cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zelda la Grange
Biografie
Sy het 'n "uitvoerende sekretariële diploma" van die destydse Technikon Pretoria ontvang. Vanaf 1994 tot 1996 werk sy as 'n tikster vir Mary Mxadana, destyds Nelson Mandela se privaatsekretaresse. In 1996 word sy tot assistent-privaatsekretaresse bevorder en in 1999 word sy die Privaatsekretaris van die Kantoor van die President. Sedert 1999, na Mandela se uittrede, het sy hom tot sy dood in Desember 2013 bygestaan en help versorg.
Sy sien haarself as 'n ere-kleindogter van Mandela, 'n stelling wat Mandela self beaam het. Na Madiba se afsterwe het sy R50 000 van hom geërf (soos al sy persoonlike werknemers), en voortgegaan om sy humanitêre werk te koördineer en te koester.
Sophie Nélisse
Sophie Nélisse (gebore 27 Maart 2000) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Monsieur Lazhar (2011), The Book Thief (2013), Pawn Sacrifice (2014), en Mean Dreams (2016).
Maerua intricata
Maerua intricata is 'n struik wat deel is van die Capparaceae familie. Die spesie is inheems in Ethiopië en Somalië.
Biogenetiese wet
Aangesien embrio's ook op verskillende maniere ontwikkel, is die tekortkominge van die teorie teen die vroeë 20ste eeu erken, en dit is teen die middel van die 20ste eeu as "biologiese mitologie" gesien. Amerikaanse bioloog Paul Ehrlich skryf oor biogenetiese wet dat "die tekortkominge daarvan is byna universeel deur moderne skrywers uitgewys, maar die idee het steeds 'n prominente plek in die biologiese mitologie. Die ooreenkomste van vroeë gewerwelde embrio's word maklik verduidelik sonder om gebruik te maak van geheimsinnige kragte wat elke individu dwing om sy filogenetiese boom op te klim." In sy boek Die Begin van die Menslike Lewe skryf Erich Blechschmidt dat "die sogenaamde basiese wet van biogenetika verkeerd is. Dit is nie eers 'n klein bietjie korrek of korrek in 'n ander vorm nie, wat dit in 'n sekere persentasie geldig maak. Dit is heeltemal verkeerd."
Peter Borgelt
Peter Borgelt (20 September 1927 – 18 Maart 1994) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Rabbit Is Me (1965) en in die televisiereekse Tatort (1970) en Polizeiruf 110 (1971).
Biogenetiese wet
Analogieë tot die biogenetiese wet is op ander gebiede geformuleer, insluitend kognitiewe ontwikkeling en musiekkritiek.
Meckel, Serres, Geoffroy
Die idee van 'n biogenetiese wet is vir die eerste keer in die biologie vanaf die 1790's geformuleer deur die Duitse natuurfilosowe Johann Friedrich Meckel en Carl Friedrich Kielmeyer, en die Franse embrioloog Étienne Serres. Volgens die Kanadese professor in semiotiek en linguistiese antropologie Marcel Danesi het dit gou daarna die status van 'n vermeende biogenetiese wet verkry.
Haeckel
Ernst Haeckel het gepoog om die idees van Lamarckisme en Goethe se Naturphilosophie met Charles Darwin se konsepte te sintetiseer. Hy het die Lamarckiaanse siening gebruik om die ontogenetiese en filogenetiese geskiedenis van individuele spesies te beskryf, maar hy het met Darwin saamgestem oor die vertakking van alle spesies van een, of 'n paar, oorspronklike voorouers. Sedert vroeg in die twintigste eeu is Haeckel se "biogenetiese wet" op baie fronte weerlê.
Haeckel het beweer dat die ontwikkeling van gevorderde spesies deur stadiums gaan wat verteenwoordig word deur volwasse organismes van meer primitiewe spesies. Anders gestel, elke opeenvolgende stadium in die ontwikkeling van 'n individu verteenwoordig een van die volwasse vorme wat in sy evolusionêre geskiedenis verskyn het.
Haeckel het byvoorbeeld voorgestel dat die faringeale groewe tussen die faringeale boë in die nek van die menslike embrio nie net min of meer soos kieusplete van visse gelyk het nie, maar direk 'n volwasse "visagtige" ontwikkelingstadium verteenwoordig, wat 'n visagtige voorouer aandui. Hierdie faringeale boë kom in alle viervoetige embrio's voor.
Haeckel het verskeie embrio-tekeninge gemaak wat dikwels ooreenkomste tussen embrio's van verwante spesies oorbeklemtoon het. Moderne biologie verwerp die letterlike en universele vorm van Haeckel se teorie, insluitend die toepassing daarvan op gedragsontogenie soos die psigomotoriese ontwikkeling van jong diere en mensekinders.
Oncosclera diahoti
Die spons behoort tot die genus Oncosclera en tot die familie Potamolepidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1968 deur Rützler.
Biogenetiese wet
Moderne status
Moderne evolusionêre ontwikkelingsbiologie volg Karl Ernst von Baer, eerder as Darwin, deur te wys op aktiewe evolusie van embrioniese ontwikkeling as 'n beduidende manier om die morfologie van volwasse liggame te verander. Twee van sy sleutelbeginsels, naamlik dat veranderinge in die tydsberekening en posisionering binne die liggaam van aspekte van embrioniese ontwikkeling die vorm van 'n afstammeling se liggaam sou verander in vergelyking met 'n voorouer s'n, is egter die eerste keer deur Haeckel in die 1870's geformuleer. Hierdie elemente van sy denke oor ontwikkeling het dus oorleef, terwyl sy biogenetiese wet dit nie gedoen het nie.
Hierdie verandering van standpunt het wetenskaplikes in staat gestel om sommige van die spesifieke gene wat ontwikkeling beheer te ontdek.
Bernard Price
Dr. Bernard Price (1877 – 1948) was 'n Brits gebore ingenieur en fisikus wat in Londen gebore is. Hy kom in 1909 in Suid-Afrika aan en word aangestel as hoofingenieur van die pasgestigte Victoria Falls and Transvaal Power Company. In 1927 word hy hoofbestuurder van dié maatskappy. Hy was ook die uitvinder van die Merz-Price Differensiaalstelsel vir Outomatiese Diskriminerende Afsluiters''.
Hy was ook die president van die Suid-Afrikaanse Instituut van Elektrotegniese Ingenieurs en 'n lid van die raad van die Universiteit van die Witwatersrand. Hy tree in 1936 af en die regering stel hom aan as lid van die Maatskaplike en Ekonomiese Beplanningsraad. Hy was verantwoordelik vir die stigting en nalating van die Bernard Price-Instituut vir Geofisiese Navorsing en vir die groot vooruitgang op die gebied van kragproduksie in die Unie van Suid-Afrika. Hy is op 9 Julie 1948 oorlede.
