cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Salle du Jeu de paume
Die Salle du Jeu de paume is 'n kaatsbaan in die rue du Jeu de paume in Versailles (Yvelines). Die saal is deur Nicolas Creté in 1686 in opdrag van Lodewyk XIV opgerig as 'n baan vir die kaatsspel, Jeu de paume, 'n voorganger van moderne tennis, wat deur die koning en ander persoonlikhede uit die Franse hof gespeel is. Jeu de paume was op daardie stadium baie gewild en daar was tweehonderd sulke sale in Parys. Die Salle du Jeu de paume het bekendheid verwerf vir die Eed op die Kaatsbaan wat op 20 Junie 1789 deur die afgevaardigdes van die Derde Stand daar onderneem is en in 'n groot muurskildery deur Jacques-Louis David verewig is. 'n Gedenkplaat is ook bokant die deur aangebring.
Tydens die heerskappy van Juillet is die gedenkplaat herstel en Horace Vernet het toestemming verkry om sy ateljee daar in te rig na sy terugkeer uit Afrika. Met die proklamasie van die Tweede Republiek op 25 Februarie 1848 het 'n glorieryke tydperk vir die saal aangebreek. " 'n Groot banket is op 14 Maart 1848 daarin gehou. Tydens die Tweede Ryk is die Salle du Jeu de paume aan 'n amptenaar van die prefektuur verhuur wat dit as 'n dobbelhuis vir die offisier van die wag gebruik. Dit het kort daarna bankrot gespeel. Tydens die Derde Republiek is die saal aan sy lot oorgelaat voor dit in 1883 deur Jules Ferry omskep is aan 'n museum van die Franse Rewolusie. Tydens die Vyfde Republiek is dit geheel en al gerestoureer in 1988. Vandag is die saal die eiendom van die Nasionale Vergadering.
Dan Brown
Dan Brown (gebore 22 Junie 1964) is 'n Amerikaanse skrywer van rillers en is veral bekend vir die skryf van die kontroversiële 2003-blitsverkoper, The Da Vinci Code (Afrikaans: Die Da Vinci-kode).
Vroeë lewe
Dan Brown is gebore en het grootgeword in Exeter, New Hampshire, die oudste van drie kinders. Sy ma Constance (Connie) was 'n professionele musikant wat die orrel in die kerk gespeel het. Brown se pa Richard G. Brown was 'n prominente wiskunde onderwyser, wat skoolhandboeke geskryf het en hoërskoolwiskunde aan die Phillips Exeter Akademie van 1962 tot en met sy aftrede in 1997 aangebied het.
Phillips Exeter Academy is 'n eksklusiewe kosskool wat van nuwe onderwysers verwag om 'n paar jaar op die skoolgronde te bly. Brown, sy broer en suster het grootliks by die skool grootgeword. Daar was geen televisie en die sosiale omgewing was oorwegend Christelik. Brown het in die kerkkoor gesing, Sondagskool bygewoon en kerkkampe in die somer bygewoon. Hy self het 'n publieke skool in Exeter tot Graad 9 bygewoon waarna hy en ook sy jonger broer Gregory en suster Valerie hul skoolloopbaan by Phillips Exeter voltooi het.
Liedjieskrywer
Nadat hy in 1982 by Phillips Exeter met skool klaargemaak het, studeer hy aan die Amherst Kollege, waar hy ondermeer 'n student was van die romanskrywer Alan Lelchuk. Brown gradueer aan Amherst met Spaans en Engels as hoofvakke in 1986. Hy het aanvanklik 'n musiekloopbaan gevolg en onder andere met sintetiseerder klankeffekte geëksperimenteer. Hy produseer 'n kinderalbum met die titel SynthAnimals wat snitte soos "Happy Frogs" en "Suzuki Elephants" insluit. Die kasset verkoop 'n paar honderd kopieë. Hy stig hierna sy eie platemaatskappy genaamd Dalliance, en in 1990 gee hy self 'n laserskyf getiteld Perspective, gerig op die volwasse mark uit. Dié album het ook 'n paar honderd kopieë verkoop. In 1991 trek hy na Hollywood met die doel om 'n loopbaan as sanger-liedjieskrywer en pianis te volg. Hy onderhou homself deur klas te gee by die Beverly Hills laerskool.
Terwyl hy in Los Angeles gewoon het sluit hy aan by die Verenigde State se National Academy of Songwriters, en neem deel aan baie van die akademie se byeenkomste. Hy het Blythe Newlon, wat as die akademie se Direkteur vir Kunstenaarontwikkeling gewerk het ontmoet. Sy het Brown se projekte aktief bevorder en hom met reklame en kontakte gehelp om sy loopbaan te bevorder. Sy trek saam met hom terug na New Hampshire en hulle trou in 1997.
Buiten haar bydrae om sy sangloopbaan te bevorder het sy ook 'n belangrike rol gespeel in sy skrywersloopbaan. Sy het gehelp met die bemarking van sy boeke. Sy het gehelp skryf aan sy vroeëre "humoristiese" boeke wat onder 'n skuilnaam gepubliseer is. Daar is ook spekulasie in die media dat sy gehelp het met van sy ander boeke. In sy erkennings vir die Deception Point bedank Brown vir "Blythe Brown vir haar onvermoeide navorsing en kreatiewe inset."
Onderwyser in Nieu-Engeland
Brown en Blythe het in 1993 teruggetrek na sy tuisdorp Exeter in New Hampshire. Brown word Engelse onderwyser aan sy alma mater Phillips Exeter, Hy gee ook Spaans aan die  Lincoln Akerman skool in Hampton Falls.
In 1994 stel Brown 'n album met die titel Angels & Demons vry. Die kunswerk op die omslag was deur die kunstenaar John Langdon wat ook later gebruik is vir sy roman Angels and Demons.
Blitsverkoperouteur
Brown bedank uit die onderwys in 1996 om 'n voltydse skrywer te word. Digital Fortress word in 1998 gepubliseer. Blythe het baie van die promosie werk hanteer insluitende persvrystellings, die reël van radio-optredes en personderhoude. 'n Paar maande later word nog 'n humoristiese boek The Bald Book geskryf deur hom en sy vrou, gepubliseer. In 2000 word sy roman Angels and Demons en in 2001 Deception Point gepubliseer.
Brown se eerste drie romans het beperkte sukses behaal met verkope van minder as 10 000 kopieë elk van hul eerste uitgawes. Sy vierde roman The Da Vinci Code gepubliseer in 1993, word egter 'n blitsverkoper en bereik binne die eerste week na publikasie die top verkooperposisie in die New York Times beste verkoperslys. Dié boek word nou beskou as een van die mees populêre boeke van alle tye (ten spyte daarvan dat dit deur vele boek resensente gekritiseer word). Teen 2006 is reeds meer as 60,5 miljoen kopieë wêreldwyd verkoop. Hierdie sukses het ook bygedra dat Brown se vroeëre boeke ook blitsverkopers geword het. In 2004, was vier van sy romans op die New York Times-lys in dieselfde week en in 2005, word hy ingesluit in die Time tydskrif se lys van die 100 mees invloedryke mense van die jaar. Forbes tydskrif plaas Brown as no 12 op hul 2005 "100 Sterre" lys en skat sy jaarlikse inkomste as VSA$ 76,5 miljoen. Die New York Times bereken sy inkomste uit die Da Vinci Code verkope op VSA$ 250 miljoen.
