cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Louw du Plessis
Ds. Du Plessis afgevaardig na Humpata
Die goedkeuring van die kerkraad was nog onderhewig aan die van die gemeente, maar ook dit is gegee. Nadat die besluit van die kerkraad aan ds. Du Plessis bekendgemaak is, het hy met 'n ander versoek vorendag gekom. Hy het reeds lankal die plan gehad om besoek aan Europa te bring en aangesien daar blykbaar nou 'n gunstige geleentheid daarvoor aangebreek het, wou hy die kerkraad vra om hom verlof te gee om ná voltooiing van sy werk by die trekmense, na Europa te gaan. Ook hierdie versoek is gunstig oorweeg en toegestaan deur sowel die kerkraad as die gemeente. Die hele afwesigheid sou min of meer sewe of agt maande duur, maar dit het die kerkraad en gemeente nie afgeskrik nie.
Op die vergadering van 4 Junie 1881 moes die kerkraad weer aandag skenk aan die aangeleentheid, maar nou in gewysigde vorm. Op hierdie vergadering het die voorsitter meegedeel dat die plan was om op 13 Junie van Steynsburg af te vertrek, maar het hy daarby gevoeg die gewenste informasie om met sekerheid die trekmense te kan bereik, het nog nie gekom nie. Hierop het hy toe gevra dat ingeval die hele sending na Humpata op 'n teleurstelling sou uitloop, of hy nogtans verlof sou hê om na Europa te gaan? Ook hierdie gewysigde versoek is deur sowel kerkraad as gemeente toegestaan. Sake is verder gereël dat tydens die afwesigheid van die predikant die dienste van tyd tot tyd deur ander predikante waargeneem sou word.
Die deputate het op die bepaalde tyd vertrek wat daarop dui dat die nodige inligting toe wel gekom het, maar hulle kon Angola nie aandoen nie en het dus regdeur gegaan na Europa. Op sy vergadering van 19 Augustus 1881 het die kerkraad 'n brief aangehoor wat ds. Du Plessis vanuit Londen geskryf het en toe die kerkraad weer vergader het op 17 September was die predikant reeds terug en kon as voorsitter ageer. Die besoek aan die buiteland was dus baie korter as wat die gedagte aanvanklik was. In die notule staan net: “Ds. du Plessis zegt veel eerder teruggekomen te zijn dan hij gedacht had. Bij de trekmenschen waren zij niet omdat de reisgelegenheid van Madeira voor hen niet aannemelijk was boven die van Kaapstad, vooral wegens den langen tijd dat men op zee moet doorbrengen. Dan hebben zij nooit bericht gekregen of de menschen zich wel gevestigd hadden waar zij dachten heen te gaan. Bij de Kaap aangekomen zijnde is hun dit bericht eerst geworden."
Dit was nie die laaste keer dat die kerkraad aandag sou moes skenk aan die belange van die Angola-trekkers nie, want van tyd tot tyd moes die kerkraad korrespondensiestukke afkomstig van die kommissie belas met die geestelike belange van die trekmense behandel en trag om geld te vind om die verskillende planne deur te voer. Nooit het die kerkraad geweier om die gevraagde steun te verleen nie. Die bedrae wat wel aangestuur was, het nooit juis beïndruk nie, maar die gewilligheid het nie ontbreek nie en dit kon moontlik die invloed van ds. Du Plessis gewees het, want baie van daardie mense was vroeër sy lidmate gewees.
Die vervoervraagstuk
duimnael|regs|320px|Ds. Du Plessis en die Colesbergse kerkraad.
Die vraagstuk van vervoer tydens die bediening het jare lank menige grys haar veroorsaak. In ds. Du Plessis se tyd het dit wel nie gegaan oor hoeveel per myl betaal moes word nie, maar wel oor perdevoer en osse en perde wat langs die pad siek geword het of weggeraak het en wat uitbetaal moes word, ens. Op die vergadering van 17 Augustus 1883 is genotuleer dat die kerkraadslede deur die noodsaaklikheid gedring, laas ooreengekom het om 'n wa met ses tuie as kerkwa, gekoop het vir die som van £50 en die bedrag moet nou betaal word. Deur hierdie stap is die hele vraagstuk nog nie opgelos nie, want elke keer dat die wa gebruik moes word, moes perde gevind word en dit het ook probleme meegebring.
Hierdie wa was ook onderhewig aan reparasie. In die notule van 18 Februarie 1887 staan opgeteken dat die kerkwa se as gebreek het en dat dit £4 gekos het om 'n ander as in te sit. En in 1894 het die kerkraad besluit om die kerkwa maar van die hand te sit en ons lees nie verder dat besluit is om 'n nuwe te koop nie sodat ’n mens daaruit kan aflei dat dit nie al die moeilikhede opgelos het nie. Destyds was daar reeds treinverbinding in die buurt van Colesberg.
Die Algemene Sinode sou in 1891 op Rustenburg vergader en in verband met die vervoer daarheen het die volgende voor die kerkraad en selfs voor die gemeente gedien. Op die vergadering van 2 Januarie 1891 is die afgevaardigdes gekies en toe is gespreek oor 'n reisplan en die reiskoste en besluit om die gemeente hierin te raadpleeg. Blykbaar moes beslis word om die reis per trein en “coach” of per perdewa sou geskied. Uit die notule blyk dat die gemeente die reisgeleentheid per trein en “coach" die verkieslikste geag het en in verband met die reiskoste is toe besluit om 'n vrye kollekte in die gemeente te hou vir die reiskoste na die sinode.
Philippolis word 'n selfstandige gemeente
duimnael|links|220px|Ds. Du Plessis as middeljarige predikant. Tydens die bediening van ds. Viljoen het dit van tyd tot tyd voorgekom op die kerkraadsvergaderings om 'n ouderling te kies vir die lidmate wat in die Vrystaat woonagtig was, en later is ook inderdaad aldaar 'n ouderlingswyk gestig. Op sy vergadering van 18 November 1882 het die kerkraad te staan gekom voor die vraag of die lidmate op Philippolis nie as 'n selfstandige gemeente gestig kan word nie. Die kerkraad het nie dadelik hierop geantwoord nie, maar aan ds. Du Plessis opgedra om tydens sy besoek aan daardie geweste die volgende week, ondersoek ter plaatse in te stel en met die mense daaroor te praat en dan te rapporteer aan die kerkraad wat sy bevinding was.
