cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Allan Hills 84001
Beskrywing
In April 2020 het navorsers berig hulle het stikstofhoudende organismes in Allan Hills 84001 gevind. 'n Latere studie het aangedui ALH 84001 bevat nie Marslewe nie; daar is bevind die ontdekte organiese molekules kan verbind word met abiotiese prosesse wat 4 miljard jaar gelede op 'n baie vroeë Mars geskep is.
Filmografie van Tom Cruise
Tom Cruise is 'n Amerikaanse akteur en rolprentvervaardiger. Hy maak sy rolprentdebuut in die romantiese drama Endless Love in 1981. In 1983 maak hy sy deurbraak in die romantiese komedie, Risky Business en ontvang hiermee sy eerste benoeming vir die Golden Globe-toekenning vir Beste Akteur. In 1986 speel Cruise die rol van 'n vegvlieënier in die aksiedrama Top Gun, wat vervaardig is deur Tony Scott. Dit was die topverdiener by die filmloket vir diè jaar. Cruise het ook saam met Paul Newman verskyn in The Color of Money, wat deur Martin Scorsese geregisseer is. Twee jaar later verskyn hy saam met Dustin Hoffman in die drama Rain Man, wat bekroon is met die Oscar vir Beste Rolprent (1988). Hy het ook verskyn in die romantiese drama Cocktail (1988). Sy volgende rol was die van 'n anti-oorlogsaktivis (Ron Kovic) in die rolprentverwerking van Kovic se gelyknamige memoirs, Born on the Fourth of July (1989), waarvoor hy die Golden Globe-toekenning vir Beste Akteur ontvang.
In 1992 verskyn hy teenoor Jack Nicholson in die regsdrama A Few Good Men, 'n verwerking van die gelyknamige Broadwaytoneelstuk wat ook geskryf is deur Aaron Sorkin. Cruise verskyn hierna in The Firm (1993), 'n rolprentverwerking van John Grisham se gelyknamige regsdrama. In dieselfde jaar maak hy sy debuut as regisseur in 'n episode van die televisiereeks Fallen Angels. Cruise verskyn as die spioen Ethan Hunt in die aksiefilm Mission: Impossible (1996), die eerste projek van sy maatskappy, Cruise/Wagner Productions, wat hy in 1993 opgerig het saam met medestigter Paula Wagner. Met ingang 2023 het Cruise reeds in ses verdere rolprente in die Mission: Impossible franchise verskyn naamlik: Mission: Impossible 2 (2000), Mission: Impossible III (2006), Mission: Impossible – Ghost Protocol (2011), Mission: Impossible – Rogue Nation (2015), Mission: Impossible – Fallout (2018), en Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One (2023).
Cruise het die titelrol gespeel in die komediedrama Jerry Maguire, wat geregisseer is deur Cameron Crowe. Vir sy vertolking word hy genomineer vir 'n Golden Globe in die kategorie Beste Akteur. In 1999 verskyn Cruise in die erotiese riller Eyes Wide Shut teenoor sy destydse vrou Nicole Kidman, waarvan Stanley Kubrick die regisseur is. Hy verskyn ook in die drama Magnolia, wat geregisseer is deur Paul Thomas Anderson. Vir laasgenoemde rol ontvang hy 'n Golden Globe-toekenning vir Beste Ondersteunende Akteur. Hy is ook benoem vir 'n Oscar vir Beste Ondersteunende Akteur. Cruise het weereens saam met Crowe (as regisseur) verskyn vir die wetenskapsfiksieriller Vanilla Sky (2001), waarvoor hy 'n Saturn-toekenning vir Beste Akteur ontvang het. Die daaropvolgende jaar verskyn hy in Minority Report, wat deur Steven Spielberg geregisseer is. In 2005 werk hy weer saam met Spielberg in War of the Worlds. Hiervoor ontvang hy die Stanley Kubrick Britannia-toekenning vir Uitnemendheid (BAFTA Los Angeles). Drie jaar later verskyn hy in die satiriese aksiekomedie rolprent Tropic Thunder. In dieselfde jaar speel hy ook die rol van die leëroffisier Claus von Stauffenberg in die historiese dramarolprent Valkyrie (beide in 2008). In 2010 speel Cruise weer teenoor sy medester van Vanilla Sky-faam, Cameron Diaz, in die aksiedrama film Knight and Day, wat gevolg word deur die aksiefilm Jack Reacher (2012), waarin hy die titelrol gespeel het, asook in die vervolg daarop, Jack Reacher: Never Go Back (2016). Hy het ook verskyn in Oblivion (2013) en Edge of Tomorrow (2014), beide wetenskapsfiksie films. Drie jaar later vertolk hy die rol van die dwelmsmokkelaar Barry Seal in die aksiekomedie American Made (2017). In 2022 was Cruise beide vervaardiger van, en akteur in die vervolg op Top Gun, Top Gun: Maverick, wat meer as $1.4 miljard verdien het by rolprentlokette, en sodoende sy besbetaalde rolprent geword het.
Billy Lewis jr.
Billy Lewis jr. is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die televisiereeks Glee (2009).
Grotte van Catullus
Grotte van Catullus (Grotte di Catullo) is die naam vir die ruïnes van 'n Romeinse villa gebou in die begin van ons jaartelling aan die noordelike punt van die skiereiland van Sirmione aan die suidelike oewer van die Gardameer, Italië.
Citroën Rosalie
Die Citroën Rosalie is 'n motor van die Franse motorvervaardiger Citroën, wat tussen 1932 en 1938 gebou is. Die oorspronklike Rosalie was 'n liggewig renvoertuig wat op die Linas-Monthléry-baan verskeie suksesse behaal het. Die Rosalie vir daaglikse gebruik is gebou in drie hoofvariante met verskillende groottes en enjins, met 'n belastingvermoë van 8CV, 10CV en 15CV. Die 15CV was 'n sessilinderenjin, die ander twee was viersilinders.
Met hul bekendstelling het die groter Rosalies die C4 en C6 vervang wat sedert 1928 en 1929 op die mark was. Die groter Rosalies, veral die 15CV-modelle, was beskikbaar met verskillende bakwerke en binne-afwerking. Die voorkoms van die Rosalie was 'n aansienlike verbetering teenoor die C4 en C6, maar veral Citroën se produksietegnologie was baanbrekerswerk. André Citroën is in 1912 geïnspireer tydens sy besoek aan Henry Ford se motorfabriek in Highland Park, en in 1932 was Citroën steeds 'n leier in die vervaardiging van vervoerbandmotors in Europa. Die Rosalies was mededingend geprys, maar tog baie winsgewend.