Brown stel belang in kriptologie, sleutels en kodes, temas wat hy ook algemeen in sy werke gebruik. Sy romans is reeds in meer as 40 tale vertaal.
In 2006 word Brown se roman The Da Vinci Code vrygestel as 'n rolprent deur Columbia Pictures, met Ron Howard as regisseur. In die rolprent speel Tom Hanks die rol van Robert Langdon, Audrey Tautou as Sophie Neveu en Sir Ian McKellen as Leigh Teabing. Die rolprent is vrygestel tydens die Cannes Filmfees op 17 Mei 2006. Brown word aangedui as een van die uitvoerende vervaardigers van die rolprent. Een van sy liedjies, "Piano", wat Brown geskryf en gespeel het, word aangedui as deel van die rolprent se klankbaan.
19 Maart
19 Maart is die 78ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (79ste in skrikkeljare). Daar volg nog 287 dae.
Drie kenmerke van die bestaan
Toepassing
Insig in die drie kenmerke van die bestaan kan ’n einde bring aan lyding (dukkha), wat die derde van die Vier Edel Waarhede is. Die Boeddha het geleer dat alle dinge wat deur oorsake (sankhara) saamgestel is, verganklik (anicca) is en lyding (dukkha) veroorsaak, en dat daar geen "ek" of "myne" in saamgestelde óf onsaamgestelde verskynsels is nie. Nie die onderskeie dele of die verskynsel as geheel het ’n self nie.
Rider Strong
Rider Strong (gebore 11 Desember 1979) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Cabin Fever (2002) en in die televisiereeks Boy Meets World (1993).
Derrick De Marney
Derrick De Marney (21 September 1906 – 18 Februarie 1978) was 'n Engelse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Young and Innocent (1937), Blond Cheat (1938), Sleeping Car to Trieste (1948), en Meet Mr. Callaghan (1954).
Pleknaamsveranderinge in Tsjad
Hier volg 'n lys van dorpe en stede in Tsjad waarvan die name verander is:
Ray Myers
Ray Myers (21 Junie 1889 – 4 November 1956) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Martin Eden (1914) en Leatherstocking (1924).
Aloe forbesii
Die Aloe forbesii is 'n aalwyn wat endemies is aan die eiland Sokotra ('n deel van Jemen), waar dit op die Hajhirberge voorkom.
Chalumnarivier
Ontstaan en roete
Twee riviere vloei saam om die Chalumnarivier te vorm by op die kusplato van die voormalige Ciskei, vanwaar dit verder ooswaarts kronkel. Vir sy laaste kilometers swenk die rivier suidwaarts op pad see toe. Dit mond uit in 'n getymeer slegs 3,5 km suidwes van Kayser's Beach.
Melvin Seeman
Melvin Seeman is 'n Amerikaanse sosioloog wat bekend is vir die vervreemdingsteorie, wat hy onder andere op Karl Marx gebaseer het. Hy is tans verbonde aan UCLA (University of California, Los Angeles).
Artie Auerbach
Artie Auerbach (17 Mei 1903 – 3 September 1957) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Here Comes Elmer (1943) en in die televisiereekse The Jack Benny Program (1950) en Shower of Stars (1954).
Terenure
Terenure en Terenure Uitbreiding is voorstede in Kemptonpark aan die Oos-Rand van Gauteng. Volgens die 2011-sensus het Terenure 'n bevolking van 4 144 gehad en Terenure Uitbreiding het 'n bevolking van 6 579 gehad.
Slot (sluiting)
Nie net bewaarplekke van waardevolle voorwerpe (variërend van juweelkissies tot bankkluise), maar ook wonings, vervoermiddels en selfs boeke kan met spesiaal ontwerpte slotte toegesluit word.
Geskiedenis van die slot
Die behoefte aan slotte bestaan al sedert die mensheid die begrip "eiendom" ken. Die eerste kosbaarhede word nie toegesluit nie maar is begrawe in die grond of weggesteek in grotte of hol bome: 'n gewoonte wat nooit heeltemal verdwyn het nie. Daar word beweer dat die Akkadiërs in die 24ste eeu v.C. al 'n soort grendelslot in gebruik gehad het, omdat daar seëls uit die tyd bestaan waarop die god Shamash met 'n sleutelagtige voorwerp in die hand uitgebeeld word. Dit kon egter ook 'n staf wees. Daar word dus meer algemeen aanvaar dat eerste slot ongeveer 2000 v.C. in Oud Egipte uitgevind is.
Fries
Die Fries wat vandag in Nederland gepraat word, is eintlik Westerlauwers Fries, maar in die algemeen word slegs die term Fries gebruik; of ook in Wes-Fries: Frysk, Noord-Fries Fresk of Frasch; en in die standaardtaal word ook as Friisk verwys. Standaardfries het ontwikkel uit Woudfries en Kleifries. In taalhistoriese opsig is Fries nou verwant aan Oud-Engels sodat daar soms ook na die Anglo-Friese taalgroep verwys word.
Slot (sluiting)
Geskiedenis van die slot
Die slotte, waarvan beskrywings bewaar gebly het, word in Egipte gemaak om opslagplekke toe te sluit. Die hout sleutels was in vergelyking met hedendaagse eksemplare baie groot en is op die rug gedra. Die van hout gemaakte slotte werk ongeveer dieselfde as 'n modern stiftsilinderslot. Die oudste slot wat bewaar gebly is, is gevind in die ruïnes van Dur-Sharrukin, 'n vestingstad ongeveer 20 km ten noorde van Nineve in hedendaagse Irak.
In die Romeinse tyd word slotte van metaal gemaak, hoofsaaklik van brons ende bevolkingskonsentrasie in stede, waardeur die inwoners nie meer almal geken het nie, het die behoefte na afsluitbare ruimtes toegeneem. Slotte was in die eerste instansie sogenaamde valgrendelslotte: afgelei van die Egiptiese slotte, maar baie kleiner.
Fries
Die Friese taal word vandag deur sowat 500 000 mense in drie variante - Wes-, Oos- en Noord-Fries - langs die Nederlands-Duitse Noordseekus gepraat.
