cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henriette Mantel
Henriette Mantel is 'n Amerikaanse vervaardiger, aktrise, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Brady Bunch Movie (1995), An Unreasonable Man (2006), en Sex and the City (2008), en in die televisiereeks The Comeback (2005).
Antho coriacea
Antho coriacea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1874 deur Bowerbank.
Donnybrook
Donnybrook is 'n klein dorpie in die suide van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika op die R612-streeksroete. Die dorp is uitgelê op die plaas van Robert Comrie. Hy het die dorp na 'n bekende voorstad in Dublin genoem. Die hoofekonomiese aktiwiteit is suiwelboerdery. Die spoorlyn van Pietermaritzburg na Franklin het Donnybrook in 1905 bereik.
Agaricus bisporus
Die gewone wit sampioen (Agaricus bisporus) kan verwar word met jong eksemplare van die dodelik-giftige vernietiger-engel ( Destroying angel) (Amanita sp.), maar laasgenoemde kan onderskei word deur die saaltjie aan die basis van die sampioen en suiwer wit kieue, in teenstelling met die pienk tot bruin kieue van Agaricus bisporus s'n. Dit is uiters belangrik om altyd enige vuilheid te verwyder en die basis van 'n sampioen te ondersoek, asook om jong eksemplare oop te sny en die kieue te ondersoek.
DHL
DHL is 'n internasionale dogtermaatskappy van die nasionale Duitse posonderneming Deutsche Post DHL. Oorspronklik was DHL 'n koerierdiens vir die versending van pakkette en briewe. Vandag is DHL 'n internasionale logistiekonderneming. Die maatskappy is in 1969 in San Francisco gestig. Die drie letters staan vir die drie familiename van die stigters daarvan: Adrian Dalsey, Larry Hillblom en Robert Lynn.
June Salter
June Salter (22 Junie 1932 – 15 September 2001) was 'n Australiese aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Caddie (1976) en in die televisiereekse ITV Play of the Week (1955) en Cop Shop (1977).
Sharon A. Hill
Hill is die stigter van Doubtful News, 'n nuuswebwerf wat opsommings en kommentaar aan oorspronklike nuusbronne koppel, en inligting verskaf om die eise wat in die media gemaak word krities te beoordeel. Die webwerf word nie meer op datum gehou nie. Sy is ook vervaardiger en gasheer van die Doubtful News-podsending genaamd 15 Credibility Street. Sy het ook die webwerf Spooky Geology geskep.
Hill het 'n bydrae gelewer tot die Amerikaanse webjoernaal, The Huffington Post en het in geskrewe en podsending-media verskyn en verwante onderwerpe bespreek. Sy het die Sounds Sciencey-kolom vir die Committee for Skeptical Inquiry (CSI) geskryf, het verslae en artikels bygedra tot Skeptical Inquirer en Skeptical Briefs en het bygedra tot verskillende skeptiese, wetenskaplike en paranormale webjoernale. Hill was ook 'n spreker aan verskeie wetenskap- en wetenskapfiksie-verwante konferensies, waaronder Balticon, The Amaz!ng Meeting (TAM), NECSS en Dragon Con.
In 2012 is Hill aangewys as 'n wetenskaplike en tegniese konsultant vir die Center for Inquiry.
Sy het haar eerste boek "Scientifical Americans: The Culture of Amateur Paranormal Researchers" in 2017 gepubliseer.
Professionele loopbaan
Hill het as geoloog gewerk by Pennsilvanië se staatsdepartement van omgewingsbeskerming, in die departement se mynkantoor. As geoloog en kenner van openbare beleid is Hill betrokke by die ondersoek en remediëringspogings van sinkgate en sy het besprekings aangebied oor openbare beleid rakende sinkgate sowel as verwante reguleringsaangeleenthede.
Wetenskaplike skeptisisme
Hill het van jongs af belang gestel in spoke en monsters maar toe sy ouer word besef sy dat "wetenskap 'n beter manier is om die wêreld te verstaan". Sy beskou die werke van Stephen Jay Gould as haar poort tot skeptisisme. In haar Meet the Skeptics!-podsendingonderhoud van 2011, sê sy dat dit 'n geleidelike proses was om 'n skeptikus te word en dat sy besef het "daar 'n beter manier was om in 'n meer kritiese manier na hierdie onderwerpe [spoke, ens.] te kyk."
Hill, wat saam gewerk het die voormalige spookjagter wat skeptikus geword het, Kenny Biddle het hom oorreed om die Anomalies Research Society (ARS) te vorm. ARS is 'n netwerk van professionele persone wat fokus op etiese, bewysgebaseerde ondersoek van paranormale en onreëlmatige gebeure.
In Maart 2013 het Richard Saunders 'n onderhoud met Hill gevoer op die Australiese podsending "The Skeptic Zone". Tydens die onderhoud het Hill die stigting van haar webwerf Doubtful News bespreek, die proses waardeur inligting versamel is, asook die gebruik van sosiale media om die dekking van skeptisisme te verbeter.
In Maart 2013 het Hill die dokument "Media Guide to Skepticism" bekendgestel, 'n inligtingsbron wat ontwikkel is in samewerking met ander skeptiese denkers oor wetenskaplike skeptisisme "gelisensieer deur Creative Commons vir voortplanting." In 'n episode van April 2013 van die Token Skeptic-podsending het Hill uiteengesit hoe sy konsepte van die gids saamgestel het, geïnspireer deur Wired.com se Mediahandleiding vir vulkane, met die doel om verslaggewers te help om oor wetenskaplike skeptisisme te skryf, sowel as diegene wat nuut is in die skeptiese beweging. Hill se gids fokus op die definiëring van skeptisisme, die belangrikheid daarvan en die hantering van algemene wanopvattings.
Hill was 'n hoofspreker vir die James Randi Education Foundation se "The Amaz!ng Meeting 2013" in Julie 2013 en het 'n aanbieding gelewer getiteld "Die eerlike makelaar van twyfelagtige nuus", waar sy ook deelgeneem het aan 'n paneelbespreking oor "Bigfoot-skeptici" en het as moderator opgetree vir 'n paneel oor "Die skeptiese omvang en missie". Hill het 'n werkswinkel oor koalisiebou by TAM 2012 gelei, wat paneellede David Silverman, voormalige president van American Atheists, en David Niose, voormalige president van die American Humanist Association, ingesluit het.
Hill het verskyn as paneellid op Virtual Skeptics, 'n weeklikse webreeks met "nuus en bespreking van onderwerpe wat vir skeptici van belang is."
