cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Melkweg
Die Melkweg is ’n staafspiraalstelsel met tussen 200 miljard en 400 miljard sterre. Dit kan ook minstens net soveel planete hê. Sy absolute ligsterkte, wat nie regstreeks gemeet kan word nie, word geraam op sowat -20,5. Die helderste gedeelte van die sterrestelsel lê in die rigting van die sterrebeeld Boogskutter, waar die middelpunt van die Melkweg geleë is. Die oudste bekende ster in die sterrestelsel is minstens 13,6 miljard jaar oud en is dus gevorm kort ná die Groot Knal.
Die Sonnestelsel lê sowat 27 000 ligjare van die middelpunt van die Melkweg, aan die binnekant van een van die spiraalvormige konsentrasies van gas en stof wat die Orion-Cygnus-arm genoem word. Die sterre in die binneste sowat 10 000 ligjare van die Melkweg vorm ’n galaktiese uitbulting en een of meer stawe. Die middelpunt self bestaan uit ’n intense radiobron genaamd Sagittarius A*, wat waarskynlik ’n supermassiewe swartkolk is.
Die Melkweg word omring deur verskeie dwergsterrestelsels en is deel van die Plaaslike Groep sterrestelsels, wat weer deel vorm van die Virgo-superswerm.
Voorkoms
Die term "Melkweg" is beperk tot die dowwe strook wit lig van sowat 30º breed wat oor die naghemel strek. Hoewel alle sterre wat met die blote oog van die aarde af gesien kan word, deel van die Melkweg-sterrestelsel is, kom die lig in hierdie strook van sterre en ander materiaal wat in die rigting van die galaktiese vlak lê. Donker dele in die strook word gevorm waar interstellêre stof verafgeleë sterre verberg.
Die Melkweg het ’n relatief dowwe oppervlakhelderheid. Sy sigbaarheid kan grootliks verminder word deur ligbesoedeling of die maan se lig. Dus is dit moeilik om die Melkweg in stedelike gebiede te sien, maar op die platteland is dit baie prominent wanneer die maan agter die horison is.
Die ligstrook van die galaktiese vlak beslaan ’n deel van die ruimte wat 30 sterrebeelde insluit. Die middelpunt van die Melkweg lê in die sterrebeeld Boogskutter; dit is waar die Melkweg op sy helderste is. Van die Boogskutter lyk dit of die ligstrook weswaarts strek na die galaktiese antisentrum in die Koetser. Van daar strek die strook verder weswaarts reg om die naghemel tot terug by die Boogskutter. Dit verdeel die naglug in twee rofweg ewe groot halfrondes.
Grootte en massa
Die sterreskyf van die Melkweg-sterrestelsel het ’n deursnee van sowat 100 000 ligjare (30 000 parsek) en is gemiddeld sowat 1 000 ligjare (300 parsek) dik. ’n Eenvoudige vergelyking verduidelik die skaal van die sterrestelsel: as sy deursnee verklein sou word tot 100 meter, sou ons sonnestelsel, insluitende die hipotetiese Oort-wolk, net 1 mm breed wees, omtrent so groot soos ’n sandkorrel. Die naaste ster, Proxima Centauri, sou 4,2 mm ver gewees het.
Ramings vir die massa van die Melkweg wissel, afhangend van die metode en data wat gebruik word. Die kleinste raming is 5,8 sonmassas (M☉), effens kleiner as die Andromeda-sterrestelsel. Volgens metings in 2009 is snelhede van tot 254 km/s gemeet vir sterre aan die buitekant van die Melkweg. Aangesien die wentelsnelheid afhang van die totale massa in die wentelradius, beteken dit die Melkweg het ’n groter massa, min of meer dieselfde as dié van Andromeda teen 7 M☉ binne 160 000 ligjare van sy sentrum af.
Sterre en planete
Die Melkweg bevat minstens 100 miljard planete en tussen 200 miljard en 400 miljard sterre. Die presiese getal hang af van die hoeveelheid dwergsterre, wat moeilik is om waar te neem, veral op afstande van meer as 300 ligjare van die Son af. In vergelyking hiermee bevat die Andromeda-sterrestelsel sowat ’n biljoen (1012) sterre. Tussen die sterre is ’n skyf van gas en stof wat die interstellêre medium genoem word. Waarnemings dui daarop dat daar feitlik net soveel planete wat aan sterre gebonde is, as sterre in die Melkweg kan wees, terwyl daar meer losstaande planete (wat nie aan sterre gebonde is nie) as sterre kan wees. Volgens ’n studie van die Kepler-ruimteteleskoop in Januarie 2013 bevat die Melkweg minstens 1 planeet vir elke ster – dit beteken 200 miljard tot 400 miljard planete.
Volgens ’n ander studie van Kepler-data in Januarie 2013 is daar minstens 17 miljard aardgrootte eksoplanete in die sterrestelsel. Op 4 November 2013 het sterrekundiges aangekondig volgens Kepler-data kan daar tot 40 miljard aardgrootte-planete wees in die bewoonbare sones van sonagtige sterre en rooidwerge. Sowat 11 miljard van hierdie planete kan om sonagtige sterre wentel. Die naaste sodanige planeet kan 12 ligjare ver wees. Benewens eksoplanete kom ook eksokomete (komete buite die Sonnestelsel) voor en hulle kan algemeen in die Melkweg wees.
Die skyf sterre in die Melkweg het nie ’n duidelike rand waarbuite geen sterre voorkom nie. Die konsentrasie sterre neem geleidelik af van die middel van die sterrestelsel af. Vanaf 40 000 ligjare van die sentrum af neem die getal sterre per kubieke parsek baie vinniger af, om onbekende redes. Om die galaktiese skyf is ’n galaktiese halo van sterre en bolswerms. Die grootte daarvan word beperk deur twee satelliete van die Melkweg, die Groot en die Klein Magellaanse Wolk, waarvan die naaste afstand van die galaktiese sentrum sowat 180 000 ligjare is. Op hierdie afstand en verder sal enige voorwerpe in die halo se wentelbaan deur die Magellaanse Wolke ontwrig word, en dit sal waarskynlik uit die nabyheid van die Melkweg gewerp word. Die totale absolute magnitude van visuele lig van die Melkweg word op sowat −20,9 geraam.
Die struktuur van die Melkweg
Die Melkweg bestaan uit ’n staafstruktuur in die middel, omring deur ’n skyf van gas, stof en sterre wat gerangskik is in spirale (sien Spiraalarms hier onder). Die verspreiding van massa stem ooreen met ’n tipe SBc in die Hubble-klassifikasie; dit beteken die arms is relafief los. Sterrekundiges het in die 1990's vir die eerste keer begin vermoed dit is ’n staafspiraalstelsel en nie ’n gewone spiraalstelsel nie. Hul vermoedens is in 2005 deur die Spitzer-ruimteteleskoop bevestig. Dit het gewys die sterrestelsel se sentrale staaf is groter as wat voorheen vermoed is.
