cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Petrus de Klerk
Die parkeerterrein en persele vir Jeugsentrum en ouetehuis
Nadat die stadsraad op hul versoek ook die sketsplanne van die beoogde klaskamers ter insae gehad het, het hulle die kerkraad op 11 Desember 1963 in kennis gestel dat die gemeente die perseel kon aankoop, onderhewig aan die voorwaarde dat Durban binne twee jaar vanaf die datum van aankoop geboue ter waarde van R8 000 daarop bou. Hulle het verklaar dat, hoewel die perseel teen R17 000 gewaardeer is, hulle bereid was om dit aan ons te verkoop vir R8 500. Op 10 Januarie 1964 besluit die kerkraad om die perseel aan te koop mits die gemeente daartoe instem. Op 23 Februarie 1964 besluit die gemeente dan ook eenparig om dit aan te koop teen 'n deposito van R2 000 en vyf gelyke jaarlikse paaiemente daarna.
In die loop van die jare 1964 en 1965 het die gedagte hom na vore gedring om twee tehuise op te rig: een vir jongmense en een vir bejaardes. Tussen die twee gebouekomplekse sou 'n gemeenskaplike eetsaal gebou word. Hiervoor sou die onlangs verkreë perseel onvoldoende wees; daarom het die kerkraad hom gewend tot die twee eiendomme direk agter die kerk geleë. Op 14 Oktober 1965 meld die finansiële kommissie in sy verslag dat die een erf (met ’n huis daarop) reeds aangekoop is vir R11 900. Op die ander een is 'n opsie geneem. Op 15 Oktober bekragtig die kerkraad hierdie aankoop en dra dit verder aan die finansiële kommissie op om die geld te vind waarmee die perseel langs die kerk afbetaal kan word. Verder besluit die kerkraad om aan te sluit by die Gereformeerde Stigting vir die Versorging van die Oues van Dae en die Jeug, en dat ds. P. J. de Klerk en brs. J. C. Snyman en Johann Buijs ons verteenwoordigers op die bestuur van die Stigting sal wees.
Op 19 November 1965 is besluit om 'n lening by die Administratiewe Buro te maak sodat die gemeente onder meer in staat sou wees om ons skuld van R3 500 ten opsigte van die perseel langs die kerk af te betaal. Omstreeks hierdie tyd het dit duidelik geword dat die stadsraad hoegenaamd nie te vinde was daarvoor dat 'n Jeugsentrum opgerig word op die twee persele agter die kerk nie en aangesien 'n ouetehuis op die perseel langs die kerk onvoldoende ruimte sou laat vir die parkering van motors, is hierdie hele projek laat vaar. (Die tehuis vir bejaardes is wel later op Winklespruit opgerig.)
Intussen is die kerkraad egter nog gebind deur die verkoopsbepaling dat 'n gebou (of geboue) ter waarde van R8 000 binne twee jaar op die perseel opgerig moet word. Die stadsraad is genader met die versoek dat al drie die persele van die kerk (die een waarop die saal staan, die een waarop die kerk staan en die parkeerterrein) as een geheel beskou word sodat die vereiste van 'n perseel op elke gebou sal verval en die onbeboude erf (lot 57) dan in sy geheel as parkeerterrein beskikbaar sou word. Ook is die stadsraad verwittig dat transport van die perseel geneem sou word sodra die kerk se regte betiteling op alle aktes met die Registrateur van Aktes uitgestryk is. Hierdie aangeleentheid is eers teen die einde van 1969 finaal afgehandel, ná ds. De Klerk se vertrek.
Mooi Hawens
300px|duimnael|regs|Die eerste kerkgebou van die [[Gereformeerde kerk Durban het later die Nataliasaal geword en eindelik die P.J. de Klerksaal.]]
“Reeds in die vyftigerjare,” sou ds. De Klerk later skryf, “het ons op 'n diakonale konferensie op Ladysmith die ideaal voorgestel om te werk vir die oprigting van 'n ouetehuis aan die Natalse Suidkus.” Die saak is glo met geesdrif aangepak en £1 000 is ingesamel. Ongelukkig is daar geen verdere vordering gemaak nie.
In 1965 begin die gedagte aan 'n ouetehuis weer op die voorgrond tree. Die finansiële kommissie het vroeg in daardie jaar opdrag gekry om na te gaan of dit wel moontlik sou wees om 'n ouetehuis op die perseel langs die kerk op te rig. Op 30 Julie 1965 rapporteer die finansiële kommissie aan die kerkraad dat slegs geboue vir kerklike gebruik en godsdienstige onderrig en onderwys op hierdie perseel opgerig mag word. Verder beveel die kommissie aan dat die aangeleentheid verwys word na die Gereformeerde Stigting vir die Versorging van die Oues van Dae en die Jeug en dat, indien moontlik, die twee persele agter die kerk aangekoop word. Hierop word 'n ouetehuiskommissie benoem om die saak op te volg en dan verslag te doen.
Op 15 Oktober 1965 behandel die kerkraad die volgende verslag van die bg. ouetehuiskommissie:
Die ouetehuiskommissie het nie op hom laat wag nie, en twee maande later was die planne reeds in die hande van die stadsraad. Ongelukkig moes die kerkraad op 18 Februarie 1966 verneem dat die stadsraad die bou van 'n ouetehuis agter die kerk afgekeur het. Brs. Johann Buys, Gawie Heystek, Sydney Brooks en J. Vorster is benoem om die saak weer met die stadsraad te bespreek.
Op Winklespruit is die twee persele toe teen R24 000 aangekoop en op 25 Maart 1966 verneem die kerkraad dat 'n gebou vir 130 inwoners en 'n kerkgebou met ongeveer 130 sitplekke aldaar beplan word. Vir die kerkgebou sal uit eie fondse betaal moes word. Met dieselfde geleentheid (25 Maart) verneem die kerkraad ook van die ouetehuiskommissie dat die skema vir die terrein langs die kerk goedgekeur is, maar dat 'n wetstegniese probleem ten opsigte van die terrein agter die kerk opgeduik het. Daar het egter goeie hoop bestaan dat die probleem wel opgelos sou kon word. Op hierdie datum, 25 Maart 1966, is ook begin met die poging om die drie persele onder een titel gekonsolideer te kry. Dié saak sou eers op 21 November 1969 suksesvol beëindig word.
Hoewel die aanduidings in April 1966 was dat die projekte agter en langs die kerk goed vorder, moes die ouetehuiskommissie op 20 Mei 1966 tog rapporteer dat die stadsraad nie die oprigting van 'n ouetehuis kan goedkeur nie alvorens die hele Berea-plan vir woonbuurtes nie gefinaliseer is nie. Indien die projek agter die kerk misluk, sou aandag aan 'n kleiner projek langs die kerk geskenk word. Verder meld die kommissie (nog op 20 Mei) dat die planne vir die projek aan die Suidkus goed vorder.
