cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Schaapeneiland
Geskiedenis
In 1612 het die skip Pearl onder kapt. Samuel Castleton hiert aangedoen om drinkwater in te skeep. Elf jaar later besoek die Yslander Jon Olafsson met sy skepe Christianshaven en Flensborg die eiland en tref vate walvisolie aan. Dit het gedui op Franse besoekers. Jan van Riebeeck het kort na sy vestiging aan die Kaap vir Sijmon  Turver na die omgewing gestuur. En sy geselskap vind hier netjies verpakte robbevelle en leë vate. Ook weer 'n aanduiding van Franse besoekers. Turver begin hier met 'n skaapboerdery. Maar in 1655 en weer in 1670 is die Franse weer hier en slag van die skape. In die Amerikaanse Vryheidsoorlog vind op die eiland selfs 'n skermutseling plaas. Schaapeneiland was nooit 'n goeie bron van guano nie.
Alias Grace
Alias Grace is 'n historiese roman geskryf deur die Kanadese outeur Margaret Atwood wat in 1996 gepubliseer is. Dit het die Giller-prys gewen en is ook vir die Booker-prys gekortlys. Die roman handel oor die werklike 1843 moord op Thomas Kinnear en Nancy Montgomery in die noorde van Kanada, waarvoor Grace Marks en James McDermott gesamentlik skuldig bevind is.
Erica rakotozafyana
Erica rakotozafyana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is endemies aan Madagaskar.
Krater (vaas)
Vorm en doel
Kraters is op Griekse simposiums in die middel van die kamer geplaas. Hulle was taamlik groot en was dus swaar om te dra as hulle vol was. Die wyn-en-watermengsel is dan met ander bekers uit die kraters geskep. In Homeros se Odussee word beskryf hoe ’n wynskinker wyn uit ’n krater skep en dan heen en weer hardloop terwyl hy die gaste se kelke volmaak. Die binnekant van kraters was geglasuur om water beter te kon hou en moontlik ook om estetiese redes omdat die binnekant maklik sigbaar was.
Gebruik
Aan die begin van elke simposium sou die deelnemers ’n "simposiarg" (συμποσίαρχος), of "drankheer", kies wat beheer geneem het van die wyn, en dus ook bepaal het hoeveel die wyn verdun en hoe vinnig glase hervul moes word. Die krater en hoe dit gevul en geledig is, was dus die middelpunt van die simposiarg se gesag. ’n Op en wakker simposiarg sou kon bepaal hoe aangeklam die gaste is en seker maak alles verloop glad sonder dronkmoleste.
Wynverdunning
Om ákratos (onverdunde) wyn te drink is in Antieke Griekeland as onbeskaafd beskou; iemand wat dit gedoen het, kon maklik as ’n dronklap en persoon sonder ruggraat geklassifiseer word. Antieke skrywers het voorgeskryf dat ’n verhouding van 1:3 (wyn tot water) genoeg was vir lang gesprekke, ’n verhouding van 1:2 as die gaste pret moes hê en 1:1 vir ’n lekker gefuif – iets wat selde indien ooit gedoen moes word. Aangesien so ’n mengsel van water en moderne wyn nie baie drinkbaar sal wees nie, word geglo die antieke Grieke se wyn het ’n hoër alkohol- en suikerinhoud gehad. Dit sou ook tyd en vervoer beter kon deurstaan. Min is egter bekend oor hul wynmaakmetodes en daar is dus geen bewyse vir dié teorie nie.
Vorms
duimnael|200px|Swartfiguur-kolomkrater wat swane uitbeeld, c. 550 v.C., Museum van Antieke Agora, [[Athene.]]
Kolomkrater
Dié vorm het in die 7de eeu v.C. in Korinthe ontstaan en is deur die inwoners van Athene oorgeneem waar dit in die swartfiguurstyl gebruik is. Hul hoogte het gewissel van 35-56 cm en hulle is gewoonlik in drie dele gevorm: die skouer, basis en rand. Die handvatsels is apart gevorm.
duimnael|180px|links|Euphronios & Euxitheos, Cratère attique à figures rouges, 515-510 v.C., [[Louvre.]]
Blomkelkkrater
Hulle was van die grootste kraters en is na bewering deur die pottebakker Exekias in die swartfiguurstyl ontwikkel, hoewel feitlik almal in die rooifiguurstyl is.
Die onderste deel is soos ’n blomkelk gevorm. Die psykter-vormige vaas het so goed daarin gepas dat al voorgestel is die twee houers is as ’n stel gemaak. Dit het altyd twee stewige handvatsels weerskante van die onderste deel gehad.
Voluutkrater
Die vorm en manier van vervaardiging stem ooreen met dié van die kolomkrater, maar die krulhandvatsels is uniek.
Klokkrater
Hierdie kraters het soos omgekeerde klokke gelyk. Almal is in die rooifiguurstyl gemaak.
Bill Patton (akteur)
Bill Patton (2 Junie 1894 – 12 Desember 1951) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Smoking Trails (1924), Fangs of Fate (1925), Beyond the Trail (1926), en The Last Chance (1926).
Sproete
Sproete (enkelvoud efelis) is trosse gekonsentreerde melanien-selle wat baie sigbaar is op mense met 'n ligte gelaatskleur. Sproete het nie 'n verhoogde aantal van die melanien-produserende selle, melanosiete nie, maar het melanosiete met 'n oorproduksie van melanien korrels (melanosome) wat kleurverandering veroorsaak in die buitenste velselle genaamd keratinosiete. Sproete is verskillend van bruinvlekke en moesies.
Biologie
Sproete word gevorm deur blootstelling aan sonlig. Die blootstelling aan UV-B-straling aktiveer melanosiete om die produksie van melanien te verhoog, wat kan veroorsaak dat sproete donkerder en meer sigbaar word.
Sproete kom hoofsaaklik op die gesig voor, hoewel hulle op enige vel kan verskyn wat blootgestel word  aan die son, soos arms of skouers. Sproete is skaars op babas en word meer algemeen gevind op kinders voor puberteit. Met blootstelling aan die son sal sproete terugkeer as hulle verander het met aanwending van rome of lasers en nie teen die son beskerm word nie – in sommige gevalle verdof sproete met ouderdom.
Sproete is nie 'n vel aandoening nie, maar mense met sproete het oor die algemeen 'n laer konsentrasie van ligbeskermende melanien en is dus meer vatbaar vir die skadelike gevolge van UV-straling. Dit is raadsaam vir mense wie se vel geneig is om sproete te maak om oormatige blootstelling aan die son te vermy en van sonskerm gebruik te maak.
