cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lucas Johannes Meyer
Nadat die Nieuwe Republiek opgeneem is in die Zuid-Afrikaansche Republiek is Meyer verkies tot lid van die Volksraad van die Zuid-Afrikaansche Republiek. Hy was oënskynlik simpatiek teenoor die saak van die uitlanders en het soms met Kruger se beleide gebots. Hy het egter wel die wapen opgeneem toe die Tweede Vryheidsoorlog uitbreek en die boeremagte aangevoer wat Dundee in die Slag van Talana aangeval het. By die Slag van Modder Spruit het hy as gevolg van swak gesondheid ineengestort. Nadat hy in Pretoria herstel het, het hy na Natal teruggekeer en boeremagte op die Tugelarivier aangevoer. 'n Gebrek aan vertroue deur sy manskappe lei egter daartoe dat hy van sy bevel onthef word en teruggeroep word na Pretoria. Hy het in die ZAR regering onder Schalk Burger, die waarnemende president, gedien toe dit na Tautesberg in noordoos Transvaal verskuif is in Desember 1901. Hy het ook die kongres tussen die ZAR en die Oranje-Vrystaat bygewoon wat gehou is ter voorbereiding van vredesamesprekinge in April 1902. Hy het die Vrede van Vereeniging mede-onderteken in sy rol as lid van die Uitvoerende Raad van die ZAR.
Hy is in Augustus 1902 oorlede en is in Vryheid begrawe.
Generaal Lucas Meyer Rylaan in Welgelegen, Wes-Kaap, is na hom vernoem.
Tekwinispruit
Die Tekwinispruit is 'n spruit wat in die suide van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Mbizanerivier wes van Ramsgate.
Ian McKellen
Ian Murray McKellen (gebore 25 Mei 1939) is 'n Engelse akteur en skrywer. Sy loopbaan strek oor sewe dekades en hy het opgetree in genres wat wissel van Shakespeariaanse en moderne teater tot fantasie en wetenskapsfiksie. Hy het wêreldwyd bekendheid verwerf vir sy rolprentrolle, insluitend die titel King in Richard III (1995), James Whale in Gods and Monsters (1998), Magneto in die X-Men-filmreeks en Gandalf in die The Lord of the Rings- en The Hobbit-trilogie.
Biografie
Nadat hy sy hoërskoolloopbaan voltooi het, is 'n beurs aan hom toegeken om Engelse letterkunde te studeer onder leiding van Tom Henn, 'n vooraanstaande geleerde van Shakespeare en Yeats.
Drie jaar later het hy saam met sy vriend Brian Taylor, 'n geskiedenisonderwyser, in Londen gewoon. McKellen het nie sy homoseksualiteit by die werk of in sy persoonlike omgewing weggesteek nie, maar wel vir sy onmiddellike familie en die media, want hy het gesê dat homoseksualiteit toe nogal 'n sensitiewe saak in Engeland was.
Kruisbessie
Die kruisbessie (Grewia occidentalis) is 'n klein boompie en word aangetref op die rande van woude en in oop droë veld, oop bosveld of as 'n semi-klimplant in immergroen woude. Die takke is dikwels dun en slaphangend of rankend van aard. Die blare groei drie-arig vanuit die basis. Die vrug is vierlobbig, vierkantvormig, 25 mm in deursnee en rooibruin wanneer volwasse. Die blomme is meestal ligpers en sowat 30 mm in deursnee.
Subspesies
Die spesie het twee subspesies:
Verspreiding
Die boom is inheems in Eswatini, Lesotho, Mosambiek, Suid-Afrika en Zimbabwe. In Suid-Afrika kom die boom in Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Noordwes, Oos-Kaap, Vrystaat en die Wes-Kaap voor.
Zanderivier
Die Zande is 'n rivier wat in die suide van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Mbizanerivier naby Ramsgate.
Tsumeb
Tsumeb is die grootste dorp in die streek Osjikoto (of Oshikoto) in die noorde van Namibië. Die bevolking is 19 275.
Tsumeb het sy ontstaan te danke aan 'n buitengewone myn wat die Herero oTjisume genoem het, of te wel "die plek van die alge" weens die uitsteeksels van kleurryke koper wat hulle laat dink het aan die alge wat groei oor staande waterpoele. Die San het die naam verander in Sumeb en die blanke nedersetters in Tsumeb.
Tsumeb is 'n ware tuindorp. Dit het ontstaan danksy die ontwikkeling van die myn en het munisipale status verkry in 1965. Jakarandas, bougainvilleas en verskeie blomdraende bome, struike en rankplante aard volmaak in die omgewing. Hulle sorg dat die strate skaduryk en aantreklik is. Veral lente op Tsumeb is 'n belewenis.
Nadat Europese verkenners en prospekteerders te hore gekom het van die heuwel wat uit minerale in allerhande kleure bestaan, was Matthew Rogers die eerste prospekteerder wat dit te bereik het, en wel op 12 Januarie 1893. Hy het met die plaaslike stam vir die regte op die uitsteeksel onderhandel en het begin met 'n sorgvuldige opname van die hoeveelheid erts, die aard daarvan en die lewensvatbaarheid van 'n myn op so 'n afgeleë plek.
Dit het etlike jare geduur om die myn te beplan en die nodige finansiering te bekom. In 1900 het die Otavi Mynbou-en-spoormaatskappy, wat gestig is om die myn te ontgin, 33 mynwerkers onder leiding van Christopher James gestuur om die mynbou te begin. Hulle het twee skagte in die heuwel gesink en daardeur 'n idee begin kry van die wonders wat onder die oppervlak geskuil het.
Op 28 Desember 1900 is die eerste vrag kopererts Swakopmund toe gestuur per ossewa. Die vervoer was uiters moeilik terwyl 'n smalspoorlyn van die kus af in aanbou was. Die spoorlyn het Tsumeb op 24 Augustus 1906 bereik en binne 'n jaar het die treintjies op die smalspoorlyn 25 700 ton ystererts kus toe vervoer.
Ondanks die Eerste Wêreldoorlog, Groot Depressie en die politieke omwentelinge in die destydse Suidwes-Afrika, het Tsumeb se myn voortgegaan met sy bedrywighede. Van die 184 verskillende minerale wat reeds op Tsumeb uitgeken is, kom 10 nêrens anders ter wêreld voor nie.
Tsumeb se museum huisves 'n verskeidenheid mineralemonsters, tesame met foto's en rekords sedert die ontstaan van die myn. Die dorp beskik ook oor 'n opelug- kultuurhistoriese museum waar elkeen van Namibië se inheemse bevolkingsgroepe 'n hut kan oprig en hulle tradisionele vaardighede kan beoefen.
Die B1-hoofweg gaan deur die dorp.
