cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sint Sofia-katedraal, Kijif
Geskiedenis
Die katedraal is genoem na die 6de-eeuse Aja Sofia-katedraal in Konstantinopel (die hedendaagse Istanboel), wat opgedra is aan die "Heilige Wysheid", eerder as aan 'n heilige met die naam Sofia. Die eerste fondamente is in 1037 of 1011 gelê, maar bouwerk aan die katedraal het twee dekades geduur. Volgens een teorie het Jaroslaf die Wyse die bou van die katedraal in 1037 geborg ter viering van sy beslissende oorwinning oor die nomadiese Petsjenege in 1036 (wat daarna nooit 'n bedreiging vir Kiëf ingehou het nie). Volgens dr. Nadia Nikitenko, 'n historikus wat 30 jaar lank navorsing oor die katedraal gedoen het, is die katedraal in 1011 gestig, tydens die bewind van Jaroslaf se vader, Wladimir die Grote van Kiëf. Dit is aanvaar deur beide Unesco en Oekraïne, wat die duisendjarige bestaan van die katedraal in 2011 gevier het.
Die struktuur het 5 skepe, 5 altaarnisse en (nogal ongewoon vir Bisantynse argitektuur) 13 koepels. Dit word aan drie kante deur tweeverdiepinggalerye omring. Aan die binnekant het mosaïeke en fresko's uit die 11de eeu behoue gebly, insluitende 'n vervalle voorstelling van die Jaroslaf-familie.
Biografisch Portaal
Die projek is 'n samewerkende onderneming deur tien wetenskaplike en kulturele liggame in Nederland met die Huygens Instituut as hoofkontak. Die ander liggame is:
Sint Sofia-katedraal, Kijif
Geskiedenis
Die katedraal was aanvanklik die plek waar die Kiëfse heersers begrawe is, insluitende Wladimir Monomach, Wsewolod I en die katedraal se stigter, Jaroslaf die Wyse, hoewel slegs laasgenoemde se graf bewaar gebly het.
Biografisch Portaal
Benewens deurlopende digitale projekte, is Nederlandse biografiese woordeboeke wat oorspronklik in boekvorm gepubliseer is wat gedigitaliseer en in die indekse van die Biografisch Portaal opgeneem is:
Sint Sofia-katedraal, Kijif
Geskiedenis
[[Beeld:Saint Sofia, Kyiv.jpg|links|thumb|180px|Sint Sofia-katedraal, Kijif, Biblioteek van die Nasionale Galery van Kuns, Washington, D.C.]] Ná die verwoesting van Kiëf deur Andrei Bogoljoebski van Wladimir-Soezdal in 1169 en die daaropvolgende inval deur die Mongoolse Ryk in 1240, het die katedraal vervalle geraak. Dit is ook in die 16de eeu erg beskadig toe die Pools-Litause Gemenebes probeer het om die Katolieke en Ortodokse Kerk te verenig. In dié tyd is die katedraal feitlik verwoes.
Biografisch Portaal
Sedert November 2012 bevat die Biografisch Portaal 80 206 persone in 125 592 biografieë. In Februarie 2012 is 'n nuwe projek met die naam "BiographyNed" begin om 'n analitiese hulpmiddel te bou vir gebruik met die Biografisch Portaal wat biografieë sal koppel aan gebeure in tyd en ruimte. Die hoofdoel van die driejaarprojek is om 'die grense van Nederland' te formuleer.
Sint Sofia-katedraal, Kijif
Geskiedenis
Ná die Russiese Rewolusie van 1917 en die Sowjetunie se veldtog van die 1920's teen godsdiens, het die regering 'n plan opgetrek om die katedraal te sloop en die terrein te omskep in die park "Helde van Perekop" (genoem na 'n Rooi Leër-oorwinning in die Russiese Burgeroorlog in die Krim). Die katedraal is van sloping gered, hoofsaaklik danksy die pogings van baie wetenskaplikes en historici. Tog het die Sowjetunie in 1934 beslag gelê op die struktuur van die kerk en die 18de-eeuse omringende argitektoniese kompleks en dit aangewys as 'n argitektoniese en historiese museum.
The Office (Amerikaanse televisiereeks)
The Office is 'n Amerikaanse sitkom-televisiereeks wat die alledaagse werklewe van kantoorwerknemers in die Scranton, Pennsilvanië-tak van die fiktiewe Dunder Mifflin Paper Company uitbeeld. Dit is vanaf 24 Maart 2005 tot 16 Mei 2013 op NBC uitgesaai en strek oor 'n totaal van nege seisoene. Gebaseer op die 2001–2003 BBC-reeks met dieselfde naam geskep deur Ricky Gervais en Stephen Merchant, is dit vir Amerikaanse televisie aangepas deur Greg Daniels, 'n veteraanskrywer vir Saturday Night Live, King of the Hill en The Simpsons. Dit is mede-vervaardig deur Daniels se Deedle-Dee Productions, en Reveille Productions (later Shine America), in samewerking met Universal Television. Die oorspronklike uitvoerende vervaardigers was Daniels, Gervais, Merchant, Howard Klein en Ben Silverman, met talle ander wat in latere seisoene bevorder is.
Peggy Ann Clifford
Peggy Ann Clifford (7 November 1917 – 26 Mei 1998) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Kind Hearts and Coronets (1949) en Chance of a Lifetime (1950), en in die televisiereeks Rheingold Theatre (1953).
Thebaanse Triade
Die Thebaanse Triade was drie gode in die mitologie van Antieke Egipte wat veral gewild was in die stad Thebe, hoewel tempels en altare regdeur die land vir hulle gebou is. Die drietal het bestaan uit Amoen, sy metgesel Moet en hul seun, Chonsoe.
Dié gode is veral aanbid tydens die 18de en die 25ste dinastieë van die Nuwe Ryk.
William McCall (akteur)
William McCall (19 Mei 1870 – 10 Januarie 1938) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Fighting Fate (1921), The Little Minister (1922), Across the Border (1922), en Smashing Barriers (1923).
The Office (Amerikaanse televisiereeks)
Soos sy Britse eweknie, is die reeks in 'n enkelkamera-opstelling verfilm sonder 'n ateljee-gehoor of 'n lagsnit om die voorkoms van 'n werklike dokumentêr te simuleer. Die reeks het op NBC gedebuteer as 'n middelseisoenvervanger en het 201 episodes uitgesaai. The Office het oorspronklik Steve Carell, Rainn Wilson, John Krasinski, Jenna Fischer en B. J. Novak as die hoofrolle gehad; die reeks het egter talle veranderinge aan sy ensemble-rolverdeling beleef tydens sy aanloop. Bekende sterre buite die oorspronklike hoofrol sluit in Ed Helms, Amy Ryan, Mindy Kaling, Craig Robinson, James Spader, Ellie Kemper en Catherine Tate.
