cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A.J. van Wijk
Uit die Beek
Ná sy dood op 18 Desember 1904, het sy weduwee die werk tot met haar heengaan in 1932 behartig, waarna ds. Van Wijk dit op versoek van die Marquard-kinders oorgeneem het. Nog voor ds. Marquard se dood, het ds. Van Wijk, destyds predikant op Heidelberg, Kaap, in 1902 'n tyd lank in die Konsentrasiekamp by Winburg (destyds ds. Marquard se gemeente) gewerk. Op Winburg het ds. Marquard gevra ds. Van Wijk moet die BBV se Almanak vir 1903 opstel. Met dié werk het hy daarna voortgegaan, met die uitsondering van een jaar. In 1924 het hy voorgstel dat 'n kort Skrifverklaring van die voorgeskrewe dagstukkies uitgegee word. Mev. Marquard het die voorstel goedgekeur en gevra ds. Van Wijk moet dit skryf. So het Overdenkingen in 1925 en 1926 verskyn. Dit het groot byval gevind en in 1927 is die naam verander in Uit de Beek, wat kom uit Die naam kom uit 1 Kon. 17:4-6 (Statebybel): "En het zal geschieden, dat gij (Elia) uit de beek drinken zult; en Ik heb de raven geboden, dat zij u daar onderhouden zullen. Hij ging dan heen, en deed naar het woord des HEEREN; want hij ging en woonde bij de beek Krith, die voor aan de Jordaan is. En de raven brachten hem des morgens brood en vlees, desgelijks brood en vlees des avonds; en hij dronk uit de beek." Of Ps. 110:7: "Hij zal op den weg uit de beek drinken; daarom zal Hij het hoofd omhoog heffen."
’n Stigtelike boek het nog in 1928 verskyn, maar vanweë die aanmoediging van alles kante, het ds. Van Wijk sedert 1929 jaarliks Uit die Beek opgestel, van toe af in Afrikaans. Ná sy aftrede in 1943 het ds. Van Wijk voortgegaan om Uit die Beek te skryf. In 1951, toe hy reeds byna 80 jaar oud was, het sy oudste seun, ds. J.H. Van Wijk, hom begin help. Toe ds. A.J. van Wijk gedurende sy laaste jare weens swak gesondheid en sy bewerige hande nie meer kon skryf nie, het hy met albei sy hande ’n houtpen vasgeklem en met eindelose geduld die letters een-een moeisaam op die tikmasjien gedruk. Hiermee het hy tot kort voor sy dood volgehou. In 1953 het ds. J.H. van Wijk weens swak gesondheid uit die bediening getree en toe volle verantwoordelikheid vir die opstel van Uit die Beek op hom geneem. Hy het die werk eweneens in moeilike omstandighede gedoen en tewens met dieselfde gees teenoor die Bybel wat sy vader se werk gekenmerk het.
Gideon Joubert skryf in 1981: “Vir altwee was die Bybel die geïnspireerde en onfeilbare Woord waaruit die rykdomme opgediep en blootgelê moes word. Met dieselfde liefde vir die Bybel, dieselfde oorwinning oor liggaamlike swakheid, en dieselfde ywer, het die seun die vader se taak voortgesit tot met sy heengaan in Oktober 1970, nadat by Uit die Beek vir die volgende jaar reeds voltooi het.” Hierna het ds. Attie van Wijk (ook A.J.) die werk voortgesit wat sy vader en sy broer 46 jaar verrig het, en daarmee volgehou tot sy skielike dood in 1978. (’n Derde seun, prof. Theo van Wijk, was rektor van die Universiteit van Suid-Afrika.) In 1978 is 'n bloemlesing uit die dagstukke van ds. A.J. van Wijk saamgestel. In 1979 het prof. Jac J. Muller aan Uit die Beek begin werk, maar hy is oorlede voor die manuskrip voltooi is. Dis toe aangevul deur prof. Hennie Joubert en andere. In 1980 is die dagstukke herhaal wat jare tevore deur ds. J.H. van Wijk opgestel is. Daarna het prof. Bertus van Zyl en dr. Stephan Joubert ook ’n paar jaar lank Uit die Beek geskryf. Van Zyl was verbonde aan die teologiese fakulteit van die Universiteit van Pretoria, waar hy hoogleraar in Ou-Testamentiese vakke was. Hy was ook een van die span Bybelvertalers wat aan die nuwe vertaling gewerk wat in 1983 verskyn het.
Van 2008 gaan ds. A.J. van Wyk se kleinseun en ds. J.H. van Wijk se seun, ook Attie (wat Adriaan Jacobus genoem is na sy oupa) met die familietradisie voort.
Ds. A.P. Smit skryf in Soos jare kom en gaan (die eeufees-gedenkboek van die NG gemeente Britstown) dat ds. Van Wijk sy grootste geestelike invloed uitgeoefen het as opsteller van die Bybelse dagboek Uit die Beek.
Rudie van Vuuren
Rudolf Jansen van Vuuren (gebore op 20 September 1972 in Windhoek, Namibië) is 'n Namibiese geneesheer, natuurbewaarder en voormalige sportman.
Rudie van Vuuren is in Desember 2000 met die Namibiese natuurbewaarder Marlice van der Merwe getroud. Hulle bestuur saam N/a’an ku sê Wildlife Sanctuary. Hy is die persoonlike geneesheer van die President van Namibië, Hage Geingob.
Sport
Van Vuuren is veral bekend daarvoor dat hy sy land tydens beide die Krieketwêreldbeker 2003 en die Rugbywêreldbeker 2003 verteenwoordig het; gevolglik het hy die eerste en enigste man geword wat in dieselfde jaar in twee sportkodes, krieket en rugby, in 'n wêreldbekertoernooi verskyn het. Hy was die eerste Namibiër wat vyf paaltjies geneem het in 'n Internasionale eendagwedstryd, wat hy teen Engeland vermag het.
Natuurbewaringsprestasies
In 2005 het Marlice en Rudie saam met hul jarelange vriend Chris Heunis die plaas Ovuuyo gekoop, 42 km buite Windhoek waar hulle 'n organisasie vir bewaringstoerisme begin het en dit die naam N/a'an ku sê (Naankuse) gee, wat beteken dat God ons sal beskerm. N/a'an ku sê het sterk bande met Angelina Jolie en haar gesin, spesifiek met haar dogter Shiloh wat in Namibië gebore is. N/a'an ku sê Wildlife Sanctuary is in 2007 geopen.
Henriette Roland Holst
Henriette Goverdine Anna "Jet" Roland Holst-van der Schalk (1869–1952) was 'n Nederlandse digteres en raadskommunis. Sy is benoem vir die Nobelprys in Letterkunde.
Die digter Adriaan Roland Holst (1888–1976), "die Nederlandse Prins van Digters", was haar eggenoot se neef.