Peter Baldwin (akteur)
Peter Baldwin (29 Julie 1933 – 21 Oktober 2015) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Freelance (1971) en in die televisiereekse Coronation Street (1960), Theatre 625 (1964), en Poldark (1975).
Salmon
Salmon, "die Ahotiet", is een van die 37 helde van koning Dawid wat in 2 Sam 23 van die Ou Testament van die Bybel genoem word.
Die lys van helde kom ook in 1 Kron 11 voor (1 Kron 11:).
Brooke Nevin
Brooke Nevin (gebore 22 Desember 1982) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Call Me Fitz (2010), Breakout Kings (2011), Cracked (2013), en Scorpion (2014).
Sredinni-reeks
Die Sredinni-bergreeks (Russies: Срединный хребет, Sredinni chrebjet, "Middelreeks") is 'n bergreeks op die Kamtsjatka-skiereiland in Rusland. Dit strek van noordoos tot suidwes in die middel van die skiereiland en bestaan uit vulkane, veral skild- en stratovulkane. Die hoogste piek is Itsjinski, 'n stratovulkaan van 3 607 m hoog. Die Sredinni-reeks word in die ooste, by die Sentrale Kamtsjatka-laagte, geskei van die Oostelike Reeks (Восточный хребет, Wostotsjni chrebjet) wat van noord tot suid aan die kus loop.
Die berge word tans bedek met klein berggletsers, wat bydra tot Kamtsjatka se beskrywing as die streek in Noordoos-Asië met die meeste gletsers. Gletsers bedek 'n gebied van rofweg 592 km2.
Maharai
Maharai, "die Netofatiet", is een van die 37 helde van koning Dawid wat in 2 Sam 23 van die Ou Testament van die Bybel genoem word.
Die lys van helde kom ook in 1 Kron 11 voor (1 Kron 11:).
Mebunnai
Mebunnai, "die Husatiet", is een van die 37 helde van koning Dawid wat in 2 Sam 23 van die Ou Testament van die Bybel genoem word.
Maerua mendesii
Maerua mendesii is 'n struik wat deel is van die Capparaceae familie. Die spesie is endemies aan Angola.
Mebunnai
Die lys van helde kom ook in 1 Kron 11 voor (1 Kron 11:).
Alisha Newton
Alisha Newton (gebore 22 Julie 2001) is 'n Kanadese aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Percy Jackson: Sea of Monsters (2013) en in die televisiereeks Heartland (2007).
Patrick Barlow
Patrick Barlow (gebore 18 Maart 1947) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Shakespeare in Love (1998), Notting Hill (1999), en Bridget Jones's Diary (2001), en in die televisiereeks True Adventures of Christopher Columbus (1992).
Brasiliaanse keiserlike familie
Die Brasiliaanse Keiserfamilie is 'n Brasiliaanse Dinastie van Portugese oorsprong wat die Ryk van Brasilië van 1822 tot 1889 regeer het. Die lede van die familie is dinastiese afstammelinge van keiser Pedro I. Eisers op hoofskap van die post-monargiese Brasiliaanse keiserlike nalatenskap stam van keiser Pedro II af, insluitend die senior agnate van twee takke van die Huis van Orléans-Braganza ; die sogenaamde Petrópolis- en Vassouras -lyne. Prins Pedro Carlos (gebore 1945) staan aan die hoof van die Petrópolis -lyn, terwyl die Vassouras -tak gelei word deur sy tweede neef, Bertrand.
Graham Beckel
Graham Beckel (gebore 22 Desember 1949) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Leaving Las Vegas (1995), L.A. Confidential (1997), Pearl Harbor (2001), en Escape Plan (2013).
Oncosclera intermedia
Oncosclera intermedia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Oncosclera en tot die familie Potamolepidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1973 deur Bonetto & Ezcurra de Drago.
Maerua mungaii
Maerua mungaii is 'n struik wat deel is van die Capparaceae familie. Die spesie is endemies aan Kenia.
Verraad
Verraad is die verbreking of oortreding van 'n kontrak, of vertroue wat morele en sielkundige konflik veroorsaak in 'n verhouding tussen individue, tussen organisasies of tussen individue en organisasies onderling. Verraad is dikwels die daad om 'n mededingende groep te ondersteun, of dit is 'n volledige wegbreek van die norme wat een party voorheen van die ander verwag het. Iemand wat ander verraai word gewoonlik 'n verraaier genoem. Verraad word ook algemeen as literêre instrument gebruik, sowel as in ander fiksiegenres soos rolprente en TV-reekse, en word dikwels geassosieer met of gebruik as 'n storie draaipunt.
Definisie
Die filosowe Judith Shklar en Peter Johnson, skrywers van onderskeidelik The Ambiguities of Betrayal en Frames of Deceit, beweer dat alhoewel geen duidelike definisie van verraad beskikbaar is nie, verraad meer effektief verstaan word by wyse van die letterkunde.
Maerua kaessneri
Maerua kaessneri is 'n struik wat deel is van die Capparaceae familie. Die spesie is inheems in Kenia en Somalië.
Mariano Rajoy
Mariano Rajoy Brey (* 27 Maart 1955 in Santiago de Compostela, Galicië, Spanje) is 'n Spaanse politikus wat op 21 Desember 2011 president van Spanje geword het. Op 1 Junie 2018 het hy afgetree nadat 'n mosie van wantroue teen hom aangeneem is.
Abiëser
Abiëser ("die vaders hulp").
Gideon was ´n Abiësriet (Rigt 6: 11). "Jeser" in Num 26: 30 is ´n afkorting van hierdie naam.
In die Bybel is daar twee persone wat die naam dra:
1. Abiëser, ´n afstammeling van Manasse.
2. Abiëser, "die Anatotiet", een van die 37 helde van koning Dawid.
Verwysings in die Bybel
1. Die afstammeling van Manasse
Josua 17: 2, 1 Kronieke 7: 18
2. Die held van koning Dawid
2 Samuel 23: 27; 1 Kronieke 11: 28, 1 Kronieke 27: 12
Oncosclera jewelli
Oncosclera jewelli is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Oncosclera en tot die familie Potamolepidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1963 deur Volkmer.