Hill het ook bygedra tot die webjoernaal The Huffington Post as "'n navorser wat spesialiseer in die interaksie tussen wetenskap, die media en die publiek" en het bygedra tot verskillende skeptiese, wetenskaplike en paranormale webjoernale soos Skeptoid en Aaron Sagers se "Paranormale popkultuur".
In 2018 het Hill die "skeptiese" etiket in die openbaar ontwyk weens negatiewe konnotasies van die term en twispunte wat sy met georganiseerde skeptisisme het. Sy het gesê: "Die etiket is beperk en is oorweldig met verkeerde vermoedens dat dit elitisties en arrogant is en met geslote gesindheid werk." Sy het ook gesê dat "Die nakoming en voorspraak van ateïsme, 'n afsonderlike en nouer nis, steeds in konflik is met skeptisisme." Sy handhaaf haar steun vir die "filosofie en proses van wetenskaplike skeptisisme". Hierdie houding is in 2013 in haar Sounds Sciencey-kolom gesien waarin sy gesê het dat die terme "skeptici" en "gelowiges" beperkend is, veral hoe beide terme kultureel beskou word. Nóg haar webwerwe of haar podsending gebruik die woord "skepties".
Studie van paranormale ondersoekgroepe
In 2011 het Hill op die Balticon Science Fiction Convention verskyn, waar sy die aanbieding "Being Scientifical" gelewer het, wat op amateurnavorsingsgroepe en veral op sogenaamde paranormale navorsers gefokus het.
Hill se navorsing het getoon dat hoewel "amateurnavorsings- en ondersoekgroepe dikwels wetenskaplike taal, simbole en metodes gebruik het om hul groepe se sienings of aktiwiteite te beskryf," het die duisend amateur-paranormale ondersoekgroepe wat bestudeer is, dikwels gebruik gemaak van "nie-wetenskaplike en subjektiewe metodes in samewerking met objektiewe metodes," en dat die prosess "wat as wetenskaplik beskou word deur die ondersoekgroepe nie ooreenstem met gevestigde metodes en die etos van die wetenskaplike navorsingsgemeenskap of wetenskaplike prosesse van ondersoek nie."
In 'n onderhoud oor die omvang van skeptisisme, het Hill met Kylie Sturgess, vorige president van die Atheist Foundation of Australia, haar mening bespreek dat, gebaseer op navorsingsbevindinge, die meeste paranormale ondersoekgroepe skade aan die publiek kan berokken. Volgens Hill sê baie amateur-paranormale ondersoekgroepe dat hulle "wetenskap doen wanneer dit absoluut nie waar is nie." In haar podsending-onderhoud met Meet the Skeptics! sê Hill dat "amateur-paranormale ondersoekgroepe wat sê dat hulle 'n wetenskaplike metode gebruik probeer dit doen maar hulle mis die ingewikkelder einde daarvan, waar hulle nie hul idees wil toets nie, hulle wil nie kritiek hê nie, hulle wil dit nie aan die wetenskaplike gemeenskap voorstel nie, wil hulle nie hê dat dit na gekyk word nie, en daarom is dit nie wetenskap nie." Hill het paranormale ondersoekers gekritiseer omdat hulle vir ouers gesê het dat demone die oorsaak is van geluide en die vreemde gedrag van hul kinders, en het hierdie praktyk as "gemene en onetiese gedrag" gekarakteriseer.
Nadat sy die Fenomenologie-konferensie in Gettysburg bygewoon het, het Hill geskryf oor haar waarnemings vir die Centre for Enquiry. Sy het beskryf wat sy sien as 'n verskuiwende houding van hierdie paranormale ondersoekgroepe van 'n "wetenskaplik-klinkende" benadering tot 'n geestelike benadering. Sy verwys na 'n voorbeeld van hierdie verandering, die TV-program Paranormal State wat hadel oor die paranormale navorsingsgenootskap van die Universiteit van Pennsilvanië, wat deur die Katolisisme beïnvloed is. Van hierdie paranormale groepe het Hill geskryf dat dit van kritieke belang is vir waarnemers van die paranormale kultuur om op te let "hoe belangrik GEVOEL in hierdie ervarings is, eerder as om daaroor te DINK."
Doubtful News
In 2011 het Hill die webwerf Doubtful News begin, wat nuusbronne saamstel terwyl kommentaar en agtergrondinligting verskaf word. Hill het op die podsending Skepticality gesê dat Doubtful News "'n manier is om na vreemde nuus in 'n meer skeptiese lig te kyk." In 'n artikel in die webjoernaal Skeptical Inquirer in Mei 2012 word die bekendstelling daarvan gedokumenteer, waaroor Hill gesê het "dit het ontstaan omdat daar nie 'n enkele bron was om nuus te lewer wat van belang is vir kritiese denkers wat nie primêr wetenskaplike aanbiedinge of opinies was nie." As 'n privaat webjoernaal, is die kommentaarbeleid van Doubtful News om kommentaar te beperk tot informatiewe, beskaafde besprekings wat bydra tot die onderwerp en "swak argumente en vloek" of die bevordering van propaganda-webwerwe te beperk.
Op die tuisblad van Doubtful News word gesê dat die webwerf nie meer opgedateer sal word nie en dat sommige van die inhoud verwyder is. Gearchiveerde inhoud kan op die Wayback Machine gevind word.
15 Credibility Street
Op 17 Oktober 2016 het Doubtful News 'n podsending genaamd 15 Credibility Street geloods, waarvoor Hill beide regisseur en mede-gasheer was met Torkel Ødegård en Howard Lewis. Die programnotas was op die webwerf Doubtful News beskikbaar gestel en van die podsendings is ook hierop geargiveer. Die podsending is bedoel om "'n platform te wees vir die bespreking van items wat op die webwerf Doubtful News verskyn het vir verdere nadenke en kommentaar, sowel as ander skeptiese onderwerpe." Die podsending het episodes tot November 2018 uitgesaai.
Spooky Geology
Hill het die webwerf "Spooky Geology" geskep, 'n "wetenskaplik-gebaseerde blik op geheimsinnige aardverskynsels, geologiese afwykings en die eindelose vreemde idees oor rotse en die aarde wat 'n bietjie abnormaal, paranormaal of bonatuurlik is."
Die rol van skeptisisme
Hill het die idee om die fokus van skeptisisme te beperk om spesifiek op godsdienstige geloof te teiken gekritiseer, en gesê dat "kritisisme van godsdiens regtig nie 'n plek in die wetenskaplike raamwerk het nie. Maar as godsdienstige aansprake oorgaan na toetsbare aansprake, dan is hulle billik teikens vir die skeptici." Hill het 'n toename in dialoog tussen paranormale gelowiges en skeptiese groepe aangemoedig, en skeptici aangemoedig om "tyd te neem om na die ander kant te luister, veral die gelowiges, want daar is iets om by hulle te leer."