Op die vergadering van 5 Januarie 1883 is hierdie rapport aangehoor: Dat die lidmate daar reeds begin het om 'n kerkgebou op te rig vir £850, buite die preekstoel en banke en dat die gebou oor 10 maande afgelewer moes word. Gelyktydig met hierdie rapport het ook 'n versoekskrif onderteken deur 23 manslidmate gedien waarin hulle gevra het om afgestig te word as 'n selfstandige gemeente. Ná bespreking het die kerkraad besluit om die versoek van die broeders vir kennisgewing aan te neem en verder daarmee volgens die kerklike bepalings te handel. Die nodige stappe is blykbaar deur die kerkraad gedoen, hoewel ’n mens niks daarvan in die kerkraadsnotule lees nie. Maar op die vergadering van 2 Junie 1883 het die saak weer ter tafel gekom. Berig is ontvang dat die kerkgebou van Philippolis voltooi is en 'n versoek aan die kerkraad gerig om dit tydens die stigting van die gemeente in gebruik te neem. Dit is deur die kerkraad bewillig, maar op sy volgende vergadering, 30 Junie, is eers besluit dat die gemeente aldaar gestig sou word DV die eerste Sondag in Augustus. By die geleentheid is ook besluit om aan oudl. P.J. Pretorius, die ouderling van daardie wyk, eervol ontslag te gee sodat daarmee die weg oopgemaak was vir die instelling van 'n kerkraad in die nuwe gemeente.
Die onderwyssaak in sy tyd op Colesberg
duimnael|regs|200px|Mev. Maria du Plessis, gebore Smit op [[27 Februarie 1854, getroud op 12 Junie 1871 en oorlede op 10 Julie 1910.]]
duimnael|links|320px|1904: Die Algemene Sinode van die Gereformeerde Kerk in sitting op [[Rustenburg. Eerste ry: Di. Willem de Klerk, Flippie Snyman, J.G.H. van der Walt, Totius, G.H.J. Kruger. Tweede ry: Di. Martinus Postma, Petrus Postma, prof. Jan Lion Cachet, di. L.J. du Plessis, W.J. Snijman. Derde ry: Di. T. Hamersma, Willem Postma, Louis Vorster, Dirk Postma, J.A. van Rooy en prof. J.A. du Plessis.]]
Tydens die bediening van ds. Viljoen het die kerkraad meermale aandag geskenk aan die oprigting van skole, maar veel het nie juis daarvan tereggekom nie. In die notule is daar nie noemenswaardige gegewens oor die presiese toestand van die onderwyssaak nie. Op die kerkraadsvergaderings onder leiding van ds. Du Plessis is die kerkraad byna nooit gevra om aandag te skenk aan die oprigting van skole nie. Maar vanweë die besluit van die Algemene Sinode van 1873 dat die kerkrade jaarliks 'n verslag moes opstel en aan die verskillende Algemene Vergaderings moes voorlê in verband met die toestande in die gemeentes, is dié verslae van die kerkraad vanaf 1882 wel genotuleer.
In hierdie verslae moes elke gemeente sekere vrae beantwoord, byvoorbeeld vraag 9: Wat word daar in u gemeente gedoen vir die opvoeding en onderwys van die jeug? Meestal is die vrae met 'n enkele woord “ja” beantwoord, maar hierdie vraag is jaarliks breedvoerig beantwoord. Uit al die antwoorde blyk dat die kerkraad nie tevrede was met die onderwystoestand van die jeug van die gemeente nie. En die gees wat daaruit spreek word duidelik aangedui deur die woord van die antwoord wat op hierdie vraag in 1882 gegee is. Uit gebrek aan bekwame onderwysers is aan die onderwys en die opvoeding van die jeug nie soveel gedoen as die kerkraad graag sou sien nie. Dit is min of meer die refrein in al die antwoorde op hierdie vraag.
Op die vergadering van 28 Maart 1890 het die kerkraad aan die Algemene Vergadering gerapporteer: Die kerk het begin om 'n buurtskool tot stand te bring, tot nog toe egter sonder gevolg. Dit is net min of meer 'n maand na daardie vorige besluit vasgestel. Maar op 15 November van daardie jaar het oudl. B.J. Kruger die volgende mededeling gedoen: Dat daar al gewerk is insake die oprigting van 'n skool in sy wyk; die plaas Ruigtepoort het hy as skoolplaas gegee; aandele is reeds ter waarde van £110 geneem en ongeveer £30 is beloof tot ondersteuning van die skool en 20 kinders is gevind.
Op 2 Januarie 1891 het die kerkraad geantwoord aan die Algemene Vergadering dat daar 'n plan is om 'n distrik-kosskool in die gemeente op te rig. Dus 'n jaar nadat die leraar die saak aangeroer het, was daar nog nie 'n skool nie. Maar die poging is tog met sukses bekroon want in die rapport van 1892 word vermeld dat in die gemeente 'n skoolplaas is waarin 25 kinders onderwys ontvang. Die kerkraad het in sy antwoorde aan die Algemene Vergadering van tyd tot tyd gekla oor die gebrek aan bekwame onderwysers; daarom het hy die pogings wat die Meerdere Vergaderings aangewend het om onderwysers op te lei, getrou gesteun deur geld aan te stuur. Dat die kerkraad in hierdie tyd nie skole opgerig het nie, kan dus nie beskou word as 'n onverskilligheid ten opsigte van die onderwyssaak as sodanig nie.
'n Gedenksteen vir prof. Postma
duimnael|regs|200px|Ds. Du Plessis soos hy verskyn in Ons Kerk Album van 1917. Afgesien daarvan dat die gemeente Colesberg ook een van die gemeentes in die Kaapkolonie was wat ds. Dirk Postma in 1860 gestig het, het hy vandat hy in 1866 predikant van Burgersdorp geword het, baie tyd en aandag aan die gemeente bestee. Tot die eerste predikant op Colesberg kom woon het, het ds. Postma gereeld as konsulent daar opgetree met die bediening van Woord en Sakramente. Toe prof. Postma dus in 1890 oorlede is, het ook hierdie gemeente saam met die hele Gereformeerde Kerk die verlies betreur.
Daarom is dit heel natuurlik dat toe in 1891 'n aksie aan die gang gesit is om 'n gedenksteen of iets ter nagedagtenis van hom op te rig, die kerkraad grondige aandag daaraan sou skenk. So is daar op die vergadering van 21 Februarie 1891 'n omsendbrief van vier predikante van die Kerk op die tafel geneem waarin die gedagte van 'n gedenksteen of 'n beurs genoem is. Die Postma-beurs sou dan bedoel wees as 'n fonds waaruit onder sekere voorwaardes aan verdienstelike studente nou en dan 'n prys gegee kon word; verder is die medewerking van die kerkraad in hierdie saak gevra.