The Office het gemengde resensies gekry tydens sy kort eerste seisoen, maar die volgende seisoene, veral dié met Carell, het aansienlike lof van televisiekritici ontvang, aangesien die program se karakters, inhoud, struktuur en toon aansienlik van die Britse weergawe verskil het. Hierdie seisoene is ingesluit op verskeie kritici se jaareinde se top TV-reekslyste, en het verskeie toekennings gewen, soos 'n Peabody-toekenning in 2006, twee Screen Actors Guild-toekennings, 'n Golden Globe-toekenning vir Carell se toneelspel, en vier Primetime Emmy-toekennings, insluitend een vir Uitstaande komediereeks, in 2006. Die agtste seisoen is gekritiseer vir 'n afname in kwaliteit. Baie het Carell se vertrek in seisoen sewe as 'n bydraende faktor gesien; die negende en laaste seisoen het egter die reeks se lopie met 'n oor die algemeen positiewe reaksie beëindig. Die reekseindepisode, wat oorspronklik op 16 Mei 2013 uitgesaai is, is deur 'n geskatte 5,69 miljoen kykers gekyk en het kritieke lof gekry. In 2016 het Rolling Stone The Office aangewys as een van die 100 grootste televisieprogramme van alle tye.
Amphoriscus chrysalis
Amphoriscus chrysalis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Amphoriscus en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is in 1864 vir die eerste keer geldig gepubliseer deur Schmidt.
Sint Sofia-katedraal, Kijif
Geskiedenis
Sedert die laat 1980's het Sowjetse, en later Oekraïense, politici belowe om die gebou aan die Ortodokse Kerk terug te besorg. Weens verskeie skeurings en faksies in die kerk is die terugbesorging uitgestel omdat verskeie kerke daarop aanspraak maak. Die kompleks is steeds 'n sekulêre museum van die Oekraïense Christendom en die meeste besoekers is toeriste.
Petula Clark
Petula Clark (gebore 15 November 1932) is 'n Engelse aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Finian's Rainbow (1968), Goodbye, Mr. Chips (1969), Mystery Men (1999), en Drop Dead Gorgeous (1999).
HEC Paris
HEC Paris is 'n sakeskool en een van die mees gesogte en selektiewe grandes écoles in Parys, Frankryk. HEC is in 1881 gestig. Die skoolprogramme is drie keer geakkrediteer - volgens die internasionale AMBA, EQUIS en AACSB standaarde.
Sint Sofia-katedraal, Kijif
Geskiedenis
Op 21 Augustus 2007 is die Sint Sofia-katedraal aangewys as een van die Sewe Wonders van Oekraïne. Kenners en die internetgemeenskap het in die opname gestem.
Memphis-triade
Die Memphis-triade was drie gode in die mitologie van Antieke Egipte wat veral aanbid is in die stad Memphis. Die drietal het bestaan uit Ptah, sy metgesel Sechmet en hul seun, Nefertem.
Verskeie tempels en altare is in Memphis vir hulle gebou. Die belangrikste hiervan was die Groot Tempel van Ptah.
Lithoplocamia
Lithoplocamia is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Lithochela conica
Lithochela conica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Traktus (liturgie)
Die traktus (oftewel die cantus tractus) is die Rooms-Katolieke liturgiese solosang van 'n psalmmelodie. Dit is die misgesang wat vanaf Septuagesima-sondag (die negende Sondag voor Pase) tot Pase reg ná die trapgesang (graduaal) in die plek van die Alleluia gesing word. Dit is deel van die Proprium van die mis.
Lithochela conica
Die spons behoort tot die genus Lithochela en tot die familie Crambeidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Burton.
Traktus (liturgie)
Kenmerke van die traktus sluit in:
Die traktus se oorsprong lê by die Joodse psalms.
Mier
Miere is sosiale insekte met 'n dun middellyf en elmboogagtige antennes. Hulle behoort tot die familie Formicidae, wat (net soos bye en perdebye) in die orde Vliesvlerkiges (Hymenoptera) val. Daar is ongeveer 22 000 spesies miere. Meer as 12 500 van hulle is reeds geklassifiseer.
Algemeen
Die familie van die miere (Formicidae) bestaan al meer as 130 miljoen jaar. Fossielvondste dui daarop dat die insekte, wat saam met onder meer bye en wespe onder die orde Hymenoptera geklassifiseer word, reeds in die Kryttyd gelewe het. Die familie bestaan uit duisende verskillende spesies wat vanweë hul besonder groot aanpassingsvermoë vanuit die trope oor die hele wêreld kon versprei. Sowat 3500 spesies is tot dusver beskryf, waarvan sowat 400 in Suider-Afrika voorkom.
Bou
Die borsstuk bestaan uit vier segmente, waarvan die agterste een in werklikheid 'n agterlyfsegment is, maar in die borsstuk geleë is. By koninginne en mannetjies kom een paar vlerke aan die tweede en derde borssegment voor, maar werkers en soldate het geen vlerke nie. Wat dikte en beharing betref verskil die liggaamswand van spesie tot spesie. Sommige spesies het yl, lang hare wat regop staan of teen die liggaam lê. Soms is hierdie hare ook skubvormig. Ander spesies het kort, digte beharing.
Die liggaamswand kan glad en glansend, dof of gespikkel wees. Miere is oor die algemeen rooi, bruin of swart, maar bruinrooi, bruingeel en metaalkleurige spesies kom ook voor. Daar is drie paar pote en drie paar asemhalingsopeninge (stigmata) aan die borsstuk en die agterlyfsegmente is ook van asemhalingsopeninge voorsien.
Op die eerste agterlyfsegment kom 'n geluidvoortbrengende (stridulerende) struktuur voor. In die voorafgaande segment is 'n tandagtige uitsteeksel wat teen die strukture gevryf word en 'n skril geluid voortbring. Koninginne en werkers van primitiewe spesies het 'n angel aan die agterlyf. By ander spesies is die angel gereduseer en deur die een of ander vorm van verdedigingsmeganisme vervang.
Die angel bestaan uit twee stilette binne 'n angelskede, en aan die basis van die stilette lê die gifklier. Miere sonder angels byt hul slagoffer en spuit gif of miersuur met die punt van die agterlyf in die wond. Sommige spesies kan hul gif tot 50 cm ver spuit. By sommige spesies mond anaalkliere vlak bokant die anus uit waardeur 'n skerpruikende stof afgeskei word om vyande af te skrik.
