cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Glen Lynden
Nuwe kerk
Bedford het in 1957 'n nuwe kerk in die sogenaamde tentstyl gekry, een van die vroeë voorbeelde van dié boustyl wat soos 'n veldbrand deur die land versprei het en waarvan voorbeelde in die onmiddellike omgewing die kerkgebou van die NG gemeente Stutterheim en NG gemeente King William's Town is. Die argiteksfirma was dié van Johannes Anthonie Smith en Douw Gerbrand Steenkamp, wat die ontwerp-argitek was. Ds. J.D. Thom het die hoeksteen gelê op 9 Augustus 1957 en die bouaannemers was Swart & Kemp (Edms.) Bpk.
Latere ontwikkelings
In 2012 berig die Ring van Albanie in sy herderlike brief aan gemeentes: "Die gemeentes Glen Lynden, Adelaide en Fort-Beaufort het onlangs besluit om nouer saam te werk en gaan voortaan as die Smaldeel NG Kerke hulle kragte saamspan in projekte wat hul andersins nooit alleen sou kon aanpak nie. Dit sluit jeugwerk, kinderdienste, huweliks- en gesinskampe, retraites en ander projekte in."
Chinua Achebe
Chinua Achebe (gebore Albert Chinụalụmọgụ Achebe, 16 November 1930 - 21 Maart 2013) was 'n Nigeriese romanskrywer, digter en kritikus. Sy eerste roman, Things Fall Apart, is die vooraanstaande en mees wyd gelese boek in Afrika-letterkunde. Hy is in 2007 bekroon met die Man Booker Internasionale Prys.
Belang
Achebe word beskou as die vader van die Afrika-roman in Engels en as een van die wêreld se gewildste skrywers. Van sy moderne Afrika-klassieke verhaal Things Fall Apart, wat in 1958 gepubliseer is, is meer as 10 miljoen kopieë wêreldwyd verkoop. Die boek is in 50 tale vertaal en is op talle lyste van belangrike boeke, insluitend in Noorweë (die Noorse Boekklub), Engeland (die voog en die waarnemer), Amerika (die lys Radcliff, die Amerikaanse openbare biblioteek) en Afrika (Beste Boeke van Afrika van die 20ste Eeu).
Achebe word ook beskryf as Afrika se grootste storieverteller. Baie boeke en essays is oor sy werk oor die afgelope vyftig jaar geskryf. In 1992 word hy die eerste lewende skrywer wat in die Everyman's Library-versameling verskyn, uitgegee deur Alfred A. Knopf. Sy 60ste verjaarsdag is by die Universiteit van Nigerië gevier deur "'n internasionale Wie is Wie in Afrika-letterkunde". Een waarnemer het opgemerk: "Niks soos dit het nog ooit in die Afrika letterkunde op enige plek op die vasteland gebeur nie."
Toekennings en eredoktorsgrade
Achebe het meer as 30 eretitels van universiteite in Engeland, Skotland, Kanada, Suid-Afrika, Nigerië en die Verenigde State ontvang, waaronder Harvard (1996), Brown (1998), Dartmouth College (1972), Southampton, Guelph (Kanada), Kaapstad (Suid-Afrika, 2002) en die Universiteit van Ife (Nigerië). In 2002 het hy die gesogte Vredeprys deur die Duitse boekhandel toegeken. In 2007 het hy die Man Booker-prys ontvang.
Omstredenheid
Achebe het nie geskroom homself oor omstrede onderwerpe uit te laat nie. In 1975 het hy in 'n lesing by Amherst die stereotipering in die roman Heart of Darkness deur Joseph Conrad gekritiseer, waarin hy ook Albert Schweitzer in sy kritiek betrek het. In 2012 het hy in sy boek ''There was a Country. A personal history of Biafra'' die bespreking rodom die Biafra-oorlog geopen. Dit was 'n burgeroorlog wat tussen 1967 en 1970 Nigerië in sy greep gehad het.
Mieliestronk
Mieliestronk, of Dugeot se Mieliestronk soos dit ook bekend staan, is 'n Afrikaanse webwerf wat ten doel het om kinders met hul skooltake te help. Op Mieliestronk word inligting oor spesifieke onderwerpe op 'n ensiklopediese maar informele wyse aangebied. Mieliestronk poog egter ook om mense te help wat hul algemene kennis wil opskerp. Die webwerf bestaan sedert 2001 en is vroeër deurlopend uitgebrei, maar dit word reeds verskeie jare lank nie meer aangevul of bygewerk nie. Mieliestronk se materiaal was in een stadium ook te koop en het in verskeie pakkette voorgekom.
In Desember 2011 is 'n kontrak beklink waarkragtens Mieliestronk deur die Naspers-filiaal Media24: Weeklikse Tydskrifte by die oorspronklike webmeester, G. (Ollie) Olwagen, oorgeneem is. Olwagen, wat 'n senior tydskrifjoernalis was tot met sy aftrede rondom die eeuwisseling, het die webwerf omstreeks 2001 begin en dit deur die jare op eie houtjie met weinig hulp opgebou tot waar dit mettertyd in skooltyd tot 44 000 klikke per dag ontvang het (tot 153 000 sogenaamde unieke besoeke per maand).
Ondanks Mieliestronk se stagnasie en veranderde internetpatrone, het die webwerf se hoofbladsy in 2017 – in "goeie skoolmaande" soos Februarie, Mei en Augustus – steeds nagenoeg of meer as 50 000 unieke besoeke per maand ontvang. Materiaal uit Mieliestronk is in verskeie skoolboeke opgeneem soos in die Platinum-reeks handboeke.
Nyldelta
Die Nyldelta word by die monding van die Nylrivier in Noord-Egipte gevorm, waar die rivier uitbrei, vertak en uiteindelik in die Middellandse See uitmond. Dit is met 'n oppervlakte van sowat 24 000 vierkante kilometer een van die grootste rivierdeltas ter wêreld en strek van die hawestad Alexandrië in die weste tot by Port Said in die ooste. Die delta beslaan sowat 240 kilometer van die Mediterreense kuslyn en strek 160 kilometer suidwaarts na die binneland, waar dit naby die hoofstad Kaïro begin. Die delta is 'n vrugbare landboustreek.
Vorm en samestelling
Die Nyldelta word as 'n boogvormige delta geklassifiseer en lyk op satellietfoto's na 'n driehoek of lotusplant. Die buitekante van die delta word deur erosie bedreig, en 'n aantal strandmere wys 'n stygende soutgehalte weens hulle geleidelike verbinding met die Middellandse See.