Hierop is besluit dat die kerkraad met genoeë kennis geneem het van die inhoud van die omsendbrief en die saak in oorweging sou neem op sy eerskomende vergadering. Die kerkraad het op 10 April die saak weer bespreek en toe is met algemene stemme besluit: Dat die kerkraad van oordeel is dat 'n steen meer 'n aandenking is en dat die aangewese plek daarvoor is binne die ringmuur van die kerk te Burgersdorp en dat vir hierdie saak 'n kollekte gehou sou word met die nagmaal aan die end van Desember in hierdie jaar.
Nie lank nadat hierdie besluit geneem was het daar 'n brief van ds. L.P. Vorster, die sekretaris van die Komitee insake die Gedenksteen, voor die kerkraad gedien, waarin hy gevra het hoeveel hierdie gemeente vir die saak sou bydra. Hierop het die kerkraad geantwoord dat kerkraad en gemeente vir hierdie saak na vermoë sal bydra, maar dat dit moeilik is om te sê wat die gemeente sal gee daar dit van die hoeveelheid van die vereiste bedrag vir 'n gedenksteen afhang. Die kerkraad wou eers weet hoeveel nodig is.
In November van daardie jaar het die voorsitter aan die kerkraad meegedeel dat hy berig van ds. Vorster ontvang het dat die vereiste bedrag vir 'n gedenksteen ongeveer £200 sou wees. Wat presies die bedrag was wat die gemeente vir hierdie doel ingesamel het, word nie vermeld nie, maar dit was 'n deurkollekte. Later moes nog gekollekteer word omdat op die sinode van 1894 geblyk het dat daar nog 'n hele bedrag tekort was op die gedenksteen. Daarna is nog 'n gering bedraggie ingesamel en weggestuur.
Die sending
In die verslag wat jaarliks aan die Algemene Vergadering gestuur moes word, was daar ook 'n vraag wat in die gemeente gedoen word vir die uitbreiding van Gods koninkryk. Op hierdie vraag het hierdie kerkraad elke jaar geantwoord met 'n paar woorde wat min of meer hierop neergekom het: kerklik niks. Vroeër het dit reeds geblyk dat die kerkraad en gemeente nie vyandig was teen sendingwerk nie, maar dat die kerk, volgens hulle, nog te swak was om daarmee te begin. Blykbaar was dit al die jare tog maar die gedagte wat in die harte gelewe het vandaar die gebrek aan optrede in hierdie saak.
Hierdie gesindheid insake die gekleurdes blyk baie duidelik uit wat op die kerkraadsvergadering van 30 Junie 1883 plaasgevind het: Die leraar het onder die aandag van die kerkraad gebring dat die magistraat 'n versoek gerig het om vir sekere ou en sieklike kleurlinge, wat vanweë die Goewerment ontoereikende rantsoene ontvang, iets te doen. Hierop het die vergadering besluit om aan oudl. I.J. van der Walt op te dra om nader ondersoek te doen na die toestand, ens. van die ongelukkiges en verder dat hy en die leraar daaroor moes oordeel of die saak in die gemeentevergadering behandel moes word. Uit hierdie besluit spreek beslis geen vyandigheid teenoor en onverskilligheid jeens hierdie mense nie. Wat verder gebeur het meld die notule nie.
In die jaar 1890 het daar op die sendingfront tog 'n geringe verandering ingetree. Die vorige jaar het die Algemene Vergadering van die Kaapkolonie dit moontlik gemaak vir die kerkraad van Humpata om 'n predikant daarheen te beroep en in die persoon van ds. Dirk Postma jr. het hulle wel een gekry. Vroeg die volgende jaar het die kerkraad 'n brief van gemelde ds. Postma behandel waarin hy meegedeel het dat hy begin het om die evangelie te verkondig aan die gekleurdes in die onmiddellike nabyheid en dat hy graag hulp wou hê ter bestryding van die koste daaraan verbonde. Hy het vermeld dat dit met verlof van sy kerkraad was dat die aksie begin is en dat hy die hulp gevra het. Die kerkraad het hierop besluit dat die brief aan die gemeente voorgelees moes word en dat enige persoon wat daarvoor iets wou bydra, dit aan die predikant kon afdra. Die notule vermeld wel enkele bedraggies wat daarvoor ingekom het maar die finale som is nie aangeteken nie.
In 1893 het daar weer 'n versoek om steun vir die sendingwerk in Basoetoland by die kerkraad ingekom en toe die kerkraad dit bespreek het, s besluit om by geleentheid van 'n lesing wat ds. L.P. Vorster op 18 Februarie voor die gemeente sou hou oor sy besoek aan Humpata, 'n kollekte te laat hou vir hierdie werk in Basoetoland. Ds. Vorster is toe verhinder om te kom met die gevolg dat die kerkraad besluit het om die kollekte tydens die nabetragtingsdiens daarvoor af te sonder.
Dit was nou maar sporadies voorkomende gevalle, maar later sou dit wel verander deurdat jaarliks sekere kollektes afgesonder moes word vir die sending en hierin was die kerkraad getrou sodat jaarliks vanaf 1894 die antwoord op hierdie vraag aan die Algemene Vergadering min of meer soos volg gelui het: Aan eintlike sendingwerk word niks gedoen nie, maar vir die saak word jaarliks gekollekteer ooreenkomstig die besluit van die Sinode. Nadat die sendingwerk te Venterstad begin is, het die kerkraad ook so nu en dan hulp daaraan verleen.
Hulp van die susters
Van die susters van die gemeente as 'n groep lidmate is nie veel in die notule opgeteken nie, maar daar kom tog 'n paar gevalle voor. Die eerste was op 12 Oktober 1883 toe die voorsitter, ds. Du Plessis, aan die hand doen dat die susters van die gemeente gevra moes word om aandag te skenk aan nuwe venstergordyne vir die kerkgebou. Die kerkraad het dit gunstig oorweeg en aan ds. Du Plessis opgedra om met 'n paar susters daaroor te praat en die saak aan hulle op te dra. Die susters het blykbaar nie op hulle laat wag nie, want op die vergadering van 15 Augustus 1884 is gerapporteer dat die nuwe gordyne opgehang is en dat die susters vra wat hulle met die oues en die stuk van die nuwe materiaal wat oorgeskiet het, moes doen. Hierop het die kerkraad besluit om die susters wat met die gordyne gewerk het, te vra om die nuwe stuk tesame met die oues te probeer verkoop ten voordele van die kerk.
