cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Audrey Fildes
Audrey Fildes (24 November 1922 – 1997) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente While I Live (1947) en Kind Hearts and Coronets (1949), en in die televisiereeks BBC Sunday-Night Theatre (1950).
Hennie van Loggerenberg
Hennie van Loggerenberg was 'n bekende TV- en radio-persoonlikheid en 'n boereorkeslegende. Hy is bekend as die man agter die deuntjies van Kraaines, Wielie Walie, Liewe Heksie en Casimir. Voor televisie was hy die stem agter die Vrydagaand inbelradioprogram "Skemerkelkie".
Van Loggerenberg het jare lank as 'n vervaardiger by die SAUK gewerk en was die hoofbeoordelaar van hulle boereorkeskompetisie. Hy was ook 'n hoofbeoordelaar van KykNET se Sakkie langarm-kompetisie,
Barkhad Abdi
Barkhad Abdi (gebore 10 April 1985) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Captain Phillips (2013), Eye in the Sky (2015), Blade Runner 2049 (2017), en Good Time (2017).
James Maslow
James Maslow (gebore 16 Julie 1990) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Love Exclusively (2017) en Black Skies, en in die televisiereekse Big Time Rush (2009) en Sequestered (2014).
Mikojan
Die Russiese vliegtuigkorporasie MiG (Russies: Российская самолетостроительная корпорация «МиГ») is 'n Russiese gesamentlike aandeleonderneming. Dit het aanvanklik die Mikojan-en-Goerewitsj-ontwerpburo (Russies: Микоян и Гуревич, МиГ) geheet, maar later slegs "Mikojan". Dit is 'n militêre vliegtuigontwerpburo wat hoofsaaklik vegvliegtuie ontwerp, met sy hoofkantoor in Begowoi-distrik, Noord- Administratiewe Okroeg, Moskou.
Dit was voorheen 'n Sowjet-ontwerpburo, en is deur Artem Mikojan en Michail Goerewitsj gestig as "Mikojan en Goerewitsj", met die burovoorvoegsel "MiG". Ná Mikojan se dood in 1970 is Goerewitsj se naam geskrap uit die buro se naam, hoewel die "MiG" gebly het. Die firma bedryf ook verskeie masjienbou- en ontwerpburo's, insluitend die Kamof-helikopteraanleg.
MiG-vliegtuie is die stapelvoorsiening vir die voormalige Sowjet- en huidige Russiese Lugmag, en die Sowjetunie het baie van hierdie vliegtuie aan regerings binne sy invloedsfeer verkoop. Hulle is gebruik deur die weermagte van China, Noord-Korea, en Noord-Viëtnam in lugkonfrontasies met die Amerikaanse en Geallieerde magte, en vorm ook deel van die lugmagte van baie Arabiese lande.
In 2006 het die Russiese regering al die Mikojanaandele saamgesmelt met Iljoesjin, Irkoet, Soechoi, Toepolef en Jakowlef in 'n nuwe maatskappy met die naam Verenigde Vliegtuigkorporasie. Mikojan en Soechoi is spesifiek binne dieselfde bedryfseenheid geplaas.
Yahya Abdul-Mateen II
Yahya Abdul-Mateen II (gebore 15 Julie 1986) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Aquaman (2018) en in die televisiereeks The Get Down (2016).
Christopher Abbott
Christopher Abbott (* Februarie 1986) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Martha Marcy May Marlene (2011), James White (2015), Whiskey Tango Foxtrot (2016), en It Comes at Night (2017).
IBAN
Die IBAN is 'n afkorting vir International Bank Account Number (Internasionale bankrekeningnommer) en is formeel deur ISO 13616:1997 gedefinieer. Die konsep van die IBAN is deur die Europese Unie om handel tussen verskeie lande te vergemaklik geïnisieer. Dit word tans [April 2023] in meer as tagtig lande gebruik. Die meeste van die lande is in Europa en die Midde-Ooste, maar sluit ook in, onder andere, Brasilië en Pakistan. Sedert 2014 is die IBAN die enigste bankrekeningnommer wat vir euro-banktransaksies in die EU gebruik mag word.
IBAN-formaat
Die presiese formaat van die IBAN is nie dieselfde in elke land nie. 'n Land wat gebruik van die IBAN vir internasionale doeleindes wil maak moet hul formaat met SWIFT (Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication) registreer. Die formaat van die IBAN is:
Wanneer 'n IBAN geskryf of gedruk is, is dit die gewoonte om 'n spasie na elke vierde teken by te voeg. Hierdie spasies is nie in die elektroniese vorm nodig nie.
Gymnosporia marcanii
Gymnosporia marcanii is 'n boom wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is inheems aan Thailand en Viëtnam.
IBAN
IBAN-formaat
Tipiese IBAN-formate word hieronder aangegee. In die kolom "BBAN-formaat", dui die letter "n" 'n syfer aan, die letter "a" 'n hoofletter en die letter "c" óf 'n hoofletter óf 'n syfer aan:
Kontroleer van 'n IBAN
Die IBAN gebruik 'n modulo-97-kontrole (ISO 7064) algoritme om die kontrolesom te bereken. Die kontroleer-toets sorg dat as 'n mens 'n fout begaan wanneer hulle 'n IBAN afskryf, is dit blykbaar dat die fout gestrik sal wees. Dus kan 'n mens die IBAN van 'n ontvanger op sy eie rekenaar kontroleer voordat hy 'n elektroniese handeling maak.
Die algoritme lui dus:
Voorbeeld: [fiktiewe] Britse bank: Landkode = "GB", kontrolesom = "82", BIC takkode = "WEST", takkode (sort code) "12-34-56", rekeningnommer = "98765432"):
Felicity Finch
Felicity Finch (gebore 14 Maart 1955) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks 55 Degrees North (2004).
Tom Mason (akteur)
Tom Mason is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Apocalypse Now (1979), Runaway Bride (1999), en Flags of our Fathers (2006), en in die televisiereeks The Practice (1997).
Don Pietromonaco
Don Pietromonaco (15 September 1935 – 18 April 1997) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mrs. Mike (1949), Undercover Girl (1950), en An Affair to Remember (1957), en in die televisiereeks The Gene Autry Show (1950).
1996 Europese Grand Prix
Die 1996 Europese Grand Prix was 'n Formule Een-motorren wat op 28 April 1996 by die Nürburgring gehou is.
Dit is deur die Kanadees Jacques Villeneuve in 'n Williams-Renault gewen.
Jacques Laffite
Laffite was vanaf 1997 tot 2013 'n Formule 1-TV-aanbieder by TF1.