In 1934 is alle produksielyne van die Rosalie aangepas weens 'n opkikkering van die voorste rooster. Die weergawes na hierdie aanpassing staan bekend as die NH-weergawes.
8CV
Die 8CV was die kleinste weergawe van die Rosalie. Dit was toegerus met 'n viersilinderenjin van 1452 cc en agterwielaandrywing. Dit is aangedryf deur 'n drie-handratkas, en het trommelremme aan al die wiele gehad. Die motor was 4,27 meter lank en het 'n topsnelheid van 90 kilometer per uur bereik.
USS Franklin (CV-13)
Die USS Franklin (CV/CVA/CVS-13, AVT-8), ook bekend as "Big Ben", was een van 24 Essex-klas vliegdekskepe wat gedurende die Tweede Wêreldoorlog vir die Amerikaanse Vloot gebou is. Dit is ook die vyfde skip van die Amerikaanse Vloot wat die naam gedra het. Die skip is in Januarie 1944 in diens gestel en het aan verskeie operasies in die Stille Oseaan deelgeneem. Daar is vier Battle Stars aan die skip toegeken. Die Franklin is ernstig deur 'n Japannese lugaanval beskadig in Maart 1945 en het 800 van sy bemanning verloor gedurende die aanval. Daarmee het die skip ook die titel verdien as die mees beskadigde skip wat die oorlog oorleef het. Rolprentmateriaal van die werklike aanval is in die 1949-rolprent Task Force, waarin die akteur Gary Cooper verskyn het, gebruik.
Citroën Rosalie
7UA en 11UA
Kort nadat die eerste Traction Avants aan die Franse pers bekendgestel is, het Citroën besluit om die produksie van die Rosalie te staak. Citroën het alle beskikbare kragte nodig gehad om die 7A te vervaardig. Gevolglik was daar benewens André Citroën se nuwe vertoonstuk eintlik geen toekoms vir 'n agterwielaangedrewe motor nie. Die produksie van die Rosalie (reeks B), met die soorte 8CV, 10CV en 15CV, is gestaak en in September 1934 rol die laaste Rosalie van die monteerlyn. Die matrysvorms is egter behou, wat blykbaar 'n verstandige besluit was.
USS Franklin (CV-13)
Ná die aanval het die Franklin na Amerika teruggekeer vir herstelwerk, maar het nie weer 'n rol in die Tweede Wêreldoorlog gespeel nie. Die skip is uit diens onttrek in 1947. Terwyl die skip in die Reserwevloot opgeneem was, is dit eers geklassifiseer as 'n aanvalsvliegdekskip (CVA), later as teenduikbootvliegdekskip (CVS) en later as 'n vliegtuigvervoerskip (AVT). Die skip is egter nooit gemoderniseer nie en het nooit weer aktiewe diens gedoen nie. Die USS Franklin en USS Bunker Hill (albei beskadig deur kamikaze-aanvalle) was die enigste twee Essex-klas vliegdekskepe wat nie weer diens gedoen het na die Tweede Wêreldoorlog nie. Die skip is in 1966 as skroot verkoop.
Citroën Rosalie
7UA en 11UA
'n Hele nuwe periode breek nou by Citroën aan; dié van die voorwielaandrywing Traction Avant. Die eerste tipe het egter te kampe gehad met verskeie tandekryprobleme. As gevolg hiervan, in die herfs van 1934, is die kortstondige sukses van die Traction Avant gevolg deur baie probleme en daarom klagtes van eienaars. In dieselfde tydperk is Citroën geteister deur ernstige finansiële probleme. Die eerste duisend Type 7 Traction Avants het almal met hul konstantespoedkoppelings gesukkel, asook feilbare kruiskoppelings. Dit geld ook vir die eksperiment met die outomatiese ratkas, waarmee die trekkrag volgens André Citroën se idees uitgevoer moes word. Die ontwikkelde stelsel het nie gewerk nie, wat baie kapitaal vermors het.
USS Franklin (CV-13)
Konstruksie en indiensstelling
Die kiel van die skip is op 7 Desember 1942 in Shipway 11 gelê, op die eerste herdenking van die Aanval op Pearl Harbor. Die skip is op 14 Oktober 1943 te water gelaat deur die Newport News Shipbuilding Company, met die plegtigheid bygewoon deur die beskermpersoon, luitenant-kommandeur Mildred H. McAfee, 'n Amerikaanse vlootoffisier wat die Direkteur van Women Accepted for Volunteer Emergency Service (WAVES) was. Die skip is genoem na Benjamin Franklin, een van die grondleggers van die Verenigde State van Amerika en ter ere van die vorige oorlogskepe wat ook na hom vernoem is. Dit is nie volgens berigte na die Slag van Franklin, Tennessee, wat gedurende die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog plaasgevind het, genoem nie. Die nedersetting Franklin, Tennessee was egter genoem na Benjamin Franklin volgens die boek The Franklin Comes Home wat moontlik indirek veroorsaak het dat persepsie ontstaan het dat die skip na die nedersetting genoem is.
Citroën Rosalie
Bankrotskap en oorname
Verskaffers het begin aandring op die betaling van hul uitstaande rekeninge. Op 21 Desember 1934 word bankrotskap amptelik verklaar, waarna André Citroën ná 'n paar besprekings gedwing is om sestig persent van sy aandeelpakket aan Michelin as sy grootste krediteur oor te dra. Na die oorname van Michelin by die fabriek, is besluit om die produksie vol te hou langs die monteerlyn van die Traction Avant. Terselfdertyd was dit moontlik om te reageer op die meer konserwatiewe klante wat 'n voorwielaangedrewe motor te modern gevind het.
USS Franklin (CV-13)
Konstruksie en indiensstelling
Die skip is in diens gestel op 31 Desember 1944 met kaptein James M. Shoemaker as die bevelvoerder. 'n Deel van die eerste bemanning was ook 'n paar professionele musikante, insluitend Saxie Dowell en Deane Kincaide, wat deur middel van 'n lotingstelsel aan die Franklin toegewys is.
Cliff Harrington
Cliff Harrington (18 Junie 1932 – 9 Augustus 2013) was 'n Amerikaanse akteur, kinematograaf, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Arcadia of My Youth (1982), The Dagger of Kamui (1985), en Boy Culture (2006), en in die televisiereeks Onmitsu kenshi (1962).