Met die oprigting van die Aswandam by die Nassermeer in die jare 1960 tot 1971 begin die situasie in die Nyldelta dramaties verander. Aangesien die Nyl nie meer sy jaarlikse voorraad voedingstowwe en afsaksels uit die binnelandse gebiede aan die delta kan voorsien nie (dit word grotendels deur die dam teruggehou), neem die kwaliteit van die bodem in die oorstromingvlaktes geleidelik af. Die Nyldelta groei nou ook nie meer nie, maar verloor danksy die branding van die see steeds meer van sy oppervlakte. Die vrugbare boonste laag van die bodem kan in die vlaktes van die delta 'n diepte van tot by 21 meter bereik, tog moet tans steeds groter hoeveelhede kunsmis gebruik word.
Geskiedenis
Die Nylrivier het die gebied eeue lank met sy jaarlikse vloed van vrugbare bodem voorsien, tog is met die oprigting van die Aswan-dam 'n einde aan hierdie natuurverskynsel gemaak.
Antieke geskiedrolle, onder meer van Plinius, verwys na sewe takriviere van die Nyl in die delta: Van oostelike na westelike rigting het die Nyl vertak in die Peloesiakiese, Tanitiese, Mendesiaanse, Phatnitiese, Sebbenitiese, Bolbitynse en Canopiese takrivier. Weens die oorstromingsbeheer en die veranderde reliëf het net twee oorgebly: die Damiëtta in die ooste en die Rosetta in die weste van die delta.
Die sogenaamde Rosettasteen, wat in 1799 in die delta se hawestad Rosetta gevind is, het danksy sy tweetalige teks die ontsyfering van die Oud-Egiptiese hiërogliewe moontlik gemaak.
Bevolking
Die oorgrote meerderheid van Egipte se 77,5 miljoen mense is in die Nyldelta gekonsentreer. Buite die groot stede oorskry die bevolkingsdigtheid soms 1 000 mense per vierkante kilometer. Alexandrië is met 'n geskatte bevolking van meer as 3,7 miljoen die grootste stad in die Nyldelta. Ander groot stede sluit Damiëtta, Port Said, Tanta, Banhâ, az-Zaqaziq en Kafr-ash-Shaykh in.
Landbou
Die omgewing van die Nyldelta is 'n belangrike verskaffer van katoen vir die wêreldmark.
Flora en fauna
duimnael|regs|200px|Seeswaeltjies Tydens die herfs oorheers die rooi kleur van lotusplante groot dele van die delta. Die lotusplant is die tipiese plant van die Neder-Nyl, terwyl die Bo-Nyl vir sy papirus bekend staan, alhoewel dit nou al hoe meer skaars geword het. Die Nyldelta was in die antieke tydperk een van die sentrums van die papirusbedryf.
Duisende watervoëls het hulle winterkwartiere in die delta.
Klimaat
Die Nyldelta het 'n Mediterreense klimaat, wat deur baie swak reënval gekenmerk word - die gemiddelde is 100 tot 200 millimeter per jaar (veral wintereën). Die somers is baie warm en bedompig, met gemiddelde temperature van 30 °C in Julie en Augustus, terwyl die uiterstes sowat 48 °C kan wees. Wintertemperature daal tot tussen 5 en 10 °C.
Argeologie
duimnael|regs|250px|Die bouvalle van Tanis duimnael|links|250px|Die moderne Alexandrië, soos gesien vanuit Quitbay se sitadel Die Nyldelta is 'n belangrike argeologiese terrein, alhoewel hier nog min opgrawings gedoen is. Tans konsentreer die argeologiese navorsing veral op die antieke stad Tanis in die noordoostelike deel van die Nyldelta (wat in die Bybel ook Soan genoem word - sien Numeri 13:20). Die bloeityd van Tanis strek van die 21ste dinastie, toe dit as die Noord-Egiptiese hoofstad dien, tot in die Romeinse tyd. Van die pragtige geboue het net ruïnes oorgebly, tog kan 'n mens hier nog steeds die strukture van 'n groot tempelterrein en 'n Egiptiese nekropolis bewonder.
Daar is eweneens min oorblyfsels van die antieke Alexandrië, een van die grootste metropole in die Hellenistiese wêreld en die Romeinse Ryk, aangesien groot dele van die koninklike en burgerlike stadswyke deur aardbewings verwoes is en in die see versink het. Daarnaas het ook die vinnige groei van die stad daartoe gelei dat min van die historiese geboue bewaar gebly het. Tans konsentreer die opgrawings hier op die gebied van Kom al Dikka, met die antieke teater en die ruïnes van die Romeinse badhuis as die belangrikste besienswaardighede.
Terwyl die grootste deel van die antieke stad benede die moderne Alexandrië lê, wat argeologiese navorsing uiters moeilik maak, wek die paleis uit die Griekse tydperk, wat in die Middellandse See versink het, die belangstelling van onder meer Franse maritieme argeoloë.
Uitlaatgas
Die uitlaatgasse bestaan gewoonlik uit die volgende:
Einar Juhl
Einar Juhl (8 April 1896 – 1 Junie 1982) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Han, hun og Hamlet (1932), Far til fire i byen (1956), Far til fire og onkel Sofus (1957), en Far til fire med fuld musik (1961).
Volksrepubliek Toewa
Die Volksrepubliek Toewa (Tiwaans: Тьʙа Arat Respuʙlika, Toewa Arat Respoeblika, Russies: Тувинская Народная Республика; 1921–1944), ook bekend as Tannoe Toewa, was 'n gedeeltelik erkende onafhanklike staat in die gebied van die voormalige protektoraat Toewa van die Russiese Ryk. Dit was ’n satellietstaat van die Sowjetunie en is nou die Republiek Tiwa in die Russiese Federasie.
Geskiedenis
Die gebied waar die huidige Russiese republiek lê, het voorheen as Oerjanchai bekendgestaan. Tot 1911 is dit beskou as ’n ondergeskikte uitbreiding van Buite-Mongolië, wat weer deel was van China onder die Qing-dinastie. In 1911, die jaar van die Chinese Rewolusie, het die tsaar van Rusland ’n seperatistebeweging onder die Toewane begin. Op 15 Februarie 1912 het die plaaslike elite Toewa tot 'n onafhanklike land verklaar met die wens dat die opperste geestelike leier die staatshoof sou wees.
In April 1914 het Toewa 'n protektoraat van Rusland geword en die Russiese administratiewe sentrum Belotsarsk (die huidige hoofstad Kizil) is gestig. Die Russe het Toewa nie as deel van Buite-Mongolië beskou nie. Die Chinese regering het nooit sy aanspraak op Oerjanchai of Buite-Mongolië laat vaar nie, en tegnies maak die Republiek China in Taiwan steeds aanspraak daarop.
