cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henry Fagan
Persoonlike lewe
Op 3 Junie 1922 trou hy met Queeny Theron (suster van die bekende Erika Theron), oorspronklik van Tulbagh en ’n geesdriftige liefhebber van die toneel. Die egpaar het drie seuns, naamlik Henry Allan (Hennie), Gabriël Theron (die bekende argitek Gawie) en Johannes Jacobus (Hannes), laasgenoemde wat soos sy pa ook ’n regter word. In Kaapstad is Henry saam met sy vrou betrokke by die Kaapstadse Afrikaanse Toneelvereniging (KAT), waarvan hulle in 1934 medestigters is saam met onder andere M.I. Murray, Boerneef, Anna Neethling-Pohl en N.P. van Wyk Louw. KAT voer menige van sy dramas op nog voordat dit gepubliseer is. Hy neem aktief aan die kultuurlewe deel en benewens sy aktiwiteite by die Toneelvereniging is hy ook lid van die Helpmekaar-beweging, die Vlagbeweging en die Oranjeklub, terwyl hy ook een van die stigters en ’n erelid is van die Bellville Afrikaanse Toneelvereniging.
Op 6 Desember 1963 is hy aan sy huis Keurbos in Bishopscourt in Kaapstad aan ’n hartaanval oorlede.
Skryfwerk
Op skool skryf Henry ’n aantal Nederlandse gedigte. Dit is egter eers tydens sy studies in Londen wat hy ernstig begin skryf. Sy moeder se jongste broer, later professor J.J. Smith en ook die eerste redakteur van die Woordeboek van die Afrikaanse Taal, was in daardie tyd ook ’n student in Londen. Smith se passie vir Afrikaans bekeer Fagan tot die gebruik van hierdie taal, eerder as die vereenvoudigde Nederlands wat professor W.J. Viljoen op Stellenbosch aangehang het.
C. Louis Leipoldt is in hierdie tyd ook in Londen en Smith mobiliseer die letterkundige kragte van hierdie klein Afrikaanse kring. Leipoldt se digbundel Oom Gert vertel en ander gedigte (met ’n voorwoord deur Smith) dien as groot aansporing en Fagan skryf hier sy eerste gedigte, onder andere Ouboeta en Die nooientjie van die Onderveld. Terug in Suid-Afrika is Smith een van die stigters en die redakteur van die tydskrif Ons Moedertaal en hy spoor Fagan aan om ook vir hierdie tydskrif bydraes te lewer. Sy eerste gepubliseerde werk is dan ook ’n paar kortverhale wat in Ons Moedertaal verskyn (later word hierdie tydskrif Die Huisgenoot) en wat later in sy boek Uit ’n studente-album opgeneem word. Sy aktrise vrou, Queeny Theron, moedig hom egter aan om sy kreatiewe arbeid eerder tot die drama te wend.
Drama
Dit is dan veral op die gebied van die drama wat Fagan ’n groot bydrae maak tot die Afrikaanse letterkunde en hy kan saam met J.F.W. Grosskopf beskou word as die grondlegger van die realistiese drama in Afrikaans. Hy skryf ’n hele aantal vollengte-dramas en ook eenbedrywe.
In Lenie handel dit oor die reg van elke mens, maar vanweë tradisie veral van die vrou, om tot eie persoonlike ontwikkeling en selfverwesenliking te kom. Die aksie sentreer rondom die konflik tussen die baasspelerige vader en sy selfstandig-wordende dogter. Hierdie is een van die eerste dramas in Afrikaans wat ’n maatskaplike probleem aanspreek, eerder as historiese gebeurtenisse. Die vader word egter eensydig geteken en die ommekeer in die derde bedryf is daarom des te meer onvoorbereid en ongemotiveerd, terwyl die oplossing van die newemotief (die baasspelerige vryer wat skielik sy meisie in haar eie reg sien) ook onwaarskynlik aandoen. Hierdie drama geniet vir jare lank ’n feitlik ongehoorde populariteit, ten spyte van die onwaarskynlike situasies. Vir ’n herdruk in 1938 word die drama grondig hersien en die konflik versterk. ’n Fragment uit die eerste bedryf van hierdie drama word deur D.F. Malherbe in die versamelbundel Afrikaanse letterkunde opgeneem.
Op sand gebou beeld vir die eerste keer in Afrikaans ’n intrigant as karakter in ’n hoofrol uit, dit wil sê iemand wat na twee kante toe speel afhangende van wat tot sy voordeel is. Hy is dus bereid om alles en almal op te offer om sy doelwitte te bereik. Die hoofkarakter is die ambisieuse, eersugtige bywonerseun Coenraad Brink, wie se planne eindelik in duie stort omdat dit op sand gebou is. Ook die klasbewuste mevrou Schoeman kom tot ’n val. As drama is die stuk onbevredigend, veral as gevolg van die langdradigheid en gebrek aan geloofwaardige konflik daarin. By beoordeling van die Hertzogprys vir 1932 beveel een van die keurders, P.C. Schoonees, dat hierdie drama saam met werk van J.C.B. van Niekerk en C. Louis Leipoldt bekroon word.
Die stille haard (saamgebundel met die eenbedryf Die swakkere vat) is ’n vollengte drama wat die inspirasie van die skrywer Bernardus Jansen uitbeeld wat smag na ’n rusplek. Hy word telkens deur sy huisgenote gesteur terwyl hy wag op inspirasie, maar raak verveeld as hy ’n ander oord soek. Hierdie drama spot gemoedelik met temperamentele skrywers, na-pratende studente op soek na gegewens vir proefskrifte en talle ander menslike swakhede.
Die nuwe wêreld (saamgebundel met die eenbedrywe Opdrifsels en Bo die kranse) beeld die konflik uit tussen kapitalisme en kommunistiese humanisme en die daarmee gepaardgaande klassestryd, soos vergestalt in die botsing tussen fabriekswerkers en hulle bestuur. Hulle selfsug en blinde najaag van eie belang lei eindelik tot albei groepe se ondergang. Gerhard de Leur, wat pas terug is van die Tweede Wêreldoorlog se gevegsfront, is die hoofkarakter. Hy probeer hard om in sy vader se fabriek die klassebewussyn af te breek, maar kry teenstand van alle oorde. Die dialoog is egter te redenerend en nie werklik realisties nie, terwyl die verskillende standpunte nie beliggaam word in oortuigende karakters nie. Die newemotief van liefde word ook onbevredigend opgelos as Ria besluit om met Gerhard te trou juis om hom by te staan in sy swakheid, naamlik sy inherente onvermoë om daadwerklik op te tree. Henry skryf ook die Engelse drama All that glitters, wat nie gepubliseer is nie en by sy dood slegs in manuskripvorm bestaan.
