cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Korrelasie (geol.)
Die biostratigrafiese korrelasie berus eweneens op waarneembare paleontologiese kenmerke van die sedimentêre opeenvolging. In beginsel kan al die eenhede wat in die biostratigrafie onderskei word, vir korrelasie gebruik word. Die waarde van hierdie eenhede verskil baie as gevolg van die groot verskille in die vertikale en die horisontale verspreiding van fossiele. Die vertikale verspreiding is onder andere 'n weerspieëling van die lewensduur van 'n bepaalde groep of takson. Laer taksonomiese eenhede het meestal 'n korter lewensduur as die hoëres (spesies het 'n korter lewensduur as die genera, genera korter as die van die families waartoe hulle behoort). Die lewensduur staan ook in verband met die tempo van ontwikkeling.
Goeie biostratigrafiese korrelasies kan verkry word met behulp van lae taksonomiese kategorieë wat tot groepe met 'n hoë evolusietempo behoort. Die horisontale (geografiese) verspreiding van organismes word veral bepaal deur hul gebondenheid deur die omgewing en deur hul migrasievermoë. Organismes wat swem of dryf, is van wee hierdie vermoë meestal oor 'n groter omgewing as bodemorganismes versprei. Vir korrelasies oor groot afstande, selfs interkontinentale korrelasies, is verteenwoordigers van groepe met 'n dryf- of swemvermoë en ŉ hoë evolusietempo van groot nut.
In werklikheid berus die wêreldwye korrelasies van fanerosoïese sedimente (na die begin van die Kambrium, 570 miljoen jaar gelede) op enkele groepe wat aan hierdie voorwaardes voldoen. 'n Dergelike organisme met 'n kort lewensduur en groot verspreiding, liefs veelvuldig in voorkoms en goed herkenbaar, word as gidsfossiel aangewys. 'n Besondere soort biostratigrafiese korrelasie berus op vlakke (tweedimensioneel, in teenstelling met 'n biosone, wat altyd driedimensioneel is), gekenmerk deur die eerste verskyning van 'n bepaalde takson, meestal 'n spesie of ŉ genus.
In die moderne oseanografiese ondersoek lewer sulke vlakke (biohorisonne) biostratigrafiese korrelasies van groot betekenis. Anders as lito- en biostratigrafiese korrelasie berus die chronostratigrafiese korrelasie nie op objektiewe kenmerke van die opeenvolgings nie, maar op die ooreenkoms in die tyd van vorming wat nie direk deur waarneming vasgestel kan word nie. Chronostratigrafiese korrelasie berus dus op interpretasie van waarneembare kenmerke en- bevat daardeur 'n subjektiewe element.
Nuwe interpretasies van bekende kenmerke of die toevoeging van nuwe kenmerke kan tel tot bevestiging, tot verfyning of tot hersiening van korrelasies. In 'n historiese wetenskap soos die geologie is chronostratigrafiese korrelasies onmisbaar om die aarde se geskiedenis op wêreldwye skaal te beskryf en om oorsaaklike verbande tussen verskynsels op verskillende plekke te herken. Chronostratigratiese korrelasies kan op uiteenlopende gegewens berus. In die Fanerosoïkum lewer biostratigrafiese korrelasies die noukeurigste en algemeenste bruikbare basis; in die hieraan voorafgaande Kriptosoïkum is in die eerste plek radiometriese ouderdomsbepaling van belang.
Alle fossiele organismes het ŉ bepaalde plek in die ontwikkelingsgeskiedenis op aarde. As gevolg daarvan het paleontologiese (biostratigrafiese) korrelasies altyd ŉ sekere ehronostratigrafiese waarde. Biostratigrafiese korrelasies weerspieël egter nie onder alle omstandighede gelyktydigheid nie. Gelyktydigheid bestaan slegs binne die grense van verskyning en verdwyning van 'n takson. 'n Horlosie waarvan die wyser per minuut aanspring, laat nie waarnemings van die kleiner eenhede toe nie. Daar is dus 'n grens aan die verklarende gegewens. Tog is op hierdie manier chronostratigrafiese korrelasies moontlik met 'n noukeurigheid wat in die algemeen nie langs 'n ander weg bekom sou kon word nie.
ŉ Graptolietsone uit die Ordovisium of Siluur het 'n gemiddelde duur van sowat 2 miljoen jaar en die ammonietsone uit die Jura van sowat 0,9 miljoen jaar. Naas biostratigrafiese korrelasies dra radiometriese ouderdomsbepaling by tot die vasstelling van chronostratigrafiese korrelasies. Twee faktore beperk egter hulle betekenis:
- Dit kan, op enkele uitsonderings na, slegs gebruik word vir stollingsgesteentes.
- Dit is oor die algemeen, as gevolg van fisiese faktore, nie baie akkuraat nie.
Vir die Fanerosoïkum bly die betekenis van radiometriese korrelasies ook ver agter by die van biostratigrafiese korrelasies. Vir die Kriptosoïkum, waar biostratigrafiese korrelasies (nog) nie moontlik is nie, kan hul betekenis egter moeilik onderskat word. Direkte radiometriese korrelasie van sedimente is onder andere moontlik met behulp van kalium-argon-ouderdomsbepalings van outigene (ter plaatse gevormde) minerale (byvoorbeeld gloukoniet), en C14-bepalings.
Die laaste is egter, vanweë die snelle verval, beperk tot ouderdomme van nie meer as 50 000 tot 60 000 jaar nie. Chronostratigrafiese eenhede is in beginsel wêreldwyd versprei en moet dus uiteindelik betrekking hê op alle afsettings wat die betrokke interval verteenwoordig, ongeag hulle fasies of geografiese plek. Aangesien geen enkele fossiel ŉ wêreldwye verspreiding in alle fasiestipes of in alle biogeografiese provinsies besit nie, is dit noodsaaklik om ander korrelasies te soek.
Litostratigrafiese korrelasies verkry dan chronostratigrafiese betekenis, byvoorbeeld by lae van vulkaniese as. Aslae is ook in ouer sedimentêre opeenvolgings herkenbaar. Deur hul subtiele kenmerke en dikwels aansienlike verspreiding lewer hulle baie noukeurige chronostratigrafiese korrelasies. Minder noukeurig maar tog bruikbaar is afsettings wat ontstaan deur kortstondige transgressies, byvoorbeeld die interglasiale transgressies van die Pleistoseen.
Die ontwikkeling van 'n stelsel van wêreldwye chronostratigrafiese korrelasies is 'n belangrike aspek van die stratigrafiese ondersoek. Ondanks groot vordering in die afgelope dekades is die doel nog nie naastenby bereik nie. Baie resultate is nog onseker of moet ten minste verfyn word. Die betroubaarheid en noukeurigheid sal steeds toeneem namate daar van ŉ so groot aantal gegewens moontlik gebruik gemaak word.