Slot (sluiting)
Geskiedenis van die slot
Die kleiner en dus baie ligtere sluitstifte (Engels: tumblers) val nie meer deur hul eie gewig in die slot nie, maar word deur 'n bladveer na onder gedruk. Die klein afmetings maak dat die slot nie net aan deure nie, maar ook in kaste, kiste en hangslotte gemonteer kon word. Omdat die slotte meestal van yster was, het min van hulle die verloop van tyd weerstaan. Die slotte in die Romeinse tyd was egter baie toegepaste uitvindings, met bewys die vele brons-sleutels wat uit hierdie tyd gevind is. Daarbenewens word opgemerk dat in 'n bepaalde periode die dra van 'n sleutel 'n statussimbool was, en dat daar daarom ook sleutels gemaak is om uitsluitlik as versiering te dien.
Fries
Die meeste Friessprekendes woon in die Noord-Nederlandse provinsie Friesland (Fryslân), terwyl kleiner taalgemeenskappe van Oos-Fries en Noord-Fries in die Duitse deelstate Nedersakse (op die dorp Saterland) en Sleeswyk-Holstein (in die administratiewe distrik Nordfriesland) bestaan. Duitsland en Nederland erken Fries as 'n inheemse minderheidstaal. Die taal word beskerm deur die Europese Unie.
Slot (sluiting)
Geskiedenis van die slot
Later ontwikkel die Romeine slotte waarby die sleutel in die rondte gedraai word: hierdie tipe slot sou tot die einde van die 18e eeu feitlik onveranderd in gebruik bly en word tot op hede nog steeds gebruik. Die eenvoudigste slotte was die regte- en bontebaardslotte: dié had 'n sleutelgat met 'n bepaalde vorm, waarin slegs 'n sleutel met dieselfde vorm inpas. Hierdie slotte bied min beskerming teen kwaadwilliges met spesiale gereedskappe soos hake en lopers. Daarom het die Romeine later slotte met inwendige beveiligings uitgedink.
Fries
Wes-Fries
Wes-Fries is een van die twee amptelike tale in Friesland. Friesland is vandag 'n provinsie van Nederland. In Friesland praat ongeveer 470 000 mense die taal, van wie 350 000 mense as 'n moedertaal. Wes-Fries is eintlik Westerlauwers Fries. In skole word Standaardfries geleer. In Friesland het Fries egter die funksie van 'n dialek omdat Fries meestal slegs as spreektaal gebruik word. Die dominante kultuurtaal in Friesland is Nederlands.
Onderverdeling
Wes-Fries word onderverdeel in:
Die Onse Vader in Standaardfries:
Us Heit
dy't yn de himelen is
Jins namme wurde hillige
Jins keninkryk komme
Jins wollen barre allyk yn 'e himel
sa ek op ierde
Jou ús hjoed ús deistich brea
allyk ek wy ferjouwe ús skuldners
En lied ús net yn fersiking
mar ferlos ús fan 'e kweade
Want Jowes is it keninkryk en de krêft
en de hearlikheid oant yn ivichheid.
Die Friese taal self word in Westerlauwers Frysk genoem, in Noordfries: Friisk en in Saterfries: Fräisk.
Noord-en Oos-Fries
In Duitsland word Noord-Fries in die mees noordelike deelstaat Sleeswyk-Holstein aan die grens met Denemarke gepraat. Alhoewel sowat 60 000 mense in Noord-Friesland van Friese afkoms is, het slegs sowat 10 000 mense kennis van Noord-Fries.
Oos-Fries of Osterlauwersfries was vroeër die taal van die huidige streek Oos-Friesland in die noordweste van die Duitse deelstaat Nedersakse. Die Oos-Friese het reeds omtrent die jaar 1500 na Nederduits as die skryftaal vir belangrike dokumente oorgeskakel, en tot by die begin van die 19de eeu het Oos-Fries sy status as omgangstaal verloor. Die laaste taalgebiede op die Duitse Noordsee-eilande het tot by die begin van die 20ste eeu bestaan.
Saterfries, wat deur sowat 2 000 mense in die Nedersaksiese dorp Saterland (Saterfries: Selterlound) naas Hoogduits gepraat en deur 'n bykomende 2 000 mense verstaan word, is die laaste oorblywende dialek van Oos-Fries. Aangesien die dorp Saterland vroeër 'n baie afgeleë nedersetting was, is Saterfries as 'n selfstandige taal tot vandag toe bewaar, alhoewel daar 'n groot aantal Nederduitse leenwoorde in Saterfries voorkom. Die taal word tans ook weer deur kinders aangeleer. 'n Laerskool in Scharrel bied dubbelmediumonderrig in Duits en Saterfries vir kinders in graad 2 aan.
Klassifikasie
Fries toon kenmerke wat met Nederlands en Engels ooreenstem. Groot getalle Friese, Angele, Sakse en Jute het tydens die volksverhuising na die Britse Eilande geëmigreer waar toe Kelte gewoon het. Tussen 800 en 1100 het ook Wikings na die Britse Eilande verhuis. Uit die samesmelting van hierdie volkere sou moderne Engels ontwikkel. Ooreenkomste tussen Fries en Engels is byvoorbeeld woorde as grien, tsiis, tsjerke, sykje, dream, troch vir groen, kaas, kerk, soek, droom, deur (= Eng. 'through').
Erica marlothii
Erica marlothii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor in die Sederberg, Koue Bokkeveld- en Hexrivierberge. Daar is vyf subpopulasies en die habitat is veilig.
La Louvière
La Louvière (Pikardies en Wallonies: El Lovire) is 'n Belgiese stad en munisipaliteit in die Waalse provinsie Hainaut. Die munisipale gebied het 'n oppervlakte van 64 km² en sowat 78 000 inwoners (2011).
Vroeër was La Louvière 'n gehug van Saint-Vaast gewees, maar danksy die Industriële Revolusie (die steenkool-ondernemings) het La Louvière sterk gegroei en in 1869 'n munisipaliteit geword.
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van La Louvière:<br/ > Besonrieux, Boussoit, Haine-Saint-Paul, Haine-Saint-Pierre, Houdeng-Aimeries, Houdeng-Gœgnies, La Louvière (stad), Maurage, Saint-Vaast, Strépy-Bracquegnies en Trivières.
Hiskia
Hiskia was die dertiende koning van die koninkryk van Juda en het 29 jaar regeer. Hy was uit die familie van koning Dawid en die seun van koning Agas. Volgens die Bybel was hy 'n baie goeie koning wat die tempel skoongemaak en die Pasga heringestel het. Hy het Sanherib van Assirië oorwin.
Die woord Hiskia se Hebreeuse kort vorm is חִזְקִיָּה ḥizqîjāh, terwyl die lang vorm חִזְקִיָּהוּ ḥizqîjāhûook is, wat "my krag is YHWH " of "YHWH het my sterk gemaak" beteken. Hiskia was van 725 - 696 vC. koning van Juda en 'n lojale vasal van Assirië. Hiskia is opgevolg deur sy twaalfjarige seun Manasse.