Op 14 April 2013, in 'n onderhoud op die Strange Frequences Radio-podsending, het Hill gesê dat sy die rol van wetenskaplike skeptisisme beskou as 'n "soort verbruikersbeskerming" om mense te help om selfs alledaagse eise beter te evalueer: "Ons moet regtig skeptisisme elke dag in die lewe toepas, anders word ons bedrieg, mislei deur 'n produk wat nie werk nie, of dit kan ons gesondheids- of bankrekening beïnvloed."
Scientifical Americans
Historikus Brian Regal het Hill se eerste boek Scientifical Americans vir Skeptical Inquirer beoordeel. Hy sê dit is 'n tydige boek omdat dit gekom het in 'n era waarin baie mense wetenskap bevraagteken. Hill gee 'n historiografie van die gebied van "moderne paranormale belang: monsters, VVV's en spoke." Sy beledig nie die mense waaroor sy skryf nie, maar verduidelik hul verhale deur gevallestudies. Regal meen dat hierdie boek nie gelowiges in die paranormale sal afskrik nie, maar dat dit 'n belangrike deel van "'n groeiende literatuur oor amateur-paranormale navorsing is."
Hill het haar boek met Richard Saunders bespreek in 'n episode van die podspending Skeptic Zone op 27 Mei 2018. "Dit gaan oor die kultuur van paranormale amateur-ondersoekers; dit gaan oor hoe hulle die wetenskap verstaan ​​en wetenskap probeer gebruik. Dit gaan meer oor die openbare begrip van wetenskap, maar fokus op die paranormale navorsers en wat hulle doen. In die boek praat ek nie net oor spookjagters nie, maar ook oor kriptodierkundiges en VVV-ondersoekers wat dieselfde ding op 'n ander manier doen. Elk van die velde is effens anders. En ek praat oor hoe die wetenskap al na hierdie velde gekyk het en ontdek dat daar nie regtig iets is om te ondersoek nie."
Doleansie
Doleansie (om te doleer) is om 'n sentiment of filosofie van teenkanting teen 'n heersende idee (bv. beleid van 'n regering) of 'n entiteit (bv. 'n individu of politieke party wat so 'n beleid ondersteun) uit te spreek. Die woord doleansie kom van doleo in Latyn. Dit beteken letterlik om pyn te ervaar. In geestelike sin beteken dit om te treur of te kla.
Rondom die jare 1880 het heelwat kerkrade en lidmate in Nederland in doleansie gegaan omdat hulle in verset gekom het teen afwykende teologie en teoloë in die gereformeerde kerke daar. Dit het beteken dat hulle nie meer godsdienstige verrigtinge in hulle eie gemeentes sou bywoon wat deur afwykende predikante gelei is nie. Hulle het nie lidmaatskap by die gemeentes waar hulle behoort het, opgesê nie. Hul eerste doel was om die kerk tot sy belydenisgrondslag terug te lei. Dolerende lidmate het egter nie by 'n stille protes en treurlied oor die kerk gebly nie. Daadwerklike pogings is aangewend om die kerk te reformeer en terug te lei na sy belydenisgrondslag. Hierdie pogings is begin by die plaaslike gemeentes waarin gepoog is om die eie kerklike lewe volgens die Woord in te rig.
Kommandodrifdam
Kommandodrifdam is 'n klip- en grondvulling-tipe dam in die Tarkarivier, naby Cradock, Oos-Kaap in Suid-Afrika. Die dam se bakmaat is 58.9 miljoen m3 en die wal is 38 m hoog. Die dam is in die Kommandodrif Natuurreservaat geleë en sy hoofgebruik is vir besproeiing.
Egeïese kat
Die Egeïese kat (Grieks: γάτα του Αιγαίου; Engels: Aegean cat) is ’n natuurlike katras wat sy oorsprong in die Kuklade-eilande van Griekeland het. Dit word beskou as die land se enigste inheemse katras.
Geskiedenis
Die Egeïese kat kom natuurlik op die Kuklade in die Egeïese See voor. Die ontwikkeling van die ras is in die vroeë 1990's in Griekeland begin. Omdat dit ’n nuwe katras is, word dikwels geglo hulle is baie skaars, hoewel hulle algemeen in Griekeland voorkom.
Beskrywing
Die pels is halflank, sonder ’n onderlaag. Die kat het ’n effense kraag en ’n harige stert. Die hare het twee of drie kleure; een van die kleure is altyd wit. Ander kleure kan swart, rooi, blougrys of room wees, met of sonder strepe. Die kat is van gemiddelde grootte met ’n gespierde bou. Die lyf is lank, die pote rond en die stert lank en reguit. Die oë het ’n Oosterse vorm en kan enige skakering van groen wees.
Edelhert
Beskrywing
Edelherte is herkouers met vier maagkamers en ewehoewiges met ’n ewe getal tone aan elke poot. Volgens genetiese studies is die dier eintlik ’n spesiegroep pleks van ’n enkele spesie, hoewel betwis word hoeveel spesies die groep insluit. Die naby verwante maar effens groter Amerikaanse elk of wapiti van Noord-Amerika en Asië is eers as ’n subspesie van die edelhert beskou, maar vorm nou ’n afsonderlike spesie. Die moontlike voorvader van alle edelherte, insluitende die wapiti, het in Sentraal-Asië ontstaan.
Hoewel edelherte in ’n stadium skaars was in dele van Europa, was hulle nooit naby uitsterwing nie. Bewaringspogings, veral in Brittanje, het gelei tot ’n toename in getalle, terwyl getalle steeds in streke soos Noord-Afrika afneem.
duimnael|The Monarch of the Glen, 1851, deur sir Edwin Landseer, ’n ikoniese skildery uit die 19de eeu. Die edelhert is die grootste takbokspesie naas die Amerikaanse eland, Amerikaanse elk en sambar-takbok. Hulle het ’n relatief lang stert in vergelyking met ander spesies. Subtiele verskille in voorkoms bestaan tussen die verskillende subspesies, veral wat die grootte van die gewei (horings) betref. Die Korsika-edelhert het die kleinste en die Kaspiese edelhert die grootste gewei.
Die ramme is gemiddeld 175 tot 250 cm lank en weeg 160 tot 240 kg; ooie is gemiddeld 160 tot 210 cm lank en weeg 120 tot 170 kg. Die stert voeg nog 12 tot 19 cm by die lengte en die skouerhoogte is 95 tot 130 cm.