Kastes en staatvorming
Alle miere is sosiale diere wat in goed geordende groepverband (state) saamleef. Wat arbeidsverdeling en fisiologiese eienskappe betref, kan die lede van 'n staat in 'n aantal kastes verdeet word. Die sentrale figuur in 'n staat is die koningin, wat vir 'n nageslag moet sorg. Jong koninginne het vlerke, en sodra hulle geslagsryp is, verlaat hulle die nes om die " bruidsvlug" te onderneem.
Tydens die bruidsvlug paar 'n koningin met een mannetjie, wat genoeg spermselle in haar saadsakkie plaas sodat sy vir die res van haar lewe - sowat 15 jaar – vrugbaar sal wees. Polimorfie, dit wil sê 'n verskeidenheid van vorme, word nie by mannetjies aangetref nie, maar net by die wyfies. Mannetjies word net 'n sekere tyd van die jaar, naamlik voor 'n bruidsvlug, in die nes aangetref. Hulle gaan kort na paring met 'n jong koningin dood.
Na haar bruidsvlug trek die koning in haar vlerke met haar kake uit of skuur dit teen 'n harde voorwerp af, en soek dan 'n geskikte plek vir 'n nes. Haar monddele is goed ontwikkel en sodra sy 'n geskikte plek gekry het, vreet sy 'n gat uit en lê 'n paar eiers. Uit hierdie eerste eiers ontwikkel die werkers. Werkers is oor die algemeen onvrugbare wyfies en het nooit vlerke nie. Hulle versamel die kos, bou neste en versorg die volgende geslagte larwes.
By sommige spesies lê die werkers wel eiers. Die eiers is nie bevrug nie en net mannetjies kan daaruit ontwikkel. Van enkele mierspesies is dit bekend dat die werkers eiers lê waaruit nog werkers ontwikkel, en daar is ook enkele spesies wat geen koninginne het nie, maar waar hulle deur eierlêende werkers vervang is. Die eerste geslag werkers van ŉ nuwe staat is gewoonlik baie kleiner as later geslagte omdat die koningin hulle self moet grootmaak en net met haar speeksel voer.
Polimorfie word nie net tussen koningin en werkers aangetref nie, maar ook tussen werkers en soldate. Soldate het groter koppe en sterker kake as werkers omdat hulle die nes moet beskerm en harde voedsel stukkend moet byt. Soldate kom egter nie in alle mierstate voor nie. Die eiers van miere is wit en nie langer as 0,5 mm nie. Die werkers verplaas die eiers van tyd tot tyd in die nes namate toestande verander en sorg dat hulle altyd op die gunstigste plek lê.
Die eiers word voortdurend afgelek sodat hulle nie met fungi besmet raak nie. Uit die eiers ontwikkel larwes, wat altyd in hopies van min of meer dieselfde grootte en ouderdom bymekaar gehou word. Oor die algemeen word larwes met uitgebraakte vloeistof gevoer. Na ŉ rukkie verpop die larwes hulle en by baie spesies word 'n kokon rondom hulle gespin. Die werkers help am die kokon oop te breek wanneer die papies tot hul volwasse vorm ontwikkel het.
Die kaste van 'n mier word bepaal deur die hoeveelheid en soort voedsel wat hy in die larwestadium gevoer word. Toekomstige koninginne word met baie proteïenryke kos gevoer, terwyl toekomstige werkers se dieet hoofsaaklik uit koolhidrate bestaan. Die geslag van miere word geneties bepaal. Koninginne en werkers het XX-chromosome en die mannetjies XY-chromosome.
Sosiale parasitisme
By enkele spesies is die koningin nie daartoe in staat om 'n eie staat te stig nie en na haar bruidsvlug soek sy 'n reeds bestaande nes, waaruit sy die koningin verwilder of haar doodmaak. Die werkers van die gasnes sien dan na die vreemde koningin en haar nageslag om.
Sommige spesies is wel daartoe in staat om 'n eie staat te onderhou, maar hou "slawe" aan as werkers. Die slawe word uit hul oorspronklike neste geroof terwyl hulle nog larwes of papies is en dan in die nuwe nes grootgemaak. Baie spesies roofmiere is wat voedselvoorsiening betref, heeltemal van hul slawe afhanklik.
Neste
Die meeste miere lewe in neste, maar hulle is nie so nesgebonde soos byvoorbeeld bye en wespe nie en verhuis van tyd tot tyd. Daar is 'n groot verskeidenheid nestipes wat van spesie tot spesie verskil. Oor die algemeen bestaan dit uit 'n aantal kamers wat onderling verbind is en vir verskillende doeleindes gebruik word, byvoorbeeld as bergingskamers, broeikamers en dies meer.
Baie spesies bou hul neste ondergronds. Die Europese woudmier (Formica rufa) grawe 'n kort gangetjie en maak 'n deel van die nes onder die grond, maar stapel ook dennenaalde en stokkies bogronds op, waarin nog kamers geleë is. Houtboordermiere (genus Camponotus) boor hul gate in houtstompe. Die nes van die groenwewermier (Oecophylla smaragdina) word van blare gemaak.
Verskeie van die spesies se werkers hou 2 blare langs mekaar deur die een in die kake en die ander een tussen die agterpote vas te knyp, terwyl ander werkers larwes tussen die kake vashou en die blare aanmekaarweef deur die larwes se koppe heen en weer tussen die blare te beweeg. Die larwes skei sy af wat die blare bymekaarhou. Ander spesies maak "papier" deur hout fyn te kou en bou daarmee kartonagtige neste. Trekmiere, soos die rooimiere (genus Dorylus) van Afrika en die soldaatmiere (genus Eciton) van die tropiese streke van Amerika, bou nie neste nie en het ook geen permanente blyplekke nie.
Hulle beweeg in lang kolonne oor die veld en vreet alles wat voorkom. Wanneer hulle rus, slaap hulle onder 'n houtstomp of vorm trosse in ŉ boom. Periodiek vertoef hulle egter vir 'n langer tyd in 'n gat of 'n hol boomstam op dieselfde plek. Die nomadiese periode duur by die soldaatmier sowat 17 dae, en die rusperiode, wat nou saamhang met reproduksie, strek oor 19 of 20 dae. Die soldaatkoningin lê 'n enorme aantal eiers op 'n slag met tussenpose van sowat 'n week en die larwes word tydens die nomadiese periode saamgedra.