Die ander geval het in 1887 voorgekom toe die kommissie gerapporteer het dat dit wenslik was om 'n plankvloer in die susterskonsistorie te sit en toe het die kerkraad besluit om die susters te vra om vir hierdie saak te kollekteer en verder besluit om uit elke wyk twee susters as kollektante aan te wys. In hierdie geval het die susters nog vinniger opgetree, want reeds op die vergadering van 19 November is gerapporteer dat die saak klaar was en dat die ingesamelde gelde aan die kommissie oorhandig kon word.
Die geestelike bearbeiding van die gemeente
In verband met die gereelde huisbesoek wat die predikant in sy gemeente moes verrig, staan niks in die notule nie. Dat dit egter gereeld plaasgevind het, kan maklik afgelei word uit die gereelde wyksverslae wat voor elke nagmaalsviering gelewer is. En as die predikant sy werk versuim het, sou daar wel deeglik van gespreek gewees het. Die geestelike belange van die gemeentelede is deeglik behartig, want van tyd tot tyd word melding gemaak van hulp wat verleen moes word van kerkraadsweë om spanninge tussen lidmate uit die weg te ruim; ander weer moes bearbei word vanweë swak kerkbesoek.
In verband met die bearbeiding van die jeug van die gemeente staan daar ook nie veel in die notule nie, maar daar is wel bewyse dat aandag daaraan geskenk is. Een van die aangeleenthede in verband met die verbondsonderwys wat gereeld die aandag van die kerkraad moes geniet, is die belydenis van die geloof of die “aanneming”, soos dit konsekwent in die notules genoem word. Een van die eerste besluite wat onder leiding van ds. Du Plessis in hierdie verband geneem is, het hieroor gehandel, naamlik dat in die vervolg nie meer alle drie maande nie maar alle ses maande geleentheid sal wees vir die aflegging van belydenis van die geloof. Dit is op 13 Augustus 1880 geneem.
Die gebruik was dat die kerkraad elke keer twee ouderlinge moes aanwys om hierdie katkisasieklasse by te woon en saam met die predikant te oordeel of die kennis genoegsaam was om toegelaat te word. Die predikant het gepoog om dit verander te kry sodat al die ouderlinge of soveel moontlik van hulle by kom, maar die kerkraad wou hierin nie bewillig nie en toe dit vir 'n tyd wel so gereël is, is daarvan later weer afgesien en teruggeval op die kommissie van twee lede saam met die predikant.
Ds. Du Plessis het ook aandag geskenk aan die jong mense van sy gemeente en hulle ook gehelp met die daarstelling van 'n Jongeliedevereniging. Op die vergadering van 15 November 1884 het hy aan die kerkraad die reëls deur hom opgestel vir 'n Sang- en Jongeliedevereniging voorgelees. Die kerkraad het sy instemming daarmee betuig.
In 1887 het ds. Du Plessis die kerkraad toegespreek oor die Bybelverspreiding deur die Britse en Buitelandse Bybelgenootskap en die wenslikheid om die saak te help bevorder. Hieraan het die kerkraad sy steun toegesê en gevolglik het die predikant ook die saak aan die gemeente voorgehou en hier het hy ook die steun gehad van mnr. I.J. van der Walt, lid van die destydse Volksraad vir hierdie afdeling. Daarna is besluit dat die saak weer met nagmaal onder die aandag van die gemeente gebring sou word en dat dan 'n deurkollekte daarvoor afgestaan word.
Die belangrikste deel van die geestelike bearbeiding van die gemeente was natuurlik die gereelde bediening van Woord en Sakramente en dit het baie gereeld plaasgevind. Maar die kerkraad moes van tyd tot tyd verlof verleen aan ds. Du Plessis om as konsulent op te tree van een of ander gemeente wat vakant was sodat hy in breër verband ook kon arbei in die Kerk.
Die geldelike worsteling van die gemeente
Met ds. Du Plessis se beroep was die bedrag wat deur die lidmate belowe is vir die traktement van die leraar, £100 minder as die bedrag waarvoor hy beroep sou word en nieteenstaande hierdie tekort het die gemeente tog besluit om oor te gaan tot beroep. Hierdie toedrag van sake het nie verbeter nie, maar gaandeweg versleg met die gevolg dat dit ál meer 'n finansiële worsteling geword het. Toe die nuwe predikant diens hier aanvaar, was die totale skuld van die gemeente £404 sodat hy dus baie gou aandag moes skenk aan die finansiële sake van die gemeente. Toe Philippolis boonop in 1883 selfstandig word, moes Colesberg ook die bydraes van daardie lidmate mis, want die predikant van Colesberg was toe nie meer verantwoordelik vir die bediening van daardie nuwe gemeente nie.
Die kerkraad en gemeente het dapper gestry om die finansiële moeilikhede die hoof te bied, maar gaandeweg het die onmoontlikheid van die situasie geblyk en moes aandag geskenk word aan onaangename middels. So moes die kerkraad op sy vergadering van 15 Mei 1885 begin dink aan traktementsvermindering. Volgens die notule is die kerkraad weens die afstigting van Philippolis, swaar tye en die wegtrek van lidmate genoodsaak om 'n kommissie te benoem om die predikant te vra om £100 van sy traktement te laat val. Die bespreking het blykbaar in sy afwesigheid geskied; vandaar die kommissie.
Later het die kommissie gerapporteer op die vergadering van 9 Julie 1886 dat die predikant gewillig was om £25 van die £350 af te slaan tesame met die 40 slaghamels en 10 mud koring wat as deel van sy onderhoud gegeld het. Sake het deurgaans slegter geword tot die kerkraad in 1895 sy toevlug moes neem tot die Algemene Vergadering. Onder vraag 11 van die gemeentverslag is die opening gebied dat 'n kerkraad die raad en advies van die Vergadering kan vra oor die een of ander netelige saak. In daardie jaar het die kerkraad die volgende onder die aandag van die Vergadering gebring: Die vraag lui of daar iets is waarin die kerkraad die hulp of advies van die vergadering verlang en daarop is toe geantwoord: Ja, wat betref die leraarsalaris daar die gemeente so verminder het dat dit onmoontlik is om die salaris byeen te bring. Hierin het die kerkraad hulp en raad nodig; daarom wend hy hom eerbiediglik tot die Algemene Vergadering en versoek vriendelik om raad en hulp hierin, indien moontlik.