Vroeë lewe
Roland Holst is op 24 Desember 1869 in Noordwijk gebore. Sy het grootgeword in 'n welgestelde, liberaal-Christelike gesin. Haar ouers was die notaris Theodore Willem van der Schalk en Anna Ida van der Schalk-van der Hoeven. Roland Holst het vir vier jaar 'n kosskool in Velp bygewoon en Franse lesse in Luik ontvang.
Roland Holst het spoedig 'n talent as digteres ontwikkel. Sy het in 1896 met die kunstenaar Richard Roland Holst getrou, en was bevriend met die digter Herman Gorter, wat haar aangespoor het om Das Kapital deur Karl Marx te lees. In hierdie tyd het sy polities aktief begin word en haar loopbaan as skryfster op politieke –, geskiedkundige – en filosofiese gebied begin.
Poësie
Omstreeks 1890 het Henriette vir Albert Verwey ontmoet, wat saam met Willem Kloos een van die leiers van die Tagtigers was. Hulle was ook medestigters van die De Nieuwe Gids. In 1892 het sy die skilder Jan Toorop ontmoet. In haar eerste sonnette het sy oor Toorop en Verwey geskryf. Sy het in hierdie gedigte haar intense behoeftes as kunstenaar vertoon en meer presies: haar behoeftes as digteres.
Sosialisme
Roland Holst het op 27-jarige leeftyd aangesluit by die Sosiaal-Demokratiese Arbeidersparty van Nederland (SDAP). Sy het in die tyd lang nagte in rokerige sale omgegaan en ten gunste van werkers se ellendige lot petisies gelewer. Sy het mettertyd deel geword van die partyleierskap, en is in 1900 afgevaardig na die Tweede Internasionale. Tydens die konferensies van die Internasionale het sy in aanraking gekom met prominente marxiste soos Karl Liebknecht, Rosa Luxemburg en Leon Trotsky.
Anders as die meeste ander ortodokse Marxiste het sy nie dadelik oorgegaan na die Sosiaal-Demokratiese Party (SDP, later bekend as die Kommunistiese Party van Nederland (CPN)) nie. Teen die advies van Rosa Luxemburg was sy soms nie-partydig. Sy het in 1915 saam met 'n aantal SDAP- en SDP-lede die Revolutionair Socialistische Vereeniging gestig. Terwyl sy in die CPN was het sy haar aan die kant van Herman Gorter, Anton Pannekoek, en die links-kommunistiese faksie van die party geskaar.
Rode Jet (Rooi Jet, Roland Holst se bynaam) het ook 'n rol gespeel tydens die rewolusionêre onrus van November 1918. Op 13 November het sy saam met David Wijnkoop aan die hoof van 'n optog na die Oranje -Nassau-kaserne in Amsterdam gestaan om die broederskap met die hussars te vier. Ingryping deur die veiligheidsmagte het tot twee sterftes gelei; die enigste slagoffers van die "rewolusie wat nooit plaasgevind het nie". In 1927 het sy haar bande met die CPN verbreek.
Sy het later by die Kommunistiese Werkersparty van Nederland, 'n raadskommunistiese party, aangesluit.
1928–1952: Christelike sosialis
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was sy aktief betrokke in die Nederlandse versetbeweging en ook die redaktrise van die versettydskrif De Vonk, wat toe as De Vlam bekend gestaan het. Alhoewel sy 'n gegoede agtergrond gehad het was sy beslis nie 'n "salon-sosialis" of "limousine-sosialis" nie.
Aan die einde van haar lewe het sy haar biografie, Het vuur brandde voort, geskryf. Sy het op 21 November 1952 in die ouderdom van 82 in Amsterdam gesterf. 'n Borsbeeld van haar is in 1969 in Noordwijk onthul.
Werke
Versbundels:
Politiese werk:
NG gemeente Stutterheim
duimnael|regs|240px|Die hoeksteen van Stutterheim se NG kerkgebou is op [[2 Mei 1975 deur ds. J.P. Barnard gelê.]]
duimnael|links|300px|Stutterheim is geleë in die Grensstreek tussen die twee voormalige tuislande [[Ciskei en Transkei. Drie nabygeleë gemeentes, Alice, Greykerk en Peddie, het ophou bestaan omdat dit in die Ciskei geleë was. Dieselfde lot het NG gemeente Du Plessis, gesentreer om die nedersetting Ida en die dorpie Cala in die destyds Transkei, asook Butterworth en Komga, Stutterheim se moedergemeente, deels in Transkei geleë, oorgekom.]]
Die NG gemeente Stutterheim is 'n klein gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode van Oos-Kaapland. Dit is op 15 Oktober 1948 gestig in die twee dekade lange tydperk ná die Groot Depressie wat gekenmerk is deur 'n merkwaardige toename in die getal gemeentes in die NG Kerk.
Destyds was daar net vier Sinodes, naamlik Kaap, Natal, Oranje-Vrystaat en Transvaal. Suidwes-Afrika was deel van die Kaapse Kerk en Rhodesië, Kenia en Tanzanië van die Vrystaatse Kerk. In die Kaapse Kerk is tussen 1933 en 1942 altesaam 97 gemeentes afgestig. In Natal, altyd die kleinste van die Sinodes wat teen 1932 slegs 10 gemeentes gehad het, kom in dié tydperk 'n verdere 16 gemeentes tot stand, maar van 1925 tot 1933 is nie 'n enkele gemeente gestig nie.
In die Vrystaat (Midde-Afrika ingereken) was daar teen 1932 79 gemeentes met, soos elders, geen afstigtings in 1931 of 1932 nie weens die Groot Depressie, maar in die volgende 20 jaar kom 30 gemeentes tot stand. In die Transvaalse Kerk, wat die merkwaardigste groei aangeteken het danksy die grootskaalse volksverhuising uit die ander drie provinsies, was daar in 1932 slegs 96 gemeentes, met ook geen afstigtings tydens 1931 en 1932 nie. Soos in Natal het die gemeentes hier ook tydens die volgende twee dekades meer as verdubbel danksy 111 afstigtings vir 'n totaal van 207, vergeleke met 285 in die Kaapse Kerk. Die 375 gemeentes in 1932 het dus aan die begin van 1952 op 627 te staan gekom.
In die eerste 280 jaar ná die volksplanting van 1652 is 375 gemeentes gestig (een elke sowat nege maande), maar in die daaropvolgende 20 jaar 252, of te wel meer as een per maand.
Aanleiding tot
duimnael|links|270px|Stutterheim se eerste NG kerkgebou is nou die saal. Ds. W.V. Reynierse, die eerste leraar van die gemeente, het die hoeksteen op [[5 Mei 1951 gelê.]]
regs|duimnael|170px|Ds. H.J. van Niekerk, leraar van 1961 tot 1965.