Naam
In Assiriese inskripsies word daar na koning Hiskia verwys as Ha-za-qi-ia-(ú). Die naam is soortgelyk geskryf in 'n koopakte van Dūr Katlimmu (603 vC). In inskripsies verskyn koning Hiskia se naam as חזקיהו, ḥzqjhw op 'n seël sowel as op 'n afdruk van 'n seël van 'n koninklike amptenaar wat homself as "dienaar van Hiskia" geïdentifiseer het.
Die Septuagint gee die naam weer as Ἐζεκίας, Ezekías, die Vulgaat as Ezechias.
Familie
Volgens Hebreeuse Bybeltradisie was Hiskia 'n afstammeling van die dinastie wat teruggevoer is na Dawid wat die suidelike koninkryk van Juda regeer het. Volgens hierdie oorlewering was hy die seun van Agas en sy ma se naam was Abi. Sy was 'n dogter van Sagaria, wat vir ses maande koning van Israel was, tussen konings Jerobeam II en Sallum.
Hiskia se pa
Die regering van Agas lei tot twyfel of Hiskia sy seun kon wees. Volgens 2 Konings 16:2 het Agas koning geword toe hy 20 was en 16 jaar geregeer. As Hiskia die mag oorgeneem het toe hy 25 jaar oud was, was sy pa dalk hoogstens 11 jaar oud toe sy seun gebore is. In 2 Kronieke 28:7 word nog 'n seun van Agas genoem, 'n sekere Maäseja, wat in die oorlog tussen Israel en Juda geval het. Dit moet dus tussen 734 en 732 vC wees. Hiskia moes dus al 'n volwassene gewees het, sodat Agas uiters jonk moes gewees het toe sy seun gebore is, wat die aanduidings in 2 Konings 16:2 en 2 Kronieke 28:1 selfs meer onwaarskynlik maak.
Soms word 'n poging aangewend om die probleem op te los deur 'n mede-regentskap van Agas en Jotam te aanvaar; die hipotese is dat Agas mede-regent geword het op 20-jarige ouderdom, en na 'n onbekende aantal jare van mede-regentskap vir 16 jaar alleen regeer het. Nog 'n teorie is dat Hiskia Agas se broer was.
Hiskia was regtig 'n seun van Agas. Dit word ondersteun deur die inskripsie van 'n seël waaruit twee indrukke oorleef: "van Hiskia, (seun van) Agas, koning van Juda". Die probleem is in die chronologie van die opvolging van Jotam deur Agas. Daar kan aanvaar word dat Agas ouer was as wat in 2 Konings 16:2 staan.
Hiskia se ma
Die prominente vermelding van 'n koninginmoeder by die seun se troonbestyging in Boeke 1 en 2 Konings dui daarop dat sy 'n posisie van invloed by die hof beklee het. Parallel hiermee, by die troonbestyging van Manasse, wat Hiskia opgevolg het, word ook sy moeder Chefsiba genoem. Die vermelding van die moeders van Hiskia en Manasse wys dat dit vir die skrywer 'n vanselfsprekendheid was dat hierdie konings verskeie vroue kon hê, wat nie noodwendig beteken dat hy meer spesifieke inligting hieroor gehad het nie.
Hiskia se kinders
Van Hiskia se kinders is net Manasse by die naam bekend. Die Assiriese bronne praat ook van Hiskia se dogters wat as buit na Assirië geneem is vir Sanherib.
Politieke situasie
Hiskia het koning geword toe die Neo-Assiriese Ryk gefloreer het, net na die dood van Tiglat-Pileser III, die stigter van die Assiriese Ryk. Hiskia se pa Agas het die hulp van Tiglat-Pileser ingeroep toe koning Peka van die noordelike koninkryk van Israel met Aram verbonde was om sy suidelike koninkryk van Juda aan te val. Dit het die koninkryk van Juda feitlik 'n vasalstaat van die Assiriërs gemaak.
In 722 v.C., die vierde jaar van Hiskia se regering, het die Assiriërs die noordelike koninkryk van Israel verower. Ook hierdeur was Hiskia se koninkryk in gevaar. Hiskia het uiterlike lojaliteit aan die Assiriërs getoon, maar terselfdertyd Jerusalem, die hoofstad van Juda, vir 'n beleg voorberei. Hy het die stadsmure versterk en ’n 533 meter lange ondergrondse kanaal laat bou. Hierdie Siloam-tonnel (ook genoem Hiskia-tonnel) het vanaf die Gihon-fontein naby die stad geloop tot by die Siloam-poel in die stad. Die bou van hierdie kanaal was 'n tegniese prestasie vir daardie tyd.
Toe die Babiloniërs in 704 v.C teen die Assiriërs oorlog voer, Hiskia het die opstand teen die Assiriërs ondersteun, saam met ander Siriese monarge en gehoop op ondersteuning van Egipte. Die Assiriese koning Sanherib het toe 'n veldtog teen die Siriërs geloods en die suide van die streek (701 vC) verower voordat Egiptiese hulp kon opdaag. Op hierdie veldtog het Sanherib die Judese stad Lagis vernietig. Muurreliëfs in Sanherib se paleis by Nineve wys hoe Sanherib op sy ivoortroon sit en toesig hou oor die vernietiging van Lagis. Ná die val van Lagis het Hiskia 30 talente goud en 300 talente silwer aan Sanherib betaal. Nietemin het Sanherib 'n leër teen Jerusalem gestuur om ook daardie stad te beleër. Hy het gesê:
" Wat Hiskia die Judeër betref, hy het hom nie aan my onderwerp nie; ek het 46 van sy versterkte stede, ommuurde vestings en ontelbare dorpies beleër, en dit oorweldig deur vasgestampte walle en slaanramme, voetsoldate, myne, buffers en sappers. werke.... Self het ek in Jerusalem, in sy koninklike woning, gevange gemaak soos 'n voël in 'n hok."
Hierdie beleg is egter oorwin. Die Bybel praat van die totale vernietiging van Sanherib se leër deur 'n engel van God, wat Sanherib gedwing het om terug te keer huis toe. Volgens die Griekse geskiedskrywer Herodotus is die leër van die Assiriërs deur 'n muisplaag getref. Nog 'n teorie is dat Sanherib die beleg laat vaar het nadat Hiskia hom goud en silwer betaal het. Assiriese bronne wat uit argeologiese opgrawings gevind is, bevestig hierdie teorie.
Godsdienstige hervormings
Die godsdienstige betekenis van Hiskia blyk uit die deuteronomistiese beoordeling in 2 Konings 18:5, waar hy as 'n voorbeeldige koning beskryf word. Slegs die latere koning Josia het 'n vergelykbare beoordeling ontvang, waar beide oordele nie teenstrydig is nie, maar in samehang met mekaar geformuleer is. Terwyl Josia implisiet na Deuteronomium 6:5 verwys en sy gehoorsaamheid aan die wet van Moses beklemtoon, beklemtoon Hiskia sy vertroue in YHWH, die God van Israel. Terwyl die agting vir Josia vergroot is deur die legende van die herontdekking van die Tora, is waardering vir Hiskia se bevoorregte posisie voor God is uitgespreek deur die beskrywing van sy gebede.