Eenbedrywe
Henry lewer ’n groot aantal eenbedrywe. Ruwe erts en Rooibruin blare verskyn in Die ouderling en ander toneelstukke. Ruwe erts behandel die armblanke vraagstuk wat lei tot konflik oor die beste manier van opvoeding vir minderbevoorregtes. Die gesofistikeerde, welgestelde mevrou Van der Palm probeer om die arm en onopgevoede wit diensmeisie Hannie op te voed. Mevrou van der Palm word ontbloot as oneg, want hoewel sy voorgee om liefdadigheid te beoefen, doen sy dit vir die skyn en sien in werklikheid oor die algemeen neer op haar medemens. So stel sy Hannie gelyk aan die bruin diensmeisie, wat dit duidelik maak dat sy mense volgens “klas” beoordeel. Hannie is die ruwe erts van die titel, waarin greintjies opregte goud blink, ten spyte van haar nederige afkoms. Hierdie eenbedryf word deur Gerhard J. Beukes opgeneem in die versamelbundel Skerm en masker. In Rooibruin blare kom ’n middeljarige man (Jan) met ’n oog vir jonger vroue tot die insig dat ouer vroue ook veel het om aan te bied. By ’n gemaskerde bal aan sy huis het hy bewondering vir die jong vroue, maar sy vrou Marina trek haar aan nes ’n jong dame en hy word om die bos gelei. Dit laat hom besef dat hy ook reeds een van die rooibruin blare van die ouderdom is wat nie meer by die jongmense hoort nie en dat rooibruin blare hulle eie bekoorlikheid besit. In 1935 word Die ouderling en ander toneelstukke met die Hertzogprys bekroon. Rooibruin blare word ook opgeneem in die versamelbundel Rooibruin blare en ander eenakters onder redaksie van A.J. Coetzee en deur Gerhard J. Beukes in Die lewe is ’n speeltoneel.
Die kroon op sy hoof word deur Gerhard J. Beukes opgeneem in Nuwe eenbedrywe en Kom ons speel toneel! en deur Charles Fryer in Kollig. Dit is ook ’n uitbeelding van die konflik tussen die geslagte, waarin die spot gedryf word met die man wat hom verbeel dat hy in beheer is, maar in werklikheid deur die vrou gemanipuleer word. Geliefde vreemdeling word deur Gerhard J. Beukes in Vyf nuwe eenbedrywe opgeneem. Hierdie eenbedryf vind plaas in die teekamer van die Kaapstadse lughawe. ’n Idealistiese jong vrou is ontnugter wanneer sy haar penvriend ontmoet, maar op ’n vliegtuig vind sy later tog die held van haar drome. Die eenbedryf Voor die poort is in 1939 deur die Afrikaanse Skrywerskring in Johannesburg uitgegee.
Prosa
Sy vroeë naturalistiese prosa word in Uit ’n studente-album gebundel en bevat ses kortverhale, waarvan twee humoristies van aard is. Die skets Oom Frikkie se brand het voorheen reeds in die Joernaal van die Viktoria-Kollege Debatsvereniging verskyn. Hierin gee hy reeds blyke van sy dramatiese vermoë om kontrasterende karakters in hulle spraak uit te beeld en sy aanvoeling vir humor. Die vondeling is die verhaal van die buitengewoon skrander Japie du Toit, wat weens sy afkoms nie deur die samelewing aanvaar word nie. Hy besluit om op grond van sy verstand en eerbare inbors sy lewe te lei, maar met sy ondergang word die onmenslikheid van die samelewing in al sy felheid ontbloot. Die ander sketse is meestal tydens sy verblyf as student in Londen geskryf en is duidelik nog jeugwerk. Sy styl is egter goed versorg en die verhale lees maklik. Hy sluit ook enkele prosastukke in ’n Eerste digbundel in.
In 1956 publiseer hy ’n Engelse wetenskapfiksieroman, Ninya, wat oor ’n beskawing op die donker kant van die maan handel. Verder vertaal hy Immensee en ander verhale van Theodor Storm in Afrikaans. Sy verhaal Op ’n vakansiereis word deur Daniel Hugo in die versamelbundel Tydskrif opgeneem. Die verhaal speel af in Duitsland voor die Eerste Wêreldoorlog en behandel ’n liefdesgeskiedenis waarin die klasseverskil tussen die geliefdes eindelik die deurslag gee.
In 1921 stel hy die versamelbundel Uitgesogte Afrikaanse verhale saam, waarin hy verhale opneem van Helene Oldendorf, T. Schumann, G.R. von Wielligh, Rikie Postma, F.E. de Villiers, C.R. Swart, Eugène C. van Wijk, Sarah Goldblatt, Essie Malan, Frina Roux, Marjorie Hofmeyr, Chris Fourie, N.H. Theunissen, D.W. Wessels en Veritas. Meeste van die verhale is sonder veel meriete en toon gebrekkige vakmanskap in die skryf van kortverhale.
Nie-fiksie
Hy skryf ook nie-fiksie. As regsgeleerde maak hy reeds vroeg ’n studie oor die Verkiesingswet en procedure van die Kaapprovinsie (1915) en later ontwerp hy ’n nuwe snelskrifstelsel (Snelskrif” ’n nuwe stelsel, gepubliseer in 1950), waaraan hy vir ongeveer 35 jaar lank aan en af gewerk het. Ná sy uittrede as hoofregter laat hy hom krities uit teen die regering se apartheidsbeleid en skryf hy die werke Ons verantwoordelikheid (1960) (wat hy feitlik gelyktydig in Engels skryf en as Our responsibility publiseer) en Co-existence in South Africa (1963), waarin hy die idee van die totale skeiding van rasse as onprakties verwerp.
Vlag van Benin
Simboliek
Groen simboliseer hoop, rooi simboliseer moed en geel simboliseer rykdom. ’n Ander interpretasie stel dit dat groen die vrugbare suide simboliseer, rooi simboliseer die grond en die bloed van die generasies wat vir vryheid geveg het en geel simboliseer die savanne in die noorde van die land.
Henry Fagan
Poësie
Reeds op skool skryf hy ’n paar gedigte in Nederlands, met een daarvan wat in sy eerste digbundel opgeneem word. Twee digbundels verskyn van hom, naamlik ’n Eerste digbundel en Soos die windjie wat suis. ’n Eerste digbundel, wat die digkuns van die tweede geslag na 1900 inlei, toon nog die invloed van sy tyd in terme van digterlike vorm en toonaard. Sommige van veral die ballades is nie vry te spreek van die oordrewe sentimentele aard van die rymelary van die Eerste Taalbeweging nie. Dit is ’n skraal bundel, met slegs elf gedigte en twee prosastukke en bevat ’n paar gevoelige stemmingsgedigte, terwyl meeste mymerings is oor lewensvraagstukke wat deur rymdwang en retoriese taalgebruik ontsier word. Die lang gedig in Nederlands oor De vrouwen van het voorgeslacht is op versoek van president Steyn geskryf, ter geleentheid van die onthulling van die Vrouemonument.