Vir die lidmate van die NG Kerk op en om die dorp Stutterheim was 1948 'n belangrike jaar. Op 2 Mei is, ná afloop van die Nagmaalviering, 'n gemeentevergadering gehou ten einde oor die afstigting van die moedergemeente, Komgha (soos dit destyds gespel is), te besluit. Sonder teenstem is die voorstel ten gunste van afstigting aanvaar en is die toekoms van dié deel van die toe reeds 89 jaar oue moedergemeente in 'n duidelike, selfstandige rigting gestuur.
Die versoekskrif en die waarborglyste is in die gemeente rondgeneem en nadat die goedkeuring van Komgha se kerkraad verkry is, asook die belofte van die bruidskat van die kerk en pastorie op Stutterheim tesame met die medeleraarsaandeel in die Predikate-pensioenfonds, kon die versoekskrif met 297 naamtekeninge en die waarborglys met £943 10s. gewaarborg dien voor die Ring van Queenstown in sitting in Oos-Londen van 15 September 1948 af. Die Ring het met dank en waardering kennis geneem van die versoek en die afstigting aan die Ringskommissie opgedra.
Afstigting
Op 15 Oktober 1948 om 19:30 het die plegtige afstigting in die teenwoordigheid van die gemeente geskied en om 20:04 breek die groot oomblik aan toe ds. L.J. Heyns, voorsitter van die Ringskommissie en leraar van die NG gemeente Oos-Londen, vir die eerste keer sê: "Die gemeente Stutterheim!" Die gelukwensings van die lede van die Ringskommissie was baie indrukwekkend. Die voorsitter het toe gesê: "Mag u voorneme dié van Nehemia wees: Ons sal ons klaarmaak en bou!" Die kerkkoor van die pasgestigte gemeente het toe gesing: "Zingt onse God lof, te allen tyd."
Nadat die dogtergemeente 'n woord van dank veral teenoor die moedergemeente vir toestemming tot afstigting en die bruidskat uitgespreek het, asook teenoor die Ringskommissie vir hulle opkoms en die uitvoering van hul opdrag, is die verrigtinge met die sing van Psalm 146:1 en 8 en 'n slotgebed deur ds. G.P. le Roux van Komgha afgesluit.
Eerste stappe
160px|regs|duimnael|Ds. W.V. Reynierse is op [[11 Desember 1948 as die eerste leraar bevestig nadat hy van 1947 aan die moedergemeente Komga verbonde was met standplaas Stutterheim. In 1955 vertrek hy na die NG gemeente McGregor.]] duimnael|270px|regs|Ds. P.C. Oosthuizen en gesin. Hy is op [[5 Maart 1956 georden as leraar van Stutterheim. Nadat hy herstel het van 'n ernstige krankheid, aanvaar hy 'n beroep na die NG gemeente De Aar, waar hy op 24 Junie 1961 bevestig is. Sy volgende gemeente was Queenstown, waar hy in Maart 1963 diens aanvaar het.]]
Op 6 November 1948 is die eerste kerkraadslede voorgestel en op 11 Desember die eerste leraar, ds. W.V. Reynierse van die gewese standplaas Stutterheim, bevestig. Die eerste mylpaal van die gemeente is op 5 Mei 1951 bereik toe die hoeksteen van 'n ruim kerksaal deur die leraar gelê is. Dié kerkgebou het die kerksaal geword ná voltooiing van die teenswoordige kerkgebou in die kappie- of tentstyl.
Teen 1951 het Komgha se belydende lidmate 530 getel, maar Stutterheim nog net 362. In 1973 was dit onderskeidelik 470 en 268, in 1979 Komga 480 en Stutterheim 266, maar in 1990 Komga 245 en Stutterheim 264. 'n Jaar of wat later is die moedergemeente by die dogtergemeente ingelyf sodat daar in 1995 in die gekombineerde gemeente 271 lidmate was, 621 minder as die totaal in 1951. Komga het teenaan die destydse tuisland Transkei gelê waar mettertyd alle plase in blanke besit deur die destydse regering uitgekoop is.
So het talle Oos-Kaapse gemeentes in die slag gebly, naamlik Pondoland, Du Plessis, Greykerk, Alice en Peddie. Nie net die regeringsbeleid nie, maar ook die geleidelike ontvolking van die Oos-Kaapse platteland het ook hier sy tol geëis met Stutterheim se belydende lidmate wat teen 2014 afgeneem het tot slegs 195.
Debre Damo
Debre Damo is 'n prominente tafelberg of amba (d.i. bergvesting) noordoos van Aksoem, aan die noordgrens van Ethiopië. Dit verwys ook na die kloosterkompleks op die bergplato wat volgens oorlewering reeds van die 6de eeu af bestaan. Dit is wes van Adigrat, in die Mehakelegnaw-sone van die Tigrai-landstreek geleë. Die bergplato vorm 'n trapesium van 1 km by 400 meter, op 'n hoogte van 2 216 meter bo seespieël.
Die antieke klooster op Debre Damo bevat die oudste staande kerkgebou in Ethiopië, en word beskou as die kern van die Ethiopiese kerk. Dit kan net deur mans besoek word, en is slegs bereikbaar deur met een van die gevlegte riemtoue teen die 15 meter-hoë krans uit te klim. Die klooster is bekend om hul versameling manuskripte, sommige nog in Ge'ez, en die kerkgebou waarvan die oorspronklike boustyl behoue gebly het.
Klooster
Een van Ethiopië se nege Christenheiliges, aboen (d.i. biskop) Za-Mikael Aregawi, sou die klooster te Debre Damo in die 5de of 6de eeu gestig het. In oorlogstyd was dit 'n toevlug en vesting vir die noordelike aristokrate, en een van die monnike sou instrumenteel wees in die omverwerping van die laaste Zagwe-koning. Op hul beurt het die kloosters baatgevind by gült, oftewel bruikleen van land, wat deur die aristokrate toegestaan is.
Die klooster is vir die eerste keer argeologies ondersoek deur E. Litton, wat vroeg in die 20ste eeu 'n Duitse ekspedisie na noordelike Ethiopië gelei het. Toe David Buxton die antieke kerk in die mid-1940s besigtig het, was dit volgens hom op die punt van ineenstorting. 'n Paar jaar later het die Engelse argitek D.H. Matthews bygedra tot die restourasie van die gebou, wat die herstel van een van die hout-en-klipmure ingesluit het, wat naamlik kenmerkend is van die Aksoemitiese argitektuur.