Letaba-ruskamp
Letaba is 'n hoofruskamp langs die Letabarivier in die noord-sentrale streek van die Krugerwildtuin in Suid-Afrika. Dit lê naby die aansluiting van die H1 (die noordelike hoofweg van die park) en die pad na die Phalaborwahek. Die naam kom van die Sotho-woord vir "rivier van sand", vanweë die wye, oor-die-algemeen vlak rivier.
Geskiedenis
Die gebied rondom Letaba was al vir millennia lank bewoon voor die oprigting van die Krugerwildtuin. In die 1800's was die inwoners van die land die Ba-Phalaborwa-mense, 'n Sotho-sprekende stam wat die gebied bewoon het. Hulle was hoofsaaklik gewas- en beesboere, maar het beskik oor 'n uitgebreide kundigheid as ystersmede en het hul ystergoedere verhandel met Arabiese handelaars langs die ooskus van Suider-Afrika, in die huidige Mosambiek. Die mense van die gebied is verwyder tydens die oprigting van die Krugerwildtuin, maar die meeste van hul afstammelinge woon net buite die park se grense.
Geriewe
Letaba beskik oor slaapplek vir 781 persone in 251 kamers, indien die kampterrein bygereken word. Daar is 'n Tindlovu-restaurant wat uitkyk op die Letabarivier, 'n klein konferensiesentrum met 'n ouditorium met 55 sitplekke, kampwinkel, 'n swembad, wassery, vulstasie, 'n kitsbank en noodhulpstasie.
Winkelbrand
Op die aand van 9 September 2020 het 'n aansienlike deel van die kampwinkel by Letaba afgebrand, wat deur brandweerspanne uit Olifantskamp en Phalaborwa geblus is, asook personeel en gaste by die kamp. Daar was geen sterftes of beserings nie, maar die winkel is gesluit om herbou te word, en besoekers kon nie hul benodigdhede koop tydens hul verblyf nie. Minder as 'n week later het 'n soortgelyke brand die restaurant in Berg-en-Dal-ruskamp verwoes.
Aktiwiteite
Letaba is in 'n taamlik donker gebied van die park, wat sterrekyk 'n ideale nagaktiwiteit maak. Die kamp bied ook begeleide boswandelinge, wildritte, ontbyt en aandete in die natuur en 'n TV-sitkamer. Daar is ook 'n staproete langs die rivier direk aan die binnekant van die kamp se heining.
Masorini
38 km van Letaba langs die Phalaborwa-pad lê die ruïne van 'n BaPhalaborwa-stamdorp uit die 1800's, by name Masorini. Dit was waarskynlik 'n handelsentrum wat Vendaboere in die noorde met Portugese, Arabiese en Chinese handelaars langs die ooskus verbind het. Daar is 'n museum en piekniekplek met begeleide toere na die bopunt van die heuwel, waar gerekonstrueerde oonde en hutte te sien is.
Wildkyk
Letaba lê in mopanieveld, wat taamlik digte bos behels. Gevolglik is die digtheid van soogdiere laer as wat verder suid, naby Skukuza en Onder-Sabie, verwag kan word. Bosbokke, olifante, buffels en waterbokke kom egter nog algemeen voor. Dit is bekend dat sekretarisvoëls, gompoue en bromvoëls die gebied bewoon.
Flora en geologie
Letaba is in 'n oorgangsone tussen die graniet in die weste en basalt in die ooste, wat 'n unieke geologie bied. Ten weste van die kamp kom die vaalboom algemeen voor, terwyl die oostekant meer appelblare het. Die hele gebied is gevul met mopaniebome. Tambotie, knoppiesdoring en hardekool kom ook algemeen in die omgewing voor.
Olifantsaal
Die Olifantsaal, 'n klein museum wat aan olifante toegewy is, is uniek aan Letaba onder kampe in die Kruger. Dit bevat gedeeltes oor olifantbiologie, gedrag, ekologie en evolusie. Die primêre uitstalling is die vertoning van die slagtande en skedels van die Magnificent Seven, 'n stel enorme slagtande (olifantbulle met baie groot slagtande). Die saal is in 2017 opgeknap met finansiële hulp van donateurs wêreldwyd en ontwerphulp van professor Kevin Todd en sy studente aan die Universiteit van die Sonskynkus in Queensland, Australië.
Die Manjifieke Sewe
Manjifieke Sewe Olifante: Dzombo, João, Kambaku, Mafunyane, Ndlulamithi, Shawu en Shingwedzi — was sewe groot olifantbulle met enorme slagtande. Elke olifant het ten minste een slagtand gehad wat minstens 50 kg geweeg het, en al hul slagtande was minstens 2 m lank. Dr U de V (Tol) Pienaar, die hoofbewaarder van die Krugerwildtuin in die sewentigerjare, het besluit om hierdie olifante bekend te maak as 'n voorbeeld van die Kruger se suksesvolle bewaringswerk. Toe elke olifant sterf, is hul skedel en ivoor opgespoor en na die Olifantsaal gebring, behalwe João, wie se slagtande in 1984 afgebreek het en nooit gevind is nie. 'n Gedeelte van die olifantsaal is aan elkeen van hulle toegewy.
John Miles
John Miles (*1 Augustus 1938, Port Elizabeth -) is 'n bekroonde Afrikaanse skrywer en digter. In 1992 ontvang hy die CNA-, M-Net- en die Helgaard Steyn-prys vir sy roman, Kroniek uit die doofpot (ISBN 9789050931885). Hy was ook een van die stigterslede van Taurus Uitgewers gewees.
Biografie
Johannes Daniel Miles is op 1 Augustus 1938 in Port Elizabeth gebore. Hy is sy ouers se middelste kind, met ’n broer Michael Henry wat tien jaar ouer is en ’n suster, Monica, wat sewe jaar jonger is. Sy pa is die dorpsbakker en hy word vernoem na sy oupa aan moederskant, Johannes Daniel Smith. As kind word hy groot in Port Elizabeth, Jansenville en Kingwilliamstown. Hy gaan hoofsaaklik skool op Kingwilliamstown in die Oos-Kaap, waar hy standerd agt slaag. Dan matrikuleer hy in 1955 aan die Erasmus Hoërskool op Bronkhorstspruit. Hierna studeer hy vanaf 1956 verder aan die Universiteit van Pretoria. Aanvanklik is hy ’n student in die Teologie, maar hy verander spoedig van studierigting en behaal ’n B.A. Honneurs-graad in Filosofie en in 1964 ’n M.A.-graad in Sosiologie. Vakansies werk hy in die myne, in ’n prokureurskantoor en in ’n fietswinkel en hy bestuur ook ’n lykswa en ’n ambulans. Later werk hy as klerk in die Staatsdiens en as navorsingsbeampte in die Departement Onderwys, Kuns en Wetenskap.