Genetika
Die teenwoordigheid van sproete hou verband met skaars allele van die MC1R geen, alhoewel dit nie onderskei of  'n individu sproete sal kry as hulle een of selfs twee  afdrukke van hierdie geen het nie. Selfs individue wat geen afdrukke van MC1R het nie, vertoon soms sproete. Individue met 'n groot aantal besproete areas het een of meer van die variante van die MC1R geen. Van die variante van die MC1R gene is Arg151Cys, Arg160Trp, en Asp294His die mees algemene by mense met sproete. Die MC1R geen word ook sterker geassosieer met rooi hare as met sproete. Die meeste rooikop individue het twee variante van die MC1R geen en byna almal het een. Die variante wat rooi hare veroorsaak is dieselfde wat sproete veroorsaak. Sproete  kom ook voor in gebiede soos Japan, waar rooi hare nie voorkom nie. Hierdie individue het die variant Val92Met, wat ook gevind word in Kaukasiërs, en 'n minimale uitwerking op hul pigmentasie het. Die R162Q alleel het 'n betwisbare betrokkenheid by sproete.
Die variante van die MC1R geen wat verband hou met sproete het in die menslike genotipe verskyn toe die mens begin het om Afrika te verlaat. Die variant Val92Met het iewers tussen 250 000 – 100 000 jaar gelede onstaan- lank genoeg dat hierdie geen deur mense in sentraal-Asië versprei kon word. Arg160Trp het na raming rondom 80 000 jaar gelede ontstaan, terwyl beraam word dat die Arg151Cys en Asp294His rondom 30 000 jaar gelede ontstaan het. Die wye variasie van die MC1R geen bestaan in mense van Europese afkoms vanweë die gebrek aan sterk omgewingsdruk op die gene. Die oorspronklike alleel van MC1R is gekodeer vir donker vel met 'n hoë melanien inhoud in die selle. Die hoë melanien inhoud is beskermend in gebiede met hoë UV-lig blootstelling. Die behoefte hieraan het verminder toe die mens verskuif het na hoër breedteliggings waar inkomende sonlig laer UV-lig-inhoud het. Die aanpassing van ligter vel is nodig sodat individue in hoër breedteliggings steeds genoeg UV absorbeer vir die produksie van vitamien D. Besproete individue is geneig om minder sonbruin te word en het 'n baie ligte vel- dit sal individue met hierdie gene help om vitamien D te absorbeer.
Soorte sproete
'n Efelis beskryf 'n sproet wat plat en ligbruin of rooi is en wat vervaag wanneer blootstelling aan die son verminder word. Hierdie sproet is meer algemeen in diegene met 'n ligte gelaatskleur maar kom voor by mense met 'n verskeidenheid van gelaatskleure. Die gereelde gebruik van sonskerm kan sproete se ontwikkeling inhibeer.
Lewervlekke (ook bekend as sonvlekke en lentigo) lyk soos sproete, maar hul word gevorm na jarelange blootstelling aan die son. Lewervlekke is meer algemeen by ouer persone.
Clifford Heatherley
Clifford Heatherley (8 Oktober 1888 – 15 September 1937) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Bleak House (1920), Boadicea (1927), en The Church Mouse (1934).
Tommy Hilfiger
Thomas Jacob Hilfiger ([hɪlˈfɪgər]; Elmyra, New York, VSA, 24 Maart 1951) is 'n Amerikaanse modeontwerper en die stigter van Tommy Hilfiger Corporation.
Tommy Hilfiger het reeds as hoërskoolleerling besluit om die mode van groot metropole toeganklik te maak vir kleiner gemeenskappe. Sy voorneme is in 1969 verwesenlik toe hy sy eie modewinkel The People's Place gevestig het. As outodidak het hy ontwerpersmodes bemark wat sy klante graag sou wou koop, maar wat nie in hul landelike omgewing beskikbaar was nie. Die sukses, wat hy met sy eerste besigheid behaal het, was groot genoeg om in 1979 na New York te verhuis en daar 'n loopbaan as modeontwerper te begin.
Lindsay Lohan
Lindsay Lohan (gebore 2 Julie 1986) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Parent Trap (1998), Freaky Friday (2003), Mean Girls (2004), en I Know Who Killed Me (2007).
Huningue
Huningue (Elsasser Duits: Hinige en Héninga, Duits: Hüningen) is 'n dorp en munisipaliteit in die Franse kanton Huningue in die arrondissement Mulhouse in die département Haut-Rhin in die région Grand Est. Die drielandenedersetting lê aan die wesoewer van die Ryn-rivier, wat o.a. hier die grens met Duitsland asook vir 'n stukkie met Switserland vorm. Aan die oosoewer lê die Duitse dreilandestad Weil am Rhein en aan die suidoosoewer asook in die suide aan die wesoewer die Switserse dreilandestad Basel. Westelik lê die Franse grensnedersetting Saint-Louis. Die munisipale gebied het sowat 6 000 inwoners (2009) en 'n oppervlakte van 2,9 km².
Erica recta
Erica recta is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Robert Viharo
Robert Viharo (gebore 14 Augustus 1942) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Valley of the Dolls (1967), I Never Promised You a Rose Garden (1977), en Marbles (2005), en in die televisiereeks American Playhouse (1981).
Ian Petrella
Ian Petrella (gebore 17 Desember 1974) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente A Christmas Story (1983) en Crimes of Passion (1984), en in die televisiereekse Once a Hero (1987) en Beverly Hills, 90210 (1990).
Asteke
Die Asteke (Nahuatl: aztecatl, [asˈtekat͡ɬ] (eenvoud) en aztecah, [asˈtekaʔ] (meervoud), letterlik: "mense van Aztlan") of Meksika (Mexi'ca, [meːˈʃiʔkaʔ], letterlik: "Meksikane") was 'n Meso-Amerikaanse beskawing wat tussen ongeveer 1200 en 1520 in die huidige Meksiko bestaan het. Die sentrum van hul beskawing was die voorganger van die huidige Meksikostad, in 'n stad genaamd Tenochtitlan, geleë. Hulle het vermoedelik van die Tolteke afgestam. Die Asteke was oorlogsagtig en is bekend vir hul indrukwekkende geboue, goue juweliersware en ingewikkelde sosiale en godsdienstige gebruike, waaronder menslike offerandes. Hierdie offers is uitgevoer in die oortuiging dat die son andersins nie meer sou opkom nie. In die oorlog teen die Spaanse veroweraars (1519–1521), onder leiding van Hernán Cortés, het hul laaste religieus-politieke leier Moctezuma II gesneuwel. Hulle taal was Nahuatl.
Naam
Die Asteke het hulself Culhuah, Mexicah of Tenochcah genoem. Die Spaanse conquistadores het hulle Mexicas genoem, 'n term wat in Meksiko steeds in gebruik is. Die gebruik om die beskawing as die Asteke aan te dui, is van die Duitse wetenskaplike Alexander von Humboldt afkomstig.
