods gestoor is. Vrywilligers het daar help restoureer aan die vliegtuig se buitekant. In 2001 is montering van die reuse vliegboot voltooi en sedertdien word dit in die nuwe museumtuiste tentoongestel. Die montering is oor twee dae voltooi as deel van Pearl Harbor-dagvieringe op Vrydag 7 Desember 2001. Die rigtingroer, hoogteroers en stertkeël is tussen 5 en 7 Desember aan die res van die vliegtuig gemonteer. Die stert is agt verdiepings hoog.
Angel Coulby
Angel Coulby (gebore 30 Augustus 1980) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Imagine Me & You (2005) en The Jacket (2005), en in die televisiereeks Merlin (2008).
William Wallace
William Wallace was 'n Skotse ridder wat in die Middeleeue teen die koning van Engeland, Eduard I, geveg het. Hy is in ongeveer 1272 gebore en is op 23 Augustus 1305 deur die Engelse tereggestel. Skotland is deur Eduard opgeëis, maar Wallace het geweier om trou aan Engeland te sweer.
Oorsprong
Daar is min oor Wallace se geboorte en kinderjare bekend, en dit is nie duidelik waar en wanneer hy gebore is nie. Sommige bronne gee sy geboorte as ongeveer 1272 aan, maar 'n boek wat in die 16de eeu gedruk is, genaamd History of William Wallace and Scottish Affairs, beweer dat hy in 1276 gebore is. Volgens oorlewering is Wallace in Elderslie, naby Paisley in Renfrewshire gebore.
Stryd teen Engelse oorheersing
Koning Eduard het aan Skotland 'n ooreenkoms gebied wat hulle sou toelaat om 'n ondergeskikte Skotse koning te hê. Volgens die ooreenkoms moes die Skotse edelmanne voor hom kniel en trou aan hom sweer. Wallace het egter geweier en militêre weerstand hierteen gebied.
Besnydenis
Manlike besnydenis is die verwydering van die menslike penis se voorhuid. In die mees algemene prosedure word die voorhuid oopgetrek en van die eikel weggetrek. Daarna word die besnydenistoestel (indien gebruik) oor die voorhuid geplaas en die vel afgeknip. Plaaslike verdowing word meestal gebruik teen pyn en stres. Die prosedure word dikwels om kulturele of godsdiensredes op babas en kinders uitgevoer. In sommige gevalle kan dit gedoen word as behandeling teen ’n mediese toestand of vir die voorkoming van siektes. Dit is ’n behandelingsopsie vir problematiese gevalle van voorhuidvernouing, infeksie van die voorhuid en penis wat nie op ander behandeling reageer nie en chroniese urienweginfeksie.
William Wallace
Stryd teen Engelse oorheersing
Op 11 September 1297 wen Wallace die slag van Stirling Bridge teen 'n veel groter Engelse mag. Die ses maande daarna lei hy 'n klopjag in die noorde van Engeland. Hy wou die stryd na Engelse grondgebied neem, om aan Eduard te wys dat Skotland dieselfde skade as wat hy aangerig het, suid van die grens kan aanrig.
Mulbarton
Mulbarton is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se F-streek geleë.
William Wallace
Stryd teen Engelse oorheersing
Die slag van Falkirk volg op 1 April 1298, wat Eduard met behulp van sy swaar gewapende leër wen. Wallace vlug na die berge om die stryd van daar af voort te sit.
Gevangenskap en teregstelling
Wallace ontduik gevangenskap tot 5 Augustus 1305, waarna John de Menteith, 'n Skotse ridder wat lojaal aan Eduard was, hom op Robroyston naby Glasgow aan Engelse soldate uitlewer. Wallace is na Westminster in Londen geneem, waar hy weens hoogverraad aangekla is. Hy antwoord die aanklag met die woorde: "Ek kan nie verraad teenoor Eduard pleeg nie, omdat ek nie een van sy onderdane is nie". Wallace is egter skuldig bevind.