Hy begin weer studeer en behaal sy B.A. Honneurs-graad in Afrikaans. Dan word hy dosent in Afrikaans aan die Universiteit van Natal in Pietermaritzburg, waarna hy in 1967 dosent word in die Departement Afrikaans-Nederlands aan die Universiteit van die Witwatersrand. Hy word later bevorder tot professor en voor sy aftrede in 1998 is hy vir drie jaar hoof van hierdie departement. Hy woon in hierdie tyd in Johannesburg, maar het ook ’n plasie, Enkelverstuit, in die Waterberg. Vir 35 jaar is hy getroud met die kunstenaar en kunskenner Elza Botha en die egpaar het drie kinders, ’n dogter Elske en twee seuns, Paul en Karel. Hulle skei later. Na sy aftrede vestig hy hom in 1998 op die plaas Katstaartlaagte naby Nieuwoudtville in die Noord-Kaap, waar hy met rooibostee, skape en olywe boer en Saar Steenkamp, ’n skilderes, sy lewensmaat is. In 2001 is hy betrokke in ’n ernstige ongeluk wanneer ’n trekker op sy plaas omslaan en op hom val. Hy doen veelvuldige beenbreuke op en al sy ribbes behalwe een is ook gebreek.
Hy speel ’n beduidende rol in die tydperk van streng sensuur. In 1973 kry hy saam met Chris Barnard, Ampie Coetzee en Bartho Smit beheer van die Johannesburgse tak van die Afrikaanse Skrywerskring. Met die verbod op André P. Brink se Kennis van die aand vroeg in 1974 stig hulle ’n fonds vir die verdediging van die boek en reik sterk bewoorde verklarings oor die aangeleentheid uit. Wanneer die ander lede beswaar aanteken teen hulle standpunte, bedank hulle, ’n aksie wat indirek in 1975 lei tot die stigting van die Afrikaanse Skrywersgilde. In 1975 is hy saam met professors Ernst Lindenberg en Ampie Coetzee stigterslid van die onafhanklike uitgewery Taurus, wat hom daarop toelê om werke uit te gee wanneer ander uitgewers skrikkerig is vir ’n verbod. Somtyds is die inhoud van die boeke so kontroversieel vir sy tyd dat die fisiese druk van die boeke by drukkers gedoen word wat die Afrikaanse inhoud nie verstaan nie. Die eerste uitgawe van hierdie uitgewery is André P. Brink se ’n Oomblik in die wind, uitgegee kort na die historiese verbod op Kennis van die aand”. Miles se eie werk loop ook onder die sensors deur en Donderdag of Woensdag en die “alternatiewe leesboekie” Stanley Bekker en die boikot word albei deur die sensors verbied en laasgenoemde kry selfs ’n besitsverbod. Hy dien na sy aftrede op die redaksie van Vrye Afrikaan, ’n Internetpublikasie, en sluit ook aan by die Afrikaanse vertakking van die internasionale skrywersorganisasie PEN in Pretoria.
Kortverhaalskrywer
Aanvanklik skryf hy gedigte, wat onder andere vanaf 1963 opgeneem word in die tydskrif Standpunte en in 1965 in die versamelbundel “Stiebeuel 2” onder redaksie van D.J. Opperman en Fred le Roux. Dit is egter as prosaskrywer wat hy naam maak. Hy is ’n sterk en rigting aanduidende stem in die jare sewentig wat begin met kortverhale in die tydskrif Kol, waarvan sommige in sy kortverhaalbundel Liefs nie op straat nie verskyn. In hierdie meestal kort-kortverhale demonstreer hy sy woordvernuf en uitsonderlike tegniese vermoë, waardeur hy daarin slaag om ’n wye wêreld in ’n enkele gebeurtenis of beeld vas te vang. Hy belig gebeure uit verskillende gesigspunte om sodoende die interpretasiemoontlikhede te verveelvoudig en hierdie gesigspunte sluit in die bonatuurlike teenoor die natuurlike, die wêreld van die kind teenoor die volwassene, die lewe teenoor visioene van die dooie. Geweld is inherent aan vele van die verhale en die dood word soms gerelativeer as alledaags en onpersoonlik. Nakkie, my oom Nakkie gebruik kursiewe druk om die daad van moord binne die verhaal te herhaal, wat spanning laat oplaai. Hierdie verhaal is suggestieryk, met oom Nakkie se blas seun Bertie, sy nagtelike besoeke aan die lokasie en die Kleurlinge se reaksie na sy dood wat moontlik die motief vir die moord aandui. Die gemeenskap se reaksie op die skokkende aard van die moord en die gemeenplase wat hulle uiter, is tiperend van hulle onpersoonlike reaksie. Direk hierna lewer die surrealistiese Wie het nog oom Nakkie gesien? verdere kommentaar op hierdie moord. In Toe hulle op Gus gewag het word die leser deur die suggestie van die kruisiging en glas wat blits voorberei op onheil, net om in ’n goeie voorbeeld van dramatiese ironie uit te vind die mans in die kafee wag slegs op Gus en Gus het reeds die opdrag uitgevoer. Nog ’n hoogtepunt is “Gustav gaan speel”, waar die verhaal rondom die spel-motief opgebou word, met die surrealistiese einde besonder treffend. Gustav se jeugherinneringe van speletjies wat hy gespeel het, roep ’n menswaardiger bestaan as sy huidige problematiek en sinloosheid voor die gees. Sy selfdood kan dus gesien word as ’n terugkeer na sy kinderdae en vryheid. Die titelverhaal, Liefs nie op straat nie lewer vernuftig kommentaar op die gaping tussen die werklikheid en verwerkte of vervalste werklikheid, waar die skrywer die werklikheid nie durf verwerk nie uit vrees vir die publiek se reaksie, maar die joernalis wel sy “koerantfeite” op straat kan uitstal. Die verloop van die verhaal illustreer egter hoe die joernalis self staatmaak op verdraaiing en verbeelding. Voorgevoel is ’n filmiese verhaal, waar die plasing van die figure en voorwerpe ’n belangrike rol speel in die oordra van betekenis. Só speel die geringste beweging dan ’n betekenisvolle rol en verander dit die perspektief. Van Miles se kortverhale en sketse word in versamelbundels opgeneem, insluitende Sewe sondes, nee meer en Vuurslag, beide onder redaksie van Hennie Aucamp, Die Afrikaanse kortverhaalboek van Abraham H. de Vries, Vertellers 2 van Merwe Scholtz en Heildronk onder redaksie van André P. Brink.