Wilmington
Wilmington kan verwys na:
Henry Fagan
Poësie
Baie van die gedigte van hierdie bundel word later grondig hersien en verbeter en saam met sowat veertig nuwe gedigte uitgegee as Soos die windjie wat suis. Die titel van hierdie bundel is na aanleiding van ’n gedig van Adriaan Moorrees. Die digter toon vaardigheid met sy beeldspraak en hantering van die tug van veral die sonnetvorm. Hy toon ’n voorliefde vir die Shakespeariaanse sonnet, terwyl enkele romantiese verhalende gedigte ook ingesluit word. Die beste werk is die stemmingsverse, met die sonnet By die dood van ’n vriend wat die intimiteit op voortreflike wyse verwoord. Veral Ek het ’n huisie by die see verwerf groot bekendheid. In hierdie gedig word die geloof uitgespreek dat die huisie wat op ’n rots staan die wind en weer sal kan trotseer. Hierdie gedig word later in verskeie bloemlesings opgeneem en ook deur Laurinda Hofmeyr getoonset en deur onder andere Laurika Rauch gesing. Die bundel bevat ook die eerste Afrikaanse verwerking van Nkosi Sikelel' iAfrika. In die nag, Ek het geswerwe oor die oseaan en Waar troon die magte wat oor my regeer? is verdienstelike sonnette, met laasgenoemde waarin die spreker worstel met die probleem dat die mens met die ganse skepping besig is, maar homself nie na behore kan beheer en die magte wat binne hom werk kan peil nie. Verder is daar vertaalde liedere van Heine en Thomas Moore en ’n aantal balladeske verse.
Versamelbundels
Fagan skryf enkele sterk gedigte en sy gedigte is dan ook verteenwoordig in verskeie versamelbundels, insluitende Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Uit ons digkuns, Digters en digsoorte, Afrikaanse ballades, Afrikaanse letterkunde”, Digters op die toring, Digters en digkuns, Die junior digbundel, Nuwe klein verseboek, Uit ons letterkunde, Woordpaljas, My Afrikaanse verseboek, Voorspraak en Junior verseboek. Enkele van sy gedigte word ook gepubliseer in Jaarboek van die Afrikaanse Skrywerskring.
Vlag van Benin
Ontwerp
Met die aanvaarding van ’n Marxistiese regering in 1975 is die vlag verander, maar na die regering weer nie-Marxisties geword het, is die vlag terug verander en op 1 Augustus 1990 weer in gebruik geneem. Die kleure van die vlag is in die Pan-Afrika kleure van groen, rooi en geel.
Henry Fagan
Eerbewyse
Vir sy werk op die gebied van die regte ontvang hy in 1957 ’n eredoktoraat (LL.D.-graad) van die Universiteit van Stellenbosch, die eerste sodanige toekenning deur die universiteit. In 1959 huldig die Nasionale Toneelorganisasie hom tydens ’n plegtigheid in Bellville, waar lede van die amateur Bellville Afrikaanse Toneelvereniging een van sy stukke opvoer. Die Universiteit van die Witwatersrand ken in 1960 ook ’n eredoktoraat aan hom toe.
Publikasies
Werke uit sy pen sluit in:
Carl Zeiss (maatskappy)
Carl Zeiss AG is een van die leidende internasionale maatskappye in die fyn-meganies-optiese bedryf. Sy hoofkwartier is in Oberkochen (deelstaat Baden-Württemberg), Duitsland gesetel. Carl Zeiss beskik oor aanlegte en filiaalmaatskappye in Jena, Göttingen, Aalen, Hallbergmoos, Roßdorf en Wetzlar (Carl Zeiss Sports Optics GmbH) asook in die Verenigde State, Hongarye, Switserland, Meksiko, Belarus, die Verenigde Koninkryk, Frankryk, Israel en Suzhou in die Volksrepubliek China.
Die optikus Carl Zeiss was die stigter van die maatskappy.
Gereformeerde kerk Bergbron
Die Gereformeerde kerk Bergbron is ’n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika, deels in Roodepoort en deels in Johannesburg, wat in 1998 ontstaan het toe die gemeente Delarey se naam verander het nadat Johannesburg-Wes die Gereformeerde kerk Delarey ingelyf is.
Geskiedenis
duimnael|links|270px|Die kerkgebou. Die westelike wyke van die Gereformeerde kerk Johannesburg-Wes het op 15 November 1942 afgestig om die gemeente Delarey te vorm. Dié gemeente was deels in die verre weste van die stad Johannesburg en in die ooste van Roodepoort geleë. Die enigste beskikbare bron oor die stigting van dié gemeente gee twee verskillende weergawes van die verdere verloop van Delarey se geskiedenis. Volgens een beskrywing het die Gereformeerde kerk Roodepoort op presies dieselfde dag van die Gereformeerde kerk Krugersdorp afgestig, maar elders word vermeld die oostelike wyke van Krugersdorp het eers in Mei 1943 afgestig en saam met Delarey die Gereformeerde kerk Florida geword.
Op 31 Oktober 1954 het die ou Delarey-wyke opnuut afgestig en van toe tot 1998 sou dié gemeente bekendstaan as Delarey. Die Gereformeerde kerk Roodepoort is in 1957 herstig toe dit van Florida afstig, maar laasgenoemde is in 2003 en eersgenoemde in 2012 by die Gereformeerde kerk Ontdekkers ingelyf. Omstreeks sy afstigting het die kerkraad van Delarey ’n kerksaal in die Johannesburgse voorstad Newlands bekom. Die eerste dienste is vir eers daarin gehou.
In 1960 begin beplanning aan die bou van ’n nuwe gebou. Die argitek J. Koelewyn van die firma Geers en Geers is aangestel om die plan op te stel en J.J. Grabe as bouaannemer. Op 18 November is dié tipiese kappiekerk se hoeksteen gelê en in April 1962 is dit amptelik in gebruik geneem.
Delarey se naam is in 1989 na Bergbron verander nadat die gemeente se grense vergroot is vanweë die insluiting van Melville en omstreke.