Besnydenis
Die posisie van die wêreld se grootste mediese verenigings wissel van die beskouing dat die besnydenis van babas en kinders geen voordele inhou nie maar wel veiligheidsrisiko's, tot die siening dat dit ’n matige gesondheidsvoordeel inhou wat swaarder weeg as die risiko's. Geen groot mediese vereniging beveel óf ’n verbod op besnydenis aan óf die algemene besnydenis van alle mans nie (buiten die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) vir gebiede met ’n groot voorkoms van MIV). Etiese en wetlike vrae oor die besnydenis van babas en kinders om niemediese redes is al gevra, en die kwessie is dus omstrede.
William Wallace
In fiksie
In die rolprent Braveheart (1995), oor die brutale onafhanklikheidsoorlog van die Skotte in die 13de eeu teen die Engelse, vertolk Mel Gibson die rol van William Wallace. Hy was die regisseur en vervaardiger van die rolprent gewees. Die film bied 'n geromantiseerde weergawe van die gedig The Acts and Deeds of Sir William Wallace, Knight of Elderslie, geskryf deur die 15de-eeuse musikant Blind Harry. Die gedig is op sy beurt gebaseer op die lewensverhaal van William Wallace. Sir William Wallace was nie, soos in die film beweer word, 'n boer van lae stand nie, maar was van adellike afkoms.
Besnydenis
Daar is bewyse dat besnydenis die risiko van MIV onder heteroseksuele mans in Afrika suid van die Sahara verlaag. Daarom beveel die WGO aan dat besnydenis oorweeg word as ’n moontlike voorkomende program in gebiede waar MIV algemeen voorkom, soos in bogenoemde gebied. Die gesondheidsvoordele daarvan teen MIV vir gay mans is minder duidelik, asook die voordele daarvan in die ontwikkelde wêreld. Besnydenis in die algemeen word verbind met ’n verlaagde risiko van kankervormende vorme van die menslike papilloomvirus (MPV), asook van urienweginfeksie en peniskanker. Die voorkoming van dié siektes word egter nie beskou as genoegsame rede vir die algemene besnydenis van babas en kinders nie. Die mate waarin besnydenis iemand teen ander seksueel oordraagbare infeksies beskerm, is onduidelik.
Navorsing in 2010 het gewys besnydenis deur mediese verskaffers hou komplikasies in vir 1,5% van babas en 6% van ouer kinders, met ’n paar gevalle van omvattende komplikasies. Bloeding, infeksie en die verwydering van óf te veel óf te min voorhuid is die algemeenste redes vir komplikasies. Die kans op komplikasies is groter wanneer die prosedure deur ’n onervare persoon uitgevoer word, in onsteriele omstandighede of by ouer kinders. Dit lyk nie of besnydenis ’n negatiewe invloed op seksuele funksie het nie.
Roetine- of gekose prosedure
Die Koninklike Nederlandse Maatskappy tot die Bevordering van Geneeskuns, wat een van die grootste teenstanders van die roetinebesnyding van babas is, beveel nie aan dat dit verbied word nie uit vrees dat ouers wat op die prosedure aandring, hulle tot swak opgeleide mense sal wend in plaas van professionele mediese verskaffers. Die Deense Kollege van Algemene Praktisyns voer aan besnydenis moet net oorweeg word wanneer dit medies noodsaaklik is, "anders is dit ’n kwessie van verminking".
Mediese aanduidings
Besnydenis word aanbeveel as behandeling vir problematiese gevalle van voorhuidvernouing, infeksie van die voorhuid en penis wat nie op ander behandeling reageer nie en chroniese urienweginfeksie. Die WGO beveel dit aan vir seksueel aktiewe mans in gebiede waar MIV algemeen voorkom. Dit word ook deur die International Antiviral Society-USA aanbeveel as teenmaatreël teen MIV vir alle seksueel aktiewe heteroseksuele mans, asook vir gay mans wat anale seks beoefen, veral in gebiede met ’n groot voorkoms van MIV.