Kinderboek
Hy skryf ook die kinderboek Stanley Bekker en die boikot, waarin politieke kommentaar gelewer word oor die aktuele gebeurtenisse van die vroeg tagtigerjare. Die gebeure word gesien uit die gesigspunt van ’n bruin seun op die minderwaardige onderwysstelsel van die apartheidsera en die skole-boikot wat in die laat sewentigerjare pos gevat het. Die boekie is geskryf in die tipiese trant van eerste leesboekies vir kinders, waarin die karakters voorgestel word en telkens nuwe begrippe bygevoeg word sodat die kind ontdek en onderrig word. Hierdie grafiese boekie vir kinders word deur die Sensuurraad as so gevaarlik geag dat dit nie net ’n verbod kry op die verkope daarvan nie, maar ook ’n besitsverbod op die lyf loop!
Romans
Okker bestel twee toebroodjies lei die prosa van die sewentigs in, waarin die individu meegesleur word in ’n sinlose meedoen aan ’n golf van geweld. Die mens vat met geweld wat hy wil hê om sodoende te probeer oorlewe in ’n wêreld wat hy nie begryp nie. Die staatsaanklaer Okker Smit, wat pas uit sy werk bedank het en wie se vrou Chrissie hom verlaat het, bestel een Vrydagaand in die winter in die dorpie Carnarvon twee toebroodjies in die plaaslike kafee. Hy is hier om ’n vriend van sy kinderdae, Ben Venter, te ontmoet. Dan word hy teen sy sin ingetrek in ’n lang reeks gewelddadige gebeurtenisse saam met Ben en sy geheimsinnige Tante. Die aksie gaan van Carnarvon na Johannesburg, waar verskeie geweldsdade plaasvind en dan na ’n Bosveldplaas. Wanneer Okker kortstondig daarin slaag om van Ben ontslae te raak, ontmoet hy vir Jenny, die meisie met die wit hare wat haar protes teen oordadige tekens van geweld demonstreer deur aanhoudend met die vuis teen die vernielde bak van ’n Lincoln Continental te slaan. Okker word in die roman stereotipe van die gewone mens wat met rus gelaat wil wees en met sy eie klein lewe voortgaan, maar dan teen sy wil ingesleep word by dinge wat hy nie verstaan nie en hoe meer hy hom wil loswikkel uit die gemors, hoe minder verstaan hy. Terselfdertyd is hy nie vry te spreek van aandadigheid in die toedrag van sake nie en speel die gebeure wat in sy jong dae tot Radue se dood gelei het, ’n belangrike rol. Waar die prosa van die Sestig gewerk het met mites en seks met ’n religieuse konnotasie, skets Miles hier ’n realistiese wêreld, waar wreedheid en geweld die botoon vier en seks beleef word ter wille van seks, met geen religieuse konnotasie of selfs liefde nie. Tesame met die kritiek en fokus op geweld en seks ondersoek die roman veral die konsepte van aandadigheid en skuld. Die verlede is ’n ewigheid wat die hede in ’n hel omskep, met die vooruitsigte vir die toekoms ’n ewigheid van uitsigloosheid. Die einde in so ’n uitsiglose wêreld is verstandelike disintegrasie.
Donderdag of Woensdag is ’n roman rondom ’n komplot om die president te ontvoer en ’n dubbelganger in sy plek te sit wat ’n nuwe konstitusionele bedeling moet invoer, waarna die president in sy amp herstel sal word. Hierdie plan word gesmee deur onder andere die argitek Eksteen, die digter Frikkie Wuras en die afgetrede professor in Staatsleer, oom Doef. Dit geskied in samewerking met die hoof van die veiligheidspolisie, brigadier Stofberg, wat in die afwesigheid van die president egter self die bewind oorneem, met die ander samesweerders wat dan slagoffers van hierdie nuwe gesag word. Die ironie is dat juis hulle wat ’n bloedlose ingreep in staatsbeheer wou gemaak het, ’n ketting van geweld loslaat en eindelik verantwoordelik is vir die vestiging van ’n erger gesag as die een wat hulle wou omverwerp. Die tydsproblematiek, ingelei deur die titel, bring duidelik die boodskap dat dit wat gebeur, reeds gebeur het en dat daar geen sekerheid kan wees nie. Die plek waar die aksie plaasvind, verskuif van Spanje na Suid-Afrika, met die geïmpliseerde boodskap dat die fisiese ruimte omruilbaar is. Daardeur verkry die roman universele toepassing met sinspeling dat alle geweldstrukture en soeke na mag eenders is. Deur die slot van die roman direk aan te sluit by die begin, verkry die roman ook ’n sikliese aspek, wat suggereer dat dit wat gebeur het, aanhoudend sal aanhou gebeur. Die karakter Eksteen (betekenisvolle naam) word dan ook gelykgestel aan Sisyphus, die mitiese Griekse figuur wat gedoem was om tot in ewigheid ’n groot rots teen die berghang (vergelyk Stofberg se naam) uit te stoot, net vir die rots om elke keer net voor hy die bergspits bereik, weer af te rol. So word die sinloosheid van politieke geweld geïnsinueer.
Blaaskans ondersoek die bewegings van Flip Nel, ’n onderwyser in Pietersburg en ’n rugbyheld wat betrokke raak by ’n swart buurstaat en politieke opstand. Op pad na Pietersburg raak Flip se motor onklaar en hy soek hulp by die naburige plaashuis op Blaaskans, die plaas van F.C. Bezuidenhout. Intussen word Flip se motor gesteel en deur bemiddeling van Bezuidenhout kom hy uit by Vogelstruisstad, hoofstad van ’n tuisland, waar hy die diefstal aanmeld. Hier word sy weldoener Bezuidenhout vermoor. Flip ontmoet hier vir Kasteel Prinsloo, ’n swaer van F.C. maar ook sy politieke teenstander, met sy familie en ondersteuners. Flip word hierna tydelik geïnkorporeer deur die Weermag wat opstokery van die boere, onder leiding van Kasteel, teen die swart mense wil verhoed. In die proses word kommentaar gelewer op die werklikhede van apartheid Suid-Afrika, die ideologieë, die armoede in die tuislande en veral die geweldkultuur wat allesoorheersend is. Die geskiedenis van die rebellie van Slagtersnek (ook in die name van die karakters) is ’n belangrike relativeerder van die aksie wat hom in die huidige uitspeel. Die simboliese titel van die roman dui op die rustyd (“blaaskans”) wat rugbyspelers tussen helftes kry, waarna hulle in die teenoorgestelde rigting speel (wat dan ook met die aksie in die roman gebeur), asook na die naam van die plaas Blaaskans, wat ’n fisiese buffer is tussen twee vyandige uiterstes. Die roman beeld moderne Suid-Afrika uit in sy verwikkelde saamleefpatrone, politieke ideologieë, botsende standpunte, armoede en geweldstruktuur waar mag gebruik word as eerste opsie om gesag uit te oefen. Hierdie roman is in 1984 op die kortlys vir die toekenning van die Louis Luyt-prys.