714
Die jaar 714 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 14de jaar van die 8ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Olive Borden
Olive Borden (14 Julie 1906 – 1 Oktober 1947) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Country Beyond (1926), Gang War (1928), Sinners in Love (1928), en Half Marriage (1929).
Mariehamn
Mariehamn (Fins: Maarianhamina) is die hoofstad en grootste stad van Åland, 'n outonome administratiewe provinsie en gebied van Finland. Die stad het 'n bevolking van 11 161 mense in 2010 gehad en het 'n oppervlakte van 11,79 km².
Toe Mariehamn, tans die enigste stedelike nedersetting op die Åland-eilande, in 1861 deur tsaar Aleksander II op 'n smalle landtong tussen twee natuurlike hawens gestig en na die tsarin Maria Alexandrovna vernoem is, was die bevolking 'n skrale dertigtal. Die bloeitydperk van die Ålandse handelsvloot en seevervoer in die 19de en 20ste eeu asook die besluit van die Volkebond om 'n outonome status aan die eilandgroep te verleen, het tot 'n vinnige ekonomiese opswaai gelei.
Mariehamn is deesdae 'n gewilde vakansiebestemming vir merendeels Sweedse en Finse toeriste waar groot veerbote, wat van Swede na Finland onderweg is, aandoen.
Corallistes typus
Corallistes typus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Corallistes en tot die familie Corallistidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Rousay
duimnael|regs|Trumland Huis op Rousay
Rousay (Auld Norse: Hrólfsey beteken Rolf's eiland) is 'n klein, heuwelagtige eiland wat ongeveer 3 km noord van Mainland, Orkney geleë is.
Corallistes thomasi
Corallistes thomasi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Corallistes en tot die familie Corallistidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1888 deur Sollas.
Dachau-konsentrasiekamp
Die kamp is uitgebrei om gewone Duitse en Oostenrykse misdadigers te huisves. Uiteindelik is buitelandse burgers uit lande wat Duitsland beset of binnegeval het ook daarheen gestuur. Die Dachau-kampstelsel het tot byna 100 subkampe gegroei, wat oor die hele suide van Duitsland en Oostenryk versprei was. Die meeste hiervan was werkkampe of arbeidskommando's. Hierdie kampe is in die lente van 1945 deur Amerikaanse troepe bevry.
Don C. Harvey
Don C. Harvey (12 Desember 1911 – 23 April 1963) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dragnet (1947) en Forbidden Jungle (1950), en in die televisiereeks Jungle Jim (1955).
Trois-Rivières
Trois-Rivières is 'n nywerheidsentrum in die sogenaamde Cœur-du-Québec ("die Hart van Quebec") van die provinsie Quebec, Kanada, aan die noordoewer van die Sint-Laurensrivier en by die monding van die Saint-Mauricerivier. Die naam "Drie Riviere" gaan terug op die optiese illusie wat die mondingsgebied van die Saint-Mauricerivier gee en word sedert die einde van die sewentiende eeu gebruik. Die inwoners word dikwels "Trifluviens" genoem.
Trois-Rivières is ook die hoofstad van die historiese en moderne administratiewe streek Mauricie. Die huidige stad Trois-Rivières het in 2002 met die samesmelting van die stede Cap-de-la-Madeleine, Sainte-Marthe-du-Cap, Saint-Louis-de-France, Trois-Rivières-Ouest en Pointe-du-Lac met die oorspronklike Trois-Rivières ontstaan. Die metropolitaanse gebied het sowat 151 000 inwoners (2011), die stad self 131 000.
Dit is op een na die oudste stad in die provinsie wat reeds in 1634 gestig is en tot die belangrikste stad tussen Montreal en Quebecstad ontwikkel het. Trois-Rivières beskik oor 'n bekoorlike ou stadskern met talle geboue uit die 18de eeu. Die Manoir Boucher-de-Niverville is in 1729 vir die eerste Seigneur van die stad opgerig en huisves tans naas 'n inligtingskantoor vir toeriste 'n klein versameling Frans-Kanadese meubels uit die 18de eeu.
Die plaaslike Ursulieneklooster (Frans: Couvent des Ursulines) in die ou stadskern dateer uit die jaar 1697. Die Musée des Ursulines maak deel uit van die klooster en vertoon 'n versameling van historiese boeke, klere, skulpture en godsdienstige voorwerpe wat 'n goeie indruk van die landelike bevolking se religieusiteit gee. Die kloostertuin is 'n gewilde uitkykplek wat 'n pragtige uitsig oor die Sint-Laurensrivier bied.
Die koerantpapiervervaardiging en die ontginning van waterkrag by die Saint-Mauricerivier vorm die ekonomiese basis van die stad.
Promin
Promin, of natriumglukosulfoon is 'n sulfoonmedikasie wat ondersoek is vir die behandeling van malaria, tuberkulose en melaatsheid. Dit word in die liggaam afgebreek na dapsoon, die terapeutiese vorm.
Geskiedenis
Die eerste sintese van promin word soms toegeskryf aan Edward Tillitson en B. F. Tuller van Parke-Davis & Co. Pharmaceuticals in Augustus 1937. Alhoewel Parke-Davis wel die verbinding gesintetiseer het, was hulle hoogs waarskynlik nie die eerste nie: Emil Fromm het in samewerking met J. Wittmann verskeie sulfoonverbindings in 1908 gesintetiseer, insluitend dapsoon en 'n paar van sy derivate, onder andere promin. Fromm en Wittmann was egter eerder met chemiese as mediese navorsing besig, en vir die volgende paar dekades het niemand die mediese waarde van sulke verbindings ondersoek nie. Die mediese evaluering van poliëtersulfone het gevolg nadat die waarde van sintetiese verbindings soos sulfonamides in die behandeling van mikrobiese siektes besef is. Vroeë ondersoeke het teleurstellende resultate opgelewer, maar daarna het promin en dapsoon hulle waarde getoon in die behandeling van mikobakteriële siektes. Dit was die eerste behandeling wat enige hoop vir die beheer van sodanige infeksies getoon het.