'n Maand later (17 Junie) word verneem dat die Stigting voornemens is om met albei projekte, dié in Durban en op Winklespruit, voort te gaan, hoewel die onderhandelings met die Durbanse stadsraad nog aan die gang was. Weens die hardnekkige weiering van die stadsraad om die twee erwe agter die kerk af te sonder vir 'n algemene (pleks van 'n residensiële) woonbuurt, besluit die kerkraad op 15 Julie 1966 noodgedwonge om af te sien van die voorneme om 'n ouetehuis daar te bou en word die woonhuis aan diaken J. Vorster verkoop.
Hierdie standpunt van die stadsraad, tesame met die feit dat die oprigting van 'n jeugsentrum langs die kerk onvoldoende ruimte vir die parkering van motors sou laat, het die kerkraad laat afsien van sy voorneme om die betrokke perseel vir daardie doel aan die Stigting oor te dra. Van toe af is 'n stryd gevoer om al drie die persele wat aan Umbiloweg front onder een titel gekonsolideer te kry sodat die voorwaarde, naamlik dat 'n gebou op hierdie betrokke perseel opgerig word, kon verval. (Nadat die stryd eindelik op 21 November 1969 suksesvol beëindig is, het die perseel die kerk se parkeerterrein geword.)
Op 18 November 1966 berig die ouetehuiskommissie dat die projek op Winklespruit goed vorder: grondtoetse vir die fondamente van die voorgestelde gebou is reeds gemaak, en die finale plan is aan die stadsraad van Kingsburgh voorgelê. Maar van toe af was die vorderingspad letterlik besaai met dorings en distels. Eerstens moes die teësin van die stadsraad van Kingsburgh vermurwe word. Hulle wou graag gehad het dat 'n groot hotel op daardie perseel gebou word en nou wil 'n Afrikaanse kerk 'n ouetehuis daar oprig; hulle wou ook nie ’n ouetehuis daar hê nie, maar was wel te vinde vir 'n tehuis vir bejaardes. Dit is dan ook die rede waarom die projek van 13 Januarie 1967 af bekend staan as die Tehuis vir Bejaardes.
Ds. De Klerk skryf: “Briewe is geskryf, kommissies is gestuur, maar alles tevergeefs. Toe alles hopeloos gelyk het, het die Here weer uitkoms gegee. Ons het eindelik uitgekom by die burgemeester, kol. Boulton, wat self 'n bejaarde van oor die 70 jaar was. Ons het in Durban saam tee gedrink en deur die genade van die Here sover gekom dat die stadsraad die plan goedgekeur het.”
Maar goedkeuring deur die stadsraad van Kingsburgh was slegs 'n eerste stap: alvorens die staat die gelde vir die deurvoer van so 'n projek sou bewillig, moes die departement gemeenskapsbou ook nog hul goedkeuring heg aan sowel die planne as die lening. “Vir die departement (gemeenskapsbou) was die prys van die grond te hoog,” skryf ds. De Klerk. “Ons het die waardeerder in Amanzimtoti genader om die grond te waardeer. Die grond wat ons teen R24 000 aangekoop het, het hy teen R30 000 gewaardeer.”
So is die eerste struikelblok uit die weg geruim, maar die departement gemeenskapsbou het maande lank gesloer met die goedkeuring van die planne. “Ná 'n taamlike kwaai onderhoud,” skryf ds. De Klerk, “het die deurbraak gekom,” en is die planne na die Stigting aangestuur.
Van die begin af was dit die voorneme om benewens die tehuis self ook nog 'n kerkgebou op die perseel op te rig. “Ons het dit so gestel,” skryf ds. De Klerk, “bejaardes het minder maag maar meer siel! Maar wat was dit vir ons 'n ontnugtering om met 'n vergadering van die Stigting in Pretoria te moes verneem dat, aangesien die plan van die tehuis die hele perseel beslaan, daar geen ruimte meer oor was vir 'n kerkgebou nie!” Aangesien die kerkraad met 'n tehuis sonder 'n kerk niks te make wou hê nie, is besluit om dan maar voorsiening te maak vir 'n gemeenskapsaal onder die tehuis.
Dit het 'n verandering aan die reeds goedgekeurde plan noodsaaklik gemaak, en nou moes die hele prosedure vir goedkeuring herhaal word. Die stadsraad van Kingsburgh se standpunt was dat hulle slegs goedkeuring sou verleen as niemand in die buurt enige beswaar teen so 'n saal sou aanteken nie. Hiervoor was nodig kennisgewings teen bome op die perseel en advertensies in koerante. Toe niemand enige beswaar aanteken teen die insluiting van 'n saal onder in die tehuis nie, het ds. De Klerk en oudl. Johann Buijs weer met sowel die stadsklerk as burgemeester Watkins onderhandel.
Die stadsraad het toe daarop aangedring dat die gebou heelwat verklein moes word sodat daar bykomstige parkeerplek vir nog 20 motors beskikbaar sou wees. Afgesien van die kerkgedeelte is die planne reeds in April 1968 goedgekeur en in Junie is tenders aangevra. En toe kom die oponthoud as gevolg van die besluit om 'n saal onder die tehuis te bou. Eers op 12 Desember 1968 het die burgemeester in 'n persoonlike onderhoud met ds. De Klerk onderneem om die stadsraad te beweeg om die eise om 'n kleiner gebou drasties in te kort, en dit 'n week nadat 'n begin al gemaak is met die grondwerk. Intussen het die tehuis sy naam gekry, Mooi Hawen, die naam van die hawe waarin die skip van Paulus veiligheid gaan soek het, en is sowat R3 000 ontvang danksy omsendbriewe wat ds. De Klerk uitgestuur het en van artikels wat hy in Die Kerkblad geskryf het.
In Augustus 1968 het nog 'n skok gewag: Weens die sagtheid van die grond moes die fondamente op betonkolomme rus, en dit het die tenders verder die hoogte laat inskiet. Die laagste tender, dié van Norvo Construction (R478 800), is aangeneem. In hierdie stadium emeriteer ds. De Klerk wat hom so onvermoeid beywer het vir die oprigting van hierdie tehuis vir bejaardes.
Gesinslewe
Hy was getroud met H.M. van Andel en een seun is uit dié huwelik gebore, Petrus, wat die grade B.A. en LL.B. aan die PU vir CHO behaal het.
Fredric Jameson
Fredric Jameson (gebore 14 April 1934) is 'n Amerikaanse literêre kritikus en Marxistiese politieke teoretikus. Hy is bekend vir sy analise van hedendaagse kulturele tendense, veral sy analise van postmodernisme en kapitalisme. Jameson se bekendste boeke sluit in Postmodernism, or, The Cultural Logic of Late Capitalism (1991) en The Political Unconscious (1981).