In Kroniek uit die doofpot word die op feite gebaseerde verhaal vertel van die swart polisieman Tumelo John Moleko se konfrontasie met die polisie in die apartheidsera. Dit word beskryf as ’n polisieroman, maar is ’n roman waarin die polisie die booswigte is en nie die beskermer van ander se regte nie, met niemand om hulle tot verantwoording te roep nie. Tumelo word sonder regstreekse aanleiding deur ’n wit offisier aangerand en word doof as gevolg hiervan, waarna hy medies ongeskik verklaar word vir verdere diens en sy pos verloor. Hy kom in opstand teen die minagting van die reg deur diegene wat veronderstel is om dit te dien en te beskerm. Hy kla die wit offisier aan van aanranding en weier om die klag terug te trek. Op alle moontlike maniere word hy nou vervolg en geïntimideer, met geen manier om sy verhaal aan die groot klok te kan hang nie. So verkry die gebeure ’n nagmerrie-agtige aard, waarvan Tumelo nie kan ontsnap nie en die omvang waarvan hy nie kan verstaan nie. Hy word deur die genadelose ratte van die heersers fyn gemaal en terselfdertyd word hulle skuld na hom as sondebok afgewentel. Eindelik word hy deur ’n moordbende van die polisie om die lewe gebring. In hierdie boek word die klein man se stryd teen die bose oormag en die manier waarop alle gebeure later onder die mat gevee word, treffend uitgebeeld. In sy heroïese stryd en sy soeke na basiese reg en geregtigheid is Tumelo ’n tragiese figuur, wat ten spyte van die oormag en die gebeure getrou bly aan homself en sy waardes. Die titel verwys na beide die geheimsinnigheid waarmee die feite van sy saak hanteer word, as Tumelo se eie doofheid. In 1992 verower Kroniek uit die doofpot die -prys, asook die Helgaard Steyn-prys en die M-Net-prys, nadat dit in 1991 genomineer is vir die Rapportprys. Dit word as Deafening silence ook as ’n televisiereeks verwerk en onder andere in Nederlands, Engels, Frans, Duits en Hongaars vertaal.
Die buiteveld speel in Portugal af en is die verhaal van die Portugese taalkenner Smerski (alias van die vortvlugtende soldaat Jurgen Jurie de Villiers) wat tydens ’n vakansie die jong vrou Isabel ontmoet. Hulle knoop ’n verhouding aan en saam onderneem hulle dan ’n reis deur Portugal, waar hulle verskeie dorpies besoek. Stelselmatig ontbloot Smerski aan Isabel alles wat hy probeer verdoesel het. Hy het as soldaat in die grensoorlog bloed aan sy hande en het op geheimsinnige manier in Angola verdwyn. Aan die einde van die roman keer hy terug na Suid-Afrika, maar weier om voor die Waarheid- en Versoeningskommissie te bieg, omdat dit vernederend is. Die boek handel veral oor skuld, boetedoening en versoening en die kontras en ooreenkomste tussen Afrika en Europa. Hierin word die konsep van openbare boetedoening en die aanvaarding van kollektiewe skuld verwerp. Die titel van die boek verwys veral na die geestelike ruimte waarbinne Smerski hom deurentyd bevind. Die buiteveld is daardie stuk grond wat op die buitewyke van die plaas geleë is en dus nie die kern van die plaas vorm nie, maar steeds deel is van die plaas. In 2004 is Die buiteveld op die kortlys vir die toekenning van die W.A. Hofmeyr-prys en die RAU-prys.
Moraea cuspidata
Moraea cuspidata is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos en renosterveld is. Die spesie is endemies aan Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Dit kom in die Bokkeveldeskarp, Klein-Roggeveldberge en heuwels rondom Touwsrivier en Matjiesfontein, ooswaarts tot by die Swartberge en die Outenikwaberge voor. Die populasie is stabiel.
John Miles
Romans
As samesteller is hy in 1971 saam met Ampie Coetzee verantwoordelik vir Drumpel 1, ’n versamelbundel uit die werk van hoërskoolleerlinge wat daarna vir lank op ’n jaarlikse basis uitgegee word.
Eerbewyse
In 2008 word hy met sy sewentigste verjaarsdag deur die Woordfees op Stellenbosch vereer.
Kim Basinger
Kimila Ann "Kim" Basinger (IFA: ˈbeɪsɪŋər, dikwels verkeerd uitgespreek as ˈbæsɪndʒər; gebore op 8 Desember 1953) is ’n Amerikaanse aktrise en voormalige model wat in 38 rolprente te sien was.
Loopbaan
Sy het haar akteursloopbaan in 1976 op televisie begin en haar rolprentdebuut in die 1981-drama Hard Country gemaak. Basinger het bekendheid verwerf toe sy in 1983 die Bond-meisie Domino Petachi was in Never Say Never Again, teenoor Sean Connery. In die jaar daarna het sy ’n Golden Globe-benoeming gekry vir haar spel in The Natural. Sy was ook Elizabeth in die omstrede erotiese drama 9½ Weeks (1986) en Vicki Vale in Batman (1989).
In 1997 het sy die Oscar, Golden Globe en Screen Actors Guild Award vir beste vroulike byspeler gewen vir haar vertolking van Lynn Bracken in L.A. Confidential. Sy is die enigste aktrise nog wat al nakend in Playboy verskyn en ’n Oscar gewen het.
Kelly Loeffler
Kelly Loeffler is 'n Amerikaanse sakevrou en politikus. Sy is die HUB van Bakkt en die gesamentlike eienaar van die vroue basketbalspan Atlanta Dream van die Women's National Basketball Association. Loeffler, wat as liberale Republikein beskryf word, is die opvolger van Senator Johnny Isakson.
Kim Basinger
Loopbaan
Haar ander prente sluit in Final Analysis (1992), I Dreamed of Africa (2000), 8 Mile (2002), The Door in the Floor (2004), Cellular (2004) en die komende The Nice Guys (2016).
Kelly Loeffler
Vroeë lewe en loopbaan
Loeffler het op 'n plaas buite Bloomington, Illinois grootgeword waar haar ouers sojabone en mielies verbou en vee geteel het. Sy het Olympia High School in Stanford, Illinois bygewoon waar sy vir die skool se basketbalspan uitgedraf het. Loeffler het 'n BA-graad aan die University of Illinois at Urbana–Champaign (Universiteit van Illinois by Urbana-Champaign) verwerf, asook 'n Meestersgraad in Besigheidsadministrasie (MBA) aan DePaul Universiteit se Kellstadt Sakeskool.