Teenaanduidings
Besnydenis word nie aanbeveel vir kinders met sekere genitale struktuurabnormaliteite soos ’n misplaasde urienwegopening, buitengewone kromming van die penis of meerduidige geslagsdele nie, aangesien die voorhuid nodig kan wees vir rekonstruktiewe chirurgie. Dit word ook afgeraai vir kinders wat vroeg gebore is en vir dié wie se gesondheid nie na wense is nie. As ’n kind of volwassene ’n familiegeskiedenis van bloeding het, soos met hemofilie, word aanbeveel dat die bloed getoets word vir normale stollingseienskappe voor besnydenis oorweeg word.
Prosedure
Die voorhuid strek vanaf die basis van die eikel (of glans) van die penis en bedek die eikel. Voorgestelde teorieë vir die doel van die voorhuid is dat dit die penis beskerm terwyl dit in die baarmoeder ontwikkel, die eikel klam hou en seksuele plesier verhoog. Dit kan ook infeksie veroorsaak en sekere siektes vererger. Met ’n besnydenis word die voorhuid verwyder waar dit aan die onderkant van die eikel vas is.
Vir die besnydenis van babas word toestelle soos klampe algemeen gebruik. Eers word geraam hoe ’n groot deel van die voorhuid verwyder moet word. Die voorhuid word oopgetrek om die eikel te onthul en seker te maak dit is normaal voordat die binneste weefsel van die voorhuid van die eikel losgemaak word. Die besnydenistoestel (soms is ’n dorsale snit aan die rugkant van die penis nodig) word dan oor die voorhuid geplaas en bly daar totdat die bloed ophou vloei. Daarna word die voorhuid geamputeer.
Dit is ’n pynlike prosedure en die gebruik van ’n pynstiller word aanbeveel. Soms word ’n middel ingespuit, maar pynstillende salwe is ook beskikbaar. Iemand wat besny is, moet vier tot ses weke lank nie masturbeer of seks hê nie sodat die wond kan genees.
Voorkoms
Besnydenis is een van die mediese prosedures wat wêreldwyd die meeste uitgevoer word. Sowat 37 tot 39 persent van alle mans is besny, waarvan die helfte om godsdiens- en kulturele redes. Dit vind gewoonlik plaas voordat ’n man in sy vroeë twintigs is.
Die prosedure is meer algemeen in die Moslemwêreld en Israel (waar feitlik alle mans om godsdiensredes besny is), die VSA en sommige dele van Suidoos-Asië en Afrika. Dit is taamlik ongewoon in Europa, Latyns-Amerika, dele van Suider-Afrika en die grootste deel van Asië.
Die oorsprong van besnydenis is nie seker nie; die oudste dokumentêre bewys daarvan kom uit Antieke Egipte. Verskeie teorieë is al voorgestel, soos dat dit ontstaan het as ’n godsdiensofferande of as ’n inwyding van seuns in die volwasse lewe.
Geskiedenis
Die geskiedenis van die verspreiding van die gebruik kan deur hoofsaaklik twee aparte streke nagespeur word. In die lande suid en oos van die Middellandse See het dit begin in Soedan, Ethiopië en Antieke Egipte. Daarna het dit versprei na die Jode en Moslems, van wie die Bantoevolke die gebruik oorgeneem het. In Oseanië het die inboorlinge van Australië en die Polinesiërs besnydenis beoefen. Daar is ook bewyse van die gebruik onder die Asteke en Majas in die Amerikas, maar min is daaroor bekend.
Midde-Ooste, Afrika en Europa
Daar is bewyse van besnydenis op die Arabiese Skiereiland uit die 4de millennium v.C., toe die Sumeriërs en Semiete na die gebied getrek het wat nou as Irak bekend is. Die vroegste historiese rekord daarvan kom uit Egipte, in ’n beeld uit omstreeks 2400-2300 v.C. van die besnydenis van ’n volwasse man in ’n tombe in Saqqara. Die Egiptenare het hulle waarskynlik besny om higiëniese redes, maar dit was ook deel van hul obsessie met reinheid en is vereenselwig met geestelike en intellektuele ontwikkeling. Geen aanvaarde teorie verduidelik die belangrikheid van besnydenis vir die Egiptenare nie, maar dit lyk asof dit as ’n groot eer en ’n inwyding in die volwasse lewe beskou is. Dit is op openbare seremonies uitgevoer en het klem gelê op die voortbestaan van generasies en vrugbaarheid.