Promin het aanvanklik veiliger as dapsoon voorgekom, en is verder by die Mayo Clinic as 'n behandeling vir tuberkulose in 'n marmot model ondersoek. Omdat dit reeds bekend was dat melaatsheid en tuberkulose beide deur mikobakterië veroorsaak word (Mycobacterium leprae en Mycobacterium tuberkulose, onderskeidelik), het Guy Henry Faget van die Nasionale Leprosarium in Carville, Louisiana, inligting daaroor van Parke-Davis aangevra. Hulle het hom in kennis gestel van Edmund Cowdry se werk op melaatsheid in rotte by die Washington Universiteit Skool vir Geneeskunde. Sy suksesvolle resultate, wat in 1941 gepubliseer is, het vir Faget oortuig om te begin met studies op mense, beide met promin en natriumsulfoksoon, 'n verwante verbinding wat ook deur Abbott Laboratories verskaf is. Die eerste proewe is op ses vrywilligers gedoen, en die studie is daarna uitgebrei en in verskillende plekke herhaal. Ten spyte van ernstige newe-effekte wat veroorsaak het dat die aanvanklike toetse tydelik opgeskort is, het die medikasie geblyk doeltreffend te wees. Hierdie deurbraak is wêreldwyd gerapporteer, en het gelei tot 'n vermindering in die stigma verbonde aan melaatsheid, en gevolglike beter behandeling van pasiënte, wat byvoorbeeld toe nog steeds van openbare vervoer verbied is.
Farmakologie
Promin is stabiel by hoër temperature en is oplosbaar in water, en kan daarom met hitte-gesteriliseer word. Dit kan binneaars ingespuit word, en word in ampules verskaf.
Buiten sy oplosbaarheid, het promin egter geen werklike voordele oor die eenvoudiger verbinding dapsoon, wat in tabletvorm toegedien kan word. Promin en ander poliëtersulfone kan ook nie as plaasvervangers vir dapsoon gebruik word wanneer probleme met verdraaglikheid ontwikkel nie, aangesien dit 'n algemene reaksie is teenoor poliëtersulfone, en nie spesifiek tot dapsoon nie.
Vandag is dapsoon, rifampisien en klofasimien die mees algemene medikasies teen melaatsheid.
Monokel
'n Monokel of oogglas is 'n halwe bril, dit wil sê, 'n bril wat uit één glas bestaan en vir één oog bedoel is.
'n Monokel werk op die selfde manier as 'n bril, met die verskil dat dit nie op die neus geplaas word nie, en ook nie agter die oor gehaak word nie. In werklikheid bestaan 'n monokel uit 'n ronde lens met 'n draad kring daar rondom. 'n Toutjie is aan hierdie draad vasgemaak sodat die monokel om die nek gehang kan word, of iewers anders aan die klere vasgemaak kan word, sodat die monokel nie op die grond sal val as dit los kom nie. Mens klem die monokel vas tussen jou wangbeen en wenkbrou.
Die monokel is sedert die middel van die twintigste eeu uit die mode; mense wat net met een oog iets fout het dra liewer 'n bril waarin slegs een lens werk. Miskien is die aristokratiese konnotasie wat aan die oogglas verbonde is, een van die redes hoekom dit uit die mode geraak het – dit verklaar egter nie waarom die oogglas nie gewild is met snobs nie, of in omstandighede waarin vertoonsug gewens sou wees nie. Vermoedelik is die monokel as minder gebruikervriendelik as die bril beskou.
Die bekendste monokeldraer, en tegelykertyd die eerste persoon van wie ons weet, wat 'n monokel gedra het, was Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus (beter bekend as keiser Nero), wat deur 'n smarag gekyk het om die gladiatorgevegte te kon sien. Deesdae is bekende monokeldraers skaars; uitsonderinge is die Britse sterrekundige en TV-ster Sir Patrick Moore en die gewese bokser Chris Eubank.
Monokel is ook die benaming vir 'n vlek rondom 'n hond se oog.
Hoërskool Groote Schuur
Die Hoërskool Groote Schuur in Nuweland, Kaapstad, is van kort ná sy ontstaan in 1959 tot in die jare 90 gereken as een van die beste skole in die Skiereiland en was in 'n nie-Afrikaanse omgewing, tot met die invoer van parallelmedium-onderrig in die vroeë jare 90 (Engels is van 2011 af die enigste onderrigmedium ), 'n lewende monument van Afrikaanse kultuur en opvoeding waarop die Afrikaanse gemeenskap in die suidelike voorstede met reg trots kon wees.
715
Die jaar 715 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 15de jaar van die 8ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Hoërskool Groote Schuur
Agtergrond
duimnael|links|210px|Die skool is, nes die [[Laerskool Groote Schuur|gelyknamige laerskool, na die Groote Schuur-woning genoem.]]
Die behoefte aan 'n eie Afrikaanse hoërskool in die Rondeboschomgewing is reeds sedert die stigting van die Laerskool Groote Schuur in 1936 gevoel. Vroeg in 1937 het die hoof van die destydse Sekondêre Skool Simon van der Stel (tans die Hoërskool Voortrekker, Kenilworth), dr. L. Macfarlane, 'n onderhoud met dr. F.C.L. Bosman, een van die stigters van die laerskool, gevoer. Die gesprek het gegaan oor die stigting van 'n Afrikaanse hoërskool in die Rondebosse gebied. Daar is ooreengekom dat verteenwoordigers van Simon van der Stel saam met afgevaardigdes van Laerskool Groote Schuur 'n byeenkoms sou reël om die moontlikheid van 'n gesamentlike hoërskool in Rondebosch, Wynberg of elders te bespreek.
Eerste vergadering
Nadat die laerskool sy spreekwoordelike voete gevind het, word 'n byeenkoms op 1 Februarie 1938 in die laerskool gebou, waar lede van Wynberg voorstel dat 'n kommissie saamgestel word bestaande uit drie lede van Simon van der Stel en drie van Groote Schuur om onderhoude met die laerskool se skoolkomiteevoorsitter, 'n lid van die skoolraad en uiteindelik dr. W. de V. Malan, superintendent-generaal van onderwys, te voer. Die skoolkomiteevoorsitter is kort daarna oorlede en tydens die Tweede Wêreldoorlog wil dinge net nie vlot nie.
Naoorlogse tydperk
duimnael|links|320px|Die herehuis [[Vredenhof waarin die skool van 1959 tot middel 1964 gehuisves is. Daarna het dit nog sowat vyf jaar lank as koshuis gedien en toe twee jaar leeg gestaan tot dit die Kunssentum Frank Joubert geword het.]] Ná die inwyding in 1949 van die laerskool se nuwe gebou, het ouers opnuut begin voorspraak maak vir die totstandkoming van 'n hoërskool. Met die besluit van die onderwysdepartement dat alle st. 6-leerlinge van 1 Januarie 1953 na hoërskole oorgeplaas moes word, voel die skoolkomitee die tyd is reg om weer vertoë te rig insake die stigting van 'n hoërskool naby die laerskool. Die komitee rig 'n brief aan die skoolraad waarin hy meld dat alle hoërskole in die omgewing Engels is, dus sal die oorplasing vir ouers baie ongerief teweeg bring. Hulle stel voor dat die stigting van 'n eie hoërskool die enigste oplossing is.