Thomas Pakenham wat die kerk in 1955 besoek het, vermeld 'n oorlewering dat Debre Damo, soos die meer bekende Wehni en Amba Geshen, eens as koninklike gevangenis vir opvolgers van die Keiser van Ethiopië gedien het. Pakenham meld dat die buitemure van die kerk bestaan uit lae kalksteenblokke wat afgewissel word met hout, en projekterende stompe wat by die Ethiopiërs as 'aapkoppe' bekend staan. Toe Pakenham die kerk betree was hy beïndruk met die afwerking: Ons is eers die portaal of voorvertrek gewys. Teen die stowwerige plafon kon mens vaagweg 'n reeks houtgrafure uitmaak – poue wat uit 'n vaas drink, 'n leeu en 'n apie, en verskillende fabeldiere. Dit was na my oordeel waarskynlik kopieë van Siriese tekstiele wat na die land ingevoer is. Die ontwerpe was bekend genoeg, en kwalik anders as die fabeldiere wat ons Romaanse kerke versier. En inderdaad was, volgens my nabetragting, die kuns van Egipte, Sirië en Bisantium besig om 'n soortgelyke ontwikkelingspad as dié van Europese kuns te volg toe hierdie panele uitgekerf is. Dit was 'n weemoedige gedagte dat, tien eeue later, vakmanskap nie meer in Ethiopië te vinde is nie.
Toe ons die skip van die kerk bereik, was die volle trefkrag van die argitektuur opmerklik. Die stene wat die dakpylers stut was werklike Aksoemitiese relikte wat in die Christenstruktuur ingebou is; terwyl die deure en vensters waarop die dak rus almal Aksoemities in styl was; hul knobbelrige rame was van presies dieselde ontwerp as dié van die obeliske wat ek te Aksoem besigtig het. Maar die vereistes van die Christenkerk het ook volkome on-Aksoemitiese kenmerke meegebring. Onder die skip het 'n bobeukdak van houtvensters 'n flou religieuse lig van die buitewêreld ingelaat. En net sigbaar bo die alomteenwoordige draperings wat die kerk in 'n hiëratiese skemering gehul het, kon ons 'n altaargewelf sien wat lei na die heiligdom. Dit was opwindend om hier in hierdie vesting bo die verlatenheid van moslem-Afrika, kenmerke aan te tref wat gegiet is in die eiesoortige matrys van die basilikas van vroeë Christendom."
Die meer as honderd monnike is redelik selfvoorsienend, en elke huis beskik oor 'n waterput wat uit die rots gekerf is. Beendere van gestorwenes word in vlak grotte op die plato geberg.
Lucretius
Titus Lucretius Carus (ook net as Lucretius bekend; 15 Oktober 99 –  55 v.C.) was ’n Romeinse digter en filsoof. Sy enigste bekende werk is die didaktiese filosofiese gedig De rerum natura oor die beginsels en filosofie van Epikurisme; dit kan vertaal word as "Oor die Aard van Dinge". Lucretius het al die eer gekry vir die uitdink van die drietydperkstelsel wat van 1834 af deur C.J. Thomsen geformuleer is. Baie min is oor Lucretius se lewe bekend; die enigste feit wat vir seker is, is dat hy óf ’n vriend óf kliënt was van Gaius Memmius, aan wie die gedig gerig en opgedra is.
De rerum natura het ’n aansienlike invloed op die Augustyne digters gehad, veral Virgilius (in sy Aeneid en Georgics) en Horatius. Die werk het in die Middeleeue verdwyn, maar is in 1417 in ’n klooster in Duitsland herontdek.
Vlag van Tonga
Die nasionale vlag van Tonga is op 4 November 1875 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n enkele rooi baan met ’n wit skildhoek en ’n rooi kruismotief daarbinne.
Simboliek
Die drie sterre in die koninklike standaard stel die gesamentlike hoof-eilandgroepe in Tonga voor. Die kroon stel doe koningskap voor, die duif stel vrede voor en die drie gekruisde swaarde stel die drie dinastieë van Tonga voor.
Geskiedenis
Die vlag van Tonga was oorspronklik wit met ’n rooi kruis in die middel, soortgelyk aan die vlag van die Rooi Kruis. Omdat die twee vlae identies was is in 1866 besluit om die kruis te skuif na die skildhoek. Die vlag is geskoei op die Britse rooi vaandel. Dit is vooraf, in 1962, goedgekeur deur koning George Tupou I voor die eerste Parlement van Tonga. Na ’n lang bespreking het die koning die volgende gesê oor die voorstel:
"“Dit is my wens dat ons vlag die kruis van Jasus bevat omdat Hy ons gered het deur sy offer aan die kruis op Golgota. Elke Tongaan moet die kruis onthou en die kleur van die vlag moet rooi wees om die bloed te verteenwoordig wat gestort is vir ons redding.”"
Die Grondwet van 1875 maak dit duidelik dat “die vlag van Tonga nooit verander mag word nie, maar dat dit altyd die vlag van die koninkryk sal wees”.
Op 13 September 1985 het Tonga ’n vlootvaandel gekry.
Paralimpiese Winterspele 2014
Die Paralimpiese Winterspele 2014 (Russies: Зимние Паралимпийские игры 2014, tr. Zimniye Paralimpiyskiye igry 2014) is tussen 7 en 16 Maart 2014 in Sotsji, Rusland, aangebied. Tydens die geleentheid het 538 atlete uit 45 nasies aan 72 items in 5 verskillende sportsoorte deelgeneem. Dit was die elfde Paralimpiese Winterspele wat aangebied is en die eerste in Rusland.
Die Olimpiese Winterspele 2014 is tussen 7 en 23 Februarie in Sotsji gehou.
Toewysing
Die stemming het as volg verloop:
Sporte
5 Paralimpiese sporte is tydens die Spele beoefen.
Kalender
Die volgende tabel dui die Spele se daaglikse program aan. 'n Blou blokkie beteken dat wedstryde plaasgevind het, maar dat geen medaljes op die spel was nie. 'n Geel blokkie dui aan dat medaljes toegeken is, die getal dui op die getal medaljeparades wat die dag gehou is.
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Paralimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Getal medaljes
[[Lêer:2014 Winter Paralympic Games Medals map.svg|duimnael|400px|Kaart van medaljes volgens lande:
Paul Willson
Paul Willson (gebore 25 Desember 1945) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Goodbye Girl (1977), Office Space (1999), en Barstow 2008 (2001), en in die televisiereeks It's Garry Shandling's Show. (1986).
Paralimpiese Winterspele 2014
Getal medaljes
vertoon lande, wat ten minste een goue medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een silwer medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een brons medalje gewen het.
vertoon lande, wat geen medaljes gewen het nie.
vertoon lande, wat nie aan die Paralimpiese Winterspele 2014 deelgeneem het nie.]] Hier is al die lande wat medaljes by die Spele verower het:
Joe E. Ross
Joe E. Ross (15 Maart 1914 – 13 Augustus 1982) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Phil Silvers Show (1955), Car 54, Where Are You? (1961), The Ghost Busters (1975), en The Love Boat (1977).