Europese edelherte se pelskleur neig na rooibruin in die somer. Die ramme van baie spesies groei ook maanhare in die herfs wanneer die diere se pels begin dikker word vir die winter. Net die ramme het gewei, wat in die lente begin groei en gewoonlik aan die einde van die winter afgegooi word. Europese edelherte se gewei is taamlik reguit, met die vierde en vyfde punt wat ’n soort kroon vorm by groter ramme. Testosteroon moedig die groei van die gewei aan en in die herfs, wanneer die ramme se testeroonvlakke afneem, word die fluweelagtige bolaag afgegooi en die gewei hou op groei.
Ferdinand Sassen
Ferdinand Léon Rudolphe Sassen (13 Augustus 1894 - Lugano, 16 September 1971) was 'n Nederlandse priester, filosoof en hoogleraar in filosofie aan die Katolieke Universiteit Nijmegen en die Rijksuniversiteit Leiden.
Biografie
Ferdinand Sassen word gebore in Nijmegen in 1894 en stam uit 'n patrisiërsfamilie wat verskillende wetenskaplikes, politici en bestuurders voortgebring het. Sy vader was siviele ingenieur by die Maatschappij tot Exploitatie van Staatsspoorwegen. Hy woon die laerskool in Breda en die Canisiuscollege te Nijmegen by. Vanaf 1912 studeer hy filosofie in Fribourg, Switserland, waar hy in 1915 promoveer op die proefskrif De theoria cognitionis Plotini cetero ejus systemati comparata. Daarna studeer hy teologie aan die biskoplike seminarie in Roermond. In 1919 word hy tot priester beroep.
Hy was dosent in Rolduc van 1919 tot 1931. Van 1929 tot 1945 was hy hoogleraar filosofie in Nijmegen en van 1946 tot 1964 in Leiden. In 1936 word hy lid van die Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen. Na 1940 het hy hom verder toegelê op die geskiedenis van die filosofie en van die filosofie-onderwys in Nederland.
Publikasies
Saasen skryf vele artikels en 'n tiental boeke oor kennisteorie in die Griekse en Romeinse oudheid, Italiaanse letterkunde en regsfilosofie. 'n Selekse: Spesifiek op die gebied van die geskiedenis van die filosofie.
Klaus Störtebeker
"Nikolaus" Storzenbecher of "Klaus" Störtebeker (1360 – dalk 20 Oktober 1401) was na berig word die leier van ’n groep kaapvaarders bekend as die Vitalienbrüder ("Proviandbroers") wat aanvanklik tydens ’n oorlog tussen Denemarke en Swede gehuur is om teen die Dene te veg en die beleërde Sweedse hoofstad, Stockholm, van proviand te voorsien. Ná die oorlog het die Proviandbroers voortgegaan om handelskepe aan te val en het hulle hulleself die "Likedeelers" (letterlik: "gelykdelers") genoem. Onlangse navorsing dui daarop dat Störtebeker se naam nie "Klaus" was nie, maar "Johann".
Lewe
thumb|links|160px|’n Skedel wat na bewering Störtebeker s’n is; ontdek in 1878. Baie mites omgeef Störtebeker se lewe. Sy naam is ’n bynaam sowel as ’n van wat in Nederduits beteken "ledig die beker met een sluk". Die bynaam verwys na die seerower se veronderstelde vermoë om ’n beker met vier liter bier in een sluk te drink. In dié tyd het seerowers en ander vlugtelinge dikwels ’n kleurvolle "skuilnaam" aangeneem.
Volgens legende het ’n vloot van Hamburg Störtebeker se mag in 1401 naby Helgoland ingehaal. Störtebeker en sy bemanning is gevang en na Hamburg gebring, waar hulle op aanklag van seerowery tereggestaan het. Hy en al 73 sy manne is tot dood veroordeel en onthoof. Die bekendste legende van Störtebeker gaan juis oor die teregstelling. Hy het glo die burgemeester van Hamburg gevra om soveel van sy manne vry te laat as waarby hy kon verbyloop nadat hy onthoof is. Die versoek is toegestaan en ná sy onthoofding het Störtebeker se liggaam by 11 van sy manne verbygeloop voordat die laksman hom gepootjie het. Die 11 mans is egter saam met die ander tereggestel. Die Hamburgse senaat het die laksman daarna gevra of hy nie moeg is ná dit alles nie, maar hy het geantwoord hy kon nog die hele senaat ook teregstel. Daarvoor is hy ook tot die dood veroordeel en deur die jongste lid van die senaat tereggestel.
Toe Störtebeker se skip gevind is, is ontdek een mas is van goud, een van silwer en een van brons. Dit is gebruik om die toring van ’n kerk in Hamburg te maak. Sy bekende drinkbeker is in Hamburg se stadsaal gebêre, waar dit in die groot brand van 1842 vernietig is.
Onlangse gebeure dui daarop dat Störtebeker en sy bemanning meer waarskynlik in 1400 dood is. ’n Rekening vir die grawe van grafte vir 30 Proviandbroers is in Hamburgse rekords ontdek. Dit beteken die feit dat hy saam met 70 ander kaapvaarders tereggestel is, is ook verkeerd. Ook die skip wat Störtebeker aangeval het, is eers in 1401 gebou en kon dus nie by die gebeure van 1400 betrokke gewees het nie.
Roosolie
Ondanks sy hoë prys (in 2011 was die gemiddelde groothandelsprys sowat ZAR 300 tot ZAR 500 per 1 milliliter) en nuwe tegnieke vir organiese sintese is natuurlike roosolie steeds een van die mees gebruikte eteriese olies in die parfuumbedryf. Roosolie word daarnaas ook vir farmaseutiese en geneeskundige doeleindes gebruik en speel as geurmiddel 'n belangrike rol in die kookkuns van die Nabye Ooste, maar ook by die produksie van marsepein en sekere likeurs.
Geskiedenis
Voor die invoering van waterdamp-distillasie is die blomblaartjies met behulp van olies met hoë vetinhoud geëkstraheer. Die Griekse filosoof en natuurkundige Theophrastos van Eresos (omstreeks 370 v.C.) het in een van sy werke die ontginning van roosolie met behulp van sesaamolie beskryf. Roosolie is in die antieke tydperk onder meer as geurmiddel vir wyn gebruik. Volgens die Romeinse geleerde Plinius die Ouere was roosolie in die Romeinse wêreld 'n gewilde geurmiddel vir kos wat ook as parfuum gebruik is.
Die kennis van roosolie-distillasie is oorspronklik uit Persië oorgelewer en vanaf omstreeks 1000 n.C. ook in Europa toegepas. Volgens historiese dokumente is in 810 sowat 30 000 bottels rooswater uit die Persiese provinsie Faristan na Bagdad uitgevoer.