Die organisasie van die gemeente in die algemeen
Ander sake wat van belang is om 'n duidelike begrip te kry van die bedieningsjare van ds. Du Plessis in die gemeente, is: Die vaste gebruik van die kerkraad was om die verkiesing van kerkraadslede te laat geskied op 'n gemeentebyeenkoms saam met die kerkraad en om dan 'n vrye verkiesing te laat plaasvind en die persoon wat die hoogste aantal stemme op hom getrek het, is eenvoudig verkose verklaar. So het dit dikwels gebeur dat die getal stemme wat op die ander persone uitgebring was, saam baie meer was as die op die verkoseverklaarde. 'n Paar keer het daar stemme opgegaan in die kerkraad om hierdie stelsel van verkiesing te verander, maar sonder sukses. Eers in 1887 is besluit om te laat stem totdat 'n volstrekte meerderheid verkry is. Nog ’n saak wat baie hoofbrekens besorg het aan die kerkraad was die betaling van sitplekgelde deur die lidmate. By die behandeling van die installering van banke in die kerkgebou is daarop gewys dat die banke betaal moes word met die geld wat geïn is met die verhuur van die sitplekke. Gedurig moes die kerkraad aandag skenk aan agterstallige sitplekgelde en daaruit het allerlei probleme voortgespruit. Hierdie gesukkel het voortgeduur tot 19 Mei 1894 toe die kerkraad eenvoudig besluit het om geen sitplekgelde meer te hef nie. Die lidmate kon nog vaste sitplekke in die kerkgebou kry, maar hulle hoef nie meer daarvoor te betaal nie.
Op die vergadering van 14 November 1885 is gevra wat die bepaling was in verband met die gewaad van die kerkraadslede by kerklike dienste. Hierop het die praeses (voorsitter) geantwoord dat daar geen besluit deur die Kerk dienaangaande was nie. Die kerkraad verlang egter dat ouderlinge en diakens ter wille van die goeie orde en betaamlike deftigheid, by die openbare dienste en kerklike vergaderinge “in het zwart” geklee sal wees volgens die gebruiklike wyse in die Gereformeerde Kerk.
Dit was destyds nog gebruiklik in die kerk dat vakante gemeentes konsulente beroep. So het ds. Du Plessis verskillende beroepe tot konsulent ontvang en soms na gemeentes wat nie naby Colesberg was nie. So is hy byvoorbeeld in 1892 beroep tot konsulent van Ladybrand en die kerkraad het geen beswaar gehad dat hy die beroep kon aanvaar nie. Gedurende sy bedieningsjare te Colesberg het ds. Du Plessis verskillende gemeentes as konsulent bedien.
Die vertrek van ds. Du Plessis
duimnael|regs|200px|Ds. Du Plessis in sy later jare.
Op die vergadering van 10 Januarie 1896 het die predikant aan die kerkraad gesê dat hy beroep is na die gemeente Petrusburg, maar dat hy nog nie besluit het wat om te antwoord nie. Op die laaste dag van Januarie was die kerkraad weer bymekaar en toe het die voorsitter bekendgemaak dat hy die beroep aangeneem het onder afwagting van sy losmaking van hierdie gemeente. By monde van oudl. Van der Linde die spyt van die kerkraad uitgespreek, maar ook die berusting daarin. Op sy versoek is die eersvolgende nagmaal bepaal op die vierde Sondag in Maart en by daardie geleentheid sou sy afskeid ook kon plaasvind. Op dieselfde vergadering is onder voorsitterskap van ds. Hamersma wat as naaste predikant volgens besluit van die sinode teenwoordig was, die stukke nagegaan en in orde bevind en het die kerkraad die losmaking van hulle predikant bewillig.
Molteno-formasie
Die Molteno-formasie is 'n geologiese formasie van die Stormberg-groep, wat deel uitmaak van die Karoo-supergroep van Suid-Afrika. Dit dateer uit die laat-Trias en is baie ryk aan fossiele.
Vorming
Die Molteno-formasie het gevorm uit riviersand in 'n stadium toe die streek se klimaat nog nat was. Hierdie formasie is die onderste (oudste) laag van die Stormberg-groep en verteenwoordig die eerste fase van die geleidelike droërwordende klimaat wat in die sediment van die Stormberg-groep gesien kan word. Dit het plaasgevind van die Trias-periode af en regdeur die Juras toe die superkontinent Gondwana stadig noordwaarts beweeg het.
Die Molteno-formasie se sandsteen is nou blootgestel deur verwering en kan gesien word as kranse in die Drakensberge. Die sandsteen kan maklik uitgeken word aan sy glinsterende voorkoms, wat veroorsaak word deur klein kwartskristalle wat die sandkorrels saambind. Gesteentes van die Molteno-formasie gee 'n unieke blik op die tydperk van die ontstaan van die dinosourusse, soogdiere en moontlik ook van blomplante (Angiosperme). Dolerietgange en -plate is ook algemeen en is gevorm deur basalt wat aan die einde van die Stormberg-groep se vorming oor die Stormberg-groep uitgeloop het. Hierdie vulkanisme is veroorsaak deur die opbreking van Gondwana.
Fauna en flora
Die fauna en flora wat in hierdie tydperk hier voorgekom het (bekend as die Molteno-bioom) het 'n buitengewoon groot biodiversiteit gehad wat klas en orde betref, veral by insekte en naaksadiges. Ander baie algemene vorme van flora was broodbome, varings en horsetails.
Ligging
Die Molteno-formasie word in 'n breë gordel gevind, vanaf die Oos-Kaap, deur Lesotho tot in die Vrystaat in Suid-Afrika. Dit is genoem na die dorpie Molteno in die Stormberge van die Oos-Kaap. Die welige plantegroei van die Trias-rivierdeltas wat tydens die vorming van die Molteno-formasie voorgekom het, is die bron van die steenkoolvelde van die Oos-Kaap. Die vier hoofsteenkoolsome wat voorkom, is die Indwe, Guba, Molteno en Gubenxa
Wunderwaffe
Wunderwaffe is Duits vir "wonderwapen" en 'n term opgedra tydens die Tweede Wêreldoorlog deur Nazi-Duitsland se propagandaministerie aan 'n paar revolusionêre "superwapens". Die meeste van hierdie wapens het egter prototipes gebly, wat óf nooit die gevegsfront bereik het nie, of indien hulle wél het, was dit te laat of te onbelangrik in getalle om 'n militêre effek uit te oefen.
Die V-wapens, wat reeds vroeër ontwikkel is en aansienlik ontplooi is teen veral Londen en Antwerpen, spoor terug na die dieselfde poel van hoogs vindingryke wapentuigkonsepte. Hulle word dus ook hier ingesluit.