Ontstaanslegende
Volgens die Asteke het hul voorvaders in Aztlan, 'n eiland êrens in die noorde, gewoon. Hul god Huitzilopochtli het hulle vertel dat hulle (saam met 'n paar ander stamme) na 'n nuwe land moes trek. Uiteindelik het net die Asteke oorgebly, omdat die ander stamme almal al 'n plek gevind het om hulself te vestig. Die Asteke moes hulle van hul god vestig op 'n plek waar 'n arend op 'n kaktus gesit het en 'n slang verslind het. Uiteindelik het die Asteke hierdie teken op 'n eilandjie in die Tekskoko-meer gesien. Die Asteke het hul stad Tenochtitlan op die plek gebou en 'n groot kunsmatige eiland, wat hedendaags in die sentrum van Meksikostad geleë is, gemaak. Hierdie legende is ook op die Wapen van Meksiko, wat op die Vlag van Meksiko pryk, afgebeeld.
George A. Billings
George A. Billings (22 November 1870 – 15 April 1934) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Dramatic Life of Abraham Lincoln (1924), Barbara Frietchie (1924), The Man Without a Country (1925), en Hands Up! (1926).
Asteke
Opkoms
Itzcoatl se neef en opvolger Moctezuma I (reg. 1440–1469) het die ryk tot die kuste van die Stille Oseaan en die Golf van Meksiko uitgebrei; Axayacatl (1469–1481) het Tenochtitlan se susterstad Tlatelolco verower en die Huaxteke onderwerp. Hy het ook probeer om die Taraske onder sy bewind te bring, maar dit het misluk. Onder Ahuitzotl (1486–1502) het die ryk in omvang verdubbel. Hy het die Mixteke van Oaxaca onderwerp en Soconusco verower, waardeur die ryk tot Guatemala uitgestrek het.
Samelewing
Sommige altepemeh het ander onder hul bewind gehad. 'n Altepetl sonder 'n ander altepetl bo hom sou 'n staat genoem kon word. Die hoogste altepemeh was die stede van die Asteekse Driebond: Tenochtitlan, Tekskoko en Tlacopan.
Die Asteekse bevolking is in twee klasse ingedeel. Die gewone bevolking het die macehualtin geheet, en die adel die piltin of tlahtoanimeh. Die klasse was oorerflik, maar 'n macehualli kon 'n pili word deur 'n suksesvolle loopbaan in die leër. Dit het daarvoor gesorg dat die Asteke altyd genoeg soldate kon kry. Andersom kon piltin ook hul adelstand deur swak vertonings ten tye van oorlog verloor.
Opvallend in die Asteekse standestelsel was dat piltin vir dieselfde vergrype swaarder strawwe as die macehualtin opgelê is. Dit was omdat mense gemeen het piltin as voorbeelde moes dien. Behalwe hierdie twee klasse was daar ook pochtecah en slawe.
Pochtecas was gewapende handelaars. Hulle het as spioene gedien en het probeer om onrus te stook in stede wat die Asteke wou verower. Hulle was oor die algemeen die rykste van die Asteekse samelewing en kon slegs met ander pochteca trou. Slawerny was in die Asteekse samelewing nie erflik nie. Die meeste mense het slaaf geword na 'n misdryf, deurdat hulle krygsgevangene geneem is, of om 'n skuldeiser af te betaal. Slawe kon nie herverkoop word nie, tensy hulle amptelik as "lastig" verklaar is. Die grootste slawemark (en die grootste mark ooit) was dié in Tlatelolco. Nadat 'n slaaf by 'n slawehandelaar gekoop is, kon die slaaf vlug. As hy 'n tempel kon bereik voordat sy nuwe meester hom kon pak, was hy vry. Iemand (behalwe die meester of sy seun) wat so 'n slaaf tydens die vlug verhinder het, het self slaaf geword.
Die Asteke het 'n twintigdelige getallestelsel getel. In plaas van vyf vingers aan een hand en tien vingers aan beide hande, het hulle verder die tone op beide voete getel. Baie Suid-Amerikaanse Indianestamme volg vandag nog hierdie rekenwyse. Die twintigtallige stelsel moes ook in Europa gebruik gewees het. Heel bekend is die merkwaardige Franse telwoord quatre-vingt (vier-twintig) vir 80.
Vernietiging
Toe die Spanjaarde onder leiding van Hernán Cortés in Meksiko aankom, het die Asteke gedink dat Cortés miskien wel Quetzalcoatl kon wees. Quetzalcoatl het naamlik 'n blanke gesig en 'n geel baard, nes Cortés, gehad. Die Asteke was ook deur die skepe, gewere en kanonne van die Spanjaarde beïndruk, en ook die perde en windhonde het hulle besonders gevind.
Moctezuma het getwyfel. Was Cortés Quetzalcoatl, of was hy gewoon 'n vreemdeling wat net op gewin uit was? Moctezuma het besluit om geskenke aan Cortés te gee, en hy het vir hom gesê dat dit beter was om nie na Tenochtitlan te gaan nie. Maar die goudsugtige Spanjaarde wou meer hê. Hulle het besluit om tog na Tenochtitlan te gaan, vergesel van die vyande van die Asteke, soos die Tlaxcalteke wat baie belangrike militêre inligting verskaf het.
Geskiedenis
Die Sentraal-Amerikaanse ryk van die Tolteke is om en by die 11e eeu n.C. deur invallende stamme uit die noorde verswelg. Een van hierdie stamme was die Asteke. Volgens hul mitologie het die Asteke oorspronklik op die eiland Aztlan gewoon. Waar presies hierdie eiland was, kon nog nie vasgestel word nie. Die Asteke was aanvanklik net een van baie stamme wat hulde aan oorheersende stamme moes bring.
In 1325 het hulle langs die Texcoco-meer gewoon en op 'n eiland in die vlak, moerasagtige meer begin om 'n stad te bou. Die stad, Tenoctitlan, sou later die middelpunt van hul ryk vorm. In 1428 het die Asteekse heerser 'n bondgenootskap met twee naburige stede gesluit en die gesag van Azkapotzalko omvergewerp. Die Asteke het spoedig die bondgenootskap oorheers en deur oorlogvoering hul heerskappy uitgebrei.
Tydens die regering van Montezuma I (1440-1469) het die Asteekse ryk van die Golf van Mexiko tot aan die kus van die Stille Oseaan gestrek. Daar was sowat 500 stede en nedersettings in Sentraal-Amerika wat hulde aan Tenoctitlan gebring het. Oorwonne stamme moes belasting lewer in die vorm van produkte aan die hoofstad, en die Asteekse gode aanbid. Verder is hulle in vrede gelaat om hul eie leefwyse voort te sit. Die inwonertal van die ryk was ongeveer 25 miljoen. In 1519 het die eerste Europeërs by Yukatan in Sentraal-Amerika voet aan wal gesit.