USS Franklin (CV-13)
Tweede Wêreldoorlog
Na indiensstelling het die skip na Trinidad gevaar as 'n proefvaart en het net daarna na San Diego vertrek saam met Taakgroep 27.7 waar daar begin is met intensiewe opleiding; wat veral op gevegsvaardighede gefokus het. Gedurende Junie het die skip na die Eniwetok-eiland via Pearl Harbor gevaar waar dit by Taakgroep 58.2 aangesluit het. Franklin het gedien as die vlagskip vir skoutadmiraal Ralph E. Davison vir die meeste van die Franklin se ontplooing in die westelike Stille Oseaan.
Bonin en die Mariana-eiland
Op 6 Julie het die Franklin se vliegtuie aanvalle op Guam en Rota-eilande uitgevoer as deel van die sagmaakproses vir die invalle wat vir Guam beplan is. Die aanvalle het aangehou tot 21 Julie toe die skip direkte ondersteuning aan die inval van Gaum verskaf het. Na twee dae by Saipan, waar proviand aanboord geneem is, het die skip saam met Taakmag 58 (TF 58) gevaar en fotografiese verkenning gedoen en ook lugaanvalle op die Palau-eilande gedoen. Op 25 en 26 Julie het sy vliegtuie vyandelike vliegtuie, skepe en grondinstallasies verwoes. Die skip het die gebied verlaat en na Saipan gevaar en die volgende dag by Taakmag 58.1 aangesluit.
Die onstuimige see het die Franklin verhoed om bomme en vuurpyle aanboord te neem, tog het die skip na Bonin-eiland gevaar vir nog 'n aanval. Op 4 Augustus het vegvliegtuie van die skip vyandige vegvliegtuie en sy bomwerpers en torpedobomwerpers 'n konvooi skepe aangeval, noord van Ototo Jima. Teikens wat vernietig is, was radiostasies, 'n seevliegtuigbasis, vliegvelde en skepe.
Geoffrey Lewis (akteur)
Geoffrey Lewis is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Double Impact (1991), Maverick (1994), The Way of the Gun (2000), en The Devil's Rejects (2005).
USS Franklin (CV-13)
Bonin en die Mariana-eiland
Die Franklin het van 9–28 Augustus instandhouding ondergaan en rus vir die bemanning by Eniwetok voor dit saam met USS Enterprise, USS Belleau Wood en USS San Jacinto na die Bonin-eilande gevaar het om sekere teikens te neutraliseer asook om afleidings aanvalle uit te voer. Vanaf 31 Augustus tot 2 September het aanvalle deur Franklin se vliegtuie teikens op die grond verwoes, twee vragskepe gesink, vyandige vliegtuie in vlug vernietig en ook fotografiese verkenning gedoen.
Doringkloof
Doringkloof is 'n voorstad in Centurion, in die suide van Pretoria, Suid-Afrika. Doringkloof is geleë suid van Lyttelton Manor en noord van Irene en grens aan die hoofstraat (Bothalaan) wat na die Fonteinedal loop.
USS Franklin (CV-13)
Peleliu
Op 4 September 1944 het die skip proviand aanboord geneem by Saipan en toe as deel van Taakgroep 38.1 na Yap-eiland gevaar. Die aanvalle het op 3-6 September plaasgevind wat ook lugdekking aan die inval van Peleliu ingesluit het op die 15de. Die Taakgroep het weer voorrade aanboord geneem van 21 tot 25 September. Franklin was nou die vlagskip van Taakgroep 38.4 en het teruggekeer na Palau waar daar daagliks patrollies uitgestuur is en snags nag-vegvliegtuie.
Leyte
Vroeg op die oggend van 14 September 1944 het vliegtuie van die Franklin aanvalle geloods teen Aparri op Luzoneiland en daarna het die skip na die ooste van Luzon gevaar om militêre installasies daar te neutraliseer ter voorbereiding vir die inval van Leyte-eiland. Op 15 September is die skip aangeval deur drie vyandelike vliegtuie; een het daarin geslaag om die skip te tref met 'n bom. Die bom het die agterste hoek van die hysbak op die dek se kant getref en drie persone is dood en 22 gewond.
Franklin, as deel van Taakmag 38.4, vaar noordwes om deel te neem aan die Formosa luggevegte vanaf 12 tot 16 Oktober. Die doelwit was om verskeie Japannese lugmagbasisse te neutraliseer wat op daardie stadium die lugruim tussen die Filippyne en Okinawa beheer het. Die inval van Luzon kon eers plaasvind nadat die Japannese lugmag geneutraliseer is. Op 13 Oktober het die skip 'n Japannese bomwerper, 'n Betty, afgeskiet wat besig was met 'n kamikaze-aanval teen die Franklin. Die vliegtuig het 'n klein bietjie skade aan die dek aangerig maar gelukkig oor die dek gegly en aan die stuurboordkant afgeval. Na dit het die skip posisie ingeneem ter ondersteuning van die Inval van die Filippyne. Die Franklin se vliegtuie het Manilabaai op 19 Oktober aangeval en verskeie skepe en bote gekelder of beskadig. Dit het ook 'n drywende droogdok en elf Japannese vliegtuie vernietig.
Met die aanvanklike inval van Leyte op 20 Oktober het Franklin se vliegtuie omliggende vliegvelde aangeval en verskeie patrollievliegtuie uitgestuur in afwagting op 'n vyandelike mag wat hulle genader het. Op die oggend van 24 Oktober, tydens die Slag van die Sibuyansee, was die Franklin se vliegtuie deel van die aanvalle op die Japannese Magte, onder beheer van Viseadmiraal Takeo Kurita. Hulle het gehelp om die Japannese slagskip Musashi, suid van Luzon, te kelder, die slagskepe Fusō en Yamashiro te beskadig en ook die Japannese torpedojaer Wakaba te kelder. Daar was 'n oënskynlike bedreiging uit 'n ander rigting en die Franklin het saam met Taakgroepe 38.4, 38.3 en 38.2 vertrek om die Japannese vliegdekskipseemag die hoof te bied deur teen dagbreek aan te val. Die vyandelike mag was egter 'n opoffering en skynaanval omrede die Japannese teen daardie tyd min operasionele vliegtuie en 'n tekort aan opgeleide vlieëniers gehad het. Admiraal William Halsey het egter die aas gesluk en na die vyandelike seemag gevaar sonder om sy besluite aan sy kollegas te kommunikeer. Dit het gelei tot die berugte the world wonders kommunikasie debakel. Franklin en ander taakgroepe se vliegdekskepe het magte gekombineer en op 25 Oktober het die Slag van Kaap Engaño plaasgevind waar die Japannese vliegdekskip Chiyoda beskadig (die skip is later deur 'n Amerikaanse kruiser gesink) en ook die vliegdekskip Zuihō gekelder is.