Die skoolraad willig in om die komitee te ontmoet. Tydens 'n vergadering op 23 April 1953 is die saak weer bespreek en die gevoel was dat dit vroeër eerder as later moes gebeur aangesien grond selfs toe al skaars beskikbaar was en net al hoe moeiliker bekombaar sou word.
'n Besluit is geneem om die komitees van die naaste Afrikaanse hoërskole, Hoërskool Voortrekker, Kenilworth, en Hoërskool Nassau in Mowbray te nader, en die skole se komitees willig in. 'n Gesamentlike vergadering met Laerskool Groote Schuur is op 12 Oktober 1953 in die laerskool gehou. Die laerskool het op die vergadering dit duidelik gestel dat die te stigte hoërskool nie afbreuk aan die ander skole moet doen nie, aangesien hulle die "Afrikaansmediumskole as so 'n groot Afrikanersaak beskou".
Nassau se hoof het tydens die vergadering gesê die skool is in 1933 in Observatory gestig omdat die Afrikaners se getalle daar dit geregverdig het, maar dat die omgewing aan die verval was en die skool dit dus moeilik gevind het om sy getalle te handhaaf. Voortrekker weer het dit jare lank moeilik gevind om 'n geskikte perseel te kry, maar na jare se gesukkel kon die skool uiteindelik sy intrek neem in die voormalige administrateurswoning "Highclere" in Kenilworth, nadat die provinsiale administrasie besluit het om die meer gerieflik geleë Leeuwenhof in die stadskom aan te koop. Voortrekker se hoof het gevoel dit sou beter wees om eerder enkele sterk hoërskole te hê as 'n klomp kleintjies wat sou sukkel om voort te bestaan. 'n Lid van Pinelands het gemeld dat Afrikaanssprekendes daar toeneem, en dat hulle bereid sou wees om 'n hoërskool in Rondebosch te steun. Ook het prof. Burger gesê dat die Hoërskool Jan van Riebeeck tot oorlopens toe vol was en 'n Rondebosse hoërskool nie daardie skool sou benadeel nie. Reeds toe was die algemene gevoel dat mense uit die stadskom nie na die suidelike, maar na die noordelike voorstede verhuis sodat daar nie genoeg kinders sou wees vir drie Afrikaanse hoërskole nie.
By die volgende vergadering van die laerskool se komitee word besluit om die skoolraad te versoek om dadelik grond aan te koop waarop later 'n hoërskool gebou kon word. 'n Stuk grond in Keurboomweg (die eiendom van die stadsraad) en nog 'n perseel in Palmyraweg word aanbeveel.
Hoërskool Rosebank?
duimnael|regs|320px|Die gedenkplaat in die voorportaal van die skoolgebou wat administrateur [[Nico Malan op 17 Junie 1964 ingewy het.]]
Nassau se perseel was destyds ongeskik vir 'n hoërskool en gerugte het die ronde gedoen dat die skool na Rosebank sou verskuif om as gesamentlike skool vir sy destydse voedingsgebied en Rondebosch te dien. Laerskool Groote Schuur se komitee het egter gevoel 'n hoërskool in die Rondebosse gebied moes aan die laerskool verwant wees en ook sy naam, wat toe al wyd bekend en hooggeag was, dra.
Teen 1956 is 'n geskikte perseel vir 'n hoërskool in Rosebank gekry, maar dit blyk later dit sou onmoontlik wees om 'n voorgestelde snelweg deur die perseel te keer. 'n Nuwe stuk grond in die omgewing van Mowbray-Observatory word toe aan Nassau toegeken, waarmee Groote Schuur se komitee glad nie tevrede was nie omdat dit so ver van Rondebosch geleë was. Toe Groote Schuur nie die Rosebank-voorstel verder wou steun nie, het die hoof van die laerskool, D. Lamprecht, werk daarvan gemaak om die voorvermelde stukke grond vir die Hoërskool Groote Schuur te laat onteien. Die stuk grond aan Keurboomweg het 'n sierlike herehuis, Vredenhof wat tot 1953 aan die familie van C.L. Marais behoort het, bevat wat aanvanklik die skool gehuisves het en later as koshuis en toe kunssentrum gebruik is. Vandag is dit die Frank Joubert-kunssentrum. Die naasliggende sportvelde is steeds deel van die skool se terrein. Ses persele aan Palmyraweg is ook onteien en gekonsolideer en hier is die nuwe skoolgebou op 17 Junie 1964 ingewy.
Die jawoord
Uiteindelik het die administrateur van Kaapland, Otto du Plessis, na baie deeglike oorweging sy goedkeuring aan die hoërskool in Rondebosch verleen, presies net soos die skoolkomitee van die laerskool dit in 1937 in die vooruitsig gestel het. Hy het die skool amptelik op 28 Januarie 1959 geopen. In sy openingsrede het hy onder meer gesê: "Veral Rondebosch staan bekend as een van die belangrikste opvoedkundige gebiede in Suid-Afrika. 'n Mens moet die skole geluk wens met hul prestasie, maar almal sal saamstem dat die Afrikaners ook nou 'n monument moet kry wat nie hoef terug te staan vir enige ander skool in Rondebosch of Kaapland nie. Soos alle ander skole moet hierdie skool ontwikkel tot iets waarop die Afrikaner met reg trots kan wees."
Die eerste sooi vir die nuwe skoolgebou is op 11 Desember 1963 gespit deur admiraal Hugo Biermann, hoof van die Vloot en later van die Suid-Afrikaanse Weermag, en 'n oudleerder van Hoërskool Jan van Riebeeck. Dit was ook die jaar waarin die eerste sowat 13 matrieks hulle skoolloopbaan aan die skool voltooi het. Die nuwe gebou is op 17 Junie 1964 deur Nico Malan, administrateur van Kaapland, ingewy toe sy vrou die skoolgebou oopgesluit het en hy die hoeksteen in die voorportaal onthul het.
Die bloeitydperk
duimnael|links|320px|Die Nassau-sentrum is opgerig as lewende monument ter herinnering aan die [[Hoërskool Nassau.]] links|duimnael|320px|Die ouditorium van die Nassau-sentrum met sitplek vir sowat 120 teatergangers. Die skool het binne enkele jare die administrateur se woorde laat waar word toe Sunette van Schalkwyk in 1970 in die Senior Sertifikaat-eksamen tweede in Kaapland kom en Wilhelm Duminy en Louise Kellerman in die daaropvolgende jare onder die voorste tien kandidate. Duminy was ook in 1970 junior burgemeester van Kaapstad, en die akteur en TV-aanbieder Eon de Vos, wie se vader predikant van die NG gemeente Keurboom was, en Nancy Duminy onderskeidelik junior burgemeester en burgemeesteres. Nancy het van 1972 tot 1973 die Suid-Afrikaanse rekord in haar ouderdomsgroep in hoogspring gehou. Dirk Hoffman was in 1973 saam met Nancy as hoofdogter, hoofseun. Eon was in 1974 hoofseun. Ook wen W. Liebenberg in 1971 'n silwermedalje in die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns se Wiskunde-olimpiade, en Stephan Malherbe 'n silwermedalje in 1983.