Hulle was Spanjaarde onder aanvoering van Hernan Cortes en was daarop uit om die land te plunder. Die Asteke het die Spanjaarde vir gode aangesien en hulle vriendelik ontvang. Later het hulle onraad gemerk en die meeste van Cortes se manne om die lewe gebring. Cortes het egter ontsnap na die kus by Vera Cruz waar versterkings intussen opgedaag het. Met slegs 600 man het hy Tenoctitlan beleer en tot oorgawe gedwing. Die stad, en inderdaad die hele ryk, is deur die Spanjaarde verwoes en geplunder.
Cortes het hulp ontvang van rebelse stamme in die ryk. Net soos dikwels elders in Amerika gebeur het, het die Asteke se kontak met die Europeërs hulle in aanraking gebring met siektes waarteen hulle geen weerstand gehad het nie. Die bevolking het in sestig jaar tot slegs twee miljoen verminder. Afgesien van die siektes, het voortdurende oorloë, die verwoesting van die landbou en die onmenslike omstandighede waarin hulle vir die Spanjaarde moes werk, tot die uitdelging van die Asteke bygedra. Afstammelinge van die eens trotse ras woon vandag nog in Mexiko.
Kultuur
Die Asteke het tot 'n groot mate die kultuur van die Mayas en die Tolteke geabsorbeer. Hulle het onder andere van Tolteekse am bagsmanne gebruik gemaak, veral in die boubedryf. Die dialek wat hulle gepraat het, Nahuatl, het die spreektaal van die hele Sentraal-Amerika. geword. Die Asteke het ook 'n soort beeldskrif gebruik. Die skrif is egter nooit volledig ontwikkel nie. Die astrologie, waarvan die Asteke meesters was, was 'n erf en is van die Mayas.
Hulle het geglo dat die wêreld eendag deur die gode verwoes sou word, en dat die verwoesting op die laaste dag van een van hierdie siklusse sou geskied. Die Asteke het van landbou en handel gelewe. Oorlogvoering, ŉ onafskeidbare deel van hul godsdiens, was 'n belangrike faset van die alledaagse lewe. Tenoctitlan was op alle gebiede die middelpunt van hul uitgestrekte ryk. Die stad op die meer is deur middel van kanale in eweredige blokke verdeel.
Die klein stukkie vaste aarde op die eiland is gebruik vir die bou van imponerende paleise en tempels. Vir die bou van huise en die bewerking van grond is groot rietvlotte met pale in die bodem van die vlak, moerasagtige meer geanker. Modder uit die vrugbare bodem is bo-op die vlotte gegooi vir die kweek van plante. Bome is rondom die vlotte geplant, met hul wortels in die bodem, om standvastigheid te verleen. Die meer is op drie plekke opgedam en paaie op die damwalle het die stad met die vasteland verbind.
Ekonomiese lewe
Grondbesit in die Asteekse ryk was gemeenskaplik, in die opsig dat elke familiegroep een stuk grond besit het wat deur hul almal bewerk is. Wanneer 'n man trou, is 'n stuk grond aan hom toegesê waarop hy slegs die vruggebruik gehad het. Die stapelvoedsel was mielies, wat toe nog onbekend was in Europa. Die Asteke het ook boontjies, murgpampoentjies, tamaties en rissies gekweek. Hulle het kalkoene, konyne en vetgevoerde hondjies aangehou vir vleis, en wilde varke in die heuwels gejag. Daar is ook op groot skaal vis en paddas in die meer gevang.
Tortillas en wurms van die kaktusplant is as lekkernye beskou. Die kaktusplant se sap is gebruik om 'n alkoholiese drank te maak, die vesels om materiaal van te weef (slegs die armes), en die dorings is as naalde gebruik. Diegene sonder familie moes die adel se grond bewerk. Daar was ook 'n stuk grond wat aan die stad behoort het en deur almal as 'n soort belasting bewerk moes word. Handel het 'n groot rol in die Asteekse samelewing gespeel.
Daar was nie 'n geldeenheid nie, maar op die mark wat daagliks deur tienduisende mense besoek is, is kakaobone vir kleingeld gebruik wanneer een produk vir 'n ander geruil is. Daar was geen lasdiere in die Asteekse ryk nie omdat bokke, perde, beeste en skape daar heeltemal onbekend was. Hulle het ook nooit die
wiel ontdek nie.
Sosiale en politieke organisasie
Die twee heersende sosiale groepe in die Asteekse ryk was die priesters en die wêreldlike gesaghebbers, bestaande uit die koning, die adel, soldate en amptenare. Die grootste deel van die bevolking het uit vrye individue bestaan soos boere, ambagslui en handelaars. Slawerny het wel op klein skaal voorgekom, maar was nie erflik nie. Slawe kon ook eiendom besit. Die koning het sy heerskappy met die Slangvrou (ŉ man) gedeel.
Die koning was verantwoordelik vir buitelandse sake en oorlogvoering, terwyl die Slangvrou na binnelandse sake omgesien het. Die Asteekse ryk het uit 'n baie los federasie bestaan. Die belastingpligtige provinsies het almal hul eie bestuur behou. Die gewone mense het in familiegroepe rondom 'n eie skool, tempel en ŉ stuk grond gewoon, en oor 'n groot mate van plaaslike bestuur beskik. Die kleredrag van elke klas in die samelewing is streng bepaal.
Net die adel was toegelaat om versierings en klere te dra. Lendedoeke, mantels en jurke was die basiese kledingstukke en was meestal van katoen geweef. Seuns is van agtjarige ouderdom in die krygskuns opgelei. Omdat oorlogvoering so belangrik was, kon enige jong man as gevolg van persoonlike dapperheid 'n hoë rang verwerf of tot die adel verhef word. Daar was ook onderrig in godsdiens, geskiedenis, skilderkuns en musiek. Mans het getrou wanneer hulle twintig was, gewoonlik met meisies van sestien. Teoreties kon 'n man meer as een vrou hê, maar in die praktyk het hulle gewoonlik net een gehad.
Godsdiens
Die beskermgod van Tenoctitlan, en van al die Asteke, was die Blou Kolibrie-god, genaamd Huitsilopochtli. Saam met arende is kolibries, sierlike voëltjies, deur die Asteke as heilige voëls beskou. Onder hul oorspronklike gode was daar ook die aardgodin en die god van die nag. Namate hulle hul ryk uitgebrei het, het hulle ook die gode van ander stamme vereer, onder andere die Tolteke se reëngod, Tlaloc en Quetzalcoatl, die god van geleerdheid.