Daarna is die skip uit die taakmag onttrek om brandstof in te neem, en het eers weer op 27 Oktober by Leyte aan aksie deelgeneem. Sy vliegtuie het 'n swaarkruiser en twee torpedojaers, suid van Mindoro, aangeval. Die skip was onderweg op 30 Oktober, ongeveer 160 km vanaf Samar, toe vyandige bomwerpers verskyn het wat op 'n selfmoordsending was. Die vloot se vliegtuie het die meeste van die bomwerpers neergeskiet, tog het ses deur die lug verdediging gedring binne die Franklin taakgroep van vir vliegdekskepe wat omring is deur ongeveer twintig kruisers en torpedojaers. Die lugafweer kanonne van die skepe het drie van die vier bomwerpers afgeskiet wat die vier vliegdekskepe geteiken het. Die bomwerper wat die Franklin in sy visier gehad het, het die vliegdek getref en tot in die galery dek deurgedring; 56 mans sterf en 60 word gewond. Die twee oorblywende Kamikaze-vliegtuie het aangeval, een was neergeskiet en die ander se bomme mis die Franklin maar vlieg in die agterstewe van die USS Belleau Wood vas.
Die Franklin se bemanning kon daarin slaag om alle vure te blus en die vliegdek tydelik te herstel sodat vliegtuie kon land, slegs 76 minute nadat die bom hom getref het. Beide vliegdekskepe het na die Ulithi-atol gegaan vir tydelike herstelwerk. Die Franklin het hierna na die Puget Sound-vlootwerf gevaar waar dit op 28 November 1944 vir herstelwerk gearriveer het. Op 7 November is die bevelvoerder, kaptein Shoemaker afgelos deur kaptein Leslie E. Gehres. Die bemanning het nie van Gehres gehou nie, hy was baie streng en outokraties.
Die Franklin het Bremerton op 2 Februarie verlaat vir opleiding en vlieënierkwalifikasie-oefeninge. Die skip het eers by Pearl Harbor aangedoen vir proviand en op 3 Maart 1945 weer vertrek om by Taakgroep 58.3 aan te sluit vir aanvalle op die Japannese tuisland ter ondersteuning van die inval van Okinawa. Aan boord van die Franklin was skoutadmiraal Ralph E. Davison, bevelvoeder van die Taakgroep, skoutadmiraal Gerald F. Bogan op pad om bevel van die Vliegdekskip Divisie 4 oor te neem en kaptein Arnold J. Isbell, op pad om bevel van die USS Yorktown oor te neem. Op 15 Maart het die skip by Taakmag 58 aangesluit en drie dae later het die skip aanvalle en patrollies teen Kagoshima en Izumi op die suide van Kyūshū geloods.
19 Maart 1945
Voor dagbreek op 19 Maart 1945 was die Franklin ongeveer 80 km vanaf die Japannese kus, die naaste wat enige Amerikaanse vliegdekskip gedurende die oorlog nog aan die kus was. Sy vliegtuie het aanvalle geloods teen Honshū en later teen skepe in die hawe van Kure. Die bemanning van die Franklin was twaalf keer gedurende die nag in 'n periode van ses ure opgeroep om gevegsposisies in te neem. Die bevelvoerder, Gehres, het die bystaanstatus na Kondisie III verlaag sodat die manskappe kon eet en slaap. Slegs die bemanning van al die kanonne moes op hul stasies bly. Een Japannese vliegtuig het die skip ongesiens genader. Op daardie stadium was die Franklin besig om 'n tweede golf vliegtuie te laat opstyg toe die Japannese bomwerper deur die wolkbedekking breek en twee semi-pantserdeurdringingsbomme op die skip loslaat voordat die lugafweerkanonne kon skiet op die vliegtuig. Na die tyd is bepaal dat dit twee 250 kg bomme moes gewees het. Daar is onsekerheid of dié vliegtuig afgeskiet is of ontsnap het.
Die een bom het die vliegdek in die middel getref, dit deurdring tot in die loodsdek waar dit groot verwoesting gesaai en brande veroorsaak het op die tweede en derde dekke. Dit het ook die Gevegsinligtingsentrum en die radarstelsel buite aksie gestel. Die tweede bom het die skip aan die agterkant getref en deur twee dekke gedring. Ten tye van die impak van die twee bomme was daar 31 bewapende vliegtuie vol brandstof op die vliegdek. Al die vliegtuie het oombliklik aan die brand geslaan. Die dertien tot sestien ton plofstof aanboord die vliegtuie het gou begin ontplof en progressief aangehou totdat alles ontsteek het. Daar was Tiny Tim lug-tot-grondvuurpyle aanboord van die Vought F4U Corsair-vliegtuie. Omrede hulle neuse in die lug wys, wanneer hulle aan die drie hegpunte hang, het tot gevolg gehad dat die vuurpyle oor die dek trek en in die water val sodra hulle enjins begin ontsteek het. Onder, binne in die loodsdek was vliegtuie waarvan sestien vol brandstof en vyf ten volle bewapen was. Die voorste brandstofverskaffingstelsel was gestoor en beveilig maar die agterste stelsel in bedryf. Die ontploffing in die loodsdek het die brandstoftenks van die vliegtuie aan die brand gesteek en 'n brandstofdampontploffing het die dek verwoes. Die twaalf Tiny Tim-vuurpyle aanboord van die vliegtuie het binne die loodsdek rond gebons totdat die 63 kg plofkoppe ontsteek het. Slegs twee bemanningslede het die brand oorleef. Een Tiny Tim-vuurpyl het op die derde dek, net onder die voorste hysbak homself ingewurm en kon eers verwyder word toe die skip Ulithi bereik het.