Aan die einde van 1977 sluit Hoërskool Nassau finaal sy deure en skakel leerders (na beraming sowat 140) van Januarie 1978 by die Hoërskool Groote Schuur in. Laasgenoemde se skoolwapen is gewysig om die leeu van Nassau te akkommodeer, die leuse "Ek sal handhaaf" is oorgeneem en 'n nuwe skoollied, teks geskryf deur Henk Rall, musiek gekomponeer deur Jacobus van Soelen, is in gebruik geneem, maar oor een ding het Groote Schuur vasgestaan: die skool se naam, wat met soveel ywer opgebou is, sou onveranderd behoue bly. Groote Schuur begin die 1978-skooljaar met meer leerlinge as in sy hele bestaan toe sowat 420 hulle inskryf. In die jare 80 is die Nassau-teater op die skoolperseel opgerig as lewende herinnering aan die Hoërskool Nassau.
In 1986 lys die "Amptelike Suid-Afrikaanse Munisipale Jaarboek" die voorste Kaapstadse skole as volg: "Among the outstanding schools are the South African College School, South Africa's oldest, the Diocesan College (Bishops), Rondebosch, Westerford, Herschel, St. Cyprian's Grammar, Jan van Riebeeck, Groote Schuur, D.F. Malan and Fairmont." Ondanks sy klein getalle neem die skool lank in die A-afdeling van die Westelike Provinsie se swemliga deel, vaar veral puik in meisieshokkie en -tennis, en sorg die jaarlikse interskole teen Hoërskool Jan van Riebeeck, Hoërskool Voortrekker en Hoërskool Zwaanswyk altyd vir groot geesdrif, veral op die pawiljoen. Groote Schuur maak in die laaste klompie jare van die kompetisie sy stem in so 'n mate dik, dat hy die Sangbeker tussen 1986 en 1990 net in 1988 nie kon wen nie.
Weens die gedurige verhuising van Afrikaanse ouers uit die suidelike na die noordelike voorstede, het die getalle geleidelik afgeneem tot 245 in 1986 en slegs 199 in 1990.
Prestasies bly egter nie uit nie. In 1989 wen die skool die nasionale skoletoneelkompetisie van die A.T.K.V. en in 1990 wen Morné van Rooyen die Nasionale Geskiedenis-olimpiade van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns,  nadat hy in 1989 onder die voorste 50 kandidate was. Boonop kry Rainer Hoft in 1995 'n medalje in die junior afdeling van die Akademie se Nasionale Wiskunde-olimpiade, gevolg deur silwermedaljes in die senior afdeling in 1996, 1997 en 1998. Hy eindig ook onder die voorste tien in 1998 se Rekeningkunde-olimpiade, wen dieselfde jaar 'n silwermedalje op die internasionale wiskunde-olimpiade in Taiwan en blink op universiteit uit in die Ou Mutual/Rekenaarvereniging van Suid-Afrika se Rekenaarolimpiade.
Die skool is altyd gekenmerk deur 'n hegte, familie-atmosfeer, klein klasse, 'n wye vakkeuse (vier derdetale tot 1986) en 'n besonder gunstige getalverhouding van leerlinge tot onderwysers (in 'n stadium selfs net 12:1). En die leerlinge het wyd respek afgedwing danksy hulle tweetaligheid, netjiese voorkoms en beleefdheid.
Groote Schuur word laat in 1990 die eerste Afrikaanse hoërskool in die land wat sy deure aan alle rasse, maar met die behoud van Afrikaans as onderrigtaal, oopstel. Mnr. Louis Terblanche, indertydse hoof, het aan Die Burger gesê: "Ons is pro-Afrikaans, maar nie anti-enigiets nie. Ons gaan ons as Afrikaansmedium-skool ook in die nuwe Suid-Afrika as ware Suid-Afrikaanse skool handhaaf." In 1991 en 1992 beleef die skool 'n verdere daling in leerlingtalle, ondanks die ingebruikneming van 'n koshuis vir 100 inwoners.
Einde van 'n era
regs|250px|duimnael|Die skool se naam bo die ingang was langer as 30 jaar [[Afrikaans, daarna het dit tweetalig geword en eindelik eentalig Engels.]]
Dit word duidelik dat die enigste kans op oorlewing, die invoer van parallelmediumonderrig is. Gou neem die getalle skerp toe tot byna 600, maar met 'n ooreenstemmende afname in gehalte. Terwyl die skool in 1987 byvoorbeeld 9 A-gemiddeldes in die Senior Sertifikaat-eksamen kon behaal (18% van sy totale getal matrieks, in 'n tyd toe die standaard baie hoog was), kon matrieks in 2006 nie 'n enkele A-gemiddelde kry nie. Die Afrikaanse leerders het ook drasties afgeneem tot skaars 5%. Met ingang 2011 was die skool enkelmedium-Engels. In 2014 het die skool se leerders tot 780 toegeneem.
Oudleerlinge
Van die oudleerlinge van die skool is:
Olifantsrivierbroodboom
Die Olifantsrivierbroodboom (Encephalartos lanatus) is 'n broodboomspesie wat endemies aan Mpumalanga is en hoofsaaklik langs die Olifantsrivier voorkom.
Identifikasie
Dit is 'n draagbare plant met 'n 1-1,5 m hoë stam en 'n deursnee van 25-35 cm, wat soms aan die basis uitspruit of vertak. Die blare is 100 cm lank en blougroen, byna silwer. Hulle is bedek met 'n dik waslaag, waaruit die spesifieke naam van hierdie plant kom. Die geel ruggraat is reguit, met die boonste deel duidelik geboë. Die pamflette, 10-14 cm lank, word op die ruggraat op 'n teenoorstaande wyse gerangskik, met 'n byna horisontale invoeghoek, die marges is vol en glad. Die blare van die basale gedeelte is kleiner, en is dikwels gereduseer tot slegs klein dorings.
Dit is 'n godinspesie met manlike keëls rooi van kleur, 25-30 cm lank en 5-6 cm breed. Vroulike keëls, van dieselfde vorm, is 25-30 cm lank en het 'n deursnee van 12-15 cm. Albei word ondersteun deur 'n 2-3 cm lang uitloper en elke plant produseer een tot vier daarvan. Die sade, 25-30 mm lank, het 'n ovaal- of langwerpige vorm en is bedek met 'n geel tapisserie.