Daarom was mense-offers noodsaaklik. Elke nou en dan het die Asteke rituele "blomme-oorloë" met hul ondergeskikte bure gereël. Tydens die gevegte is daar gepoog om soveel as moontlik van die vyand lewendig gevange te neem, sodat hulle as mense-offers in die godsdiensseremonies gebruik kon word. Die Asteke het hul gode ook in heilige speletjies soos " tlachtli", ŉ soort van netbal, vereer. Op 'n klipbaan moes twee spanne probeer om 'n rubberbal deur die klipring van die opponent te slaan.
Die spel was 'n simboliese uitbeelding van die gode wat met die sterre in die kosmos bal speel. Die Asteke het by sommige van hul godsdienstige seremonies rituele kannibalisme beoefen dit wil sê, hulle het van die vleis van die geofferde mense geëet. Die praktyk was net tot die priesters beperk en bewerings van die Spanjaarde dat die Asteke kannibale was, is onjuis. Die Asteke se godsdiens was 'n belangrike faktor in hul eie ondergang. Die aanval van die Spanjaarde het aan die einde van een van die siklusse van 52 jaar plaasgevind.
Hoewel koning Montezuma II later besef het dat Cortes ŉ plunderaar was en hom verset het, het die meeste van die Asteke tog bly glo dat Cortes die god was wat gekom het om hulle te vernietig. Die weerstand wat hulle gebied het, was dus halfhartig.
Ot (Cyrillies)
Ѿ (kleinletter: ѿ) is ’n letter van die ou Cyrilliese alfabet wat nog net in Kerkslawies gebruik word. Dit word "ot" genoem.
Hugenote-gedenkmuseum
Die Hugenote-gedenkmuseum by Franschhoek, in die Wes-Kaap, Suid-Afrika, gedenk die koms van die Hugenote na die Kaap van Goeie Hoop nadat hulle uit Frankryk moes vlug as gevolg van vervolging na die herroeping van die Edik van Nantes in 1685, en die bydrae wat hulle tot die ontwikkeling van Suid-Afrika gelewer het. Dit staan op dieselfde terrein as die Hugenotemonument.
Hurwenen
Hurwenen is ’n dorp in die munisipaliteit Maasdriel in die provinsie Gelderland, Nederland. Die dorp lê ongeveer 11 km suidwes van Tiel.
Oppidum
Die Latynse term oppidum (meervoud: oppida; letterlik "versterking", "klein stad") is deur die Romeine gebruik om na belangrike versterkte nedersettings te verwys en het stedelike sentra sowel binne asook buite die grense van die Romeinse Ryk beskryf.
Ot (Cyrillies)
Howel dit van die letters "omega" (Ѡ ѡ) en "te" (Т т) afgelei is, was dit ’n letter op sy eie, tussen Х en Ц in die alfabet. Dit kan gesien word in die eerste gedrukte Cyrilliese abecedarium (sien links).
Oppidum
In teenstelling met ander Romeinse terme vir stedelike nedersettings soos municipium, colonia of civitas sê oppidum niks oor die regstatus van die betrokke stad nie en is in Romeinse bronne derhalwe veral gebruik om na die stede van die sogenaamde Barbare te verwys.
Ot (Cyrillies)
In Kerkslawies word dit gebruik vir die voorsetsel отъ (ot, "van") en die voorvoegsel от- (ot-). Dit word nie op ander plekke gebruik waar ’n "о" en "т" langs mekaar staan nie.
Oppidum
Veral die Keltiese oppida, wat Gaius Julius Caesar in sy werk oor die Galliese Oorlog (De Bello Gallico) beskryf het, het bekendheid verwerf soos byvoorbeeld Bibracte. Daarnaas is ook die stedelike nedersettings van die Venetiërs, Histriërs en Illyriërs oppida genoem.
Hurwenen
Hurwenen was 'n aparte munisipaliteit tot 1955, waarna dit met Rossum versmelt is, behalwe vir 'n kort tydperk tussen 1818 en 1821, toe dit deel van Rossum was.
In 2001 het die dorp 285 inwoners gehad. Die opgeboude gebied was 0.11 km², wat 122 wonings bevat het. Die statistiese gebied "Hurwenen", wat omliggende gebiede insluit, het 'n bevolking van ongeveer 640 gehad.
Hugenote-gedenkmuseum
Die museum beskik oor 'n groot verskeidenheid meubels, Bybels, silwerware, kombuisgereedskap, dokumente en artefakte wat die lewe van die Hugenote aan die Kaap van Goeie Hoop treffend uitbeeld. Aandenkings is ook hier te koop, onder meer die Hugenotekruis wat gereeld deur nasate van die Hugenote by geskikte geleenthede as identifikasieteken gedra word.
Agter die gedenkmuseum is 'n boog aangebring waarop die woorde “Post tenebras lux” – wat “na die duisternis: lig” beteken, herinner aan die feit dat baie die Hugenote as vlugtelinge in Suid-Afrika 'n heenkome gevind het.
Die museum-anneks is geleë oorkant die straat en bevat verdere uitstallings, asook 'n aandenkingswinkel.
Oppidum
Die term is in die Middeleeue tot by die 13de eeu gebruik om na groter versterkte nedersettings (stede) te verwys, waarby dikwels ook ander terme soos forum of civitas as sinonieme vir dieselfde plek gebruik is.
In die moderne argeologie verwys die term oppidum net soos by Julius Caesar na 'n spesifieke tipe van Keltiese nedersettings uit die tydperk van die La-Tène-beskawing.
Paul Keating
Paul John Keating (gebore op 18 Januarie 1944) is 'n Australiese politikus wat van 1991 tot 1996 die 24ste Eerste Minister van Australië en die leier van die Arbeidersparty gedien het. Hy was voorheen as tesourier in die Hawke-regering van 1983 tot 1991.
Jack Hedley
Jack Hedley (gebore 28 Oktober 1930) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Of Human Bondage (1964) en For Your Eyes Only (1981), en in die televisiereekse Paul Temple (1969) en Colditz (1972).
Ted Billings
Ted Billings (7 April 1880 – 5 Julie 1947) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Babes in the Woods (1917), Frankenstein (1931), Bride of Frankenstein (1935), en Stagecoach (1939).
UP Debatsvereniging
Die UP Debatsverengiging is 'n debatsvereniging verbonde aan die Universiteit van Pretoria (UP) in Pretoria, Suid-Afrika. Sy lede bestaan hoofsaaklik uit studente van die UP. Die Vereniging is gestig in 2015, maar die Universiteit self het 'n lang en roemryke geskiedenis van debattering en redevoering.