Ná die Russiese Rewolusie van 1917 het kommunistiese troepe Toewa in Januarie 1920 beset. Die chaos wat met dié tydperk gepaard gegaan het, het die Toewane kans gegee om hulle onafhanklikheid te verklaar. Op 14 Augustus 1921 het die Bolsjewiste ná 'n referendum 'n volksrepubliek uitgeroep wat ook in die volksmond as Tannoe Toewa bekend was. Die hoofstad Belotsarsk (Белоцарск) se naam is in Kizil ("rooi" in Turkse tale) verander (Russiese transliterasie: Кызыл). 'n Verdrag tussen die Sowjetunie en die Volksrepubliek van Mongolië in 1926 het die land se onafhanklikheid bevestig. Geen ander lande het dit amptelik erken nie.
Toewa se premier was Donduk Kuular. Hy het Boeddhisme die staatsgodsdiens gemaak en het probeer om setlaars en propaganda uit Rusland te beperk. Hy het ook probeer om bande met Mongolië te vestig. Rusland het ál meer onthuts geraak daaroor en in 1929 is Kuular in hegtenis geneem en later tereggestel. In Rusland is vyf lede van die Kommunistiese Universiteit van die Werkers van die Ooste (KUTV), dieselfde groep wat Kuular tereggestel het, in 1930 aangestel as buitengewone kommissarisse vir Toewa. As troue ondersteuners van Josef Stalin se regering het hulle Toewa se Kommuniste Party van ongeveer 'n derde van sy lede gesuiwer en kollektivisme op die tradisioneel nomadiese land afgedwing.
Die nuwe regering het Boeddhisme en sjamanisme in Toewa probeer uitwis. Die pogings om die nomadiese leefstyl uit te roei was minder suksesvol. 'n Sensus in 1931 het aangetoon dat 82,2% van die Toewane steeds nomades was. Salchak Toka, een van die kommissarisse, is in 1932 aangestel as algemene sekretaris van die Toewaanse Volksrevolusionêre Party. Hy het tot met sy dood in 1973 die mag behou.
Toewa het op 25 Junie 1941, drie dae ná die Sowjetunie, by die Geallieerdes in die Tweede Wêreldoorlog aangesluit. Op 11 Oktober 1944, met die instemming van Toewa se parlement, is die land in die USSR opgeneem as die Toewaanse Outonome Oblast in die Russiese SFSR), alhoewel daar nie 'n stemming oor die aangeleentheid was nie. Die titel eerste sekretaris van die Kommunistiese Party in Toewa is aan Toka gegee. Toewa was van 10 Oktober 1961 tot 1992 'n outonome republiek, die Toewaanse Outonome Sosialistiese Sowjetrepubliek, in die RSFSR.
Hoewel gesprekke oor die herstel van die soewereiniteit van die huidige Republiek Tiwa plaasgevind het, het dit nog op niks uitgeloop nie. Redes hiervoor sluit in die republiek se afhanklikheid van die Russiese ekonomie en die russifisering van die bevolking.
Aken
Aken (Duits Aachen, afgelei van Oud-Germaans Ahha „water“, Latyns Aquae Grani of Granni, later Aquisgranum, Frans Aix-la-Chapelle, Nederlands Aken, Luxemburgs Oochen, Öcher Platduits: Oche) is 'n selfregerende stad in die Duitse deelstaat Noordryn-Wesfale. Sedert 1890 is dit die mees westelike Duitse stad met meer as 100 000 inwoners. Aken het vandag 'n bevolking van naastenby 260 000.
Die stad se geskiedenis dateer terug tot in die Jong-Steentydperk. Aken staan bekend vir sy ryk kulturele en boukundige erfenis en belangrike gebeurtenisse soos die toekenning van die Karlspreis.
Danny Thomas
Danny Thomas (6 Januarie 1912 – 6 Februarie 1991) was 'n Amerikaanse vervaardiger, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Jazz Singer (1952) en in die televisiereekse Make Room for Daddy (1953), Mod Squad (1968), en Make Room for Granddaddy (1970).
Tolga Safer
Tolga Safer (gebore 26 Junie 1982) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Harry Potter and the Goblet of Fire (2005) en American Assassin (2017), en in die televisiereeks Spotless (2015).
Ben Deeley
Ben Deeley (22 Januarie 1878 – 23 September 1924) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente East Lynne (1916), In Pursuit of Polly (1918), Victory (1919), en The Cyclone Rider (1924).
Paradysvlieëvanger
Die paradysvlieëvanger (Terpsiphone viridis) is 'n kleurryke vlieëvanger wat wydverspreid in Suidelike Afrika voorkom, behalwe in hoërliggende en droër dele.
Identifikasie
Mediumgrootte, donkerblou kop met okerkleurige bolyf. Die mannetjie het twee lang stertvere.
Habitat
Rivier- en kuswoude asook digte bosse in savanne, tuine en eksotiese plantasies.
Verspreiding
Wydverspreid in suidelike Afrika maar kom ook in suidwestelike Arabië voor.
Geluid
Kort, ritmiese roep, tseek tseek krrr krrr
Robinson Crusoe
Robinson Crusoe is ’n roman deur Daniel Defoe wat die eerste keer op 25 April 1719 gepubliseer is. Volgens die eerste uitgawe was die hoofkarakter, Robinson Crusoe, die skrywer en dit het baie mense laat dink hy was ’n regte persoon en dat die boek ’n reisverhaal met ware gebeure is. Dit is uitgegee onder die volle titel ''The Life and Strange Surprizing Adventures of Robinson Crusoe, Of York, Mariner: Who lived Eight and Twenty Years, all alone in an un-inhabited Island on the Coast of America, near the Mouth of the Great River of Oroonoque; Having been cast on Shore by Shipwreck, wherein all the Men perished but himself. With An Account how he was at last as strangely deliver'd by Pyrates''.
Die boek was in brief-, bieg- en onderrigvorm en is aangebied as die outobiografie van die titelkarakter (wie se geboortenaam Robinson Kreutzner was) – ’n skipbreukeling wat byna 30 jaar op ’n afgeleë tropiese eiland naby Trinidad deurbring en kannibale, gevangenes en muiters teëkom voordat hy eindelik gered word.
Die storie word dikwels beskou as geskoei op die lewe van Alexander Selkirk, ’n Skotse agtergelate matroos wat vier jaar lank op ’n eiland in die Stille Oseaan, "Más a Tierra" (nou deel van Chili en vanaf 1966 bekend as Robinson Crusoe-eiland), gebly het. Verskeie ander letterkundebronne is egter ook al voorgestel.