Verspreiding en habitat
Dié spesie is wydverspreid in 'n baie beperkte gebied van die Suid-Afrikaanse provinsies Mpumalanga en Gauteng, in die Olifantsrivierkom. Die habitat bestaan uit steil rotsagtige hange wat met grasvlaktes bedek is, met warm weer in die somer en koue in die winter wanneer ryp dikwels voorkom en met 'n jaarlikse neerslag tussen 660 en 770 mm. Dit groei op 'n hoogte van ongeveer 1 500 m bo seevlak.
Bewaring
Die IUBN-rooilys toon E. lanatus as 'n byna-bedreigde spesie. Hoewel dit in 'n baie beperkte gebied en slegs agt plekke voorkom, is die bevolking tans stabiel.
Die spesie is opgeneem in Aanhangsel I by die Konvensie oor internasionale handel in bedreigde spesies (CITES).
Paul-Henri Spaak
Paul-Henri Spaak (25 Januarie 1899, Schaerbeek – 31 Julie 1972, Brussel) was 'n Belgiese staatsman wat 'n groot rol in die Europese eenwording gespeel het.
Hy lieg oor sy leeftyd om aan die Eerste Wêreldoorlog deel te kan neem, maar hy word gevange geneem en word 'n krygsgevangene van die Duitsers. Ná die oorlog studeer hy regte aan die Université libre de Bruxelles en verdedig talle Kommuniste. Hy word lid van die Sosialistiese Party in 1920 en parlementslid in 1932. In die kabinet van Paul Van Zeeland word hy minister van Vervoer (1935) en Buitelandse sake (1936). Hy word eerste minister in 1938.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is hy in ballingskap in Engeland en hy word daar minister van buitelandse sake in die Belgiese regering in ballingskap. Hy stig saam met ander regerings in ballingskap die Benelux. Eerste probeer hy ook om Frankryk daarin te betrek, maar die Franse wil dat die Britte ook meedoen, wat hulle weier. Op 21 Oktober 1943 word die Benelux-verdrag tussen Nederland, België en Luxemburg geteken. Die tolooreenkoms volg op 5 September 1944.
In 1944 keer Spaak terug na Brussel. In 1945 word hy die eerste voorsitter van die eerste sitting van die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies.
Spaak was 'n groot proponent van Europese integrasie. Hy stel, met steun van die Benelux, in 1955 op die Konferensie van Messina voor om die Steenkool en Staal-gemeenskap aan te vul met 'n gemeenskaplike mark, 'n geïntegreerde transportstelsel en 'n gemeenskap vir kernenergie. Dit word in 1958 verwesenlik in die EEG en Euratom. Hy onderteken hierdie Verdrag van Rome vir België.
Van 1953 tot 1957 het hy ook burgemeester van Sint-Gillis gewees.
Tawny Cypress
Tawny Cypress (gebore 8 Augustus 1976) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente World Trade Center (2006) en Brooklyn's Finest (2009), en in die televisiereekse Heroes (2006) en Warehouse 13 (2009).
Temboes
Die Temboes of Tamboekie (Xhosa: abaThembu) is 'n Xhosa-stam in die Oos-Kaap van Suid-Afrika. Die internasionaal bekendste Temboe was Nelson Mandela. Walter Sisulu was ook van Temboe herkoms. Die land waarin hulle gewoon het was bekend as Temboeland.
Kyle Richards
Kyle Richards (gebore 11 Januarie 1969) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Car (1977), Halloween (1978), en The Watcher in the Woods (1980), en in die televisiereeks Down to Earth (1984).
Strepie
Die strepie (Sarpa salpa) is 'n vis wat aangetref word aan die Suid-Afrikaanse suid- en ooskus, maar ook noordwaarts tot in die Middellandse See. Aan die suidkus staan dit ondermeer ook as die mooinooientjie bekend. In Suid-Afrikaanse Engels word dit strepie, bamboo-fish of stinkfish genoem.
Verspreiding
In die suide word dit veral aangetref vanaf Kaapstad tot by Maputo, maar noordwaarts is dit ook plek-plek te vinde langs die wes-Afrikaanse kuslyn tot in die Middellandse See.
Voorkoms
Die vis is silwer van kleur met 8-10 geel strepies oor die sye van die vis. Die gemiddelde groote van die vis is 20 cm maar kan tot 30 cm/1.3 kg groot word.
Habitat
Die vis hou meer in die vlak water en in getypoele en seegras-beddings in strandmere. Hulle word normaalweg manlik gebore en verander hul geslag na vroulik na ongeveer twee jaar. Hulle skiet kuit van April tot September in KwaZulu-Natal.
Jacques Brel
Jacques Romain Georges Brel (* 8 April 1929 in Schaarbeek (Brussel) † 9 Oktober 1978 in Bobigny, Frankryk) was 'n Belgiese sanger, liedjieskrywer, komponis en akteur. Hoewel hy van Belgiese afkoms was, word Brel tans as 'n simbool van die Franse chanson beskou.
Ander kunstenaars se opname van Brel liedjies
Verskeie kunstenaars het Jacques Brel se liedjies opgeneem. In 1967/68 het Scott Walker sy treffer Jackie  op die mark gebring. 'n Wêreldtreffer was Terry Jack se Seasons in the Sun in 1974, wat die Engelstalige vertaling van La Moribonde (Die Sterwende) is. Ander kunstenaars wat Jacques Brel geïnterpreteer het, sluit in David Bowie (Amsterdam) en Sting. In 2007 het die Suid-Afrikaanse sanger Herman van den Berg Jacques Brel se liedjies op 'n CD Brel in Afrikaans op die mark gebring.
716
Die jaar 716 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 16de jaar van die 8ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Corallistes undulatus
Corallistes undulatus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Corallistes en tot die familie Corallistidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1983 deur Lévi & Lévi.
Usambaraviooltjie
Die Usambaraviooltjie (Saintpaulia ionantha) is ’n spesie plante uit die familie Gesneriaceae. Die spesie kom van nature voor in die Usambaraberge in Tanzanië, vandaar die Afrikaanse naam. In Oos-Afrika kom nog sowat 20 spesies voor in dieselfde genus, wat in Engels African violets genoem word. Dit is ’n uitstekende huisplant, maar die S. ionantha wat natuurlik voorkom, word geklassifiseer as byna bedreig.
Probleme
As die blare klein is en teenmekaar sit, moet die plant verplant word. Fosfaat kan by die water gevoeg word om blomgroei aan te moedig.