Christia Visser
Christia Visser (gebore op 2 Maart 1992, Kaapstad) het haar grootwordjare deurgebring in Swellendam. Sy het matrikuleer aan die Hoërskool Stellenbosch en na skool het sy toneel verder studeer by Act in Kaapstad. Christia het ook sanglesse by Koba Wicomb geneem en dans van die ouderdom van agt af.
Loobaan as aktrise
In 2013 maak sy haar debuut as professionele aktrise op die verhoog by die KKNK en Aardklop Kunstefees in Nicola Hanekom se toneelstuk, Land van Skedels. Haar eerste professionele rolprent was die rol van Lena Aucamp in Leon van Nierop se Ballade vir ŉ Enkeling. Sy het ŉ hoofrol in Hollywood in my huis, waarvoor sy ŉ Silwerskerm-toekenning gewen het, asook ŉ Peoples Choice-toekenning in 2014.
Christia het die rol van Lillie vertolk in die televisiereeks, Die Boekklub. Sy het ook die hoofrol in die rolprent Tess vertolk, waar haar talent as aktrise sterk na vore kom. Christia het ook die hoofrol vertolk van die dokumentêr, Alison, in 2016 wat op die ware gebeure gebaseer is van Alison Botha.
Loopbaan as sangeres
In 2019 stel sy haar eerste enkelsnit 17 Shots vry en later die jaar ook Die Deur. Die klank van haar musiek is nie ŉ tipiese pop-klank nie en dit spreek tot ŉ breë gehoor. Oor haar debuut-enkelsnit, 17 Shots, het sy aan die vrouetydskrif Rooi Rose gesê:
''“17 Shots” gaan oor 17 redes hoekom ek/ŉ mens soms voel jy wil weghardloop. Dit gaan oor shots wat die lewe uitdeel en dan wil jy jou sorge soms net in goeie tye verdrink. Dit gaan daaroor dat dit nie ŉ werkbare oplossing is nie, want as jy dit doen, vind jy jouself nie, jy verloof jouself, en vergeet net vir ŉ klein rukkie. Die lirieke kom uit my hart, dis persoonlik, en ek hoop die gehoor sal dit voel en hulle miskien ook daarmee kan vereenselweig.“''
Vroeg in 2020 stel Christia 'n nuwe saamgestelde enkelsnit vry saam met Elandré, Refentse en Brendan Peyper, getiteld Ons maak saak.
Haar debuut album word op 7 Augustus 2020 vrygestel.
Sunderlandrif
Sunderlandrif is 'n klein industriële gebied suidwes van Pretoria, Gauteng, Suid-Afrika.
Bakboord
duimnael|350px|Bakboord van die Queen Mary II Bakboord is die linkerkant van 'n skip gesien in die normale vaarrigting (d.w.s. as daar in die rigting van die boeg gekyk word). Volgens internasionale konvensie moet seevaartuie 'n rooi lig aan die bakboordkant hê.
Etimologie
Die woord bakboord vind waarskynlik sy oorsprong in oudnoors, die taal van die Wikings. Bak het verwys na die rugkant (let op die Engelse woord back, ook die woord agterbaks in Afrikaans). Die ou Wiking stuurmanne sou na bewering die roer met hulle regterhand vasgehou het, maar sou dikwels dan hulle linkerhande ook moes inspan as meer krag vereis sou word wat dan sou meebring dat hulle met hulle rûe na die linkerkant van die skip sou staan. Boord sou dan afkomstig wees van borða wat plank beteken.
Verwysings
'n Nederlandstalige literatuurwerf wat die etimologie van die woord bakboord bespreek
Eksterne skakels
'n Webwerf deur John Hale met 'n illustrasie van die posisie van die roer en stuurman op 'n Wiking skip
Kaiserstuhl
duimnael|regs|350px|Die vulkaniese hart van die Kaiserstuhl met die dorp Vogtsburg in die agtergrond Die Kaiserstuhl is 'n geïsoleerde bergreeks van vulkaniese oorsprong wat op 'n hoogte van 557 meter bo seevlak soos 'n eiland uit die Borynvlakte in die suidweste van die Duitse deelstaat Baden-Württemberg verrys.
Geografie
Die Kaiserstuhl lê in die distrik Breisgau-Hochschwarzwald van die gebied Suid-Baden, noordwes van Freiburg im Breisgau en oos van die Ryn. Dit verrys teen 'n gemiddelde hoogte van 355 meter bo die Bo-Rynse vlakte. Die bergreeks bereik 'n maksimale lengte van sowat 16 kilometer en is maksimaal 12,5 kilometer wyd. Drie klein stede en agttien dorpe is in die gebied geleë.
Die hoogste bergpieke is die Totenkopf (557 meter), die Eichelspitze (520 meter) en die Katharinaberg (492 meter). Die natuurbewaringsgebied Badberg lê in die hartland van die Kaiserstuhl, tussen die dorpe Schelingen, Oberbergen en Alt-Vogtsburg, is 'n belangrike habitat vir baie seldsame plante en bied vanuit se wandelpaaie verruklike uitsigte oor die Swartwoud, die Rynvlakte en die Franse Vogese-bergreeks.
Etimologie
Die bergreeks het sy naam, wat letterlik "stoel van die keiser" beteken, vermoedelik aan koning Otto III te danke, wat in die dorp Sasbach by die Kaiserstuhl in 994 - net twee jaar voor sy kroning as keiser van die Heilige Romeinse Ryk - 'n sittingsdag gehou het.
Geologie
Die Kaiserstuhl word in geologiese opsig deur 'n baie heterogene struktuur gekenmerk. Die westelike gedeelte het as gevolg van vulkanisme ontstaan, terwyl die oostelike gebied deel uitmaak van die voorgebergte met sy lae van kalkgesteentes.
Die uiters vrugbare plaaslike lössbodem bied geleentheid vir intensiewe landbou.
Klimaat
duimnael|regs|200px|Terrasse met wingerde is orals in die Kaiserstuhl aangelê duimnael|links|200px|Die wynboudorpie Oberrotweil Die Kaiserstuhl is die warmste gebied in Duitsland en word plek-plek selfs deur 'n Mediterreense klimaat gekenmerk. Die bergreeks verskil met sy baie warm en droë weerstoestande sterk van sy omgewing, veral omdat dit in die reënskadu van die Vogese lê en ook onder die klimatiese invloed van die Boergondiese Poort kom. Die Kaiserstuhl se klimaat vergelyk dus met droë gebiede langs die Middellandse See.