Ford Focus RS WRC
Die Ford Focus RS WRC was 'n wêreldtydrenmotor wat vir die Ford Wêreldtydrenspan gebou is deur Ford en M-Sport. Verskillende evolusies van die motor het tussen 1999 en 2010 aan die wêreldtydrenkampioenskapsreeks deelgeneem. Dit is gebaseer op die Ford Focus Climate 2-liter produksieluikrug.
Die RS staan vir Rallye Sport en die WRC vir Wêreldtydrenkampioenskapsmotor, 'n motor gebou volgens FIA se spesifikasies. Die Focus RS WRC het van 1999–2010 aan die kampioenskap deelgeneem, en het altesaam 44 wêreldtydrenne gewen, asook twee vervaardigerstitels (2006 en 2007). Dit is vervang deur die Ford Fiesta RS WRC.
Soos alle kontemporêre wêreldtydrenmotors, is die motor swaar aangepas uit die produksieweergawe; dit deel net die basiese bakvorm. Die motor het vierwielaandrywing – eerder as voorwielaandrywing soos die padmotor. Die enjin wat in die 2007-Focus WRC gebruik is, was gebaseer op Ford se 2.0 liter Duratec van ander modelle in die Focus-reeks, aangesien sportreëls nie toelaat dat die standaard 2.5 liter-enjin van die Focus ST of padmodel RS gebruik word nie.
Soos met die meeste tydrenmotors, is die 2.0 liter-enjin hoogsgemodifiseer om sy prestasie te verbeter met behulp van o.a. 'n turboaanjaer. Die 2009 Ford Focus RS WRC gebruik 'n Ford 1998cc Pipo-geboude inlynviersilinder Duratec WRC enjin (vier silinders, 16 kleppe, met 'n boorwydte van 85 mm en 'n slag van 88 mm), Pi elektroniese enjinbeheerstelsel, Garrett turboaanjaer (met 'n verpligte 34 mm inlaatbeperking), lugtussenverkoeler, en 'n katalitiese omskakelaar.
Penge aalwyn
Die Penge-aalwyn (Aloe hardyi) is 'n aalwyn wat endemies aan die Olifiantsriviervallei tussen die J.G. Strijdomtonnel en Penge in die Limpopoprovinsie is. Die plant blom in Julie.
2001-Drienasiesreeks
Die 2001-Drienasiesreeks was die sesde keer wat die rugbytoernooi tussen Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika plaasgevind het. Dit is vanaf 21 Julie tot 1 September oor ses wedstryde beslis met elke span wat vier wedstryde gespeel het. Australië het die toernooi vir die tweede keer gewen en sodoende hul titel suksesvol verdedig. Buitendien het Australië die Bledisloebeker vir die vierde agtereenvolgende keer behou, nadat hulle die All Blacks in albei wedstryde geklop het.
Die toernooi is deur SANZAR georganiseer, ’n konsortium wat uit die drie lande se rugbyfederasies bestaan. Sedert 2012 is dit na die Rugbykampioenskapreeks verander toe ook Argentinië tot die toernooi toegetree het.
Name van God in Islam
Volgens hadit-tradisie is daar 99 name vir God in Islam, bekend as ʾasmāʾu- llāhi l-ḥusnā (أسماء الله الحسنى) of "Skone Name" (أسماء الحسنى, asmāʾu-l-ḥusnā).
Volgens die 9de-eeuse hadit-versamelings is die tradisie dat daar 99 name is, sahih (betroubaar), terwyl die tradisie van die werklike lys name, waarvan daar verskeie weergawes is, gharib (onbetroubaar) is. Die meeste name kom uit die Koran, maar sommige uit hadit. Die lyste wissel omdat daar in totaal meer as 99 name is om van te kies.
Die name van God kan volgens die volgende eienskappe gegroepeer word:
Al 113 hoofstukke van die Koran buiten een begin met "In die naam van Allah, die Barmhartige, die Genadige". Hier volg een lys van die name:
Honderdste naam
’n Paar weergawes van Hadit suggereer die 100ste naam sal onthul word deur die Mahdi (die verlosser aan die einde van tye). Die Baha’i-geloof beweer Bab is die beloofde Mahdi en dat die 100ste naam onthul sal word as Bahá (Arabies: بهاء ), wat glorie en prag beteken. Bahá is ook bekend as die Grootste Naam.
Ultraviolet
Ultraviolet (afgekort UV, ook genoem ultravioletstraling of ultravioletlig) is elektromagnetiese straling net buite die deel van die spektrum wat die menslike oog kan waarneem. Die golflengte van ultraviolet lê tussen 10 en 400 nm (nanometer), dus "verby violet", en dit is wat die woord "ultraviolet" beteken. In verband met die uitwerking van ultravioletlig op die mens en omgewing, word onderskei tussen UVA, UVB en UVC. Eersgenoemde het ’n golflengte van tussen sowat 315 en 400 nm (lang golwe). UVB se golflengte is tussen 280 en 315 nm en dié van UVC tussen 100 en 280 nm (kort golwe). Straling met ’n golflengte tussen rofweg 10 en 100 nm word ekstreme ultraviolet (EUV) genoem.
Hoewel ultraviolet nie deur die mens gesien kan word nie, kan naby-ultraviolet wel deur sommige voëls en insekte waargeneem word. Die meeste mense is ook bewus van die uitwerking van UV op die vel, wat sonbrand genoem word. Benewens kortgolf-UV wat deur suurstof geblokkeer word, word ’n groot deel (meer as 97%) van middel-UV deur die osoonlaag geblokkeer. Albei sou groot skade aan lewende organismes aangerig het as dit deur die atmosfeer gedring het. Dit is slegs danksy die osoonlaag dat lewe op aarde moontlik is.
Ultravioletstraling is in 1801 deur Johann Wilhelm Ritter ontdek toe hy met silwerchloried gewerk het. Die straling laat silwerchloried vinnig van kleur verander.
Son
Naas die "gewone" sigbare lig straal die son ook ultraviolet uit. Ons is gevoelig vir die lig, maar die ooglens laat dit nie deur nie en beskerm daardeur die netvlies. Bye kan wel ultravioletstraling sien en neem daardeur baie blomme beter waar wat vir die mens onopvallend is.
Uitwerking op die vel
Die intensiteit van die ultraviolet in sonstrale word uitgedruk in die UV-indeks, By ’n hoë UV-indeks is daar meer ultraviolet aanwesig as by ’n lae indeks. Met te veel UV-straling kan die vel rooi kleur of brand of selfs velkanker opdoen. UVB is in dié verband die nadeligste vir die mens. UVA hou dieselfde gevare in, maar in ’n mindere mate. Sonbrandolies bevat bestanddele wat bedoel is om veral UVB-strale te blokkeer; party beskerm die vel ook teen UVA.