Galaktiese sentrum
Die Son is 26 000-28 000 ligjare van die galaktiese sentrum. In die binneste sowat 10 000 ligjare is ’n digte konsentrasie van meestal ou sterre in ’n rofweg sferoïdale vorm wat die galaktiese uitbulting genoem word.
Die galaktiese sentrum word gekenmerk deur ’n intense radiobron, Sagittarius A* (uitgespreek Sagittarius A-ster). Die beweging van materiaal om die sentrum dui daarop dat Sagittarius A* ’n massiewe, kompakte voorwerp huisves. Dit word die beste verduidelik aan die hand van ’n supermassiewe swartkolk met ’n geraamde massa van 4,1 miljoen tot 4,5 miljoen keer dié van die Son. Volgens waarnemings is daar supermassiewe swartkolke in die middel van die meeste normale sterrestelsels.
Daar word redelik bespiegel oor die aard van die Melkweg se staaf, en sommige sterrekundiges glo selfs dat daar twee stawe is, die een binne die ander. In 2010 is twee reusagtige sferiese borrels van hoë-energieuitstralings waargeneem noord en suid van die Melkweg se sentrum in data van die Fermi-ruimteteleskoop. Die deursnee van elk van die borrels is sowat 25 000 ligjare; hulle strek tot by die sterrebeelde Kraanvoël en Maagd. Waarnemings by radiofrekwensies met die Parkes-teleskoop dui daarop dat dit ’n magnetiese uitvloei kan wees wat aangedryf word deur stervorming in die sentrale 640 ligjare van die sterrestelsel.
Spiraalarms
Buite die swaartekraginvloed van die galaktiese stawe verdeel die interstellêre medium en sterre in die skyf in vier spiraalarms. Spiraalarms bevat gewoonlik ’n groter konsentrasie van gas en stof as die res van die stelsel, asook ’n groter konsentrasie van stervorming in H II-gebiede en molekulêre wolke.
Sowat 150 jaar nadat die eerste keer voorgestel is dat die Melkweg ’n spiraalstelsel is, is daar steeds geen ooreenstemming oor hoe die spiraalarms lyk nie. Daar word geglo daar is vier spiraalarms, wat almal naby die galaktiese sentrum begin. Hulle word soos volg genoem (die posisies word in die diagram regs aangedui):
Twee spiraalarms, die Scutum-Centaurus- en die Carina-Sagittarius-arm, het raakpunte in die Son se wentelbaan om die sentrum van die Melkweg. As hierdie arms ’n groter digtheid van sterre het in vergelyking met dié in die galaktiese skyf, sou dit waargeneem kon word deur die sterre naby die raakpunte te tel. Twee opnames van naby-infrarooilig, wat veral sensitief is vir rooireusesterre, het die voorspelde oorvloed in die Scutum-Centaurus-arm waargeneem, maar nie in die Carina-Sagittarius-arm nie: die Scutum-Centaurus-arm bevat sowat 30% meer rooireuse as wat verwag sou word in die afwesigheid van ’n spiraalarm. In 2008 het Robert Benjamin van die Universiteit van Wisconsin-Whitewater hierdie waarnemings gebruik om voor te stel dat die Melkweg net twee groot spiraalarms het: die Perseus- en die Scutum-Centaurus-arm. Die res van die arms bevat ’n oormaat gas, maar nie ’n oormaat ou sterre nie. In Desember 2013 het sterrekundiges bevind die verspreiding van jong sterre en stervormende gebiede dui daarop dat die Melkweg vier arms het. Dit lyk dus of die sterrestelsel twee spiraalarms het soos aangetoon deur ou sterre en vier spiraalarms soos aangetoon deur gas en jong sterre. Die verduideliking vir hierdie oënskynlike teenstrydigheid is onduidelik.
Buite die groot spiraalarms is die Monoceros-ring geleë, ’n ring van gas en sterre wat miljarde jare gelede uit ander sterrestelsels geruk is.
Halo
Die galaktiese skyf word omring deur ’n sferoïdale halo van ou sterre en bolswerms, waarvan 90% binne 100 000 ligjare van die galaktiese sentrum lê. ’n Paar bolswerms is egter tot 200 000 ligjare van die galaktiese sentrum gevind. Sowat 40% van die Melkweg se sterreswerms is in retrograde wentelbane, wat beteken dit beweeg in die teenoorgestelde rigting as waarin die Melkweg roteer.
Terwyl die skyf stof bevat wat die uitsig in sommige golflengtes belemmer, bevat die halo geen stof nie. Aktiewe stervorming vind in die skyf plaas, veral in die spiraalarms, maar nie in die halo nie omdat daar min gas in die halo is wat koel genoeg is om sterre te vorm. Oop sterreswerms kom hoofsaaklik in die skyf voor.
Ontdekkings in die vroeë 21ste eeu het bygedra tot kennis oor die Melkweg se struktuur. Met die ontdekking dat die skyf van die Andromeda-sterrestelsel (M31) veel verder strek as wat voorheen geglo is, is dit duidelik dat dieselfde vir die Melkweg kan geld. Dit word ondersteun deur die ontdekking in 2004 van die Buite-arm-uitbreiding van die Cygnus-arm. Saam met die Sagittarius- Elliptiese Dwergsterrestelsel is ’n strook galaktiese afval ontdek wat gevorm word terwyl die poolwentelbaan van die dwergstelsel en sy wisselwerking met die Melkweg, hom uitmekaarruk. Net so is met die ontdekking van die Canis Major-dwergsterrestelsel gevind ’n ring van galaktiese afval wat deur sy wisselwerking met die Melkweg gevorm word, omsirkel die galaktiese skyf.
Op 9 Januarie 2006 het Mario Jurić en ander van die Princeton-universiteit aangekondig dat die Sloan Digitale Lugopname van die noordelike uitspansel ’n groot, uitgespreide struktuur in die Melkweg ontdek het (wat strek oor ’n area van sowat 5 000 keer die grootte van ’n volmaan) wat nie lyk of dit met enige bestaande modelle ooreenstem nie. Die versameling sterre is feitlik loodreg met die vlak van die spiraalarms. Die voorgestelde, waarskynlike verduideliking is dat ’n dwergsterrestelsel met die Melkweg saamsmelt. Dié stelsel is voorlopig die Virgo-sterrestroom genoem en word in die rigting van die sterrebeeld Maagd aangetref.