Hierdie gebede, soos in Jesaja 38, het 'n treffende ooreenkoms in styl met die brief-gebedstyl soos dit in Mesopotamië na vore gekom het gedurende die tyd van Isin en Larsa, byvoorbeeld in Larsa onder Sin-iddinam.
Tydens sy bewind het Hiskia godsdiensveranderinge ingestel. Hy het onderdanigheid aan die Assiriese groothertog gespeel en terselfdertyd godsdienshervorming begin om die kruipende heidendom uit te roei. Hy het die aanbidding van die Assiriese gode afgeskaf, die Nehustan vernietig en gefokus op die aanbidding van YHWH. Hy het alle plaaslike heiligdomme verbied om aanbidding in Jerusalem te sentraliseer. Volgens die Bybel was Hiskia baie energiek hierin en word daarom as een van die min godvresende konings van Juda beskou.
Datering
Die Bybelse verslag in 2 Konings 18-20 stem nie ooreen met die datering van die Assiriese en Babiloniese bronne nie.
Samaria, die hoofstad van Noord-Israel, in 722/21 vC gestig, is vernietig deur Salmaneser V en in 720 vC. deur Sargon II. Groot deportasies is slegs onder laasgenoemde onderneem.
Die derde veldtog van Sanherib, volgens die Assiriese bronne gebaseer op die Assiriese gelyknamige kanons, het in 701 vC plaasgevind. (Senherib het die troon bestyg in 705 vC). In die Bybel vind ons die volgende aanduidings:
In 2 Konings 20:6 is Hiskia nog 15 lewensjare belowe ná sy siekte. Aangesien die datering van die Assiriese veldtogte deur baie verskillende bronne ondersteun word, moet die probleem in 2 Konings 18-20 lê. Die teks onderskat die tydperk tussen die verowering van Samaria en Sanherib se derde veldtog. Dit is nie moontlik dat die inname van Samaria (720 vC) in Hiskia se sesde jaar plaasgevind het en die beleg van Jerusalem in sy veertiende jaar nie. Ten minste een van die twee aanduidings moet verkeerd wees. Vermoedelik het die redakteur van die tradisies uit die 29 jaar van die regering (2 Konings 18:2) en die belofte van nog 15 lewensjare ná Hiskia se siekte (2 Konings 20:6) tot die gevolgtrekking gekom dat die beleg (2 Konings 18:13) plaasgevind het in die veertiende jaar van Hiskia. Dit word ondersteun deur die feit dat die legende oor Hiskia se siekte tydelik is. As ons die finale einde van Samaria in 720 vC plaas, lei dit tot 'n bewind van 725-696 vC.
Ander datums, aan die ander kant, maak staat op die vermelding van die veertiende jaar in 2 Konings 18:13 en stel dit op 715-687 vC. of aanvaar dat Samaria reeds onder Salmaneser V ingeneem is en om 727-698 vC.
Kerkplein
Kerkplein kan na een van verskeie plekke verwys:
Aloe fragilis
Aloe fragilis is 'n aalwyn wat endemies is aan die noorde van Madagaskar.
Shiloh Strong
Shiloh Strong (gebore 12 Junie 1978) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Cabin Fever (2002) en in die televisiereeks The Mommies (1993).
Jaime King
Jaime King (gebore 23 April 1979) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pearl Harbor (2001), White Chicks (2004), Sin City (2005), en My Bloody Valentine (2009).
Vernie Plaatjies
Skryfwerk
In sy poësie ontgin hy die leefwêreld en taalgebruik van die bruin Afrikaanssprekendes en lewer hy veral sosiale kommentaar op die dinge wat sy mense raak. Sy gedigte word in “Optog”, “Nuwe stemme 1”, “Nuwe stemme 3”,  “Die dye trek die dye aan” en “Groot verseboek” opgeneem. Hy skryf ook die lirieke vir die liedjie “Strate” wat deur Riku Lätti opgeneem word.
Olimpiese Winterspele 1964
Die Olimpiese Winterspele 1964 (Duits: Olympische Winterspiele 1964), amptelik bekend as die IXde Olimpiese Winterspele, is tussen 29 Januarie en 9 Februarie 1964 in Innsbruck, Oostenryk, aangebied. Die ander kandidaatstede was Calgary in Kanada en Lahti in Finland. Die Olimpiese Somerspele 1964 is in Tokio, Japan, aangebied.
Vernie Plaatjies
Eerbewyse
Die Afrikaanse Skrywersvereniging, tesame met die Kreatiewe Skrywersvereniging van Bredasdorp, vier op Saterdag 17 September 2011 sy lewe en werk by 'n funksie op Bredasdorp.
Olimpiese Winterspele 1964
Die Spele is bedreig deur 'n gebrek aan sneeu. Die Oostenrykse leër is ingespan om blokke sneeu en ys van hoër in die berge na benede te bring om die bane mee voor te berei.
Internasionale Monetêre Fonds
Die Internasionale Monetêre Fonds (IMF; Engels: International Monetary Fund, IMF; Frans: Fonds monétaire international, FMI; Spaans: Fondo Monetario Internacional, FMI) is 'n internasionale organisasie met sy hoofkantoor in Washington, D.C., Verenigde State, wat met die bevordering van internasionale samewerking in monetêre beleid, die uitbreiding van wêreldhandel, die stabilisering van wisselkoerse, skuld, toesig van monetêre beleid en tegniese bystand besig is.
Olimpiese Winterspele 1964
Toewysing
Innsbruck is op 26 Mei 1959 in München deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Winterspele in 1964. Ander kandidate was: Calgary en Lahti.
Internasionale Monetêre Fonds
Die Internasionale Monetêre Fonds is in 1944 saam met sy susterorganisasie, die Wêreldbank, gestig. Die amptelike tale is Engels, Frans en Spaans.
Olimpiese Winterspele 1964
Toewysing
Die stemming het as volg verloop:
Internasionale Monetêre Fonds
Die IMF het tans 188 lidlande met stemreg wat gebaseer is op aandelekapitaal van die lidland. Die lidlande met die grootste stemaandele is: Verenigde State 16,74 %, Japan 6,01 %, Duitsland 5,87 %, Frankryk 4,85 %, Verenigde Koninkryk 4,85 % en die Volksrepubliek China 3,65 %. Aangesien besluite van die IMF met 'n meerderheid van 85 % goedgekeur moet word, beskik slegs die VSA en die lidlande van die Europese Unie saam oor 'n de facto blokkerende minderheid.