Ultravioletstraling laat die liggaam ook vitamien D vervaardig, wat groot voordele vir die mens se gesondheid inhou, maar daarvoor is 15 minute sonlig per dag voldoende.
Meting
Verskeie toestelle bestaan vir die meet van ultravioletstraling. Hoeveel UV die Aarde bereik, hang af van hoe hoog die son sit. In die somer en in die middel van die dag, wanneer die son hoër sit as andersins, is die UV veel sterker. Ook op ’n groter hoogte, soos in die berge, is die intensiteit hoër omdat daar minder lug is wat die straling blokkeer. Op water (soos ’n meer of see) is dit ook sterker weens weerkaatsing op die water. Ook wit sand of sneeu weerkaats die straling en daarom is UV hoër in sulke gebiede.
UV-straling hang ook af van die hoeveelheid wolke in die lug. Wolke keer nie net sigbare lig af nie, maar ook UV. Wolke weerkaats egter ook lig en daarom kan die hoeveelheid ultravioletstraling wat die aarde bereik wissel onder ’n half bewolkte hemel.
Osoonlaag
Die gas in die osoonlaag keer ultravioletstraling af en verminder dus die straling wat die aarde bereik. Die osoonlaag lê op ’n hoogte van tussen sowat 15 en 30 km. Skade aan die osoonlaag weens besoedeling bedreig dus die lewe op aarde. Die osoonlaag het ook seisoene: in die lente is dit op sy dikste en in die herfs op sy dunste. Die weer het ook ’n invloed daarop: in die algemeen is die osoonlaag effens dunner in die omgewing van ’n hoogdrukgebied as by ’n laagdrukgebied.
Gebruike
Vanweë ultraviolet se vermoë om chemiese reaksie te veroorsaak en fluoressensie in materiale op te wek, word dit op baie manier tot voordeel van die mens ingespan. Hier is ’n paar van die gebruike by spesifieke golflengtes van die UV-spektrum.
Fritz Eloff
Frederick Christoffel Eloff (18 Mei 1920 – 5 September 2013) was 'n eertydse Noord-Transvaalse rugbybaas en ’n voormalige voorsitter van die Internasionale Rugbyraad. Hy het ook vir Noord-Transvaal gespeel en het vir 26 jaar lank gedien as president van dié rugbyunie. Hy was ook 30 jaar lank 'n lid van die Suid-Afrikaanse Rugbyunie se uitvoerende komitee en het in 1993 ná die afsterwe van dr. Danie Craven as waarnemende president gedien. Eloff was ook 27 jaar lank 'n lid van die Internasionale Rugbyraad (IRB).
Hy het vir 42 jaar by die Universiteit van Pretoria gewerk waar hy ook afgetree het.
Uitbeelding
Eloff matrikuleer aan die Hoërskool Pietersburg.
Lucas Maree
Lucas Lodewyk Maree (22 Julie 1952 – 18 Februarie 2011) was 'n bekende Afrikaanse sanger en liedjieskrywer. Hy was veral bekend vir sy treffer Ek sou kon doen met ’n miljoen. M-Net het byvoorbeeld die liedjie vir hulle TV-reeks "Doen met 'n Miljoen" gebruik.
Biografie
Maree is op 22 Julie 1952 in Johannesburg, Suid-Afrika gebore. Hy gaan skool by die Laerskool Danie Malan in Pretoria-Noord en matrikuleer later aan die Hoërskool Langenhoven.
Hy verwerf die volgende kwalifikasies: BA Drama aan die Universiteit van Pretoria asook Nasionale Diplomas vir Film-produksie Tegnici en Fotografie.
Hy trou in 1981 met Ilse en skryf in 1982 sy eerste Afrikaanse liedjie.
Maree is in 2009 met prostaatkanker gediagnoseer. Hy is op 18 Februarie 2011 aan nierversaking by die Hill & Dale-versorgingsoord oorlede. Hy laat sy vrou, Ilse en dogters Monica (ook 'n sanger en liedjieskrywer), Linda en Carla agter.
Loopbaan
Die drie musikante is van toe af groot vriende en het dikwels saam opgetree.
Sy eerste plaat, Kiekies, word in 1984 vrygestel. In 1986, werksaam by Nic Taylor se ateljee, maak hy 'n tweede plaat saam met Coenie, Jannie en Nic. Dit is 'n huldigingsalbum opgedra aan Koos du Plessis. Die titel is Koos se Plaat. Gedurende 1988 raak hy betrokke by Anton Goosen en dié verbintenis lei tot die stig van 'n groep met die naam Die Kommissie van Ondersoek asook 'n album getiteld Die winde van verandering.
Vyf jaar later, onder die aansporing van Jannie du Toit maak Lucas sy eerste CD, Miljoen. Gedurende 1996 maak hy 'n tweede CD Kiekieskonsert. Die album was baie gewild as gevolg van die LIVE elemente en die stories wat hy tussen die liedjies vertel. Tydens 1998 maak hy die album Mot om die Kers, wat 'n SAMA-toekenning wen vir die Beste Afrikaanse album. In 2000 maak hy die album Blouberg wat omstrede was weens die feit dat dit uit die herskryf van 'n aantal ou tradisionele Afrikaanse Volksliedjies bestaan het. 'n Paar mense en instansies sou voel dat hy 'n paar heilige koeie negatief aangetas het. Nietemin was die album baie gewild.
In 2001 tree hy weereens in die buiteland op, en wel in Londen tydens die eerste UKKASIE kunstefees by die Wembley-stadion. Hier loods hy die album Things, sy eerste Engelse CD asook die eerste Suid-Afrikaanse CD wat in Londen vrygestel word. Hy tree ook daardie jaar vir die eerste keer in Nieu-Seeland op. Gedurende 2002 maak hy die album Lucas & Kie, sy eerste "Greatest Hits" en dit verkoop besonders goed. Vir die volgende twee jaar tree hy gereeld in Engeland, Nederland, Kanada, Nieu-Seeland en Australië op. Hy was ook een van die min Afrikaanse sangers wat die geleentheid gehad het om op die Royal Albertsaal se verhoog in Londen op te tree.
Hy speel vir die eerste keer in 'n film Ouma se slim kind in 2005. Sy liedjies verskyn later in 'n boek waarin al die akkoorde en klavier- en kitaarverwerkings opgeneem is.
In 2007 besluit die Soweto-strykkwartet om twee van sy liedjies vir hulle nuwe CD in te sluit.
In 2008 maak Lucas die eerste Blu-ray HD DVD in Afrikaans verfilm deur Blixem Produksies waar hy vergesel word op die verhoog deur sy jarelange kollegas soos Jannie du Toit, Christa Steyn, Coenie de Villiers, Mathys Roets, André Swiegers asook sy twee dogters, Monica en Linda, om van sy grootste treffers uit te voer.