Sodra die larwes hulle verpop, raak die staat rustiger aangesien daar geen larwes meer is om te voer nie en minder kos dus benodig word. Na sowat 'n week lê die koningin weer eiers –soms meer as 25 000 op 'n keer- wat binne 'n paar dae uitbroei. Die werkers raak weer onrustig omdat hulle kos vir die larwes moet voorsien. Omstreeks die 19e dag van die statiese fase kom die larwes wat hulle aan die begin van die fase verpop het, as volwassenes uit hul kokonne en die staat trek verder.
Voedselspesialisasie
Baie mierspesies leef van 'n verskeidenheid voedsel soos insekte, sade en ander plantmateriaal, dierlike afval en wat hulle ook al kan vind om nes toe te sleep. Daar is egter ook 'n aantal spesies wat voorkeur gee aan 'n bepaalde voedselsoort en wat groot vernuf toon by die verkryging daarvan.
Fungikwekers
Die miere wat waarskynlik die verste gevorder het ten opsigte van voedselspesialisasie, is die wat hul eie "tuine" aanlê waarin 'n besonder voedsame fungus gekweek word. Die bekendste onder die fungikwekers is die sogenaamde blaarsnyers (subfamilie Attinae), wat veral in die tropiese streke van Sentraal- en Suid-Amerika voorkom.
Dit is die ideale bemesting vir ŉ sekere fungus, waarmee die larwes van die blaarsnyers gevoer word. Een van die eerste take van 'n jong koningin wat 'n nuwe staat stig, is om 'n paar blare in haar nes in te sleep en 'n fungituin aan te lê.
Heuningmiere
Die miere met die hoogste ontwikkelingsvlak leef net van 'n vloeistofdieet, byvoorbeeld van blomnektar of van die uitskeiding van sekere plantetende insekte (heuningdou). Wat veral merkwaardig is in hierdie verband, is die verhouding wat talle mierspesies met plantluise handhaaf. Kenmerkend vir plantluise is dat hulle meer vloeistof uit plante suig as wat hulle nodig het.
Die oortollige vloeistof druip in die vorm van soet heuningdou uit hul liggame. Die miere lek die heuningdou van die plantluise af en beskerm die weerlose diere in ruil daarvoor. Die mate waarin miere plantluise beskerm, word dikwels oordryf, maar dit is wei so dat sommige spesies soos Lasius flavus "stalle" vir die plantluise bou deur gate te grawe rondom die wortels waarop die plantluise voed. Wanneer ander insekte die plantluise probeer aanval, verdedig die miere hulle net soos hulle hulle ander voedselbronne sal beskerm.
Sommige miere, byvoorbeeld die van die genus Myrmecia, lê heuningdou in deur dit in die liggame van 'n aantal werkers te berg. Wanneer 'n versamelaarwerker met heuningdou in haar krop terugkeer nes toe, word dit oorgedra aan 'n ander werker, wat later so vol vloeistof is dat sy nie meer kan beweeg nie en vir die res van haar lewe as 'n lewende opgaartenk aan die plafon van die nes hang. Enige werker kan 'n "opgaartenk" word aangesien almal se liggaamswand aansienlik kan uitsit.
Sodra 'n versamelaar-werker met heuningdou nes toe kom, voer sy dit vir die eerste werker in die nes wat sy teëkom en ander versamelaars volg haar voorbeeld. Wanneer ŉ skaarste aan voedsel ontstaan, word die "opgaartenks" leeggetap.
Oesmiere
Baie miere leef van sade. maar 'n groep wat bekend staan as oesmiere, spesialiseer in die versameling en berging daarvan. Hierdie miere kom hoofsaaklik in droë gebiede voor. Wanneer saad volop is, is hulle besonder bedrywig en maak hulle genoeg bymekaar om 'n tydperk van voedselskaarste te kan oorleef.
Die neste van oesmiere is dikwels omring deur plante wat andersins nie in die onmiddellike omgewing voorkom nie. Vroeër is daar gemeen dat die miere hierdie plante "geplant" het. Wat egter gebeur, is dat sommige van die sade in die voorraadkamers ontkiem en dan deur die werkers uit die nes gegooi word. Sommige sade skiet wortel en groei. Die miere oes wei van hierdie sade, maar lewe nie uitsluitend daarvan nie. Sommige spesies byt die kiemworteltjies van die sade juis af om te verhoed dat dit ontkiem.
Die versamelde sade word baie vernuftig geberg. Sommige van die werkers is baie groot. en terwyl ander miersoorte hulle as soldate gebruik, dien hulle by oesmiere as "dorsers", wat harde sade met hul kragtige kake moet oopbreek. In talle oesmiere se neste is daar spesiale kamers waar die sade geskei word van ander voorwerpe wat ook die nes binnegebring is. Saad wat nie geberg word nie, word deur sommige werkers fyngekou tot die sogenaamde mierbrood. Die speeksel wat in die proses afgeskei word, sit die saad se stysel in suiker om.
Voedselkommunikasie
Wanneer 'n werker wat 'n voedsel bron opgespoor het, na die nes terugkeer, lek sy die ander en betas hulle met haar voorpote en kop. Hierdeur kry hulle 'n idee van die omgewing waarin sy was en wat in haar krop is. Die boodskap word versterk deur die opgewondenheid van die werker wat die kos gevind het. As die bron baie groot is, sal sy byvoorbeeld in die nes rondhardloop met haar kake wyd oop of met haar agterlyf in die lug. Dit maak die ander miere ook opgewonde.
Dit is egter duidelik dat die miere nie presies weet waarom die opgewondenheid gaan nie aangesien hulle in hul opwinding met enigiets doenig raak: Sommige begin die nes herstel, ander sien na die broeisel om. maar sommige stroom na buite en volg die leidrade op wat hulle deur die betasting gekry het. Hoër ontwikkelde miere lê ook geurspore. Die geur word deur kliere in die liggaam afgeskei en deur die anus versprei deurdat die agterlyf op die grond gedruk word. Die geurspoor is dus eerder 'n reeks geurkolle. Die geur hou nie baie lank nie maar word versterk deur die eerste werkers wat die pad gevind het.
Simbiose
Ondersoeke het getoon dat sowat 2 000 ander insektespesies, veral kewers, saam met die miere in die neste woon en voordeel daaruit trek wat voedselverskaffing betref. Sommige is vyande van die miere en moet hulle verberg. Party insekte is klein en onopvallend en die miere is nie bewus van hulle nie.
Tot hierdie groep behoort die larwes van verskeie insekte wat saam met die mierlarwes deur die werkers gevoed word. Enkele spesies krieke en kakkerlakke word wel deur die miere opgemerk, maar in die nes toegelaat. Hulle lek die vloeistof af wat uit die miere se liggaamswand uitgeskei word.