Loeffler het in 2002 na Atlanta getrek ten einde by Intercontinental Exchange (ICE) aan te sluit. Sy het in 2010 'n minderheidsbelang in die basketbalspan Atlanta Dream van die Women's National Basketball Association (Nasionale Vroue Basketbal-assosiasie) bekom. Loeffler en Mary Brock het in 2011 die span by Kathy Betty gekoop. Loeffler het oorweeg om haar tydens die 2014 Verenigde State Senaatsverkiesing vir Georgia as kandidaat beskikbaar te stel, maar het besluit om tog nie aan die verkiesing deel te neem nie. In 2018 het sy die Hoof-Uitvoerende-Beampte van Bakkt, wat 'n gereguleerde mark vir Bitcoin bied en'n filiaal van ICE is, geword Loeffler het in 2019 'n veldtog van stapel gestuur om om Johnny Isakson, wat uit die VSA-Senaat bedank het, op te volg. Die dagblad The Atlanta Journal-Constitution het in Desember 2019 gerapporteer dat sy deur Goewerneur Brian Kemp as opvolger benoem is.
Persoonlike lewe
Loeffler het in 2004 met Jeffrey Sprecher, die HUB van Intercontinental Exchange getrou.
Bob Hawke
Robert James Lee Hawke (9 Desember 1929 - 16 Mei 2019) was 'n Australiese politikus wat van 1983 tot 1991 as premier van Australië en leier van die Arbeidersparty gedien het.
Flora Finch
Flora Finch (17 Junie 1867 – 4 Januarie 1940) was 'n Engelse aktrise en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Oh Boy! (1919), Quality Street (1927), en The Cat and the Canary (1927).
Jake Abel
Jake Abel (gebore 18 November 1987) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Percy Jackson: Sea of Monsters (2013) en Love & Mercy (2014), en in die televisiereeks Supernatural (2005).
Dustin Hoffman
Dustin Lee Hoffman (gebore op 8 Augustus 1937) is ’n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger van Joodse afkoms, wat se loopbaan in rolprente, televisie en die teater in 1960 begin het. Hy is bekend vir sy uiteenlopende vertolkings van antihelde en kwesbare karakters. Hy het die Oscar vir beste akteur in 1979 gewen vir Kramer vs. Kramer en in 1988 vir Rain Man.
Loopbaan
duimnael|links|150px|Hoffman in 1968.
Hy is die eerste keer vir sy spel geloof in die toneelstuk Eh?, waarvoor hy twee teaterpryse gewen het. Dit is gevolg deur sy rolprentdeurbraak in 1967 as die titelkarakter Benjamin Braddock in The Graduate.
Sedertdien het Hoffman hoofsaaklik op rolprente gekonsentreer, met sporadiese verskynings op televisie en die verhoog. Sy volgende noemenswaardige prente sluit in Midnight Cowboy, wat wyd geloof is en Hoffman ’n Oscar-benoeming besorg het, Little Big Man, Straw Dogs, Papillon, Lenny, Marathon Man, All the President's Men, wat op die Watergate-skandaal geskoei is en met Hoffman en Robert Redford as die jornaliste Carl Bernstein en Bob Woodward, Kramer vs. Kramer, Tootsie, Rain Man, Hook en Wag the Dog.
In 1999 het hy die AFI-lewensprys ontvang en in 2012 die Kennedysentrum-eerbewys. Hy het sy regisseursdebuut in 2012 gemaak met Quartet.
Filmografie
• The Graduate (1967)
• Midnight Cowboy (1969)
• John and Mary (1969)
• Little Big Man (1970)
• Straw Dogs (1971)
• Alfredo, Alfredo (1972)
• Papillon (1973)
• Lenny (1974)
• All the President's Men (1976)
• Marathon Man (1976)
• Straight Time (1978)
• Kramer vs. Kramer (1979)
• Tootsie (1982)
• Death of a Salesman (1985)
• Ishtar (1987)
• Family Business (1989)
Gymnosporia linearis
Gymnosporia linearis is 'n boom wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is inheems aan Madagaskar, Namibië, die Oos-Kaap en die Wes-Kaap.
Dustin Hoffman
Filmografie
• Billy Bathgate (1991)
Gymnosporia linearis
Die plant het drie subspesies:
Dustin Hoffman
Filmografie
• Hook (1991)
Burt Reynolds
Burton Leon "Burt" Reynolds (11 Februarie 1936 – 6 September 2018) was ’n Amerikaanse akteur, rolprentregisseur en -vervaardiger.
Dustin Hoffman
Filmografie
• Hero (1992)
Burt Reynolds
Loopbaan
Reynolds het op hoërskool Amerikaanse voetbal gespeel, maar ’n besering en ’n latere motorongeluk het sy sportloopbaan kortgeknip. Hy het daarna aan die Palm Beach Junior College in Lake Worth, Florida, studeer waar ’n Engelse dosent hom die hoofrol in ’n toneelstuk, Outward Bound, laat speel het. Reynolds het die Florida-dramaprys in 1956 daarvoor gewen wat ’n beurs vir die Hyde Park Playhouse in New York ingesluit het. Terwyl hy daar was, het hy Joanne Woodward ontmoet en sy het vir hom ’n agent gekry. Reynolds het ’n rol in Tea and Sympathy in die Neighborhood Playhouse in New York-stad gekry. Ná sy Broadway-debuut in Look, We've Come Through het hy dramaklasse geloop en daarna rolle gekry in televisieprogramme soos Riverboat en The Lawless Years. Hy het ook die rol van Quint Asper, ’n inheems-Amerikaanse grofsmit, in drie seisoene van Gunsmoke vertolk. Dit het gelei tot wyd gepubliseerde promosiefoto's van Reynolds voor ’n skuur, onder meer die foto links. Hy het ook in goedkoper rolprente begin speel.
In 1966 het hy die titelrol in Navajo Joe gekry. Dié goedkoop prent het hom gevestig as ’n aanvaarbare hoofrolspeler in flieks. Sy deurbraakrol was in Deliverance (1972) – dit het hom ’n ster gemaak en hy het daarna nakend in die tydskrif Cosmopolitan poseer.
Dustin Hoffman
Filmografie
• Sleepers (1996)
• Mad City (1997)
• Wag the Dog (1997)
Burt Reynolds
Ander rolle
In 1973 het Reynolds die album Ask Me What I Am uitgereik en saam met Dolly Parton in The Best Little Whorehouse in Texas gesing. In 1978 het hy ’n ster op die Hollywood Walk of Fame gekry.
Dustin Hoffman
Filmografie
• Sphere (1998)
Burt Reynolds
Ander rolle
Reynolds was ook ’n medeskrywer van die kinderboek Barkley Unleashed A Pirate, ’n storie oor "die belangrikheid van vasbyt, die wondere van vriendskap en die mag van die verbeelding".