Die kultivering van rose het in die 17de eeu vanuit Persië na Indië, Noord-Afrika en Turkye uitgebrei. Vanaf 1710 is rose in Bulgarye in Kasanlak, sowat 200 kilometer oos van Sofia gekweek. Die streek tussen Kasanlak en Karlowo, wat ook as Vallei van Rose bekend staan, is sedert 1750 die beduidendste produksiegebied vir roosolie. In die vroeë 20ste eeu is die Bulgaarse roosoliebedryf nog deur sowat 2 800 distilleerderye oorheers wat waterdamphouers vir tussen een en tien ton roosbloeisels vir die ontginning van roosolie ingespan het.
In Turkye is die plaaslike roosoliebedryf in 'n gebied tussen Burdur en Isparta in die suidweste van die land gekonsentreer. Die Marokkaanse bedryf is kort voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in Ek-Kelâa M'Gouna gevestig.
Die wêreldproduksie van natuurlike roosolie het in 1938 nog jaarliks drie ton beloop. Dit het in 1955 gedaal tot 700 kilogram en in die vroeë 1980's weer gestyg tot tussen een en twee ton. Die Bulgaarse roosoliebedryf het in 2003 sowat 900 kilogram geproduseer.
UTC+12:45
UTC+12:45 is die tydsone vir:
Eksterne skakels
Huso horario
Salignabloekom
Die salignabloekom (Eucalyptus grandis) is 'n groot tot massiewe boom en indringerplant wat groei in waterlope, woudrande en grasveld. Dit is inheems aan die ooste van Australië. Dit kan tot 55 m hoog word. Die boom het growwe bas wat afskilfer in lang repe om die gladde, liggrys of wit onderbas te ontbloot. Die blare is enkelvoudig, lansvormig, donkergroen aan die bokant en leeragtig. Die blom metjies is roomkleurig met uitstaande meeldrade en lok veral bye. Die boom se vrug is 'n klein, peervormige kapsule.
Die boom word in plantasies geplant vir kommersiële gebruik.
Tolletjies
Die plant spruit weer uit nadat dit gebrand het. Die sade word in 'n tol op die vroulike plant geberg en val eers grond toe wanneer die blom ryp geword het en word deur wind versprei. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike en vroulike blomme, wat deur insekte bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik in diep sandsteen grond in valleie op hoogtes van 100 - 1 000 m.
In Engels staan dit as die Common Foetid Conebush bekend. Daar is ook 'n ander subspesie: Leucadendron brunioides subsp. flumenlupinum.
Internasionale Ruimtestasie
Die Internasionale Ruimtestasie dien as 'n mikrogravitasie- en ruimtenavorsings-laboratorium waarin bemannings eksperimente kan uitvoer in biologiese, menslike, fisika, astronomie, meteorologie en ander velde.
Geskiedenis
In 1982 het die Amerikaanse president Ronald Reagan voorgestel dat ’n internasionale ruimtestasie met die naam Freedom gebou word. Daar het egter niks van gekom nie en in die begin van die 1990's is die konsep en die naam gewysig. Rusland, wat besef het dat daar geen verdere toekoms in hul ruimtestasie, Mir, was nie, het besluit om aan die projek deel te neem en sy eie planne vir Mir 2 op die ys gesit.
Om ervaring op te doen met ruimtestasies (onder meer langdurige verblyf in die ruimte), het die VSA en Rusland ’n ooreenkoms aangegaan wat bekend was as Fase Een. Daarvoor is omvattend gebruik gemaak van die Mir-ruimtestasie. In September 1993 het Al Gore en Wiktor Tsjernomirdin die planne van Fase Twee aangekondig. Dit was die daadwerklike bou van die Internasionale Ruimtestasie.
Op 29 Januarie 1998 is die ooreenkoms vir die ruimtestasie deur 16 lande onderteken. Dit het die basis gevorm van die grootste internasionale wetenskaplike projek in die geskiedenis van ruimtevaart. Die deelnemende lande is (in alfabetiese volgorde):
Huidige status
Die IRS se wentelbaan is tussen 330 en 435 km van die aarde af. Dit beweeg teen 7 706,6 m/s (27 743,8 km/h) en voltooi 15,7 wentelings per dag. Dit sal moontlik tot in 2028 in werking wees, waarna dit uit sy wentelbaan gehaal sal word sodat dit in die see kan neerstort.
Waarneembaarheid
Vanweë die grootte van die Internasionale Ruimtestasie, veral van die sonpanele, is dit maklik met die blote oog sigbaar van die Aarde af. NASA het ’n lys met besonderhede wanneer die IRS van Suid-Afrika af sigbaar is.
Ontwikkelaar
'n Ontwikkelaar is 'n toestel waarmee elektrisiteit, gas of stoom voortgebring word. Bekende ontwikkelaars is byvoorbeeld die by termo - en hidroëlektriese kragsentrales waarmee 220 V ontwikkel word, asook stoomketels (of selfs gewone huishoudelike ketels) waarmee stoom voortgebring kan word.
Daar word voortdurend met veral elektriese ontwikkelaars geëksperimenteer met die oog daarop om die meganiese arbeid (waarby meganismes byvoorbeeld roteer) by konvensionele kragsentrales uit te skakel, asook om energie te probeer bespaar. 'n Opwindende ontwikkeling is die van magnetohidrodinamiese (MHD) ontwikkelaars, waarby beoog word om elektrisiteit sonder 'n meganiese ontwikkelaar en boonop deur middel van kernenergie te ontwikkel.
Gasontwikkelaar
'n Gasontwikkelaar word vir die vergassing van vaste brandstowwe soos steenkool, kooks en hout gebruik. Die gas wat so verkry word, word vir stadsverligting (ouer stede), huishoudelike gebruik of chemiese prosesse in fabrieke gebruik. Die ontwikkelaar bestaan uit ŉ geslote ruimte (kamer) waarin die brandstof is. Terwyl die brandstof brand, word lug of stoom daarby ingevoer en 'n vergassingsreaksie ontstaan. Die gas word afgevoer en deur 'n voorreiniger gestuur om growwe deeltjies daaruit te verwyder.
Vervolgens kom die gas in 'n verkoeler, en tydens verkoeling vind 'n groot temperatuursvermindering en gevolglik 'n groot volumevermindering plaas. Daarna word die gas deur 'n nareiniger gestuur, en ten slotte word dit met behulp van filters gesuiwer. Na gelang van die brandstof en die vergassingsmetode wat gebruik word, word gasse verkry soos watergas (bestaande uit waterstof en koolmonoksied), lig- of stadsgas (waterstof en metaan), luggas (stikstof en koolmonoksied) en houtgas. Die verbrandingswaarde van die gasse wissel van ongeveer 10 000 tot 20 kJ/kg.