NG gemeente Pearston
duimnael|links|220px|Die toring van Pearston se NG kerkgebou. duimnael|regs|340px|Die kerkgebou, ontwerp deur [[Carl Otto Hager in die Neogotiese styl, of dan ten minste begin deur hom en bes moontlik voltooi deur Arthur Reid (soos ook die geval was met die NG gemeente Jansenville se kerkgebou), en in 1887 ingewy nadat die eerste steen 22 jaar vroeër gelê is, maar bouwerk gestaak is weens 'n meningsverskil tussen twee sterk partye in die jong gemeente.]]
duimnael|regs|160px|Ds. C.W. du Toit was van 1874 tot 1875 Pearston se tweede leraar.
duimnael|links|160px|Ds. C.T. Muller, van 1861 tot 1873 die eerste leraar. Hy was 'n seun van die [[NG gemeente Jansenville en het in 1873 daarheen vertrek om die eerste leraar van die gemeente te word wat toe al 19 jaar lank sedert sy stigting vakant was.]] duimnael|links|160px|Ds. P.F. Hugo, van 1877 die derde leraar tot sy dood in die gemeente op [[13 Mei 1883.]] duimnael|links|160px|Ds. [[Johann Koch|J.A. Koch, vyfde leraar van 1916 tot 1920.]]
Die NG gemeente Pearston is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Oos-Kaap. Dit was ten tyde van sy stigting die 76ste gemeente in die Kerk en die 18de in wat later die Sinode van Oos-Kaapland se gebied sou word, maar het met die samesmelting van die moedergemeente Middelburg en Middelburg-Uitsig in 2010 een plek in elke geval opgeskuif. Omdat die dorpie Pearston as kerkdorp gestig het en die gemeente ouer is as die nedersetting, het Pearston sy naam te danke aan die gemeente, en nie andersom nie soos meestal die geval is.
Stigting
Die gebeurtenis wat gelei het tot die stigting van die gemeente was 'n vergadering wat op 21 September 1859 op die plaas Rustenburg aan die Vogelrivier in die distrik Somerset-Oos gehou is en waarop besluit is om by die Ringsvergadering wat op Graaff-Reinet gehou sou word, aan te soek om die stigting van 'n afsonderlike gemeente hier. Ten einde van die Ring die vereiste verlof te kry, is die broers J. Meintjes en C. Ziervogel afgevaardig om die versoek by die Ringsvergadering in te dien. Dit is op 12 Oktober toegestaan en dit word aan die Ringskommissie opgedra om die nodige stappe te doen tot die stigting van die gemeente. Dadelik is ook daartoe oorgegaan om 'n pastorie en 'n noodkerk te bou.
Die eerste kerkraadslede was, as ouderlinge, J. Meintjes en P.R. Botha en, as diakens, C.J. Lotter, G. van Eeden, J.J. Odendal en G.A.P. Kotzé. Die eerste godsdiensoefening is hier gehou op 20 November dieselfde jaar deur die konsulent, ds. John Pears van die NG gemeente Somerset-Oos, na wie die gemeente genoem is. By dié geleentheid is die eerste kerkraadslede voorgestel. Op die eerste kerkraadsvergadering op 16 Januarie 1860 word besluit om te begin bou aan die pastorie en noodkerk (tydelike kerk), wat sowat £2 000 gekos het. Nadat twee beroepe bedank is, neem ds. C.T. Muller van Jansenville die derde aan. Hy is op 7 September 1861 bevestig, dus byna twee jaar ná die stigting van die gemeente. Hy dien hier 12 jaar, toe hy weer 'n beroep na sy ou gemeente aanneem.
Kerkgebou voltooi
Ná ds. Radloff se geseënde bediening van 29 jaar, verlaat hy Pearston op 15 September 1913 vir die NG gemeente Kalkbaai in die Kaapse Skiereiland. Ná sy vertrek bly die gemeente vir twee jaar en nege maande vakant. Omdat daar 'n ongekende droogte geheers het en die land in erge politieke moeilikhede verkeer het, ervaar die gemeente baie donker en benoude tye. Tydens die vakature het die sendeling P. le Roux die gemeente 17 maande lank bearbei.
Vyfde en latere predikante
Die gemeente se vreugde was groot toe die elfde beroep, op ds. J.A. Koch van Christiana, slaag. Hy is op 20 Mei 1916 (toevallig ook die dag waarop die tydskrif Huisgenoot gestig is) bevestig. Nou betree die gemeente, ná milde reëns wat die droogte gebreek het, 'n nuwe tydperk van groei. Ds. Koch is se onmiddellike opvolgers was di. J.J. Wasserfal (1920 tot 1928), D. du P. Steyn (1928 tot 1939), A.P. Morgenthal (1939 tot 1943), J.T. Martins (1943 tot 1946), A.P. Smit (1947 tot 1950) en O.A.O. Naudé, wat in 1950 bevestig is.
Op 30 Julie 1938, gedurende die dienstyd van ds. D. du P. Steyn, was die gemeente weer in feesstemming toe die nuwe orrel, die nuwe preekstoel en die ligte van die kerk ingewy is.
George Ballot
George Ballot is 'n Suid-Afrikaanse verhoog-, TV- en rolprentakteur. Hy is veral bekend vir sy rol as Skollie in die TV-drama Vyfster en die rolprent Vyfster: die slot.
Lewe
Ballot het aan die Universiteit van Pretoria studeer en in 1968 by Truk aangesluit. Teaterproduksies van dié geselskap waarin hy verskyn het, sluit in Professor Poffel en Professor Moffel (1968), Sirkusavontuur (1969), Kinkels in die Kabel (1970), Mattewis en Meraai (1970), Siener in die Suburbs (1971), Die Seemeeu (1972), Toiings (1973), Die Rebellie van Lafras Verwey (1975), 'n Seder val in Waterkloof (1975), Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat (1975) en Brothers (1984).
Vir Kruik het hy verskyn in Vrede (1983), Kermis op Koekenmoer (1983), En Dit Was Môre (1985) en Die Park (1990).
Hy het later ook radio-, TV-, rolprent- en verhoogwerk gedoen en landwyd bekendheid verwerf vir sy rol as die beminlike maar komplekse misdadiger Skollie in die gewilde TV-reeks Vyfster en sy opvolgfliek. Hy was ook op TV te sien in TJ7 (1978).
Sy rolle in vroeë Afrikaanse flieks sluit in Bitter Lied van die Somer (1970), Die Sersant en die Tiger Moth (1974), Geluksdal (1974), Tant Ralie se Losieshuis (1974), Vergeet My Nie (1975), Blink Stefaans (1981), Die groen faktor (1984), Skollie (1984) en Vyfster: Die Slot (1985).