Dit kon ook ’n teken van die elite gewees het; die Egiptiese Dodeboek beskryf hoe die songod, Ra, homself besny het.
Besnydenis kom ook in die Ou Testament voor. In Genesis 17 word die besnydenis van Abraham en sy familie en slawe beskryf. In dieselfde hoofstuk kry Abraham se nageslag opdrag om hul seuns te besny wanneer hulle agt dae oud is as deel van ’n verbond met God.
Sommige geleerdes meen ook die Israeliete het benewens om godsdienstige redes, besnydenis toegepas om penishigiëne in hul warm, sanderige klimaat te vergemaklik, as ’n inwyding in die volwasse lewe of as ’n soort bloedofferande.
Alexander die Grote het die Midde-Ooste in die 4de eeu v.C. verower en in die volgende eeue het die Antieke Griekse kulture en waardes die Midde-Ooste bereik. Die Grieke het besnydenis verafsku en die lewe baie moeilik gemaak vir besnyde Jode wat tussen hulle (en later die Romeine) gewoon het. Antiochus IV het besnydenis verbied, so ook Hadrianus, en dit het help lei tot die Bar Kochba-opstand. In dié tyd is net ’n deel van die voorhuid tydens ’n besnydenis afgesny en sommige vergrieksde Jode het probeer om onbesny te lyk deur die oorblywende dele van hul voorhuid te rek. Joodse leiers het dit as ’n ernstige probleem beskou en in die 2de eeu het hulle vereis dat die hele voorhuid verwyder word. So het dit ook ’n teken geword dat hulle lid is van ’n spesifieke gemeenskap, benewens die nakoming van ’n Bybelse opdrag.
Die apostel Paulus het besnydenis gereïnterpreteer as ’n geestelike begrip en gemeen fisieke besnydenis is nie meer nodig nie. Dit was een van die belangrike redes vir die skeiding tussen die Jode- en Christendom. Hoewel besnydenis nie spesifiek in die Koran (vroeë 7de eeu) genoem word nie, word dit as noodsaaklik in Islam beskou en feitlik alle Moslems word besny. Die gebruik het saam met Islam deur die Midde-Ooste, Noord-Afrika en Suid-Europa versprei.
Djengis Khan en die daaropvolgende Yuan-keisers in China het Islamitiese gebruike soos halaal slagtings en besnydenis verbied. Dit het daartoe gelei dat Chinese Moslems eindelik aan die rebellie teen die Mongole deelgeneem het. Die meer verdraagsame Ming-dinastie het daarna aan die bewind gekom.
Daar word geglo óf die Jode óf die Moslems wat uit Europa na Afrika gekom het, het die gebruik aan die Bantoevolke oorgedra. In die tweede helfte van die 1ste millennium n.C. het inwoners van Noordoos-Afrika suid getrek en groepe uit Arabië, die Midde-Ooste en Wes-Afrika teengekom. Dié mense het verder suid getrek en die huidige Batoestamme geword. Hulle het in die 16de eeu blykbaar gevolg wat beskryf is as die Joodse reg, wat besnydenis ingesluit het. Dié gebruik en elemente van Joodse voedselbeperkings word steeds onder die Bantoevolke aangetref.
Australië, die Stille Oseaan en Amerikas
Die Polinesiërs en sekere inheemse volke van Australië en die Amerikas beoefen besnydenis. Min is bekend oor die oorsprong en geskiedenis van die gebruik in dié streke in vergelyking met dié in die Midde-Ooste.