Die amptelike slagofferstatistiek van die Vloot vir die brand van 19 Maart 1945 is 724 dood en 265 gewond. Dié statistiek was gereeld bygewerk soos nuwe feite bekend geraak het. Die nuutste syfers deur 'n Franklin historikus en navorser, Joseph A. Springer, stel dat daar 807 persone dood en meer as 487 gewond is. Die Franklin het die meeste skade opgedoen en hoogste ongevallesyfer gehad van enige Amerikaanse Vloot vliegdekskip wat die Tweede Wêreldoorlog oorleef het. Behalwe die Medals of Honor toegeken aan Donald Gary en Joseph O'Callahan en 'n Navy Cross postuum toegeken aan George W. Fox is 'n addisionele 21 Navy Crosses en 26 Silver Stars ook toegeken as 'n gevolg van al die aksies van die dag. Daar was 'n ook 'n Gold Star toegeken aan Kommandeur Joseph F. "Joe" Taylor in die lig van sy derde Navy Cross ontvang. Hy was die skip se uitvoerende offisier asook 'n voormalige torpedobomwerper vlieënier. Daar was ook Navy Crosses toegeken aan Luitenant-kommandeur Dwight L. Johnson, die USS Miller se bevelvoerder, Luitenant-kommandeur Macgregor Kilpatrick, 'n ervare vlieënier en bevelvoerder van die Vegter 51 Eskader, en Luitenant Fred Harris, 'n prokureur asook 'n Franklin vliegdekoffisier en lid van die Texas se wetgewende liggaam voor en na die oorlog. Van die ontvangers van Silver Stars is Luitenant Grimes W. Gatlin, die skip se ander kapelaan en pastoor van die Metodiste kerk, en Donald H. Russell, 'n burgerlike Vought F4U Corsair tegniese ondersteuning ingenieur.
Terugkeer na die V.S.A.
Die Franklin het tot by die Ulithi-atol gestoom teen 14 knope op sy eie krag waar noodherstelwerk gedoen is. Daarna het dit na Pearl Harbor gevaar vir verdere tydelike herstelwerk. Soos per gebruik in Pearl Harbor gaan die plaaslike haweloods aanboord van skepe om hulle te help met navigasie tot by die dokke. Kaptein Gehres het egter die aanbod geweier en gesê hy sal self die skip inneem. Hy stuur egter die Franklin te vinnig die dokke in en die skip bots daarteen. Hy blameer die aanlêplek besonderhede daarvoor.
Nadat die tydelike herstelwerk afgehandel is, vertrek die skip via die Panamakanaal na die Brooklyn Vlootwerf in New York en arriveer daar op 28 April 1945. Hy moes na die ooskus van Amerika vaar vir herstelwerk omrede al die herstelwerwe aan die weskus oorlaai en vol skepe was wat beskadig is deur Japannese Kamikaze vlieëniers.
Met die Franklin se aankoms in New York het 'n onderliggende probleem oopgebars; kaptein Gehres het baie sy bemanning wat die skip verlaat het op 19 Maart 1945 beskuldig van drossery ten spyte dat hulle in die see moes spring om 'n vuurdood te vermy. Sommiges het ook aangevoer dat die Verlaat die skip-bevel gegee was. Terwyl die skip van die Ulithi-atol na Hawaii gevaar het, het kaptein Gehres die 704-klub aangekondig; dit is al die bemanning wat aanboord van die skip gebly het volgens hom. Ondersoekers van New York het egter ontdek dat slegs ongeveer 400 persone die hele tyd aan boord van die skip was. Die ander is aanboord gebring voor of gedurende die stop tydperk te Ulithi. Al die aanklagte teen die betrokke bemanning het ongesiens verdwyn. Kaptein Gehres het as 'n Skoutadmiraal afgetree, en nooit weer enige oorsese aanstelling aanvaar nie of as bevelvoerder van 'n ander Amerikaanse skip opgtree nie.
Na-oorlogse tydperk
Daar is vier Battle Stars aan die Franklin toegeken vir sy diens gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Na die oorlog was die Franklin oopgestel vir die publiek tydens vierings en feestelikhede. Die skip is op 17 Februarie 1947 uit diens onttrek te Bayonne, New York en in reserwe geplaas.
Terwyl die Franklin in die vlootreserwe was is hy op 1 Oktober 1952 geherkategoriseer as aanvalsvliegdekskip CVA-13, op 8 Augustus 1953 as 'n teenduikbootoorlogsondersteuningsvaartuig CVS-13 en op 15 Mei 1959 as 'n vliegtuigvervoervaartuig AVT-8. Die skip het egter nooit weer see toe gevaar nie en is op 1 Oktober 1964 van die Vlootregister verwyder. Die Franklin en USS Bunker Hill – wat ook ernstig beskadig was deur vliegtuigaanvalle – is die enigste vliegdekskepe van hulle klas wat geen diens gedoen het na die oorlog nie, al was hulle beide suksesvol herstel. Dit is moontlik deur hulle amper-nuut status wat hulle uit diens gehou het, die Vloot het vir baie jare 'n beter herkonfigurasie gesien wat nooit bereik is nie.
Die Vloot het uiteindelik die Franklin aan die Peck Iron and Metal maatskappy van Portsmouth, Virginië verkoop maar het toe skielik weer beslag op die skip gelê weens 'n dringende versoek deur die Bureau of Ships vir sy vier turbo-generators. Die skip is toe uiteindelik as skroot verkoop aan die Portsmouth Salvage Company van Chesapeake, Virginië op 27 Julie 1966. Die skip het New York op sleeptou verlaat deur die Red Star Towing Company op 1 Augustus 1966.
Hangklip diastella
Die Hangklip diastella (Diastella thymelaeoides subsp. meridiana) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Diastella behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die suidelike Kogelberg van Rooiels tot by Kaap Hangklip asook Bettiesbaai voor. Die struik groei regop en word slegs 1.0 m hoog en blom regdeur die jaar met 'n hoogtpunt van Augustus tot November.
Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Twee maande nadat dit geblom het, val die vrugte af en miere versprei die sade. Hulle stoor die sade in hul neste. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van bye. Die plant groei op sandsteen hellings op hoogtes van 0 - 150 m.
In Engels staan dit as die Hangklip Silkypuff bekend. Daar is nog 'n subspesie van die plant: ''Diastella thymelaeoides subsp. thymelaeoides'' (Kogelberg diastella).
Hyalonema urna
Hyalonema urna is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Schulze.
Vangueriopsis rubiginosa
Vangueriopsis rubiginosa is 'n struik of boom wat deel van die Rubiaceae familie is. Die spesie is inheems aan Cabinda, Demokratiese Republiek die Kongo, Ekwatoriaal-Guinee, Kameroen en Republiek die Kongo.