Olimpiese Winterspele 1964
Sporte
6 Olimpiese sporte in 10 dissiplines is tydens die Spele beoefen. • 4
Internasionale Monetêre Fonds
Besturende direkteure
Op 27 Desember 1945 is die artikels van die ooreenkoms in werking getree.
Olimpiese Winterspele 1964
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Olimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Getal medaljes
[[Lêer:1964 Winter Olympic Games medals map.png|duimnael|400px|Kaart van medaljes volgens lande:
vertoon lande, wat ten minste een goue medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een silwer medalje gewen het.
John Mylong
John Mylong (27 September 1892 – 8 September 1975) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente His Kind of Woman (1951), Robot Monster (1953), en Captain Scarface (1953), en in die televisiereeks You Are There (1953).
Olimpiese Winterspele 1964
Getal medaljes
vertoon lande, wat geen medaljes gewen het nie.
vertoon lande, wat nie aan die Olimpiese Winterspele 1964 deelgeneem het nie.]] Hier is die top 14 lande wat medaljes by die Spele verower het:
Korona
thumb|220px|Tydens ’n algehele [[sonsverduistering is die Son se korona met die blote oog sigbaar.]] ’n Korona (Latyn vir "kroon", afgelei van die Griekse κορώνη korṓnē, "krans") is ’n waas van plasma wat die Son en ander sterre omring. Die Son se korona strek miljoene kilometers die ruimte in en is die beste te sien tydens ’n algehele sonsverduistering, maar dit is ook deur ’n koronagraaf sigbaar.
Metings deur middel van spektroskopie dui sterk ionisering in die korona aan en ’n plasmatemperatuur van meer as ’n miljoen kelvin, baie warmer as op die Son se oppervlak.
Waarnemingsgeskiedenis
In 1724 het die Frans-Italiaanse sterrekundige Giacomo F. Maraldi ontdek die sigbare waas wat tydens ’n sonsverduistering sigbaar is, behoort tot die Son en nie die Maan nie. In 1809 het die Spaanse sterrekundige José Joaquín de Ferrer die term "korona" geskep. Volgens sy waarnemings van die sonsverduistering in 1806 by Kinderhook (New York), het De Ferrer ook voorgestel die korona is deel van die Son en nie die Maan nie.
Die Engelse sterrekundige Norman Lockyer het die eerste element in die Son se chromosfeer ontdek wat onbekend op die Aarde was, en dit is helium genoem. Die Franse sterrekundige Jules Jenssen het, nadat hy sy aantekeninge oor die 1871- en die 1878-vrduistering vergelyk het, opgemerk dat die grootte en vorm van die korona verander met die sonvleksiklus.
In 1930 het die Franse sterrekundige Bernard Lyot die koronograaf uitgevind waarmee die korona besigtig kon word sonder dat daar ’n sonsverduistering is. In 1952 het die Amerikaanse sterrekundige Eugene Parker voorgestel die Son se korona word dalk verhit deur tallose klein "nano-opvlammings", miniatuurverhelderings wat soos sonvlamme lyk en oor die hele oppervlak van die Son voorkom.
Historiese teorieë
Die hoë temperatuur van die Son se korona gee dit ongewone spektraaleienskappe, wat sommige in die 19de eeu laat voorstel het dat dit ’n voorheen onbekende element, "koronium", bevat. Hierdie spektraaleienskappe is egter intussen verklaar as die gevolg van hoogs geïoniseerde yster (Fe-XIV, of Fe13+). Bengt Edlén het in 1940, na aanleiding van werk deur Grotrian (1939), die eerste keer die korona se spektraallyne geïdentifiseer (nadat dit sedert 1869 waargeneem is) as oorgange van laagliggende metastabiele vlakke van die grondkonfigurasie van hoogs geïoniseerde metale (die groen Fe-XIV-lyn van Fe13+ by 5 303 Å, maar ook die rooi Fe-X-lyn van Fe9+ by 6 374 Å).
Wjatsjeslaf Molotof
Wjatsjeslaf Mikhailovich Molotof (/ˈmɒləˌtɒf, ˈmoʊ-/; né Skryabin; 9 Maart 1890 - 8 November 1986) was 'n stalinistiese Sowjet-politikus en diplomaat, 'n Oud-Bolsjewis, en 'n toonaangewende figuur in die Sowjet-regering vanaf die 1920's, toe hy aan bewind gekom het as protégé van Josef Stalin. Molotof was van 1930 tot 1941 voorsitter van die Raad van Volkskommissarisse (Premier), en van 1939 tot 1949 en weer van 1953 tot 1956 as Minister van Buitelandse Sake. Hy was van 1942 tot 1957 Eerste Adjunk Premier, toe hy ontslaan is deur die Presidium van die Sentrale Komitee Nikita Chroesjtsjof. Molotof is in 1961 uit alle poste verwyder na 'n paar jaar waar hy nie 'n prominente posisie beklee het nie.
Keisierivier
Die Keisierivier is 'n boloop van die Breederivier en vloei in die landboustreek bekend as die Keisie, tussen Montagu en die Koo.
Wjatsjeslaf Molotof
Molotof was die belangrikste Sowjetondertekenaar van die Nazi-Sowjet-nie-aggressie-verdrag van 1939 (ook bekend as die Molotof-Ribbentrop-verdrag), waarvan die belangrikste bepalings bygevoeg is in die vorm van 'n geheime protokol wat 'n inval in Pole en verdeling van dié land tussen Nazi-Duitsland en die Sowjetunie. Hy was bewus van die Katyn-slagting wat deur die Sowjet-owerhede in hierdie tydperk gepleeg is.
Meksikaanse Onafhanklikheidsoorlog
Die Meksikaanse Onafhanklikheidsoorlog (Spaans: Guerra de independencia de México) was 'n oorlog in Noord-Amerika, tussen Nieu-Spanje (tans Meksiko) en Spanje, wat op 16 September 1810 met 'n Rebellie onder Miguel Hidalgo begin en op 27 September 1821 met die onafhanklikheid van Meksiko geëindig het. Ná die oorlog is die Eerste Meksikaanse Keiserryk (1821–1823) onder Agustín de Iturbide gestig. Spanje het die Meksikaanse onafhanklikheid eers op 28 Desember 1836 erken en het sy eiendom vir 'n hoë prys aan die Meksikaanse staat verkoop, waaronder die land in die daaropvolgende eeu gely het, een van die redes vir die Meksikaanse Rewolusie tussen 1910 en 1920.