Gas-halo
Benewens die halo van sterre, het die Chandra-X-straalsterrewag, XMM-Newton en Suzaku inligting verskaf dat daar ’n gas-halo is met ’n enorme hoeveelheid warm gas. Dit strek honderdduisende ligjare ver, tot naby die Groot en Klein Magellaanse Wolk. Die massa van hierdie warm gas is byna gelyk aan die massa van die Melkweg self. Die temperatuur daarvan wissel van 1 miljoen tot 2,5 miljoen kelvin, ’n paar honderd keer warmer as die oppervlak van die Son.
Waarnemings van verafgeleë sterrestelsels dui daarop dat die heelal sowat ’n sesde soveel barioniese (gewone) materie as donker materie bevat het toe dit net ’n paar miljard jaar oud was. Daar kan egter net van die helfte van dié barione rekenskap gegee word in die moderne heelal, gebaseer op waarnemings van nabygeleë sterrestelsels soos die Melkweg. As die bevindings dat die gas-halo se massa omtrent net so groot soos die Melkweg s’n is, bevestig kan word, kan dit die identifikasie wees van die vermiste barione om die Melkweg.
Die Son se posisie
Die Son lê naby die binneste rand van die Melkweg se Orion-arm, sowat 27 200 ligjare van die galaktiese sentrum. Die Son is tans 16-98 ligjare van die sentrale vlak van die galaktiese skyf. Die afstand tussen die plaaslike arm en die naaste ander een, die Perseus-arm, is sowat 6 500 ligjare. Die Son, en dus die Sonnestelsel, lê in die Melkweg se galaktiese bewoonbare sone.
Daar is sowat 208 sterre helderder as ’n absolute magnitude van 8,5 binne ’n sfeer met ’n radius van 48,9 ligjare van die Son af, en dit gee ’n digtheid van sowat een ster per 2 360 kubieke ligjaar. Aan die ander kant is daar 64 bekende sterre van enige magnitude binne 16,3 ligjare van die Son af, en dit gee ’n digtheid van een ster per 284 kubieke ligjare.
Dit duur 240 miljoen jaar vir die Son om een wentelbaan om die Melkweg se sentrum te voltooi; In sy leeftyd het die Son dus 18 tot 20 wentelbane voltooi (en 1/1250ste van ’n wentelbaan sedert die oorsprong van die mens. Die wentelspoed van die Son is sowat 220 km/s, of 0,073% van die ligsnelheid. Teen dié spoed beweeg die Son dus een ligjaar in sowat 1 400 jaar, of 1 AE (die afstand na die Aarde toe) in agt dae.
Rotasie
Die sterre en gas in die Melkweg draai differensieel om sy sentrum; dit beteken die rotasieperiode hang af van die ligging. Soos tipies is van spiraalsterrestelsels, hang die spoed van die meeste sterre in die sterrestelsel nie baie af van hul afstand van die sentrum nie. Weg van die sentrale uitbulting is die tipiese stellêre spoed tussen 210 en 240 km/s. Daarom is die wentelperiode van die tipiese ster net direk proporsioneel tot die lengte van die pad wat gevolg word. Dis is anders as die situasie in die Sonnestelsel, waar verskillende snelhede verbind word met verskillende wentelbane.
Wayne Tippit
Wayne Tippit (19 Desember 1932 – 28 Augustus 2009) was 'n Amerikaanse akteur en assistentregisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente JFK (1991), ''Dancer, Texas Pop. 81 (1998), en Nurse Betty (2000), en in die televisiereeks Search for Tomorrow'' (1951).
Melkweg
Rotasie
As die Melkweg net uit die massa van waarneembare sterre, gas en ander barioniese (gewone) materiaal bestaan het, sou die rotasiesnelheid afgeneem het met die afstand van die sentrum af. Dit gebeur egter nie, en dit dui op ’n bykomende massa wat nie regstreeks met elektromagnetiese straling waargeneem kan word nie. Hierdie teenstrydigheid word verduidelik aan die hand van donker materie.
Vorming
Die Melkweg het ontstaan uit een of meer opeenhopings in die massaverspreiding van die heelal ná die Groot Knal. Van hierdie opeenhopings was die oorsprong van bolswerms waarin die oudste oorblywende sterre gevorm het van wat nou die Melkweg is. Hierdie sterre en bolswerms maak nou die stellêre halo van die Melkweg uit. Binne ’n paar miljard jaar ná die ontstaan van die eerste sterre, was die massa van die Melkweg groot genoeg dat dit relatief vinnig gedraai het. Dit het veroorsaak dat die gasagtige interstellêre medium saamgepers is van ’n rofweg sferoïdale vorm tot ’n skyf. Latere sterre het dus in hierdie skyf gevorm. Die meeste jonger sterre, insluitende die Son, kom in die skyf voor.
Sedert die eerste sterre begin vorm het, het die Melkweg gegroei vanweë beide die samesmelting van sterrestelsels (veral aan die begin) en die aangroei van gas regstreeks uit die galaktiese halo. Die Melkweg trek tans materiaal aan van twee van sy naaste satelliet-sterrestelsels, die Groot en Klein Magellaanse Wolk, deur die Magellaanse Stroom. Eienskappe van die Melkweg soos stellêre massa, hoekmomentum en metaalgehalte in sy verste streke dui daarop dat dit nie in die laaste 10 miljard jaar met groot sterrestelsels saamgesmelt het nie. Dit is ongewoon onder soortgelyke spiraalstelsels; die naburige Andromeda-sterrestelsel het oënskynlik ’n meer tipiese geskiedenis waarin dit meer onlangs met ander relatief groot stelsels saamgesmelt het.
Onlangse studies toon die Melkweg en Andromeda val albei in die sogenaamde "groen vallei", ’n streek waar sterrestelsels oorgaan van die "blou wolk", met baie stervorming, in die "rooi reeks", sterrestelsels sonder stervorming. Die stervorming in "groen valleie" neem af omdat hul stervormende gas opraak. Volgens gesimuleerde sterrestelsels met soortgelyke eienskappe, sal stervorming in die Melkweg en Andromeda binne sowat 5 miljard jaar ophou, selfs as die verwagte korttermyn-toename in stervorming in ag geneem word wanneer die twee stelsels oor ’n paar miljard jaar gaan bots.