Hardeskyf
'n Hardeskyf is 'n toestel wat gebruik word vir die stoor van data op 'n magnetiese oppervlak in die vorm van hardeskyfplate.
UP Debatsvereniging
Die Universiteit van Pretoria is een van die voorste debat-universiteite wat onder andere jaarliks deelneem aan die ATKV-Universiteitedebat. Die Universiteit het al een derde van die landswye-finale gewen en spog met 4 podium plekke in die afgelope ses jaar van die kompetisie. UP het ook in 2011 en 2013 met die louriere weggestap.
Hardeskyf
Meganika en magnetiese werking
'n Hardeskyf gebruik roterende skywe (plate). Elke plaat het 'n gladde magnetiese oppervlak waarop digitale data gestoor kan word. Inligting word op die plaat gestoor deur die aanwending van 'n magnetiese veld baie naby aan die magnetiese oppervlak deur die lees-en-skryfkop. Die magnetiese medium (film) op die skyfoppervlak verander sy magnetiese toestand in mikroskopies-klein kolle (bisse) as gevolg van die werking van die skryfkop se magnetiese veld. Die inligting kan dan weer teruggelees word deur 'n magnetoresistiewe (MR) lees-sensor wat deel is van die kop se struktuur. Die lees-sensor tel die magnetiese vloed op wat vanaf die bis oorgange wat daaronder verbybeweeg uitgestraal word deur die klein veranderinge in die weerstand van die magnetoresistiewe sensor te meet.
'n Tipiese hardeskyfontwerp bestaan uit 'n as waarom die plate teen 'n konstante aantal omwentelinge per minuut roteer. Oor en tussen die plate deur beweeg die lees- en skryfkoppe wat op 'n gesamentlike arm gemonteer is, met een kop vir elke kant van 'n plaat. Die aandrywerarm beweeg die koppe op 'n boog (byna radiaal) oor die plate terwyl hulle spin, wat elke kop toelaat om byna die totale oppervlak van die plaat by te kom.
UP Debatsvereniging
Struktuur en bestuur
Die UP Debatsvereniging is 'n unieke Suid-Afrikaanse studentevereniging in die sin dat die lede van die uitvoerende komitee (of Kabinet) direk verkies word vanuit alle lede van die Vereniging se Huis. Dit het egter 'n sterk parlementêre inslag en benadering.
Die Vereniging word ook op die selfde wyse bestuur. Mosies van wantroue, begrotingstoesprake en huisstemmings is maar enkele wyses waarop die uitvoerende komitee verantwoordbaar gehou word.
Hardeskyf
Meganika en magnetiese werking
Verder ondersteun die meeste hardeskyf- en moederbordvervaardigers nou self monitering- en analisetegnologie, wat dit moontlik maak om dreigende faling te voorspel en dit vir die gebruiker moontlik maak om dataverliese te vermy.
UP Debatsvereniging
Struktuur en bestuur
Jaarliks moet daar 'n nuwe Kabinet verkies word vanuit alle stemgeregtigde lede van die UP Debatsvereniging. Stemgeregtigde lede word beperk tot geregistreerde lede van die Vereniging.
Kabinetslede word beperk tot vier een jaar termyne.
Die Kabinet bestaan egter uit die volgende posisies:
Leuse
Die leuse van die UP Debatsvereniging is 'Ons, die mense van Suid-Afrika' wat ook die eerste woorde van die aanhef van die Grondwet van Suid-Afrika is. Die doel van die leuse soos gestel in die Vereniging se eie grondwet is om die belangrikheid van elke burger in die land se rol en verantwoordelikheid te beklemtoon. Die waardes van gelykheid, menswaardigheid en 'n grondwetlike demokrasie word verseker deur landsburgers wat aktief deelneem aan Suid-Afrika se aktuele gebeure en politiek.
Huismossie
Die huismossie (Passer domesticus) is 'n gelokaliseerde, algemene standvoël in en om mensewonings. Hulle kan in klein swerms weg van geboue af voorkom en maak een-een of in los groepe nes; gewoonlik in 'n gat in 'n gebou. Die voël is 14 cm groot en weeg 22 - 30 gram. Die voël is oorspronklik uit Europa en Indië ingevoer en kom nou oor feitlik die hele Suid-Afrika voor. In Engels staan die voël bekend as die House Sparrow.
Alison Lohman
Alison Lohman (gebore 18 September 1979) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente White Oleander (2002), Matchstick Men (2003), Gamer (2009), en Drag Me to Hell (2009).
Jamaika
Jamaika (Engels: Jamaica, [dʒəˈmeɪkə], ) is 'n eilandstaat van die Groot-Antille met 234 kilometer in lengte en 80 kilometer in breedte. Jamaika is in die noorde van die Karibiese See geleë en is naas Kuba, die Dominikaanse Republiek, Haïti en die Bahamas die vyfde grootste eilandstaat van die streek. Jamaika beslaan 'n oppervlakte van 10 991 km² en het 'n bevolking van 2 726 667 in 2018 gehad. Jamaika is in die suide van Kuba, in die weste van Hispaniola en in die suidooste van die Kaaimanseilande geleë. Die hoofstad en grootste stad is Kingston. Ander bekende nedersettings sluit in May Pen, Montego Bay en Spanish Town.
UP Debatsvereniging
Wapen
Die wapen van die UP Debatsvereniging het op verskeie vlakke simboliek daaraan verbonde.
Die olyftakke van die wapen simboliseer vrede en oorwinning. Alhoewel die simboliek van olyftakke sterk in baie Westerse kulture is, word dit ook gevind in talle ander antieke kulture. In konteks van die UP Debatsvereniging behels die olyftakke die vreedsame oorwinning wat in ons land behaal is met ons grondwetlike demokrasie en hoe ons as landburgers elkeen die verantwoordelikheid het om hierdie oorwinning vreedsaam te beskerm deur dialoog te skep en te debatteer.
Die pilare van die wapen simboliseer geregtigheid, stabiliteit en onverganklikheid. Hierdie waardes word in 'n demokrasie verseker deur 'n aktiewe en betrokke bevolking waar debattering en die verwisseling van idees en standpunte sentraal staan.
Daar is hoofsaaklik drie kleure van die UP Debatsvereniging wat ook te vind is in hul wapen. Eerstens verteenwoordig die kleur geel die speaker van die Huis wat gesimboliseer word deur struktuur. Tweedens verteenwoordig blou die regering se kant van debatte in die Huis en rooi verteenwoordig die opposisie.
Debattering
Debatte van die UP Debatsvereniging vind hoofsaaklik plaas op twee wyses – kompetisie- en huisdebatte.