Wjatsjeslaf Molotof
Na die Tweede Wêreldoorlog (die Groot Patriotiese Oorlog) was Molotof betrokke by onderhandelinge met die Westerse bondgenote, waarin hy bekend geword het vir sy diplomatieke vaardighede. Hy het sy plek behou as 'n toonaangewende Sowjet-diplomaat en politikus tot Maart 1949, toe hy uit Stalin se guns verval het en die leierskap van die ministerie van Buitelandse Sake aan Andrey Vyshinsky afgestaan het. Molotof se verhouding met Stalin het verder versleg, terwyl Stalin Molotof in 'n toespraak op die 19de Party-kongres gekritiseer het. Na Stalin se dood in 1953 was Molotov egter hewig gekant teen Chroesjtsjof se de-stalinisasiebeleid. Molotov het Stalin se beleid en nalatenskap tot sy dood in 1986 verdedig en kritiek op die opvolgers van Stalin, veral Chroesjtsjof, gekritiseer.
Meksikaanse Onafhanklikheidsoorlog
Reeds ná die Spaanse verowering van die Asteekse Ryk deur Hernán Cortés het sy seun Martín Cortés 'n Rewolusie teen die Spaanse oorheersing gelei, om die voorregte van die conquistadores uit te skakel.
Ná 'n mislukte opstand teen die Spanjaarde in 1799, wat deur die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog in 1776 en die Franse Rewolusie in 1789 geïnspireer is, het op 16 September 1810 die Grito de Dolores of roep ná onafhanklikheid begin, wat in die huidige Meksiko as begin van die Onafhanklikheidsoorlog beskou word. Soos dit ná die mislukte opstand aangedui is, het die onafhanklikheidsbeweging miskien nie voor begin van die oorlog 'n breë ondersteuning onder Meksikane, wat verdeel is in teenstanders van die onafhanklikheid, outonome en rojaliste, gekry nie.
Keisierivier
Hierdie rivier ontspring in die Dassieshoek-natuurreservaat in die berge noord van Robertson. Dit vloei ooswaarts langs die R318-pad en later suidooswaarts om aan die noordekant van Montagu by die Kogmanskloofrivier aan te sluit. Waarskynlik is die naam van die rivier en die streek ontleen aan die Khoi-woord ‘’keisa’’ met die betekenis van glinster.
Middelburgbroodboom
Die Middelburgbroodboom (Encephalartos middelburgensis) is 'n spesie van die genus Encephalartos. Die boom is endemies aan Mpumalanga waar dit voorkom in die opvanggebied van die Olifantsrivier tussen Middelburg en die Loskopdam. Die boom kan tot 7 m groot word, groei in vol sonlig en is gehard teen ryp. Die boom is eenslagtig: manlike en vroulike plante is duidelik afsonderlike eksemplare.
Die plant se FSA-nommer is 14.3. In Engels staan die broodboom as die Middelburg cycad bekend.
GFC Düren 09
GFC Düren  is 'n sportklub uit Düren in die deelstaat Noord-Rynland-Wesfale in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Die klub is in 1909 as Gürzenicher Fußball Club gestig en het ook afdelings vir tafeltennis en vlugbal. Gürzenich is ’n stadsdeel van Düren en was tot 1972 'n onafhanklike dorp.
Die klub het in 2002 die Oberliga Noord-Ryn gehaal, die sokkerafdeling se grootste prestasie. Die sportklub se beste prestasie was toe die vlugbalafdeling twee spelers vir die 2004 Duitse olimpiese vroue-strandvlugbalspan gelewer het en ook die Duitse strandvlugbalkampioenskap vir dames gewen het in 2005.
Marieke Lucas Rijneveld
Lewe
Rijneveld het in 'n gereformeerde gesin op 'n plaas in Noord-Brabant in Nederland grootgeword. Rijneveld het gesê dat haar debuutroman deels geïnspireer is deur die dood van haar broer toe die skrywer drie was. Dit het Rijneveld ses jaar geneem om die roman te voltooi.
Rijneveld het op laerskool 'n belangstelling in skryf ontwikkel na die lees van JK Rowling se boek Harry Potter en die Towenaar se Steen, wat sy by die plaaslike biblioteek geleen het. Omdat verwysings na towerkuns in gereformeerde kringe as taboe beskou word, het Rijneveld die hele boek op haar rekenaar gekopieer sodat sy dit weer kon lees by die teruggawe van die boek na die biblioteek.
Rijneveld het gesê dat die bekende Nederlandse skrywer Jan Wolkers, wat ook in 'n gereformeerde omgewing grootgeword het, haar afgod is. Haar belangstelling in poësie is geïnspireer nadat sy gekyk het na prente met poësie terwyl sy op terapiesessies gewag het. Toe Rijneveld met die terapie gevorder het, is sy toegelaat om die gedigte op te lees wat deur die terapeut voorgeskryf is.
Rijneveld het gestudeer om 'n onderwyser te word, maar het dit laat vaar ten einde op skryfwerk te konsentreer. Behalwe vir skryfwerk, is Rijneveld ook werksaam op 'n plaas.
Rijneveld identifiseer as beide manlik en vroulik en het die tweede voornaam Lucas op negentienjarige ouderdom aangeneem omrede sy tydens sekondêre skool geboelie is vanweë haar "seunsagtige" voorkoms.
Elektrolise
Elektrolise is 'n chemiese redoksreaksie waarvolgens saamgestelde stowwe onder die invloed van 'n elektriese stroom opgebreek word (op 'n atomiese vlak) tot enkelvoudige stowwe en/of ander saamgestelde stowwe.
In 1832 ontdek Michael Faraday dat in 'n soutoplossing stowwe opbreek wanneer 'n elektriese stroom daardeur gestuur word en dat dié skeiding afhanklik van is die stroom. Later word hierdie ontdekking bekend as die eerste elektrolisewet van Faraday.
Hierna ontdek Faraday dat die massa van die gevormde elemente reg eweredig met die atoommassa van die betrokke elemente is. Hierdie waarneming het die vermoede van die bestaan van elektrone versterk, en word bekend as die tweede elektrolisewet van Faraday.
Werking
Elektrolise word moontlik gemaak deur ioniese stowwe. 'n Ioniese stof is in meeste gevalle 'n vastestof, bros en goed oplosbaar. Indien hierdie ioniese stof oplos, word negatiewe en positiewe ione gevorm wat dit vir elektrisiteit moontlik maak om deur die oplossing gelei te word.
Elizabeth Vermeulen
duimnael|regs|200px|Elizabeth Vermeulen, 1950.
Elizabeth Vermeulen (15 Mei 1897, Aberdeen - 27 April 1978, Strand) was ’n Afrikaanse skryfster van romans oor die Noordweste.
Vroeë lewe en herkoms
Elizabeth Fouché Vermeulen is op Saterdag 15 Mei 1897 op Aberdeen in die Kaapkolonie gebore as die jongste van drie dogters. Haar eerste kinderjare bring sy deur op die plaas Ou Kalkfontein in die distrik Prieska, in ’n huis wat nog deur ’n oorgrootvader van vaderskant gebou is. Wanneer sy ses jaar oud is, verhuis die gesin na hulle eie plaas Grootpan sowat twintig myl noord van Kalkfontein, wat suid van die Oranjerivier geleë is. Hierdie plaas koop haar pa saam met sy ouer broer en bou eiehandig twee wonings nie ver van mekaar nie, waar die drie dogters en haar pa se broer se drie seuns grootword. Haar ouers bly hier tot 1944, waarna hulle na Prieska verhuis.