Die gemiddelde jaarlikse temperatuur is 9,9 °C, en daar is jaarliks tussen vyftig en sestig baie warm somerdae en sestig tot sewentig winterdae met temperature benede vriespunt. Die gemiddelde jaarlikse temperatuurskommeling van 18,5 °C is een van die hoogstes in Duitsland. Die gemiddelde jaarlikse reënval is 600 tot 700 millimeter, en die bergreeks het jaarliks 1 720 sonskynure.
Vanweë die kombinasie van vulkaniese lössbodem, wat tot 'n diepte van sowat dertig meter strek, met 'n warm klimaat is die Kaiserstuhl uiters geskik vir wyn- en vrugtebou.
Ekonomie
Die Kaiserstuhl en sy omgewing is gebiede van intensiewe wynbou, en die plaaslike wyne het al wêreldfaam. Die wingerde is in die besit van wynboukoöperasies, privaat wyngoedere of privaateienaars. Die eerste wingerde in die gebied is deur die Romeine aangelê. Vandag beslaan die wyngerde 'n oppervlak van meer as 4 000 hektaar, en die Kaiserstuhl lewer sowat 'n derde van die wynproduksie in die gebied Baden.
'n Ander belangrike landbouproduk van die gebied is aspersie, wat net soos wyn voordeel uit die plaaslike klimaattoestande trek. Die jaarlikse opbrengs in die Kaiserstuhl en sy omgewing beloop 250 000 ton.
Emigrasie
Emigrante uit die Kaiserstuhl-gebied het in 1843 die Venezolaanse kolonie Colonia Tovar gestig.
Jacobus Theron
duimnael|regs|170px|Ds. J.A. Theron.
'''Ds. Jacobus Andries Theron''' (17 September 1896 – Pretoria, 25 Oktober 1981) was ’n predikant in drie gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk, maar hy is geskors in 1957, toe hy reeds 61 jaar oud was, ná ’n opspraakwekkende hofsaak en ’n kerklike tugverhoor weens ’n beweerde verhouding oor die kleurgrens.
Machadodorp
duimnael|links|300px|Die eerste NG kerkie op Machadodorp waarin ds. Theron aanvanklik die Woord moes bedien. regs|240px|duimnael|Die kerkgebou op [[Machadodorp, ingewy tydens ds. Theron se dienstyd op 30 Maart 1928 en ontwerp deur Gerard Moerdyk.]]
Ná sy studie ontvang hy ’n beroep na die Machadadorp, waar hy op 10 April 1926 ontvang en met handoplegging bevestig word. In sy eerste gemeente werk hy 18 jaar lank. Onder sy leiding bou die gemeente hul kerkgebou, wat vandag nog ’n sieraad is. Onder ds. Theron se leiding is die kerkgebou, ontwerp deur die vermaarde argitek van onder meer die Voortrekkermonument, Gerard Moerdyk, op 30 Maart 1926 ingewy. Dit het £13 800 maar die gemeente het vooraf genoeg geld ingesamel om dit sonder skuld in gebruik te neem.
Mafeking
Ná die vertrek van ds J.P. Strümpfer is die eerste twee beroepe onsuksesvol, nadat ds J.F. Kelber (Florida) en dr. A.E.F. Bosman (Heidelberg, Tvl.) nie geroepe gevoel het om na Mafeking (soos dit toe nog geskryf is) te gaan nie. Tydens 'n vergadering op 11 Maart 1944 is ds. Theron beroep en het hy die beroep aangeneem. Sy naam was met die eerste beroep al op die groslys, wat hom toe 'n volstrekte meerderheid gegee het. Hy is in die naweek van 12 en 13 Mei 1944 op Mafeking ontvang en bevestig. In teenstelling met wat later op Barkly-Oos sou gebeur, is daar in die notuleboek van Mafeking geen aanduiding dat daar spanning tussen leraar en gemeentelede tydens sy dienstyd was nie.
Barkly-Oos
Ds. Theron is in die naweek van 30 Augustus 1947 in die NG gemeente Barkly-Oos bevestig. In 1950 het ontevredenheid met die leraar in dié gemeente ontstaan. Sommige lidmate wou selfs nie meer hul dankoffer bydra nie. In Mei 1951 het die kerkraad ’n kommissie van vier lede benoem om die beswaardes te ontmoet en te probeer om die moeilikheid uit die weg te ruim. Drie het kort daarna verskyn, maar geweier om hul klagtes te lug terwyl ds. Theron in die voorsitterstoel sit. Toe was dit duidelik hul besware was teen die leraar gemik.
In 1951 het ’n hele paar kerkraadslede bedank en daarna D.M.C. Greyvenstein in September 1962 as skriba weens ’n ernstige meningsverskil met ds. Theron. Die kerkraad het aan die beswaardes voorgestel dat hulle twee onpartydige predikante vra om oor te kom om die geskil te besleg. Die beswaardes was nie daarvoor te vind nie en eis die leraar se bedanking. Die kerkraad kon nie aan dié eis voldoen nie, maar neem in November 1952 die volgende besluit: "Aangesien die welsyn van die kerk en die hel van sy lede nie bevorder kan word deur die ontevredenheid langer toe te laat nie, en aangesien die ontevrede lidmate tot nog toe geweier het om met die ring en die kerkraad saam te werk en vrede te bewerkstellig, en nou al meer as twee jaar vortgaan om die bediening van Gods Woord en van die heilige sakramente te verag, en tweedrag in die gemeente te saai – so besluit die eerw. kerkraad om andermaal ’n skrywe aan die ontevredenes te rig om hulle ernstig in die Naam van die Here te vermaan om tog nie langer so onversoenlik te wees nie en nie in ontevredenheid te leef en die bediening van die Woord en die Nagmaal te verontagsaam nie. As hulle op die verkeerde weg volhou, sal daar vir die kerkraad net een ding oorbly om te doen en dit is om die kerktug toe te pas."
Nietemin het die ontevredenheid, teen die persoon van ds. Theron, net ál meer toegeneem; die beswaardes was weliswaar onversoenlik, maar blykbaar het die leraar ook nie altyd taktvol en verstandig teenoor hulle opgetree nie. Die sterk bewoorde besluit het geen uitwerking gehad nie en so moes die kerkraad weer ’n kommissie benoem om met hulle onderhandel. Intussen het nog kerkraadslede bedank. Die ontevredenheid het geestelike sowel as stoflike skade aangerig, want terwyl die lidmaattal weens die ontvolking van die platteland geleidelik gedaal het, was daar lidmate wat hul dankoffers teruggehou het soda die afname in die gemeente se inkomste des te groter was. Die ontevredenes het so lank reeds niks bygedra nie, dat hulle nie meer by die lidmaattal gereken is nie, wat gevolglik toe op net 558 gestaan het, vergeleke met die NG Kerk-jaarboek se amptelike syfer van 620 vir sy 1952-uitgawe.