Soos die oorlogsituasie vanaf 1942 vir Duitsland versleg het, het eise oor die ontwikkeling van revolusionêre nuwe wapens 'n toenemend-prominente deel van die propaganda geword wat deur die Duitse regering verkondig is. In werklikheid was die gevorderde wapens onder ontwikkeling met lang tydperke van ontwerp en toetsing; daar was geen realistiese vooruitsig dat die Duitse militêre in staat sou wees om dit voor die einde van die oorlog te ontplooi nie. Toe 'n paar gevorderde ontwerpe, soos die Panthertenk en Tipe XXI duikboot, in produksie gehaas is, is hul prestasie as teleurstellend bewys aan die Duitse militêre en leierskap as gevolg van onvoldoende voorproduksie-toetse of swak beplande konstruksieprosesse.
In Duits beteken die term Wunderwaffe oor die algemeen 'n universele oplossing wat al die probleme wat verband hou met 'n spesifieke probleem sal oplos, meestal ironies gebruik vir sy denkbeeldige aard.
Chemiese simbool
'n Chemiese simbool is 'n afkorting of verkorte weergawe van die naam van 'n chemiese element. Byvoorbeeld:
Chemiese simbole bestaan uit 'n hoofletter, soos C, U, F, P of uit 'n hoofletter met 'n kleinletter, soos Ce, Ca, Mo, Mn, Mg.
Chemiese simbole word aangepas deur die gebruik van boskrifte en onderskrifte om 'n spesifieke isotoop van 'n atoom aan te dui. Boskrifte word ook gebruik vir die aanduiding van ionisasie of oksidasietoestande van 'n element.
Aangehegde bo- of onderskrifte wat 'n nukleotied of 'n molekule spesifiseer het die volgende betekenisse en posisies:
Vir volledige lyste van chemiese elemente en simbole sien:
Voedoeïsme
Voedoeïsme (afgelei van vodun [vodṹ], wat in Ewe en Fon "gees" of "godheid" beteken) is 'n sambreelterm vir 'n reeks sinkretistiese godsdienste wat hul uitdrukking in spirituele rituele en volksgebruike vind. Voedoeïsme het sy oorsprong in Vodun, die tradisionele godsdiens en voorvaderverering wat deur 'n reeks volke in Wes-Afrika beoefen word (die Ewe in Oos- en Suid-Ghana, Suid- en Sentraal-Togo; die Kabye, Mina en Fon in Suid- en Sentraal-Togo en Suid- en Sentraal-Benin; aanhangers word ook onder die Gun of Gbe in Lagos en Ogun, Suidwes-Nigerië, aangetref).
Vodun verskil merkbaar van ander tradisionele Afrika-godsdienste in die binneland van die bogenoemde Afrikalande en vorm die basis vir spirituele godsdienste met verwante name wat deur nakomelinge van etniese groepe soos Dahomey, Kongo, Joroeba en ander Afrikane, wat as slawe na die Nuwe Wêreld geneem en hier in die 16de en 17de eeu deur Rooms-Katolieke sendelinge gekersten is, met sinkretistiese elemente van ander godsdienste, veral Christendom (Rooms-Katolisisme), die geloofswêreld van die Kongovolk en inheemse gelowe van Amerikaanse Indiane vermeng en verder ontwikkel is tot 'n omvattende wêreld- en lewensbeskouing waarin naas religieuse oortuigings ook filosofie, geneeskunde en geregtigheid 'n sentrale plek inneem.
In die westerse wêreld word voedoeïsme, veral onder die invloed van die Amerikaanse rolprentbedryf wat die godsdiens as 'n eksoties-triviale agtergrond vir sekere grurolprente inspan, sterk verbind met elemente van hipnose, trance en magiese handelinge.
Tans het Voedoeïsme, wat in Kreoolse samelewings in die Karibiese Seegebied in verskillende vertakkings aangetref word, wêreldwyd sowat sestig miljoen aanhangers. Die belangrikste variasies is:
Geelrant-maanstert
Die geelrant-maanstert (Variola louti) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika tot by Port St. Johns. In Engels staan die vis bekend as die Yellow-edge lyretail.
Voorkoms
Die vis se kop, lyf en vinne is bruin tot oranje-rooi en die lyf is bedek met kolletjies waarvan die kleur wissel van blou tot pienk. Die agterste rante van die al die vinne is helder geel. Die onvolwasse visse het 'n horisontale band wat bestaan uit 'n klomp onreëlmatige swart vlekke terwyl die onderkant witterig is met 'n swart kol op die stertvin en daar blou kolle op die hele lyf is. Die vis word 81 cm groot en weeg tot 12 kg.
Habitat
Die vis leef in koraalriwwe wat ver van die kus is en by eilande in water wat 3 – 50 m diep is. Die vis eet ander vis, party soorte krappe en garnale. Die wyfie skiet kuit van Desember tot Februarie. Party van die visse veroorsaak ciguatera vergiftiging.
Operasie Barbarossa
Operasie Barbarossa is 'n offensief wat deur Nazi-Duitsland geloods is teen die Sowjetunie op 22 Junie 1941 tydens die Tweede Wêreldoorlog. Met die offensief val Duitsland vir Rusland binne, een van dié groot keerpunte van die Tweede Wêreldoorlog en so ontstaan die Oosfront. Barbarossa beteken Rooi baard.
Doelwit
Die doelwit was om Moskou, Leningrad en die Oekraïne te beset en in die proses die Rooi Leër te vernietig. Die Duitse Mag het bestaan uit 3,3 miljoen soldate ondersteun deur 3 000 tenks en amper net soveel vliegtuie. Die mag was in drie Leërgroepe verdeel onder leiding van Veldmaarskalke Ritter von Leeb, Fedor von Bock en Gerd von Rundstedt. Die Noord groep, onder leiding van Von Leeb, het bestaan uit 26 divisies. Sy doelwit was om Leningrad en die Baltiese State te verower. Leningrad was belangrik omrede dit Rusland se grootste vloothawe was. Von Leeb se mag was egter te klein en eers teen September slaag hy daarin om Leningrad van Rusland af te sny en sodoende begin die Beleg van Leningrad.
Daarenteen het die Suid groep, onder beheer van Von Rundstedt, uit 46 divisies bestaan. Die sterkste van Rusland se weermag was egter in die suidweste gestasioneer en Von Rundstedt se vordering was net so stadig.