Jameson is tans Knut Schmidt-Nielsen Professor in Vergelykende Letterkunde en Romanse Studies (Frans) en die direkteur van die Sentrum vir Kritiese Teorie aan die Duke Universiteit. In 2012 het die Modern Language Association Jameson sy sesde toekenning vir leeftyd-akademiese prestasie behaal.
Lewe en werk
Jameson is gebore in Cleveland, Ohio. Nadat hy in 1954 aan die Haverford College, waar sy professore Wayne Booth ingesluit het, gegradueer het, reis hy vir 'n kort periode na Europa, studeer in Aix-en-Provence, München en Berlyn, waar hy geleer het van nuwe ontwikkelinge in die kontinentale filosofie, insluitend die opkoms van strukturalisme. Hy het die volgende jaar na Amerika teruggekeer om 'n doktorsgraad aan die Universiteit van Yale te studeer, waar hy onder Erich Auerbach gestudeer het.
Vroeë werke
Auerbach sou 'n blywende invloed op Jameson se denke wees. Dit was reeds duidelik in Jameson se doktorale proefskrif, gepubliseer in 1961 as Sartre: the Origins of a Style. Auerbach se kommer was gewortel in die Duitse filologiese tradisie; sy werke oor die geskiedenis van styl ontleed literêre vorm binne die sosiale geskiedenis. Jameson sou hierdie stappe volg en ondersoek die artikulasie van poësie, geskiedenis, filologie en filosofie in die werke van Jean-Paul Sartre.
Jameson se werk fokus op die verband tussen die styl van Sartre se geskrifte en die politieke en etiese posisies van sy eksistensialistiese filosofie. Die af en toe Marxiese aspekte van Sartre se werk is in hierdie boek oorgesien; Jameson sal in die volgende dekade na dit terugkeer.
Jameson se proefskrif, hoewel dit op 'n lang tradisie van Europese kulturele analise berus het, verskil aansienlik van die heersende neigings van die Anglo-Amerikaanse akademie (wat empirisme en logiese positivisme in filosofie en linguistiek en Nuwe Kritieke formalisme in literêre kritiek was). Tog het Jameson 'n posisie by die Harvard Universiteit, waar hy in die eerste helfte van die 1960's gedoseer het, bekom.
Navorsing oor Marxisme
Sy belangstelling in Sartre het Jameson tot intensiewe studie van Marxistiese literêre teorie gelei. Alhoewel Karl Marx 'n belangrike invloed op die Amerikaanse sosiale wetenskap geword het, deels deur die invloed van die talle Europese intellektuele wat in die Verenigde State as toevlug van die Tweede Wêreldoorlog gesoek het, soos Theodor Adorno, was die literêre en kritiese werk van die Westerse Marxiste nog in die laat 1950's en vroeë 1960's grootliks onbekend in die Amerikaanse akademie.
Jameson se verskuiwing na Marxisme was ook gedryf deur sy toenemende politieke verbintenis met die Nuwe Linkses (New Left) - en pasifistiese bewegings, asook deur die Kubaanse Revolusie, wat Jameson as teken aanvaar het dat "Marxisme lewendig was, sowel as 'n kollektiewe beweging en 'n kultureel produktiewe mag". Sy navorsing fokus op kritiese teorie: denkers van en beïnvloed deur die Frankfurt-skool, soos Kenneth Burke, György Lukács, Ernst Bloch, Theodor Adorno, Walter Benjamin, Herbert Marcuse, Louis Althusser en Sartre, wat kulturele kritiek as 'n integrale kenmerk van die Marxistiese teorie beskou het. Hierdie posisie verteenwoordig 'n breek met die meer ortodokse Marxisme-Leninisme, wat 'n eng siening van historiese materialisme gehad het. In 1969 het Jameson die Marxistiese Literêre Groep mede-stigter met 'n aantal gegradueerde studente aan die Universiteit van Kalifornië, San Diego.
Terwyl die Ortodokse Marxistiese siening van ideologie glo dat die kulturele "superstruktuur" heeltemal deur die ekonomiese "basis" bepaal is, het die Westerse Marxiste kultuur as 'n historiese en sosiale verskynsel krities ontleed saam met ekonomiese produksie en verspreiding of politieke magverhoudings. Hulle het bevind dat die kultuur bestudeer moet word met behulp van die Hegelianistiese konsep van inherente kritiek: die teorie dat voldoende beskrywing en kritiek van 'n filosofiese of kulturele teks uitgevoer moet word in dieselfde terme wat teks self gebruik. Sodoende word interne teenstrydighede in 'n wyse geopenbaar wat intellektuele vooruitgang toetelaat. Karl Marx beklemtoon inherente kritiek in sy vroeë geskrifte, afgelei van Georg Wilhelm Friedrich Hegel se ontwikkeling van 'n nuwe vorm van dialektiese denke wat sou probeer, soos Jameson opmerk, "om homself heftig op te hef deur sy eie stewelveters".
Vertelling en geskiedenis
Geskiedenis het 'n toenemend sentrale rol gespeel in Jameson se interpretasie van sowel die lees (verbruik) as die skryf (produksie) van literêre tekste. Jameson het sy volwaardige verbintenis tot die Hegelies-Marxistiese filosofie getoon met die publikasie van The Political Unconscious: Narrative as a Socially Symbolic Act, waarvan die openingsspreuk is "Historiseer altyd" (1981). Die Politieke Onbewuste (“The Political Unconscious”) neem as doel nie die literêre teks self nie, maar eerder die interpretatiewe raamwerke waardeur dit nou opgerig word. Dit kom voor as 'n manifes vir nuwe aktiwiteit aangaande die literêre verhaal.
Die boek se argument beklemtoon geskiedenis as die "uiteindelike horison" van literêre en kulturele analise. Dit het begrippe uit die strukturalisme geleen en ook van die kultuurstudie werk van Raymond Williams. Voorts is die Marxistiese siening van arbeid (blouboordjie of intellektueel) as die fokuspunt van analise aangewend. Jameson se lesings gebruik beide die eksplisiete formele en tematiese keuses van die skrywer en die onbewustelike raamwerk wat dit lei. Artistieke keuses wat normaalweg in suiwer estetiese terme beskou is, is hersaamgestel in terme van historiese literêre praktyke en norme, in 'n poging om 'n sistematiese inventaris te ontwikkel van die beperkings wat hulle op die kunstenaar as 'n individuele kreatiewe onderwerp gestel het. Om hierdie meta-kommentaar verder te beskryf, het Jameson die ideologeme beskryf, of "die kleinste verstaanbare eenheid van die wesenlike antagonistiese kollektiewe diskoerse van sosiale klasse", die kleinste verstaanbare oorblyfsel van die werklike, deurlopende stryd wat tussen sosiale klasse plaasvind.(Die term "ideologeme" is vir die eerste keer deur Mikhail Bakhtin en Pavel Nikolaevich Medwedef in hul werk,The Formal Method in Literary Scholarship gebruik en is later gewild gemaak deur Julia Kristeva. Kristeva het dit gedefinieer as "die kruising van 'n gegewe tekstuele samestelling ... met die uitsprake ... dat dit óf in sy eie ruimte assimileer is of waarna dit verwys word in die ruimte van buite tekste ... ".)