Ondanks sy eenvoudige vertelstyl is Robinson Crusoe goed in die letterkundewêreld ontvang en dit word dikwels beskou as die begin van realistiese fiksie as ’n letterkundige genre. Voor einde 1719 is die boek al vier keer herdruk en dit het een van die wyds gepubliseerde boeke in die geskiedenis geword. Talle opvolge en aanpassings vir die verhoog, silwerdoek en TV het al die lig gesien.
Verhaal
Crusoe (die van is ’n aangepaste vorm van die Duitse van "Kreutzner") vertrek in Augustus 1651 teen sy ouers se wil op ’n vaart van Hull af en beland in ’n storm. Sy skip strand, maar sy liefde vir die see bly so sterk dat hy op nog ’n vaart gaan. Dié reis eindig ook in ’n ramp toe die skip deur seerowers oorgeneem en Crusoe as ’n slaaf weggevoer word. Twee jaar later ontsnap hy in ’n boot saam met ’n seun, Xury, en word gered deur die kaptein van ’n Portugese skip aan die weskus van Afrika wat op pa na Brasilië is. Crusoe verkoop Xury aan die kaptein en met laasgenoemde se hulp skaf hy ’n plantasie aan.
Jare later sluit Crusoe by ’n ekspedisie aan om slawe van Afrika af te ontvoer, maar sy skip strand op 30 September 1659 in ’n storm sowat 40 myl (64 km) van ’n eiland af (wat hy the Island of Despair noem) – naby die mond van die Orinocorivier. Die besonderhede van die eiland is waarskynlik geskoei op die Karibiese eiland Tobago, want dié eiland lê naby die Venezolaanse kus en die mond van die Orinocorivier, binne sig vanaf Trinidad.
Net hy en drie diere, die kaptein se hond en twee katte, oorleef die stranding. Ondanks sy paniek gaan haal hy wapens, gereedskap en ander voorraad van die skip af voordat dit uitmekaarskeur en sink. Hy bou ’n omheinde habitat naby ’n grot. Deur merke op ’n houtkruis te maak skep hy ’n kalender. Met gereedskap van die skip af en sommige wat hy self maak, jag hy, groei gort en rys, droog druiwe om rosyne van te maak, en leer om potte te maak en bokke groot te maak. Hy maak ook ’n klein pappegaai mak. Hy lees die Bybel en word godsdienstig; hy bedank God vir sy lot omdat hy niks kortkom behalwe menslike geselskap nie.
Jare gaan verby en Crusoe vind uit plaaslike kannibale besoek soms die eiland om gevangenes te vang en eet. Hy beplan eers om hulle dood te maak vir so ’n verfoeilike daad, maar besef later hy het geen reg nie omdat die kannibale nie weet hulle pleeg ’n misdaad nie. Hy droom daarvan om een of twee diensknegte te kry deur gevangenes vry te laat; toe ’n gevangene ontsnap, help Crusoe hom en noem hom "Friday" omdat hy op dié dag sy verskyning gemaak het. Crusoe leer hom Engels en kersten hom.
Toe nog kannibale op die eiland aankom om aan ’n fees deel te neem, maak hy en Friday die meeste van hulle dood en red twee gevangenes. Een is Friday se pa en die ander ’n Spanjaard wat Crusoe vertel van ander Spaanse skripbreukelinge op die vasteland. ’n Plan word gemaak waarvolgens die Spanjaard en Friday se pa na die vasteland sal terugkeer en die ander terugbring sodat hulle ’n skip kan bou en na ’n Spaanse hawe kan vaar.
Voor die Spanjaarde se terugkeer verskyn ’n Britse skip; muiters het dit oorgeneem en beplan om die kaptein op die eiland te los. Crusoe en die kaptein gaan ’n ooreenkoms aan; hy help die kaptein en lojale matrose om die skip terug te neem en die ergste muiters op die eiland agter te laat. Voordat hulle na Engeland vertrek, wys Crusoe die muiters hoe hy op die eiland oorleef het en sê daar sal nog mans kom.
Op 19 Desember 1686 verlaat Crusoe die eiland en op 11 Junie 1687 kom hy in Engeland aan. Hy vind uit sy familie het gedink hy is dood en dat hy niks van sy pa geërf het nie. Hy vertrek na Lissabon om die wins van sy plantasie in Brasilië terug te eis. Hy kry so ’n groot fortuin. Friday vergesel hom en op pad terug beleef hulle nog een groot avontuur saam toe hulle teen uitgehongerde wolwe veg terwyl hulle die Pireneë kruis.
Bronne
duimnael|180px|’n Standbeeld van Robinson Crusoe by Alexander Selkirk se geboorteplek, deur Thomas Stuart Burnett.
Baie mense glo die verhaal is geskoei op die lewe van Alexander Selkirk, ’n Skotse matroos wat op ’n eiland in die Stille Oseaan met die naam "Más a Tierra" agtergelaat is en in 1709 deur Woodes Rogers se ekspedisie gered is. Dié eiland is nou deel van Chili en is in 1966 herdoop na Robinson Crusoe-eiland. Die tyd stem egter nie ooreen nie.
duimnael|links|’n Boek oor Alexander Selkirk.
Selkirk is ook op eie versoek op die eiland agtergelaat, terwyl Crusoe ’n skipbreukeling was; die eilande verskil; Selkirk het die hele tyd alleen op die eiland gebly, terwyl Crusoe metgeselle gevind het; Selkirk het vier jaar lank op sy eiland gebly, nie 28 jaar nie. Verder maak die gedetailleerde en interessante gedagtes van Crusoe ’n groot deel van Defoe se roman uit – bedrywighede en dade wat ver verhewe is bo Rogers se basiese beskrywing van Selkirk wat net ’n paar bladsye beslaan. ’n Mens moet egter nie vergeet nie dat Defoe gemaak het of hy die redakteur van die storie was en dat die werklike skrywer "Robinson Crusoe" was: ’n regte mens wat in 1719-'20 nog gelewe het.
Nog ’n moontlike bron is Ibn Tufail se Hayy ibn Yaqdhan, ’n 12de-eeuse filosofiese roman wat op ’n onbewoonde eiland afspeel. Dit is in die halfeeu voor Defoe se roman verskeie kere in Latyn en Engels vertaal.
Nog ’n bron vir Defoe se roman kan Robert Knox se weergawe wees van sy ontvoering in 1659 deur die koning van Ceylon in "An Historical Account of the Island Ceylon". In sy 2003-boek In Search of Robinson Crusoe sê Tim Severin die vertelling deur Henry Pitman in ’n kort boek oor sy ontsnapping uit ’n Karibiese strafkolonie en die gevolglike stranding en avonture op ’n onbewoonde eiland is die inspirasie vir die verhaal. Severin bespreek ook nog ’n gepubliseerde geval van ’n man net bekend as Will, van die Miskito-volk van Sentraal-Amerika, wat aanleiding kon gegee het tot die uitbeelding van Friday.