Jamaika
Die inheemse bevolking, die Taíno, het die eiland in Arawak Xaymaca genoem, wat "land van woud en water" of "land van fonteine" beteken. Jamaika is in 1494 deur Christophorus Columbus vir Europa ontdek en Santiago genoem. Dit het in 1509 'n Spaanse kolonie geword en is by Nieu-Spanje ingelyf. Die meeste lede van die inheemse Arawak- en Taíno-volke het aan siektes beswyk en die Spanjaarde het slawe uit Wes-Afrika ná die eiland gebring. In 1655 is die eiland deur Engeland verower en na Jamaica hernoem. Jamaika het 'n basis vir kapers geword wat Spaanse skepe op pad na Europa geplunder het. In 1833 is slawerny in die Britse Ryk verbied. Tussen 1958 en 1962 het dit saam met ander Britse kolonies in die Karibiese gebied deel uitgemaak van die Wes-Indiese Federasie.
Op 6 Augustus 1962 het Jamaika van die Verenigde Koninkryk onafhanklik geword. Jamaika is 'n grondwetlike monargie binne die Britse Statebond en Charles III van die Verenigde Koninkryk is die staatshoof van dié land. Bekende Jamaikane sluit in die sanger Bob Marley (1945–1981) en die naelloper Usain Bolt (* 1986). Die Jamaikaanse kultuur is vir sy Reggae-musiek en Rastafarianisme bekend. Die eiland is 'n gesogte vakansieplek en die ekonomie is veral op buitelandse bankdienste, toerisme en mynbou gebaseer.
Etimologie
Die inheemse bevolking, die Yamaye (ook bekend as Taíno), het die eiland in Arawakan Xaymaca [ʃa͡iˈmaka] genoem, wat "land van woud en water" of "land van fonteine" beteken. Volgens Christophorus Columbus se optekeninge is Yamaye as 'n vroeë Taíno-naam vir die eiland voorgestel.
Jamaikaners verwys na hul tuiseiland as die "Rots". Byname soos "Jamrock", "Jamdown" ("Jamdung" in Jamaikaanse Patois), of kort "Ja", is daarvan afgelei.
Sport
Krieket is die nasionale sportsoort van Jamaika en ook die eiland se gewildste sportsoort. Jamaika is een van die eilandstate wat met ander Karibiese state spelers beskikbaar stel vir die Wes-Indiese nasionale krieketspan, een van die "nasionale spanne" in internasionale krieket met toetsstatus. Die Wes-Indiese nasionale krieketspan het aan elke Krieketwêreldbeker deelgeneem en die eerste twee toernooie in 1975 en 1979 gewen. Saam met Antigua en Barbuda, Barbados, Grenada, Guyana, St. Kitts en Nevis, St. Lucia en Trinidad en Tobago het Jamaika die Krieketwêreldbeker 2007 aangebied, wat deur die verdedigende kampioen Australië gewen is.
UP Debatsvereniging
Debattering
Huisdebatte vind maandeliks plaas tussen alle teenwoordige lede van die Vereniging wat 'n gegewe mosie in die Huis debatteer. Toesprake word vir bepaalde en beperkte tye gelewer en punte van inligting is oop vir enige persoon teenwoordig in die Huis. Hierdie styl beoog om 'n inklusiewe en oop platvorm te skep vir debatte om plaas te vind. Tydens huisdebatte word eksterne en bekende sprekers ook genooi om deel te neem aan die debatte.
Taalbeleid
Die UP Debatsvereniging is daarop gemik om redevoering en debattering in Afrikaans te bevorder maar neem egter deel aan die breër debatsgemeenskap nie net op die Universiteit van Pretoria se kampusse nie maar ook die land. Lede van die UP Debatsvereniging neem gereeld deel aan talle ander debatskompetisies.
Die UP Debatsvereniging se stigters lede was egter ook die stigters van die eerste Universiteit van Pretoria kampuswye debatskompetisie 'UP Student House Debate' waaraan talle studentverenigings, politieke jeugpartye, koshuise en fakulteitshuise jaarliks deelneem.
Status en lidmaatskap
Lidmaatskap is beskikbaar vir enige student aan die Universiteit van Pretoria en ere-lidmaatskap word toegeken aan nie-studente lede. Alle debatte van die UP Debatsvereniging is oop vir die publiek om te kom luister en aan deel te neem.
Die Vereniging is tans amptelik gestig as 'n Universiteit van Pretoria studentevereniging met meer as 180 geregistreerde lede.
Geskiedenis van debat by die Universiteit van Pretoria
Die heel eerste vereniging by die Universiteit van Pretoria, was die tweetalige Engels-Nederlandse Letterkundige Debatsvereniging. Die lede van hierdie vereniging het bymekaar gekom op Vrydae omdat dit onmoontlik was ’to compete with the bioscopes on Saturday evenings’
Hardeskyf
Meganika en magnetiese werking
Die omhulsels is geseël en beskerm die binnedele teen stof, kondensasie en ander vorme van kontaminasie. Die hardeskyf se lees-skryf koppe vlieg skaars 'n paar nanometer bo die skyf oppervlak op 'n luglaer of lugkussing. In die lig van die submikroskopiese gaping tussen die skyf en die kop is dit dus baie belangrik om die skyf se interne omgewing skoon te hou om te verhoed dat vingerafdrukke, hare, stof of rookpartikels dit beskadig.
Die stelsel maak staat op die lugdruk binne-in die hardeskyf om die koppe op die regte "vlieghoogte" te hou terwyl die hardeskyf in beweging is. 'n Hardeskyf vereis 'n sekere lugdrukbestek om behoorlik te funksioneer. Die verbinding met die buitewêreld vind plaas deur 'n klein asemhalingsgaatjie in die omhulsel wat dikwels ook 'n koolstof-filter aan die binnekant insluit. Indien die lugdruk te laag is sal daar nie genoeg stukrag onder die kop wees nie en sal die kop nie op die regte hoogte dryf nie en bestaan daar die gevaar dat die skyf teen die oppervlak kan krap en dat data verloor kan word. Pasgemaakte skywe wat in 'n omhulsel onder druk verseël word, word benodig vir toepassings by hoë hoogtes bo seespieël (so om en by 3000 meter). Dit is egter nie van toepassing op ruimtes wat reeds onder druk gehou word nie soos onder ander die kajuit van 'n vliegtuig nie.