Ouderdom
Die ouderdom van individuele sterre in die Melkweg kan geraam word deur die omvang van langbestaande radioaktiewe elemente soos torium-232 en uraan-238 te meet en die resultate te vergelyk met ramings van hul oorspronklike omvang. Daarvolgens is CS 31082-001 12,5 miljard jaar oud. In 2007 is ’n ster in die galaktiese halo, HE 1523-0901, se ouderdom geraam op 13,2 miljard jaar, wat sowat 0,6 miljard jaar minder is as die ouderdom van die heelal. Dit was toe die oudste bekende ster in ons sterrestelsel. Tans is die heel oudste bekende ster in die Melkweg en in die heelal SMSS J031300.36-670839.3, waarvan die ontdekking op 9 Februarie 2014 in die tydskrif Nature aangekondig is. Dit is sowat 13,6 miljard jaar oud en 6 000 ligjare van die Aarde af.
Omgewing
Die Melkweg en die Andromeda-sterrestelsel lê in die Plaaslike Groep van 50 sterrestelsels wat deur hul swaartekrag bymekaargehou word. Dit vorm weer deel van die Virgo-superswerm.
Twee kleiner sterrestelsels en verskeie dwergsterrestelsels in die Plaaslike Groep wentel om die Melkweg. Die grootste hiervan is die Groot Magellaanse Wolk, met ’n deursnee van 14 000 ligjare. Dit het ’n metgesel, die Klein Magellaanse Wolk. Die Magellaanse Stroom is ’n stroom van neutrale waterstofgas wat van hierdie Magellaanse Wolke af strek oor 100° van die uitspansel. Daar word geglo die stroom word vanweë wisselwerkings met die Melkweg van die Magellaanse Wolke af aangetrek. Van die dwergsterrestelsels wat om die Melkweg wentel, is die Canis Major-dwergsterrestelsel (die naaste), die Sagittarius- Elliptiese Dwergsterrestelsel, die Ursa Minor-dwergsterrestelsel, Sculptor, Sextans, Fornax en Leo I. Die kleinste dwergstelsels het ’n deursnee van net 500 ligjare. Hulle sluit in Carina, Draco en Leo II. Daar kan nog onbekende dwergsterrestelsels wees wat aan die Melkweg verbind is, asook ander wat reeds deur die Melkweg opgeneem is, soos Omega Centauri.
In Januarie 2006 het navorsers aangekondig dat die voorheen onverklaarbare buiging in die Melkweg se skyf toegeskryf kan word aan vibrasies deur die Magellaanse Wolke terwyl hulle die Melkweg omsirkel. Tot in dié tyd is geglo die Magellaanse Wolke, met ’n massa van 2% van dié van die Melkweg, is te klein om ons sterrestelsel te beïnvloed. In ’n rekenaarmodel beïnvloed die beweging van die sterrestelsels egter die donker materie, wat hul invloed op die Melkweg vergroot.
Volgens metings pyl die Andromeda-sterrestelsel teen 100-140 km/s op die Melkweg af. Binne sowat 4 miljard jaar kan die twee stelsels bots. Indien daar ’n botsing is, is die kans klein dat individuele sterre sal bots, hoewel die twee stelsels kan saamsmelt en oor ’n tydperk van sowat ’n miljard jaar ’n enkele elliptiese sterrestelsel vorm.
Snelheid
Hoewel daar volgens spesiale relatiwiteit geen "verkore" inersie-verwysingsraamwerk in die ruimte is waarmee die Melkweg vergelyk kan word nie, het ons sterrestelsel ’n snelheid met betrekking tot kosmologiese verwysingsraamwerke.
Een so ’n verwysingsraamwerk is die uitdying van die heelal, die oënskynlike beweging van hemelliggame weg van die middelpunt van die heelal. Individuele sterrestelsels, insluitende die Melkweg, het ’n eie snelheid met betrekking tot die gemiddelde uitdyingsnelheid. Sterrekundiges glo die Melkweg beweeg teen sowat 630 km per sekonde met betrekking tot hierdie gemiddelde snelheid. Dit beweeg in die algemene rigting van die Groot Aantrekker en ander sterrestelselgroepe daaragter, insluitend die Shapley-superswerm. Die Plaaslike Groep (’n groep of swerm sterrestelsels wat deur hul swaartekrag bymekaargehou word en onder meer die Melkweg en die Andromeda-sterrestelsel insluit) is deel van die Virgo-superswerm, waarvan die middelpunt naby die Virgo-sterrestelselswerm lê: hoewel die Plaaslike Groep en die Virgo-sterrestelselswerm teen 967 km/s van mekaar af wegbeweeg as deel van die algemene uitdying van die heelal, is hierdie snelheid kleiner as wat verwag sou word as ’n mens die afstand van 16,8 miljoen parsek in ag neem, en dit is vanweë die swaartekrag-aantrekking tussen die twee swerms.
Mitologie en oorsprong van die naam
In die antieke tyd was die Melkweg reeds as ’n helder, smal strook aan die naghemel bekend. Die meeste volke het hul eie mitologie oor die oorsprong van die Melkweg ontwikkel. Volgens ’n Griekse mite was die godin Hera besig om haar peetkind Herakles te borsvoed. Toe hy haar opeens hewig begin byt, het die melk oor die hele hemel gespat. Die Griekse woord gala (melk) is die wortel van die Griekse term γαλαξίας (galaxías, "die melkagtige sternewel"), wat ook in Afrikaans (galaksie) gebruik word.
Ander antieke Grieks-Romeinse mites verwys na die Melkweg as die pad na die tuiste van Zeus/Jupiter of die pad waarop Phaeton met sy sonnewa gery het.
In die Noorse mitologie word die Melkweg as die pad beskou waarop die siele van oorledenes na Valhalla gaan, terwyl die Kelties-Walliese legendes dit as die silwerpad na die kasteel van die elfkoningin Caer Groyden beskryf. Ook enkele van die Suid-Amerikaanse Andes-Indianevolke beskou die Melkweg in hul legendes as ’n soort bonatuurlike pad wat deur die siele van die oorledenes gebruik word om die lewendes te besoek.
Die Polinesiërs van die Suidsee noem die Melkweg "die water van die lewe". Hul legendes vertel van ’n pragtige blou haai, ’n troeteldier van die gode wat daarvan hou om mense te vreet. Toe twee jong mans besluit om die haai te gaan doodmaak, het die gode hulle na die hemel verplaas waar hulle nou langs die Melkweg swem.
Die Dogon van die noordelike Sentraal-Afrika glo dat hul god Amma aardeballetjies na die hemel gegooi het om sodoende die Melkweg te skep.