Nikolskoje (Kamiziak-rajon)
Nikolskoje (Russies: Никольское) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland. Dit behoort tot die Nikolo-Komarofka Plaaslike Munisipaliteit wat nog twee groter nedersettings, Komarofka en Morjakof, insluit. Soos baie ander dorpies in Kamiziak-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë. Dit lê op die regteroewer van die Wolgarivier 12 kilometer noordwes van die rajon se setel, Kamiziak.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Nikolskoje 24 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Jason Lewis (akteur)
Jason Lewis is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Jacket (2005), Mr. Brooks (2007), Sex and the City (2008), en Sex and the City 2 (2010).
Oewari (Astrachan-oblast)
Oewari (Russies: Увары) is 'n dorpie in Astrachan-oblast, Rusland. Dit behoort tot die Tsjagan Plaaslike Munisipaliteit wat nog twee nedersettings, Oespech en Tsjagan, insluit. Soos baie ander dorpies in Kamiziak-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë. Dit lê op die linkeroewer van die gelyknamige Oewaririvier 8 kilometer suidwes van die rajon se setel, Kamiziak.
Isodictya doryphora
Isodictya doryphora is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Oewari (Astrachan-oblast)
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Oewari 1 034 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Isodictya doryphora
Die spons behoort tot die genus Isodictya en tot die familie Isodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Brøndsted.
Isodictya deichmannae
Isodictya deichmannae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Kyle Harris
Kyle Harris (gebore 20 Mei 1986) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Beauty and the Beast (2012), High Maintenance (2012), The Carrie Diaries (2013), en Stitchers (2015).
Isodictya deichmannae
Die spons behoort tot die genus Isodictya en tot die familie Isodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1949 deur De Laubenfels.
Lampranthus aduncus
Lampranthus aduncus is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom vanaf die Gifberg tot by die Kaapse Skiereiland voor. Die plant vorm deel van die fynbos en is moeilik om te identifiseer. Die plant word bedreig deur gewasverbouing en voorstedelike ontwikkeling.
Hyalonema spatha
Hyalonema spatha is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2000 deur Tabachnick & Lévi.
Isodictya delicata
Isodictya delicata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
The Adventures of Jimmy Neutron, Boy Genius
The Adventures of Jimmy Neutron, Boy Genius is 'n Amerikaanse televisiereeks wat deur John A. Davis vervaardig is.
Steve Hansen
Steve Hansen (7 Mei 1959) is 'n voormalige Nieu-Seelandse rugbyspeler en tans die afrigter van die All Blacks, só ook tydens die Rugbywêreldbeker 2015 en die Rugbywêreldbeker 2019.
Afrigting loopbaan
Hansen het sy afrigtingsloopbaan begin in 1996 met die provinsiale rugbyunie-span Canterbury. In 1999, 2000 en 2001 was hy assistentafrigter vir die Crusaders.
In 2002 word Hansen die negende hoofafrigter van die Walliese nasionale rugbyspan in die afgelope 13 jaar. Só het hy die Walliesers tydens die Rugbywêreldbeker 2003 afgerig.
In 2004 word Hansen die All Blacks se assistentafrigter. Op 15 Desember 2011 word Hansen formeel aangestel as hoofafrigter van die All Blacks.
Vardanes I van Partië
Vardanes I was van 40 tot 46 n.C. koning van konings van die Partiese Ryk. Hy was die erfgenaam van sy pa, Artabanus II, maar moes teen sy broer, Gotarzes II, veg wat 'n aangenome seun van Artabanus en 'n mededinger om die troon was.
Vardanes se kort bewind het geëindig toe hy tydens 'n jaguitstappie vermoor is.
Isodictya dufresni
Isodictya dufresni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Isodictya en tot die familie Isodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1982 deur Boury-Esnault & Van Beveren.
Searsia kirkii
Searsia kirkii is 'n struik wat hoort tot die genus Searsia. Die struik is inheems aan Angola, Demokratiese Republiek die Kongo, Namibië, Zambië en Zimbabwe.
Jason J. Lewis
Jason J. Lewis (gebore 28 Junie 1976) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Impress Me (2015), Swamp Talk with Shrek & Donkey (2015), en Justice League Action (2016).
Bill Heck
Bill Heck (gebore 1978) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pit Stop (2013) en The Amazing Spider-Man 2 (2014), en in die televisiereekse The Leftovers (2014) en The Alienist (2018).
Lampranthus alboroseus
Lampranthus alboroseus is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die suide van die Sederberg voor.
Hyalonema agassizi
Hyalonema agassizi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1915 deur Lendenfeld.
Marcus Henderson (akteur)
Marcus Henderson (gebore 13 September 1987) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Django Unchained (2012), Whiplash (2014), Pete's Dragon (2016), en Get Out (2017).
Lampranthus subrotundus
Lampranthus subrotundus is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Hyalonema uncinata
Hyalonema uncinata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2000 deur Tabachnick & Lévi.
Gravity FM
Uitsending inhoud
Inhoud wat deur vrywilligers uit die plaaslike gemeenskap geproduseer word, word uitgesaai deur Gravity FM. Hoofstroom dagprogrammering is hoofsaaklik musiek maar sluit nuus, verkeer, reis-en plaaslike inligting in. Gedurende die aande het die stasie 'n verskeidenheid meer spesialisprogramme en kenmerke uitgesaai.
Befondsing en toekennings
Gravity FM het tot dusver daarin geslaag om befondsing te verkry om sy dienslewering te handhaaf. Soos alle gemeenskap radiostasies in die Verenigde Koninkryk, is dit beperk in dat dit slegs toegelaat word om die helfte van sy inkomste jaarliks in te samel uit advertensies en op-lug kommersiële reëlings. Die res is gevind in die vorm van subsidies, buite-lug borgskap en fondsinsameling.
The Friends of Gravity FM is 'n liefdadigheid (wat geregistreer is vir belasting doeleindes in die Verenigde Koninkryk, gestig in 2012  om die voorsiening van gemeenskap uitsaai dienste in die Grantham gebied te ondersteun. Die stasie het grootliks gebaat by die skenkings wat hulle gemaak het in die rigting van nuwe toerusting.
Disperis virginalis
Disperis virginalis is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems in Suid-Afrika en Zimbabwe. In Suid-Afrika kom die plant in Limpopo voor.
Cyclosia distanti
Cyclosia distanti is 'n mot in die familie Zygaenidae. Dit is in 1891 deur Druce beskryf. Dit word in Malakka aangetref.
Aardbol
Aard- en hemelbolle is sferiese modelle van onderskeidelik die Aarde of die selestiale sfeer, en soortgelyke modelle kan van etlike ander selestiale liggame gemaak word. Hierdie bolle vervul dieselde doel as kaarte, maar hulle verskil van kaarte deurdat hulle die voorgestelde fisiese of abstrakte oppervlak slegs afskaal, en nie tot 'n tweedimensionale oppervlak verwring nie. 'n Aarbol kan ook 'n terrestriële globe genoem word, en 'n hemelbol 'n selestiale globe.
'n Bol vertoon die oppervlak-kenmerke van die onderwerp wat dit uitbeeld. 'n Terrestriële globe toon die opvallendste landmassas en waterliggame daarvan. Dit kan lande en die groter stede aandui, wat oorspan word deur die netwerk van lengte- en breedtegrade. Sommige het opgehewe reliëf om berge en ander landvorme aan te dui. 'n Selestiale globe toon die opvallendste sterre, en kan ook die posisies van ander beduidende astronomiese objekte aandui. Tipies sal dit ook die selestiale sfeer in sterrebeelde onderverdeel.
Die woord globe kom van die Latynse woord globus, wat "sfeer" beteken. Globes het 'n lang geskiedenis. Die vroegste vermelding van 'n globe is dié van Strabo waar hy die globe van Krates beskryf wat na om en by die jaar 150 v.C. dateer word. Die oudste behoue terrestriële globe is die Erdapfel wat in 1492 deur Martin Behaim gesmee is. Die oudste behoue selestiale globe rus op die Farnese Atlas, en dateer uit die tweede eeuse Romeinse Ryk.
Terrestriële en planetêre globes
Plat kaarte berus op kaartprojeksies wat noodwendig 'n toenemende hoeveelheid distorsie insluit namate groter dele van die planeetoppervlak uitgebeeld word. 'n Globe is die enigste voorstelling van die Aarde wat nóg die vorm, nóg die grootte van uitgebreide kenmerke soos landmassas en waterliggame verwring.
Die Aardomtrek is ongeveer 40 miljoen meter. Baie globes word vervaardig met 'n omtrek van een meter, en is gevolglik modelle van die Aarde teen 'n skaal van 1:40 miljoen. Dikwels word globes met afmetings in imperiale eenhede vervaardig en het dan 'n deursnee van een voet (c. 30 cm), wat 'n omtrek van 3.14 voet (omtrent 96 cm) lewer en gevolglik 'n skaal van 1:42 miljoen. Globes word egter ook met etlike ander afmetings vervaardig.
Sekere globes word berei met 'n oppervlaktekstuur wat topografie of batimetrie aandui. In hierdie modelle word hoogtes en dale doelbewus oordryf, aangesien hulle andersins kwalik sigbaar sou wees. Een vervaardiger produseer byvoorbeeld 'n bol met deursnee van 64 cm (of 25 duim, ekwivalent aan 'n omtrek van 200 cm of 'n skaal van sowat 1:20 miljoen) en driedimensionale gehewe reliëf wat die hoogste berge as meer as 2.5 cm (1 duim) hoog aandui, wat omtrent 57 keer hoër is as die werklike skaal van Berg Everest.
Meeste moderne aardbolle word berei met die keerkringe, breedtekringe en meridiane aangedui sodat mens die koördinate van 'n spesifieke ligging daaruit kan beraam. Globes kan ook die grense van lande en hul name aandui.
Baie terrestriële globes het een selestiale item aangedui, naamlik 'n diagram wat die analemma genoem word, wat die skynbare beweging van die son deur die hemelruim met verloop van 'n jaar aandui.
Globes word gewoonlik met die noordpool na bo gemonteer, maar die wentelas kan by sekeres so gekantel word dat die suidelike halfrond met dieselde gemak besigtig kan word. In hierdie opsig oorkom dit die eensydige "noorde-bo" oriëntasie van konvensionele kaarte, en fasiliteer dit die verkenning van die aardoppervlak uit alle invalshoeke.
Selestiale globes
Selestiale globes dui die skynbare posisies van sterre in die hemelruim aan. Die Son, Maan en planete word uitgesluit aangesien die posisies van hierdie liggame relatief tot die sterre verander. Die ekliptika waarlangs die Son en meeste planete beweeg, word egter wel aangedui.
Geskiedenis
Die rondheid van die Aarde is in die 3de eeu v.C. deur Griekse sterrekundiges bevestig, en die vroegste terrestriële globe dateer uit daardie era. Die vroegste bekende voorbeeld is die een wat deur Krates van Mallos in Cilicia (huidige Çukurova, Turkeie), in die mid-2de eeu v.C. gemaak is.
Geen terrestriële globes van die antieke tyd of middeleeue het tot die hede oorleef nie. Daarteenoor oorleef 'n selestiale globe as deel van 'n 2de eeuse Romeinse kopie van 'n Hellenistiese beeldhouwerk, die sogenaamde Farnese Atlas in die Napelse Argeologiese Museum, Italië.
Vroeë aardbolle wat die Ou Wêreld in geheel uitbeeld is in die Islamitiese wêreld tydens hul goue tydperk Islamic world vervaardig. Volgens David Woodward is een sodanige aardbol in 1267 na Beijing uitgevoer deur die Persiese sterrekundige Jamal ad-Din.
Die vroegste ekstante aardbol is in 1492 deur Martin Behaim (1459–1537) gemaak, bygestaan deur die skilder Georg Glockendon. Behaim was 'n Duitse kartograaf, seevaarder en koopman. Hy het sy aardbol die "Nürnbergse Terrestriële Globe" genoem, na sy werkplaas in Nürenberg, maar dit is later die Erdapfel genoem – die ertappel-plant was terloops nog onbekend in Europa. Voordat hy die aardbol saamgestel het, het Behaim ekstensiewe reise onderneem. Vanaf 1480 het hy in Lissabon versuim, waar hy handelsbelange opgebou het en met ontdekkers en wetenskaplikes in verbinding was. Na sy terugkeer na Nürnberg in 1490 het hy met die konstruksie van sy globe begin.
'n Verdere aarbol, die sogenaamde Hunt–Lenox-globe van om en by 1510, het vermoedelik tot die frase Hic Sunt Dracones, oftewel “Hier is drake” aanleiding gegee. 'n Soortgelyke aardbol, moontlik die oudste om die Nuwe Wêreld in te sluit, is in 2012 ontdek. Dit is saamgestel uit twee halwe volstruis-eiers, en kan moontlik na die jaar 1504 dateer word. Stefaan Missine het dit vir die vaktydskrif Portolan van die Washington Map Society ondersoek, en meen dat dit vir 'n lang tyd deel van 'n belangrike Europese versameling uitgemaak het. Na 'n jaarlange ondersoek waartydens etlike kenners geraadpleeg is, het Missine tot die slotsom gekom dat die Hunt–Lenox-globe 'n koper-gietstuk van die volstruiseier-globe is.
'n Faksimilee-globe wat Amerika aandui is in 1507 deur Martin Waldseemüller gemaak. 'n Verdere terrestriële globe met 'n besonder moderne voorkoms is deur Taqi al-Din by die Konstantinopelse Sterrewag van Taqi ad-Din tydens die 1570s gemaak.
Mogolwetenskaplikes met Jahangir as hul beskermheer was verantwoordelik vir die wêreld se eerste soomlose selestiale globe.
In die Woschod-ruimteprogram is die "Globus" IMP-navigasie-instrument van 1961 tot 2002 in Sowjet- en Russiese ruimtesendings aangewend. Dit was elektromeganiese toestelle wat 'n 5 duim globe as navigasie-hulpmiddel ingesluit het. In 2001 het die TMA-weergawe van die Sojoestuig hierdie instrument vervang met 'n digitale kaart.
In die 1800s was klein sakglobes van minder as 3 duim in deursnee die statussimbole van here en die opvoedkundige speelgoed van ryk kinders.
Basinsk
Basinsk (Russies: Басинск) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Liman Stedelike Munisipaliteit van die gelyknamige rajon behoort. Dit lê naby die spoorlyn wat Astrachan met Dagestan verbind.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Basinsk 141 inwoners gehad. Etniese Tsjetsjniërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Searsia kwangoensis
Searsia kwangoensis is 'n struik wat hoort tot die genus Searsia. Die struik is inheems aan Angola, Demokratiese Republiek die Kongo en Uganda.
Lampranthus sublaxus
Lampranthus sublaxus is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom by Calvinia voor waar dit deel van die fynbos-bioom is.
Disperis wealei
Disperis wealei is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems in Lesotho en Suid-Afrika. In Suid-Afrika kom die plant in KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga en die Oos-Kaap voor.
Primo Levi
Primo Levi (Italiaans:ˈpriːmo ˈlɛːvi; 31 Julie 1919 – 11 April 1987) was 'n Italiaans-Joodse chemikus, skrywer en Holocaust oorlewende. Hy was die skrywer van verskeie boeke, romans, bundels kortverhale, essays en gedigte. Sy bekendste werke sluit If This Is a Man (1947, gepubliseer as Survival in Auschwitz in die VSA) in, wat 'n relaas is van die jaar waarin hy gevangene gehou is in die Auschwitz konsentrasiekamp in Nazi geokkupeerde Pole; asook die The Periodic Table van 1975, 'n bundel kortverhale wat gekoppel is aan die kwaliteite van die elemente, en wat die Koninklike Instituut van Groot-Brittanje benoem het as "die beste wetenskaplike boek wat al ooit geskryf is".
Levi het in 1987 aan beserings beswyk wat opgedoen is tydens 'n val van sy drieverdieping trapvloer af. Sy dood is amptelik aangedui as selfmoord, maar sommige het al voorgestel dat die val 'n ongeluk was.
Vroeë lewe
Levi is in 1919 in Turyn, Italië, by Corso Re Umberto 75 gebore uit 'n liberale Joodse gesin. Sy vader, Cesare, het vir die vervaardigingsfirma Ganz gewerk en baie van sy tyd in Hongarye spandeer, waar Ganz gesetel was. Cesare was 'n ywerige leser en outodidak. Levi se moeder, Ester, wat bekend was aan almal as Rina, was goed opgevoed, na aanleiding van haar bywoning van die Istituto Maria Letizia. Sy was ook 'n ywerige leser en het die klavier bespeel en vlot Frans gepraat. Die huwelik tussen Rina en Cesare was deur Rina se vader gereël. Op hul troudag het Rina se vader, Cesare Luzzati, aan Rina die woonstel in Corso Re Umberto gegee, waar Primo die grootste deel van sy lewe sou uitleef.
In 1921 was Anna Maria, Levi se suster, gebore. Hy sou sy hele lewe lank 'n hegte verhouding met haar hê. In 1925 het hy ingeskryf by die Felice Rignon laerskool in Turyn. Hy was 'n dun, skaam en delikate kind, maar het egter op akademiese vlak uitgeblink. Sy skoolrekord sluit lang tydperke in waartydens hy tuisgeskool is, eers deur Emilia Glauda en toe deur Marisa Zini, die dogter van die filosoof Zino Zini. Die kinders het somers saam met hul moeder in die valleie suid-wes van Turyn spandeer waar Rina 'n plaashuis gehuur het. Sy vader het egter in die stad aangebly, deels omdat hy 'n afkeer gehad het aan die landelike lewe, maar ook as gevolg van sy ontrouhede.
In September 1930 het Levi, 'n jaar voor die gebruiklike inskrywingstyd, ingeskryf by die Massimo d'Azeglio Koninklike Gimnasium. Hy was die jongste, kortste en slimste, sowel as die enigste Jood in sy klas, en om die redes was hy geboelie. In Augustus 1932, na twee jaar by die Talmud Torah skool in Turyn, het hy in die plaaslike sinagoge sy Bar Mitzvah deurgemaak. In 1933 het hy, soos verwag is van alle jong Italiaanse skoolseuns, by die Avanguardisti beweging vir jong Italiaanse fasciste aangesluit. Hy het drilwerk en geweerdril vermy deur aan te sluit by die ski-afdeling, en elke Saterdag van die ski-seisoen op die hange bo Turyn spandeer. As jong seun is Levi geteister deur siektes, en in besonder borsinfeksies. Hy was egter gretig om aan fisiese aktiwiteite deel te neem. In sy tienerjare sou Levi en 'n paar vriende insluip by 'n ongebruikte sportstadion en atletiese kompetisies hou.