Dustin Hoffman
Filmografie
• Runaway Jury (2003)
• I ♥ Huckabees (2004)
• Meet the Fockers (2004)
• Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events (2004)
• Stranger than Fiction (2006)
• The Holiday (2006)
• Perfume: The Story of a Murderer (2006)
• Mr. Magorium's Wonder Emporium (2007)
• Kung Fu Panda (2008)
• Last Chance Harvey (2008)
• Barney's Version (2009)
• Little Fockers (2010)
• Kung Fu Panda 2 (2011)
• Quartet (2012)
• Chef (2014)
Moraea crispa
Moraea crispa is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos en renosterveld is. Die spesie is endemies aan Noord-Kaap, Oos-Kaap, Wes-Kaap en die Vrystaat. Dit kom in die Bokkeveldeskarp, Calvinia tot by die Sederberg, Witteberg, Swartberge en die Baviaanskloofberge en die Karoo tot in die suidweste van die Vrystaat voor. Die populasie is stabiel.
Dustin Hoffman
Filmografie
• Boychoir (2014)
• The Cobbler (2014)
• The Program (2015)
• The Meyerowitz Stories (2017)
Kasteel van Montsoreau
Die Kasteel van Montsoreau (Chateau de Montsoreau) is 'n Renaissance-kasteel wat in die Loire-vallei in die stad Montsoreau in die weste van Frankryk geleë is, 250 kilometer van Parys af. Dit is die enigste van al die Loire-vallei wat in die Loire-rivierbedding gebou is. Sedert 2016 huisves die Kasteel van Montsoreau die Museum van Kontemporêre Kuns, wat gestig is deur die Franse versamelaar van kontemporêre kuns Philippe Méaille. Die versameling verteenwoordig die grootste uitstalling ter wêreld van die radikale konseptualistiese kunstenaars Art & Language.
Etimologie
Die kasteel van Montsoreau is vernoem na die rotsagtige gebou waarop dit gebou is, die berg Soreau (Latin: Monte Sorello / Mons Sorello).
Klassifikasies en beskermings
Die kasteel van Montsoreau word sedert 1862 deur die Franse Ministerie van Kultuur gelys as 'n historiese monument. Die Loire-vallei tussen Sully-sur-Loire en Chalonnes-sur-Loire, waaronder Montsoreau en die kasteel Montsoreau, is bygevoeg tot die UNESCO-wêrelderfenislys in 2000.
Geskiedenis
Dit is bekend dat Montsoreau die eerste kasteel is wat in die Loire-vallei gebou is. Dit is gebou deur Jean II de Chambes, die eerste raadgewer van Karel VII van Frankryk. Jean II de Chambes was ook die ambassadeur van Frankryk in Turkye en Venesië. Hy het die kasteel reg teen die oewer van die Loire gebou, soos die Venesiese paleise wat ongewoon is in Frankryk.
Argitektuur
Die argitektoniese styl is die oorgang tussen die middeleeuse argitektuur (militêr) en die Renaissance-argitektuur (koshuis). Die kasteel bestaan ​​uit 25 kamers, 23 oop kaggels en 6 trappe.
Scott Pembroke
Scott Pembroke (13 September 1889 – 21 Februarie 1951) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Two Sisters (1929), The Jazz Cinderella (1930), en Telephone Operator (1937).
Gymnosporia littoralis
Gymnosporia littoralis is 'n boom wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is inheems aan Java, Maleisië en Thailand.
Srivijaya
Srivijaya is 'n ryk wat vanaf die 6de tot die 13de eeu bestaan het. Sy sentrum was Palembang op Sumatra, hoewel Kedah op die skiereiland van Malakka soms as tweede sentrum gedien het. Srivijaya het die see rondom Sumatra en Malakka en sy belangrike handel beheers. Mense in Srivijaya was eers aanhangers van die Hinayana-Boeddhisme, maar later, dalk vanaf 8ste eeu het die Mahayana-weergawe oorsheers, hoewel daar seker ook reste van ouer gelowe soos die voorouerverering oorleef het.
Die ryk is bekend uit talle vermeldings in die Chinese literatuur, maar ook byvoorbeeld uit tekste van die Cola-dinastie (in 1005 en 1025). Srivijaya se mag het in die 11de eeu afgeswak, maar op sy hoogtepunt het dit 'n aansienlike deel van wat nou Indonesië en Maleisië is oorheers. Die aard en mate van sy mag en invloed is effens 'n omstrede saak. Sommige geleerdes praat van 'n talassokrasie: 'n see-ryk, ander geleerdes soos Jacq-Hergoualc'h betwyfel of die grip wat Srivijaya uitgeoefen het so ver gegaan het.
Daar is sewe inskripsies wat naby die ou Palembang gevind is en wat praat oor 'n koning Sri Jayanasa wat in 683 'n strafekspedisie van Palembang stroomopwaarts na die binneland gestuur het. I Ching het in 671 'n stad besoek waar hy ses maande Sanskrit gestudeer het en dit word aangeneem dat dit Palembang was. Later het hy nog vier jaar daar gewoon. Hy beskryf die stad as invloedryk, maar dit was dalk 'n oordrewe voorstelling. Hy het ook op pad na Indië Kedah besoek, wat op sy eerste reis dalk nog onafhanklik was maar by sy terugkeer onder die heerskappy van Srivijaya geval het.
In 695 het die Srivijaya diplomatieke betrekkings met China aangeknoop en in die begin van die 8ste eeu beheers dit Ligot, Takua Pa en ander state op die skiereiland. Panpan en Langasuka het ook onder Srivijaya se bewind gekom, maar die datum is nie bekend nie. Panpan in die 6de en 7de eeu gesante na die Chinese hof gestuur tot 635 toe en daar was Shivaïsme. Dit was dalk onder invloed van Srivijaya dat Boeddhisme daar ingevoer is.
Uit die tiende eeu is meer bekend. Tussen 960 en 983 bereik 8 gesantskappe uit Srivijaya die Chinese keiser se hof. Srivijaya erken -in teorie- die oppermag van die Chinese keiser en die keiser het groot belang om die goeie betrekkings te onderhou. Die Straat van Malakka is mos die kortste verbinding oor see met Indië. In 1003 vertel die gesante van Srivijaya selfs dat die maharadja 'n tempel gebou het om vir die Chinese keiser se gesondheid te kon bid. Die keiser skenk aan hulle 'n klok, wat Srivijaya se prestige verhoog het. Srivijaya het egter ook konflikte in hierdie tyd. In 992 vra hulle hulp van China omdat die Javane 'n inval uitgevoer het. En in 1016 voer hulle self 'n inval op Java uit.