Waarnemingsgeskiedenis
Aristoteles (384-322 v.C.) het geskryf die Griekse filosowe Anaxagoras (omstreeks 500–428 v.C.) en Demokritos (460–370 v.C.) het gemeen die Melkweg bestaan dalk uit verafgeleë sterre. Aristoteles self het egter geglo dit is die ontvlamming van die plofbare uitstraling van sommige sterre wat groot, talryk en na aan mekaar geleë is, en dat die ontvlamming in die boonste deel van die atmosfeer plaasvind. Die filosoof Olimpiodorus die Jongere (omstreeks 495–570 n.C.) het egter dié siening gekritiseer en gesê as die Melkweg in die atmosfeer geleë was, sou dit op verskillende plekke en tye verskillend op Aarde gelyk het, en dat dit parallaks sou moes hê, wat dit nie het nie. Volgens hom was die Melkweg in die hemelruim geleë.
Die Persiese sterrekundige Al-Biruni (973–1048) het voorgestel die Melkweg is ’n versameling "oneindige fragmente van die aard van newelagtige sterre". Ander sterrekundiges het gemeen die Melkweg bestaan uit baie sterre wat lyk of hulle aaneenloop vanweë die effek van refraksie in die Aarde se atmosfeer, uit "talle klein sterre wat saamgepak is in die sfeer van vaste sterre" en dat hierdie sterre groter as planete is, of "uit ’n groot aantal klein konsentrasies sterre wat weens hul nabyheid soos wolkerige kolle lyk".
Diksnawelneushoringvoël
Die diksnawelneushoringvoël (Lophoceros pallidirostris) is 'n spesie van neushoringvoëlspesie in die familie Bucerotidae. Die voël word aangetref in Angola, die DRK, Kenia, Malawi, Mosambiek, Tanzanië en Zambië. In Engels staan dit bekend as die Pale-billed hornbill.
Melkweg
Waarnemingsgeskiedenis
Die eindelike bewys dat die Melkweg uit baie sterre bestaan, is in 1610 gelewer toe Galileo Galilei ’n teleskoop gebruik het om die sterrestelsel te bestudeer en ontdek het dit bestaan uit ’n groot aantal dowwe sterre. In 1755 het Immanuel Kant na aanleiding van die vroeëre werk van die sterrekundige Thomas Wright (reg) voorspel dat die Melkweg ’n roterende skyf sterre is wat byeengehou word deur swaartekrag net soos in die Sonnestelsel, maar op ’n baie groter skaal. Dié skyf sterre sou as ’n strook aan die uitspansel gesien word uit ons perspektief van binne die skyf. Kant het ook voorgestel dat van die newels wat in die lug sigbaar is, eintlik aparte sterrestelsels kan wees, soortgelyk aan ons eie. Hy het na ons sterrestelsel en die "ekstragalaktiese newels" verwys as "eiland-heelalle", ’n term wat tot in die 1930's gebruik is.
Europese Vryhandelsvereniging
Sekretaris-generaals
Sekretaris-generaals van die EVHV:
Melkweg
Waarnemingsgeskiedenis
Die eerste poging om die vorm van die Melkweg te beskryf en die posisie van die Sonnestelsel vas te stel, was in 1785 deur Wilhelm Herschel; hy het die sterre in verskillende gebiede van die lugruim versigtig getel. Hy het ’n diagram van die sterrestelsel opgestel, met die Sonnestelsel naby die middel.
In 1845 het William Parsons ’n nuwe teleskoop gebou en hy was in staat om te onderskei tussen elliptiese en spiraalvormige newels. Hy het ook individuele puntbronne in van hierdie newels uitgemaak, en dit het geloofwaardigheid verleen aan Kant se vroeëre waarneming oor aparte sterrestelsels.
Die saak is in die vroeë 1920's deur Edwin Hubble besleg deur middel van die Mount Wilson-sterrewag se Hooker-teleskoop van 2,5 m. Met die ligopbouingskrag van dié nuwe teleskoop kon hy foto's neem wat wys die buitenste dele van sommige spiraalnewels bestaan uit versamelings individuele sterre. Hy het ook ’n paar Cepheïed- verandelike sterre ontdek wat hy gebruik het om die afstand na die newels te meet. Hy het gemeet Andromeda is 275 000 parsek van die Son af – te ver om deel te wees van die Melkweg.
Babiana
Alle bobbejaantjies het ondergrondse knolle en die plant rus in die droë seisoen om tydens die reëns weer uit die knol op te groei. Alle bobbejaantjies het behaarde blare wat in die lengterigting voue vertoon.
Drom
Drom is 'n minder gebruiklike sinoniem van trom.
Drom kan ook verwys na:
Guam
Guam (Chamorro: Guåhån) is 'n eilandgebied van die Verenigde State van Amerika in die westelike Stille Oseaan, wat die suidelike deel van die Mariana-eilande beslaan, en is in Mikronesië geleë. Die eilande beslaan 'n oppervlakte van 541,3 km² en het 'n bevolking van 168 485 in 2020 gehad.
Guam is in die suide van die Noordelike Mariana-eilande, in die ooste van die Filippyne en in die noorde van die Gefedereerde State van Mikronesië geleë. Die hoofstad is Hagåtña, voorheen Agana, en die grootste dorp is Dededo.
Bryanston
Bryanston is 'n voorstad in die noorde van Johannesburg in Suid-Afrika.
Emmy Perry
Emmy Perry (gebore 10 September 2004) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Wiener Dog Internationals (2015) en Scales: Mermaids Are Real (2017), en in die televisiereeks Kismet (2018).
Frank Delfino
Frank Delfino (13 Februarie 1911 – 19 Februarie 1997) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Lord of the Rings (1978) en The Hunter (1980), en in die televisiereekse Voyage to the Bottom of the Sea (1964) en My Mother the Car (1965).
Toshihiro Yamaguchi
Toshihiro Yamaguchi (gebore 19 November 1971) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
2012 Indiese Grand Prix
regs|220px Die 2011 Formule Een Indiese Grand Prix was 'n Formule Een-kampioenskapswedren wat op 28 Oktober 2012 by die Buddh Internasionale Renbaan in Indië gehou is.
Calthropella inopinata
Calthropella inopinata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Calthropella en tot die familie Calthropellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1983 deur Pulitzer-Finali.
Kleinwindswael
Die Kleinwindswael (Apus affinis) is 'n algemene standvoël en gedeeltelike trekvoël. Hulle word dikwels in dorpe gesien. Die voël is 12 cm lank en 20 – 30 g groot. In Engels staan die voël as die Little Swift bekend.
Voorkoms
Die windswael is klein met 'n vierkantige stert, 'n breë wit kruisvlek wat om die sye vou. Daar is 'n groot wit vlek op die keel. In vlug lyk die voël kort en plomp, terwyl die vlerke kort en gerond is. Die voël is kleiner as die gevlekte stekelstert, met geen wit streep oor die pens nie.