In die 1990's het hy in Kaapstad afgetree, waar hy ’n kunsgalery bedryf het en nog by vermaak betrokke was.
Waterval Estate, Randburg
Waterval Estate is 'n klein noordelike voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika wat sentraal in Randburg geleë is.
Edgar Stehli
Edgar Stehli (12 Julie 1884 – 25 Julie 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Executive Suite (1954), The Brothers Karamazov (1958), 4D Man (1959), en Atlantis: The Lost Continent (1961).
Sydney Tower
Sydney Tower (ook bekend as die AMP Tower, AMP Centrepoint Tower, Centre Point Tower) is Sydney se hoogste vrystaande struktuur en die tweede hoogste in Australië (met die Q1-gebou in Goudkus as die hoogste). Dit is ook die tweede hoogste uitkyktoring in die Suidelike Halfrond (na Auckland se Sky Tower). Die Sydney Tower se hoof uitkykplatform is egter 50 m hoër as Auckland se Sky Tower. Dit is na die Sydney-opera en die Sydneyhawebrug een van Sydney se bekendste bakens.
Die toring troon sowat 305 meter oor die Sydney se sentrale sakekern uit, en is geleë te 100 Market Street, tussen Pitt en Castlereagh-strate. Dit is ook toeganklik vanaf die Pitt Street Winkelsentrum. Die toring is oop vir die publiek en is een van die uitstaande toeriste trekpleisters in die stad en is geredelik sigbaar vanaf aanliggende woonbuurte.
Terwyl AMP Limited die Centrepoint winkelsentrum bestuur het, het die toring amptelik as die "AMP Tower" bekend gestaan. Nadat die Westfield-groep beheer oor die Centrepoint winkelsentrum oorgeneem het, is in Desember 2001 die naam na Sydney Tower verander. Plaaslik verwys Jan-alleman gewoonlik na die toring as Centrepoint Tower.
Die winkelsentrum aan die voet van die toring word deur die Westfield-groep bestuur maar die toring self word deur Village Roadshow Theme Parks Group bestuur. Besoekers kan kaartjies by Village of by die hek koop wat hulle toegang tot al die besienswaardighede wat deur Village Roadshow bestuur word, naamlik Sydney Tower, Wildlife World en die Sydney Akwarium).
Geskiedenis
Aanbou van die kantoorblok het in 1970 begin en die toring self in 1975. Openbare toegang tot die toring het 'n aanvang geneem in Augustus 1981. Die koste van die toring het AU$36 miljoen beloop.
Voor konstruksie van die toring was die hoogte van geboue in Sydney beperk tot 279 m om dit vir watervliegtuie veilig te maak om oor die stad te vlieg. In 1998 het die byvoeg van 'n weerligafleier aan die punt van die toring die hoogte van die toring op 309 m te staan gebring.
Yasuyuki Kuwahara
Yasuyuki Kuwahara (桑原 楽之) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Fourways
Fourways is 'n snelgroeiende woongebied noord van Johannesburg, Suid-Afrika.
Vaalkameeldoring
Identifikasie
Die blare, die takkies wat sigsag is en die peule is bedek met fyn, grys hare. Dit gee die boom 'n sagte grys voorkoms. Die dorings (6 cm) is reguit en dun. Die blomme word in klein geel hofies gedra. Die peule is krom en word tot 14 cm lank.
Die boom se FSA-nommer is 169.
Stelt
Stelte is pale uit hout of metaal, wat al eeue lank deur mense gebruik word om hoog bo-oor die grond te kan staan. Hulle is dikwels van 'n trappie voorsien, waarop 'n mens met sy voete kan staan, of van rieme waarmee die stelte aan die bene vasgebind is. Stelte is gewoonlik tussen 20 en 75 sentimeter hoog, maar daar is ook hoër variante van tot by sewe of agt meter. Die wêreldrekord is met stelte van meer as tien meter opgestel.
Naas 'n gewilde vermaak in sirkusse en by straatteateropvoerings word stelte orals ter wêreld as 'n nuttige hulpmiddel gebruik, byvoorbeeld in moerasgebiede. Ook geboue in oorstromingsgebiede, op strande en op onstabiele grond word dikwels op stelte opgerig, om skade deur water, golwe en aard- en sandbewegings te voorkom.
Geskiedenis en gebruik
Stelte is vermoedelik reeds in die Middeleeue vir vermaak gebruik, terwyl hulle in die Suid-Amerikaanse Andes-gebergte en in Asië as kinderspel gewild geraak het. Stelte het vir Franse stukadore en Marokkaanse en Kaliforniese vrugteplukkers as 'n nuttige werkgereedskap gedien.
In verskillende kulture speel die dans op stelte 'n besondere rol. Een van die bekendste voorbeelde is die bergers landais in Frankryk. Oorspronklik was dit skaapwagters in die département Landes, wat vermoedelik sedert die 18de eeu met behulp van stelte wag oor hulle skape gehou het. Later is hierdie stelte by volksdanse en wedlope gebruik.
Die tradisie van steltloop het ook in ander Europese lande gebiede soos België, Noord-Spanje en Nederland ontwikkel. In Namur (Wallonië) vind sportwedstryde met steltlopers al sedert die 15de eeu plaas.
Steltloop speel ook in Afrikalande 'n belangrike rol, veral in Wes-Afrikaanse lande soos Togo, Benin, Mali, Ghana en Côte d'Ivoire (Ivoorkus). Daar is egter uiteenlopende gebruike en simbolieke. Die Dogon in Mali en mense in Togo beoefen steltloop net tydens bepaalde plegtighede; hier word stelte van tussen twee en vier meter gebruik.
Scheeliet
Scheeliet is 'n mineraal met die chemiese formule. Dit is 'n wolfram-erts. Een van sy kenmerke is dat dit blou fluoresseer onder UV-lig.
Dit kom in hornfels in kontak met metamorfe gesteentes, in graniet-pegmatiete en in epitermiese are voor. Dit vorm 'n oplossingsreeks met powelliet.
Kristalstruktuur
Scheeliet se tetragonale struktuur is die argetipe van die strukturbericht-klassifikasie se H4-struktuur. In hierdie struktuur het die wolframatoom ongeveer 'n tetraëdriese koördinasie deur suurstof en hierdie -tetraëder vorm 'n wolframaatioon. Die kalsiumatome het 'n agtvoudige koördinasie en is omring deur 'n vervormde vierkante antiprisma van suurstofatome. Die wolframaatione deel net hoekpunte met die -antiprisma's. Die antiprima's deel rande met mekaar en vorm ovale ringe met ses lede rondom die wolframaatione. Daar is talle wolframate en ander verbindings wat die scheeliet-tipe struktuur het.