'n Baie hoë humiditeit oor 'n lang tydperk kan versnelde verwering van die skyfkoppe tot gevolg hê as gevolg van korrosie. As die skyf CSS (Contact Start/Stop) tegnologie gebruik om die kop op die skyf te "parkeer" wanneer dit nie werk nie, kan hoë vogtigheid ook daartoe lei dat die kop vassteek aan die skyf. Dit kan fisiese skade op die skyfoppervlak tot gevolg hê. Asemhalingsopeninge kan op die meeste hardeskywe waargeneem word en daar is gewoonlik 'n plakker daarlangs om die gebruiker te waarsku om nie die openinge toe te maak nie. Die lug aan die binnekant van die skyf beweeg ook voortdurend as gevolg van die wrywing van die draaiende hardeskyfplate. Die lug beweeg deur die interne filter waar enige oorblywende kontaminant verwyder word. Ander oorsake van skyfbeskadiging is deur elektroniese faling, 'n skielike kragonderbreking, fisiese skok, verwering, korrosie of swak vervaardigde skywe en koppe. In die meeste hardeskywe van tafel- en bedienerrekenaars word die koppe na 'n landingstrook beweeg wanneer die krag afgeskakel word. Hierdie landingstrook is gewoonlik naby aan die binneste diameter van die skyf waar inligting nie gestoor word nie. Hierdie gebied word die CSS-sone genoem.
In ouer modelle kon skielike kragonderbrekings veroorsaak het dat die skyf tot stilstand kom met die kop nog steeds bo-op die datasone. Nuwer hardeskywe voorkom dit deur die draaimomentum van die plate te gebruik om die koppe veilig te parkeer. IBM het in 1995 'n nuwe tegnologie bekendgestel waar die landingsone vervaardig word deur 'n laserproses wat 'n matriks van baie gladde nanometerskaal "hobbels" op die landingsone ets en sodoende die vassteek en verwering van die koppe verhoed. 'n Paar jaar later het IBM 'n nuwe tegnologie bekendgestel waar die koppe van die plate afgelig word deur dit op 'n plastiek "oprit" naby aan die kant van die skyf te laat oploop. Sodoende word die gevaar dat die kop teen die skyf vassit geheel en al verwyder en is die skokbestandheid van 'n skyf wat nie in werking is nie, ook heelwat hoër. Sedert 2006 word beide hierdie tegnologieë steeds deur hardeskyfvervaardigers gebruik. Beide het sy voordele en nadele in terme van verlies aan stoorruimte, probleme met die beheer van meganiese toleransies en koste van implementering.
Die gebruik van hardeplate en die verseëling van die hardeskyf maak nouer toleransies as in 'n sagteskyf moontlik. Dit bring mee dat 'n hardeskyf baie meer data kan stoor en data baie vinniger kan lees en oordra. In 2006 was dit algemeen vir 'n hardeskyf om tussen 80- en 500 GG te stoor, teen tussen 7 200 en 10 000 opm. te draai en 'n data-oordrag snelheid van meer as 50 MG/s te hê. Die vinnigste hardeskywe draai teen 15 000 opm en kan data-oordrag snelhede van meer as 80 MG/s bereik.
Die plate word vervaardig uit 'n nie-magnetiese materiaal, gewoonlik glas of aluminium en aan beide kante met 'n dun laag magnetiese materiaal bedek. Ouer skywe het yster(III)oksied gebruik, maar huidige aandrywers gebruik 'n dun film van 'n kobalt-gebaseerde legering wat met 'n sputtertegniek aangewend word.
Die magnetiese oppervlak van die hardeskyf word in klein magnetiese gebiede, kleiner as 'n mikrometer in grootte verdeel, met elkeen wat 'n enkele binêre eenheid van inligting verteenwoordig. Elkeen van hierdie magnetiese gebiede word verder onderverdeel in 'n paar honderd magnetiese korrels. Elke korrel vorm dan 'n magnetiese dipool wat in 'n sekere rigting wys en 'n magnetiese veld daarom veroorsaak. Al die korrels in 'n magnetiese gebied wys in dieselfde rigting om 'n magnetiese dipoolmoment vir die gebied as 'n geheel te gee met sy ooreenstemmende magnetiese veld.
Die data word gekodeer deur die verandering in magnetiese veld by die gebied grens, eerder as die rigting van die magneetveld van die gebied. As die magnetisering tussen twee magnetiese domeine omkeer, dui dit 'n toestand aan, en daar waar geen verandering plaasvind nie, word 'n ander toestand aangedui. Om verskeie redes word die binêre data as 'n reeks van hierdie moontlike toestande gekodeer, eerder as deur een van die toestande alleen. Die meeste hardeskywe gebruik byvoorbeeld 'n vorm van kodering waar die looplengte sonder 'n magnetiese oorgang beperk word om onsekerheid uit te skakel en heet RLL kodering.
In ouer hardeskywe was die leeskop, gewoonlik 'n klein induktor, wat dikwels met paramagnetiese materiaal gevul was om die sein te versterk. Soos dit oor die grens, waar 'n magnetiese omkeer voorkom beweeg, het die leeskop 'n magnetiese vloed ervaar, wat deur die induktor na 'n elektriese stroom omgeskakel is. Moderne hardeskywe het 'n kop wat gebruik maak van die Reuse Magnetoresistiewe effek, wat veroorsaak dat die weerstand van sekere materiale verander in die teenwoordigheid van 'n sterk magnetiese veld. As hierdie soort kop oor 'n grensgebied met magnetiese omkeer beweeg sal die sterk magnetiese veld veroorsaak dat die weerstand meetbaar verander.
Een rede waarom magnetiese korrels eerder as 'n kontinue magnetiese medium gebruik word is dat hulle die spasie verminder wat 'n magnetiese gebied vereis. In kontinue magnetiese materiale vorm sogenaamde Neel pieke, wat pieke van teenoorgestelde magnetiese pole is en vorm om dieselfde rede as wat staafmagnete sal neig om hulself in teenoorgestelde rigtings te oriënteer. Dit veroorsaak probleme omdat die pieke mekaar uitkanselleer. Korrels skakel hierdie probleem uit omdat dit diskrete magnetiese domeine vorm wat nie groei of krimp om die pieke te veroorsaak nie.
Toegang deur Koppelvlakke
Daar word deur 'n verskeidenheid soorte busse toegang verkry tot die gegewens op 'n hardeskyf wat onder andere insluit ATA (IDE, EIDE), Serie ATA, SCSI, SAS, IEEE 1394 (Firewire), USB en Fibre Channel.
Huismossie
Ondanks sy onopvallende voorkoms is die huismossie (Passer domesticus) - in Suid-Afrika ook soms die dakmossie genoem - een van die wêreld se bekendste voëls. Hy het hom vanuit die beboste steppe van Voor-Asië en die tropiese gebiede van Afrika via die Nyldal oor die oostelike deel van die Middellandse Seebekken versprei, waar die uitgestrekte graanlande ŉ ryk bron van voedsel gevorm het. Naas graan eet die huismossie ook vrugte, jong blare en insekte.