Prinses Maria Elizabeth
Prinses Maria Elizabeth (Prinzessin Maria Elisabeth Franziska Josepha Therese von Bayern; 9 September 1914 – 13 Mei 2011), met die bynaam "Keiserin-moeder", was Keiserin Consort regs van Brasilië van 1937 tot 1981, deur haar huwelik met Prins Pedro Henrique van Brasilië. Sy seun Prins Bertrand is die huidige Hoof van die Keiserlike Huis van Brasilië, 'n pos wat voorheen deur sy ander seun Prins Luiz en haar man beklee is.
Sy was ook die ouma van Prins Rafael, Prinses Amelia, Prins Pedro Luiz en Prinses Maria Gabriela, die kinders van Prins Antonio.
Vroeë lewe
Prinses Maria Elizabeth is gebore in Nymphenburg-paleis, München, Koninkryk Beiere, die tweede kind en eerste dogter van Prins Franz van Beiere (1875–1957), (seun van Ludwig III van Beiere en Aartshertogin Maria Theresa van Oostenryk-Este) en sy vrou, prinses Isabella Antonie van Croÿ (1890–1982), (dogter van Karl Alfred, hertog van Croÿ en prinses Ludmilla van Arenberg).
Prinses Maria Elisabeth is aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog gebore; meeste van haar familielede het gedurende die oorlog geveg, selfs haar pa. Haar kinderjare en jeug was baie ontstelend as gevolg van die regimes wat na die oorlog in Duitsland gevestig is.
Tot haar mondigwording het die prinses in Sárvár-kasteel, in Hongarye, gewoon, wat onder andere deur haar ouma, koningin Maria Teresa, 'n gebore aartshertogin van Oostenryk, prinses van Hongarye en van Modena, besit was. Die Beierse koninklike familie het in die 1930's na Beiere teruggekeer.
Die tye in Duitsland tussen die oorloë (1918–1938) was moeilik, as gevolg van die Groot Depressie van 1929 en die opkoms van die Nazi's en Adolf Hitler in die Duitse regering. Die oom van die prinses, Rupprecht (1869–1955), hoof van die Koninklike Huis van Beiere, het homself as 'n vyand van Hitler verklaar. Hierdie feit het 'n groot impak op die koninklike familie gehad; hulle is gedwing om na Italië te vlug. Die tweede vrou van prins Rupprecht, prinses Antonia van Luxemburg (1899–1955), en haar kinders is egter deur die Nazi's gevange geneem, terwyl Rupprecht, steeds in Italië, arrestasie ontduik het.
Prinses Maria het onderrig van haar ouers ontvang, asook skoolopleiding in die skilderkuns. Die Prinses het gespesialiseer in porseleinverf, 'n tradisionele kuns van Beiere.
Huwelik en vertrek na Brasilië
Op 19 Augustus 1937 trou prinses Maria Elisabeth met prins Pedro Henrique, hoof van een van die takke van die Keiserlike Huis van Brasilië. Die troue het in die kapel van die Nymphenburgpaleis plaasgevind.
Die keiserlike egpaar het eers in Frankryk gewoon; hoewel hulle talle pogings aangewend het om na Brasilië te immigreer, is hulle deur die Tweede Wêreldoorlog verhinder. Eers in 1945 kon die gesin verhuis. Eers het hulle hul gevestig in die Paleis van Grão-Pará, in Petrópolis, Rio de Janeiro, en later in 'n huis van die woonbuurt Retiro. In 1951 het prins Pedro Henrique die Fazenda Santa Maria, in Jacarezinho, Paraná, bekom, waar die gesin tot 1964 gewoon het.
Weduweeskap
In 1981 sterf prins Pedro Henrique by Vassouras en sy oudste seun het die Hoof van die Vassouras-tak van die Keiserlike Huis van Brasilië geword. Maria Elisabeth se lewe is verdeel tussen Santa Maria en haar dogter Isabel se woonstel in die distrik Lagoa, Rio de Janeiro.
Oncosclera gilsoni
Oncosclera gilsoni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Oncosclera en tot die familie Potamolepidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1912 deur Topsent.
Bybelvertaling
Die Bybel is ŉ boek wat vir ŉ verskillende volke van groot betekenis is. Om die Bybel goed te kan begryp en om dit te kan bestudeer, is ŉ grondige kennis nodig van die tale waarin dit oorspronklik geskryf is. Daar is egter min mense wat die grondtale, Hebreeus en Grieks, kan lees en verstaan. In ŉ poging om die evangelie aan alle volke te verkondig, is die Bybel of gedeeltes van die Bybel in meer as 1 600 tale vertaal. In die algemene beskawingsgeskiedenis van die Westerse mens het die Bybel ŉ onvergelykbare invloed gehad.
Die hele Westerse samelewing – kultuur, kuns, letterkunde, taalgebruik, ens. – is deurspek met Bybelse gedagtes en voorstellings. Vir die Christene – en vir sover dit die Ou Testament betref, ook vir die Jode – is die eintlike betekenis van die Bybel egter geleë in die getuienis en verklaring van God se openbaringe aan die mensdom. Dit is die norm of reël van die geloof.
Oorspronklike teks
Die grondtale van die Bybel is Hebreeus en Grieks. Die Ou Testament is hoofsaaklik in Hebreeus opgestel en die Nuwe Testament as geheel in Grieks, al is dit moontlik dat 'n Aramese teks ten grondslag aan die Evangelie van Mattheus gelê het. Die oorspronklike handskrifte van die Bybelse skrywers het, soos in die geval van talle antieke geskrifte, verlore geraak, en hedendaagse vertalers is dus op afskrifte aangewys. Met die oorskryf het daar foute ingesluip, en dit is nou die taak van wetenskaplike tekskritici om vas te stel wat die oorspronklike teks was, of om so na moontlik daaraan te kom. Dit word gedoen met behulp van die verskillende afskrifte, ou vertalings, sitate by ou skrywers en ander wetenskaplike metodes.
Wat die Nuwe Testament betref, kan wei gesê word dat daar niks wesenliks van die oorspronklike geskrifte verlore gegaan het nie. Daar is baie meer afskrifte van die Nuwe Testament as van enige ander geskrif uit die Oudheid - meer as 4000. Die Hebreeuse teks van die Ou Testament is met die grootste sorg deur die Joodse geleerdes oorgedra deur dit letterlik oor te skryf. Die skrywers moes 'n deeglike kennis van die tradisionele Ou-Testamentiese teks hê en was bekend as die Masorete (die Hebreeuse woord massorah beteken "tradisie"). Die Masorete het vokaaltekens en punktuasie in die Bybelteks ingevoer ter wille van die verstaanbaarheid daarvan veral vir diegene wat nie meer die konsonantskrif kon lees nie.