In 2009 stel hy die laaste album wat hy self aan gewerk het vry, naamlik Lankverwag. Hierop verskyn 'n paar nuwe liedjies sowel as snitte van sy gunsteling Afrikaanse liedjies soos Liedjie vir jou, Onder in my whisky glas, Klein karoo, en vele meer saam met Ollie Viljoen.
In 2011 is 'n plakboek en in 2012 Met liefde van Lucas vrygestel met Lucas se liefdesballades op.
Diskografie
Enkele van Maree se albums:
Klein Windhoek
Klein Windhoek is 'n rykmansbuurt van Windhoek, die hoofstad van Namibië.
Geskiedenis
Die Britse ontdekkingsreisiger James Alexander het voorheen die gebied in 1837 besoek. Klein Windhoek is die oudste gebied van Windhoek, gevestig in 1840 deur Jonker Afrikaner en sy groep. Hy het die dienste versoek van 'n sendeling en die Rynse Sendinggenootskap het die eerste huis in die gebied gebou. In 1842 het die sendelinge Carl Hugo Hahn en Franz Heinrich Kleinschmidt hier gewerk. Hulle het die gebied Elberfeld genoem, maar Jonker Afrikaner se naam was suksesvol. Hulle is vervang deur Wesleyaanse sendelinge in 1844.
In 1896 het Rooms-Katolieke sendelinge hier aangekom. Hulle het die Rynse Sendinggenootskap se grond in 1899 gekoop en dit in 'n vrugteboord en wingerd verander.
Juan Guaidó
Juan Gerardo Guaidó Márquez (gebore 28 Julie 1983) is 'n Venezolaanse ingenieur en politikus wat sedert Januarie 2019 as die president van die Nasionale Vergadering van Venezuela dien. Hy is 'n lid van die Popular Will-party, en dien ook as 'n federale adjunk wat die staat van Vargas verteenwoordig.
Hy is op 11 Januarie 2019 deur die Nasionale Vergadering as tussentydse president van Venezuela verklaar nadat Nicolás Maduro vir 'n tweede termyn as president aangewys is, maar Maduro is nog steeds aan bewind.
Vroeë onderwys en aktivisme
Guaidó het in 2000 sy hoërskool diploma behaal nadat hy deur die Vargas-tragedie van 1999 beleef het, wat waarskynlik sy politiek beïnvloed het. Hy het nie die nuwe regering van Hugo Chávez ondersteun nie. Hy het daarna sy professionele akkreditasie as industriële ingenieur bekom nadat hy in 2007 aan die Andrés Bello-Katolieke Universiteit afgestudeer het.
Hy was deel van 'n student-geleide politieke beweging wat protes teen die Venezolaanse regering se besluit om nie die uitsaai lisensie van die onafhanklike televisie netwerk RCTV te hernu nie. Die groep het ook geprotesteer ten gunste van hervorming van Hugo Chavez se regering, insluitend die konstitusionele referendum van 2007.
Guaidó, saam met politieke figure soos Leopoldo López, was in 2009 die stigterslede van die Popular Will-party.
Venezolaanse Nasionale Vergadering
In die parlementsverkiesing van 2010 is Guaidó verkies tot 'n plek as 'n alternatiewe federale afgevaardigde, en is verkies tot 'n lid van die Nasionale Vergadering in die verkiesings in 2015 deur 97 492 stemme (26.01%) van die stemme op hom te verenig. Ten spyte daarvan dat mense ernstig verarm is, is 'n meerderheid van werkgewers in Vargas staatsmaatskappye, en tot voor Guaidó se 2015-verkiesing, was die Chavez regering nooit polities in die staat uitgedaag nie.
In die Nasionale Vergadering het Guaidó gewerk aan die ondersoek van korrupsiegevalle van die Maduro-administrasie, asook om saam met onafhanklike organisasies te werk om geld wat van Venezuela gesteel is terug te besorg.
President van die Nasionale Vergadering
Guaidó is in Desember 2018 as president van die Nasionale Vergadering van Venezuela verkies. Hy is op 5 Januarie 2019 beëdig. Met sy aanstelling het hy belowe om Nicolás Maduro, wat daarvan beskuldig word dat hy met die verstryking van sy presidensiële termyn wat op 10 Januarie 2019 verval, wil aanbly. Verskeie Latyns-Amerikaanse leiers het by Maduro gepleit om aan die einde van sy ampstermyn, die uitvoerende gesag aan die Nasionale Vergadering te oorhandig terwyl nuwe verkiesings gehou moet word om die demokrasie te herstel.
Aanvaarding van presidensiële magte en pligte
Na wat hy en ander beskryf het as die "onwettige" inhuldiging van Maduro op 10 Januarie 2019, het Guaidó aangekondig dat hy Maduro se aanspraak sou uitdaag en die Nasionale Vergadering het veklaar dat hy die magte en verantwoordelikhede van die president oorgeneem het en dat hulle sal voortgaan met die plan om Maduro te verwyder, wat bydra tot die presidensiële krisis. Guaidó se aanstelling is prominent ondersteun deur die Organisasie van Amerikaanse State.
Op 13 Januarie 2019 is hy deur die Servicio Bolivariano de Inteligencia Nacional,(SEBIN) in hegtenis geneem. Hy is later op dieselfde dag vrygelaat. Op dieselfde dag het hy homself as waarnemende president verklaar.
Helsinki
Helsinki (Fins: [ˈhɛlsiŋki], Sweeds: Helsingfors [hɛlsɪŋˈfɔrs] ) is die hoofstad van Finland en die Finse gewes Uusimaa met 'n bevolking van 622 240 (soos op 31 Desember 2014).
Helsinki is die grootste stad van Finland en sy politieke, ekonomiese, kulturele, opvoedkundige en geestelike sentrum. Meer as 'n kwart van die Finse bevolking woon in die metropolitaanse gebied van Helsinki met 1,3 miljoen inwoners. Helsinki is 'n tweetalige stad, en 6,2 persent van sy inwoners praat Sweeds. Naas 'n Finssprekende meerderheid van sowat 88 persent huisves die stad ook die grootste aantal buitelanders in Finland.
Die stad is in 1550 deur die Sweedse koning Gustav I Vasa by die monding van die Vantaarivier in die Finse Golf gestig en eers in 1640 na sy huidige ligging verskuif. Ná 'n groot brandramp in 1807 is 'n grootskaalse herbouingsprogram geloods, en in 1812 het Helsinki met sy destyds 4 000 inwoners Turku (Sweeds: Åbo) as hoofstad vervang. In 1828 is ook die Finse universiteit na Helsinki verskuif.
Helsinki se argitektuur is veral deur die klassisisme beïnvloed. Die stadsentrum met die Senaatsplein (Senaatintori), die Universiteit van Helsinki se hoofgebou en biblioteek, die Presidentspaleis en die katedraal, is in die 19de eeu deur die Duitse argitek Carl Ludwig Engel ontwerp. Daarnaas word ook die argitek J.A. Ehrenström met die heropbou van Helsinki verbind.