Fase-oorgang
Sintetiese enkelkristalle van scheeliet kan m.b.v. die Czochralski-metode vervaardig word. Navorsing aan sintetiese scheeliet by hoë druk het uitgewys dat by 'n druk van 11,3 GPa 'n fase-oorgang plaasvind na die fergusoniet-struktuur wat van die tweede orde en daarmee volledig omkeerbaar is. Die nuwe struktuur het 'n laer monokliene struktuur. Die wolframaat-tetraëders vervorm effens, maar die groot verandering is in die kalsium-omringing. Twee van die agt suurstofatome verkry 'n baie groter afstand tot die kalsiumatoom en die omringing word effektief sesvoudig pleks van agtvoudig. Die vervorming vind vanweë die twee orde-aard van die oorgang geleidelik plaas. Sintetiese -kristalle wat ook die H4-struktuur het, ondergaan dieselfde oorgang by 'n effens laer druk van 10,1 GPa.
Portugese Vloot
Die Portugese Vloot (Portugees: Marinha de Guerra Portuguesa of Armada Portuguesa) is die vloottak van die Portugese Weermag wat, in samewerking en geïntegreer met die ander takke van die Portugese Weermag, belas word met die militêre verdediging van Portugal.
Op 12 Desember 2017 herdenk die Portugese Vloot die 700ste herdenking van sy amptelike skepping deur koning Denis van Portugal. Sy oorsprong in die 12de eeu maak dit die oudste vloot ter wêreld.
Die vloot het 'n sleutelrol gespeel aan die begin en tydens die groot vaarte van ondekkingsreise in die 15de en 16de eeu. Die resultaat van hierdie tegniese en wetenskaplike ontdekkings het daartoe gelei dat Portugal gevorderde skepe ontwikkel het, insluitend die karveel, nuwe en meer gesofistikeerde tipes karakke vir tussenseereise en die oseaan-galjoen, en om die seeroete na die Ooste te vind en roetes na Suid- en Noord-Amerika. In die teater van Mosambiek was die Portugese Vloot se grootste operasionele fokus op die Nyasameer, in 'n poging om FRELIMO-infiltrasies van hul basisse in Tanzanië af te weer en om saam te werk met die weermag van Malawi. Hierdie missie is gedoen deur die Nyasa Flotilla, hoofsaaklik vanaf die Metangula-vlootbasis, en deur eenhede mariniers. Die oprigting van die Nyasa-flottielje was moontlik deur die organisering van ingewikkelde logistieke operasies om altesaam 12 patrollie- en landingsvaartuie vanaf die kushawe van Nacala na die Nyasa-meer te vervoer, met 'n roete van ongeveer 750 km oor land. In die omvang van die samewerking met die buurman Malawi was die Portugese Vloot diep betrokke by die organisasie van sy vlootmagte en het hy van die Nyassa Flotilla-bote aan hulle oorgedra. Die vloot het ook gefokus op die voorsiening van die Portugese magte wat in Noord-Mosambiek opereer, en hulle per see verbind met die belangrikste logistieke sentrums in Lourenço Marques en Beira. Met die aanvang van die bou van die Cahora Bassa-dam en die verspreiding van die FRELIMO-guerrilla's na die Tete-streek, in die vroeë 1970's, het die Vloot 'n deel van sy poging op die Zambezirivier gerig.
Die oorsese oorloë
Na 'n halfeeu was die Portugese Vloot weer in geveg gedurende die tweede helfte van die 20ste eeu. Hierdie gevegte het in die Indiese Oseaan teen die Indiese Unie en in Afrika teen die onafhanklikheidsbewegings van die Portugese gebiede plaasgevind.
Op die oggend van 17 Desember 1961 het die Indiese Weermag 'n massiewe aanval op Portugese Indië geloods en die gebiede Goa, Daman en Diu binnegeval met groot land-, lug- en vlootmagte. Die Indiese vlootmagte wat Goa aangeval het, het 'n vliegdekskip, twee kruisers, agt fregatte en vyf ander skepe ingesluit. Die Portugese vlootmagte het slegs uit drie klein patrolliebote bestaan, elk een in Goa, Daman en Diu, en die ou sloep NRP Afonso de Albuquerque, gebaseer in Goa. Afonso de Albuquerque is, behalwe sy missie om die vyandelike vlooteenhede in die gesig te staar, ook opgedra om as kusbattery te dien vir die verdediging van die Mormugao-hawe, asook om belangrike radiokommunikasie met Lissabon te lewer nadat radiofasiliteite aanland in Indiese lugaanvalle vernietig is.
Tydens die oorsese oorloë wat in Afrika geveg is (1961–1975), het die Portugese Vloot 'n fundamentele rol gespeel in gevegs-, patrollie- en amfibiese missies in die oseaan en binnelandse waters van Angola, Portugees-Guinea en Mosambiek. In amfibiese missies was die optrede van die Portugese mariniers fundamenteel. Twee soorte mariene eenhede is geskep, die Spesiale Mariniers (fuzileiros especiais) spesialiseer in offensiewe operasies en die Mariniers (fuzileiros) vir die verdediging van vlootbates. Die Portugese vloot moes homself toerus met 'n groot vloot van klein eenhede, insluitend patrolliebote en landingstuie, waarvan baie in Portugal ontwerp en gebou is. In die Angolese teater was die belangrikste fokus van die Portugese vlootpoging die beskerming van die Kongorivier, om die infiltrasie van UPA/FNLA- en MPLA-guerrilla's oor die grens van Republiek Zaïre te vermy. Hierdie missie is gedoen deur die patrollie- en landingsbote van die Zaire Flotielje, af en toe ondersteun deur fregatte, en deur eenhede van mariniers wat rubberbote gebruik het. Die beskerming van die Kongorivier was so suksesvol dat dit die infiltrasie van die guerrillas kon stop, wat die Portugese magte in staat gestel het om hulle te verslaan en bykans die geheel uit Noord-Angola te elimineer, wat die oorlog in die streek feitlik beëindig het in die vroeë 1970's. Die nederlaag en uitskakeling van die guerrilla's in Noord-Angola het daartoe gelei dat die onafhanklikheidsbewegings hul aktiwiteite in die laat-sestigerjare weer in die uitgestrekte, afgeleë en byna woestyngebiede van Oos-Angola gerig het, wat voordeel getrek het uit steun en basisse in die naburige Zambië. Om op hierdie stap te reageer, het die vloot ook in Oos-Angola begin fokus en die vloot- en mariene-eenhede op meer as 100 km van die kus af. Dit het in die Zambezi-, Kwando-, Cuanza- en ander plaaslike riviere opgetree teen die guerrilla's van die MPLA en UNITA wat in die omgewing aktief was. Aan die einde van 1968 is die bevel van die vlootmagte in die Ooste gestig in 'n basis in 'n streek bekend as die Terras do Fim do Mundo (die lande van die einde van die wêreld).
Vanaf 1970 het die Portugese Vloot sy teenwoordigheid in Angola gestabiliseer, waaronder een fregat in rotasie, vier patrollieskepe, 11 patrolliemotorbote, 15 landingstuie, twee spesiale mariene afdelings, vier mariene kompanies en vyf afdelings van die vlootmagte in die Ooste. Vanaf 1971 het die Portugese Vloot se teenwoordigheid in Mosambiek drie fregatte of korvette ingesluit, een logistieke ondersteuningsskip, drie patrolliebote en een landingstuig in die Indiese Oseaan, vyf patrolliebote en sewe landingsvaartuie in die Nyassameer, drie afdelings van die spesiale mariniers en drie mariene kompanjies. Aan die einde van 1975 was Portugal vir die eerste keer in 500 jaar weer bloot 'n Europese land en sy vloot slegs 'n Noord-Atlantiese vloot. Die Portugese vloot moes weer sy hoofpogings op die verdediging van die Atlantiese Oseaan teen die vlootbedreiging van die Warskou-verdrag in die konteks van die laat Koue Oorlog herfokus. Die vloot het ook gefokus op sy verantwoordelikheid vir die patrollie en beheer van die nuutgeskepte eksklusiewe ekonomiese sone van Portugal, die 10de grootste ter wêreld.
Aan die begin van 1976 het die Portugese vloot vier fregatte van die Comandante João Belo-klas, drie Almirante Pereira da Silva-fregatte. Alhoewel die meeste van hierdie skepe onlangs en modern was, was hulle meestal toegerus om te help om konflik in lae intensiteit in Afrika te ondersteun, met beperkte geïnstalleerde vermoë om die rolle in die anti-duikboot- en anti-skeepsrolle te verrig.
'n Beplande program vir die aanpassing van die vloot, wat die installering van anti-skip- en Grond-tot-lugmissiel in die fregatte en korvette ingesluit het, kon nie voortgaan nie weens 'n gebrek aan fondse. Sonder modernisering is die Almirante Pereira da Silva-fregatte binnekort as verouderd beskou, in die vroeë 1980's uit gebruik geneem en in die 1990 finaal uit diens gestel.
Die Portugese vloot het vir baie jare lank geen noemenswaardige nuwe skepe ontvang nie, met vier fregatte, tien korvette, drie duikboot- en tien patrollieskepe, behalwe die ondersteuningsskepe en klein eenhede. Die gebrek aan gespesialiseerde buitelandse patrollievaartuie het daartoe gelei dat die korvette en selfs die fregatte intensief gebruik is vir die beskerming van visserye en soek en reddingsmissies op see, behalwe hul oorspronklike militêre rolle.
Op 7 Junie 1998 sou 'n militêre staatsgreep in Guinee-Bissau plaasvind, 'n groot vlootreddingsoperasie veroorsaak wat die vermoë van die Portugese vloot om op duisende kilometers van Portugal af in te gryp, sou demonstreer. Die staatsgreep het vinnig ontwikkel in 'n burgerlike konflik wat die rebellemagte teen die magte lojaal aan die regering (met militêre steun van die bure Senegal en Republiek Guinee) teëstaan, met duisende Portugese en ander buitelandse inwoners wat te midde van die gevegte vasgevang is. Die Portugese weermag het onmiddellik 'n reddingsoperasie voorberei, met die kodenaam Crocodile ( Operação Crocodilo). 'n Aanvanklike ontruiming van burgerlikes is gedoen deur die Portugese handelsskip MS Ponta de Sagres, wat in die streek opgevaar het.
Op 11 Junie het Ponta de Sagres onder leiding van kaptein Hélder Costa Almeida die hawe van Bissau binnegegaan, onder artillerievuur, en meer as 2200 burgers gered, waaronder 500 Portugese burgers. 'n Lugontruiming wat beplan is om deur die Portugese Lugmag C-130 vliegtuie en spesiale operasionele magte na Senegal ontplooi te word, moes gekanselleer word as gevolg van die besetting van die Internasionale Lughawe Bissau deur vegtende magte. Die Portugese Vloot stuur hiena 'n vlootmag, onder bevel van kaptein Melo Gomes, saamgestel uit die fregat Vasco da Gama, die korvette Honório Barreto en João Coutinho en die ondersteuningskip Bérrio.
Bérrio het 'n marinemag aan boord gehad wat die Special Actions Detachment (DAE), die 22ste Marinierskompanjie en ondersteuningselemente (kommando, skakeling, boot, duikers en mediese spanne) ingesluit het. Die Portugese vlootmag het op 15 Junie in Guinee-Bissau aangekom en die volgende dag die Gebarivier binnegegaan. Sy marinemag - gelei deur die DAE-agente - het in die hawe van Bissau geland en dit beset, en sodoende die ontruiming van Portugese burgers en buitelandse burgers na die skepe begin. Later is addisionele mense met behulp van rubberbote en helikopters vanaf ander dele van die kus van Guinee-Bissau versamel, in totaal meer as 1 200 geredde burgers.
Op 28 Junie, onder bemiddeling van die Gemeenskap van Portugese Lande, het die onderhandelinge vir 'n skietstilstand tussen die stryders aan boord van die fregat NRP Vasco da Gama begin. Operasie Krokodil eindig op 21 Julie 1998, met die Portugese vlootmag wat die waters van Guinee-Bissau verlaat onder die wakende oog van die fregat NRP Corte-Real.
2009 Maleisiese Grand Prix
Die 2009 Formule Een Maleisiese Grand Prix is op 5 April 2009 in Sepang, Maleisië, gehou. Dit was die tweede wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Jenson Button in sy Brawn-Mercedes gewen.
Lordskap van Ierland
Die Lordskap van Ierland (Iers: Tiarnas na hÉireann, Engels: Lordship of Ireland) was 'n staat geleë in Wes-Europa op die eiland Ierland. Dit het bestaan van 1171 tot met die stigting van die Koninkryk van Ierland (1542–1651 en 1659–1800) en het groot dele van die eiland Ierland beheers.
UNICEF
UNICEF (Engels vir: United Nations Children's [Emergency] Fund) is 'n internasionale organisasie binne die Verenigde Nasies wat op 11 Desember 1946 gestig is om bystand aan kinders te verleen in lande wat deur die Tweede Wêreldoorlog verwoes is.
UNICEF se hoofkantoor is in New York in die Verenigde State van Amerika geleë. Hulle ontvang geldelike bydraes van verskeie regerings en privaatpersone van dwarsoor die wêreld. UNICEF het in 1965 die Nobelprys vir Vrede ontvang. Die Poolse dokter Ludwik Rajchman word beskou as die stigter van UNICEF en dien as sy eerste voorsitter in 1946.