In 1952 het twee lede van die Ringskommissie Barkly-Oos besoek om die aanklag van twee ontevrede lidmate aan te hoor. Hulle het dit blykbaar reggekry om dié lidmate se griewe by te lê. Maar in Maart 1957 was daar steeds lidmate wat "ontevrede" en "onvergenoegd" was, luidens die kerkraadsnotule. Tog is die diakens gevra om steeds by hulle aan te klop vir hul dankoffer. Die ontevredenheid het toe al ses jaar voortgeduur en die gemeente groot skade berokken. Asof dit nie erg genoeg was nie, tref ’n opspraakwekkende hofsaak die gemeente waarin ’n ernstige aanklag teen ds. Theron ingebring is. Dié aanklag was so ernstig dat ds. A.P. Smit in sy uiters volledige eeufeesgedenkboek van Barkly-Oos se NG gemeente, 1873–1973, getiteld Ligglans oor die berge, glad nie laat blyk wat dit was nie. Ook verskyn daarin nóg ’n foto nóg ’n lewenskets van ds. Theron, terwyl dit met al die ander leraars die geval is. Eers in 1992 in ''Genade by die plek van klippe. Ned Geref Gemeente Mafikeng, 1892–1992'' laat dr. Gerdrie van der Merwe die aap uit die mou wanneer hy skryf: "Die Ring van Burgersdorp hanteer op 3–4 Desember 1957 die tugsaak waar d.s. J.A. Theron weens 'n beweerde verhouding oor die kleurgrens as predikant geskors word."
Nadat die Ringskommissie ds. Theron op 23 September 1957 voorlopig geskors het, is die saak in die hande van die ringsvoorsitter gelaat, wat die Ring van Burgersdorp vir ’n buitengewone vergadering op Barkly-Oos op 3 Desember 1957 byeengeroep het. Hierdie vergadering het sy skorsing op 4 Desember bekragtig en sou by die Sinode aanbeveel dat hy geskors word as predikant. Ds. Theron het op 14 Maart 1958 na die Sinode geappelleer, maar dié liggaam het op sy vergadering van 1961 die appèl van die hand gewys en hom geskors as leraar van die NG Kerk in Suid-Afrika. Hierdie gebeure het wyd opspraak veroorsaak en die groot skok het die gemeente en kerkraad verslae gelaat. In dié donker tyd moes ds. B.H. Visser van Rossville die gemeente as konsulent bystaan.
Ná sy skorsing
Ds. Theron en sy vrou verhuis na Pretoria waar hy op 25 Oktober 1981 in die ouderdom van 85 jaar oorlede.
Eurasiese Plaat
duimnael|300px| Die Eurasiese Plaat is een van die grootste tektoniese of kontinentaalplate van die Aarde. Dit bevat byna die hele vasteland van Europa en Asië, met uitsondering van die Indiese subkontinent en die Verre Ooste van Rusland. Die Eurasiese Plaat dra ook Indonesië, die Filippyne, die suide van Japan en 'n deel van Ysland, asook die oostelike helfte van die Noord-Atlantiese Oseaan en groot dele van die Noordelike of Arktiese Oseaan.
Die Eurasiese Plaat grens kloksgewys aan die Noord-Amerikaanse Plaat, die Filippynse Plaat, die Australiese Plaat, die Indiese Plaat, die Arabiese Plaat en die Afrikaanse Plaat. Moontlik bestaan daar in die oorgangsgebiede tussen die groot plate 'n aantal kleiner plate; hiervoor is egter nog geen wetenskaplike bewys gelewer nie.
Red Buttons
Red Buttons (5 Februarie 1919 – 13 Julie 2006) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sayonara (1957), The Longest Day (1962), They Shoot Horses, Don't They? (1969), en The Poseidon Adventure (1972).
Arthur Tedder
Arthur William Tedder, 1ste Baron Tedder, GCB (11 Julie 1890 - 3 Junie 1967) was 'n senior bevelvoerder van die Britse Koninklike Lugmag. Hy was in die Eerste Wêreldoorlog 'n vlieënier en bevelvoerder van 'n eskader in die Royal Flying Corps. In die tussenoorlogse jare het hy as 'n senior offisier in die Royal Air Force gedien, waartydens hy in Turkye, Groot-Brittanje en die Verre Ooste geveg het.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Tedder, in bevel van die RAF Midde-Ooste-kommandement, lugoperasies in die Middellandse See en Noord-Afrika gelei, insluitend die ontruiming van Kreta en Operasie Kruisvaarder in Noord-Afrika. Sy bomaanvalstrategie het bekend gestaan as die 'Tedder Carpet'.
Later in die oorlog was Tedder in bevel van die Middellandse See-lugkommando en was hy in daardie rol nou betrokke by die beplanning van die Geallieerde inval in Sisilië asook die inval in Italië. Toe Operasie Overlord - die inval in Frankryk - beplan is, is Tedder as adjunk-opperbevelvoerder aangestel van die Geallieerde Ekspedisiemag van die Geallieerde hoofkwartier onder generaal Eisenhower.
Ná die oorlog het Tedder as hoof van die lugpersoneel gedien, 'n rol waarin hy toenemende werwing voorgestaan het omrede baie lugmagpersoneel die diens verlaat het, die grootte van die RAF-vegvliegkommando verdubbel en reëlings vir die Berlynse Lugbrug in 1948 geïmplementeer het. Hy beklee daarna senior posisies in die sakewêreld en die akademie.
Opossum
Opossums (genus Didelphidae) is die bekendste verteenwoordigers van die buidelrotfamilie (Didelphidae), wat hoofsaaklik in Suid-Amerika voorkom. Die gewone opossum word sedert die laaste Ystyd egter ook so ver noord as Suid-Kanada aangetref.
Die meeste opossums is boombewoners en nagdiere. Nie alle buidelrotte het buidels nie. Opossums (genus Didelphidae) is die bekendste verteenwoordigers van die buidelrotfamilie (Didelphidae), wat saam met opossumrotte (familie Caenolestidae) die enigste buideldierfamilies is wat nog in Suid-Amerika voorkom. Die ander verteenwoordigers is na die ontstaan van die landengte van Panama verdring deur roofdiere wat hulle gebied van die noorde af binnegekom het.
Sommige opossumspesies kom ook in Sentraal- en Noord-Amerika voor. Met uitsondering van oop vlaktes en hooggeleë streke kom buidelrotte feitlik oral voor en hulle word selfs in stede aangetref. Hulle oorleef ongunstige toestande soos droogtes deur in 'n diep slaap (letargie, 'n soort winterslaap) te verval. Oor die algemeen is buidelrotte alleenlewende diere wat hul neste in struike of bome of in gate in die grond maak. Feitlik enige plek wat donker is, vorm 'n geskikte nesmaakplek. Hulle is aand- of nagdiere en die meeste spesies vreet enig iets wat voorkom (omnivoor); net enkele spesies vreet uitsluitend insekte of ander klein diere.