Verskeie bewoners van mierneste is ware gaste wat deur die miere verwelkom word. In hierdie kategorie val veral kewers wat 'n klierstof afskei wat 'n geur versprei waarvan die miere hou. Soms maak die werkers selfs die kewers se larwes groot, al eet hulle soms die larwes en eiers van die gasheer. Ander diere wat by miere baat vind maar nie in hul neste woon nie, is die voëls en parasitiese vlieë wat agter die soldaatmiere aantrek. Die voëls eet nie soseer die miere nie, maar die klein diertjies wat deur die miere doodgemaak word maar nie geëet word nie. Die parasitiese vlieë volg die miere om hul eiers in die prooie se karkasse te lê.
Kolonies
'n Kolonie bestaan uit een (of enkele) wyfies, wat koningin(ne) genoem word. Die koningin se funksie is om eiers te lê. Die werkers (ook almal vroulik), asook 'n paar mannetjies en maagdelike koninginne, broei uit die eiers uit. Die werkers vorm groepe wat gespesialiseerde take verrig. Daar is onder andere verkenners, voedselversamelaars, nesbouers, kinderversorgers en soldate.
Wanneer die nes groot genoeg is, word 'n deel van die larwes as mannetjies en koninginne opgevoed. As die tyd ryp is, vlieg hierdie miere uit die nes uit om nuwe kolonies te stig. Dit gebeur dikwels op warm dae na 'n reënbui. Hierdie mannetjies en koninginne paar in vlug, waarna die mannetjies kort daarna sterf en die koninginne 'n plek vir 'n nuwe nes uitsoek.
Miere is meestal baie klein, maar kan die gewig van twintig ander miere dra. Die werkers dra voedsel na hulle kolonies aan, sodat die ander miere en die koningin daarvan kan vreet.
Kolonies van miere kom bykans oor die hele Aarde voor. Van die plekke waar daar nie miere is nie, is Antarktika en afgeleë plekke soos eilande waar lewe nie maklik kan posvat nie.
Amphoriscus cyathiscus
Amphoriscus cyathiscus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Jeremy Maguire
Jeremy Maguire (gebore 10 Augustus 2011) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent I'm Not Here (2017) en in die televisiereekse General Hospital (1963) en Modern Family (2009).
Industriële samelewing
In sosiologie en ekonomie is die industriële samelewing 'n samelewing wat aangedryf word deur die gebruik van tegnologie en masjinerie om massaproduksie moontlik te maak, wat 'n groot bevolking ondersteun met 'n hoë kapasiteit vir arbeidsverdeling. So 'n struktuur het in die Westerse wêreld ontwikkel in die tydperk na die Industriële Revolusie, en het die agrariese samelewings van die pre-moderne, pre-industriële era vervang. Industriële samelewings is oor die algemeen massa-samelewings, en kan opgevolg word deur 'n inligtingsamelewing. Hulle word dikwels gekontrasteer met tradisionele samelewings.
Die industriële samelewing maak verstedeliking wenslik, deels sodat werkers nader aan produksiesentrums kan wees, en die diensbedryf arbeid kan verskaf aan werkers en diegene wat finansieel daarby baat, in ruil vir 'n stukkie produksiewinste waarmee hulle goedere kan koop. Dit lei tot die opkoms van baie groot stede en omliggende voorstedegebiede met 'n hoë tempo van ekonomiese aktiwiteit.
Hierdie stedelike sentrums vereis die insette van eksterne energiebronne om die dalende opbrengs van landboukonsolidasie te oorkom, deels weens die gebrek aan nabygeleë bewerkbare grond, gepaardgaande vervoer- en bergingskoste, en is andersins onvolhoubaar. Dit maak die betroubare beskikbaarheid van die nodige energiebronne hoë prioriteit in industriële regeringsbeleide.
Industriële ontwikkeling
Voor die Industriële Revolusie in Europa en Noord-Amerika, gevolg deur verdere industrialisasie regoor die wêreld in die 20ste eeu, was die meeste ekonomieë grootliks agraries. Basiese elemente is dikwels binne die huishouding gemaak en die meeste ander vervaardiging is in kleiner werkswinkels uitgevoer deur ambagsmanne met beperkte spesialisasie of masjinerie.
In Europa gedurende die laat Middeleeue het ambagsmanne in baie dorpe gildes gestig om hul ambagte self te reguleer en hul besigheidsbelange gesamentlik na te streef. Die ekonomiese historikus Sheilagh Ogilvie het voorgestel dat die gildes die kwaliteit en produktiwiteit van vervaardiging verder beperk. Daar is egter bewyse dat selfs in antieke tye groot ekonomieë soos die Romeinse Ryk of Chinese Han-dinastie fabrieke ontwikkel het vir meer gesentraliseerde produksie in sekere nywerhede.
Met die Industriële Revolusie het die vervaardigingsektor 'n groot deel van Europese en Noord-Amerikaanse ekonomieë geword, beide in terme van arbeid en produksie, wat moontlik 'n derde van alle ekonomiese aktiwiteit bygedra het. Saam met vinnige vooruitgang in tegnologie, soos stoomkrag en massastaalproduksie, het die nuwe vervaardiging voorheen handels- en feodale ekonomieë drasties herkonfigureer. Selfs vandag is industriële vervaardiging belangrik vir baie ontwikkelde en semi-ontwikkelde ekonomieë.
Deindustrialisering
'n Onlangse neiging was die migrasie van welvarende, geïndustrialiseerde nasies na 'n post-industriële samelewing. Dit het gekom met 'n groot verskuiwing in arbeid en produksie weg van vervaardiging en na die dienstesektor, 'n proses wat tertiarisering genoem word. Boonop, sedert die laat 20ste eeu, het vinnige veranderinge in kommunikasie en inligtingstegnologie (soms 'n inligtingsrevolusie genoem) dele van sommige ekonomieë toegelaat om in 'n kwaternêre sektor van kennis en inligtingsgebaseerde dienste te spesialiseer. Om hierdie en ander redes, in 'n post-industriële samelewing, kan en doen vervaardigers dikwels hul nywerheidsbedrywighede na laerkostestreke verskuif in 'n proses wat bekend staan as "off-shoring".
Verwant aan hierdie verandering is die opgradering van die kwaliteit van die produk wat vervaardig word. Alhoewel dit moontlik is om 'n lae-tegnologie-produk met lae-vaardigheid arbeid te vervaardig, is die vermoë om hoë-tegnologie produkte goed te vervaardig afhanklik van 'n hoogs geskoolde personeel.