Vir die Polinesiërs en boorlinge van Australië het dit waarskynlik begin as ’n bloedofferande en ’n toets van dapperheid. Dit het meer onlangs ’n inwydingsritueel vir jong seuns in die volwasse lewe geword. Skulpe is dikwels gebruik om die voorhuid te verwyder en die bloeding is met eucalyptus-rook stopgesit.
Christopher Columbus het geskryf oor besnydenis onder inheemse Amerikaners. Dit is ook deur die Inkas, Asteke en Majas beoefen. Dit het waarskynlik in Suid-Amerika ook begin as ’n bloedofferande of rituele verminking om dapperheid te toets en het later ’n inwydingsritueel geword.
Moderne tyd
Besnydenis het in die Engelse wêreld nie algemeen geraak voor die laat 19de eeu nie. In dié tyd het Britse en Amerikaanse dokters dit begin aanbeveel as ’n manier om masturbasie te voorkom. Voor die 20ste eeu is geglo masturbasie verorsaak verskeie fisieke en geestesiektes soos epilepsie, verlamming, impotensie, gonorree, tuberkulose en waansin. In 1855, deels om besnydenis te bevorder as ’n kuur teen masturbasie, het die Engelse dokter Jonathan Hutchinson sy bevindings gepubliseer dat geslagsiektes minder onder Jode voorkom. Hutchinson het die volgende 50 jaar lank besnydenis om gesondheidsredes aanbeveel en hy is eindelik tot ridder geslaan vir sy bydrae tot die geneeskunde.
In Amerika was Lewis Sayre een van die eerste moderne dokters wat besnydenis aanbeveel het; hy was ’n stigter van die Amerikaanse Mediese Vereniging. In 1870 het hy bensydenis begin gebruik as ’n beweerde kuur vir verskeie kwale in jong seuns, soos verlamming en enstige motoriese probleme. Hy het geglo die stimulasie van die geslagsdele versteur die ewewig van die senuweestelsel en veroorsaak sistematiese probleme. Die gebruik van besnydenis vir goeie gesondheid het ook sin gemaak in die lig van die kiemteorie van dié tyd – dat die voorhuid vol smegma (’n mengsel van afgeskeide stukkies vel en olies) was wat infeksies veroorsaak. Sayre het werk daaroor gepubliseer en dit in toesprake voorgestaan. Sy tydgenote het begin glo hy kan ’n groot verskeidenheid mediese probleme en sosiale kwale genees of voorkom. Die gewildheid van besnydenis het verder toegeneem ná die verskyning van publikasies soos Peter Charles Remondino se History of Circumcision. Teen die eeuwisseling is die besnydenis van babas in beide Engeland en Amerika feitlik algemeen aanbeveel.
Ná die Tweede Wêreldoorlog het Brittanje ’n nasionale gesondheidsorgstelsel ingestel en begin ondersoek instel na watter mediese prosedures wat deur die nuwe stelsel gedek is, kostedoeltreffend was. Besnydenis om niemediese redes is toe uitgesluit. Volgens Douglas Gairdner se artikel van 1949 "The Fate of the Foreskin" was daar bewyse dat die risiko's groter as die bekende voordele is. Besnydenis het minder gewild geword in Brittanje en die res van Europa. In die 1970's het mediese verenigings in Australië en Kanada aanbevelings gedoen teen die roetinebesnyding van babas, en dit het in albei dié lande afgeneem. Die VSA het in die 1970's soortgelyke aanbevelings gedoen, maar nie daarteen gemaan nie – daar is eenvoudig verklaar dit hou geen mediese voordele in nie. Sedertdien het hulle hul beleid verskeie kere aangepas en die huidige aanbeveling is dat die voordele groter as die risiko's is. Roetinebesnydings word egter nie aanbeveel nie.
In 1986 is voorgestel daar is ’n verband tussen besnydenis en ’n laer voorkoms van MIV-infeksies. Eksperimentele bewyse was nodig om die verband te bepaal en drie ondersoeke is in 2002 begin – in Suid-Afrika, Kenia en Oeganda. Al drie ondersoeke is vroeg gestaak nadat vasgestel is die mans in die besnyde groep het ’n laer voorkoms van MIV gehad as in die kontrolegroep. Die Wêreldgesondheidorganisasie het daarna besnydenis aanbeveel vir gebiede waar die voorkoms van HIV hoog is, hoewel sommige die resultate van die Afrika-ondersoeke in twyfel getrek het en ’n aantal navorsers die doeltreffendheid van besnydenis as ’n metode om MIV te voorkom steeds bevraagteken.