Arthur Wellesley Secord ontleed in sy Studies in the narrative method of Defoe (1963: 21–111) die verhaal van Robinson Crusoe en gee ’n lys van moontlike bronne vir die storie; hy verwerp die algemene teorie dat Selkirk se storie die enigste bron van Defoe se verhaal was.
Ontvangs en opvolge
Die term "Robinsonade" is geskep om die genre van stories soortgelyk aan dié van Robinson Crusoe te beskryf.
Dylan Penn
Dylan Penn (gebore 13 April 1991) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Condemned (2015), Elvis & Nixon (2016), Tramp (2019), en Flag Day.
Anton Hartman
Prof. Anton Carlisle Hartman (Geduld, Springs, Suid-Afrika, 26 Oktober 1918 – Johannesburg, Suid-Afrika, 3 Februarie 1982) was ’n dirigent, uitsaaipersoonlikheid, musiekadministrateur en die laaste nagenoeg vier jaar van sy lewe hoogleraar in musiek aan die Universiteit van die Witwatersrand.
Hy was onder meer musiekdirekteur van die SAUK, van 1964 tot 1967 voltydse dirigent van die uitsaaikorporasie se simfonieorkes, voorsitter van die FAK se musiekkommissie, musiekadviseur van die Operavereniging van Suid-Afrika (Opsa) en lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. Hy het hom in besonder beywer vir die werke van Suid-Afrikaanse komponiste en die opvoering van operas in Afrikaans. As een van die veelsydigste en bekendste dirigente in Suid-Afrika het hy in later jare gereeld met al die vernaamste orkeste in die land saamgewerk. Die eerste uitvoerings van groter werke deur nie minder nie as 18 van die voorste Suid-Afrikaans komponiste is deur hom behartig. Ook het hy die musiekpatronaat van die SAUK uitgebrei deur gereeld nuwe werke by Suid-Afrikaanse skeppende musicic te bestel.
Herkoms en opleiding
duimnael|links|180px|Sertifikaat van bywoning van die Internasionale Somer-akademie in [[Salzburg, 1950.]] Hartman was die derde oudste kind van Stephanus Lionel Hartman en sy vrou, Maria Barbara van Ryneveld, 'n niggie van die vlieënier sir Pierre van Ryneveld. Die grondslag vir Hartman se wye belangstelling in die toonkuns is in sy ouerhuis gelê waar sy moeder, 'n kranige pianste, haar liefde vir musiek aan die hele gesin oorgedra het. Hartman het lewenslank op die Rand gewoon en gewerk.
Oorsese studie
duimnael|regs|250px|'n Dirigeerklas in 1947. Anton Hartman, [[Hannes Uys, Albert Coates, Blanche Gerstman en Ernest Fleischmann.]]
Hy kon sy studie in dirigering, komposisie, viool en klavier in Europa voortsit onder leermeesters soos Clemens Krauss, Felix Prohaska en Igor Markevitch nadat hy in 1949 die Melanie Pollak-beurs van die Universiteit van die Witwatersrand gewen het. Tesame met staatsondersteuning kon hy in 1950/'51 in Wene, Oostenryk, studeer en in aansluiting ook in Londen en Salzburg studeer het. In 1950 en 1951 is hy tydens die Internasionale Somer-Akademie in laasgenoemde stad as die beste dirigeerstudent aangewys. In 1953 en weer in 1955 het hy as gasdosent by die Somer-Akademie opgetree en is ook genooi om as gasdirigent in Wene, Hamburg en Salzburg (waarheen Markevitch hom in 1953 en weer in 1955 as dirigeerassistent genooi het) saam met bekende orkeste op te tree. In later jare sou talle soortgelyke uitnodigings volg, onder meer in 1966 toe hy die Santa Cecilia-orkes in die Forum Romanum, Rome, gedirigeer het.
Loopbaan by die SAUK
duimnael|regs|200px|Hartman ontmoet [[Igor Strawinski in 1962 op die Jan Smuts-lughawe.]]
Die SAUK het Hartman in 1952 (of 1951) as hulpdirigent van hul destydse radio-orkes aangestel en in 1953/'54 kon hy tydens die totstandkoming van die vergrote radio-simfonieorkes ’n belangrike rol speel, nadat die Johannesburgse Simfonieorkes tot niet gegaan het. Vier jaar later het hy tydens die Johannesburg-fees ’n uitvoering van In die droogte deur John Joubert gedirigeer. Dis aangebied deur die Nasionale Operavereniging, wat in 1955 gestig is, en die Operavereniging van Suid-Afrika, gestig in 1957, wat in laasgenoemde jaar saamgesmelt het as die Suid-Afrikaanse Operafederasie. Met die inwyding van die Johannesburgse Stadskouburg in 1962 was hy die dirigent van ’n Afrikaanse opvoering van Die verhale van Hoffman (Jacques Offenbach).
Dr. Jan Schutte, eertydse direkteur-generaal van die SAUK, skryf in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek, deel V: "Die bevordering van Suid-Afrikaanse musiek – met Afrikaanse musiek steeds vooropgestel – was vir Hartman 'n roeping, 'n ideaal, wat hom sy lewe lank bygebly het. Hy het dit tot 'n vaste beginsel gemaak om, waar moontlik, die werk van 'n Suid-Afrikaanse komponis in sy programme in te sluit." Deur Hartman se toedoen is talle opdragte gegee aan Suid-Afrikaanse komponiste, onder wie Arnold van Wyk, Stefans Grové, Hubert du Plessis, Gideon Fagan, Graham Newcater, Peter Klatzow en Hans Roosenschoon. Meesal was hy dan ook dirigent tydens die eerste uitvoerings van dié werke. Asterion, die eksperimentele eletroniese radio-opera van Henk Badings (op 'n teks van NP van Wyk Louw) en Badings se toonsetting van "Die bloeddorstige jagter" van G.A. Watermeyer het albei deur Hartman se toedoen tot stand gekom.
Ter wille van die bevordering van uitvoerende musiek en veral die aansporing van jong musici was hy in 1970 die voorspraak vir die jaarlikse SAUK-musiekprys, wat om die beurt toegeken is vir klavierspel en ander instrumente of sang. Dit is al gou gekoppel aan ’n verdere prys wat geskenk is deur Samro onder dr. Gideon Roos se leiding.