Nywerheidsbeleid
Vandag, aangesien nywerheid 'n belangrike deel van die meeste samelewings en nasies is, sal baie regerings ten minste 'n rol speel in die beplanning en regulering van die industrie. Dit kan kwessies soos nywerheidsbesoedeling, finansiering, beroepsopleiding en arbeidsreg insluit.
Industriële arbeid
In 'n industriële samelewing neem nywerheid 'n groot deel van die bevolking in diens. Dit kom tipies in die vervaardigingsektor voor. 'n Vakbond is 'n organisasie van werkers wat saamgespan het om gemeenskaplike doelwitte op sleutelgebiede soos lone, ure en ander werksomstandighede te bereik. Die vakbond onderhandel deur sy leierskap met die werkgewer namens vakbondlede (geordende lede) en onderhandel arbeidskontrakte met werkgewers. Hierdie beweging het eers onder nywerheidswerkers ontstaan.
Impak op slawerny
Veral Rome en ander antieke Mediterreense kulture het regdeur hul ekonomie op slawerny staatgemaak. Terwyl slawerny grootliks die praktyk in Europa gedurende die Middeleeue verdring het, het verskeie Europese moondhede slawerny op groot skaal in die vroeë moderne tydperk heringestel, veral vir die hardste arbeid in hul kolonies. Die Industriële rewolusie het 'n sentrale rol gespeel in die latere afskaffing van slawerny, deels omdat huishoudelike vervaardiging se nuwe ekonomiese oorheersing belange in die slawehandel ondermyn het. Boonop het die nuwe industriële metodes 'n komplekse verdeling van arbeid vereis met minder werkerstoesig, wat moontlik onverenigbaar was met dwangarbeid.
Oorlog
Die Industriële revolusie het oorlogvoering verander, met massavervaardigde wapens en voorrade, masjienaangedrewe vervoer, mobilisering, die totale oorlogskonsep en wapens van massavernietiging. Vroeë gevalle van industriële oorlogvoering was die Krimoorlog en die Amerikaanse Burgeroorlog, maar die volle potensiaal daarvan het tydens die wêreldoorloë getoon.
Gebruik in die 20ste eeu sosiale wetenskap en politiek
"Industriële samelewing" het 'n meer spesifieke betekenis gekry na die Tweede Wêreldoorlog in die konteks van die Koue Oorlog, die internasionalisering van sosiologie deur organisasies soos UNESCO, en die verspreiding van Amerikaanse nywerheidsverhoudinge na Europa. Die bekragtiging van die Sowjetunie se posisie as 'n wêreldmoondheid het besinning geïnspireer oor of die sosiologiese assosiasie van hoogs ontwikkelde industriële ekonomieë met kapitalisme opdatering vereis. Die transformasie van kapitalistiese samelewings in Europa en die Verenigde State na staatsbestuurde, gereguleerde welsynskapitalisme, dikwels met beduidende sektore van genasionaliseerde nywerhede, het ook bygedra tot die indruk dat hulle moontlik verder as kapitalisme ontwikkel, of na 'n soort van "konvergensie" gemeenskaplike aan alle "tipes" industriële samelewings, hetsy kapitalisties of kommunisties. Staatsbestuur, outomatisering, burokrasie, geïnstitusionaliseerde kollektiewe bedinging en die opkoms van die tersiêre sektor is as algemene aanduiders van die industriële samelewing beskou.
Die "industriële samelewing"-paradigma van die 1950's en 1960's is sterk gekenmerk deur die ongekende ekonomiese groei in Europa en die Verenigde State na die Tweede Wêreldoorlog, en het sterk geput op die werk van ekonome soos Colin Clark, John Kenneth Galbraith, Walt Whitman Rostow en Jean Fourastié Die samesmelting van sosiologie met ontwikkelingsekonomie het die industriële samelewingsparadigma sterk ooreenkomste met moderniseringsteorie gegee, wat groot invloed in sosiale wetenskap behaal het in die konteks van naoorlogse dekolonisasie en die ontwikkeling van post-koloniale state. Die Franse sosioloog Raymond Aron, wat in die 1950's die mees ontwikkelde definisie aan die konsep van "industriële samelewing" gegee het, het die term as 'n vergelykende metode gebruik om gemeenskaplike kenmerke van die Westerse kapitalistiese en Sowjet-styl kommunistiese samelewings te identifiseer. Ander sosioloë, insluitend Daniel Bell, Reinhard Bendix, Ralf Dahrendorf, Georges Friedmann, Seymour Martin Lipset en Alain Touraine, het soortgelyke idees in hul eie werk gebruik, hoewel met soms baie verskillende definisies en beklemtonings. Die vernaamste idees van nywerheidssamelewingsteorie is ook algemeen uitgedruk in die idees van hervormers in Europese sosiaal-demokratiese partye wat 'n wending van Marxisme en 'n einde aan revolusionêre politiek bepleit het.
As gevolg van sy assosiasie met nie-Marxistiese moderniseringsteorie en Amerikaanse antikommunistiese organisasies soos die Congress for Cultural Freedom, is die teorie van die "industriële samelewing" dikwels deur linkse sosioloë en kommuniste gekritiseer as 'n liberale ideologie wat daarop gemik was om die naoorlogse status quo te regverdig en ondermyn opposisie teen kapitalisme. Sommige linkse denkers soos André Gorz, Serge Mallet, Herbert Marcuse en die Frankfurt Skool het egter aspekte van die industriële samelewingsteorie gebruik in hul kritiek op kapitalisme.
Bondeldraermonument
Aan die einde van die 19de eeu het 'n beduidende aantal Jode uit veral Litaue hulle in die Kaapkolonie kom vestig. Hulle was brandarm met dikwels as enigste besitting die klere aan hulle lywe. Hier het hulle 'n bestaan gemaak as bondeldraer (smous, venter marskramer, dus rondreisende handelaar) na plase in verafgeleë gebiede. Aanvanklik het die smous lopende met sy handelsware in 'n rugsak op die plase aangekom. Later toe sake verbeter het, het hy met 'n muil of perd as lasdier gekom. Toe sake regtig vlot, het hy met 'n swaargelaaide kapkar getrek deur muile of perde gekom. Ruilhandel is gevoer – lewensmiddele is dikwels vir huide en velle verruil. Die boere het die smouse vriendelik ontvang. Gratis onderdak en kos is verskaf en sy perd is versorg. Die Christen-boer het 'n heilige eerbied vir die beskeie, maar trotse lid van God se uitverkore volk gehad. Aanvanklik kon die smouse nie die taal van die boere praat nie, maar sommige het die taal en kultuur van die plattelandse mense so hul eie gemaak, dat die Boere-Jode ontstaan het.