UNICEF maak staat op bydraes van regerings en private skenkers.
Frederik VIII van Denemarke
Frederik VIII (3 Junie 1843 – 14 Mei 1912) was van 1906 tot 1912 koning van Denemarke.
Biografie
Hy was in talle opsigte ’n liberale heerser wat die nuwe parlementêre stelsel meer as sy pa gesteun het. Omdat hy op so ’n hoë ouderdom koning geword het, het hy net ’n paar jaar gehad om homself te bewys aangesien hy teen dié tyd siek was.
Op sy terugreis van ’n besoek in 1912 aan Frankryk het koning Frederik Hamburg aangedoen. Die aand van sy aankoms het hy gaan stap, inmekaargesak en gesterf.
Die koningsgesinne van Denemarke, Noorweë, België en Luxemburg is afstammelinge van hom.
Kinders
Koning Frederik en sy vrou het vier seuns en vier dogters gehad:
Karbamaat
Polimere waarvan die eenhede deur karbamaatgroepe met valensie van twee saamgevoeg word –[—NH–(C=O)–O–]– is 'n belangrike familie van plastiek, die poliuretane.
Einskappe
In waterige oplossings kom die karbamaatanion stadig in ewewig met die ammonium-katioon en die karbonaat-  of bikarbonaat-anione :
Kalsiumkarbamaat is oplosbaar in water, terwyl kalsiumkarbonaat (bv. kalksteen) nie is nie. As 'n kalsiumsout by 'n oplossing van ammoniumkarbamaat en ammoniumkarbonaat gevoeg word, sal daar 'n onmiddellike neerslag van kalsiumkarbonaat vorm en dan 'n stadiger neerslag wanneer die karbamaat omskakel.
Sintese
Die ammoniumkarbamaat-sout kan gevorm word deur ammoniak met koolstofdioksied te behandel.
Karbamate ontstaan ook deur alkoholise van chloorformamiede:
En ook deur die reaksie van chloorformate en amiene:
Natuurlike voorkoms
In die natuur kan koolstofdioksied met neutrale amiengroepe bind om 'n karbamaat te vorm. Hierdie proses word karbamilering genoem.
Hemoglobien
Die N-terminale amienogroepe van oorblyfsels van valien in die α- en β-kettings van deoksihemoglobien bestaan as karbamate. Dit help om die proteïen te stabiliseer wanneer dit deoksihemoglobien word, en verhoog die waarskynlikheid van die vrystelling van oorblywende suurstofmolekules wat aan die proteïen gebind is.
Urose en fosfotriesterase
Die ε-aminogroepe van oorblyfsels van die aminosuur lisien in urose en fosfotriesterase bevat ook karbamaat. Die karbamaat afgelei van amienoimidasool is 'n intermediêr in die biosintese van die nukliosied inosien (wat in RNS voorkom).
CO2-opvang in plante
Die belangrikste karbamaat is die wat betrokke is by die opvang van CO2 deur plante, wat nodig is vir die groei daarvan. Die ensiem ribuloos-1,5-bisfosfaatkarboksilaas/oksigenaas (RuBisCO) heg 'n molekule koolstofdioksied as fosfogliseraat aan. In die ensiem is 'n -ioon gebind aan oorblyfsels van glutamaat, asparaat en lisienkarbamaat.
Industriële gebruike
Industriële gebruike sluit in die produksie van ureum uit ammoniak en koolstofdioksied, vervaardiging van poliuretaan plastiek, plaagdoders (en chemiese wapens), preserveermiddels en skoonheidsmiddels, en medisyne.
Plaagdoders en chemiese wapens
Daar is verskeie insekdoders wat die karbamaatester funksionele groep het, insluitend bekende verbindings soos aldikarb. Hierdie insekdoders maak gewoonlik insekte dood deur die ensiem asetielkolienesteraas wat betrokke is by die werking van neuro-oordragstowwe, te deaktiveer. Organofosfaatplaagdoders werk op amper dieselfde manier. Sulke plaagdoders kan gevaarlik wees vir beide insekte en soogdiere, insluitend mense.
Alhoewel die karbamaat-asetielcholienesterase-inhibeerders algemeen "karbamaat-insekdoders" genoem word, het hulle sterk selektiwiteit vir insekasetielcholienesterase-ensieme bo die soogdierweergawes, maar die sterkste verbindings soos aldikarb en karbofuraan is steeds in staat om soogdier-asielcholinesterase-ensieme teen lae genoeg konsentrasies te inhibeer dat dit 'n beduidende risiko vir vergiftiging vir mense inhou, veral as dit in groot hoeveelhede vir landboutoepassings gebruik word. Ander asetielcholienesterase-inhibeerders gebaseer op karbamaat, is bekend met 'n nog groter toksisiteit vir mense, en sommige is ondersoek vir moontlike militêre gebruik as senuweemiddels. Daar is egter nie gevind dat hulle geskik is vir gebruik as chemiese wapens nie.
Julia Barr
Julia Barr (gebore 8 Februarie 1949) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse One Life to Live (1968), All My Children (1970), Ryan's Hope (1975), en All My Children (2013).
Wagneriet
Wagneriet is 'n mineraal, 'n gekombineerde fosfaat en fluoried van yster en magnesium, met die chemiese formule (MgFe)2PO4F. Dit kom voor in pegmatiet wat geassosieer word met ander fosfaatminerale. Dit is vernoem na Franz Michael von Wagner (1768–1851), 'n Duitse mynbeampte.
Kevin McNally
Kevin McNally (gebore 27 April 1956) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (2003), Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest (2006), Pirates of the Caribbean: At World's End (2007), en Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides (2011).
.km
.km is die Internettopvlakdomein vir die Comore-eilande.
Eksterne skakels
Toppdomän
30 November
30 November is die 334ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (335ste in skrikkeljare). Daar volg nog 31 dae in die res van die jaar.
Biržai
Biržai (Duits: Birsen, Lets: Birži, Pools: Birże) is 'n stad in die noord-ooste van Litaue, nie ver van die grens met Letland af nie. Dit is die setel van die gelyknamige rajonmunisipaliteit met sowat 28 000 inwoners.
Die geskiedenis van Biržai en sy historiese grensvesting is nou verbind met dié van twee Pools-Litause adellike families, Radvila en Tiškevičius. Die Radvilas het hul afstamming na 'n ou vorstehuis van die Kiëf-Roes teruggevoer en orals in die Pools-Litause Gemenebes kastele laat bou, waaronder dié van Neswisj in die huidige Wit-Rusland en 'n Warskouse kasteel wat tans as ampswoning van die Poolse staatspresident dien.