Johannes van Andel
Ds. Johannes van Andel (Sprang by ’s-Hertogenbosch, Nederland, 1662 – Ternaten, 2 September 1690) was die negende predikante wat in diens van die Nederduitse Gereformeerde Kerk bevestig is.
Hy het aan die Universiteit van Leiden studeer, waar hy op 8 Mei 1680 as student ingeskryf is. Ná sy studie is hy as predikant vir Indië benoem en het op weg daarheen, begin Junie 1687 in die Kaap aangekom. Kommandeur Simon van der Stel en sy raad het hom op 4 Junie 1687 "ná rijp overwegen des talents en vrome handels" as predikant vir "dese tedere volk planting" in die plek benoem van ds. Johannes Overney, wat 'n maand tevore oorlede is. In 'n brief aan Nederland het Van der Stel hom op 9 Julie beskryf as "een jongeman van seer goede bekwaamheden en stigtelijken wandel".
Op 19 Oktober 1688 het hy die eerste kerkgebou van die NG gemeente Stellenbosch ingewy en 'n preek gehou oor Numeri 6:23 tot 27. Op 8 November 1688 het Van der Stel bepaal dat hy gereeld iedere drie maande na Stellenbosch moes gaan om die Sakramente daar te bedien. Van Andel het aan die Kaap moeilikhede gehad, maar dit is nie bekend van watter aard dit was nie. In elk geval het Van der Stel op 28 Januarie 1689 aan die Raad "verslag gedaan van d'onlusten en 't misnoegen geresen tusschen den Eerwaerde D: Johannes van Andel, Bedienaar des goddelijken woords, hier ter stede, so ter eener, als ter andere zijde, om voor te komen en de vrede te conserveeren", waarop "na rijpe Raadpleging" besluit is om hom met die skip Alkmaar, wat toe net in Tafelbaai gelê het, na Batavia te laat vertrek en ds. Leonardus Terwoldt, wat met hierdie skip op weg na Indië was, in sy plek aan die Kaap te hou.
Hy het op 23 Mei 1689 sy akte van losmaking van die Kaap by die kerkraad van Batavia ingedien en die kerkraad het hom benoem om tydelik die dienste op die "Reede" waar te neem, dit wil sê op die skepe wat buitekant die hawe in die baai gelê het. Op 12 Oktober van dieselfde jaar is hy as predikant op Ternate benoem en het op 13 Februarie 1690 van die kerkraad van Batavia afskeid geneem en na sy nuwe standplaas vertrek, waar hy egter reeds op 2 September van dieselfde jaar oorlede is. Hy was getroud met Leonora Margarita Berbet d'Arques wat uit 's-Hertogenbosch afkomstig was.
Dr. H.D. van Broekhuizen beweer in sy Die Wordingsgeschiedenis van die Hollandse Kerke in Suid-Afrika op bls. 181 dat hy uit die "bekende Van Andel geslag uit 's-Hertogenbosch" gebore is, maar dis onwaarskynlik, want uit die lywige en uitvoerige stamboom en geskiedenis van hierdie familie blyk dit nie.
Lys van kastele en ruïnes in Switserland
Hierdie is 'n verwysingslys na die bekendste kastele en vestings – of die ruïnes daarvan – in die verskillende Switserse kantons.<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Aargau
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Appenzell Innerrhoden
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Basel-Landskap
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Bern
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Freiburg
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Chester M. Franklin
Chester M. Franklin (1 September 1889 – 12 Maart 1954) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Where the North Begins (1923), The Silent Accuser (1924), The Thirteenth Hour (1927), en Detectives (1928).