Suraphol Sombatcharoen
Suraphol Sombatcharoen (25 September 1930 - 16 Augustus 1968) (Thai: สุรพล สมบัติเจริญ) was 'n Thai Luk thung sanger. Hy is die 'Koning van Luk Thung' genoem en was een van die eerste groot sterre van Thailand se eie country-musiekgenre. Hy is dood geskiet terwyl hy in sy eie motor gesit het ná 'n optrede in Nakhon Pathom.
Ivy Close
Ivy Close (15 Junie 1890 – 4 Desember 1968) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente A Peep Behind the Scenes (1918) en The Wheel (1923).
Grootrivierpas (Weskus)
Die Grootrivierpas is op die P1482-pad in die Sederberge. Dit bereik 'n hoogte van 982 meter en 'n maksimum hellling van 1:6.
Fred McCarren
Fred McCarren (12 April 1951 – 2 Julie 2006) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Goodbye Girl (1977) en Class Reunion (1982), en in die televisiereekse Remington Steele (1982) en Shell Game (1987).
Satyrium longicolle
Satyrium longicolle is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap.
Proksemika
Proksemika is een van die verskillende subkategorieë in die studie van nie-verbale kommunikasie, waaronder haptiek (aanraking), kineties (liggaamsbeweging), vokalisasie (parataal) en chronemiek (struktuur van tyd) ook geklassifiseer is.
Edward T. Hall, die kulturele antropoloog wat die term in 1963 uitgedink het, omskryf proksemika as "die interverwante waarnemings en teorieë van die mens se gebruik van ruimte as 'n gespesialiseerde uitbreiding van kultuur". In sy boek, wat die grondslag vir die studieveld van proksemika gevorm het, The Hidden Dimension (Die verborge dimensie) het Hall die impak van proksemiese gedrag (die gebruik van ruimte) op interpersoonlike kommunikasie in oënskou geneem. Volgens Hall is die studie van proksemika waardevol in die evaluering van nie net die manier waarop mense met ander in hul daaglikse lewe omgaan nie, maar ook 'die organisering van ruimte in [hul] huise en geboue, en uiteindelik die uitleg van [hul] dorpe'. Proksemika bly 'n verborge komponent van interpersoonlike kommunikasie; waarneming van menslike interaksie lei tot groter begrip van die studieveld, en dit word ook sterk deur kultuur beïnvloed word.
Interpersoonlike afstand
Hall het die interpersoonlike afstande van die mens (die relatiewe afstande tussen mense) in vier verskillende sones omskryf: (1) intieme ruimte, (2) persoonlike ruimte, (3) sosiale ruimte, en (4) openbare ruimte.
Koebanstaatsuniversiteit
Die universiteit is in 1920 in Krasnodar gestig. Sy eerste rektor was Nikandr Marks, 'n voormalige generaal van die Russiese Leër, historikus en spesialis op die gebied van antieke Russiese paleografie.
Proksemika
Horisontale afstand
Die afstand wat 'n persoon omring vorm 'n ruimte. Die ruimte binne intieme afstand en persoonlike afstand word persoonlike ruimte genoem. Die ruimte binne sosiale afstand en buite persoonlike afstand word sosiale ruimte genoem. En die ruimte binne openbare afstand word openbare ruimte genoem.
Koebanstaatsuniversiteit
In 1994 is die universiteit erken as een van die voorste instellings vir hoër onderwys in Rusland.
Proksemika
Horisontale afstand
Persoonlike ruimte is die gebied rondom 'n persoon wat hulle sielkundig as hul eie beskou. Die meeste mense heg baie waarde aan hul persoonlike ruimte en voel ongemak, woede of angs as hulle persoonlike ruimte oorskry word. Om 'n persoon toe te laat om persoonlike ruimte te betree en iemand se persoonlike ruimte binne te dring, is 'n aanduiding van die persepsie van die mense se verhouding. 'n Intieme sone is vir nabye vriende, geliefdes, kinders en familielede gereserveer. 'n Ander sone word vir gesprekke met vriende, om met kenisse te gesels en in groepbesprekings gebruik. 'n Verdere sone is vir vreemdelinge, nuutgestigte groepe en nuwe kennisse gereserveer. 'n Vierde sone word vir toesprake, lesings en die teater gebruik; in wese word openbare afstand vir groter gehore gereserveer is.
Koebanstaatsuniversiteit
In 2004 en 2005 is die universiteit onder die top-100-hoëronderwysinstellings in Rusland gereken en is dit met die Goue Medalje vir Europese Gehalte bekroon.
Proksemika
Horisontale afstand
Die betreding van iemand se persoonlike ruimte is gewoonlik 'n aanduiding van vertroudheid en soms intimiteit. In die moderne samelewing, veral in oorvol stedelike gemeenskappe, kan dit egter moeilik wees om persoonlike ruimte te handhaaf, byvoorbeeld in 'n saamgedronge trein, hysbak of straat. Baie mense vind sulke fisiese nabyheid sielkundig steurend en ongemaklik, maar in moderne tye word dit algemeen as 'n normale manier van leef aanvaar. In 'n onpersoonlike, samedrukkende situasie is die neiging meestal om oogkontak te vermy. Selfs in 'n plek waar daar baie mense is, is die behoud van persoonlike ruimte belangrik, en intieme en seksuele kontak word in so 'n konteks as onaanvaarbare fisiese kontak beskou.
Koebanstaatsuniversiteit
In 2008 is Michail Astapof, voormalige hoof van die Krasnodar-streeksdepartement van onderwys, as rektor van die universiteit aangestel.
Proksemika
Horisontale afstand
Daar word vermoed dat die amygdala in die brein mense se sterk reaksies op persoonlike ruimteoortredings verwerk, aangesien die reaksies afwesig is by diegene by wie dié area beskadig is, en dit word geaktiveer as mense fisiek naby aan mekaar is. Navorsing verbind die amygdala met emosionele reaksies weens die nabyheid van ander mense. Eerstens word dit deur nabyheid as sulks geaktiveer, en tweedens, by diegene met volledige bilaterale skade aan hul amygdala, soos pasiënt SM, het hulle nie 'n gevoel van persoonlike ruimtegrense nie. Soos die navorsers opgemerk het: "Ons bevindings dui daarop dat die amygdala 'n terugstotende krag, wat help om 'n minimum afstand tussen mense te handhaaf, tot gevolg kan hê. Die bevindings stem ook ooreen met dié van ape met bilaterale amygdala-letsels, wat gemaklik is om nader aan ander ape of mense te kom; 'n effek wat volgens ons mening spruit uit die afwesigheid van sterk emosionele reaksies tot persoonlike ruimteskending."