Vir die grootste gedeelte van sy lewe (van 1937 tot 1977) was Hartman in diens van die SAUK. Schutte skryf: "As hoof van die afdeling musiek was dit in 'n groot mate hy wat beslag gegee het aan 'n beleid van berekende ewewig in die beplanning en aanbieding van programme, met die onderliggende doelstelling om belangstelling en waardering vir musiek, en veral Afrikaanse musiek, by die luistergemeenskap aan te wakker." Hartman was die stukrag agter die samesnoering van die onderskeie streeksorkeste tot een simfonieorkes, wat van 1971 af as die Nasionale Simfonieorkes van die SAUK bekendgestaan het. Hy was ook medeverantwoordelik vir die totstandkoming van die Junior Orkes van die SAUK.
Sy skakeling as musiekhoof van die SAUK met buitelandse uitsaai-instansies, dirigente en kollegas in die musiekwêreld het bygedra om in die buiteland 'n beter begrip van Suid-Afrika se musieklewe te vestig. Hartman het dan ook besoeke aan Suid-Afrika deur musici soos Igor Strawinski, Henk Badings en Karlheinz Stockhausen bewerkstellig.
Musikale opvoeding
Die jeug het 'n voorrangplek in sy musiekbenadering ingeneem, hetsy jong musici vir wie opleidings- en ander geleenthede geskep moes word, of jong mense wat ingelei moes word in die wondere van die musiek. In die 1960's en vroeë '70's het hy sy verbintenis met die FAK, as voorsitter van die musiekkomitee sedert 1953, gebruik om in verskeie Suid-Afrikaanse stede en dorpe en ook in Suidwes-Afrika kursusse oor skoolmusiek van stapel te stuur. Deur orkesbesoeke aan skole het duisende leerlinge die eerste keer met lewende orkesmusiek kennisgemaak.
Hy het in 1970, as erelid van die Suid-Afrikaanse Vereniging van Musiekonderwysers, 'n deurslaggewende rol begin speel in die aanbieding van orkeskursusse tydens spesiale orkeskampe vir kinders. By dié geleenthede het hy as adviseur en soms musiekdirekteur opgetree.
Hoogleraar aan Wits
Ná sy aftrede met pensioen uit die SAUK se diens in 1977, het hy 'n professoraat aan die Universiteit van die Witwatersrand aanvaar, waar hy as hoof van die departement musiek met geesdrif aan 'n akademiese loopbaan begin bou het. Dié pos sou hy tot sy dood beklee.
Eerbewyse
In 1962 het die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns sy erepenning vir musiek aan Hartman toegeken en in 1968 het die Universiteit van Stellenbosch hom met die toekenning van 'n eredoktorsgraad vereer wat in 1975 deur 'n soortgelyke eerbetoon deur die Universiteit van die Witwatersrand gevolg is. Hy het die onderskeiding geniet om die SAUK-orkes op verskeie feesgeleenthede te dirigeer, onder meer die inwyding van die Aula en die Amfiteater van die Universiteit van Pretoria.
In 1977 het hy 'n Artes van die SAUK ontvang en in 1979 die Halfeeufeesgedenktoekenning van die FAK. Nadoodse eerbewyse in 1982 was die Goue Erepenning vir Volksdiens deur die FAK en die erepenning vir die bevordering van musiek deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. 'n Straat in die Johannesburgse voorstad Vorna Valley is na hom genoem.
Waardering
Dr. Schutte skryf: "Hartman was avontuurlik, ondernemend en doelgerig in die nastreef van sy ideale. Hy het hoë waarde geheg aan professionele integriteit en was daarby 'n toegewyde, gedissiplineerde werker, maar nie sonder 'n sin vir ewewig in sy leefwyse nie. Hy was 'n innemende mens met 'n eiesoortige humorsin. Ten spyte van die ernstige en pynlike aard van sy siekte het hy tot die einde sy taak met geesdrif voortgesit. Die omvang en waarde van sy bydrae tot die musiekontwikkeling en -waardering in Suid-Afrika is uniek in die musiekgeskiedenis van dié land."
Gesinslewe
Prof. Hartman is op 1 Julie 1944 getroud met die sopraan Josina Wilhelmina (Jossie) Boshoff, wat saam met hom in Wene studeer het. Sy is in 1983 oorlede is. Geen kinders is uit die huwelik gebore nie. Hartman se stokperdjies was sport, reis en lees.
Arbil
Arbil (Koerdies: ھەولێر, Arabies: أربيل‎, Aramees: ܐܪܒܝܠ, Turks: Erbil) is 'n stad in die noorde van Irak. Dit het in 2009 'n bevolking van 1 293 839 gehad en is die vierde grootste stad van die land ná die hoofstad, Bagdad, Basra en Mosoel. Arbil is die hoofstad van die Irakse Koerdistan en is geleë noordwes van Sulaymaniyah en oos van Mosoel, asook net oos van die grens met Sirië, suid van Turkye en wes van Iran.
Yoshiaki Sato
Yoshiaki Sato (gebore 19 Junie 1969) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Douglas Adams
Douglas Noel Adams (11 Maart 1952 - 11 Mei 2001) was 'n Engelse skrywer van romans, essays, draaiboeke en toneelstukke. Adams het die grootste bekendheid verwerf vir sy radio-drama en roman The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, wat uiteindelik ontwikkel is in 'n populêre reeks van vyf boeke (wat hy nietemin 'n "trilogie" genoem het). Dit is verder ook aangepas as televisiereeks, 'n verskeidenheid toneelstukke, grafiese roman, rekenaarspeletjie en vollengte film (2005).
Behalwe vir sy romans het Adams ook drie stories vir die televisiereeks Doctor Who geskryf.
Benny Juhlin
Benny Juhlin (9 September 1925 – 7 Januarie 2010) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tag til marked i Fjordby (1957), Fem mand og Rosa (1964), en Det var en lørdag aften (1968).
Bill Thompson (stemakteur)
Bill Thompson (8 Julie 1913 – 15 Julie 1971) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Alice in Wonderland (1951), Peter Pan (1953), Lady and the Tramp (1955), en Sleeping Beauty (1959).
Metaalhaan (astrologie)
Die Metaalhaan (辛酉, xīnyǒu) is die 58ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die agtste Hemelstam (辛, xīn; die element Metaal en Jin) met die 10de Aardtak (酉, yǒu), gesimboliseer deur die Haan (鷄, jī).
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Metaalhaanjaar het in 1981 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 5 Februarie 1981 tot 24 Januarie 1982.
Metaalhaanjare
Die volgende jare is Metaalhaanjare:
Muiskleurwindswael
Die muiskleurwindswael (Apus bradfieldi) is 'n gelokaliseerde, algemene, amper-endemiese standvoël en nomade. In Engels staan die voël as die Bradfield's swift bekend.
Voorkoms
Die voël is 17 cm lank en 33 – 50 g groot. Die voël is grys- of warm bruin met 'n geskubde borskant. Dit is gewoonlik ligter van kleur as die Europese windswael of die swartwindswael. Die hoof- en byslagvere is eenvormig terwyl die slagvere donkerder as die lyf is.