Opleiding
Haar eerste onderrig kry sy van sewejarige ouderdom tot standerd vyf deur medium Engels aan ’n plaasskool. Jare van swaar droogtes volg en die plaasskool sluit as gevolg hiervan. Deur privaat studie en later deur opleiding aan Hoërskool Prieska voltooi sy haar standerd sewe. Sy studeer verder aan die Hugenote-seminarie in Wellington, waar sy haar as onderwyseres bekwaam. Na ’n paar jaar onderwys, eers in Dedan in Betsjoeanaland (nou Botswana) en toe op verskillende dorpe soos Marilzani en toe Niekerkshoop en Darling in die Wes-Kaap, deurloop sy ’n kindertuinkursus in Kaapstad. Hierna word sy onderwyseres op De Aar in die Karoo en in 1947 verlaat sy die onderwys en vestig haar op Prieska om haar op haar skryfwerk toe te lê.
Persoonlike lewe en sterfte
Sy reis baie, in Suid-Afrika en ook in die buiteland. In 1957 verhuis sy na die Strand, waar sy en haar twee eweneens ongetroude susters saamwoon. Op Donderdag 27 April 1978 is sy in ’n ouetehuis in die Strand oorlede ná ’n beroerte-aanval.
Skryfwerk
Haar groot ambisie was altyd om skryfster te word en sy skryf van jongs af gedigte. Aan die begin van haar onderwysloopbaan is haar eerste pogings om kortverhale en digwerk in Die Huisgenoot gepubliseer te kry, onsuksesvol.
Debuut as skrywer
Terwyl sy skoolhou op De Aar skryf sy twee kinderleesboekies, Goggas en wat hulle te sê het en Toe die wêreld nog jonk was, laasgenoemde verhale uit die Griekse mitologie. Hier skryf sy later ook Vlaktes en sterre, wat inderwaarheid ’n jeugwerk was waaraan sy met lang tussenposes vir jare gewerk het. Hierdie roman is geïnspireer deur verhale uit die Anglo-Boereoorlog soos haar pa, ’n Kaapse rebel, dit aan haar vertel het. Die verhaal behandel die liefdesgeskiedenis van twee meisies wat hegte vriende is. Marie Delamere is die dogter van ’n predikant en sy is die verpersoonliking van onskuld, onselfsugtigheid en baie ander deugde. Sy vind dit egter onmoontlik om Leo Meyer se klaarblyklike liefde raak te sien. Haar vriendin is Juliana, wat hoë ideale koester en besonder intelligent is, maar baie maklik om die bos gelei word deur ’n agterbakse advokaat, met wie sy trou. Leo sneuwel in die Anglo-Boereoorlog en Marie hou sy nagedagtenis in ere tot aan haar dood. Juliana moet die bittere gevolge van haar dwase huwelik dra en alleen Marie se edele vriendskap red haar van selfdood. Die advokaat sterf in ’n motorongeluk en Juliana en haar eerste minnaar verenig weer. Soos reeds duidelik blyk uit die verhaalkern is die karakterbeelding gebrekkig en vind ons hier die eensydige teenstelling tussen edele en bose mense, terwyl die gebeure onrealisties en onwaarskynlik is. Die eindproduk is nie tot die skrywer se bevrediging nie en sy lê haar hierna vir lank daarop toe om letterkundige werke van die allerbeste gehalte te lees en ook handleidings oor die skryfkuns, soos F.E.J. Malherbe se Die kortverhaal as kunsvorm en Het ontstaan van een roman van Herman Robbers, te bestudeer. Om haar skryfkuns op te skerp skryf sy dan vir geruime tyd slegs kortverhale en vervolgverhale vir Die Huisgenoot. Die kortverhaal Verborge dieptes word later deur P.J. van der Watt in die versamelbundel Die slagter van Samaria opgeneem.
Trilogie
Daarna skryf sy haar bekende trilogie Temmers van die Noordweste, Stormlaagte en Elsa. Die reeks word aanvanklik as een roman aan die uitgewers, Die Volksblad-Boekhandel, aangebied. Hulle sien nie kans om dit as een boek uit te gee nie omdat dit te dik sou wees en raai haar aan om die stof in drie dele te verdeel en elkeen vollediger uit te werk. In hierdie reeks beeld sy die lewe van ’n pioniersgeslag in die Noordweste van 1833 tot 1934 uit. Die reeks begin met Temmers van die Noordweste. Hierdie roman word vir baie jare op skool voorgeskryf en munt uit in sy karakterisering in ’n tyd toe oppervlakkige karakteruitbeelding in die Afrikaanse prosa die norm was. Frans van Louwenstein trek met sy bruid Anna die onbekende en wilde binneland in. Die stryd om die gebied te tem en bewoonbaar te maak word oortuigend uitgebeeld, asook die prys wat die pioniers in hulle persoonlike lewens daarvoor moes betaal. Stormlaagte en Elsa is op ’n laer peil, veral omdat die verhaal onderbreek word deur nie-essensiële afwisseling wat hoofsaaklik effekbejag nastreef, met die uiterlike gebeure wat karakterbeelding oorheers. Die reeks eindig wanneer Frans en Anna se agterkleinkinders in 1934 na ’n nuwe wildernis, die stad, moet trek.
Ander romans
Die historiese roman Land van die Suide het as onderwerp Jan van Riebeeck se nedersetting en tienjarige bewind aan die Kaap. Die aard van die interaksie tussen die goewerneur, sy onderdane en die inheemse bruin inwoners soos uiteengesit in Van Riebeeck se Daghregister, is die kerngegewe. ’n Tweede trilogie is Towergoud, Fata Morgana en Reënboog in die skemering, waarin ’n familiesage van opeenvolgende geslagte op ’n plaas in die Noordweste vertel word. “Fata Morgana” word later in verwerkte vorm heruitgegee as Die Lugspieëling, wat afspeel teen die agtergrond van die Boererepublieke se vryheidstryd. Die titel is na aanleiding van geluk, wat soos ’n lugspieëling verdwyn as mens dit wil vasgryp. Linda en Neels vind dit op verskillende maniere uit. Linda is fyn opgevoed en gewoond aan die goeie dinge van die lewe maar wreed geskok in haar eerste liefde. Haar man Neels het deur die moeilike leerskool van swaarkry en gebrek sy weg tot welvarendheid oopgeveg. Ten spyte van haar liefde vir haar kinders en waardering vir haar man se goedheid, kan Linda nie daardie eerste liefde vergeet nie, en toe hy weer opdaag kan sy hom nie weerstaan nie.