Biržai staan vandag vir die gerekonstrueerde Radvila-kasteel bekend, maar ook vir sy brouerye wat bier van gehalte volgens tradisionele resepte brou.
Geografie
Biržai is sowat 70 km noord van Panevėžys in 'n beboste landskap met talle mere geleë. Die stad het aan die suidoewer van die Širvėna-meer ontstaan, 'n waterliggaam met 'n oppervlakte van vier km² wat in die 16de eeu by die samevloeiing van die Agluona- en Apaščia-riviere opgedam is om die stad en die plaaslike kasteel te beskerm. Opvallend is die geometriese straatrooster met noord-suidelike en wes-oostelike asse. Die hoofstraat, Vytauto gatvė, loop in noord-suidelike rigting, met Biržai se vesting en Sint-Johannes-kerk aan die een en die historiese markplein en busstasie aan die ander kant.
Die noordelike stadsgebied is binne die grense van die Gewestelike Biržai-park geleë wat vir sy talle sinkgate en grotte bekend staan. Sowat 9 000 van hierdie gate, wat ontstaan nadat gips in die grond deur ondergrondse water opgelos is, is reeds ontdek. Nuwe gate word jaarliks gevorm. Sommige van die gate het lankal uitgedroog, terwyl ander tot klein vywers of mere ontwikkel het wat met die water van talle ondergrondse riviere en stroompies gevoed word.
Nichelle Nichols
Nichelle Nichols (28 Desember 1932 – 30 Julie 2022) was 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Star Trek II: The Wrath of Khan (1982), Star Trek V: The Final Frontier (1989), en Star Trek VI: The Undiscovered Country (1991), en in die televisiereeks Star Trek (1966).
Fotosintese
Fotosintese is 'n belangrike biochemiese proses waarmee plante, alge, en sommige bakterieë die energie van sonlig benut om voedsel te vervaardig. Die meeste lewende organismes is per slot van rekening direk of indirek afhanklik van fotosintese vir hulle voedsel. Dit is verantwoordelik vir die vervaardiging van suurstof wat 'n groot deel van die aarde se atmosfeer uitmaak. Organismes wat energie omskakel deur middel van fotosintese word fototrowe genoem. Daar word geraam dat meer as die helfte van alle fotosintese wat op aarde plaasvind nie vanaf plante afkomstig is nie maar vanaf bakterieë en alge.
Plantfotosintese
Plante is foto-outotrowe, wat beteken dat hulle hul voedsel sintetiseer vanuit anorganiese verbindings deur gebruik te maak van ligenergie in plaas van om ander organismes te verorber of om op materiaal deur hulle vervaardig staat te maak. Hulle moet onderskei word van die chemo-outotrowe wat nie op ligenergie staatmaak nie maar die energie wat in anorganiese verbindings opgesluit is gebruik om hulle voedsel te maak.
Die energie vir die fotosintese proses is uiteindelik afkomstig vanaf die geabsorbeerde fotone en behels 'n reduseermiddel, water in die geval van plante met suurstof wat as afvalproduk uitgeskei word. Die ligenergie word omgeskakel na chemiese energie in die vorm van ATP en NADPH deur gebruik te maak van die lig-afhanklike reaksies waar dit dan beskikbaar gemaak word vir die vaslegging van koolstof. Die bekendste reaksies gebruik die chemiese energie om koolstofdioksied in koolhidrate en ander organiese verbindings vas te lê deur lig-afhanklike reaksies. Die oorhoofse chemiese vergelyking vir fotosintese in groen plante is:
waar n gedefinieer word na aanleiding van die struktuur van die gevolglike koolhidraat. Heksose, suikers en stysel is egter die primêre produkte en daarom word die volgende veralgemeende vergelyking gebruik om fotosintese voor te stel:
Om meer spesifiek te wees het fotosintese reaksies gewoonlik 'n intermediêre produk tot gevolg wat daarna na die finale heksose koolhidraat produkte omgeskakel word. Hierdie koolhidraatprodukte word dan gebruik om ander organiese verbindings te maak, soos die boumateriaal sellulose, as voorganger vir lipied- en aminosuur-biosintese of as brandstof in selrespirasie. Laasgenoemde vind nie net in plante plaas nie maar ook in diere wanneer die energie afkomstig vanuit plante deur die voedselketting verwerk word. Vereenvoudig gesproke is selrespirasie die teenoorgestelde van fotosintese: glukose en ander verbindings word geoksideer om koolstofdioksied, water en chemiese energie vry te stel. Die twee prosesse vind egter deur verskillende reaksiestappe plaas en in verskillende dele van die sel.
Plante gebruik hoofsaaklik die pigment chlorofil om ligenergie vas te lê, wat dan ook die hoofrede is waarom die meeste plante 'n groen kleur het. Die werking van chlorofil word ondersteun deur ander bykomende pigmente soos karotenoïede en xantofille. Beide chlorofil en bykomende pigmente is geleë in organelle (kompartemente in die sel) wat chloroplaste genoem word. Alhoewel alle selle in die groen dele van plante chloroplaste bevat word die meeste energie in die blare omgeskakel. Die sel in die binneste weefsels van 'n blaar, wat 'n mesofiel genoem word, bevat ongeveer 'n halfmiljoen chloroplaste vir elke vierkante millimeter van 'n blaaroppervlak. Die oppervlak van 'n blaar word eenvormig bedek met 'n waterbestande wasagtige kutikula wat die blaar teen oormatige verdamping van water beskerm en ook die absorpsie van ultraviolet of blou lig verhinder om oorverhitting teen te werk. Die deursigtige kleurlose epidermis laat lig deur die palisade mesofilselle waar die meeste fotosintese dan plaasvind.
Fotosintese in alge en bakterieë
Alge wissel vanaf veelsellige vorms soos kelp tot mikroskopiese enkelsellige organismes. Alhoewel hulle nie so kompleks is soos plante op land nie vind fotosintese op dieselfde manier in hulle plaas. Soos plante het alge ook chloroplaste en chlorofil, maar bevat hulle ook ander bykomstige pigmente wat 'n wye verskeidenheid kleure aan hulle verleen. Alle alge vervaardig suurstof en vele is outotrofies. Sommiges is egter heterotrofies, en maak ook staat op materiale wat deur ander organismes vervaardig is.
Fotosintetiese bakterieë bevat nie chloroplaste nie. In plaas daarvan vind fotosintese direk aan die binnekant van die sel plaas. Die sianobakterieë bevat chlorofil en suurstof op dieselfde wyse as chloroplaste en daar word gereken dat chloroplaste waarskynlik ontstaan het vanuit die sianobakterieë deur endosimbiose. Die ander fotosintetiese bakterieë bevat 'n verskeidenheid pigmente, wat bakteriochlorofil genoem word en vervaardig nie suurstof nie.