Stoomontwikkelaar
'n Stoomontwikkelaar bestaan in beginsel uit ŉ ketel waarin water verhit word sodat stoom gevorm word. Die belangrikste oorweging by ketels is om die gunstigste moontlike kontak tussen vuur en water te probeer bewerkstellig. So is daar die vlampypketel, waarin 'n aantal pype waardeur warm verbrandingsgasse stroom, deur die water omring word.
Die teenoorgestelde hiervan is die waterpypketel, waarin die water deur 'n aantal pype stroom wat deur 'n vuur omring is. Die stoom wat voortgebring word, word byvoorbeeld gebruik vir die aandrywing van 'n stoomturbine van 'n kragsentrale, waarmee die elektriese ontwikkelaar (generator) uiteindelik aangedryf word.
Hoëspanningsontwikkelaar (uiters hoë spanning)
In fisika- en in sommige geneeskundige laboratoria word 'n geweldig hoë elektriese spanning dikwels benodig, en so ŉ spanning word met behulp van elektrostatiese ontwikkelaars verkry. 'n Elektrostatiese ontwikkelaar kan gewoonlik 'n hoe spanning maar slegs 'n lae stroom lewer.
ŉ Bekende voorbeeld hiervan is die spanning (tot 100 000 V) wat met ŉ klein Van de Graaff-ontwikkelaar ontwikkel word maar wat in ŉ statiese ontlading (deur 'n aarddraad daarmee te verbind) slegs vir 'n breukdeel van 'n sekonde 'n klein stroompie (soms bloot 'n kort vonkie) laat vloei. By die Van de Graaff-ontwikkelaar word 'n aaneenlopende band deur twee wiele aangedryf, terwyl die band teen borseltjies druk waarmee elektrone na 'n sekere punt gevoer word. Die spanning wat so ontwikkel word, is eweredig aan die hoeveelheid versamelde elektrone, en sommige Van de Graaff-ontwikkelaars kan spannings van tot 10 miljoen V lewer.
Gelykstroomontwikkelaar
Wanneer 'n geleier (byvoorbeeld ŉ draad) deur 'n magneetveld beweeg, ontstaan daar 'n spanning oor die punte van die geleier, en as die punte met meka.fr verbind word, sa! 'n stroom deur die geleier vloei. Hier word meganiese arbeid dus in elektriese arbeid omgesit. Om die proses glad te laat verloop, word die geleier byvoorbeeld om 'n anker (ysterkern) gewikkel wat tussen die pole van elektromagnete kan roteer.
Aangesien die elektromagnete ŉ veld veroorsaak wat noord-suid gerig is, beweeg die geleier om die anker dus om die beurt by die noord- en suidpole verby en ontwikkel 'n wisselende spanning. Die wisselende spanning word met behulp van roterende kontakte (kommutator) gelykgerig, waardeur 'n gelykspanning verkry word. As die ontwikkelaar dan aan 'n stroomkring gekoppel word, sal 'n gelykstroom daarin vloei. Gelykstroomontwikkelaars word byvoorbeeld in motors gebruik om batterye te laai (generator).
1906
Die jaar 1906 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 6de jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ontwikkelaar
Wisselstroomontwikkelaars
Wisselstroomontwikkelaars word in elektriese kragsentrales vir grootskaalse elektrisiteitsontwikkeling gebruik, hoewel kleiner weergawes dikwels vir ander doeleindes aangewend word. Bekende klein wisselstroomontwikkelaars is byvoorbeeld die draagbare 220-V-ontwikkelaars wat deur petrolenjins aangedryf en onder meer vir kampeerdoeleindes gebruik word. Die beginsel waarop wisselstroomontwikkelaars werk, is dieselfde as die van gelykstroomontwikkelaars, naamlik 'n geleier wat in 'n magneetveld beweeg.
Groter ontwikkelaars word deur middel van waterturbines by hidroëlektries e kragsentrales aangedryf en kan tot 500 MW lewer. Die grootste ontwikkelaars word egter aangedryf deur stoomturbines, waarvan die stoom uit stoomketels verkry word. Die stoomketels word verhit deur die verbranding van steenkool, olie of gas, of deur kernklowing by kernkragsentrales. Die eerste turbo-ontwikkelaar is in 1903 deur die General Electric-maatskappy gebou en kon 5 MW lewer. Daarna het ontwikkelaars steeds groter en kragtiger geword en teenswoordig kan dit tot 1000 MW per eenheid verskaf (elektriese kragsentrales het gewoonlik meer as een ontwikkelaareenheid).
MHD ontwikkelaar
By magnetohidrodinamiese ontwikkelaars is die oogmerk om die aantal stadiums van energieoordrag wat by die konvensionele ontwikkelaars nodig is, te verminder. By laasgenoemde ontwikkelaars word warmte-energie eers in meganiese en dan in elektriese energie omgesit. 'n MHD ontwikkelaar bestaan uit 'n ruimte waarin 'n geleidende gas (plasma) of 'n vloeibare metaal tussen 2 magneetpole deur gelei word. Weerskante van die magnete word elektrodes aangebring, waarin 'n spanning dan geïnduseer word.
UTC+11:30
UTC+11:30 is die tydsone vir:
Ontwikkelaar
Termioniese ontwikkelaar
Die termioniese ontwikkelaar is nog ŉ ontwikkelaar waarin bewegende onderdele weggedoen kan word. Dit werk op die beginsel van die termokoppel, 'n toestel waarby 2 drade van verskillende metale om mekaar gedraai en verhit word. Wanneer die drade warm word, vind 'n elektronuitruiling tussen hulle plaas, en wanneer dit aan 'n stroomkring verbind word, laat dit 'n stroom daarin vloei. Die termioniese ontwikkelaar bestaan uit 2 metaalplate.
UTC+11:30
Eksterne skakels
Huso horario
Hal Williams
Hal Williams (gebore 14 Desember 1938) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Guess Who (2005) en Flight (2012), en in die televisiereekse Sanford and Son (1972) en 227 (1985).
Radar
'n Radar is 'n elektroniese installasie wat gebruik word om voorwerpe in die omgewing - in die lug, op land, of onder water te soek. Voorbeelde van voorwerpe waarna gesoek kan word sluit in: vliegtuige, vuurpyle, skepe of motorvoertuie. Ander gebruike sluit in navigasie (soos die land van vliegtuie), die opspoor van weerstoestande, vang van spoedvrate, ens.
Komponente
Die basiese komponente van 'n radar sluit in:
Hierdeur kan die radar bepaal waar die voorwerp is, hoe ver dit is, en die beweging daarvan moniteer.