Lys van kastele en ruïnes in Switserland
Genf
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Glarus
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Graubünden
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Jura
<div style="margin: 10px 0px 0px; padding: 1em; border: 2px solid rgb(191, 191, 191); border-image: none; background-color: rgb(248, 248, 255);">
Luzern
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Neuenburg
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Nidwalden
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Obwalden
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Schaffhausen
<div style="margin: 10px 0px 0px; padding: 1em; border: 2px solid rgb(191, 191, 191); border-image: none; background-color: rgb(248, 248, 255);">
Schwyz
<div style="margin: 10px 0px 0px; padding: 1em; border: 2px solid rgb(191, 191, 191); border-image: none; background-color: rgb(248, 248, 255);">
Solothurn
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
St. Gallen
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Ticino
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Thurgau
<div style="margin: 10px 0px 0px; padding: 1em; border: 2px solid rgb(191, 191, 191); border-image: none; background-color: rgb(248, 248, 255);">
Uri
<div style="margin: 10px 0px 0px; padding: 1em; border: 2px solid rgb(191, 191, 191); border-image: none; background-color: rgb(248, 248, 255);">
Waadt
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Wallis
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Zug
<div style="margin: 0; margin-top: 10px; border: 2px solid #bfbfbf; padding: 1em 1em 1em 1em; background-color: #F8F8FF; margin-top: 10px;">
Diepkloofrivier (Limpopo)
Die Diepkloofrivier is 'n rivier naby Groblersdal in die suide van Limpopo. Dit is 'n sytak van die Klein Olifantsrivier en in die opvanggebied van die Olifantsrivier.
Durbanville (kiesafdeling)
Durbanville was 'n kiesafdeling in die noordelike stadsgebiede van Kaapstad vir die Suid-Afrikaanse Volksraad wat eers vir 1974 se verkiesing afgebaken is en voortbestaan het tot in 1994.
In die eerste verkiesing in Durbanville wen die Nasionale Party se Gene Louw teen die Verenigde Party se R. Louw met 'n meerderheid van 3 255 stemme. In elke daaropvolgende algemene verkiesing het die N.P. Durbanville behou.
Diepkloofrivier (Oos-Kaap)
Die Diepkloofrivier is 'n spruit wat deur Nieu-Bethesda in die Oos-Kaap vloei.
Durbanville (kiesafdeling)
Sien ook
Bellville, Claremont, Constantia, De Kuilen, Groenpunt, Groote Schuur, Kaapse Vlakte, Kaapstad-Hawe, Kaapstad-Kasteel, Kaapstad-Sentraal, Kaapstad-Tuine, Liesbeek, Maitland, Mowbray, Nuweland, Parow, Pinelands, Rondebosch, Seepunt, Simonstad, Soutrivier, Suid-Skiereiland, Tygervallei, Vasco, Woodstock, Wynberg
Michael Faraday
Michael Faraday FRS (22 September 1791 – 25 Augustus 1867) was een van die wêreld se belangrikste wetenskaplikes in die 19e eeu. Sy navorsing en ontdekkings rakende elektriese induksie en elektromagnetisme het die praktiese opwekking van elektrisiteit vir alledaagse gebruik moontlik gemaak. Een van sy belangrikste uitvindsels was die elektriese motor. Wat hom ook uniek gemaak het, was dat, hoewel hy nie 'n ryk, welopgevoede agtergrond gehad het nie, sy drang om die wetenskap te bestudeer hom so verstommend baie laat vermag het.
Lionel Wilson (stemakteur)
Lionel Wilson (22 Maart 1924 – 30 April 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Alice of Wonderland in Paris (1966) en in die televisiereekse Courage the Cowardly Dog (1999) en Cartoon Cartoon Fridays (2000).
Michael Faraday
Herkoms
Hy is op 22 September 1791 gebore in Newington Butts ('n deel van Londen waar die Elephant and Castle-kruispaaie nou is). Sy vader was 'n grofsmid. In 1821 trou hy met Sarah Barnard. Beide was lede van die Sandemaniaanse sekte.