Kaapstad-Sentraal (kiesafdeling)
Kaapstad-Sentraal was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
Justin Cartwright
Justin James Cartwright (gebore 20 Mei 1945 – 3 Desember 2018) was 'n Britse skrywer wat in Suid-Afrika gebore is.
Kaapstad-Sentraal (kiesafdeling)
Sien ook
Bellville, Claremont, Constantia, De Kuilen, Durbanville, Groenpunt, Groote Schuur, Kaapse Vlakte, Kaapstad-Hawe, Kaapstad-Kasteel, Kaapstad-Tuine, Liesbeek, Maitland,Mowbray, Nuweland, Parow, Pinelands, Rondebosch, Seepunt, Simonstad, Soutrivier, Suid-Skiereiland, Tygervallei, Vasco, Woodstock, Wynberg
Justin Cartwright
Biografie
Cartwright was gebore in Kaapstad, Suid-Afrika, maar grootgeword in Johannesburg. Sy vader was die redakteur vir die Rand Daily Mail koerant. Hy was opgevoed in Suid-Afrika, Amerika en Trinity College, Oxford. Cartwright het gewerk in advertensies maak en het dokumentêre uitgerig, films en televisie advertensies. Hy het verkiesingsuitsendings beman, eers vir die Liberale Party en toe vir die SDP-Liberale Alliansie tydens die Britse algemene verkiesings van 1979, 1983 en 1987. Vir sy werk met verkiesingsuitsendings, is Cartwright aangestel aan die Orde van die Britse Ryk.
Die Australiese uitsaaikorporasie-aanbieder Ramona Koval het Cartwright se romans beskryf as "in hedendaagse instellings gebaseer, maar hy kan hulle versadig met die groot vrae wat ons spook". Drie van Cartwright se vroeë romans het 'n karakter met die naam Timothy Curtiz, wat gedeeltelik vernoem is na Kurtz van Joseph Conrad se Heart of Darkness, en deels vir Cartwright se eie broer. In Interior, ondersoek Curtiz in Afrika die verdwy van sy pa in 1959 terwyl hy op 'n reis vir National Geographic Society was. Curtiz is 'n rubriekskrywer vir die Manhattan-tydskrif, terwyl hy in Londen woon, 'n dogter genaamd Gemma, en teen die einde van die roman het hy 'n vennoot genoem Victoria. In Masai Dreaming is Curtiz in Afrika om 'n rolprent oor Claudia Cohn-Casson te navors, en sy verhouding met Victoria het probleme. Look At It This Way is in 1992 in 'n driedelige, 180 minute drama gemaak deur Kristin Scott Thomas; Cartwright het die draaiboek geskryf.
In Every Face I Meet was in 1995 vir beide die Booker-prys en die Whitbread Boekprys, en het hy 'n Statebond-skrywersprys gewen; Leading the Cheers het die Whitbread-roman-toekenning in 1998 gewen; White Lightning is in 2002 gekortlys vir die Whitbread-roman toekenening. Masai Dreaming het die Suid-Afrikaanse M-Net Literêre Toekenning gewen. The Promise of Happiness is gekies as een van die Richard & Judy se boekklub titels vir 2005 en was die wenner van die 2005 Hawthornden-prys en die Sunday Times Literary Awards van Suid-Afrika.
Cartwright het in Londen gewoon met sy vrou en twee seuns.
Simon Jul Jørgensen
Simon Jul Jørgensen (gebore 1 Julie 1977) is 'n Deense akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Slim Slam Slum (2002), Easy Skanking (2006), en Jensen & Jensen (2011).
Zoe Perry
Zoe Perry (gebore 26 September 1984) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent No Pay, Nudity (2016) en in die televisiereekse Private Practice (2007) en The Family (2016).
Rufus Sewell
Rufus Sewell (gebore 29 Oktober 1967) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dark City (1998), A Knight's Tale (2001), Tristan + Isolde (2006), en The Illusionist (2006).
Kaalkop-glasvis
Die Kaalkop-glasvis (Ambassis dussumieri) is 'n vis wat voorkom aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die Algoabaai. In Engels staan die vis bekend as die Bald Glassy.
Voorkoms
Die vissie word nie langer as 100 mm nie.
Habitat
Die vis leef in strandmere en sout mere in Mosambiek en KwaZulu-Natal en ook in beskutte tropiese water van die Atlantiese Oseaan. Hulle kan oorleef in varswater maar slegs binne 'n nou temperatuurband van 23 - 26 °C. Hulle vreet skaaldiere.
Trom
Die trom is 'n lid van die perkussiefamilie van musiekinstrumente en word tegnies onder die membranofone geklassifiseer. Tromme bestaan minstens uit een membraan, wat die tromkop of tromvel heet, wat oor 'n holte gestrek is en deur die speler se hande of met behulp van 'n tromstok geslaan word om 'n klank voort te bring. Ander tegnieke kan ook gebruik word om klank uit tromme voort te bring, soos die "duimrol". Gewoonlik word 'n paar tromme gerangskik om 'n trommestel te vorm.
Tromme is die wêreld se oudste instrumente in die aangetekende geskiedenis en hulle is ook die alomteenwoordigste. Die basiese ontwerp het oor duisende jare virtueel onveranderd gebly. Die meeste tromme word as ongestemde instrumente gesien, maar moderne musici het begin om tromme tot liedjies te stem; Terry Bozzio het bv. 'n trommestel gekonstrueer deur van diatoniese en chromaties gestemde tromme gebruik te maak. Sommige tromme, soos die timpani, is altyd tot 'n sekere toonhoogte gestem.
Justinas Marcinkevičius
Justinas Marcinkevičius (* 10 Maart 1930 in Važatkiemis, † 16 Februarie 2011 in Vilnius) was 'n Litause digter, skrywer, vertaler en dramatikus.
Lewe en loopbaan
Justinas Marcinkevičius het by die Laerskool Alksniakiemis en die Žiburio-gimnasium in Prienai (1942 tot 1949) skool gegaan. Tussen 1949 en 1954 het hy aan die Fakulteit Geskiedenis en Wysbegeerte van die Universiteit van Vilnius gestudeer en 'n graad in Litause taal en letterkunde verwerf.
Tussen 1953 en 1957 was hy sekretaris van die kindertydskrif Genys, sedert 1955 lid van die Litause Skrywersvereniging (Litaus Lietuvos rašytojų sąjunga), tussen 1957 en 1959 sektretaris van die tydskrif Pergalė en sedert 1965 ook professionele skrywer. Hy was 'n lid van die Litause onafhanklikheidsbeweging Sąjūdis en sedert 1990 lid van die Litause Akademie van Wetenskappe (Lietuvos mokslų akademija).
Justinas Marcinkevičius het op 16 Februarie 2011 aan kopbeserings beswyk wat hy in Desember in sy huis in Vilnius opgedoen het.