Sentrale Leër-groep
Die Sentrale groep se bevelvoerder, Von Bock, het geglo dat indien hulle Moskou kan inneem dan sou Rusland ineenstort. Die Sentrale Groep het skouspelagtige suksesse behaal: leërs word vasgekeer by Bialystok en naby Minsk wat 300,000 krygsgevangenes oplewer. Smolensk word verower op 16 Julie en 'n reeks Russiese teenaanvalle kos Stalin nog 300,000 soldate en 3,000 tenks. Die Sentrale groep se offensief word nou gestaak vir 'n maand omrede Hitler van Von Bock se tenks herlei om Von Rundstedt te help by Kiëf. Dit gee die Rooi Leër kans om sy verdediging te versterk. Generaals Andrei Yeremenko met 30 divisies te Bryansk en Maarskalk Semyon Timoshenko met 55 divisies te Vyazma word egter totaal uitgewis of gevange geneem teen Oktober toe die offensief hervat word.
Die optog na Moskou begin op 2 Oktober: kodenaam Operasie Taifun (Tifoon). Die aanvalsmag bestaan uit 1 miljoen sodate met 1,700 tenks en amper 1,000 vliegtuie. Nog Russiese Leërs word uitgewis maar teen die middel van die maand verander die paaie in modder na stortreën. In die middel van November begin dit baie koud word en die paaie vries wat die Duitsers kans gee om hulle opmars voort te sit. Maar die winter tree nou in erns in en die temperatuur val tot -21°C. Die Duitse magte is nou uitgeput van die aanhoudende geveg. Generaal Georgi Zjoekof word aangestel om die Russies Magte te lei. Hy het reeds op 21 November 21 Siberiese Divisies bymekaar om tot die aanval oor te gaan.
Klokhorlosie
'n Klok is 'n instrument wat gebruik word om tyd te meet, die tyd korrek te hou en dan die tyd aan te dui. Die klok is een van die oudste menslike uitvindings, en voldoen aan die behoefte om die intervalle van korter tyd as die natuurlike eenhede te meet: die dag, die maanmaand en die jaar. Toestelle wat op verskillende fisiese prosesse werk, is oor die eeue heen gebruik.
Sommige voorgangers van die moderne horlosie kan beskou word as 'klokhorlosies' wat gebaseer is op beweging in die natuur: 'n sonwyser dui die tyd aan deur die posisie van 'n skaduwee op 'n plat oppervlak te vertoon. Daar is 'n verskeidenheid tydmeters, 'n bekende voorbeeld is die uurglas. Waterklokke, tesame met die sonwyser, is moontlik die oudste meetinstrumente. Groot vooruitgang is gemaak met die uitvind van die randontkoming, wat die eerste meganiese horlosies omstreeks 1300 in Europa moontlik gemaak het, wat tyd gehou het met ossillerende tydhouers soos balanswiele.
Operasie Barbarossa
Sentrale Leër-groep
Op 27 November was die Duitsers slegs 22km vanaf Moskou. Maar Von Bock se mag moet nou 'n front van 1,000km beman met slegs 60 divisies. Op 5 Desember val die temparatuur verder tot -35°C wat alle voertuie tot stilstand dwing. Op dieselfde dag val generaal Ivan Koney aan en die volgende dag Zjoekof self vanuit Moskou. Die aanvalle vang die Duitsers totaal onverwags en bring Operasie Taifun tot 'n einde. Twee dae later betree Amerika die Tweede Wêreldoorlog en die val van Hitler was onvermydelik.
Klokhorlosie
Die tydhou-element in alle moderne horlosies is 'n harmoniese ossillator, 'n fisiese voorwerp (resonator) wat op 'n spesifieke frekwensie vibreer of ossilleer. Hierdie voorwerp kan 'n slinger, 'n stemvurk, 'n kwartskristal of die trilling van elektrone in atome wees wat mikrogolwe uitstraal.
Horlosies het verskillende maniere om die tyd te vertoon. Analooghorlosies dui tyd aan met 'n tradisionele gesig met bewegende hande. Digitale horlosies vertoon 'n numeriese voorstelling van tyd. Twee nommeringstelsels word gebruik; 24-uur tydnotasie en 12-uur notasie. Die meeste digitale horlosies gebruik elektroniese meganismes en LCD-, LED- of VFD- skerms. Vir blindes en gebruik van telefone, herhaal spreekhorlosies die tyd hoorbaar in woorde. Daar is ook horlosies vir blindes met skerms wat met aanraking gelees kan word. Die studie van tydhouding staan bekend as horologie.
Oribigeelbos
Die Oribigeelbos (Leucadendron spissifolium subsp. oribinum) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal waar dit voorkom vanaf die Oribivlakte tot by Mkambati.
Die struik word tot 1.5 hoog en spruit weer uit na 'n brand. Die struik blom van Oktober tot November. Die sade word in 'n tol op die vroulike plant geberg en val eers grond toe na 'n brand en word deur die wind versprei, die sade het vlerkies. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike en vroulike blomme, wat deur insekte bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik op steil hellings op hoogtes van 300 - 500 m.
In Engels staan dit as die Oribi Spear-leaf conebush bekend.
Stuurboord
Stuurboord is die regterkant van 'n skip gesien in die normale vaarrigting (d.w.s. as daar in die rigting van die boeg gekyk word). Volgens internasionale konvensie moet seevaartuie 'n groen lig aan die stuurboordkant hê.
Wes-Fries
Wes-Fries of Westerlauwers Fries ((Westerlauwersk) Frysk, Nederlands: (Westerlauwers) Fries) is 'n Wes-Germaanse taal wat deur sowat 470 120 mense hoofsaaklik in die Nederlandse provinsies Friesland asook in Groningen gepraat word. Dit vorm saam met Nederlands die amptelike taal van Friesland (Fryslân). Die naam Westerlauwers Fries is afgelei van die historiese taalgrens langs die Lauwers-rivier in noordelike Nederland, wat dié taal van Oos-Fries geskei het, en vandag die grens van die twee provinsies Friesland en Groningen vorm.
Die naaste tale, wat nou aan Wes-Fries verwant is, is Noord- en Oos-Fries (hede net Saterland-Fries), wat uit Ou-Fries ontstaan het. Die naaste verwante tale is Engels en Skots, wat saam met die Friese tale die Anglo-Friese tale vorm.
Stuurboord
Etimologie
Die woord verwys waarskynlik na die kant waar die stuurman op die ou Wikingskepe gestaan het. Die roer wat basies 'n roeispaan was, is aan die regterkant van die agterstewe vasgemaak en die stuurman sou dus daar gestaan het.