Boekbinder-vakleerlingskap
Ná sy skoolopleiding het hy hom in 1805 op die ouderdom van 14 as 'n vakleerling by George Riebau, 'n boekbinder, aangesluit. Gedurende sy sewe jaar as 'n vakleerling het hy wetenskap in die algemeen, maar veral chemie bestudeer. Hy het begin om sy eie eksperimente uit te voer en het sy eie elektrostatiese masjien gebou. Van groter belang is dat hy hom in 1810 by die City Philsophical Society aangesluit het. Hier het hy saam met ander mense weekliks na wetenskaplike aanbiedings geluister en dìt bespreek. Hy het self ook die groep begin toespreek.
Aan die einde van sy vakleerlingskap, in 1812, ontvang Faraday kaartjies om na Humphry Davy se laaste vier verhandelings by die Royal Institution te gaan luister. Later in die jaar het Faraday vir Davy ontmoet en by hom aansoek gedoen om werk by die Instituut. Davy het blykbaar nie in daardie stadium 'n pos gehad om vir Faraday aan te bied nie, maar die volgende jaar is die Instituut se chemiese assistent afgedank nadat hy in 'n geveg met die instrumentmaker betrokke was. Davy het Faraday onthou en hom op 1 Maart 1813. die pos van chemiese assistent aangebied.
Faraday werk vir William Brande
Kort hierna is Davy vervang as professor in Chemie deur William Thomas Brande en Faraday werk onder hom gedurende die dekades 1810 en 1820.
Sy tyd saam met Brande is van Oktober 1813 tot April 1815 onderbreek toe Faraday saam met Davy op 'n wetenskaplike toer van die Europese kontinent gegaan het. Davy se paspoort, uitgereik deur Napoleon, was slegs vir Davy, sy vrou, haar diensmeisie en 'n lyfkneg. Davy moes vir Faraday ompraat om in laasgenoemde rol saam te gaan, maar Davy het hom soos 'n dienskneg behandel wat tot spanning tussen die twee gelei het. Tydens hulle besoek aan 'n aantal lande, onder meer Frankryk, Switserland, Italië en België, het Davy aan die Franse chemici in Parys bewys dat jodium 'n element is. Gedurende die reis ontmoet hulle sommige van Europa se grootste geleerdes, soos die Italiaanse natuurkundige Alessandro Volta, die Franse natuur- en wiskundige André-Marie Ampère en die Franse skeikundige Nicolas-Louis Vauquelin. In Italië het Davy 'n diamant afgebreek na koolstof toe, met die gebruik van die Hertog van Tuscany se groot lens. In April 1815 het hulle na Engeland teruggekeer.
Met sy terugkeer by die Royal Institute het Faraday voortgegaan met sy werk onder Brande as chemiese assistent. Hy het ook vir Davy van tyd tot tyd gedurende 1816 en 1817 gehelp met sy werk aan die mynveiligheidslamp. Tussen 1818 en 1822 het hy 'n chirurgiese instrumentmaker James Stoddart gehelp om 'n verbeterde staal te ontwikkel in die instituut se goed-toegeruste laboratorium.
Bevordering en navorsing by die Royal Institute
In die vorige jaar, 1820, het die Deense wetenskaplike, Hans Christian Ørsted, eletromagnetisme ontdek. Hoewel daar baie dinge in Ørsted se referaat was wat Britse wetenskaplikes nie mee saamgestem het of selfs nie verstaan het nie, was dit duidelik dat hy 'n groot deurbraak gemaak het. Ná opvolgnavorsing op Ørsted se werk het Faraday op 3 en 4 September 1821 elektromagnetiese rotasie ontdek in sy eie laboratorium by die instituut. Dit het die deur geopen vir die ontwikkeling van die elektriese motor.
Hy het ook in 1826 sy Friday Evening Discourses en sy Kersfeesreferate vir jong mense begin aanbied. Dit het hom bekend gemaak as 'n uitstekende dosent en sowel die Discourses as die Kersfeesreferate word nou nog gehou.