Literêre styl en onderwerpe
Justinas Marcinkevičius het in die naoorlogse tydperk grootgeword en herroep in sy digkuns geromantiseerde herinneringe aan sy kinderjare wat hy op die Litause platteland deurgebring het, sy eerste liefdesverhouding en die mens se houding tot die natuur. Hy verbind in sy gedigte die gedagtewêreld van 'n plattelander met die strewe na breë gevolgtrekkings en die Litause literêre tradisie van lofliedere oor die wonderlike aarde met moderne poëtiese gedagtes.
Die grootste deel van Marcinkevičius se literêre loopbaan het in die moeilike tyd van die Sowjet-besetting van Litaue en Sowjet-Russiese totalitarisme geval. As skrywer het hy steeds die kulturele selfbewussyn van die Litause nasie verdedig. Hy het by die beskrywing van mense teruggekeer na humanistiese ideale, het romantiese en liriese tradisies in die digkuns laat voortleef en het die estetiese aspekte van literatuur teenoor die agtergrond van Sosialistiese realisme met sy heroïese en propagandistiese kunsopvattings gewaardeer. Sy gedigte is in 'n romantiese dog moderne styl geskryf.
As vertaler het Marcinkevičius klassieke liriese literatuur uit Pole, Rusland, Estland en Finland, waaronder werke van Adam Mickiewicz, Aleksander Poesjkin, Sergei Jessenin, Michail Lermontof asook die nasionale Finse heldedig Kalevala, na Litaus vertaal.
FC Denzlingen
FC Denzlingen  is 'n sokkerklub uit Denzlingen in die deelstaat Baden-Württemberg in Duitsland. Die klub is op 7 Januarie 1928 gestig met die huidige naam. Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub deur die Geallieerdes ontbind en eers weer in 1947 herstig as SV Denzlingen. Die klub is weer in 1951 herdoop na die huidige benaming.
Die klub se grootste prestasie was om die eerste rondte van die DFB-Pokal te haal in 1998, waar daar in die eerste rondte met 0-3 teen Hamburger SV vasgeval is.
Hiromitsu Isogai
Hiromitsu Isogai (gebore 19 April 1969) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Calthropella pathologica
Calthropella pathologica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Calthropella en tot die familie Calthropellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1868 deur Schmidt.
Steen Jørgensen (sanger)
Steen Jørgensen (gebore 17 Maart 1959) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Et skud fra hjertet (1986), Rami og Julie (1988), Nattevagten (1994), en The Substitute (2007).
Maleisiese Grand Prix
Die Maleisiese Grand Prix was 'n jaarlikse Formule Eenmotorwedren in Sepang, Maleisië. Die finale wedren was op 1 Oktober 2017.
Geskiedenis
Die wedren is op 17 Oktober 1999 vir die eerste keer by die Sepang Internasionale Renbaan gehou en is deur Eddie Irvine gewen, wat hom gehelp het met sy kampioenskapambisies, met sy Ferrari-spanmaat Michael Schumacher in die tweede plek. In 2000 het Michael Schumacher gewen, met Rubens Barrichello tweede. Dit was dieselfde geval in 2001, behalwe vir 'n kort reënbui wat die ren net na die wegspring getref het. In 2002 het Ralf Schumacher gewen en in 2003 het Kimi Räikkönen sy deurbraakoorwinning behaal.
In 2004 het Michael Schumacher weereens gewen. Fernando Alonso het in 2005 gewen en in 2006 het Giancarlo Fisichella gewen met Alonso tweede. Fernando Alonso het sy eerste oorwinning vir die McLarenspan behaal in 2007 en in 2008 het Kimi Räikkönen weereens gewen.
Die rekordwenner in Maleisië is Sebastian Vettel met 4 oorwinnings.
Politiek
Op 22 Januarie 2008 word aangekondig dat die baandirekteur Mokhzani Mahathir vanaf 2009 'n nagwedren op hierdie baan wil hou. Weens die hoë koste kon hierdie plan egter nie voortgaan nie. Daar is eerder besluit om die wedren 'n bietjie later in die dag te hou. Die temperature is dan laer, en Europese TV-kykers kon die wedren regstreeks volg op 'n tyd wat vir hulle normaal is.
Die laaste byeenkoms van die Grand Prix is ​​in 2017 gehou. Volgens die Maleisiese regering was die wedloop nie meer winsgewend nie. Max Verstappen het die laaste wedren gewen.
Burg Forchtenstein
Burg Forchtenstein (Hongaars: Fraknó vára) is 'n kasteel uit die laat Middeleeue in die gelyknamige nedersetting in die noorde van die Oostenrykse deelstaat Burgenland. Die burg, wat as een van die belangrikste historiese besienswaardighede in Burgenland tans in besit van die adellike Esterházy-gesin is, is bo-oor die Wulka-riviervallei op 'n dolomietrots in die uitlopers van die Rosalien-gebergte opgerig en oorheers die silhoeët van die plaaslike landskap, soos gesien vanuit die vlakte in westelike rigting.
Middeleeuse oorspronge
Reeds in die 12de eeu was daar volgens oorlewering 'n kasteel op die die dolomietrots oor die vallei om 'n nabygeleë strategiese handelsroete tussen die Donaugebied en die Middellandse See te beskerm. 'n Historiese dokument van 1187 noem ene Markwart von Forchtenstein.
Die huidige magtige kasteelkompleks se oorspronge strek terug tot omstreeks 1320 toe die grawe van Mattersdorf 'n nuwe vesting bo-oor die Wulka-vallei laat bou het nadat hul oorspronklike burg in die huidige Mattersburg vernietig is. Al was die Rosalien-gebergte reeds 'n natuurlike versperring langs die handelspad tussen die Weense Bekken en die Hongaarse vlaktes, het die grawe dit nodig geag om dit deur 'n militêre vesting te beskerm. Hul wapen versier steeds die afsluitsteen van die Gotiese gewelf in die burgtoring wat as een van die kasteel se oudste gedeeltes bo die kompleks uitrys. Teen die middel van die 15de eeu het die grawe-dinastie in sy manlike linie uitgesterf, en die kasteel was vervolgens sowat 170 jaar lank in besit van die Huis van Habsburg wat dit as pand aan die grawe van Weißpriach en Hardegg oorhandig het. In dié tydperk is min wysigings aan die kasteel aangebring.