Hulle is onverskrokke jagters wat soms prooidiere wat groter as hulle is, aanval. Gemeenskaplike kenmerke van alle buidelrotte is die spits snoet, goed ontwikkelde oorskulpe en ’n taamlik kaal stert, wat dikwels lank is en as grypstert gebruik kan word. Die pote is kort en elke poot het 5 tone, wat met uitsondering van die eerste toon kloue het.
Hoewel die buidel kenmerkend is vir alle buideldiere, ontbreek dit by sommige buidelrotte heeltemal, terwyl dit by ander net uit 2 oorlangse velplooie bestaan. Die wyfie se draagtyd is baie kort, maar die werpsel is besonder groot. By geboorte is die kleintjies nog onderontwikkel; net die voorpote is goed ontwikkel. sodat hulle in die buidel kan inkruip. Die kleintjies suig hulle stewig aan die tepel vas en wanneer hulle sluk, kan hulle terselfdertyd asemhaal.
Dit is moontlik omdat daar 'n vol ledige skeiding is tussen die slukderm-opening en die stuk asemhalingskanaal tussen die neus en die strottehoof. Wan neer die kleintjies groot is, verlaat hulle die buidel vir al hoe langer tydperke maar ry dikwels nog 'n rukkie op die moeder se rug. By die buidellose spesies word die kleintjies tussen die agterpote gedra. Hulle suig hulle nie so sterk aan die tepel vas nie, en as hulle afval, maak hulle 'n geluid op 'n baie hoë frekwensie (wat vir die mens nie hoorbaar is nie) waarop die wyfie hom weer optel.
Verteenwoordigers
Opossums is in die VSA die bekendste buideldiere en ook die wat die intensiefste bestudeer is. Die tweeledige baarmoeder met 2 afsonderlike openinge (di-delphis= 2 skedes) wat by baie ander buideldiere voorkom, is vir die eerste keer by die opossum ontdek. Hoewel opossums dikwels as proefdiere gebruik, ter wille van hul pelse gejag en in sommige Suid-Amerikaanse state graag geëet word bestaan daar geen gevaar dat hulle uitgeroei sal word nie, onder meer omdat hulle baie vrugbaar is.
Dit word waarskynlik moontlik gemaak deur sekere stowwe met 'n verlammende uitwerking wat in die senuweestelsel aanwesig is en wat geaktiveer word deur uitwendige prikkels. Dit stimuleer die motoriese senuweeselle, wat tot die gelyktydige sametrekking van alle teenwerkende spiere van 'n bepaalde gewrig lei. Hierdeur word die gewrig star in een posisie gehou.
Nadat die verlammende stof deur ensieme afgebreek is of deur diffusie uit die liggaam verwyder is, herstel die dier. Die gewone of Noord-Amerikaanse opossum (Didelphis marsupialis) is die buideldier wat die verste noord aangetref word. Hy kom van Argentinië tot in die suide van Kanada voor. In die koue streke kan 'n individu soms in die winter sy stert of 'n oorskulp as gevolg van bevriesing verloor. maar kan vir die res van sy lewe goed daarsonder klaarkom.
Die Virginiese opossum (Didelphis marsupialis virginiana) word as 'n subspesie van die gewone opossum beskou. Die effens kleiner Suid-Amerikaanse opossum (Didelphis paraguayensis) kom slegs in Suid-Amerika voor. Die enigste buideldier wat heeltemal by 'n leefwyse in die water aangepas is, is die wateropossum (Chironectes minimus). Sy liggaam is stroombelyn en sy ore kan afsluit. Die buidel se opening is na agter gerig sodat die water nie kan instroom as hy swem nie en word daarbenewens deur 'n kringspier toe gehou. Ook die mannetjies van hierdie spesie het buidels, waarin die skrotum geleë is. Wateropossums kom in die varswatermere en strome van Sentraal-Amerika en die aangrensende deel van Suid-Amerika voor en leef van waterdiere.
Die weselagtige dikstertbuidelrot of klein wateropossum (Lutreolina crassicaudata) kom in die water asook in woude of oper bosstreke voor. Die dwergbuidelrotte of muisopossums (genus Marmosa), wat wyd oor Suid-Amerika versprei is, het geen buidel nie en die kleintjies hang aan die moeder se pens. Hulle rig groot skade aan plantasies aan aangesien hulle graag suikerriet, piesangs en veselperskes vreet. Die huisbuidelspitsmuis of colicorto (Monodelphis domestica) is daarenteen by die Suid-Amerikaners baie gewild omdat hy plaagdiere vreet.
Sy oë is, net soos die van spitsmuise, gedegenereer. Die taamlik seldsame opossumrotte word onder 'n afsonderlike familie (Caenolestidae) geklassifiseer en is die primitiefste van die buideldiere. Hulle kom in die vogtige bergwoude van Suid-Amerika voor en leef van insekte en spinnekoppe. By jong diere kan soms nog 'n oorblyfsel van 'n buidel gesien word, maar dit verdwyn later.
Antho brondstedi
Antho brondstedi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1988 deur Bergquist & Fromont.
Miles Dempsey
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het hy 'n noue verhouding met Bernard Montgomery gehad, en in 1940 bevel van die 13de Brigade in Frankryk geneem. Die volgende twee jaar spandeer hy met troepe in Engeland, voordat hy XIII Korps gelei het vir die invalle van Sisilië en Italië in 1943. Hy was later in bevel van die Tweede Leër tydens die Slag van Normandië. Hy het vinnig gevorder in die daaropvolgende veldtog in Noord-Frankryk en België en was die eerste bevelvoerder van die Britse Leër wat die Ryn oorgesteek het. Miles Dempsey, 'n hoogs professionele en toegewyde beroepsoldaat wat sy reputasie in aktiewe diens gelewer het, het goeie verhoudings met beide sy meerderes en ondergeskiktes gehandhaaf, veral Montgomery, hoewel hy relatief onbekend bly.
Stanley Ralph Ross
Stanley Ralph Ross (22 Julie 1935 – 16 Maart 2000) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Babe: Pig in the City (1998) en in die televisiereekse Batman (1966), All in the Family (1971), en Superman (1988).
Erich Mielke
Erich Fritz Emil Mielke ( Duitse: [ˈeːʁɪç ˈmiːlkə]; 28 Desember 1907 - 21 Mei 2000) was 'n Duitse kommunistiese amptenaar wat vanaf 1957 tot kort na die val van die Berlynse Muur in 1989 as hoof van die Oos-Duitse ministerie van Staatsveiligheid (Ministerium für Staatsicherheit), beter bekend as die Stasi, gedien het.