Geskiedenis
Die woord RADAR is in 1942 geskep as 'n akroniem vir Radio Detection and Ranging. Die akroniem vervang die Britse afkorting RDF (Engels vir radio direction finding). Meeste mense dink deesdae aan "radar" as 'n gewone woord sonder om te besef dat dit 'n akroniem is.
Radarbereik
Radarbereik, dit wil sê die afstand waaroor 'n voorwerp opgespoor kan word, word deur verskillende faktore beïnvloed. Een van die faktore is die pulsherhalingsfrekwensie. Die pouse tussen 2 opeenvolgende golfpulse moet minstens so lank wees as die tyd wat 'n golf neem om weerkaats te word. Die pouse bepaal die aantal pulse wat per sekonde uitgestuur kan word en dit word die pulsherhalingsfrekwensie genoem.
As die frekwensie byvoorbeeld te hoog is, sal seine wat van ver af weerkaats word, gedurende die volgende pouse ontvang word en die afstandsmeting beïnvloed. Nog 'n faktor is die vermoë van die sender wat in watt (W) uitgedruk word. 'n Sender met 'n vermoë van 1 000W (1 kW) het 'n reikafstand van etlike honderde kilometer. Die reikafstand word ook deur die antennewins van die sendantenne bepaal, met ander woorde die verhouding tussen die energie wat die antenne ontvang en die energie wat dit uitstraal. Hierby speel die antennewins van die ontvangsantenne ook 'n rol.
Verder word die reikafstand bepaal deur die golflengte van die uitgesende golwe. Lang golwe trek verder as kort golwe oor die aardoppervlak terwyl kort golwe verder in die ruimte inbeweeg. 'n Ander faktor is die effektiewe weerkaatsende oppervlakte van ŉ voorwerp. Dit is 'n komplekse grootheid wat nie maklik bereken kan word nie en word gewoonlik in persentasie uitgedruk.
AI die faktore dra daartoe by dat 'n sterk uitgesende sein as 'n baie swak sein ontvang kan word en die verliese wat plaasvind, word gewoonlik sover moontlik bereken en in persentasie uitgedruk. Die minimum waarneembare sein is die sein wat sonder versterking groter as die ruising (steurings) is waaraan die ontvangsantenne onderwerp word. Ruising is byvoorbeeld afkomstig van uitwendige bronne (atmosferiese en kosmiese ruising) of van inwendige bronne (termiese ruising in die elektriese stroomkringe).
Ontwikkeling
Reeds in 1886 het Heinrich Hertz aangetoon dat radio golwe deur metaalvoorwerpe weerkaats word. In 1903 het Christiaan Hülsmeyer (1881 - 1957) met die verskynsel geëksperimenteer en daarin geslaag om hindernisse daarmee op te spoor. Guglielmo Marconi het die gedagte in 1922 verder gevoer en voorgestel dat dit gebruik word vir die opsporing van skepe wat op see in die mis soek geraak het.
Onder leiding van sir Robert Watson-Watt is in 1932 in Engeland met radarontwikkeling begin en die ontwikkeling het so vinnig gevorder dat ŉ vliegtuig met die Britse eerste minister, Neville Chamberlain, aan boord in 1938 deur 'n netwerk van radarstasies gevolg kon word. Frankryk en Duitsland het hiermee nie agterweë gebly nie en ewe doeltreffende stelsels gebou. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Randell en Boot ŉ belangrike uitvinding gedoen en die magnetron gebou waarmee 'n baie hoë golffrekwensie ontwikkel kon word (3 000 MHz).
Die magnetron het 'n vermoë van 1 kW gehad, wat in daardie tyd nie met die beskikbare buise behaal kon word nie,
Radarstelsels en gebruike
Van al die radarstelsels word pulsradar die meeste gebruik en daarmee kan afstand en rigting noukeurig bepaal word. In vliegtuie word pulsradar gebruik om hoogte te meet (hoogteradar) en in die landmeettegniek word 'n aangepaste puis radar, die tellurometer, vir afstandsmeting gebruik. Pulsradar kan ook vir die meting van snelheid gebruik word deur van die dopplereffek gebruik te maak.
Dopplerradar word met pulsradar gekombineer en pulsdopplerradar word byvoorbeeld vir vliegtuignavigasie gebruik (navigasieradar), Vir noukeurige snelheidsmeting word 'n ononderbroke golf deur die radartoestel uitgesend (gelykgolfradar). Deur die modulering van die gelykgolfradarfrekwensie kan benewens snelheid ook rigting en afstand bepaal word. Dit word byvoorbeeld deur laagvliegende vliegtuie gebruik om doelwitte op te spoor wat naby mekaar geleë is.
Hierdie stelsel het egter nie 'n groot reikafstand nie. Oor die algemeen word pulsradar dus vir noukeurige afstandbepaling en gelykgolfradar vir noukeurige snelheidsbepaling gebruik. Om voorwerpe of doelwitte op te spoor, word radar met 'n rond- draaiende antenne gebruik (soekradar), en wanneer dit dan opgespoor is, word 'n ander antenne daarop gerig om dit te volg (volgradar). Volgradar word byvoorbeeld gebruik om satelliete en weerbalonne te volg. 'n Kombinasie van soek- en volg radar (opspoor-en-volg radar) word gebruik vir die opspoor en volg van voorwerpe wat nie te vinnig beweeg nie. Hierdie diskontinue radar is geskik vir die volg van doelwitte terwyl die res van die omgewing steeds deursoek word.
Radarontduiking
Radar kan ontduik word deur laag (onder die sogenaamde radarhorison) te vlieg. Die navigator in so 'n vliegtuig moet egter goed bekend wees met die omgewing om botsings met heuwels, torings, ensovoorts, te vermy. Die weerkaatsingsvermoë van ŉ metaalvoorwerp kan ook verminder word deur die afskerming van die metaal met materiale wat radargolwe absorbeer (keramiek of ferriet). Die vorm van 'n voorwerp kan ook so verander word dat die effektiewe weerkaatsende oppervlakte daarvan minimaal is.
Radaropsporing word ook bemoeilik deur die uitsend van steuringseine. Een metode is om metaalstrokies wat dieselfde lengte as die radargolflengte het, oor ŉ gebied uit te strooi. Dit sal sterk eggogebiede soos die van wolke skep waardeur die eggo van ŉ naderende vliegtuig heeltemal verberg word. Dit is 'n passiewe vorm van beskerming. By aktiewe beskerming word seine spesiaal opgewek om radarseine te versteur. Een metode is om ruising met behulp van 'n sender te ontwikkel waardeur die minimum waarneembare seinfaktor baie hoër word.