Die huidige stadskarakter bekoor met 'n mengsel van ou en nuwe boustyle, en ondanks sy rol as hoofstad van Finland is daar nog talle rustige stadsbuurte en parke. Die nabyheid van die Oossee gee aan die stad daarnaas ook 'n maritieme karakter.
Ligging
Helsinki lê in die Suid-Finse gewes Uusimaa aan die Finse Golf en teenoor die Estiese hoofstad Tallinn. Die stad vorm 'n metropolitaanse gebied met die stede Espoo, Vantaa, Kauniainen en 'n aantal dorpe in die omgewing.
Net soos ander dele van Suid-Finland word die stadsgebied van Helsinki deur 'n heuwellandskap gekenmerk, wat veral uit granietrotse bestaan. Die hoogste natuurlike heuwel in die stadswyk Kivikko het 'n hoogte van 62 meter bo seevlak, terwyl 'n kunsmatige heuwel in die stadswyk Malminkartano 'n hoogte van 90 meter bereik.
Die stadsgebied
Helsinki strek oor 'n totale oppervlakte van 686 vierkante kilometer, waarvan 186 vierkante kilometer uit land op die vasteland en die res uit 315 eilande langs die kus bestaan. Die belangrikste eilande is die woongebied Lauttasaari, Seurasaari met sy opelugmuseum, Korkeasaari met die dieretuin van Helsinki en die vestingeiland Suomenlinna (Sveaborg).
Sowat 'n vyfde van die stadsgebied is bosgebiede, naastenby tien persent word deur parke en tuine beslaan en vyf persent dien as landbougebied.
Die skiereiland Vironniemi in die suid-weste huisves die stadsentrum van Helsinki, wat duidelik van die nuwe 20ste eeuse voorstede in die ooste en noorde verskil.
Helsinki vorm saam met die voorstede Espoo, Vantaa en Kauniainen die sogenaamde Hoofstadgewes (Fins: Pääkaupunkiseutu, Sweeds: Huvudstadsregionen) met sowat een miljoen inwoners. Die metropolitaanse gebied van Helsinki sluit die voorstede Kirkkonummi, Vihti, Nurmijärvi, Tuusula, Kerava, Sipoo, Järvenpää en Hyvinkää in met 'n totale bevolking van 1,300 miljoen, of naastenby 'n kwart van Finland se bevolking.
Klimaat
Helsinki se klimaat het kontinentale en maritieme kenmerke. Die gemiddelde jaarlikse temperatuur is 4,8 °C, die gemiddelde jaarlikse reënval 689 millimeter. Oktober is die natste maand met gemiddeld 73 mm reënval, Maart die droogste met 36 mm. Die koudste maand is Februarie met 'n gemiddelde temperatuur van -6,6 °C, Julie is die warmste met 17,2 °C. Nogtans kan die maksimale temperature in die somer soms tot by 30 °C bereik, terwyl die temperature in Januarie dikwels benede -15 °C daal. Die koudste temperatuur, wat ooit in Helsinki aangeteken is, was -34,3 °C op 10 Januarie 1987.
Die eerste sneeu val gewoonlik teen die middel van November, en vanaf laat Desember tot by laat Maart bly die stad met sneeu bedek. Die Finse Golf bevries gewoonlik tydens die winter, en daar word ysbrekers benodig om 'n vaargeul vir skepe oop te hou.
Helsinki lê op dieselfde breedtegraad soos die suide van Alaska en die suidpunt van Groenland, wat van die stad die op een na die mees noordelik geleë hoofstad ter wêreld maak (die mees noordelike is Reykjavík in Ysland). Danksy hierdie ligging word dit tydens die somer-sonstilstand nie heeltemal donker nie, en inwoners geniet die "wit nagte".
Sweedse heerskappy
Die gewes Uusimaa (Sweeds: Nyland) het in die 12de eeu onder Sweedse heerskappy gekom. As gevolg van die Sweedse immigrasie in die 14de en 15de eeu is die dorpe in die gebied aanvanklik deur 'n Sweedstalige bevolking bewoon.
Die stad Helsingfors is op 12 Junie 1550 op bevel van die Sweedse koning Gustav I Wasa gestig om as seehawe met die Hansestad Reval (die huidige Tallinn) anderkant die Finse Golf mee te ding. Die stad was oorspronklik aan die monding van die Vantaanjokirivier geleë, en die Sweedse naam Helsingfors is afgelei van die stroomversnellings (Sweeds: fors) aan die benedeloop van die Vantaanjoki. Die gebied van die destydse Ou Helsingfors word nog steeds Vanhakaupunki ("die ou stadskern") genoem, alhoewel van die 16de eeuse Helsinki niks oorgebly het nie. Die inwoners van Helsingfors was voormalige burgers van die stede Porvoo, Ekenäs, Rauma en Ulvila, wat hulle op bevel van die koning in die nuwe stad gevestig het.
Toe Swede tydens die Lyflandse Oorlog in 1561 Reval verower het, het Helsinki se belangrikheid afgeneem. Aangesien die hawe se ligging aan die einde van 'n lae baai vol klippe nie geskik vir groot seilskepe was nie, is die besluit geneem om Helsinki nader by die op see te verskuif. Aanvanklik is Santahamina en die gebied van die huidige Sörnäinen as geskikte plekke beskou. Uiteindelik is Helsinki in 1640 onder die leiding van die goewerneur-generaal Per Brahe na sy huidige ligging op die skiereiland Vironniemi (Sweeds: Estnässkatan) verskuif. Die ou stad teen die monding van die Vantaanjoki is opgegee.
Die groei van die Russiese Ryk en die stigting van die stad Sint Petersburg in 1703 het 'n groot invloed op Helsinki uitgeoefen. Die stad is swaar getref deur die Groot Nordiese Oorlog tussen Swede en Rusland. 'n Pesepidemie het in 1710 'n verwoestende effek op 'n groot deel van die bevolking gehad, en in 1713 het die Sweedse leër die stad tydens hulle terugtog afgebrand. In die tydperk tussen 1713 en 1721 en nog eens tydens die Russies-Sweedse Oorlog van 1741 tot 1743 is Helsinki deur Russiese troepe beset. Nadat Swede die vesting Hamina in die Vrede van Turku aan Rusland afgestaan het, is die nuwe seevesting Sveaborg (Suomenlinna) voor die kus van Helsinki opgerig.
Russiese heerskappy
Op 2 Maart 1808 is Helsinki tydens die Russies-Sweedse Oorlog deur Russiese troepe verower en 'n tweede keer deur 'n brand volledig verwoes. Met sy neerlaag is Swede in 1809 gedwing om Finland aan Rusland af te staan.