Verspreiding
Daar is twee subspesies: Die muiskleurwindswael is in beide hierdie streke 'n standvoël.
Status
Die muiskleurwindswael het 'n wye verspreidingsgebied en is daarom nie kwetsbaar (vir uitsterwing) nie. Die grootte van die bevolking is nie gekwantifiseer nie, maar daar is geen rede om te glo dat die spesie se getalle kwyn nie. Vir die rede word dit deur die IUBN-rooilys as 'n veilige spesie geklassifiseer.
Willem Kloos
Willem Johannes Theodorus Kloos (6 Mei 1859, Amsterdam – 31 Maart 1938, Den Haag) was 'n Nederlandse digter en belangrike Tagtiger.
Jeug
Kloos is gebore as die seun van die kleremaker Johannes Kloos, wie se eerste vrou Anna Cornelia Amelse was. Sy moeder is in 1860 oorlede. Sy vader het in 1861 hertrou. Kloos het vanaf 1879 klassieke letterkunde aan die Gemeentelijke Universiteit van Amsterdam gestudeer en 'n kandidaatstitel in 1884 behaal. Hy het tydens sy studentejare vir Jacques Perk leer ken; laasgenoemde se poësie het hy na sy dood aangepas en uitgegee. Die inleiding wat Kloos vir die 1882-uitgawe van Perk se werke geskryf het word beskou as die manifes van die Beweging van Tachtig. In 1880 het hy in die tydskrif Nederland gedebuteer met die gedig Rhodopis. Kloos se gedigte uit die tagtigerjare van die 19e eeu is beïnvloed deur die Engelse romantiese digter Shelley.
De Nieuwe Gids
In 1885 het Kloos saam met Frederik van Eeden, Albert Verwey, Frank van der Goes en Willem Paap die letterkundige tydskrif De Nieuwe Gids op die been gebring. In die tydskrif het Kloos 'n reeks letterkundige kronieke gepubliseer wat, indien dit saamgelees word, 'n geheelbeeld gee van sy poëtika. Daarin lê hy klem op die persoonlike voorstelling van emosies deur die digter. 'n Dikwels aangehaalde uitspraak van Kloos is dat kuns de aller-individueelste expressie van de aller-individueelste emotie moet wees. Vorm en inhoud is onlosmaaklik aan mekaar verbind; dit gaan oor l'art pour l'art (kuns om kunsonthalwe). Die digter kan op twee maniere beskryf wat in sy siel aangaan: klankuitdrukking en beeldspraak. Kloos was van mening dat elke unieke gevoel sy eie beeldspraak behels. Met die oogpunt het Kloos egter in opstand gekom teen die generasie van pastoor-digters soos Jan Jakob Lodewijk ten Kate, Nicolaas Beets en Bernard ter Haar, wat in sy oë hoofsaaklik huishoudelike poësie vol clichés met 'n nougesette morele basis geskryf het.
Kloos het teen die einde van 1885 die versiklus ''Julia. Een verhaal van Sicilië'' saam met sy goeie vriend Albert Verwey geskryf. Die werk is geskryf in die outydse en romantiese trant (deur hul verguis en verfoei) van Beets en Fiore della Neve en gepubliseer onder die skuilnaam "Guido". Die boek was bedoel as 'n grap en is gebruik om die literêre beoordelaars van daardie tyd te mislei. Die aksie het geslaag, hoewel die tydskrif De Gids (welke tydskrif se mening vir hul belangrik was) nie gereageer het nie. Kloos en Verwey het in hul brosjure "De onbevoegdheid der Hollandsche literaire kritiek" hul grap onthul.
Kloos het ook in 1885 onder die skuilnaam Sebastiaan Slaap 'n inleiding vir die bundel Grassprietjes of Liederen op het gebied van Deugd, Godsvrucht en Vaderland deur "Cornelis Paradijs" - waaragter 'n groepie Tachtigers (waaronder Frederik van Eeden) geskuil het, geskryf. Hierdie bundel was 'n pastiche van die "pastoor- of domineepoësie" in die bundel.
Einde van 'Tachtig'
In die negentigerjare van die 19de eeu het verskillende digters hul begin verset teen Kloos se beginsel van "kuns om kunsonthalwe", en 'n meer maatskaplik-georiënteerde, sosiaal-gerigte poësiekuns voorgestaan. Daar was ook konflik binne die oorspronklike beweging van Tachtig. Van Eeden en Van der Goes was van mening dat sosialisme verbetering kon bring, terwyl Kloos en Van Deyssel van mening was dat sosialisme tot die negering van kuns sou lei. Kloos het aan sy oorspronklike ideale vasgeklou en hom teruggetrek om sy digkuns te beoefen. Sy persoonlike lewe het toenemend begin versleg; hy het begin drink en aan psigose gely. In die tyd het daar ook antisemitiese passasies in sy digkuns voorgekom. Hy is 'n geruime tyd sterk beïnvloed deur die veel jonger, maar ook senuagtige digter, Pieter Tideman. In 1894 het De Nieuwe Gids tydelik ophou bestaan maar later weer voortgegaan.
In 1896 is Veertien jaar literatuurgeschiedenis, 'n bundel bestaande uit Kloos se letterkundige kritiek, gepubliseer. In 1900 het hy met Jeanne Reyneke van Stuwe, 'n produktiewe skryfster van romans, getrou. Kloos se invloed was teen die tyd al minder merkbaar, maar hy het voortgegaan om gedigte in De Nieuwe Gids te publiseer, en sou tot sy afsterwe lid van die redaksie bly.
Latere jare
Op 14 Junie 1919, enkele weke na sy sestigste verjaardag, is Kloos by die paleis Huis ten Bosch deur Koningin Wilhelmina te woord gestaan. Op 3 Maart 1935 het Kloos saam met Lodewijk van Deyssel 'n eredoktoraat van die Universiteit van Amsterdam ontvang.
Kloof was tussen 1914 en 1928 vyf keer op die benoemingslys van die Nobelprys vir letterkunde.
Sonnet V
Die sonnet is by die eerste publikasie daarvan in 1894 deur sommige kommentators as godslasterlik bevind, al het Kloos 'n ander bedoeling daarmee gehad. Met "Ik ben een God..." wou hy alleen maar sê dat die digter die onafhanklike skepper van sy gedigte is, en "almagtig" daaruitsien wat sy eie digkuns betref.