Die senders word so ontwerp dat dit deurlopend seine met verskillende frekwensies uitsend. In plaas van ruising kan vals seine ook uitgesend word. Die seine word in die pouses van die pulsherhalingsfrekwensie van die radarseine uitgestuur sodat dit voorkom asof die voorwerp verder of groter is as wat vermoed word. Radaringenieurs hou hulle gedurig op die hoogte van al die metodes van radarontwyking sodat teenmaatreëls getref kan word.
Olivia Colman
Sarah Caroline Olivia Colman (gebore 30 Januarie 1974) is ’n Britse aktrise wat al ’n Oscar, vier Baftas, vier British Independent Film Awards en twee Golden Globes gewen het.
Colman het eerste in televisie naam gemaak. Haar deurbraak was as Sophie Chapman in die Channel 4-komediereeks Peep Show (2003-2015). Sy het Baftas gekry vir haar toneelspel in die reekse Twenty Twelve, Accused en die misdaadreeks Broadchurch, en ’n Golden Globe-prys en Emmy-benoeming vir die rillerminireeks The Night Manager.
Wat rolprente betref, het Colman onder meer uitgeblink in die drama Tyrannosaur (2011). Haar ander groot fliekrolle sluit in Hot Fuzz (2007), The Iron Lady (2011), Hyde Park on Hudson (2012), Locke (2013), The Thirteenth Tale (2013) en The Lobster (2015). Vir haar uitbeelding van koningin Anna van Groot-Brittanje in The Favourite (2018) het sy ’n Bafta, Golden Globe en Oscar gewen.
Vroeë lewe
Colman was gebore in Norwich, Norfolk, die dogter van (Leakey), 'n verpleegster, en Keith Colman, 'n landmeter.
Vlag van Panama
Die nasionale vlag van Panama is op 28 Maart 1903 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon vier kwadrante met die skildhoek in wit met ’n vyfpuntige blou ster daarin. Daaronder is ’n blou reghoek (so groot soos die skildhoek). Onder aan die wapperkant is ’n wit reghoek (so groot soos die skildhoek) met ’n vyfpuntige rooi ster en daarbo is ’n rooi reghoek (so groot soos die skildhoek).
Simboliek
Die kleure van die Panamese vlag is waarskynlik gebaseer op die kleure van die belangrikste partye ten tyde van onafhanklikheidwording. Blou was die kleur van die konserwatiewes en rooi die kleur van die liberales.
’n Ander verklaring stel dit dat die blou vir suiwerheid en eerlikheid staan en die rooi vir die gesag van die wet. Die wit stel vrede voor. Die vlag toon ook ’n mate van ooreenkoms met die Amerikaanse vlag. Dit is omdat Amerika hulp aan Panama verleen het in die stryd om onafhanklikheid.
Mary Ann Severne
Mary Ann Severne is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Homicide (1964), Moonbase 3 (1973), Cop Shop (1977), en Patrol Boat (1979).
Montenegryne
Die Montenegryne (Montenegryns: Црногорци / Crnogorci, [tsr̩nǒɡoːrtsi] of [tsr̩noɡǒːrtsi]) is 'n Slawiese nasie en etniese groep inheems aan Montenegro en aangrensende lande van die Balkanskiereiland, wat Montenegryns, 'n Suid-Slawiese taal, as moedertaal praat. Hulle vorm die titulêre nasie van Montenegro en maak volgens die laaste sensus van 2011 omtrent 45% van dié land se bevolking uit.
Swartvin-drievin
Die Swartvin-drievin (Helcogramma fuscopinna) is 'n vis wat in die Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika voorkom vanaf Kenia tot by die Oos-Kaap. In Engels staan die vis bekend as Blackfin triplefin.
Montenegryne
Wêreldwyd leef daar sowat 500 000 Montenegryne, waarvan 278 865 in Montenegro. Daarbenewens vorm Montenegryne belangrike minderhede in Serwië, Bosnië en Herzegowina, Kroasië, Noord-Masedonië, Slowenië en Albanië. Naas Montenegryne vorm Serwiërs die grootste etniese minderheid in Montenegro met 178 110 (28,7%).
Swartvin-drievin
Habitat
Die vis kom voor in water van 5 – 30 m by koraal- en rots riwwe.
Montenegryne
Montenegryne word soms as 'n subgroep van die Serwiërs en soms as 'n eie etniese groep langs ander Suid-Slawiese volke soos Bosniake, Bulgare, Kroate, Masedoniërs, Serwiërs en Slowene beskou. Hierdie definise hang af van die klassifikasie van hul moedertaal as 'n Serwiese dialek of as 'n selfstandige taal.
Lemoenduif
Die lemoenduif of rooiborsduif (Streptopelia senegalensis, lengte: 22–24 cm) is 'n duif inheems aan Suid-Afrika. Hy is nie bang vir mense nie en word dikwels op stadsypaadjies, tuinpaadjies en in tuine aangetref. Sy Engelse naam Laughing dove, kom van sy sagte borrelende roepnoot wat soos iemand wat lag, klink. Lemoenduiwe is algemeen regdeur Suider-Afrika en is dikwels in groot getalle in stadsparke en op oop gebiede bymekaar. Soos die Tortelduif bestaan sy vertoonvlug uit 'n byna vertikale opvlieg in die lug, en dan 'n afsweef met uitgestrekte vlerke en stert.
Voorkoms
Die lemoenduif is een van die kleiner spesies in Suid-Afrika en kan uitgeken word aan sy gespikkelde kraag wat rondom die sykante van die nek en om die bors loop. Ander soortgelyke spesies het 'n swart kraag agter die nek, maar dié ontbreek by die lemoenduif. As die mannetjie wil hofmaak, styg hy steil in die lug op en daal dan stadig met die vlerke uitgestrek en die stert oopgesprei om die opsigtelike wit kante te vertoon.
Algemeen
Soortgelyke spesies: Tortelduif, Europese tortelduif.
Roep: Algemene roep is 'n onderskeidende stygende en dalende ‘ooo-koook-koook-kooo’.
Dieet: Hoofsaaklik saad en graan, maar ook insekte en slakke.
Broeigewoontes
Nes: Lendelam stokkiesnes wat maklik uitmekaar val in erge winde of storms.
Seisoen: Enige maand van die jaar maar veral die droë seisoen.
Getal eiers: 2.
Broeitydperk: 12-16 dae.
Kuikenstaduim: Sowat 15 dae.
In die tuin
Habitat: Soek meestal in oop gebiede soos grasperke kos, dikwels in die geselskap van Tortelduiwe en Grootringduiwe. Lemoenduiwe word gewoonlik die slagoffer van die huiskat, wie se eienaars hulle juis lok om die risiko van ander tuinvoëls wat dalk gevang kan word, te verminder.