Koebanstaatsuniversiteit
Die universiteit lei sedert 1970 buitelandse spesialiste op. Die buitelandse gegradueerdes kom uit meer as 120 lande. Tans gaan die universiteit voort om studente uit Asië, Amerika, Afrika en Europa op te voed.
Proksemika
Horisontale afstand
'n Persoon se persoonlike ruimte word oral waar hulle gaan saam met hulle geneem. Dit is die mees onaantasbare vorm van territorialiteit. Volgens Hall is liggaamsafstand en postuur onbedoelde reaksies op sensoriese skommelinge of veranderinge, soos subtiele variasies in die klank en toonhoogte van 'n persoon se stem. Volgens onderstaande afbakeninge word sosiale afstand tussen mense betroubaar aan fisiese afstand, sowel as intieme en persoonlike afstand, gekoppel. Dit was nie Hall se bedoeling dat hierdie afmetings streng riglyne sal wees wat presies met menslike gedrag verband hou nie, maar eerder 'n stelsel om die effek van afstand op kommunikasie waar te neem, en te bepaal tot watter mate die effek tussen kulture en met betrekking tot ander omgewingsfaktore, varieer.
Vertikale afstand
Die afstande wat hierbo genoem is, verwys na horisontale afstand. Daar is ook 'n vertikale afstand wat nie-verbale boodskappe tussen mense kan kommunikeer. In hierdie geval word daar egter dikwels met 'n vertikale afstand verstaan dat dit die mate van oorheersing of subordinansie in 'n verhouding aanspreek. In baie gevalle kan dit letterlik vertolk word om op of af te kyk na 'n ander persoon, met die langer persoon wat dan oor 'n hoër status beskik.
Onderwysers, en veral diegene wat met klein kinders werk, moet besef dat studente gemakliker met die onderwyser sal kommunikeer as hulle op dieselfde vertikale vlak is. Op hierdie manier kan 'n begrip van vertikale afstand 'n instrument word om kommunikasie tussen onderwyser en student te verbeter. Aan die ander kant kan 'n gesagspersoon wat in 'n dissiplinêre hoedanigheid optree, hierdie inligting gebruik om 'n sielkundige voordeel oor 'n student wat oortree het, te verkry.
Neuropsigologie
Terwyl Hall se werk menslike interaksies gebruik om ruimtelike variasie in proksemika te demonstreer, beskryf die veld van neuropsigologie persoonlike ruimte in terme van die soorte 'nabyheid' aan 'n individuele liggaam.
Previc onderverdeel ekstrapersoonlike ruimte verder in fokale- ekstrapersoonlike ruimte, aksie-ekstrapersoonlike ruimte, en die omgewings-ekstrapersoonlike ruimte.
Territoriale organisering van ruimte
Terwyl persoonlike ruimte die onmiddellike ruimte rondom 'n persoon beskryf, verwys territorialiteit na die gebied of area waarop 'n persoon 'aanspraak kan maak' en teen ander kan verdedig. Volgens die proksemiese teorie is daar vier vorme van menslike territorialiteit, naamlik:
Camille Coduri
Camille Coduri (gebore 18 April 1965) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Prayer for the Dying (1987), King Ralph (1991), en 4.3.2.1. (2010), en in die televisiereeks Sinchronicity (2006).
Proksemika
Territoriale organisering van ruimte
Benewens faktore wat persoonlike ruimte behels, dui hierdie verskillende vlakke van territorialiteit op maniere waarvolgens ons kan kommunikeer en verwagtinge van gepaste gedrag kan gee.
Benewens ruimtelike territorialiteite, kan die interpersoonlike territorialiteite tussen gespreksgenote ook deur die 'hoek wat deur die spil van die persone se skouers gevorm word', bepaal word. Hall het ook 'n kombinasie van liggamshoudings tussen twee mense, waaronder lê, sit of staan, bestudeer.
Kulturele faktore
Persoonlike ruimte word dikwels as gevolg van kulturele verskille en persoonlike voorkeure baie verskillend waargeneem en geïnterpreteer. Voorkeure met betrekking tot die beskouing en gebruik van persoonlike ruimte varieer byvoorbeeld tussen verskillende lande. In 'n 2017-studie is bevind dat mense in lande soos Roemenië, Hongarye en Saoedi-Arabië 'n persoonlike ruimte met 'n afstand van ten minste, of meer, as 120 cm verkies, terwyl afstande van minder as 90 cm in lande soos Argentinië, Peru, Oekraïne en Bulgarye aanvaarbaar was.
Die kulturele praktyke van die Verenigde State toon heelwat ooreenkomste met dié in Noord- en Sentraal-Europese streke, soos Duitsland, Skandinawië en die Verenigde Koninkryk. Groetrituele is gewoonlik dieselfde in Europa en in die Verenigde State, en bestaan uit minimale kontak met die liggaam - dikwels beperk tot 'n eenvoudige handdruk. Die belangrikste kulturele verskil met betrekking tot proksemika is dat inwoners van die Verenigde State groter oop ruimte tussen hulself en hul gespreksgenote verkies (ongeveer 1.2 m), in vergelyking met 'n afstand van 0.6 - 0.9 m wat in Europa aanvaarbaar is. Tesame met 'n verandering in siening oor die grense van openbare en private ruimtes, het Europese kultuurgeskiedenis sedert die Romeinse tyd 'n verandering in die gebruik van persoonlike ruimte getoon. Hierdie onderwerp is in A History of Private Life ( 'n Geskiedenis van private lewe) (2001), onder die algemene redaksie van Philippe Ariès en Georges Duby, ondersoek. Aan die ander kant het diegene wat in digbevolkte gebiede woon waarskynlik 'n laer verwagting met betrekking tot persoonlike ruimte. Inwoners van Indië of Japan het, ten opsigte van sowel huis- as individuele ruimtes, 'n kleiner persoonlike ruimte as diegene van die Mongoolse steppe. Verskillende verwagtings van persoonlike ruimte kan tot probleme in interkulturele kommunikasie lei.
Hall merk op dat verskillende kultuursoorte verskillende standaarde van persoonlike ruimte handhaaf. Die besef van, en erkenning van hierdie kulturele verskille kan tot beter kruisulturele begrip lei. Dit kan ongemak wat mense tydens situasies waar die interpersoonlike afstand volgens hulle mening te groot (ontoeganklik en neusoptrekkerig) of te klein (opdringerig) is, vergemaklik en uitskakel.