Aanvanklik het Turku, destyds die grootste en belangrikste stad van die land, as die hoofstad van die nuutgestigte Grootvorstedom Finland gedien. Weens die groter afstand van Sint-Petersburg het tsaar Alexander I Turku egter as minder geskik geag, en in 1812 is die besluit geneem om die regeringsetel na Helsinki te verskuif. Helsinki was toe 'n onbenullige stad met sowat 4 000 inwoners, en die Duitse argitek Carl Ludwig Engel het die opdrag gekry om Helsinki as 'n representatiewe hoofstad te herbou. In hierdie tydperk het die stadsentrum rondom die Senaatsplein met sy klassisistiese argitektuur ontstaan. Die omliggende geboue was grotendeels houthuise met een verdieping, en net 'n klein aantal van hulle is tot vandag bewaar. Helsinki was sedert 1819 ook die setel van die Finse Senaat.
Die tydperk ná die Finse onafhanklikheid
Met die onafhanklikheidwording van Finland op 6 Desember 1917 het Helsinki die hoofstad van die nuwe staat geword. Ná die uitbreek van die Finse Burgeroorlog het die Rooi Gardes Helsinki op 28 Januarie 1918 ingeneem, en die burgerlike regering het na Vaasa gevlug. In April het Duitse troepe ter ondersteuning van die burgerlikes ingegryp en Helsinki ná twee dae se gevegte op 13 April 1918 verower. Anders as byvoorbeeld Tampere in Wes-Finland is die stad deur die burgeroorlog min beskadig. Met die oorwinning van die burgerlike ("Witte") magte is sowat 10 000 aanhangers van die Rooi Gardes op die eiland Suomenlinna geïnterneer. 1 500 van hulle het van honger en siektes beswyk.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Sowjet-lugmag 'n aantal bomaanvalle op Helsinki uitgevoer, maar danksy die doeltreffende lugafweer is dit hierdeur minder geraak as ander Europese stede.
Helsinki sou eintlik die gasheerstad van die Olimpiese Somerspele van 1940 gewees het, en 'n aantal funksionalistiese geboue soos die Olimpiese Stadion en die Kulturele Sentrum Lasipalatsi is vir die Spele opgerig, wat uiteindelik weens die oorlog gekanselleer is. In plaas daarvan het die Olimpiese Somerspele van 1952 in Helsinki plaasgevind.
In 1975 het die eerste Konferensie vir Veiligheid en Samewerking in Europa (KVSE) in Helsinki plaasgevind, wat tot 'n politieke toenadering tussen die Westerse en die Oosbloklande gelei het. In 2000 was Helsinki een van nege Europese stede wat deur die Europese Unie as "Europese kulturele hoofstede" aangewys is.
Vandag is Helsinki naas Stockholm, Kopenhagen, Oslo en Gotenburg een van vyf beduidende Skandinawiese metropole.
Bevolking
Op 31 Desember 2014 het Helsinki se bevolking 622 240 beloop, die bevolkingsdigtheid was 2 911 inwoners per vierkante kilometer. Die aandeel van vroue was met 53,4 persent hoër as die Finse gemiddelde (51,1 persent). Die Hoofstad-distrik, 'n agglomerasie van Helsinki, Espoo, Vantaa en Kauniainen, het 1,1 en die metropolitaanse gebied van Helsinki 1,3 miljoen inwoners.
Helsinki se inwoners word deur 'n hoër mobiliteit as die res van die Finse bevolking gekenmerk. Baie mense uit ander Finse gebiede vestig hulle in die hoofstad om hier te gaan werk of studeer. Tegelykertyd verhuis veral gesinne na die voorstede om Helsinki se hoë huurpryse te ontvlug. In 2005 het 33 953 mense uit ander Finse dorpe en stede en die buiteland hulle in Helsinki gevestig, terwyl 33 381 na ander stede en dorpe verhuis het.
Tale en bevolkingsgroepe
Helsinki was tot by die einde van die 19de eeu 'n oorwegend Sweedstalige stad. In die jaar 1870 het van die bewoners 57 persent Sweeds, 25,9 persent Fins, 12,1 persent Russies, 1,8 persent Duits en 3,2 persent ander tale gepraat. Danksy die binnelandse migrasie het die aandeel van Sweedssprekende bewoners sterk verminder en beloop tans 6,2 persent of 35 000 mense. Helsinki is amptelik tweetalig met Fins as die meerderheids- en Sweeds as die minderheidstaal. Straatborde is deurgaans tweetalig, net soos alle ander amptelike kennisgewings in die stad.
'n Variant van die Finse taal, wat net in Helsinki gepraat word, is die sogenaamde Helsinki-plattaal. Hy steun op die Finse omgangstaal, het egter ook talle woorde uit Sweeds, Russies en tans ook Engels ontleen. In die plaaslike plattaal word Helsinki steeds Stadi genoem (afgelei van Sweeds stad). In die omgangstaal van die res van Finland word Helsinki ook Hesa genoem.
5,2 persent van die inwoners is buitelanders, oorwegend burgers van Estland, Rusland en Swede, daarnaas ook van Somalië. 7,9 persent is in die buiteland gebore. Die meeste immigrante woon in die stadswyk Jakomäki. Helsinki se buitelandse bevolking is groter as dié van ander Finse stede, maar nog steeds klein in vergelyking met ander Europese metropole.
Godsdienste
Die oorgrote meerderheid van Helsinki se bevolking is lede van die Evangelies-Lutherse Kerk. Die Katedraal van Helsinki is die setel van die bisdom van Helsinki, terwyl die Uspenskij-katedraal die setel van die Fins-Ortodokse biskop van Suid-Finland is. Helsinki is daarnaas ook die setel van 'n Russies-Ortodokse en 'n Rooms-Katolieke biskop.
Die Joodse gemeente is in die 19de eeu gestig en het tans sowat 1 300 lede. Hulle sinagoge is in 1906 in die stadswyk Kamppi opgerig.
Islamitiese Tartare het hulle sedert die 19de eeu in Helsinki gevestig, en in die laaste jare het ook Islamitiese immigrante uit die Midde-Ooste en Somalië 'n nuwe tuiste in Helsinki gevind.
Argitektuur
In 1818 is Helsinki byna heeltemal deur 'n brand verwoes. Dit het die Duitse argitek Carl Ludwig Engel die wonderlike geleentheid gegee om die hele stad opnuut uit te lê en te herbou. Onder die geboue wat hy ontwerp het, is die katedraal, die universiteit en die stadhuis. Latere argitekte het die herbouing van Helsinki voortgesit. Hulle het veral die ligkleurige plaaslike klip gebruik, wat meegebring het dat Helsinki soms die “Wit Stad van die Noorde" genoem word. Onder die geboue wat opgerig is kort nadat Finland uiteindelik in 1919 onafhanklik geword het, is die parlementsgebou en die spoorwegstasie.