Jameson se vestiging van geskiedenis as die enigste relevante faktor in hierdie analise, wat die kategorieë wat artistieke produksie uit hul historiese raamwerk bepaal het, afgelei het, was gekoppel aan 'n sterk teoretiese eis. Sy boek beweer dat Marxese literêre kritiek, gefokus in die idee van 'n artistieke wyse van produksie, as die mees allesomvattende en omvattende teoretiese raamwerk vir die verstaan van literatuur vasgestel kan word. Volgens Vincent B. Leitch, het die publikasie van The Political Unconscious, "Jameson die voorste Marxistiese literêre kritikus in Amerika gemaak."
Frigyes Riesz
Frigyes Riesz (22 Januarie 1880 – 28 Februarie 1956) was 'n Hongaarse wiskundige wat in Győr, Oostenryk-Hongarye gebore is en in Budapest, Hongarye gesterf het. Hy was rektor en professor aan die Universiteit Szeged. Hy was die ouer broer van die wiskundige Marcel Riesz.
Riesz het van die fundamentele werk in die ontwikkeling van funksionaalanalise gedoen en sy bydraes het tot 'n aantal belangrike toepassings in fisika gelei. Sy werk het voortgebou op idees wat die eerste deur Fréchet, Lebesgue, Hilbert en andere na vore gebring is. Hy het ook baie ander bydraes aan areas soos ergodiese teorie gebring en hy het ook 'n elementêre bewys van die ergodiese middelwaardestelling gelewer.
Riesz het saam met Alfréd Haar die Acta Scientiarum Mathematicarum-tydskrif gevestig. Hy het 'n ongewone lesingstyl gehad: hy sou die lesingsaal saam met 'n assistent en dosent betree. Die dosent sou die relevante paragrawe vanuit Riesz se handboek lees terwyl die assistent die meegaande vergelykings op die swartbord skryf. Riesz sou eenkant staan en nou-en-dan knik.
Ludwigsfelder FC
Ludwigsfelder FC is 'n sokkerklub uit Ludwigsfelde in die deelstaat Brandenburg in Duitsland.
Die klub is in 1938 gestig as Rot-Weiß Ludwigsfelde en het veral werkers van die plaaslike Daimler-motorfabriek as lede getrek. Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub deur die Geallieerdes ontbind, maar in 1946 heropgerig as SG Vorwärts Ludwigsfelde. In 1952 is die klub herdoop, eers na BSG Aufbau Ludwigsfelde, toe na BSG Traktor Ludwigsfelde en in 1953 na BSG Motor Ludwigsfelde. Na die hereniging van Duitsland is die klub weer herdoop na SG Motor Ludwigsfelde. Op 30 Mei 1996 het die sokkerafdeling onafhanklik geword as Ludwigsfelder FC, die huidige naam.
Die klub het die Brandenburgischenpokal (Brandenburgbeker) in 2003 gewen en daarmee toegang gekry tot die hoofrondte van die DFB-Pokal, waar daar in die eerste rondte met 1-9 teen SV Werder Bremen verloor is.
14 April
14 April is die 104de dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (105de in 'n skrikkeljaar). Daar is nog 261 dae in hierdie jaar.
Cariba Heine
Cariba Heine (gebore 1 Oktober 1988) is 'n Australiese aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Home and Away (1988), H2O: Just Add Water (2006), Dance Academy (2010), en Designated Survivor (2016).
Jack Prescott
Jack Prescott is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent The Strength of Donald McKenzie (1916).
Walter Gropius
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Walter Gropius
Duits-Amerikaanse argitek
Skool
Moderne Internasionale Argitektuur
Beduidende projekte
Bauhaus-ontwerpskool Dessau
Woonhuis in die Hansa-buurt, Berlyn
PanAm-wolkekrabber, New York
Ere-doktor van die
Walter Gropius (* 18 Mei 1883 Berlyn, Duitsland; † 5 Julie 1969 Boston, Massachusetts, VSA) was 'n Duits-Amerikaanse argitek en een van die invloedrykste wegwysers vir die moderne boukuns.
Gropius het in 1919 die Bauhaus  gestig en as sy eerste direkteur gefungeer. Vanaf 1928 was hy in Berlyn werksaam, tog het hy ná die Nasionaal-Sosialistiese magsoorname eers na die Verenigde Koninkryk en daarna na die Verenigde State geëmigreer waar hy in 1937 as hoof van die Harvard-universiteit se Departement Argitektuur aangestel is.
Walter Gropius se fabrieksgebou vir die Duitse onderneming Fagus in Alfeld, Nedersakse, wat hy in 1911/12 saam met Adolf Meyer ontwerp het, was rigtingwysend vir die ontwikkeling van die moderne glas-beton-boustyl. Sy beduidendste projekte in die VSA sluit die McCormick-Estate-kantoorgebou in Chicago, die gebou van die Harvard-universiteit en die PanAm-wolkekrabber in New York in.
In 'n groot aantal teoretiese geskrifte het Gropius sy idees oor organiese stedebou en argitektuur as 'n funksionele organisasievorm geformuleer. Hy het 'n leidende rol by die beplanning en die bou van die nuwe stadsdeel Gropiusstadt in die suidooste van Berlyn gespeel.
Birmaanse kat
Die Birmaanse kat (Engels: Burmese) is ’n kortharige katras wat in Afrikaans ook soms die "Burmese" kat genoem word na aanleiding van die Engelse naam. Die naam in Thai is ศุภลักษณ์ (soebh-bha-lak, wat beteken gelukkig, mooi).
Die kat moenie verwar word met die langharige heilige Birmaanse kat nie.
Geskiedenis
Die meeste moderne Birmaanse katte is afstammelinge van een wyfiekat met die naam Wong Mau wat in 1930 van Birma na Amerika gebring is. Sommige verenigings beskou die Amerikaanse en Britse katte as twee verskillende groepe en noem laasgenoemde die Europese Birmaan. Hulle was oorspronklik almal bruin, maar ná jare van selektiewe teling is verskeie kleure nou te kry.