Die skriftekens is die masora genoem. Die betroubaarheid van die Masorete-teks is opnuut bewys met die ontdekking van die Dooie Seerolle in 1947. Die oudste beskikbare manuskrip van die Nuwe Testament is die sogenaamde John Rylands-fragment, wat enkele verse bevat uit die Evangelie van Johannes en omstreeks 125 n.C. geskryf is.
Targoem
In die laaste eeu voor Christus is Hebreeus as spreektaal geleidelik deur Aramees vervang en baie Jode het die Hebreeuse Bybelteks, wat in die sinagoges voorgelees is, nie meer verstaan nie. 'n Navertelling, 'n soort verklarende vertaling, is toe na die voorlesing in Aramees gedoen en het die naam Targoem (" vertaling") gekry. Aanvanklik is die vertalings mondelings oorgelewer, en dit is eers later te boek gestel. Van die belangrikste Aramese vertalings wat bewaar gebly het, is die Targoem Onkelos, ŉ redelik letterlike vertaling van die Pentateug, die eerste vyf boeke van die Ou Testament.
Septuagint(a)
Ook vir die Jode buite Palestina het die vertaling van die Hebreeuse Bybel in hul spreektaal noodsaaklik geword. In Egipte, in die stad Alexandrië, het 'n groot Joodse gemeenskap gewoon wat nie Hebreeus of Aramees magtig was nie, maar Grieks gepraat het. Volgens 'n ou verhaal het 70 geleerdes - vandaar die naam Septuaginta, die Latyn vir sewentig - ŉ volledige Bybelvertaling gemaak wat op die ou end sou geblyk het woordeliks dieselfde te wees. Die verspreiding van die Christendom in Italië, Noord-Afrika, Spanje en Gallië het die vertaling van die Bybel in Latyn genoodsaak.
Die belangrike Latynse vertaling is die Vulgaat, die werk van die kerkvader Hieronymus (in 405 voltooi). Daarnaas was daar in die oudheid ook Siriese, Koptiese, Armeense, Gotiese en ander vertalings. Na die Hervorming het vertalings van die Bybel in verskillende tale vinnig toegeneem. So het Martin Luther in 1521 tydens sy verblyf in Wartburg met die vertaling van die Nuwe Testament in Duits begin. Die vertaling is in 1522 voltooi. Met die hulp van ander geleerdes het hy vervolgens die Ou Testament vertaal.
Die vertaling was in 1534 gereed, Luther se Bybelvertaling was van groot waarde sowel vir die godsdienstige lewe in Duitsland as vir die vorming van die Hoogduitse taal. In Nederland was die bekendste die Statevertaling – Statenbijbel wat in opdrag van die Sinode van Dordrecht en met die geldelike steun van die State-Generaal in 1637 gedoen is. Dit is in 1933 in Suid-Afrika vervang deur die Afrikaanse Bybel, die Heilige Skrif, wat al die kanonieke boeke van die Ou en Nuwe Testament bevat.
Dit is oorgesit uit die oorspronklike tale en uitgegee deur die Bybelgenootskap, in opdrag van die Gesamentlike Kommissie van die "drie Hollandse Kerke in Suid-Afrika", en is deur die Britse en Buitelandse Bybelgenootskap in Engeland gedruk.
Die Bybel in Afrikaans
Die Bybelvertaling in Afrikaans kan in vier periodes ingedeel word:
Die inisiatief van die Genootskap van Regte Afrikaners (1872-1911)
Uit korrespondensie wat daarop gevolg het, het dit egter geblyk dat die meeste mense sterk gekant was teen 'n Bybelvertaling in Afrikaans. As wegbereider vir 'n Bybelvertaling het C.P. Hoogenhout in 1873 die verhaal van Josef in Afrikaans uitgegee: Die Geskiedenis van Josef voor Afrikaanse Kinders en Huissouwens, in hulle eige taal geskrijwe deur een Vrind.
In die slot van die boekie het hy ŉ sterk pleidooi gelewer vir 'n Afrikaanse vertaling van die Bybel. Op 7 November 1874 het Pannevis en Hoogenhout regstreeks aan die Britse en Buitelandse Bybelgenootskap (BBBG) geskryf om te pleit dat ŉ Afrikaanse vertaling onderneem moet word. Pannevis, wat die Bybelvertaling suiwer om godsdienstige redes bepleit het, het in die brief Afrikaans in ŉ swak lig gestel, sodat die BBBG ŉ Afrikaanse Bybelvertaling afgewys het. Die BBBG het die saak nietemin na sy sekretaris in Suid-Afrika, ds. Geo. Morgan, verwys.
Op die predikantekonferensie in Julie 1875 op Wellington is die vertaling van die Bybel in Afrikaans toe ook afgekeur. Hierdie toedrag van sake het gelei tot die besef dat ŉ stryd begin moes word vir die erkenning van Afrikaans as skryftaal. Met die oog daarop is die Genootskap van Regte Afrikaners (GRA) op 14 Augustus 1875 in die Paarl gestig onder leiding van ds. S.J. du Toit. Eers op ŉ vergadering in 1879 het die GRA besluit dat die tyd ryp was vir ŉ vertaling van die Bybel in Afrikaans. Die taak is in 1885 aan ds. S.J. du Toit opgedra.
Aanvanklik het die werk nie goed gevorder nie, maar nadat ds. Du Toit hom vanaf 1890 heeltyds daaraan kon wy, het die volgende boeke in Afrikaans verskyn: in boekvorm Genesis (1893), Mattheus (1895), Openbaring (1898) en Psamls (1907); in die tydskrif Stemmen des Tjids Hooglied (1905), Handelinge (1908) en Markus (1908). Voor sy dood in 1911 het Du Toit ook aan die vertaling van Lukas gewerk. Hoewel hierdie vertaling nie by die kerklike publiek ingang gevind het nie, het dit bewys dat die Bybel wel in Afrikaans vertaal kon word.
Die inisiatief van die Afrikaanse Kerke (1914-1923)
In 1914 het dr. B.B. Keet op Stellenbosch ŉ referaat gelewer oor “Die Bybel in Afrikaans”, waarin hy die samewerking van die Hollandse Kerke in Suid-Afrika vir die saak bepleit het. In 1916 het die Sinode van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Vrystaat op ŉ voorstel van ds. (later dr.) N.J. van der Merwe besluit om ŉ kommissie te benoem om, in samewerking met die Gereformeerde Kerk en die Nederduitsche Hervormde Kerk, die bekwaamste manne aan te wys en met die vertaling te begin.