Nikolaus Esterházy
In 1622 het Nikolaus Esterházy (1583–1645) sy besitting Munkács in destydse Noordoos-Hongarye (tans Oekraïne) as pand aan die Protestantse vors van Siebenbürgen, Gábor Bethlen (omstreeks 1580–1629), afgestaan wat in Hongarye verskeie kere teen die Habsburgse bewind in opstand gekom het. In ruil hiervoor - en om erkenning te verleen aan die Esterházys se pligsgetrouheid en lojaliteit teenoor die Huis van Habsburg en die Rooms-Katolieke Kerk - het keiser Ferdinand II die heerskappye Forchtenstein en Eisenstadt aan Nikolaus oorgedra. Reeds vier jaar later het die kasteel Forchtenstein, waaraan die erflike grawetitel verbonde was, sy erflike besitting geword.
Die kasteel was toe in 'n slegte toestand. Nikolaus, wat vanaf 1625 die amp van palatyn of Hongaarse visekoning beklee het, het onder meer die buitenste vestinggordel laat uitbou. Aan die boumeesters Simone Retacco en Domenico Carlone (1615–1679) het hy in 1643 die opdrag gegee om 'n kombuis, 'n kapel asook nuwe woonvertrekke te bou. Weens die militêre bedreiging deur die Osmaanse Ryk is besondere aandag aan die verdedigingswerke geskenk. Carlone kon gebruik maak van bestaande bouplanne vir Forchtenstein wat deur 'n familielid, Battista Carlone (1580–1645), reeds vroeër geteken is.
Paul Esterházy
Die jonger seun van palatyn Nikolaus, Paul I (1635–1713), wat in 1687 die vorstetitel ontvang het, was die eerste familielid wat op Forchtenstein gebore is. Hy het ná die uitbreiding van die kasteel te Eisenstadt, wat in 1672 voltooi is, ook met boubedrywighede in die kasteel Forchtenstein begin, waaronder die uitbreiding van die slot in die tweede helfte van die 17de eeu. In dié tydperk het daarnaas muurskilderye met politieke en genealogiese inhoud in die binnehof (die grootstes noord van die Alpe ), dekoratiewe en allegoriese muurskilderye in die binnevertrekke, ingangsportale met godsdienstige beeldhouwerke as versierings, 'n ruiterstandbeeld in die barokstyl wat Paul I uitbeeld asook 'n krokodil met 'n lengte van meer as twee meter ontstaan wat die gesag, status en politieke rang van hul opdraggewer verduidelik het. So het Nikolaus mites rondom sy familie asook hul stamboom geskep. Die familie-galery in die barokstyl met lewensgrootte-portrette (waaronder dié van Vlad III Tepes, tans beter bekend as graaf Dracula) is die grootste van sy soort in Sentraal-Europa, net soos die Esterházys se privaat wapenversameling.
Skatkamer en wapenarsenaal
Vors Paul I Esterházy se afsterwe in 1713 het, net soos politieke en militêre veranderinge in dié tydperk, die kasteel se doelwit herbepaal. Nadat die Turke vanaf 1683 geen militêre bedreiging meer ingehou het vir die streek nie, kon die Esterházy-familie sy hoofsetel na die meer gerieflike en maklik toeganklike slot in Eisenstadt verskuif. Burg Forchtenstein het vervolgens as veilige bewaarplek gedien vir waardevolle voorwerpe uit die Esterházy-gesin se skatkamer (waaronder Hongaarse kostuums en juwele, silwermeubels, tafelhorlosies soos die Augsburgse automate uit die Renaissance–tydperk, ivoorkunswerke, en versamelings uit vakgebiede soos flora en fauna, etnografie, kuns en wetenskap) asook militêre uitrusting wat ná veldtogte as buit huis toe geneem is.
In die 1770's het die vorstelike boumeester Ferdinand Mödlhammer die opdrag gekry om die kasteel se dakstoel te verhoog en te renoveer, terwyl ook herstelwerk in die binnevertrekke gedoen is. Die kasteel het in dié tyd steeds die Esterházy-gesin se hoofkassa en argief gehuisves. In die tyd van die Kongres van Wene was die kasteel een van die eerste musea in die Habsburgse Ryk. Die burgkapel in die barokstyl is in 1887 deur Franz Storno volgens die smaak van die destydse historisme gerestoureer.
In die 20ste en vroeë 21ste eeu is geen noemenswaardige herstelwerk gedoen of uitbreidings aangebring nie, behalwe vir onderhoudwerk in die historiese keldergewelf waar tans funksies gereël word. Naas die dak is ook mure gerestoureer en 'n nuwe uitkyk-houtpad gebou. Die skatkamer en arsenaal van Burg Forchtenstein staan nie oop vir die publiek nie, maar gedurende amptelike besigtigingstoere word besoekers deur die uitstallings geneem.
Eksterne skakels
Media
Louise Guthrie
Louise Guthrie (10 Oktober 1879 - 20 Februarie 1966) was 'n Suid-Afrikaanse plantkundige en -illustreerder.
Vroeë lewe en opvoeding
Isobel Louise Sophie Guthrie is in 1879 in Kaapstad, Suid-Afrika gebore as die dogter van die Engelsgebore plantkundige en wiskundeprofessor Francis Guthrie en sy vrou, Isabella Grisbrook. Sy was by die Hoërskool Rustenburg (vir meisies) op skool.
Loopbaan
Louise Guthrie was 'n plantkunde-assistent by die Bolus Herbarium, van 1918 tot 1927. Terwyl sy daar was het sy haar vaardigheid ontwikkel as 'n botaniese illustreerder, en is veral bekend vir 'n reeks van 264 uitbeeldings van proteasoorte wat in Suid-Afrika gevind is, van 1925 tot 1947. Sy skenk die stel in 1948 aan Bolus Herbarium.
Die standaard afkorting L.Guthrie is gebruik om aan te dui dat hierdie persoon die outeur is wanneer 'n botaniese naam genoem is.
Persoonlike lewe en nalatenskap
Die naam van die guthriae- plant vereer Louise Guthrie.
Haar kuns word by die Universiteit van Kaapstad geargiveer. Die Hermanus Plankundevereniging het in 2000 'n uitstalling van 76 skilderye van Guthrie in die Fernkloof-natuurreservaat gehou. Van haar waterverfwerke word in die Suid-Afrika-huis in Londen uitgestal.
Diane Pershing
Diane Pershing is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Defenders of the Earth (1986), Gotham Girls (2000), en Justice League (2001).
Gabriel Dell
Gabriel Dell (8 Oktober 1919 – 3 Julie 1988) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dead End (1937), They Made Me a Criminal (1939), en Keep 'Em Slugging (1943), en in die televisiereeks Legends of the Superheroes (1979).
Argetipe
Die konsep argetipe verskyn in areas wat met gedrag, moderne sielkundige teorie, en literêre analise geassosieer word. 'n Argetipe kan die volgende wees: