cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
C.M. van den Heever
Sketse en essays
Die Afrikaanse gedagte protesteer teen die selfingenomenheid van die predikasies wat so uitbundig toegejuig word op die nasionale feesdae. Nadruk word veral daarop gelê dat waaragtige kultuur ’n vyand is van alle luidrugtigheid en van alle uiterlikheid. Dit wortel in die innerlike en is ’n geestelike besitting waarmee ’n mens nie te koop loop nie. Voordat daar dus sprake kan wees van ’n lewenskragtige Afrikaanse kultuur, moet daar by elke Afrikaner self-kultuur gevind word. Op openhartige wyse word die volksgebreke bespreek, al is hy optimisties oor die toekoms. Hierdie bundel bevat ook essays oor die ontwikkeling in die Afrikaanse letterkunde en oorsigte oor die werk van Nederlandse skrywers soos Stijn Streuvels, Guido Gezelle en Karel van de Woestijne. Hy publiseer ook essays in Die stryd om ewewig, waarin hy veral die Afrikaner se strewe na ’n selfstandige kultuur verwoord en die impak van propaganda ontleed, en Delwer en sif, waarin hy dit veral het oor die skryfkuns en letterkundige aangeleenthede. In laasgenoemde bundel staan die huldeblyk aan Jan Celliers uit. Mens en woord versamel ’n wyd uiteenlopende reeks letterkundige sketse en essays oor Afrikaanse en ander kunstenaars en diverse ander onderwerpe wat voorheen reeds in verskillende publikasies in die Afrikaanse pers verskyn het. Mens en woord kom in 1950 sterk in aanmerking vir die toekenning van die Hertzogprys vir kritiese prosa en essay, maar daar word eindelik in hierdie jaar nie ’n toekenning gemaak nie. Elize Botha neem die opstel Oupa uit hierdie bundel op in haar versamelbundel oor Afrikaanse essayiste, veral op grond van die beskrywing van jeuginvloede op hom, terwyl dit ook onthullend is van baie van die kwaliteite wat ons in sy skryfwerk teenkom. Swaard van die oomblik is ’n keuse uit al hierdie sketse en essays, grondig verwerk en met die byvoeging van twee nuwe stukke. Dit is veral die herinnering aan ’n gelukkige plaasjeug wat bekoor. ’n Skets van hom word opgeneem in Ons reis om die wêreld, ’n versamelbundel met reissketse saamgestel deur Jac J. Rousseau (skuilnaam van P.J. Nienaber).
Nie-fiksie
Sy belangstelling in die Nederlandse letterkunde en die bande met die Dietse tale blyk uit talle artikels en versamelings uit die werk van skrywers soos Hooft, Vondel en Gezelle. Hy skryf ook inleidings en aantekeninge oor Nederlandse werke soos P.T. Helvetius van den Bergh se De neven en J.A. Simons-Mees se Geloof: drama uit die Hugenotetyd. Saam met Abel Coetzee skryf hy Oorsig van die Nederlandse letterkunde. Saam met T.J. Haarhoff skryf hy The achievement of Afrikaans. Sy proefskrif oor Die digter Totius: Sy betekenis vir die Afrikaanse letterkunde word gepubliseer. Hierin sien hy Totius veral as draer en openbaarder van die Calvinistiese lewensgedagte, terwyl die proefskrif ook in detail Totius se digkuns ondersoek. Sy boekresensies verskyn in verskeie publikasies, waaronder Die Volksblad en Die Nuwe Brandwag. In sy ontleding van jonger werke, in besonder die vernaamste digbundels, openbaar Van den Heever ’n fyn-ontwikkelde kritiese vermoë.
Naas sy skeppende en kritiese aktiwiteite is hy ook werksaam op die algemene historiese terrein met sy omvattende biografie oor Generaal J.B.M. Hertzog (1943; ook in Engels) en met sy redigering (saam met P. de V. Pienaar) van die driedelige Kultuurgeskiedenis van die Afrikaner (1945–1950). Hy stel die versamelbundel My jeugland (1952) saam, waarin hy heelparty skrywers aanmoedig om oor hulle geboortestreek te skryf. Verder is hy aktiewe letterkundige kritikus wat gereeld resensies en artikels plaas in vakkundige tydskrifte en koerante, insluitende Helikon, Die Voorligter, Die Vaderland, Die Huisgenoot, Jaarboek van die Afrikaanse Skrywerskring, Die Brandwag, Die Volksblad, Die Taalgenoot, Tydskrif vir Letterkunde, Ons Eie Boek, Standpunte en Lantern. Sy dagboek, wat na sy dood in besit is van sy dogter, mev. Salome Herbst, bestaan slegs in manuskripvorm.
Eerbewyse
In Augustus 1950 hou die Afrikaanse Skrywerskring ’n huldigingsplegtigheid vir Van den Heever. Grey Kollege ken in 1953 ’n eremedalje as oudleerling tydens die skool se jaarlikse prysuitdeling aan hom toe. Agt maande na sy dood reël die Afrikaanse Skrywerskring ’n huldigingsprogram op sy verjaardag op 27 Februarie 1958 en word ’n bronsplaat as huldeblyk op sy graf onthul. Ook postuum onthul die burgemeester van Johannesburg, Pieter Roos, in 1964 ’n gedenkplaat tot sy eer by sy eertydse woning, Maupertius in Westcliffe. Die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum en Navorsingsentrum (NALN) hou in 2002, honderd jaar na sy geboorte, ’n huldigingsjaar wat ’n kranslegging op die terrein van die destydse Norvalspont konsentrasiekamp ingesluit het. ’n Bustoer op sy Vrystaatse spore word ook gehou en tydens die Volksblad-kunstefees is daar ’n aanbieding van sy werk. Die April 2003 uitgawe van Literator bevat ’n omvattende oorsig oor sy werk.
Van sy werk word in Duits, Engels en Nederlands vertaal. Sy werk dien ook as inspirasie vir verskeie meesters- en doktorsgrade, insluitende Realisme en romantiek in die prosawerk van C.M. van den Heever; ’n kritiese stylondersoek, waarmee Lucia Minnaar aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys promoveer.
C. M. van den Heever publiseer 'n omvangryke oeuvre, waaronder romans, gedigte, essays, asook 'n uitmuntende biografie oor generaal J.B.M. Hertzog. Sy bekendste romans is Somer en Laat vrugte; vir laasgenoemde ontvang hy die Hertzogprys vir prosa in 1942.
David Cross
David Cross is 'n Oscar-bekroonde Amerikaanse komediant en akteur. Hy was veral bekend vir sy rol in Mr. Show with Bob and David (1995-1998), Arrested Development (2003-2006), Alvin and the Chipmunks (2007), Alvin and the Chipmunks: The Squeakquel (2009), en Alvin and the Chipmunks: Chipwrecked (2011).
Moordenaarskaroo
Die Moordenaarskaroo is 'n streek op die grens van die Wes- en Noord-Kaap in Suid-Afrika. Dit vorm deel van die Groot-Karoo en strek van Laingsburg tot by Sutherland. Aan die noordekant van die Moordenaarskaroo is die Komsberg.
Periode
'n Periode kan verwys na een van die volgende:
Rûens
Die Rûens is 'n streek in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Dit is die heuwelagtige gebied rondom Caledon.
Noordelike stompkoppie
Die noordelike stompkoppie (Petrocephalus catostoma) is 'n varswatervis wat in die Okavango-, Kunene- en Zambeziriviere en die Saverivier voorkom. Buite Suider-Afrika kom hulle in die Kongorivier-stelsel en die Malawi-, Tanganjika- en Victoriamere voor. In Engels staan die vis bekend as die Northern Churchill.
Voorkoms
Die vis se lyf is ovaalvormig en die dorsale vin is kleiner as die anale vin terwyl die stertvin gevurk is met ronde punte. Die kop is rond en die bek is klein. Die vis se kleur wissel van silwer tot donkerbruin met die onderkant wat ligter is. Die vis word tot 130 mm lank.
Habitat
Die vis leef in skole saam in die stiller gedeeltes van riviere en vloedvlaktes en vreet inseklarwes en ander klein ongewerweldes. Hulle broei gedurende die reënseisoen en beweeg vermoedelik stroomop om te broei. Beide geslagte is territoriaal van aard. Die vis word deur bestaansvissers gevang.
Louan Gideon
Louan Gideon (12 November 1955 – 3 Februarie 2014) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Suburban Commando (1991) en Treehouse Hostage (1999), en in die televisiereekse The Secret World of Alex Mack (1994) en Titus (2000).
Santa Monica, Kalifornië
Little Britain
In Kalifornië word na Santa Monica soms verwys as Little Britain weens die betreklik groot Britse gemeenskap van tydelik tussen 4 000 en 5 000 siele wat hulle hier sedert die vroeë 1960's gevestig het. Intussen het die gemeenskap weens hoë eiendomspryse en strenger immigrasievereistes gekrimp tot 807 burgers (soos in 2011). Die enigste weekblad in die Verenigde State met Britse immigrante as teikengroep, The British Weekly, word eweneens hier gepubliseer.
Vroeë Britse inwoners het bekende literêre persoonlikhede soos Christopher Isherwood en W. H. Auden ingesluit. Isherwood, wat hom in Kalifornië kom vestig het nadat hy in die tyd van die Republiek van Weimar enkele jare saam met sy lewensmaat W. H. Auden in Berlyn deurgebring het, is in 1986 in sy huis in Santa Monica aan kanker oorlede. Vandag is dit hoofsaaklik bekendes uit die vermaaklikheidsbedryf wat hulle hier kom vestig om sukses op die Amerikaanse mark te behaal.
Lughawe
Die Stad Santa Monica is die eienaar van die oudste lughawe in Los Angeles County wat steeds in bedryf en sowat tien kilometer noord van Los Angeles se internasionale lughawe (LAX) geleë is. Die Federale Lugvaartadministrasie FAA het die lughawe in sy Nasionale Plan vir Geïntegreerde Lughawestelsels vir die tydperk tussen 2009 en 2013 as 'n sogenaamde reliever airport gekategoriseer - 'n lughawe dus waarna vliegtuie kan uitwyk as groter lughawens in die omgewing hul kapasiteitsgrense bereik.
Radiostasies
KCRW, een van twee radiostasies in die Groter Los Angeles-gebied met volle lidmaatskap in NPR, die VSA se openbare radionetwerk, saai sy programme vanuit die kampus van Santa Monica-kollege op 89,9 MHz FM uit.
Willem Botha
Willem Botha is 'n Afrikaanse sanger en akteur. Botha is in 2004 as 'n wenner van die Plusster-talentkompetisie wat deur Die Burger aangebied word aangewys. In 2007 neem hy deel aan kykNET se Idols-reeks en word as naaswenner bekroon waartydens hy 'n platekontrak met Sony-musiek losslaan. Sy debuutalbum, Kô Ma Hier, is in 2007 uitgereik. In 2009 ontvang hy 'n Euro Ster-toekenning vir sy liedjie Dis alles 'n Miracle in die kategorie vir beste oorspronklike Afrikaanse liedjie.
Botha studeer tans drama aan die Universiteit van Stellenbosch.
290
Die jaar 290 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 90ste jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Gloria
400px|regs
Die Gloria is die naam van die tweede gesang van die liturgie van die Katolieke Mis. In Latyn word dit ook die "Hymnus Angelicus" (Lied van die Engele) genoem. Die volledige teks in Latyn is soos volg:
Gloria in Excelsis
Gloria in excelsis Deo
et in terra pax hominibus bonae voluntatis.
Laudamus Te. Benedicimus Te.
Adoramus Te. Glorificamus Te.
Gratias agimus Tibi propter magnam gloriam tuam.
Domine Deus Rex caelestis, Deus Pater omnipotens.
Domine Deus Agnus Dei, Filius Patris.
Qui tollis peccata mundi, suscipe deprecationem nostram.
Quoniam Tu solus Sanctus. Tu solus Dominus.
Tu solus altissimus, Iesu Christe.
Cum Sancto Spiritu in gloria Dei Patris.
Amen.
Die gesang word gewoonlik gevolg deur die akklamasie ("Die klein Gloria")
Acclamationem Dei ad Vesperas
Gloria Patri et Filio,
et Spiritui Sancto.
et in saecula saeculorum.
Vry vertaling in Afrikaans:
Ere aan God in die hoogste
Vrede op aarde, in die mense 'n welbehae. (Lied 367, Dirk Rousseau)
Ons loof U. Ons prys en aanbid U.
Ons verheerlik U en dank U
Vir u groot heerlikheid.
Here God, hemelse Koning, God almagtige Vader;
Here, eniggebore Seun, Jesus Christus,
Here God, Lam van God, Seun van die Vader;
U wat die sondes van die wêreld wegneem, ontferm U oor ons;
U wat sit aan die regterhand van die Vader, ontferm U oor ons;
Want U alleen is die Heilige.
U alleen is Heer.
U alleen die allerhoogste: Jesus Christus.
Met die Heilige Gees in die heerlikheid van God die Vader.
Akklamasie (Lied 180; Elsabe Kloppers)
Eer aan die Vader en die Seun
en die Heilige Gees,
en van ewigheid tot ewigheid. Amen.
Die eerste gedeelte bestaan uit die Latynse vertaling van die loflied wat die engele volgens die evangelie van Lukas (Lukas 2 : 14) gesing het (1933 vertaling)
Volgens die Liber Pontificalis het Pous Telesforus die Gloria in die Mis ingevoer. Aanvanklik is die Gloria slegs tydens Kersfees gesing, maar deesdae is dit 'n vaste gedeelte van elke Mis. Een van die bekendste toonsettings van die Gloria is die van die Italiaanse komponis Antonio Vivaldi.
Toni Trucks
Toni Trucks (gebore 30 September 1980) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2 (2012) en in die televisiereekse Grimm (2011), NCIS: New Orleans (2014), en Lethal Weapon (2016).
Eend
Eend is die algemene naam vir talle spesies watervoëls in die Anatidae-familie. Eende is gewoonlik watervoëls, meestal kleiner en het' n korter nek as swane en ganse, wat lede van dieselfde familie is. Hulle word in beide vars- en seewater aangetref.
Sommige eende verloor al hulle slagvere tegelyk. Dan kan hulle nie vlieg alvorens die nuwes uitgroei nie.
Verdeel onder verskeie subfamilies, verteenwoordig hulle nie 'n monofiletiese groep nie ('n groep van alle afstammelinge van 'n enkele algemene voorvaderspesie), aangesien swane en ganse nie as eende beskou word nie.
Eende word soms verwar met verskeie soorte onverwante watervoëls met soortgelyke vorms.
Etimologie
Die woord eend kom van die Ou Engelse dūce 'duiker', 'n afgeleide van die werkwoord dūcan 'laag afbuig, of duik', as gevolg van die manier waarop baie spesies in die eendgroep na kos soek.
Hierdie woord het die Ou Engelse woord ened/ænid vervang, moontlik om verwarring met ander woorde te voorkom. Ander Germaanse tale het steeds soortgelyke woorde vir eend; byvoorbeeld die Nederlandse eend, Duitse ente en Noorse en. Die woord ened/ænid is van Proto-Indo-Europees geërf. Vergelyk dit met die Vulgêrlatynse anas, Litause ántis, Antieke Griekse νῆσσα/νῆττα ( nēssa/nētta), en Sanskritse ātí 'watervoël', onder andere.
'n Eendjie is 'n jong eend met donserige vere; in die voedselhandel word 'n jong mak eend wat pas volwasse grootte bereik het ook as 'n eendjie gemerk.
'n Mannetjie word 'n drake genoem en die wyfie word 'n eend, of in voëlkunde 'n hen genoem.
Taksonomie
Alle eende behoort tot die biologiese orde Anseriformes, 'n groep wat die eende, ganse en swane bevat. Almal behoort aan die biologiese familie Anatidae. Binne die familie word eende in 'n verskeidenheid subfamilies en 'stamme' verdeel. Die aantal en samestelling van hierdie subfamilies en stamme is die oorsaak van aansienlike onenigheid onder taksonome. Sommige baseer hul besluite op morfologiese kenmerke, ander op gedeelde gedrag of genetiese studies. Die aantal voorgestelde subfamilies wat eende bevat wissel van twee tot vyf. Die beduidende vlak van verbastering wat onder wilde eende voorkom, bemoeilik pogings om die verhoudings tussen verskeie spesies te bepaal.
In die meeste moderne klassifikasies behoort die sogenaamde 'ware eende' aan die subfamilie Anatinae, wat verder in 'n wisselende aantal stamme verdeel is. Die grootste hiervan, die Anatini, bevat die 'dabbling' of 'rivier' eende – vernoem na hul metode om hoofsaaklik op die oppervlak van vars water te voed. Die 'duikende eende', genoem na hul primêre voedingsmetode, vorm die stam Aythyini. Die 'see-eende' van die stam Mergini is duik-eende wat op visse en skulpvis spesialiseer en 'n meerderheid van hul lewens in soutwater deurbring. Die stam Oxyurini bevat die 'stywe sterte', duik-eende wat opvallend is vir hul klein grootte en stywe, regop sterte.
Die sproeteend van Australië is óf die enigste lid van die stam Stictonettini in die subfamilie Anserinae, óf in sy eie familie, die Stictonettinae. Die sheldeende vorm die stam Tadornini in die familie Anserinae in sommige klassifikasies, en hul eie subfamilie, Tadorninae, in ander, terwyl die stoomboot-eende óf in die familie Anserinae in die stam Tachyerini geplaas word óf saam met die sheldeende in die stam Tadorini geplaas word. Die sittende eende vorm in die stam Cairinini in die subfamilie Anserinae in sommige klassifikasies, terwyl daardie stam in ander klassifikasies uitgeskakel word en sy lede aan die stam Anatini toegewys word.
Die stroom-eend word oor die algemeen ingesluit in die subfamilie Anserinae in die monotipiese stam Merganettini, maar word soms by die stam Tadornini ingesluit. Die pienkoor-eendword soms ingesluit as 'n ware eend óf in die stam Anatini óf die stam Malacorhynchini, en ander kere is ingesluit by die sheldeende in die stam Tadornini.
Morfologie
Die afgeskubte bene is sterk en goed ontwikkel, en sit gewoonlik ver terug op die liggaam, meer so in die waterspesies. Die vlerke is gewoonlik sterk en oor die algemeen kort en spits; die vlug van eende vereis vinnige aaneenlopende hale, wat sterk vlerkspiere vereis. Baie eendespesies vlieg tydelik nie terwyl hulle vervel; hulle soek 'n beskermde habitat met goeie voedselvoorrade gedurende hierdie tydperk. Hierdie vervelling gaan tipies migrasie vooraf.
Die drake van noordelike spesies het dikwels' n buitensporige verekleed, maar dit word in die somer vervel om 'n meer vroulike voorkoms te gee.
Suidelik inwonende spesies toon tipies minder seksuele dimorfisme, hoewel daar uitsonderings is soos die paradys-shelduck van Nieu-Seeland, wat beide opvallend seksueel dimorf is en waar die wyfie se verekleed meer helder is as dié van die mannetjie. Die verekleed van jong voëls lyk oor die algemeen soos dié van die wyfie. Vroulike eende het ontwikkel om 'n kurktrekkervormige vagina te hê om verkragting te voorkom.
Verspreiding en habitat
Eende het 'n kosmopolitiese verspreiding en word op elke vasteland behalwe Antarktika aangetref. Verskeie spesies kry dit reg om op subantarktiese eilande te leef, insluitend Suid-Georgië en die Auckland-eilande. Eende het 'n aantal geïsoleerde oseaniese eilande bereik, insluitend die Hawaii-eilande, Mikronesië en die Galápagos-eilande, waar hulle dikwels rondlopers en minder gereeld inwoners is. 'n Handvol is endemies aan sulke verafgeleë eilande.
Sommige eendspesies, hoofsaaklik dié wat in die gematigde en Arktiese Noordelike Halfrond broei, is trekvoëls, dié in die trope is oor die algemeen nie. Sommige eende, veral in Australië waar reënval wisselvallig is, is nomadies en soek die tydelike mere en poele op wat na plaaslike swaar reën vorm.
Media24
Media24 is een van die toonaangewende publikasiegroepe in Afrika. Die groep het belange in koerante, tydskrifte, internet besighede, uitgewerye, private onderwys, drukperse en verspreidingsmaatskappye. Baie van dié publikasies en besighede is bekroonde leiers op hul onderskeie terreine. Media24 het ook talle internasionale en plaaslike sustermaatskappye in die mediabedryf deur sy beheermaatskappy, Naspers.
Epy Drost
Eimert Drost (Amersfoort, 21 September 1945 – Rotterdam, 27 Mei 1995) was 'n Nederlandse sokkerspeler. Hy het vir FC Wageningen, SC Heracles, FC Twente en DS '79 gespeel. Hy het ook nege keer vir die Nederlandse nasionale sokkerspan uitgedraf.
James Kennedy
James Carleton Kennedy (gebore op 2 September 1963 in Orange City, Iowa) is 'n Amerikaanse geskiedkundige.
Media24
Geskiedenis
In Augustus 2000 het Media24 (die voormalige Nasmedia) vanaf Naspers afgestig en 'n onafhanklike maatskappy geword. As gevolg van die herstrukturering het Naspers al sy gedruktemedia-belange onder een sambreel geplaas met ’n onafhanklike uitvoerende hoof en sy eie visie, bedryfstrategie en direksie.
Epy Drost
Epy Drost is die gewildste speler nog by FC Twente omdat hy die kaptein van die span was tydens 'n suksesvolle era (1966-1980).
Media24
Geskiedenis
In April 2005 het die Media24-struktuur 'n verdere verandering ondergaan toe twee ander Naspers-afdelings as twee onafhanklike besigheidseenhede geïnkorporeer is: Via Afrika, wat verskeie besighede in die boekbedryf het, en Educor, die voorste verskaffer van private onderrig in Suid-Afrika.
Epy Drost
Op 27 Mei 1995 kry hy 'n hartaanval tydens 'n wedstryd van ou spelers van die nasionale span teen die amateurspan Transvalia. Hy sterf 'n paar ure later in die hospitaal in Rotterdam.
James Kennedy
Lewensloop
Sy vader was 'n Amerikaner en sy moeder 'n Nederlander. Hy het opgegroei in sy geboortestad. Baie inwoners van Orange City is van Nederlandse herkoms.
Andrew Garfield
Andrew Garfield (gebore te Los Angeles, Kalifornië, op 20 Augustus 1983) is 'n Amerikaanse akteur.
James Kennedy
Lewensloop
Kennedy het buitelandse betrekkinge gestudeer aan die Georgetown University (Bachelor of Arts) en teologie aan die Calvin Theological Seminary (Master of Arts). Sy PhD in geskiedenis het hy aan die University of Iowa behaal.
Kennedy het onder meer gewerk as geskiedenisprofessor en -navorser aan die A. C. Van Raalte-instituut van die Hope College (1997-2003) en as geskiedenisprofessor aan die Vrye Universiteit Amsterdam (2003-2007). Van 2007 tot 2009 was hy professor van die 20ste eeuse geskiedenis van Nederland en van 2009 tot 2015 van de Nederlandse geskiedenis sedert die Middeleeue aan die Universiteit van Amsterdam. Van Oktober 2015 tot Desember 2000 was hy dean (dekaan) van die (Engelstalige) University College Utrecht. Sedert November 2022 is hy professor van die moderne Nederlandse geskiedenis aan die Universiteit Utrecht.
Hy is 'n Christen en word daarom ook as 'n Christen-geskiedkundige aangedui. Hy glo dat God die wêreld bestuur maar hy is versigtig om te sê hoe.
James Kennedy is getroud met Simone Kennedy-Doornbos (1970). Sy was die voorsitster van die ChristenUnie in die munisipale raad van Amersfoort en is sedert 2023 'n lid van die Eerste Kamer van die Stategeneraal. Hulle het drie kinders. Die gesin is lid van die Gereformeerde Kerke (Vrygemaak).
Christene
Christene glo in die drie-enige God – Vader, Seun en Heilige Gees – Skepper van die hemel en die aarde en die Onderhouer van alle dinge. Hulle glo dat Jesus Christus, die Seun, sowat 2000 jaar gelede aan die kruis gesterf het om die sondige mens van sy sondes te verlos, opgestaan het uit die dood, opgevaar het na die hemel en op 'n dag sal terugkeer om die mensheid te oordeel.
Christene beskou die Bybel as die onfeilbare Woord van God. Hulle glo voorts in verlossing deur genade, met antwoorde dat 'n mens nooit die ewige lewe op grond van goeie werke deelagtig kan word nie, maar suiwer deur God se genadige redding (jou "wedergeboorte").
Wedergebore Christene verklaar met 'n absolute sekerheid dat hulle geredde kinders van God is wat tot in alle ewigheid deel sal hê in Sy koninkryk – en in dié opsig verskil die Christendom radikaal van ander godsdienste.
In Suid-Afrika, soos wêreldwyd, is die Christendom egter in talle kerkgenootskappe en sektes versplinter. Dikwels is die skismas (kerkskeuringe) die gevolg van verskillende interpretasies van minder kardinale sienings wat tog nie die hoofboodskap van die Christendom aantas nie.
Die woord "Christen" kan manlik of onsydig wees en "Christin" verwys na 'n vroulike persoon.
Bevolkingstatistiek
Vanaf die vroeë 21ste eeu het die Christendom ongeveer 2,2 miljard medegelowiges. Dit sluit sowat ’n kwart of ’n derde van die wêreldbevolking in en is die grootste godsdiens ter wêreld, met sowat 38 000 Christelike denominasies. Christene het vir die afgelope 100 jaar omtrent 33% van die wêreldbevolking uitgemaak. Die grootste Christelike denominasie is die Rooms-Katolieke kerk, met 1,166 miljard medegelowiges, wat die helfte van die Christendom beslaan.
Henry Jones (akteur)
Henry Jones (1 Augustus 1912 – 17 Mei 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Bad Seed (1956), 3:10 to Yuma (1957), Vertigo (1958), en Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969).
291
Die jaar 291 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 91ste jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Pärnu
Pärnu is 'n stad in die suide van Estland, langs die Oossee.
Toerisme
Toerisme is baie belangrik vir die ekonomie. Meeste van die toeriste is Finne en Este, maar meeste van die hotelle kan beide Engels en Frans praat. Die hawe is nie meer so belangrik vir die ekonomie nie.