Lig na chemiese energie
Die ligenergie word omgeskakel na chemiese energie deur van lig-afhanklike reaksies gebruik te maak. Die produkte van die reaksies is ATP deur fotofosforilasie en NADPH (nikotienadeniendinukleotiedfosfaat) vanuit fotoreduksie. Beide word dan as energiebron benut vir die lig-onafhanklike reaksies.
Z-skema
In plante vind die lig-afhanklike reaksies in die tikaloïedmembrane van die chloroplaste plaas en word die ligenergie gebruik om ATP en NADPH te sintetiseer. Die fotone word vasgevang in die antennakomplekse van fotosisteem I en II deur chlorofil en bykomstige pigmente (sien diagram regs). Wanneer 'n chlorofil a molekule by 'n fotosisteem se reaksiepunt, energie absorbeer word 'n elektron opgewek en oorgedra na 'n ander elektronontvanger-molekule deur middel van 'n proses wat fotogeïnduseerde ladingskeiding genoem word. Hierdie elektrone word vervoer deur 'n elektronoordragketting wat eerstens 'n chemiese osmotiese potensiaal oor die membraan daarstel, die sogenaamde “Z-Skema” wat in die diagram aangetoon word. 'n ATP sintase ensiem gebruik hierdie chemiese osmotiese potensiaal om die ATP te maak tydens die fotofosforilasie terwyl NADPH 'n produk is van die terminale redoksreaksie in die Z-skema.
Suurstof en fotosintese
Met betrekking tot suurstof en fotosintese bestaan daar twee belangrike begrippe.
Bakteriese variasies
Die begrip dat suurstofproduksie nie direk met die vaslegging van koolstofdioksied verband hou nie is eerste deur Cornelis Bernadus van Neil, wat fotosintetiese bakterieë bestudeer het, in die 1930's voorgestel. Behalwe vir die sianobakterieë het bakterieë net een fotosisteem en gebruik ander reduseermiddels as water. Hulle kry hulle elektrone vanaf 'n verskeidenheid anorganiese chemikalieë wat sulfiede of waterstof insluit, dus word suurstof nie by die meerherheid fotosintetiese bakterieë vervaardig nie.
Ander, soos die halofiele ('n Archeae) produseer sogenaamde pers membrane waar die bakteriorodopsien die lig kan versamel en energie kan omskakel. Die persmembrane was een van die eerste wat gebruik is om die chemiese osmotiese teorie te demonstreer: lig tref die membrane en die pH van die oplossing wat die pers membrane bevat het, het geval soos die protone deur die membraan uitgeskei is.
Ontdekking
Al word sommige van die stappe in fotosintese steeds nie volkome verstaan nie, is die oorhoofse chemiese vergelyking van fotosintese al sedert die 1800's bekend. Jan van Helmont het navorsing oor die proses in die middel 1600's begin doen toe hy versigtige metings gedoen het oor die massa van die grond wat deur 'n plant gebruik word en die massa van die plant self soos dit gegroei het. Nadat hy opgemerk het dat die grondmassa baie min verander het, het hy die hipotese voorgestel dat die massa van die groeiende plant vanaf die water moes kom, die enigste stof wat tot die plant in die pot toegevoeg is. Dit was 'n gedeeltelik akkurate hipotese – baie van die massa wat bygekom het kom vanaf die koolstofdioksied asook die water. Hierdie navorsing was egter 'n keerpunt en hierdeur is die idee gevestig dat die meeste van die plant se biomassa afkomstig was vanuit die insette van fotosintese en nie die grond alleen nie.
Joseph Priestly, 'n chemikus en prediker, het ontdek dat wanneer hy 'n hoeveelheid lug onder 'n omgekeerde fles vasgevang het en 'n kers daarin gebrand het, dat die kers vinnig sou uitbrand, lank voordat die kerswas verbruik was. Hy het ook ontdek dat 'n muis die lug op soortgelyke wyse kon "beskadig". Hy het toe getoon dat die lug wat sodoende deur 'n muis of 'n kers "beskadig" is, weer deur 'n plant herstel kon word.
In 1778 het Jan Ingenhousz, 'n dokter verbonde aan die hof van die Oostenrykse Keiserin, Priestly se eksperimente herhaal. Hy het ontdek dat dit die invloed van die son en lig op die plant was wat veroorsaak het dat 'n muis onder die omstandighede gered kon word.
Wolframaat
'n Wolframaat of eintlik 'n ortowolframaat is 'n anorganiese verbinding wat die komplekse ioon bevat. Wolfram het hier sy hoogste oksidasietoestand W(VI). Die ioon het 'n tetraëdriese struktuur.
Fotosintese
Ontdekking
In 1796 het Jean Senebier, 'n Franse pastoor, getoon dat CO2 die "beskadiging" van die lug veroorsaak het en dat dit deur plante opgeneem is tydens fotosintese. Kort daarna het Nicholas-Théodore de Saussure getoon dat die toename in massa van die plant soos dit groei nie alleen deur die opname van CO2 verduidelik kon word nie maar ook deur die insluiting van water. Die basiese reaksie waardeur fotosintese gebruik is om voedsel (soos glukose) te vorm is dus toe reeds vasgestel.
Wolframaat
Wolframate is algemeen taamlik onoplosbaar. Oplossings wat die tetraëdriese -ioon bevat kan nogtans vervaardig word deur die suiwer wolfram(VI)oksied in oplossings van 2 M natriumhidroksied op te los. Barré et al. het die spesies in oplossings met 0,2 - 1,0 M sulfaat met 4M swawelsuur getitreer en gevind dat die ortowolframaatioon stabiel is in basiese oplossings. By pH<7 word daar 'n neerslag van gevorm volgens:
Fotosintese
Ontdekking
Moderne wetenskaplikes bou op die fondasie van kennis wat eeue gelede deur daardie wetenskaplikes gelê is en het hulle in staat gestel om veel meer te ontdek.
Van Plettenberg-bakens
Goewerneur Joachim van Plettenberg het tydens sy reis in 1778 in die Kaapkolonie twee bakens geplant wat nou as gedenkwaardighede bewaar word.
Fotosintese
Ontdekking
Cornelius van Niel het deurslaggewende ontdekkings gemaak wat die chemie van fotosintese verder toegelig het. Deur die pers swaelbakterieë en groenbakterieë te bestudeer was hy die eerste wetenskaplike om te toon dat fotosintese 'n lig-afhanklike redoksreaksie was waarin waterstof koolstofdioksied reduseer.
Wolframaat
Hierdie reaksie is nogtans erg traag. Die produk bly aanvanklik as .n in suspensie.