Die saak is kragtig bepleit deur dr. J.D. du Toit, maar hy en dr. Keet was van mening dat die eerste vertaling in Afrikaans eerder net ŉ verafrikaansing van die Statebybel as ŉ nuwe vertaling uit die grondtale moes wees.
Die gevolg van die saak was dat ŉ aantal mense van die verskillende kerke hulle vanaf 1916 met die vertaling besig gehou het, en in 1922 het die proefuitgawe van Die Vier Evangelië en Die Psalme verskyn. Die nuwe vertaling is aanvanklik geesdriftig ontvang, maar dit het geblyk dat die taal te sterk Nederlands-gebonde was en gevolglik nie egte Afrikaans nie.
Die volwaardige onderneming deur die Afrikaanse Kerke (1923 -1933) Met die verskyning van die proefuitgawe het dit geblyk dat die Afrikaanse volk uitgesien het na ŉ Bybel in hul moedertaal, maar dat die vertaling eerder uit die grondtale gedoen moes word en dat dit oorgesit moes word in die ware taal van die Afrikaanssprekende gemeenskap. Om hierdie doel te verwesenlik, moes heeltydse vertalers en Afrikaanse taaladviseurs benoem word. As eindvertalers is drr. J.D. du Toit en B.B. Keet aangewys, maar aangesien dr. Keet nie vrystelling van sy doseerpligte aan die Teologiese Kweekskool op Stellenbosch kon kry nie, is dr. J.D. Kestell in sy plek benoem. Dr. Du Toit sou vir die Ou Testament en Dr. Kestell vir die Nuwe Testament verantwoordelik wees. Later het nog eindvertalers bygekom drr. H.C.M Fourie en E.E. van Rooyen en uiteindelik ook dr. B.B. Keet.
Die periode van hersiening (1933 – 1953)
Die eindvertalers het besef dat ŉ hersiening van die vertaling nodig was, veral in die lig van die bespreking wat op die publikasie van die nuwe vertaling gevolg het. Hulle het ook van die kerke opdrag gekry om met die werk voort te gaan. Omdat drie van die eindvertalers in hierdie tyd te sterwe gekom het, het net drr. J.D. du Toit en B.B. Keet oorgebly om die werk af te rond. By die verskyning van die hersiene uitgawe in 1953 het nog net dr. Keet gelewe.
Hierdie vertaling het voortreflike hoedanighede gehad en was van besonder groot betekenis vir die vestiging van die Afrikaanse taal. Tog het die ontwikkeling van Afrikaans en ander belangrike faktore dit nodig gemaak om na 40 jaar opnuut met ŉ vertaling te begin. As die eerste vrug hiervan het Die Blye Boodskap in 1975 verskyn.
Die Blye Boodskap
Die werk aan hierdie vertaling het in 1970 begin, en dieselfde jaar reeds het ŉ proefvertaling van ses Bybelboeke verskyn. Die reaksie was gunstig. Die kommissie het toe met erns voortgewerk aan die nuwe vertaling. Toe die Afrikaanse Taalfeesjaar aanbreek, wou die Bybelgenootskap ook 'n bydrae lewer tot die herdenkings in die feesjaar, te meer omdat die Bybelvertaling van die begin af so nou gemoeid was met die ontwikkeling van die Afrikaanse taal.
Die Kommissie van Vertalers het toe die nuwe vertaling van die vier Evangelies, Handelinge en vyftig Psalms vir publikasie gereed gemaak. Dit is gepubliseer onder die titel Die Blye Boodskap. Op 30 November 1975 is die publikasie by 'n feestelike geleentheid in die kerk van die Ned. Geref. Gemeente Universiteitsoord, Pretoria, in gebruik geneem. By die geleentheid is die eerste van 500 genommerde en getekende eksemplare aan die Staatspresident oorhandig. Binne die eerste jaar na publikasie is 'n paar verbeterde herdrukke uitgegee en is ongeveer 250 000 eksemplare versprei.
Die nuwe vertaling
Na die onderskeie voorlopige vertalings het die Bybelgenoot-skap van Suid-Afrika in 1979 die nuwe vertaling van die volledige Nuwe Testament en al 150 psalms uitgegee onder die titel Die Nuwe Testament en die Psalms. Intussen word die werk aan die vertaling van die Ou Testament en die finalisering daarvan voortgesit.
Die eindredaksie, wat verantwoordelik is vir die finalisering van die vertaling, is proft. E.P. Groenewald (voorsitter), J.P. Oberholzer (ondervoorsitter), A.H. van Zyl (sekretaris), W. Kempen (taaladviseur), J.L. HeIberg en P.A. Verhoef. Na verwagting sal die nuwe vertaling van die volledige Bybel teen ongeveer 1984 verskyn.
Die Bybel in Afrikastate
Die Afrikatale is 'n belangrike skakel in die Bybelvertalingprogram, waaraan daar dwarsoor die wêreld gewerk word. Dit is 'n program wat deur die Wêreldbond van Bybelgenootskappe geborg word.
Dieter Borsche
Dieter Borsche (25 Oktober 1909 – 5 Augustus 1982) was 'n Duitse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Es kommt ein Tag (1950), Fanfaren der Liebe (1951), No Greater Love (1952), en Die große Versuchung (1952).
Dipcadi glaucum
duimnael|links|Dipcadi glaucum se sade Dipcadi glaucum is 'n kruie wat as malkop-ui bekend staan. Die plant kom wyd verspreid in die droër dele van Suid-Afrika en Namibië voor, asook Angola, Botswana, Zambië en Zimbabwe. Na reën kan groen blare gou verskyn vanuit die bolle en nuwe plantjies kan ook in hul duisende opkom van saad, en groei gewoonlik in kolonies. Die plant veroorsaak veral vrektes in skape en bokke in oorbewyde kampe. Malkop-ui is bekend daarvoor om senuweesimptome te veroorsaak. Diere kan doelloos rondloop, hulle koppe teen voorwerpe druk, in sirkels beweeg en 'n erge diarree toon. Daar is geen spesifieke behandeling vir die vergiftiging wat deur malkop-ui veroorsaak word nie.
Malkop-ui is 'n robuuste jaarlikse kruie, wat tot 120cm lank groei met 4cm in deursnee. Dit dra 4-9 blare wat tot 45 cm lank word en 4cm of meer breed word.
Terry Becker
Terry Becker (5 Augustus 1930 – 30 Desember 2014) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Thirsty Dead (1974) en in die televisiereekse Voyage to the Bottom of the Sea (1964), Mission: Impossible (1966), en Room 222 (1969).