Internasionale Finansiële Verslagdoeningstandaarde (IFRS)
Internasionale finansiële verslagdoeningstandaarde, algemeen bekend as IFRS, is rekeningkundige standaarde uitgereik deur die IFRS Foundation en die International Accounting Standards Board (IASB). Dit vorm 'n standaard waarvolgens die finansiële prestasie en finansiële stand van 'n onderneming beskryf word, sodat sy finansiële state verstaanbaar en internasionaal vergelykbaar is. Dit is veral relevant vir maatskappye met aandele of effekte wat op 'n openbare aandelebeurs genoteer is.
Met die aanvaarding van IFRS in baie lande is die eie rekeningkundige standaarde van daardie lande vervang, maar in die Verenigde State van Amerika word grootliks nog hulle eie rekeningkundige standaarde, bekend as US GAAP toegepas.
Geskiedenis
Die Internasionale Komitee vir Rekeningkundige Standaarde (International Accounting Standards Committee) (IASC) is in Junie 1973 deur rekenmeesters wat tien verskillende lande verteenwoordig het, gestig. Die IASC was verantwoordelik vir die uitreiking van Internasionale Rekeningkundige Standaarde (IAS), Interpretasies en 'n Konseptuele Raamwerk, wat destyds nie afdwingbaar was nie, maar vrywillig deur sekere lande toegepas is. Baie lande het hulle eie rekeningkundige standaarde in ooreenstemming met die publikasies van die IASC gebring.
In 2001 het die International Accounting Standards Board (IASB) die IASC vervang met die doel om 'n enkele stel rekeningkundige standaarde te ontwikkel wat wêreldwyd toepassing sou geniet. Tydens sy eerste vergadering het die IASB bestaande IAS'e en Vertolkingstandaarde (SIC's) wat deur die IASC uitgereik is, aanvaar. Daarna is onmiddellik begin om nuwe standaarde, "International Financial Reporting Standards" (IFRS) genoem, te ontwikkel.
In 2002 het die Europese Unie (EU) ooreengekom dat IFRS vanaf 1 Januarie 2005 vir die gekonsolideerde state van EU-genoteerde maatskappye sou geld. Dit het tot gevolg gehad dat baie groot ondernemings in die EU IFRS moes toepas. Ander lande het sedertdien die EU se leiding gevolg.
Aanvaarding
IFRS-standaarde word in meer as 140 jurisdiksies vereis en word daarbenewens ook toegelaat in verskeie jurisdiksies, insluitend Suid-Korea, Brasilië, die Europese Unie, Indië, Hong Kong, Australië, Maleisië, Pakistan, GCC-lande, Rusland, Chili, Filippyne, Suid-Afrika, Singapoer en Turkye.
Ten einde te bepaal hoe daar gevorder word met die bereiking van die doelwit van 'n enkele stel rekeningkundige standaarde wat wêreldwyd aanvaar word, het die IFRS-stigting die gebruik van IFRS-standaarde in individuele jurisdiksies ondersoek, gebaseer op inligting wat uit verskillende bronne verkry is. As vertrekpunt is 'n opname onder standaardstellingsliggame en ander relevante liggame geloods. Tot Augustus 2019 is die profiele van 166 jurisdiksies reeds afgehandel. In 144 jurisdiksies is die gebruik van IFRS-standaarde verpligtend.
Van die voordele van een stel wêreldwye rekeningkundige standaarde, soos onder meer deur die Europese Unie in die vooruitsig gestel, is dat beleggers baat sou vind uit verlaagde koste by die vergelyking van beleggingsmoontlikhede, asook deur verbeterde inligting waarop die beleggingsbesluite gebaseer word. Maatskappye sal ook voordeel trek omdat beleggers meer geneë sal wees om finansiering te verskaf. Ondernemings met baie internasionale aktiwiteite en dié wat internasionaal belê sal baie baat vind by 'n oorskakeling na IFRS-standaarde omdat een stel rekeningkundige standaarde vergelykbaarheid verhoog. Ray J. Ball is egter skepties oor die koste wat met die daarstelling van een stel rekeningkundige standaarde gepaard gaan. Hy voer aan dat die standaarde nie oral ewe nougeset toegepas sal word nie en dat streeksverskille deur 'n enkele standaard versluier kan word. Hy is ook bekommerd oor die klem wat IFRS op billike waarde lê sowel as die invloed van rekenmeesters in streke wat nie gemeneregbeginsels toepas nie, aangesien verliese daar nie onmiddellik erken word nie.
"GAAP" in die VSA
In die VSA word IFRS in die algemeen nie toegepas nie, maar wel "US GAAP" ("United States Generally Accepted Accounting Principles"). US GAAP word deur die Financial Accounting Standards Board (FSAB) in die VSA uitgereik. Die Amerikaanse Securities and Exchange Commission (SEC), die liggaam wat finansiële verslagdoening vir maatskappye wat op die Amerikaanse aandelemark genoteer is, voorskryf, vereis US GAAP. US GAAP word ook deur sommige maatskappye in Japan en die res van die wêreld gebruik. Voordat IFRS in Suid-Afrika aanvaar is, het Suid-Afrikaanse AARP ("Algemeen Aanvaarde Rekeningkundige Praktyk") gegeld.
In 2002 het die IASB en die FASB die Norwalk-ooreenkoms gesluit. Hierdie ooreenkoms was daarop gemik om verskille tussen IFRS en US GAAP uit te skakel. In 2012 het die SEC aangekondig dat hy verwag dat US GAAP in die afsienbare toekoms steeds sal voortbestaan, maar daar sal pogings aangewend word om die twee standaarde te belyn.
Konseptuele Raamwerk vir Finansiële Verslagdoening
Die konseptuele raamwerk is die grondslag waarvolgens IASB standaarde ontwikkel word; dit oorheers dus nie die bepalings van individuele IFRS'e nie. IFRS'e is immers in ooreenstemming daarmee opgestel. Waar daar nie spesifiek 'n IFRS oor 'n bepaalde aangeleentheid bestaan nie, word die raamwerk gebruik om die rekeningkunde verantwoording daarvan te bepaal.
Doel van finansiële state
Volgens die konseptuele raamwerk is die primêre doel van finansiële inligting dat dit nuttig moet wees vir bestaande en potensiële beleggers, finansieringsinstellings en ander krediteure by die neem van besluite oor die finansiering van die onderneming asook wanneer bestuur se optrede, onder meer oor die wyse waarop die onderneming se ekonomiese hulpbronne aangewend is, beoordeel word.
Gebruikers baseer hul opbrengsverwagtinge op hul beoordeling van:
Kwalitatiewe eienskappe van finansiële inligting
Volgens die konseptuele raamwerk vir finansiële verslagdoening is die grondliggende kwalitatiewe eienskappe van finansiële inligting die volgende:
Elemente van finansiële state
Bydraes deur houers van ekwiteit en uitkerings aan hulle.