In die elfde eeu (tussen 1079 en 1082) verskuif die sentrum van Palembang na Melayu aan die Jambu-rivier. Die rede is onduidelik, maar dit hang dalk saam met die verlies van die grip op die Straat van Malakka en die Orang Laut. Seerowery word opnuut 'n probleem, maar die presiese redes vir die neergang van Srivijaya is nie duidelik nie.
Zachary Abel
Zachary Abel (gebore 4 September 1980) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Forget Me Not (2009) en in die televisiereekse My Alibi (2008), Make It or Break It (2009), en The One 'N Done (2012).
Christopher Massey
Christopher Massey is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mary and Max (2009) en Beneath the Darkness (2011), en in die televisiereekse The District (2000) en Zoey 101 (2005).
Chandler Massey
Chandler Massey (gebore 10 September 1990) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente 16-Love (2012), Aquarians (2017), en Hide in the Light (2018), en in die televisiereeks Days of Our Lives (1965).
Deborah Findlay
Deborah Findlay (gebore 23 Desember 1947) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Vanity Fair (2004), Arthur Christmas (2011), en Jackie (2016).
Konstantyn VIII van Bisantium
Konstantyn VIII (Grieks: Κωνσταντῖνος Η΄, Konstantinos VIII; 960 – 11 November 1028) was van 15 Desember 1025 tot met sy dood in 1028 keiser van die Bisantynse Ryk. Hy was die seun van Romanos II en Theophano, en die jonger broer van die beroemde Basilius II, wat sonder kinders dood is en die bewind in sy hande gelaat het. Hy was die vorige 63 jaar in naam medekeiser. Hy het glad nie in die politiek, staat of weermag belanggestel nie. Sy kort bewind word beskou as ’n "ramp" wat gelei het tot die "verval van die ryk se militêre mag".
Vroeë lewe
Romanos is in 963 dood te midde van gerugte dat Theophano hom vergiftig het; Konstantyn was drie jaar oud. Hy en sy broer is in Maart 962 deur hul pa as medekeisers gekroon. Die weduwee Theophano het haarself se regent vir haar seuns aangestel en dadelik haar eie manne in die regering versamel. Sy het ’n verbondskap met Nikephoros II Phokas aangegaan. Nikephoros, ’n askeet wat twee keer so oud soos sy was, was die grootste militêre held van die ryk. In ruil vir haar hand het die kinderlose Nikephoros haar belowe om haar kinders en hul belange te beskerm. Hy is as keiser gekroon in die teenwoordigheid van sy medeheersers in naam, Konstantyn en Basilius. ’n Maand later is hy met hul ma getroud.
1992 Meksikaanse Grand Prix
Die 1992 Meksikaanse Grand Prix was 'n Formule Een-motorren wat op 22 Maart 1992 op die Autódromo Hermanos Rodríguez in Meksikostad gehou is.
Konstantyn VIII van Bisantium
Vroeë lewe
Ses jaar later is Nikephoros op Theophano se aansporing vermoor en haar minnaar Johannes I Tzimiskes is as keiser gekroon. Hy het belowe om met Theophano te trou, maar sy was toe die onderwerp van gissings en ’n geskinder. Die patriarg van Konstantinopel het geweier om Tzimiskes te kroon tensy hy met die keiserin wegdoen. Theophano is verban en Tzimises is gekroon, weer met Konstantyn en Basilius as medekeisers. Tzimises is toe getroud met Theodora, Konstantyn se tante.
Volwasse lewe
Ná die sluipmoord op Tzimiskes in Januarie 976 het Konstantyn en Basilius die mag oorgeneem. Hoewel die 16-jarige Konstantyn in naam medekeiser was, was Basilius duidelik die senior keiser as Basilius II. Konstantyn was as ’n jong man lank en grasieus, en hy was ’n uiters goeie ruiter. Hy het aan atletiek- en stoeikompetisies deelgeneem wat hy weer mode laat word het. Hy het ’n uitstekende stem en begrip van retoriek gehad. Hy was ’n fynproewer en ’n smulpaap. Hy het glad nie in politiek, die staat of die weermag belanggestel nie.
Keiser
Basilius II het ’n luisterryke loopbaan gehad en die bynaam "die Bulgare-uitwisser" gekry. Hy is op 15 Desember 1025 sonder kinders dood en Konstantyn, ’n wewenaar van 65, het as Konstantyn VIII die alleenheerser geword. Hy was teen dié tyd 63 jaar lank ’n medeheerser, maar was tevrede met die genot wat sy keiserlike status gebring het. Hy het perdgery en gejag en was konstant op soek na plesier en vermaak. As keiser het hy dié lewe voortgesit en die staatslewe sover moontlik vermy.
Teen die tyd dat hy keiser geword het, het hy chroniese jig gehad en kon hy skaars loop. Hy was uiters wreed; hy het die adel laat vervolg en ’n orgie van marteling gelas. Verblinding was ’n gewilde straf vir werklike en verbeelde misdade. Binne maande is Basilius se landswette onder druk van die Anatoliese aristokrasie laat vaar. Die begin van die Bisantynse Ryk se verval word verbind met Konstantyn se bestyging van die troon. Sy bewind is beskryf as ’n "algehele ramp" en die oorsaak van ’n "ineenstorting van die ryk se militêre mag".
Hy het vir korter as drie jaar regeer tot met sy dood op 11 November 1028.
Moraea vlokii
Moraea vlokii is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Montagu tot by die Swartberge voor. Dit het 'n voorkomsgebied van slegs 40 km² en word as seldsaam beskou.
Christine Finn
Christine Finn (1929 – 5 Desember 2007) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Thunderbirds Are GO (1966) en in die televisiereekse BBC Sunday-Night Theatre (1950) en Thunderbirds (1965).
Moraea viscaria
Moraea viscaria is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Inversium
Inversium is 'n boek wat deur Dr. François (Swys) Verster geskryf is.
Die Genre
Inversium pas nie perfek in enige subgenre van WF nie, maar kan dalk as “Wetenskaplike Fantasie” bestempel word.
Synopsies op flapteks
“Inversium – die eienaardige planeet wat nie regtig 'n planeet is nie, waar vreemde wesens woon, vreemder as wat op aarde voorkom, dog... hulle kom wel bekend voor. Ook vir hulle wat daar woon, is dinge verwarrend. Wie is die Lig, en wie is die Heks? Wat wil Ariel die Slagter en sy kamerade in die Klowe van Gamadrok gaan maak? Wat is die sending waarop die RorKin-tweeling gestuur word? Al wat seker is, is dat daar 'n agenda is – altans, beslis méér as een! In hierdie sage is niemand te vertrou nie, en is niks seker nie, want 'n horde monsteragtige kreature lê op loer. En nie almal is boorlinge van Inversium nie. Gelukkig is almal nie boos nie. Nie almal nie.”