Solvabiliteit
Solvabiliteit is die vermoë van 'n onderneming om sy laste te dek indien al sy bates gelikwideer sou word. Solvabiliteit is dus die verhouding tussen die vreemde kapitaal en eie kapitaal op die balansstaat. Indien hierdie verhouding te klein word, kan die onderneming insolvensie in die gesig staar. Solvabiliteit is 'n belangrike kengetal wat deur kredietverskaffers en leweransiers gebruik word, aangesien dit 'n indruk skep van die waarskynlikheid dat skulde aan die onderneming verleen weer geïn kan word.
Vir die meeste ondernemings is die markwaarde van vaste bates nie geredelik beskikbaar sonder om kostelike waardasies te ondergaan nie; dus word boekwaardes en nie markwaardes nie gebruik om die solvabiliteit van die onderneming vas te stel. Hierdie benadering gebruik minder realistiese syfers, maar is meer uitvoerbaar. Vir sommige bedrywe is só 'n benadering onaanvaarbaar. Banke en versekeraars, bv., gebruik meer realistiese benaderings om hul solvabiliteit te bepaal. Die berekening van die solvabiliteit van banke en versekeraars is hoogs gereguleer. Sien bv. Basel III vir banke en Solvabiliteit II vir versekeraars (solvabiliteitassessering en -bestuur in Suid-Afrika).
By die vasstel van solvabiliteit moet ook in ag geneem word dat sekere balansposte wel teen 'n bepaalde waarde in die boeke weerspieël word, maar dat dit nie realisties hoegenaamd gelikwideer kan word nie. Voorbeelde hiervan is ondersoek en ontwikkeling, oprigtingskoste en klandisiewaarde. Oprigtingskoste kan onder sekere rekeningkundige regimes oor vyf jaar (d.i. 20% p.j.) afgeskryf word, dus is dit dan 'n balansstaatitem en nie 'n inkomstestaatitem nie.
Silvertown
Silvertown is 'n nywerheidsgebied aan die noordoewer van die Teemsrivier wat administratief deel uitmaak van die Londense distrik Borough of Newham. Die buurt is vernoem na die nyweraar Samuel Winkworth Silver (1791–1855) wat hier in 1852 'n rubberaanleg gevestig het. Silvertown word tans deur twee groot aanlegte oorheers - Tate & Lyle se suikerraffinadery (wat in 1880 opgerig is ) en John Knight ABP se karkasverwerkingsaanleg. Die buurt se industriële geskiedenis word oorskadu deur die ontploffing van 50 ton TNT op die werksterrein van Brunner Mond & Company, 'n chemiese aanleg naby West Ham waar ammunisie vervaardig is, op 19 Januarie 1917. Die ongeluk het 73 menselewens geëis en verwoesting gesaai in die fabriek se omgewing. Die ontploffing se drukgolf het vensters in die Savoy-hotel laat bars en 'n huurmotor in Pall Mall byna omgegooi.
Solvabiliteit
Afhangend van die direkte opbrengswaarde van die bates lê die minimumnorm van solvabiliteit tussen 25% en 40%.
Silvertown
London City-lughawe, een van vyf lughawens in of naby die Britse hoofstad, is aan die oostelike kant van Silvertown geleë.
Solvabiliteit
Daar bestaan verskeie rekenkundige definisies van solvabiliteit, waaronder:
Solvabiliteit kan ook met die skuldverhouding gemeet word, waarby die vreemde kapitaal deur die totale kapitaal gedeel word. As die skuldverhouding daal, verbeter die solvabiliteit.
Melanie Nicholls-King
Melanie Nicholls-King is 'n Kanadese aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent St. Vincent (2014) en in die televisiereekse Rookie Blue (2010), Orphan Black (2013), en Filth City (2015).
Tim Barrett (akteur)
Tim Barrett (31 Mei 1929 – 20 Augustus 1990) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Brian Rix Presents ... (1960), The Avengers (1961), Here Come the Double Deckers! (1970), en Come Back Mrs. Noah (1977).
Bernhard Bötel
Bernhard Bötel (1883 – 1953) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Martha (1916), Rheinzauber (1920), en Trick-Track (1921).
Verowerde Gebied
Die Verowerde Gebied is ‘n historiese naam vir die oostelike en noordelike deel van die Vrystaat wat aan Lesotho grens.
Dit beslaan die berggebied van Witsieshoek (Phuthaditjaba), die omgewing van Harrismith en Bethlehem en die westelike oewer van die Caledonrivier met die dorpe Fouriesburg, Ficksburg, Clocolan, Thaba Nchu, Ladybrand, Wepener tot by Zastron.
Blanke boere het net na 1840 hulle in die gebied gevestig en gevolglik met die Basoeto’s in botsing gekom. Drie Basoeto-oorloë is gevoer met genl. J.I.J. Fick en kommandant Louw Wepener as bekendste leiers. Dit het gelei tot die Verdrag van Thaba Bosigo van 3 April 1866 en verskeie Verdrae van Aliwal-Noord (o.a. in 1858 en 1869). Met die laaste verdrag is ‘n Britse protektoraat oor Basoetoland afgekondig en die gebied wes van die Caledonrivier aan die Vrystaat toegeken. Sedertdien het die landstreek bekendgestaan as die Verowerde Gebied. Reeds in 1867 stig die Vrystaatse Volksraad die dorpe Ladybrand, Ficksburg en Wepener om as buffer teen die Basoeto te dien.
Hierdie Verowerde Gebied sluit van die beste landbougebied (veral vir koring) in suidelike Afrika in. Daarom het die regering van Lesotho in die 1970’s verskeie male gevra dat die gebied aan Lesotho terugbesorg word.
John Barrie
John Barrie (6 Mei 1917 – 24 Maart 1980) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Victim (1961), Sword of Lancelot (1963), en Patton (1970).
Maria Leopoldina
Maria Leopoldina (22 Januarie 1797 – 11 Desember 1826) was die eerste keiserin van Brasilië as die vrou van keiser Pedro I van Brasilië vanaf 12 Oktober 1822 tot haar dood en koningin-gemaal van Portugal vir 'n paar maande, boonop was Maria Leopoldina een van die belangrike mense van die Onafhanklikheid van Brasilië.
Sy is in Wene, Oostenryk gebore, die dogter van die Heilige Romeinse Keiser Frans II. Onder haar talle broers en susters was keiser Ferdinand I van Oostenryk en Marie Louise, hertogin van Parma, die vrou van Napoleon Bonaparte.
Die opvoeding wat Maria Leopoldina in die kinderjare en adolessensie ontvang het, was eklekties en breed, met 'n hoër kulturele vlak en meer konsekwente politieke opleiding. Sulke opvoeding van die klein prinse en prinsesse van die Habsburg-familie was gebaseer op die opvoedkundige oortuiging wat geïnisieer is deur hul oupa, Heilige Romeinse Keiser Leopold II, wat geglo het "dat kinders van kleins af geïnspireer moet word om hoë eienskappe te hê, soos menslikheid, deernis en die begeerte om mense gelukkig te maak”.
In die 21ste eeu is dit deur sommige historici voorgestel dat sy een van die hoofartikuleerders was van die onafhanklikheidsproses van Brasilië wat in 1822 plaasgevind het. Haar biograaf, historikus Paulo Rezzutti, hou vol dat dit grootliks aan haar te danke was dat Brasilië 'n nasie geword het. Volgens hom het die vrou van Pedro “Brasilië as haar land omhels, Brasiliane as haar mense en Onafhanklikheid as haar saak”. Sy was ook die raadgewer van Pedro oor belangrike politieke besluite wat die toekoms van die nasie weerspieël het, soos die Dia do Fico en die daaropvolgende opposisie en ongehoorsaamheid aan die Portugese howe rakende die egpaar se terugkeer na Portugal.
Rebecca Northan
Rebecca Northan is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mr. Magorium's Wonder Emporium (2007), The Rocker (2008), en What If (2013), en in die televisiereeks Being Erica (2009).
Camillo di Cavour
''Camillo di Cavour (1810-1861 ) word allerweë beskou as die vader en argitek van Italiaanse eenheid. Tog het hierdie groot staatsman, diplomaat en toegewyde Katoliek min simpatie gevoel vir 'n Italiaanse federasie onder leiding van die pous, en hy het openlik sy afkeer ten opsigte van Joseph Mazzini se republikeinse nasionalisme getoon.''
Camillo Benso di Cavour is op 10 Augustus 1810 in Turyn gebore.Sy familie was aristokrate en Cavour se vader het nog in keiser Napoleon I se administrasie diens gedoen. Die vooraanstaande familie het in die dorpie Chieri naby Turyn in die staat Piëmont gewoon. Die jong Cavour was 'n gemaklike en joviale mens en gelief by almal. Hy was 'n baie aktiewe en harde werker. Elke oggend om vyfuur was hy reeds by sy lessenaar. Smiddags het hy graag in Turyn langs die rivier Po gaan wandel. Hy was 'n diep godsdienstige mens, en dit het waarskynlik sy politieke en sosiale beginsels beïnvloed.
Toe die jong Camillo 10 jaar oud was, is hy by die militêre akademie van Sardinië in Turyn ingeskryf. Ses jaar later, nadat hy eerste in sy klas gestaan het, het hy ŉ tweede luitenant in die ingenieurskorps geword. Die vyf jaar wat hy in die leer diens gedoen het, het hy baie en wyd gelees. In 1831 het hy teruggekeer huis toe om sy vader se landgoedere te bestuur. Hy het ook baie sake-ondernemings behartig, 'n suikerfabriek, twee banke en ŉ korporasie vir die bou van spoorweë in Piëmont. In 1847 was hy een van die stigterslede en hoofbydraer vir die nuwe koerant Risorgimento.
Teen 1848 was die koninkryk Piemont-Sardinie die enigste Italiaanse staat wat 'n liberale grondwet oorgehou het. Dit het meegebring dat daar verkiesings in die staat gehou is en Cavour, wat groot opgang begin maak het as 'n progressiewe denker wat nie in revolusies geglo het nie, is tot die parlement verkies. Cavour was 'n groot bewonderaar van die Britse parlementêre stelsel en het in 1850 minister van die vloot, handel en landbou geword. Die volgende jaar was hy minister van finansies en in 1852 het hy eerste minister en minister van buitelandse sake geword.
Hy het 'n reeks waardevolle binnelandse hervormings in Piëmont-Sardinië deurgevoer en gedurende die vyftigerjare het Cavour sy land tot 'n liberale modelstaat ontwikkel, waarin die Kerk en Staat geskei was. Sy binnelandse sukses sou later deur die sukses van sy buitelandse beleid oortref word. Cavour het nooit duidelik laat blyk wat hy van 'n verenigde Italië gedink het nie. Hy was openlik gekant teen Mazzini se republikeinse nasionalisme en was ook nooit ten gunste van 'n Italiaanse federasie onder leiding van die pous nie. Cavourse ideaal was duidelik 'n Italiaanse koninkryk onder leiding van Sardinië. Om die ideaal te bereik, het hy met groot diplomasie van buitelandse hulp gebruik gemaak.
Om die rede het hy ook by die Krim-oorlog van 1854-1856 betrokke geraak. Dit het hom die geleentheid gebied om kontak met Napoleon III van Frankryk te maak. Met die Vrede van Parys in 1856 was Piëmont-Sardinië slegs ŉ ondergeskikte bondgenoot van die Franse en Britse oorwinnaars, en Cavour het nog nie veel seggenskap in die vredesonderhandelinge gehad nie. Hy het wel daarin geslaag om Europa se aandag op Italië se sake te vestig. Op 21 Julie 1858 het Cavour Napoleon III in die geheim by Plombières ontmoet. Daar het Cavour dit reggekry om in ruil vir die staatjies Savoje en Nizza, wat deel van Piëmont was. Napoleon III se steun te kry om Oostenryk uit Italië te verdryf.
Cavour het koning Victor Emanuel van Piëmont-Sardinië van die transaksie verwittig en in die brief het hy nie eers melding gemaak van ŉ verenigde Italië nie. In April 1859 het die oorlog teen Oostenryk uitgebreek. Groot oorwinnings by Magenta en Solferino het die staat Lombardye in Cavour se hande laat val. Dit het terselftertyd opstande in die state Parma, Modena, Toskane en Romagna tot gevolg gehad. Intussen het Napoleon III uit vrees dat Pruise Oostenryk sou kom help, in Julie 1859 met keiser Frans Josef van Oostenryk by Villa Franken ŉ wapenstilstand gesluit sonder om Cavour te raadpleeg.
Heles
Heles, "die Peloniet", is een van die 37 helde van koning Dawid wat in 2 Sam 23 van die Ou Testament van die Bybel genoem word.
Die lys van helde kom ook in 1 Kron 11 voor (1 Kron 11:27).
Asahel
Asahel, "die broer van Joab", is een van die 37 helde van koning Dawid wat in 2 Sam 23 van die Ou Testament van die Bybel genoem word.
Pedro Sánchez
Pedro Sánchez Pérez-Castejón (Spaanse uitspraak: [ˈpeðɾo ˈsaɲʧeθ ˈpeɾeθ kasteˈxon], gebore 29 Februarie 1972 in Madrid) is 'n Spaanse politikus en die regeringspresident (eerste minister) van Spanje sedert 1 Junie 2018.
Asahel
Die lys van helde kom ook in 1 Kron 11 voor (1 Kron 11:26).
Dawid se vernaamste helde
In 2 Sam 23 in die Ou Testament in die Bybel word die vernaamste helde gelys wat koning Dawid tydens sy leeftyd gedien het.
Die lys word ook weergegee in 1 Kron 11.
Die name is:
Tyson Beckford
Tyson Beckford (gebore 19 Desember 1970) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Zoolander (2001), Biker Boyz (2003), Searching for Bobby D (2005), en Into the Blue (2005).
Annick Obonsawin
Annick Obonsawin (gebore 12 Oktober 1982) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Charlie Bartlett (2007) en in die televisiereekse Cyberchase (2002), Total Drama (2007), en Warehouse 13 (2009).
Maerua paniculata
Maerua paniculata is 'n struik wat deel is van die Capparaceae familie. Die spesie is endemies aan Zambië.
San Diego Comic-Con
Die konvensie is in 1970 gestig as die Golden State Comic Book Convention deur 'n groep van San Diego wat Shel Dorf insluit; later is dit die San Diego Comic Book Convention genoem. Dorf het in 'n onderhoud gesê hy hoop die eerste Con sal 500 deelnemers lok. Dit is 'n vierdaagse geleentheid (Donderdag tot Sondag) wat in die somer (sedert 2003 in Julie) by die San Diego-konvensiesentrum in San Diego gehou word. Op die Woensdagaand voor die amptelike opening kan professionele persone, uitstallers en vooraf geregistreerde gaste 'n voorgeleentheid bywoon om deelnemers die geleentheid te gee om deur die uitstalsaal te stap en te sien wat tydens die konvensie beskikbaar sal wees.
Geskiedenis en organisasie
Die konvensie is in 1970 gestig deur Shel Dorf, Richard Alf, Ken Krueger, Mike Towry, Ron Graf, Barry Alfonso, Bob Sourk en Greg Bear. Aanvanklike strokiesverhaal- en wetenskapsfiksie-klubvergaderings sou by Krueger's Alert Books in Ocean Beach gehou word. In die middel 1960's het Dorf, 'n strokiesprentaanhanger van Detroit, die Detroit Triple-Fan Fairs, een van die eerste kommersiële strokiesprentaanhangerkonvensies, gestig. Nadat hy in 1970 na San Diego, Kalifornië, verhuis het, het hy op 21 Maart 1970 'n eendagkonvensie (Golden State Comic-Minicon) gereël, "as 'n soort 'droë lopie'" vir die groter konvensie wat hy gehoop het om aan te bied. Dorf was jare lank as president of bestuurder aan die konvensie verbind totdat hy van die organisasie vervreemd geraak het. Alf was saam met Krueger medevoorsitter van die eerste konvensie en het in 1971 voorsitter geword.
Ná die aanvanklike byeenkoms het Dorf se eerste driedaagse San Diego-strokiesprentkonvensie, die Golden State Comic-Con, 300 mense gelok. Dit is van 1 tot 3 Augustus 1970 in die kelderverdieping van die U.S. Grant Hotel gehou. Ander plekke waar die konvensie in sy vroeë jare gehou is, sluit in die El Cortez Hotel, die Universiteit van Kalifornië, San Diego, en Golden Hall. In 1991 is dit na die San Diego-konvensiesentrum geskuif is. Richard Alf, voorsitter in 1971, het opgemerk dat 'n vroeë faktor in die Con se groei 'n poging was "om die Comic-Con se komiteebasis uit te brei deur kontak met ander fandoms soos die Society for Creative Anachronism en die Mythopoeiic Society. (Ons het baie talent en krag gevind, deur diversiteit.")
Volgens Forbes is die konvensie die "grootste konvensie in sy soort in die wêreld;" Publishers Weekly het geskryf "Comic-Con International: San Diego is die grootste vertoning in Noord-Amerika;" dit is ook die grootste konvensie wat in San Diego gehou word. Dit het 'n geraamde jaarlikse ekonomiese impak van meer as $140 miljoen op die streek. Tog is dit in 2009 gekritiseer omdat dit na bewering 'n negatiewe impak op seisoenale besighede buite Comic-Con gehad het, individuele deelnemers min bestee het, 'n groot aantal deelnemers in San Diego woon en die impak van die konvensie meer kultureel as finansieel was.
Gebeurtenisse
Saam met panele, seminare en werkwinkels met strokiesprentskeppers, is daar voorskoue van komende rolprente en portefeuljehersieningsessies met groot strokiesprent- en videospeletjiemaatskappye. Die aande sluit geleenthede in soos toekennings, die jaarlikse Masquerade-kostuumkompetisie en die Comic-Con International Independent Film Festival.
Tradisionele geleenthede sluit in 'n eklektiese filmprogram, vertoningslokale gewy aan Japannese animasie, speletjies, programme soos spotprenttekenaar Scott Shaw! se "Oddball Comics"-skyfievertoning, Quick Draw! aangebied deur Mark Evanier saam met Shaw!, Sergio Aragones en 'n gasspotprenttekenaar wat reageer op improvisasie-opdragte en speletjies en die animasiekenner Jerry Beck se program met TV se "slegste spotprente ooit", sowel as meer as 350 uur van ander programme oor alle aspekte van strokiesprentboeke en die popkultuur.
Paul Loots
Paul Loots is 'n jong Afrikaanse akteur. Hy maak sy filmdebuut in 2011 in Roepman waarin hy die hoofrol van Timus Rademan vertolk. Loots speel ook die rol van Karel van Aswegen (jr.) in die film Verraaiers (2013). Sy tweede hoofrol was die van Walter in Agent 2000 (2014).
Loods voltooi sy laerskoolloopbaan op 14-jarige ouderdom van Laerskool Swartkop. Hy was die onderhoofseun en is as die skool se beste drama-, redenaars- en kultuurleerder aangewys. Hy is tans 'n leerder van Hoërskool Eldoraigne in Centurion.
Maerua pintobastoae
Maerua pintobastoae is 'n struik wat deel is van die Capparaceae familie. Die spesie is endemies aan Angola.