Beskrywing
Birmaanse katte is intelligent, sosiaal en vriendelik met mense. Hulle miaau graag, maar het ’n sagter stem as die Siamese kat, en roep dikwels hul eienaars. Hulle het baie aandag nodig en hou nie daarvan om vir lang rukke alleen gelaat te word nie.
Watter kleure aanvaarbaar is, wissel van vereniging tot vereniging. Die aanvaarbare oogkleur is geel of goudkleurig. Die pels is blink, met ’n satynagtige voorkoms. Die vorm van die Britse ras is meer gematig, maar moenie Oosters wees nie, terwyl die Amerikaanse ras stewiger is. In Suider-Afrika word geen Birmaan geregistreer wat van Noord-Amerika af ingevoer is of ’n kat van daar in die laaste agt geslagte van sy stamboom het nie. ’n Siamese tipe of te stewige lyf is ook ’n fout. Ook Engeland se Governing Council of the Cat Fancy verbied die registrasie van Noord-Amerikaanse katte om die "tradisionele" bloedlyne te bewaar.
Sien ook
Lys van katrasse
Kerriebos
Die kerriebos (Hypericum revolutum) is 'n bosserige struik of klein boompie. Die boompie is immergroen en is dikwels 'n pioneerspesie in woudkolle. Die boom groei verkieslik aan stroomoewers en woudrande op hoë hoogtes. Die boompie word 1 tot 3 m hoog. Die bas is rooibruin met hoekige takkies. Die blare is enkelvoudig, ellipties en blougroen. Hulle is by takpunte saamgebondel. Die blomme is heldergeel en pieringvormig met breë kroonblare. Die baie meeldrade is in die middel van die blom.
John Brascia
John Brascia (11 Mei 1932 – 19 Februarie 2013) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente White Christmas (1954), The Ambushers (1967), The Wrecking Crew (1968), en The Baltimore Bullet (1980).
Erica umbellata
Erica umbellata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan Marokko, Portugal en Spanje.
King Kong
King Kong is 'n spesiale-effekte-fliek uit 1933 wat die rolprentwese een van sy mees blywende ikonografiese beelde gegee het: die reuse-gorilla, King Kong, aan die bo-punt van die Empire State-gebou, wat die vliegtuie probeer wegklap wat hom wil doodmaak. Baie van dié effekte is deur model-animasie bereik.
Stop-beweging-fotografie het 'n agttien-duim-model, gemaak van pels, metaal en rubber, lewe gegee. Dit verteenwoordig 'n hoogtepunt in dié soort spesiale effek wat nog steeds die moeite werd is om na te kyk.
Hierdie weergawe van King Kong was egter 'n mislukking by die loket en die mees oortuigende aaptonele was dié van Baker in die kostuums.
Iljoesjin Il-62
Die Iljoesjin Il-62 (Russies: Ильюшин Ил-62) is die Sowjetunie se eerste langafstand-passasiervliegtuig wat met stralerenjins toegerus en as opvolger van die Toepolef Tu-114 en die turboskroef-vliegtuig Il-18 ontwikkel is. Dit is ontwerp as 'n smalrompvliegtuig vir 'n maksimale reikwydte van 10 000 km, 'n kruissnelheid van 900 km/h en sitplekke vir 195 passasiers. Destyds was dit die grootste passasierstraler ter wêreld. Vergelykbare westerse langafstand-passasierstralers, wat in die laat 1950's en 1960's ontwikkel is, is die Amerikaanse Boeing 707 (in 1958 in bedryf gestel) en Douglas DC-8 (1959) asook die Britse Vickers VC10 (1964).
Sy nooiensvlug het in Januarie 1963 plaasgevind, en op 10 Maart 1967 is die eerste Il-62 deur die Sowjet-Russiese lugredery Aeroflot in bedryf gestel. 'n Nuwe variant met sterker enjins en laer brandstofverbruik is in 1971 as Il-62M ingevoer. Die vervaardiging van Il-62-stralers deur die Russiese Kazan Aircraft Production Association (KAPO) is eers in 1995 gestaak. Altesaam 292 vliegtuie is gebou waarvan 'n handjievol nog in bedryf is.
Die Il-62 en Il-62M het enjins met 'n betreklik hoë keroseenverbruik volgens moderne standaarde wat ook bogemiddelde geraas maak. Derhalwe word hulle vir gereelde vlugte op lughawens in die Europese Unie nie meer toegelaat nie.
Interflug DM-SEA
In April 1970 het die Oos-Duitse lugredery Interflug sy eerste Il-62 in bedryf gestel. Twee jaar later, op 14 Augustus 1972, het hierdie Il-62-passasiersvliegtuig van Interflug met 148 passasiers en agt bemanningslede aan boord tydens 'n nie-geskeduleerde vakansievlug op pad na Boergas in Bulgarye naby Königs Wusterhausen suid van Berlyn verongeluk. Sonder dat die bemanning dit kon raaksien (daar was geen vensters of brandalarmstelsels in die vragruimte nie), het daar tydens die vlug 'n brand in die vliegtuig se agterstewe uitgebreek waardeur die Il-62 se stuurinrigting vernietig is. Die bemanning het 'n vergeefse poging aangewend om na die Il-62 se tegniese basis, die lughawe in Berlyn-Schönefeld, terug te keer, maar nog voordat dit 'n noodlanding kon maak het die straler sy stabiliteit volledig kwytgeraak en was uiteindelik nie meer hanteerbaar nie.
Die vlieënier, kommandant Heinz Pfaff, het in sy laaste oomblikke daarin geslaag om die vliegtuig nog eens te versnel - anders sou dit moontlik regstreeks oor die besige treinstasie van Königs Wusterhausen neergestort het. Enkele meter agter die stasie het die romp in 'n bosgebied beland en ontplof. Alle passasiers en bemanningslede is in die grootste vliegtuigongeluk ooit op Duitse staatsgebied (en destyds ook die tweede ergste in die geskiedenis van die internasionale lugvaart) dood. Die agterstewe, stuurkajuit en kombuisgedeelte, waarin die bemanning dood aangetref is, het nog in die lug van die romp weggebreek en op 'n veld beland. Hulle is nie deur die ontploffing van die enjins op die grond geraak nie. In die DDR het destyds gerugte die rondte gedoen waarvolgens die Interflug Il-62 deur sy eie brandstofwolk gevlieg en ontplof het; hulle is deur westerse media propagandisties uitgebuit. So het die Wes-Duitse nuustydskrif Der Spiegel die storie van 'n windstilte en ontploffing in 'n keroseenwolk in 'n artikel versprei en sodoende die skuld en blaam op die Interflug-bemanning probeer pak.
'n Ondersoek deur Interflug-deskundiges het konstruksiefoute aangetoon, maar die bevindinge is deur die Russiese vervaardiger in twyfel getrek en die bemanning verwyt. Daarnaas is 'n terreuraanval as moontlike oorsaak aangevoer. Nogtans is wysigings aan die vliegtuigontwerp aangebring. DDR-media het oor 'n brand in die agterstewe berig en beklemtoon dat die bemanning in hul omstandighede korrek gereageer het. Dit was warm lug en gebrekkige isolering wat 'n kortsluiting en elektriese ligboë in die vragruimte veroorsaak het. Houers met etileenglikool (wat as ontysingsvloeistof gebruik is) het nog in die lug ontplof - iets wat later valslik as ontploffing in 'n keroseenwolk beskryf is.
Uiteindelik is die ware oorsaak, foutiewe konstruksie en onderhoud deur die Sowjet-Russiese vervaardiger KAPO, met goedkeuring van staatshoof en partyleier Erich Honecker doodgeswyg om nie die goeie betrekkinge met die Sowjetunie te versuur nie. Eers ná die politieke omwenteling van 1989 kon media besonderhede oor die ongeluk publiseer. So het die Oos-Duitse brandweer nie oor die nodige voertuie en verkoelingsgeriewe vir die sterflike oorskot van passasiers en bemanningslede beskik nie. Ook is van die passasiers se besittings op die ongeluktoneel deur onbekendes gesteel.
Achilles '29
Achilles '29 is 'n Nederlandse amateur sokkerspan in Groesbeek, wat in die Eerste divisie speel. Na hulle promosie in 2013 is Achilles die eerste Nederlandse amateurspan om in die Eerste divisie te speel. Hoewel Groesbeek net 'n klein dorpie is, het dit twee spanne wat 'n groot rol in Nederlandse sokker speel. As gevolg hiervan is daar sterk mededinging tussen Achilles '29 en hulle dorpsgenoot, De Treffers, wat in die Topklasse speel.
Iljoesjin Il-62
Interflug DM-SEA
Interflug was genoodsaak om die verongelukte straler deur 'n nuwe Il-62 te vervang waarvoor 13 miljoen mark betaal moes word.
Interflug DDR-SEW
Op 17 Junie 1989 het 'n Interflug-Iljoesjin 62M met die amptelike registrasiekenteken DDR-SEW op 'n aanloopbaan van die lughawe Berlyn-Schönefeld verongeluk. 21 van altesaam 113 passasiers aan boord is in die voorval, wat deur 'n tegniese probleem met die hoogteroer en die foutiewe reaksie van 'n vlugingenieur aan boord veroorsaak is, dood.
Freyja
In die Noorse mitologie is Freyja (/ˈfreɪə/; Oudnoors vir "(die) dame") 'n godin van liefde, seks, skoonheid, vrugbaarheid, goud, jeugdiges, oorlog en dood. Freyja is die eienaar van die halssnoer Brísingamen, ry 'n wa wat deur twee katte getrek word, word vergesel van die beer Hildisvíni en besit 'n mantel van valkvere. Sy en haar man, Óðr, het twee dogters, Hnoss en Gersemi. Sy, haar broer, Freyr, haar vader, Njörðr, en haar moeder (Njörðr se suster, naamloos in bronne) is lede van die Vanir. Ander Afrikaanse vorms van haar naam sluit in Freya, Freia, Fria en Frigga.
Fenomenologie
Die fenomenologie (van die Oudgrieks φαινόμενον phainómenon 'die sigbare', 'verskyning' en λόγος lógos 'rede', 'leer') is 'n filosofiese stroming in die hedendaagse filosofie wat ontstaan het tydens die einde van die 19de eeu en die begin van die 20ste eeu. Fenomenologie gaan van die veronderstelling uit dat die direkte en intuïtiewe ervaring van fenomene, (oftewel verskynsels) die essensiële eienskappe van ervaringe, en die essensie van wat mens ervaar, (en probeer om daarvan af te lei) sentraal staan. Dit gaan dus nie uit van bepaalde voorveronderstellings nie en is vry van teorieë wat verskynsels kousaal met mekaar in verband wil bring. Sentraal staan dus die denke oor ervarings (altyd gerig op iets anders). Die fenomenologie stam uit die Skool van Brentano (genoem na Frans Brentano) en is veral gebaseer op die werk van sy belangrikste leerling Edmund Husserl. Dit word meestal geplaas binne die kontinentale filosofie. Later word die fenomenologie verder ontwikkeld deur Max Scheler, Adolf Reinach en in die eksistensiële fenomenologie met onder andere Martin Heidegger, Maurice Merleau-Ponty en Jean-Paul Sartre. Meer onlangse filosowe, soos Emmanuel Levinas en Jacques Derrida is ook sterk beïnvloed deur die fenomenologie, maar het dit ook terselfdertyd sterk kritiek uitgelok. Die insigte wat uit hierdie stroming voortvloei oor opsetlikheid, bewussyn en kwalia speel ook 'n rol binne die filosofie van die gees.
Jac Braamse
Jac Braamse (1922 - 1987) was ’n Nederlandse digter wat in Suid-Afrika gewoon het.
Lewe en werk
Jac Braamse is op 27 Maart 1922 gebore op die dorp Heinkenszand in Zeeland, naby Middelburg in Nederland. Tydens die Tweede Wêreldoorlog kom hy in 1942 ten dode toe siek in Kaapstad aan. Na sy genesing besluit hy om aan te bly. Op 27 Januarie 1987 pleeg hy in Kaapstad selfmoord deur homself met ’n pistool te skiet.
Skryfwerk
Hy skryf gedigte in Nederlands en Afrikaans en dit word gepubliseer in tydskrifte wat in Willemstad (Curaçao), New York en Kaapstad uitgegee word. In 1947 hou hy op met publiseer. In 1981 vra hy aan sy Nederlandse vriend Freek van Wel of hy sy gedigte na sy dood sal uitgee. Dit lei dan tot die publikasie van “Legaat onder last: gedichten van Jac Braamse”, wat beperk is tot 500 genommerde eksemplare. Sy gedig “Plein” word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”.
Turkse volke
Die Turkse volke is 'n etnolinguistiese groep wat die sprekers van die Turkse tale behels. Hulle is inheems aan Sentraal- en Wes-Asië, Siberië en Oos-Europa, veral suid en oos van die Swartsee asook rondom die Kaspiese See met lande soos Turkye, Oesbekistan, Kasakstan, Azerbeidjan, Turkmenistan en Kirgisië.
Die grootste etniese groepe (volgens bevolking) is: Turke (63–69 miljoen), Oesbeke (30 miljoen), Azerbeidjanners (28–35 miljoen), Oeigoere (20 miljoen), Kasakke (15 miljoen), Turkmene (9 miljoen) en Kirgisiërs (4,5 miljoen). Hulle praat Turkse tale soos Turks (71 miljoen), Oesbekies (27 miljoen), Azerbeidjans (26 miljoen), Kasaks (13 miljoen), Oeigoers (10,4 miljoen), Turkmeens (7,6 miljoen) en Kirgisies (4,6 miljoen) as moedertaal.
Mitch McConnell
Addison Mitchell McConnell Jr. (gebore op 20 Februarie 1942) is 'n Amerikaanse politikus wat tans dien as die Senior VSA Senator van die deelstaat Kentucky en is hy ook Meerderheidsleier van die Senaat.
Ossip K. Flechtheim
Vroeë lewe
Flechtheim is in Nikolaef (toe die Russiese Ryk, nou Mykolaif, Oekraïne) gebore, in 'n Joodse familie, die seun van boekhandelaar Herrmann Flechtheim (1880–1960) en sy vrou Olga, née Farber (1884–1964). In 1910 het die gesin teruggetrek na die vader se tuisdorp Wesfale Münster, waar sy familie 'n graanhandelbesigheid gehad het, en later na Düsseldorf. Die kunshandelaar Alfred Flechtheim was sy oom.
Mitch McConnell
McConnell is die tweede Kentuckiaan om sy party, die Republikeinse Party (Verenigde State) te lei in die Senaat, en is die langsdienende VSA Senator van Kentucky in die geskiedenis van die Verenigde State en die langsdienende Republikeinse leier in die geskiedenis van die VSA.
Ossip K. Flechtheim
Vroeë lewe
Sy familie was sekulêr, Flechtheim het nie godsdienstige opvoeding ontvang nie. In die latere lewe (na die Tweede Wêreldoorlog in Wes-Berlyn) het hy 'n lid geword (as 'n nie-denominasionele humanis) van die German Freethinkers Association (later Humanist Association of Germany).
Mitch McConnell
As 'n lid van die Republikeinse Party (Verenigde State) was McConnell in 1984 verkies na die Senaat, en sedertdien vyf keer herverkies. Gedurende die 1998 en 2000 verkiesingsiklusse was McConnell die voorsitter van die Nasionale Republikeinse Senatoriale Komitee. McConnell was verkies as meerderheidsleier in die 108ste kongres van die VSA, en was weer in 2004 verkies na die pos.
In November 2006 was McConnell verkies as Minderheidsleier van die Senaat toe die Demokrate gedurende die siklus die meerderheid gevorm het in die VSA Senaat, en hy het die pos tot 2015 gehou, toe die Republikeine beheer oorgeneem het van die Senaat en hy Meerderheidsleier van die Senaat geword het.
Ossip K. Flechtheim
Vroeë lewe
Nadat hy in 1927 aan die Hindenburg-skool (nou Humboldt-Gimnasium Düsseldorf) gegradueer het, het hy in 1931 'n lid geword van Kommunistiese Party van Duitsland (KPD), wat hy ná vyf jaar verlaat het. Dit het gebeur na 'n besoek aan Moskou waartydens hy 'n wrewel ontwikkel het in die ideologiese rigiditeit van die Kommunisme. Flechtheim studeer regte en politieke wetenskap aan die universiteite in Freiburg, Parys, Heidelberg, Berlyn, en uiteindelik Keulen. Van 1931 tot 1933 het hy sy regsklerkskap voltooi by die hoër streekhof van Düsseldorf. Hy het sy doktorsgraad in 1934 ontvang vir sy werk oor Hegel se kriminele teorie, terwyl hy in Keulen onder Carl Schmitt gestudeer het.
Emigrasie en akademiese loopbaan in die Verenigde State
Na die Nazi-oorname in 1933 is Flechtheim afgedank uit die staatsdiens weens sy Joodse afkoms en sy lidmaatskap van die Neu Beginnen. In 1935 is hy altesaam 22 dae aangehou. Hy het na België en daarna na Switserland geëmigreer, waar hy 'n beurs ontvang het om sy studies aan die Nagraadse Instituut vir Internasionale Studies (HEI) geaffilieer by die Universiteit van Genève, voort te sit. Hy het daar in 1939 gegradueer (Die Universiteit van Keulen het hom van sy graad ontneem in 1938).
Mitch McConnell
Gedurende die Obama presidentskap, het McConnell daaraan gewerk om Republikeinse ondersteuning vir presidensiële inisiatiewe te kniehalter; en het hy verskeie kere gebruik gemaak van die "filibuster", en 'n aansienlike aantal van Obama se judisiële nominasies geblok, insluitende die nominasie van Merrick Garland vir die Hooggeregshof van die Verenigde State van Amerika.
McConnell het later sy opposisie tot die nominasie van Garland beskryf as "die belangrikste besluit wat ek gemaak het in my hele publieke loopbaan." In 2015 was McConnell ingesluit in die Time 100 lys van die mees invloedryke persone in die wêreld.
Ossip K. Flechtheim
Emigrasie en akademiese loopbaan in die Verenigde State
In 1939 het hy kontakte met die Instituut vir Sosiale Navorsing in Genève gevestig en daarna na die Verenigde State geëmigreer nadat hy die aanstelling van Max Horkheimer, die direkteur van die Instituut, aanvaar het toe dit na die Universiteit van Columbia in New York City verskuif is. Daar ontmoet hy Erich Fromm, Herbert Marcuse, en het ook kennis gemaak met Isaac Asimov. In Desember 1942 is hy getroud met Lili Therese Factor, die dogter van Emil Faktor, die voormalige hoofredakteur van die Berliner Börsen-Courier. Hulle dogter Marion Rut is op 26 September 1946 gebore. Tot 1943 het Flechtheim aan die Universiteit van Atlanta gedoseer. Nadat baie van sy studente vir militêre diens opgeroep is, het hy 'n Assistent Professor by die Bates Kollege geword.
Mitch McConnell
McConnell het Rand Paul in die 2016 Republikeinse "primaries" onderskryf voordat hy uiteindelik die toe-vermoedelik genomineerde Donald Trump ondersteun het. In 2016, nadat hy genader was deur beamptes van die VSA intelligensie gemeenskap, het McConnell geweier om 'n Twee-Party verklaring met President Obama te gee wat Rusland waarsku om nie in te meng in die komende verkiesing nie, waarskynlik omdat dat daar nie sprake van so iets was nie, maar dit deel was van die "Spygate" politieke skandaal waarin die Obama administrasie opdrag gegee het aan sy intelligensiedienste om op die Trump veldtog te spioeneer.
Tydens 2020 se senaatsverkiesing is McConnell verkies tot 'n sewende termyn as senior senator vir Kentucky. Die verkiesings vir die twee setels vir Georgia wat op 5 Januarie 2021 plaasvind sal bepaal of McConnell die meerderheidsleier van die Amerikaanse Senaat sal bly.
Ossip K. Flechtheim
Emigrasie en akademiese loopbaan in die Verenigde State
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Flechtheim by die Amerikaanse leër aangesluit. In 1946 het hy teruggekeer na diens met 'n rang van luitenant-kolonel. Hy het vir verskeie maande by die kantoor van die Amerikaanse hoof van die Raad vir Oorlogsmisdade in Duitsland aangesluit. Van 1947 tot 1951 het hy sy akademiese loopbaan in die Verenigde State as universiteitsdosent voortgesit.
Terugkeer na Duitsland en deelname aan die politiek
In 1947 het die Universiteit van Heidelberg 'n doktorsgraad vir sy werk (gepubliseer in 1948) oor die KPD in Weimar Republiek toegeken. Hy het aansoek gedoen vir die herstel van sy regsgraad van Keulen Universiteit, wat ook in 1947 toegeken is. Van 1952 tot 1959 was Flechtheim 'n volle professor aan die Duitse Universiteit van Politiek. Na die integrasie van daardie instelling in die Vrye Universiteit van Berlyn in 1959, het hy 'n professor in die politieke wetenskap aan die plaaslike Otto-Suhr-Institut geword, 'n posisie wat hy tot sy aftrede in 1974 gehou het.
In die politieke lewe het Flechtheim mede-stigter geword van die liberale-links-Republikeinse Klub in Wes-Berlyn. Hy het tien jaar tot 1962 'n lid van die Sosiaal-Demokratiese Party (SPD) van Duitsland geword. Hy het in 1981 'n lid van die Groen Party geword. Hy het 'n verskeidenheid van boeke, essays en artikels in koerante (insluitende Frankfurter Rundschau en Die Zeit) geskryf. Flechtheim was 'n stigterslid en vise-president van die Duitse tak van die International Federation for Human Rights, 'n lid van die PEN-klub, die Vredesraad en die Raad van Trustees van die Duitse Vereniging vir Vrede en Konflikstudies. Flechtheim was 'n aktiewe ondersteuner van die International War Resisters. Op 9 Augustus 1985, in 'n onderhoud vir Frankfurter Allgemeine Zeitung, het hy kommentaar gelewer op waaroor hy die meeste besorg is; naamlik "onmenslikheid" en die oorlog van die mense teen mekaar. Na die Duitse hereniging was Flechtheim een van die min wat geargumenteer het ten gunste van die "derde manier" van sintese van beide Wes-en Oos-posisies op grond van "demokratiese sosialisme".
Flechtheim sterf op die vooraand van sy 89ste verjaarsdag in sy aangenome tuisdorp van Berlyn, en is begrawe in Dahlem begrafplaas deel 2, langs sommige van sy politieke vriende wat daar begrawe was.
Futurologie
"Die stigter van moderne futurisme, as daar een is, kan dalk 'n sagte-ordentlike Duitse professor wees wat reeds in die middel van die 1940's begin praat en skryf oor die behoefte aan wat hy "futurologie" noem. … Flechtheim het aangevoer dat universiteite oor die toekoms moet doseer. In sy essay verwys hy na "futurologie" as 'n nuwe "wetenskap". Selfs as die stelselmatige vooruitskatting nie veel meer verrig as om die onvermydelike onthul het nie, beweer hy dat dit steeds van kardinale waarde sal wees." —Alvin Toffler in sy boek The Futurists" (1972) In 1943 het Flechtheim die term "Futurologie" as 'n sistematiese en kritiese hantering van problematies verwant aan Toekomsstudies geskep. In sy 1945-publikasie Teaching the Future het hy gevra vir die ontwikkeling van kursusse wat oor die toekoms handel. In sy essay van 1969 Discussion on Future Research het hy verduidelik dat dit "... was 'n poging om die evolusie van die mens en sy samelewing te bespreek in die tot dusver verbode toekoms tyd. Ek het vasgestel dat deur die toenemende groeiende hulpbronne van wetenskap en studie te monster, dat ons meer kan doen as terugwerkende analise en hipotetiese voorspellings, ons kan probeer om die graad van geloofwaardigheid en waarskynlikheid van voorspellings vas te stel."
Virginia Hey
Virginia Hey (gebore 19 Junie 1952) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Road Warrior (1981) en The Living Daylights (1987), en in die televisiereekse Farscape (1999) en Rick and Morty (2013).
Gifstofmisbruik
Die misbruik van gifstowwe is die onoordeelkundige en onverantwoordelike gebruik daarvan is n probleem van redelike onlangse oorsprong. Plante wat verbou word, is in baie gevalle onderhewig aan aanvalle deur verskillende diere, soos insekte. Dit is ook nodig om mens en dier te beskerm teen bloedsuigende en ander insekte. Die gebruik van spuitmiddels en stuifpoeiers is dus geregverdig om plant, dier en mens te beskerm. Gifstowwe vernietig egter nie net skadelike insekte nie, maar ook nuttige insekte soos heuningbye, hottentotsgotte, en so voorts. Die gifstowwe beland ook in die grond en water wanneer dit reën. Só word waterorganismes vergiftig. Gifstowwe soos DDT en Dieldrin bly baie lank in die weefsels van plante en diere omdat hulle so stadig ontbind. Gevolglik word hierdie gifstowwe opgeneem in voedselkettings waar die konsentrasies van die een trofiese vlak na die volgende vergroot, sodat dit vir organismes op hoër trofiese vlakke baie groot gevaar inhou. Dit is onbekend, maar tog baie onwaarskynlik, dat baie organismes op die hoër trofiese vlakke reeds vrek omdat hulle gifstowwe op hierdie manier inkry. Spore van DDT is al gevind in die seewater by die pole, in moedersmelk, in goedgekeurde vleis en in gesuiwerde water.
Die grootste gevaar verbonde aan die onoordeelkundige gebruik van gifstowwe is egter die moontlike vernietiging van alle vorme van biologiese beheer.
Ietermago
Die ietermago (ook ietermagog of ietermagô) is 'n soogdier in die orde Pholidota. Daar is slegs een oorgeblewe familie (Manidae), en voorheen is slegs een genus (Manis) erken. Meer onlangs word drie genera erken, wat uit altesaam agt spesies bestaan. Daar is ook 'n aantal uitgestorwe taksonomiese groepe. Ietermago's is die enigste soogdiere wat harde skubbe op hulle vel het. Hulle word in die tropiese streke van Afrika en Asië aangetref. Die ietermago word soms met die Amerikaanse gordeldier vergelyk, maar dié het 'n beenagtige dop en word onder 'n ander familie en orde geklassifiseer.