Botterklapper
Die botterklapper (Strychnos madagascariensis) is 'n boom wat wydverspreid noord van die Vaalrivier voorkom. In die kuswoude van KwaZulu-Natal is die boom groter en slanker. Die boom staan ook bekend as die swartklapper. Dit is inheems in Suid-Afrika en kom voor in die provinsies KwaZulu-Natal, Mpumalanga, Gauteng en Limpopo. Die boom is ook inheems in Angola, Botswana, Eswatini, die Kaprivistrook in Namibië, Kenia, Madagaskar, Malawi, Mosambiek, Somalië, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Op die SANBI-rooilys is dit as 'veilig' (LC) gelys.
Blare en vrugte
Die blare is leeragtig, blink en donkergroen aan die bokant en lig groen aan die onderkant. Die blare is ook gewoonlik harig. Die vrugte is blouerig-groen wanneer hulle jonk is en word geel wanneer hulle volwasse is en is tot 8 cm in deursnee. Die vrugte het 'n dik dop, baie sade en is eetbaar.
Leucandra sola
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1942 deur Tanita.
Femke Rumpff
Femke Rumpff (née Moolenaar, Groningen, Nederland, 9 Desember 1882 –  oorlede Pretoria  1 Februarie 1973) was ’n vroueleier in die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika.
Herkoms en huwelik
duimnael|regs|420px|Die kongres van die Gereformeerde Sustersvereniging Transvaal, gehou te Rustenburg, 1950. Mev. Rumpff sit sewende van links in die tweede ry.
Sy is op 27 Januarie 1910 te Velsen, Noord-Holland, getroud met Derk Rumpff (1878–1944), ’n boorling van Middelstum in die provinsie Groningen.
Hy het begin1899, toe hy 20 jaar oud was, na Suid-Afrika gegaan as onderwyser te Wonderboom, distrik Pretoria,en aan die Tweede Vryheidsoorlog deelgeneem totdat hy deur die Btitse magte gevange geneem is. Hy is terug na Nederland om daar in die teologie te studeer. Ná sy volbragte studie (November 1909) en troue het sy hom na Suid-Afrika vergesel.
Danksy sy deelname aan die Boere se vryheidstryd het ds. Rumpff die land en sy geskiedenis goed geken. Deur sy wyse raadgewing was die aanpassing in 'n vreemde land, wat aanvanklik deur sy vertes 'n gevoel van groot eensaamheid by haar gewek het, nie so 'n skrikwekkende proses nie. Met blymoedigheid het die jong Nederlandse vrou dit aangedurf om Afrikaner te word en haar al die ontberings van 'n pionierslewe laat welgeval.
Eerste vier gemeentes
Nog in 1910 is ds. Rumpff as leraar van Standerton bevestig. Omdat predikante destyds skaars was, moes hy ’n hele paar ander gemeentes in kombinasie met sy eie standplaas bedien en na dié werkkringe het hy verwys as "die sewe gemeentes van Klein-Asië". Tydens die verblyf op die Hoëveld was die reise deur vol riviere met steeks perde, ook deur bergagtige streke vir Femke Rumpff 'n vreemde ervaring. Sy het die gasvryheid van die gemeentelede en die goeie geaardheid van die kerkraadslede met wie hulle saamgereis het, leer ken en waardeer. Haar opgewekte natuur en humorsin kon haar elke situasie terdeë laat geniet en talle koppies boeretroos getroos laat sluk.
Van 1913 tot 1914 het sy en haar man in Gereformeerde kerk Petrusburg gestaan en in laasgenoemde jaar is hulle na Venterstad in die Noordoos-Kaap, die bakermat van die Gereformeerde kerkverband. Hul volgende werking was die Gereformeerde kerk Heidelberg, Tvl., van 1920 tot 1922, toe hulle na die gemeente Pretoria verhuis waar ds. Rumpff die res van sy gemeentebediening sou staan.
Vroueleier
In die gemeente Pretoria het mev. Rumpff se ware roeping in vervulling gegaan. As toekomstige leier en organiseerder het sy hier 'n arbeidsveld gevind wat haar uitnemend tot die taak bekwaam het. Met die stigting van 'n Gereformeerde Sustersvereniging op 29 Julie 1925 het sy voortgebou op die werk wat Aletta du Plessis, eggenote van dr. J.A. du Plessis, in 1917 begin het. As presidente van die Gereformeerde Sustershulp en erepresidente van die meisiesvereniging Tabitha het sy in verskillende komitees gedien en ’n lewendige aandeel in die werk geneem. Ida Bosman skryf in 1959 van haar: "As voorsitster was sy taktvol dog beslis in haar optrede, gesteld op ordelikheid, eenvormigheid en konsekwente handeling. Vir die jongmense en die susters kon sy dit so aangenaam en gesellig aan die pastorie maak."
Mev. Rumpff het haar in die besonder beywer vir die belange van die Gereformeerde jeug. Die Bond van Jongeliedeverenigings kon altyd op haar ondersteuning staatmaak. Geskikte huisvesting vir laagbesoldigde seuns en dogters was 'n ideaal wat tot die oprigting van die Febé-dogtershuis deur die verskillende sustersverenigings van Pretoria gelei het.
Gereformeerde vroue het vanaf 1929 begin organiseer om tot gesamentlike aksie oor te gaan. Mev. Rumpff was in 1932 medeoprigster van die Algemene Sustersvereniging (AGSV). Met die totstandkoming van die Bond van Gereformeerde Sustersverenigings in 1936 is sy tot voorsitster van die Uniale komitee benoem en op die eerste provinsiale kongres het sy ook voorsitster van die GSB-Transvaal geword. Saam met Aletta du Plessis het sy haar vir die stigting van 'n eie blad beywer. Sedert die oprigting van Die Gereformeerde Vroueblad was mev. Rumpff jare lank medewerkster vir Transvaal en daar het talle artikels van haar verskyn.
Sy het in Maart 1948, tydens die algemene kongres van die Gereformeerde Sustersvereniging op Burgersdorp, as Uniale voorsitter uitgetree toe mev. Anna Aucamp in haar plek verkies is, maar tot 1952 nog voorsitster van GSB-Transvaal gebly. Bosman skryf: "Deur haar liefde, volharding en ywer sal mev. (ds.) Rumpff in die Gereformeerde Kerk as baanbreekster op die gebied van vroueorganisasies bekendstaan. Die Bond van Gereformeerde Sustersverenigings het in haar 'n besielde voorstander gehad. Waar daar later oor die beleid van die sustersaksie 'n verskil ontstaan het, het die optrede van mev. Rumpff respek afgedwing. Sy het nooit geaarsel om haar mening, wat op oortuiging berus het, ronduit te verklaar en onomwonde te verdedig nie."
Ds. en mev. Rumpff het een kind gehad, Frans Lourens Herman Rumpff (Standerton, 5 Junie1912– Pretoria, 4 April1992), in lewe appèlregter en hoofregter, en getroud met Monica Krüger, 'n dogter van ds. I.D. Krüger, twee maal leraar van die Gereformeerde kerk Bloemfontein.
88ste Oscar-toekenningsaand
Die 88ste Oscar-toekenningsaand is op 28 Februarie 2016 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in die Dolby-teater in Hollywood, Los Angeles, gehou om erkenning te gee aan die rolprente van 2015. Chris Rock was vir die tweede keer die aanbieder (die vorige keer was in 2005).
Rapport
Rapport is 'n Afrikaanse koerant wat elke Sondag deur Media24 uitgegee word. Die koerant se leuse lui: "Ons praat jou taal".
88ste Oscar-toekenningsaand
Die prent wat die meeste pryse ingepalm het, was Mad Max: Fury Road (ses) met onder andere Charlize Theron. Een van dié Oscars, vir beste rolprentredigering, is gewen deur die Suid-Afrikaans gebore Margaret Sixel.
Rapport
Rapport is in 1970 gestig, word landswyd versprei, en het 'n sirkulasie van 296 237 eksemplare gehad in die tydperk van Julie tot Desember 2007, maar in die vierde kwartaal van 2013 net 187 288, sowat 'n kwart van die gesamentlike sirkulasie van die twee Sondagblaaie waaruit Rapport ontstaan het. In die tweede kwartaal van 2015 het die sirkulasie verder geval tot 146 402, vergeleke met 176 798 in die ooreenstemmende tydperk 'n jaar vantevore, en in die eerste kwartaal van 2016 tot sowat 131 004. In die tweede kwartaal van 2019 was Rapport se sirkulasie 99 528 en in die eerste kwartaal van 2020 90 393. In die eerste kwartaal van 2022 was dit 67 587.
88ste Oscar-toekenningsaand
The Revenant het drie Oscars gewen nadat dit vir 12 benoem is, onder andere vir beste regisseur en beste akteur. Ander wenners sluit in Spotlight (twee), en A Girl in the River: The Price of Forgiveness, Amy, Bear Story, The Big Short, Bridge of Spies, The Danish Girl, Ex Machina, The Hateful Eight, Inside Out, Room, Son of Saul, Spectre en Stutterer (een elk).
Rapport
Rapport het ontstaan nadat die Sondagkoerante Die Beeld en Dagbreek, wat onderskeidelik deur Nasionale Pers en Perskor besit is, saamgesmelt het in 'n 50:50-samewerking tussen die twee mededingers. Die naam Beeld is later aan 'n dagblad vir die Johannesburgse mark in 1974 gegee, wat die persstryd in die destydse Transvaal opnuut laat opvlam het.
88ste Oscar-toekenningsaand
Pryse
Hier volg ’n lys van die belangrikste benoemdes. Die wenners word eerste genoem en is in vet druk.
Rapport
Nadat Caxton/CTP in 1999 met Perskor saamgesmelt het is Perskor se aandele in Rapport saam met City Press aan Naspers verkoop om Naspers alleeneienaar van die Sondagkoerant te maak.
Rapport se sirkulasie daal reeds sedert sy stigting. Terwyl dit in 'n stadium meer as 500 000 was, was dit in die laaste helfte van 2007 minder as 300 000 en teen einde 2012 sowat 210 000. In die eerste kwartaal van 2014 het dit op 177 016 gestaan, vergeleke met 210 675 in die ooreenstemmende kwartaal van 2013. In die eerste kwartaal van 2017 was die sirkulasiesyfer 128 460 en drie maande later 124 306.
In 2007 was dit die eerste keer dat die gesamentlike sirkulasie van die Afrikaanse dagblaaie die sirkulasie van Rapport oortref het: Die Burger, Beeld en Die Son het toe elk sowat 100 000 eksemplare per dag en Volksblad sowat 30 000 verkoop, vir 'n totaal van 330 000. Op Rapport se hoogtepunt in die vroeë jare 70 was die gesamentlike sirkulasie van die indertydse agt Afrikaanse dagblaaie (daar is tans net vier, as Die Burger se uitgawes vir die Wes-Kaap en die Oos-Kaap as een gereken word) sowat 305 000. Die destydse agt dagblaaie was Die Burger, Beeld, Oosterlig en die Volksblad van Naspers en Die Vaderland, Die Transvaler, Oggendblad en Hoofstad van Perskor.
Waldimar Pelser het in 2013 die leisels by Bokkie Gerber oorgeneem as redakteur. Gerber het op sy beurt Liza Albrecht opgevolg.
Chace Crawford
Christopher Chace Crawford (gebore 18 Julie 1985) is 'n Amerikaanse akteur, beste bekend vir sy rol as Nate Archibald in Gossip Girl op The CW Television Network.
Biografie
Crawford is in Lubbock, Texas (VSA) gebore en is in Plano, Texas grootgemaak. Sy vader, Chris, is 'n dermatoloog, en sy moeder, Dana, is 'n onderwyseres. Hy het ook 'n jonger suster, Candice Crawford, wat Miss Missouri VSA was. Hy het vier jaar lank in Bloomington, Minnesota gewoon, en het ná hoërskool na Malibu, Kalifornië, getrek om by die Pepperdine Universiteit te woon waar hy uitsaaijoernalistiek gestudeer het. Hy het daarmee geworstel om vir hom 'n loopbaan te kies en moes tussen adverterings-, besigheids- en kommunikasiemeestersgrade kies. Halfpad deur sy tweedejaar het Crawford se moeder hom aangemoeding om 'n akteursloopbaan na te volg, 'n stap wat sy geglo het 'n "praktiese" een was gebaseer op 'n begaafdheidstoets wat hy in hoërskool geneem het en wat onthul het dat hy die beste in 'n beroep in die uitvoerende kunste sou pas. Die eerste talentagent met wie hy 'n onderhoud gevoer het, het hom 'n akteurskontrak aangebied. Crawford is tans in die Chelsea-woonbuurt in New York Stad woonagtig.
Luapulatinktinkie
Die Luapulatinktinkie (Cisticola luapula) is 'n gelokaliseerde algemene standvoël wat voorkom in die noorde van Namibië, Caprivistrook en noordweste van Botswana. Hier kom hulle voor in moerasse en vleie en verkies fluitjiesriet bo digte papirus wat die piepende tinktinkie verkies. Die voël is 14 cm groot en weeg 13 gram. In Engels staan die voël bekend as die Luapula cisticola.
Hierdie spesie is eers onlangs van die swartrugtinktinkie onderskei as 'n afsonderlike spesie.
Pterothrissus
Pterothrissus is 'n genus van straalvinnige visse wat aan die familie van graatvisse/beenvisse (Albulidae) behoort. Die genus is vir die eerste keer deur Franz Martin Hilgendorf in 1877 beskryf.
Spesies
Die volgende spesies word tans erken:
Claudio Monteverdi
Claudio Giovanni Antonio Monteverdi (Italiaans: [ˈklaudjo monteˈverdi]; 15 Mei 1567 (doop) – 29 November 1643) was een van die vernaamste Italiaanse komponiste van die 17e eeu. Sy krag is daarin geleë dat hy 'n nuwe stylrigting bekend gestel het sonder om die tradisionele vorme en dit wat sy voorgangers bereik het, heeltemal te verwerp. Sy werk weerspieël sy teorie dat musiek die mens se diepste gevoelens moet weergee, en omdat woorde hiervoor noodsaaklik is, het Monteverdi sy grootste bydrae gelewer op die gebied van die opera, die madrigaal ('n bepaalde soort meerstemmige 16e-eeuse sekulêre lied) en die kerkmusiek.
Claudio Monteverdi is in Cremona gebore, waar hy op 15 Mei 1567 gedoop is. Sy eerste musiekopleiding het hy as koorknaap en leerling van Marc Antonio Ingegneri in die katedraal van Cremona ontvang. Hy het reeds in sy kinderjare begin komponeer en in 1587 en 1590 is sy eerste twee bundels madrigale deur 'n vooraanstaande Venesiese uitgewer gepubliseer.
Omstreeks 1590 het Monteverdi as sanger en violis in diens getree by die Hertog van Mantua, waar hy in aanraking gekom het met ander voortreflike musikante, onder andere die hofkomponis Giaches de Wert (1535-1596). In 1599 is Monteverdi met die sangeres en klavesimbelspeelster Claudia Cattaneo getroud en in 1602 is hy aangestel as musiekdirekteur aan die hof in Mantua.
Monteverdi se volgende opera, L 'Arianna, het verlore gegaan; slegs die aangrypende "Lamento" (treurlied) het behoue gebly. In 1610 is sy Vespro Della Beata Vergine vir die kerklike aanddiens gepubliseer. Hierin is tradisionele en revolusionêre vorme aangewend om die luisteraar te beïndruk met die mag van die Kerk en die Godheid.
Handel
Handel kan verwys na:
Claudio Monteverdi
In 1613 is Monteverdi aangestel as kapelmeester van San Marco in Venesië. Dit was 'n baie gesiene posisie en Monteverdi het sy taak met erns benader. Sy doelbewuste pogings om 'n praktiese musiekfilosofie te skep, het gelei tot stilistiese verandering en ontwikkeling wat weerspieël is in sy latere werk, soos die dramatiese kantate Il combattimento di Tancredi e Clorinda ("Die stryd tussen Tancredi en Clorinda"; 1624) en die Agtste Boek van Madrigale (1638).
In 1637 is die eerste openbare operahuise in Venesië geopen en Monteverdi, wat toe reeds in sy sewentigerjare was, het 4 operas vir Venesië gekomponeer. Slegs twee het egter bewaar gebly: Il ritorno d'Ulisse in patria ("Die terugkeer van Ulysses na sy vaderland"; 1641) en L'incoronazione di Poppea ("Die kroning van Poppea"; 1642). Albei is meesterstukke en kan beskou word as die eerste moderne operas.
Afgesien van Monteverdi se manjifieke musiek – kleurvol en dramaties – en die verskeidenheid intriges, is daar in hierdie operas volop karakters: die adel, bediendes, boosdoeners, dwalendes, onskuldiges en goeies. Hierdie karakters word met verbasende akkuraatheid deur die musiek gekarakteriseer, sodat hulle net so lewend word soos die karakters in die operas van Mozart en Verdi. Veral Poppea, die eerste opera waarin 'n historiese onderwerp behandel word, het Monteverdi as een van die grootste komponiste gevestig.
Monteverdi is op 29 November 1643 in Venesië oorlede en is in die Kerk van die Frari begrawe, waar 'n monument ter ere van hom opgerig is.
Monteverdi is in sy leeftyd deur die hele Europa geëer. Hy het veral 'n groot invloed gehad op die Protestantse kerkmusiek van Duitsland vanweë sy kontak met Heinrich Schütz (1585-1672), maar hy het mettertyd in die vergetelheid geraak. In die 20e eeu was daar 'n herwaardering van en 'n hernieude belangstelling in sy musiek, waardeur sy aansien ten volle herstel is.
Seboe
Seboe  (Bos primigenius indicus) is 'n soort bees wat verwant is aan die Afrikanerbees en die Brahman. Hierdie bees word herken aan sy karakteristieke vethomp op sy skouers, hangore en 'n groot keelvel. Hul is meer aangepas vir tropiese klimaat en kan baie warm temperatuur goed weerstaan. Daar is omtrent 75 verskillende rasse wat eweredig verdeel is tussen Afrika- en Suid-Asiatiese rasse.
Pamela Gidley
Pamela Gidley (11 Junie 1965 – 16 April 2018) was 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cherry 2000 (1987), Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992), en Twin Peaks: The Missing Pieces (2014), en in die televisiereeks Strange Luck (1995).
Anna Aucamp
duimnael|regs|200px|Mev. ds. Anna Aucamp, gebore D'Assonville.
Belydenis van Belhar
Die Belharbelydenis is 'n Christelike geloofsdokument wat oorspronklik in Afrikaans geskryf is en deur die sinode van die Nederduitse Gereformeerde Sendingkerk in Suid-Afrika in 1986 as geloofsbelydenis aangeneem is.
Anna Aucamp
Anna Francina Aucamp (née D'Assonville, distrik Heilbron, Oranje-Vrystaat, 29 Desember 1904 – Potchefstroom, 3 Junie 1985) was ’n onderwyseres, predikantsvrou, vroueleier in die Gereformeerde Kerk en jare lange voorsitter van die Uniale komitee van die Gereformeerde Sustersbond.
Belydenis van Belhar
Die belydenis is vernoem na Belhar, 'n voorstad van Bellville, Suid-Afrika, waar die algemene sinode van die NGSK in 1982 gehou is.
Agtergrond
Die Belharbelydenis is in 1982 opgestel deur 'n kommissie van die Sinode van die (destydse) NG Sendingkerk. Lede van die kommissie was o.a. dr. Allan Boesak, prof. Dirkie Smit, prof. Jaap Durand en ds. Gustav Bam. Die konsep-belydenis wat aan die sinode voorgelê is, is deur prof. Smit op skrif gestel, vandaar die wanopvatting dat hy die outeur van die belydenis is.
Anna Aucamp
Herkoms
Anna Francina D'Assonville is twee en ’n half jaar ná die einde van die Tweede Vryheidsoorlog in die distrik Heilbron in die destydse Oranjerivierkolonie gebore. 'n Broer van haar, prof. Victor d'Assonville, het Gereformeerde predikant, professor in die teologie en skrywer geword. Haar moeder was 'n nooi Grové, 'n dogter van Roelof en Anna Francina Grové wat weens gewetensbesware by die Gereformeerde Kerke onder die Kruis aangesluit het. Die Gereformeerde kerk Heilbron is eers in 1964 van die Gereformeerde kerk Frankfort afgestig, maar lidmate uit die omgewing was onder dié wat op 23 Februarie 1911 op die plaas Weltevrede saamgekom en 'n gemeente gestig het. So het die laaste Gereformeerde Kerk onder die Kruis tot stand gekom, wat in 1913 by die Gereformeerde kerkverband ingelyf is. 'n Eksemplaar van die Blad waarin Anna se ouers se getuienis verskyn, is ingemessel in die hoeksteen van die Gereformeerde kerk Frankfort. Die nuwe gemeente het in dieselfde jaar ’n eie kerkgebou teen ’n koste van £2 770 laat oprig. Die argitek, William Henry Ford, was vir 12 NG kerke verantwoordelik, onder meer dié van die NG gemeente Frankfort die jaar vantevore. H. van Jaarsveld was die bouaannemer en ds. H.P.J. Pasch, die konsulent, het die hoeksteen gelê. Eers in 1917 het die gemeente ’n predikant gekry in die persoon van ds. J.H. Boneschans, wat die lidmate in kombinasie bedien het.
Belydenis van Belhar
Agtergrond
Daar was in hierdie vergadering ook besware teen die opstel van die belydenis, en daarom is besluit om tot en met die volgende sinodesitting (1986) eers die belydenis aan gemeentes bekend te maak en te verduidelik. In 1986 is die konsepbelydenis aanvaar as belydenisskrif.
Toe die NGSK, die NGKA en die EGKA in 1994 saamgesmelt het om die Verenigende Gereformeerde Kerk van Suidelike Afrika (VGKSA) te vorm, het die nuut gevormde kerkverband die Belharbelydenis as een van sy amptelike geloofsdokumente aangeneem.
Anna Aucamp
Huwelik en eerste gemeente
regs|duimnael|350px|Die Algemene Sinode van 1936 was die eerste keer dat [[Gereformeerde kerk Eldoret|Eldoret 'n afgevaardigde na die Algemene Sinode kon stuur en wel in die persoon van ds. Abraham Aucamp, wat vyfde van links voor sit. Dit was ook die Sinode waartydens die Afrikaanse Psalmberyming in ontvangs geneem en ds. Koos van Rooy, oudleraar van Bethulie, se vrou, Brechtje, ernstig siek geword en gesterf het. Tydens sy tydjie in Suid-Afrika is ds. Aucamp met Anna D'Assonville getroud.]]
Belydenis van Belhar
Opsomming
Die Belharbelydenis bestaan uit vyf artikels, waarvan artikels 2-4 die kern vorm. Dit handel oor eenheid, versoening en geregtigheid. Die belydenis bevat die geloofskreet van gelowiges uit 'n tyd van groot krisis en beproewing in die Suider-Afrikaanse samelewing.
Anna Aucamp
Huwelik en eerste gemeente
D'Assonville was onderwyseres aan die Brandwagskool in Benoni tot 1936 toe sy met ds. A.L. Aucamp van die gemeente Eldoret, Kenia, in die eg verbind is. In daardie jaar sou die nasionale sinode van die Gereformeerde Kerk op Bethulie sit. Vir die eerste keer het Eldoret 'n afgevaardigde gestuur – hul eie predikant. Niemand het dit nie geweet nie, maar ds. Aucamp het (met vreugde) die helfte van die onkoste uit sy eie sak betaal omdat hy van plan was om in Suid-Afrika te trou. Met blymoedigheid en onverskrokkenheid het die jong bruid na Kenia vertrek: die eerste vaste pastoriepaar van die Gereformeerde kerk in Oos-Afrika. Ná hul aankoms het die gemeente sommer ook ’n pastorie gekry. Almal, veral die susters, het met groot ywer gewerk. In dié tyd is die hele gemeente (daar was toe sowat 110 belydende en 80 dooplidmate) met die dominee se verjaardag in 1936 by die pastorie onthaal. Die dertigerjare was depressietyd, maar dit was tog wonderlike jare. Dit was nog voor die Tweede Wêreldoorlog, wat so baie dinge laat verander het. Hier het mev. Aucamp en haar man pionierswerk gedoen en goeie fondamente gelê.
Afskeid van Kenia
duimnael|links|240px|Die kommissie vir die restourasie en oprigting van die beskadigde [[Eerste Taalmonument, Burgersdorp, onder wie mev. Aucamp (vierde van regs voor) en haar eggenoot, ds. Abraham Aucamp (regs voor), 1957.]] Dié wonderlike tyd in die Gereformeerde kerk Eldoret se geskiedenis het egter tot ’n einde gekom toe die Aucamps die gemeente in 1937 verlaat en meer as 10 jaar van eensaamheid gevolg het. Toe het die oorlog gekom en daarmee saam ontwrigting en smart. Ds. Aucamp het kort voor sy vertrek na die Gereformeerde kerk Bethlehem nog ’n keer so ver moontlik die gemeente deurgegaan. Die afskeid was vir hom ook bitter swaar. Kenia was die eerste liefde van sy bediening. Tog was daar in die laaste tyd voor sy vertrek was daar ook vreugde in die pastorie, want die pastoriepaar se eersteling is begin Februarie 1937 gebore, die latere prof. Piet Aucamp van die Randse Afrikaanse Universiteit.
Belydenis van Belhar
Opsomming
Die belydenis is saam met 'n begeleidende brief versprei, en die twee behoort eintlik sáám gelees word, hoewel die belydenis dikwels op sy eie versprei word.
Anna Aucamp
Na Bethlehem
duimnael|regs|320px|Die algemene kongres van die Sustersverenigings van die Gereformeerde Kerk op Burgersdorp, 23-25 Maart 1948. Hier is mev. Aucamp (wat waarskynlik agtste van links in die voorste ry staan) verkies tot voorsitster van die Uniale komitee.
Belydenis van Belhar
Kerkeenheid
Die belydenis was 'n direkte oorsaak van die vereniging van drie sinodes van die familie van Nederduitse Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika in 1994, naamlik die Nederduitse Gereformeerde Sendingkerk (NGSK), die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Afrika (NGKA) en die Evangelies Gereformeerde Kerk in Namibië (EGKA). Die nuwe denominasie heet die Verenigende Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika (VGKSA).