Ekonomie
Die gewes Helsinki lewer sowat een derde van Finland se bruto geografiese produk op, en met die effektebeurse en talle banke dien Helsinki ook as die finansiële sentrum van Finland. Teen die middel van die 20ste eeu was Helsinki nog 'n belangrike nywerheidsentrum, maar vandag steun sy ekonomie oorwegend op die dienstesektor en informasietegnologie.
Die meeste groot Finse ondernemings en filiale van multinasionale korporasies het hulle hoofkwartiere in Helsinki, veral danksy die internasionale verbindings, die logistiese netwerk en die beskikbaarheid van opgeleide mannekrag. Die grootste plaaslike ondernemings is Elisa (telekommunikasiedienste), Otava en SanomaWSOY (media), Kesko en HOK-Elanto (handel) en Stockmann (afdelingswinkels).
Nadat die aantal werkplekke in die nywerheidsektor reeds in die tydperk tussen 1960 en 1980 met vyftig persent gedaal het, huisves Helsinki tans nog ondernemings soos Aker Finnyards in Hietalahti (skeepsbou), Arabia (keramiek) en ABB in Pitäjänmäki.
Die per-capita-inkomste in Helsinki beloop 1,5 keer die gemiddelde van Finland, en Helsinki word by die welvarendste stede in Europa gereken.
Lughawens
Die internasionale lughawe van Helsinki is vyftien kilometer noord van die stadsentrum in die buurstad Vantaa geleë. Dit is die grootste lughawe in Finland en hanteer jaarliks sowat vyftien miljoen passasiers. Met sy inwyding in 1952 het Vantaa die ou lughawe in die stadswyk Malmi (sowat tien kilometer noordoos van die stadsentrum) as Helsinki se hoofsaaklike lughawe vervang. Malmi is tans nog as algemene lughawe in gebruik, tog beplan die stadsregering om dit tot by die jaar 2010 te sluit en die terrein vir woningbouprojekte te ontwikkel. Die lugredery Copterline bied 'n bykomende helikopterverbinding met die Estiese hoofstad Tallinn vanuit Helsinki se hawe aan.
Helsinki-hawe
Helsinki-hawe is Finland se grootste seehawe vir vrag- en passasiervervoer waarby die laasgenoemde veral op die Suidhawe (Eteläsatama) in die stadsentrum gekonsentreer is, terwyl die Weshawe (Länsisatama) in die gelyknamige stadswyk goedere en Sörnäinen houers hanteer. In die loop van 2008 sal die nuwe seehawe Vuosaari in die ooste van Helsinki voltooi wees en die twee ander vraghawens vervang. Die Weshawe en Sörnäinen sal vervolgens tot nuwe woonbuurte omgeskep word.
In 2004 het bykans 14 000 skepe Helsinki-hawe aangedoen, 'n gemiddelde van veertig per dag. Gedurende die somerseisoen lê sowat tweehonderd passasierskepe 'n besoek aan die hawe af en neem 150 000 dagtoeriste na Helsinki. Veerbootmaatskappye soos Viking Line, Tallink Silja, Finnlines en Stella Naves Russia OY Ltd. bied gereeld verbindings na Rostock, Kiel, Stockholm, Sint Petersburg en Tallinn aan. Seereise op die sogenaamde "Swedeskepe" (ruotsinlaiva) met hul restourante, nagklubs en doeanevrye winkels is al lank gewild. Ná die ontbinding van die Sowjetunie het ook die Estiese hoofstad Tallinn 'n gewilde bestemming vir dagtoeriste uit Helsinki geword.
Spoorvervoer
Helsinki se hoofstasie is die belangrikste in die land en fungeer ook as tuisstasie van die staatsbeheerde spoorwegmaatskappy VR. Treinroetes verbind Helsinki met alle beduidende stede in Finland asook Sint Petersburg en Moskou in die Russiese Federasie. Die hoofstasie dien daarnaas as terminus vir alle stadstreinlyne in Helsinki wat die stadsentrum met die noordelike en westelike voorstede en buurstede verbind. Die stasiegebou is in 1919 volgens planne van die argitek Eliel Saarinen voltooi en het intussen een van die bekendste bakens in die stad geword.
Openbare vervoer
Die metro van Helsinki, wat in 1982 ingewy is, is die enigste moltreinstelsel in Finland. Dit bestaan uit een lyn met twee sytakke en verbind die stadsentrum met die oostelike stadsdele. Die moltreinstelsel behels 17 stasies met 'n totale spoorlyn van 21 kilometer, waarvan 4,9 kilometer ondergronds, 2,5 kilometer op brûe en 17,6 kilometer bogronds. Op werkdae vervoer die moltreinstelsel daagliks sowat 190 000 passasiers.
Die tremnetwerk is in 1891 in bedryf gestel en eweneens die enigste van sy soort in die land. Tans is daar elf tremlyne wat almal in die binnestad ry. Die uitgebreide busnetwerk behels ook verbindings na die soomgebiede. Die Kampin keskus-busterminaal, wat in 2005 ingewy is, hanteer buslyne na Espoo en verder af geleë bestemmings. Daar word daagliks sowat 170 000 passasiers op die busterminale aangeteken.
Argitektuur
Helsinki word as een van die belangrikste sentrums van die klassisisme beskou en word daarnaas deur 'n groot aantal geboue in die Art Nouveau-styl van die vroeë 20ste eeu gekenmerk. Sy moderne argitektuur sluit 'n aantal voorbeelde van die funksionalisme in.
Klassisisme
Nadat Helsinki in 1812 tot hoofstad van Finland verklaar is, het die Duitse argitek Carl Ludwig Engel (1778–1840) die opdrag gekry om 'n nuwe middestad met Sint-Petersburg as voorbeeld te ontwerp. Helsinki beskik nou oor 'n unieke klassisistiese middestad met kenmerkende geboue rondom die Senaatsplein soos die Katedraal van Helsinki in die Empire-boustyl (opgerig 1830–1840), die ou Senaatsgebou en die hoofgebou van die Universiteit van Helsinki. Ander noemenswaardige voorbeelde van Helsinki se Empire-argitektuur is die Universiteitsbiblioteek en die Presidentspaleis. Danksy Engel se klassisistiese sentrum het Helsinki later die bynaam "die wit stad van die noorde" gekry.
Art Nouveau-boustyl
Die Finse Art Nouveau-styl is sterk beïnvloed deur die destydse nasionaal-romantiese kunsstyl, met die nasionale heldedig Kalevala as die belangrikste bron van inspirasie.
Die woonhuise in die stadswyke Katajanokka, Kruununhaka en Eira is pragtige voorbeelde van die Finse Art Nouveau-argitektuur. Ook die hoofstasie, die Nasionale Museum en die Kerk van Kallio is in die nasionaal-romantiese styl ontwerp. Die belangrikste verteenwoordiger van die Finse Art Nouveau-boustyl was Eliel Saarinen (1873–1950).
Funksionalisme
Die beroemde Finse argitek Alvar Aalto (1898–1976) was een van die invloedrykste verteenwoordigers van die funksionalisme. Hy het 'n aantal geboue in Helsinki soos die Finlandia-saal, 'n konsert- en kongresgebou met buitemure uit wit Carrara-marmer, wat in 1971 voltooi is, en die hoofkwartier van die papiervervaardiger Stora Enso ontwerp, albei kontroversiële voorbeelde van funksionalistiese argitektuur. Langs die hoofstraat Mannerheimintie vind 'n mens ander belangrike geboue in hierdie styl soos die kulturele sentrum Lasipalatsi, die poskantoor en die Olimpiese stadion.
Ander besienswaardighede
Aleksanterinkatu (vernoem na die Russiese tsaar Alexander I) en Esplanadi is die belangrikste winkelstrate in Helsinki. Die eersgenoemde verbind die Senaatsplein met die hoofstraat Mannerheimintie. Hier lê talle boetieke en afdelingswinkels soos Stockmann, die grootste in die Nordiese lande. Die Esplanadi loop parallel met die Aleksanterinkatu en word deur 'n park in 'n noordelike en suidelike straat verdeel (Pohjoisesplanadi en Eteläesplanadi). Helsinki se markplein (Kauppatori) lê teen die oostelike eindpunt van die Esplanadi, digby die Suidhawe.
'n Veerboot verbind die markplein met die vesting van Suomenlinna, wat in 1748 op 'n aantal eilande opgerig en in 1991 deur UNESCO tot wêrelderfenisgebied verklaar is. Die eilande word nog steeds deur sowat 950 mense bewoon. 'n Deel van die terrein is 'n verbode militêre gebied en nie toeganklik vir besoekers nie.
Die Ortodokse Uspenski-katedraal is op 'n rots in die weste van die skiereiland Katajanokka opgerig. Die gebou in die Russies-Bisantynse styl is in 1868 as die grootste Ortodokse kerkgebou in Wes-Europa voltooi. Die kerk is van rooi bakstene gebou en beskik oor dertien koepels met goue spitse.
Die bekende Evangelies-Lutherse Temppeliaukiokerk in die stadswyk Töölö is in 1969 in 'n granietrots gebou. Dit is 'n tipiese voorbeeld van die argitektoniese ekspressionisme van die sestigerjare. Die kerk met 'n hoogte van dertien meter spog met natuurlike rotsmure van vyf tot agt meter en 'n koperdak. Hier vind ook gereeld konserte plaas, wat jaarliks duisende besoekers lok.
Teater en musiek
Helsinki beskik oor drie groot teaters. Die Nasionale Teater van Finland (Suomen Kansallisteatteri) is oorspronklik in Porvoo gestig en was die eerste teater wat toneelstukke in Fins aangebied het. Sedert 1902 word die teater deur 'n Art Nouveau-gebou op die Stasieplein gehuisves.
Die Stadsteater van Helsinki (Helsingin Kaupunginteatteri) in die stadswyk Kallio het deur die samesmelting van die Arbeidersteater en die Volksteater tot stand gekom.
Die Sweedse Teater (Svenska Teatern) is die oudste in die stad, en sy toneelstukke word in Sweeds opgevoer.
In laat Augustus of vroeg in September fungeer Helsinki as gasheerstad van die Helsingfors Biennale met konserte, tentoonstellings, opera- en balletopvoerings van internasionale gehalte. Die Internasionale Vioolkampioenskap ter ere van die Finse komponis Jean Sibelius vind elke vyf jaar in Helsinki plaas. Tydens die somer word in die middestad talle rock- en pop-opelugkonserte aangebied, waaronder 'n aantal gratis konserte in die Kaivopuisto- en Kaisaniemenpuisto-parke. Die jaarlikse Tuska Open Air Metal Festival, wat in Julie in die laasgenoemde park aangebied word, lok sowat 30 000 besoekers.
Lawrence Kao
Lawrence Kao is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Honey: Rise Up and Dance (2018) en Silver Lake (2018), en in die televisiereekse The Originals (2013) en NCIS: New Orleans (2014).
Japan Nasionale Roete 504
Japan Nasionale Roete 504 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Japan Nasionale Roete 503
Japan Nasionale Roete 503 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Geprosesseerde kos
Geriefskos, of tersiêr geprosesseerde voedsel, is voedsel wat kommersieel verwerk is vir die verbruiker se optimale gemak. Dié soort kos is gewoonlik gereed om te eet sonder verdere voorbereiding. Dit kan ook maklik vervoerbaar wees, 'n lang raklewe hê, of 'n kombinasie van geriefskenmerke hê. Hoewel restaurantmaaltye ook aan hierdie definisie voldoen, word die term selde daaraan toegeskryf. Geriefskos sluit gedroogde produkte, bevrore voedsel, voedsel met 'n lang raklewe, voorafbereide mengsels soos koekmengsels, en versnaperinge in.
Die Transvaler
Die Transvaler was 'n Afrikaanse oggendkoerant in Johannesburg van 1 Oktober 1937 tot vroeg in Februarie 1983 toe dit ingevolge 'n skikking tussen Perskor en Naspers ná 'n bittere persstryd wat albei maatskappye dermiljoene rande gekos het, na Pretoria verskuif het, waar dit as 'n middagblad met moeite voortbestaan het tot sy sluiting in April 1993.
Geprosesseerde kos
Brood, kaas, gesoute kos en ander verwerkte kosse word al vir duisende jare te koop aangebied. Ander het bygekom namate voedseltegnologie verbeter het. Die soorte geriefskos wat beskikbaar is kan van land tot land of van een geografiese area tot die volgende verskil. Sommige geriefskos is al gekritiseer omdat die voedingswaarde daarvan bedenklik is of die verpakking tot besoedeling bydra. Verskeie metodes word ingespan om die ongesonde aspekte van kommersieel vervaardigde voedsel te verminder en oorgewig (obesiteit) onder veral kinders te beveg.
Die Transvaler
Die koerant is van sy ontstaan af deur Voortrekkerpers Beperk uitgegee tot en met sy uitgewer se samesmelting met die Afrikaanse Pers (1962) Beperk in 1971 om Perskor te vorm. Die Transvaler was die eerste dagblad in die destydse Transvaal wat die Gesuiwerde Nasionale Party van dr. D.F. Malan ondersteun het nadat hy en sy volgelinge op 5 Desember 1934 geweier het om met die Suid-Afrikaanse Party saam te smelt as die Verenigde Party.
Geprosesseerde kos
'n Groot aantrekkingskrag van geriefskos is dat dit tyd spaar. 'n Nadeel is dat dit tipies duurder is as om kos van nuuts af tuis voor te berei.