2005
Die jaar 2005 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 5de jaar van die 21ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Dresden
Dresden (Sorbies: Drježdźany; afgelei van die Oud-Sorbiese Drežďany, "bewoner van 'n moerasland") is die administratiewe hoofstad van die Duitse deelstaat Vrystaat Sakse. Dit is in die suide van Oos-Duitsland in die Dresdense Elbe-riviervallei aan die oorgang van die bo- tot die middelloop van die Elbe en in die oorgangsgebied tussen die Noord-Duitse Laagvlakte en die Middelgebergtes geleë.
Argeologiese spore in die huidige stadsgebied dui daarop dat die eerste menslike bewoners hulle al in die steentydperk in die Dresden-streek gevestig het. Die eerste historiese verwysing na Dresden dateer uit 1206. Dresden het as regeringsetel vir die Keurvorstedom Sakse, die latere Koninkryk van Sakse en hoofstad van die Saksiese Republieke gefungeer.
Vandag vorm Dresden - naas Leipzig een van Sakse se twee groot kernstede - die politieke sentrum van Sakse. Ook die meeste belangrike kulturele staatsinstellings is hier gesetel, net soos talle tersiêre onderwysinstellings. Dresden is daarnaas 'n beduidende nywerheidsentrum in 'n metropolitaanse gebied wat by die mees dinamiese in Duitsland gereken word.
Dikwels word na Dresden as Elbflorenz verwys - 'n bynaam wat die stad aan die Italiaanse kunsmetropool Florence gelykstel en 'n sinspeling op sy kunsversamelings, sy erfenis van barok- en mediterreense boukuns asook sy skilderagtige ligging aan die Elbe-rivier is.
Vuurstorm
Enkele jare lank is Dresden nouliks deur die oorlogsgebeure geraak. Die eerste groot lugaanval op die stad is in Oktober 1944 deur geallieerde vliegtuie uitgevoer; maar eers op 13 Februarie 1945 is Dresden swaar getref deur een van die dodelikste lugaanvalle van die Tweede Wêreldoorlog.
Op 13 en 14 Februarie 1945 het Geallieerde bomwerpers Dresden aangeval en 'n vuurstorm veroorsaak wat 25 000 burgerlike ongevalle tot gevolg gehad het. Die vuurstorm word veroorsaak deur 'n mengsel van brandbomme en gewone bomme op die stad te gooi. Die gewone bomme verseker dat alle vensters en deure breek terwyl die brandbomme die wonings se dakke en plafonne aan die brand steek. Hierdie vure suig dan suurstof deur die stukkende deur en vensters in en verseker dat die vure verder ontvlam en groter word en aanhou brand totdat alle brandbare materiaal opverbruik is. Stormsterk winde word so veroorsaak.
Gedurende die nag van 13 Februarie om 22:00 het 'n eerste golf van 230 Avro Lancasters en Mosquitos binne 10 minute duisende tonne bomme en brandbomme oor die stad laat val. Om 00:30 op die 14 Februarie het die tweede golf bomwerpers van 550 vliegtuie nog duisende tonne bomme en brandbomme losgelaat. Later die dag van die 14de om 12:00 het nog 431 Amerikaanse Boeing B-17 Flying Fortress bomwerpers ook toegeslaan. Die aanval was egter nie so suksesvol nie omrede die weer betrokke was.
Toe die vuur op sy hewigste was, was dit 50km ver sigbaar. Temperature van tot 1600° C is bereik. Teer het gesmelt en mense wat in bomskuilings skuiling gesoek het is verkool of het versmoor.
Edd Byrnes
Edd Byrnes (gebore 30 Julie 1933) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Johnny Trouble (1957), Darby's Rangers (1958), en Grease (1978), en in die televisiereeks 77 Sunset Strip (1958).
Grootnoemnoem
Die Grootnoemnoem (Carissa macrocarpa) is 'n doringagtige struik of klein boompie met Y-vormige dorings wat tot 45 mm lank kan wees. Die boom se vrugte word rooi tot pers wanneer hulle ryp is en kom voor vanaf Mosselbaai noordwaarts tot by die suide van Mosambiek. Die spesie kom ook in die Demokratiese Republiek die Kongo, Kenia, Mosambiek, Zambië en Zimbabwe voor.
Die boom se FSA-nommer is 640.3.
Dresden
Vuurstorm
Daar was agterna argumente oor die morele regverdiging van sulke aanvalle op burgerlikes. In elk geval het die lugaanvalle aanleiding gegee tot talle mites soos dié van 'n histories unieke en onskuldige barokstad wat deur Anglo-Amerikaanse bomwerpers vernietig is. Die amptelike geskiedskrywing in die Duitse Demokratiese Republiek het die vernietigende aanvalle vanuit 'n ideologies getinte anti-imperialistiese standpunt bekyk, net soos ver-regse politieke groeperings wat die gebeure steeds in 'n nasionalistiese manier probeer uitbuit.
Xhosa-kalender
Die Xhosa-kalender (Xhosa: Ikhalenda yesiXhosa) is die tradisionele kalender wat deur die Xhosas in Suid-Afrika gebruik word.
Dresden
Vuurstorm
Meestal word egter verswyg dat Dresden een van die strategies belangrikste vervoerspilpunte van die Derde Ryk was, met groot militêre kasernes en wapenfabrieke wat van die stad een van die laaste militêre teikens in die oorlog gemaak het. Naas historiese barokgeboue is in Februarie 1945 veral woonkwartiere en winkelstrate van die meer welgestelde middelklas asook werkersbuurte uit die 19de en vroeë 20ste eeu vernietig.
Xhosa-kalender
Maandname
Die tradisionele maandname is afgelei van plante of blomme wat groei of seisoenale veranderinge wat op 'n gegewe tyd van die jaar plaasvind. Die Xhosa-maande van die jaar is poëties genoem na sterre en seisoenale plante in Suider-Afrika. Die Xhosa-jaar begin tradisioneel in Juniemaand en eindig in Meimaand, toe Canopus, die helderste ster in die Suidelike Halfrond, die oestyd aangedui het. In stedelike gebiede word vandag die verengelsde weergawes van die maande gebruik, veral deur jonger mense. Veral in die landelike gebiede van die Oos-Kaap word die ou name nog steeds gebruik.
Dresden
Bevolking
Teen die begin van die 20ste eeu was Dresden een van die vyf grootste stede in Duitsland. Die inwonertal het sy historiese hoogtepunt in 1933 met 642 143 bereik. Die sensus van 17 Mei 1939 het die bevolking as 629 713 bepaal, van wie 281 379 mans en 348 334 vroue.