cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rutiel
Dis een van ses minerale met hierdie samestelling. Die bekendste ander strukture is anataas (tetragonaal) en brookiet (ortorombies). Rutiel kom voor in die hoëtemperatuur- en hoëdrukfase. Anataas transformeer na rutiel bo 730 °C. Benewens hierdie strukture is ook bekend:
Om die verskeie polimorfe te onderskei word X-straaldiffraksie of Ramanspektroskopie dikwels aangewend.
Struktuur
Rutiel is die argetipe van die C4-struktuur van die strukturbericht-klassifikasie. Dit het 'n tetragonale struktuur waarin die titaankatione deur 'n oktaëder van suurstofione omring word.
Kompakte ster
’n Kompakte ster of soms kompakte voorwerp verwys na witdwerge, neutronsterre of swartkolke wat ontstaan wanneer ’n ster die einde van sy leeftyd bereik het. Dit is dus die eindpunt van die sterevolusie en word dikwels steroorblyfsels genoem.
Die vorm van ’n kompakte ster hang hoofsaaklik af van die massa van die ster toe dit gevorm het. Die term word dikwels gebruik wanneer die presiese aard van die ster onbekend is. ’n Kompakte ster wat nie ’n swartkolk geword het nie, kan ook ’n "ontaarde ster" genoem word.
Witdwerge
180px|links|duimnael|Die [[Eskimo-newel word verlig deur die witdwerg in sy middel.]]
Nadat ’n medium hoofreeksster al sy waterstof en helium verbrand het, sal dit uitsit en ’n rooireus word. As die rooi reus se massa nie groot genoeg is om die temperatuur op te wek waarteen koolstof verbrand word nie, sal ’n onaktiewe massa van koolstof en suurstof in die middel van die ster opbou.
Die elemente in ’n witdwerg ondergaan nie meer fusiereaksies nie. Die ster het dus geen bron van energie nie en sal mettertyd afkoel. Eindelik sal dit nie veel hitte of lig uitstraal nie en ’n swartdwerg word. Dit neem egter langer as die geskatte 13,8 miljard jaar wat die heelal oud is, en daarom bestaan daar nog geen swartdwerge nie.
Neutronsterre en swartkolke
Wanneer die helium in die kern opgebruik is, krimp dit totdat die temperatuur en druk groot genoeg is dat koolstof-fusie kan plaasvind. Daarna vind die fusie van neon, suurstof en silikon plaas. Naby die einde van die ster se leeftyd word fusie voortgesit in ’n reeks lae (soos in ’n ui) in die ster. In elke laag vind die samesmelting van ’n ander element plaas – die buitenste laag is waterstof, gevolg deur helium ens.
Die laaste fase word bereik wanneer die ster yster in sy kern begin vervaardig. Aangesien ysterkerns ’n sterker binding het as enige ligter kerns, sal enige fusie verder as yster geen energie vrystel nie; inteendeel, die proses sal energie gebruik. Ysterkernfusie kan dus nie in sterre plaasvind nie. Die fusie van ligter elemente duur voort totdat die ysterkern so groot is dat dit nie meer sy eie massa kan dra nie en eindelik instort. Die skok van die skielike instorting veroorsaak dat die res van die ster ontplof in ’n supernova. Supernovas is so helder dat hulle vir ’n kort rukkie helderder kan wees as die hele sterrestelsel waarin die ster lê.
Die grootste deel van die ster word weggeblaas deur die ontploffing, en newels soos die Krap-newel word gevorm. Dit wat van die ster oorbly, sal ’n neutronster word of, in die geval van die grootste sterre (groot genoeg dat die steroorblyfsel ’n massa van rofweg 4 M☉ het), ’n swartkolk.
Nice-model
Die Nice-model is ’n scenario vir die evolusie van die Sonnestelsel. Dit is genoem na die ligging van die Observatoire de la Côte d'Azur in Nice, Frankryk, waar dit aanvanklik ontwikkel is. Daarvolgens het die groot gasplanete uit ’n aanvanklik kompakter stelsel na hul huidige posisies migreer, lank ná die opklaring van die aanvanklike protoplanetêre gasskyf. Dit verskil van vroeëre modelle oor die vorming van die Sonnestelsel.
Hierdie planetêre migrasie word gebruik as verduideliking van historiese gebeure soos die Groot Bombardement van die binneste planete, die ontstaan van die Oort-wolk en die bestaan van groepe of gordels klein liggame soos die Kuiper-gordel, trojane en trans-Neptunus-voorwerpe. Omdat dit baie kenmerke van die Sonnestelsel verduidelik, word dit wyd aanvaar as die huidige mees realistiese model vir die Sonnestelsel se vroeë evolusie, hoewel alle planetêre wetenskaplikes dit nie steun nie.
duimnael|500px|’n Voorstelling van die buitenste planete en die [[Planetesimaal|planetesimale skyf: a) vroeë posisies, voordat Jupiter en Saturnus in ’n baanresonansie van 2:1 getree het; b) die verstrooing van planetesimale na die binneste Sonnestelsel ná die wentelbaanverskuiwing van Neptunus (donkerblou) en Uranus (ligblou); c) nadat die planetesimale deur die planete verstrooi is. ]]
Beskrywing
Die oorsprong van die Nice-model is drie geskrifte wat in 2005 in die wetenskaptydskrif Nature gepubliseer is deur ’n groep internasionale wetenskaplikes: Rodney Gomes, Hal Levison, Alessandro Morbidelli en Kleomenis Tsiganis. Hierin het die viertal voorgestel dat, ná die opklaring van die gas en stof van die protoplanetêre skyf van die vroegste Sonnestelsel, die vier gasplanete (Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus) eers in feitlik sirkelvormige wentelbane was tussen sowat 5,5 en 17 astronomiese eenhede (AE), baie nader aan mekaar en meer kompak as nou. ’n Groot, digte skyf van klein rotsagtige en ysige planetesimale wat saam sowat 35 aardmassas was, het van die wentelbaan van die buitenste planeet af tot by sowat 35 AE gestrek.
Voorwerpe aan die binneste rand van die planetesimale skyf word deur die swaartekrag van die heel buitenste planeet beïnvloed, en dit verander hul wentelbane. Die planeet verstrooi die meeste van die klein ysliggame na binne; die ysliggame se hoekmomentum verander weer dié van die planeet en laasgenoemde beweeg in reaksie daarop na buite om so die hoekmomentum van die hele stelsel te handhaaf. Dieselfde proses word met die volgende planete herhaal, en so beweeg Saturnus, Uranus en Neptunus al hoe verder van die middel af weg. Ondanks die klein beweging wat die verandering van elke hoekmomentum kan teweegbring, veroorsaak die gesamentlike invloed van die planetesimale groot veranderings in hierdie planete se wentelbane. Hierdie proses duur voort totdat the planetesimale in wisselwerking tree met Jupiter, die binneste en grootste planeet. Jupiter se enorme swaartekrag stuur hulle in hoogs elliptiese wentelbane of werp hulle selfs heeltemal uit die Sonnestelsel.
Ná verskeie honderdmiljoene jare van ’n stadige, geleidelike migrasie tree Jupiter en Saturnus, die binneste gasreuse, in ’n baanresonansie van 1:2. Dié resonansie vergroot die eksentrisiteit van hul wentelbane en destabiliseer so die hele planetêre stelsel. Die rangskikking van die gasreuse verander nou vinnig en drasties. Jupiter stoot Saturnus weg tot na sy huidige posisie, en hierdie migrasie veroorsaak wedersydse swaartekraginvloede tussen Saturnus en die twee ysreuse Neptunus en Uranus, wat hulle in meer eksentrieke wentelbane stuur. Die twee ysreuse ploeg nou in die planetesimale skyf in en skiet tienduisende planetesimale uit hul vorige stabiele wentelbane in die buitenste Sonnestelsel. Hierdie versteuring verstrooi die skyf feitlik heeltemal en verwyder 99% van sy massa, ’n scenario wat die huidige gebrek aan ’n digte trans-Neptunus-bevolking verduidelik. Van die planetesimale word na die binneste Sonnestelsel verstrooi, en dit veroorsaak ’n skielike toename in botsings met die rotsplanete: die Groot Bomardement. Hierna bereik die groot planete hul huidige posisie en wrywing met die oorblywende planetesimale skyf verkein hul eksentrisiteit en maak hul wentelbane weer sirkelvormig.
Psittacinae
Psittacinae is 'n subfamilie van Afrotropiese papegaaie. Die subfamilie word in twee genera en agt spesies onderverdeel. Verskeie van van die spesies word verder in subspesies onderverdeel. Sommige word as "Ouwêreldse papagaaie" beskryf. Hierdie subfamilie, tesame met sy suster subfamilie, Arinae vorm die familie Psittacidae.
Nice-model
Beskrywing
In sowat 50% van die aanvanklike modelle van Tsiganis en sy kollegas ruil Neptunus en Uranus ook plekke om. Dit sou egter net in sekere omstandighede moontlik gewees het.
Psittacinae
Taksonomie
Genus Psittacus
Nice-model
Sonnestelsel-kenmerke
Dinamiese modelle van die Sonnestelsel se evolusie verskil in die begintoestande wat veronderstel word, en dit veroorsaak ’n verskil in die grootte van die groepe hemelliggame wat in elke model voorspel word. Omdat dit onmoontlik is om een regte model te skep omdat die Sonnestelsel se evolusie nie waargeneem kan word nie, kan die sukses van ’n spesifieke model gemeet word deur die voorspelde grootte van groepe hemelliggame in die model te vergelyk met toestande soos dit werklik vandag bestaan – en dit kan wel waargeneem word. Op die oomblik het die begintoestande soos in die Nice-model veronderstel word, die getrouste ooreenstemming met die huidige Sonnestelsel tot gevolg.
Psittacinae
Taksonomie
Genus Poicephalus
Nice-model
Die Groot Bombardement
Die rekord van kraters op die maan en rotsplanete is een van die belangrikste bewyse vir die Groot Bombardement: ’n toename in botsings tussen die binneste planete en asteroïdes en/of komete sowat 600 miljoen jaar ná die vorming van die Sonnestelsel. Die getal planetesimale wat die maan in die Nice-model sou getref het, stem ooreen met die kraterrekord.
Trojane en die asteroïdegordel
In die tyd van wentelbaanversteurings nadat Jupiter en Saturnus in ’n resonansie van 2:1 getree het, sou die gesamentlike swaartekraginvloed van die migrerende reuseplanete enige bestaande trojaangroepe by Jupiter en Neptunus se Lagrange-punte L4 en L5 gedestabiliseer het. Die trojaanstreek in dié tyd word "dinamies oop" genoem. Volgens die Nice-model het die planetesimale wat die versteurde skyf verlaat het, hierdie streek in groot getalle gekruis en tydelik daar gebly. Ná die tydperk van wentelbaan-onstabiliteit was die trojaanstreek "dinamies geslote", en so is planetesimale wat op daardie tydstip in die streek was, daar vasgevang. Die huidige groepe trojane is dus die verstrooide planetesimale van die oudste asteroïdegordel. Hierdie gesimuleerde trojaangroepe stem ooreen met die librasiehoek, eksentrisiteit en groot inklinasies van die Jupiter-trojane se wentelbane. Voorheen het hul inklinasies nie vir sterrekundiges sin gemaak nie.
Die Nice-model voorspel ook die toestande van die Neptunus-trojane korrek.
’n Groot getal planetesimale sou ook in die buitenste asteroïdegordel vasgevang gewees het, op afstande van groter as 2,6 AE, en in die streek van die Hilda-familie asteroïdes. Die planetesimale wat vasgevang is, sou hierna gebots en erosie ondergaan het; so sou hulle in al hoe kleiner stukkies gebreek het totdat 90% van hulle deur die sonwind en YORP-effek verwyder is, volgens Bottke en kollegas. Die gesimuleerde verstrooing ná hierdie erosie stem ooreen met huidige waarnemings. Dit dui daarop dat die Jupiter-trojane, Hilda-asteroïdes en dele van die buitenste asteroïdegordel, almal van spektraaltipe D, oorblyfsels is van die planetesimale wat so vasgevang is en erosie ondergaan het. Dit sluit moontlik ook die dwergplaneet Ceres in.
Vorming van die Kuiper-gordel
Die migrasie van die buitenste planete is ook nodig om die bestaan en eienskappe van die buitenste streke van die Sonnestelsel te verduidelik. Die Kuiper-gordel was aanvanklik baie digter en nader aan die Son, met sy buitenste rand sowat 30 AE. Sy binneste rand sou net buite die wentelbane van Uranus en Neptunus gewees het – hulle was ook baie nader aan die Son toe hulle gevorm het, moontlik sowat 15–20 AE, en Uranus sou verder van die Son af gewees het as Neptunus.
Sommige van die voorwerpe in die verstrooide skyf, insluitende Pluto, het in baanresonansies met Neptunus getree vanweë die planeet se swaartekrag. Die Nice-model is veral gewild omdat dit die baanresonansies in die Kuiper-gordel verduidelik, veral die 2:5-resonansies. Toe Neptunus na buite migreer het, het dit nader na die voorwerpe in die proto-Kuiper-gordel beweeg; dit het van hulle in resonansies vasgevang en ander in chaotiese wentelbane gestuur. Daar word geglo die voorwerpe in die verstrooide skyf is na hul huidige posisies geskuif deur wisselwerkings met Neptunus se migrerende resonansies.
Die Nice-model verduidelik egter nie sekere eienskappe van die verspreiding nie. Hoewel dit beide die "warm" voorwerpe met hoë-inklinasie-wentelbane en die "koue" voorwerpe met lae-inklinasie-wentelbane verduidelik, voorspel dit ’n groter gemiddelde eksentrisiteit in die wentelbane van klassieke Kuiper-gordelvoorwerpe as wat tans waargeneem word (0,10–0,13 teenoor 0,07).
Die twee populasies het nie net verskillende wentelbane nie, maar hul kleur verskil ook; die kouer populasie is merkbaar rooier as die warm populasie, en dit dui daarop dat hul samestelling ook verskil en hulle op verskillende plekke gevorm het. Die warm populasie het vermoedelik nader aan Jupiter gevorm en is toe deur die bewegings van die gasreuse na buite gewerp. Die koue populasie het weer vermoedelik min of meer in hul huidige posisie gevorm, hoewel hulle ook volgens die Nice-model dalk later na buite gestuur is deur Neptunus tydens sy migrasie, want die planeet se wentelbaan sou toe tydelik meer eksentriek gewees het. Die Nice-model kan egter nie die gebrek aan grys voorwerpe in die koue populasie verduidelik nie; daar is ’n voorstel dat die kleurverskille ook deels kon ontstaan het vanweë evolusieprosesse en nie slegs vanweë hul aanvanklike samestelling nie.
Verstrooide skyf en Oort-wolk
Die voorwerpe wat deur Jupiter in hoogs elliptiese wentelbane verstrooi is, het die Oort-wolk gevorm; dié wat in ’n mindere mate deur die migrasie van Neptunus verstrooi is, word tans in die Kuiper-gordel en verstrooide skyf aangetref.
Latere ontwikkeling van die model
Die Nice-model is aansienlik aangepas sedert die eerste publikasie daarvan. Die aanvanklike toestande van die model is verander ná die bestudering van die gedrag van planete in ’n gasskyf. Die geleidelike migrasie van Jupiter en Saturnus sou byvoorbeeld ’n groter eksentrisiteit onder die binneste rotsplanete veroorsaak het as wat die geval is, en ook die eienskappe van die asteroïdegordel sou anders daar uitgesien het.
In die aanvanklike Nice-model sou die stadige beweging van Jupiter en Saturnus na hul resonansie van 2:1, wat nodig is om ooreen te stem met die Groot Bombardement, Mars weggeskiet en die binneste Sonnestelsel gedestabiliseer het. ’n Stapsgewyse verandering in Jupiter en Saturnus se wentelbane vanweë die swaartekraginvloed van ’n ysreus sou nodig gewees het om so ’n scenario te voorkom. Dit laat sommige wetenskaplikes voorspel daar was aanvanklik vyf reuseplanete en dat een van hulle tydens die tydperk van onstabiliteit uit die Sonnestelsel gewerp is.
Queenstown (kiesafdeling)
duimnael|regs|200px|Dr. [[Jan Steytler, Volksraadslid vir Queenstown van 1953 tot 1961.]]
Queenstown was een van die eerste 121 kiesafdelings vir die eerste Volksraadsverkiesing op 15 September 1910 in Suid-Afrika ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
In die heel eerste verkiesing wen W.B. Berry die setel vir die Unionisteparty met 'n meerderheid van 214 stemme teen die onafhanklike J. Searle. Hy herhaal die prestasie met 'n vergrote meerderheid van 712 stemme in 1915 teen L.H. Brinkman van die Suid-Afrikaanse Party in 1915, maar in 1920 wen A.H. Frost eweneens van die Unionisteparty met 'n meerderheid van 680 teen die Nasionale Party se A.J. Oelofse en die onafhanklike A. Sim. Frost wen in die 1921 vir die S.A.P., nadat die party met die Unioniste saamgesmelt het, met 'n meerderheid van 738 teen E.H. Louw van die N.P. In 'n tussenverkiesing op 14 Desember 1921 wen L. Moffat van die S.A.P. teen E.H. Louw van die Nasionale Party met 516 stemme. Moffat word in 1924 onbestrede herkies.
W.F. de Wet behou die setel in die 1929-verkiesing vir die S.A.P. met 'n meerderheid van 832 stemme teen die N.P. se T.P.N. Coetsee en in 1933 word G.C. van Heerden onbestrede vir die S.A.P. verkies tydens die koalisieverkiesing nadat die S.A.P. en N.P. onder genls. Jan Smuts en J.B.M. Hertzog besluit het om saam te werk. In 1938 staan die Verenigde Party se C.M. van Coller teen P.H. Malherbe van die N.P. en H. Arnold van die Dominiumparty en behaal 'n meerderheid van 1 410 stemme. Hy vaar selfs beter in die verkiesing van 1943 toe hy met 2 376 stemme wen teen die N.P. se P.F. van Straaten en word dan ook in die algemene verkiesing op 26 Mei 1948 onbestrede vir die V.P. verkies.
In 1953 wen dr. Jan Steytler, wat in 1959 leier van die Progressiewe Party sou word, met 'n meerderheid van 1 492 stemme teen C.G. Vorster, 'n Nasionalis. 'n Buitengewone hoë stempersentasie van 96,2% in 1958 kos die V.P. amper die setel toe Steytler met slegs 13 stemme wen teen die Nasionale Party se H.H. Smit. In die volkstemming van 1960 oor republiekwording is die uitslag eweneens feitlik gelykop toe 5 378 kiesers teen die republiek stem en 5 257 daarvoor. Queenstown teken weer 'n buitengewone hoë stempersentasie van 95,8% aan. In die verkiesing van die volgende jaar wen die Nasionale Party die eerste keer in Queenstown toe J.J. Loots 369 stemme meer as die V.P. se C.J.S. Wainwright kry. Steytler het in daardie verkiesing in Port Elizabeth-Suid vir die Progressiewe Party gestaan en met 2 730 stemme teen die V.P. se R.P. Plewman verloor.
Loots behou Queenstown vir die N.P. in 1966 met 'n meerderheid van 709 teen die V.P. se S.A. van den Heever. 94,4% van die kiesers het gaan stem, vergeleke met 79,8% in die hele Kaapland. Loots behou Queenstown ook in 1970 se algemene verkiesing met 'n meerderheid van 599 bo die V.P. se R.I. Hillhouse en in 1974 met 'n meerderheid van 1 785 teen die V.P. se P.J. Bredenkamp. Nou is Queenstown 'n veilige Nasionale setel.
Drummond Castle
Op 16 Junie 1896 het die Drummond Castle op sy vaart na Engeland by Kaap Ushant aan die Franse kus op 'n rif geloop en sy bodem oopgeskeur. Hy het binne 4 minute gesink en van die 245 mense aan boord is net drie gered, insluitende een passasier. Aan boord van die skip was ook goudmonsters van die Vrystaatse Goudveld wat tesame met die eienaars Donaldson en Haines vergaan het.
DeObia Oparei
DeObia Oparei (gebore 7 Desember 1971) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Independence Day: Resurgence (2016) en in die televisiereeks Game of Thrones (2011).
1638
Die jaar 1638 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 38ste jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Jaina Lee Ortiz
Jaina Lee Ortiz (gebore 20 November 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Girls Trip (2017) en in die televisiereekse Rosewood (2015), Shooter (2016), en Station 19 (2018).
Hoërskool Jan van Riebeeck
duimnael|330px|regs|Die Hoërskool Jan van Riebeeck omstreeks 1951. duimnael|250px|regs|Die skoolterrein is op die hoek van Kamp- en Kloofstraat in [[Tuine, Kaapstad|Tuine, Kaapstad, geleë.]]
Hoërskool Jan van Riebeeck is 'n openbare mede-opvoedkundige hoërskool geleë in Tuine, 'n voorstad van Kaapstad wat in Afrikaanse taal en Engels onderrig gee. Die skool beskryf homself as die bekendste Afrikaanse hoërskool in Suid-Afrika. Die skool is in 1926 gestig met mnr J.J. Jordaan as die eerste hoof en twee deeltydse assistente wat 46 leerders moes onderrig. Reeds teen 1932 was daar 318 seuns en dogters in die skool, wat dit die grootste gemengde skool in die destydse Kaapprovinsie gemaak het. Jordaan was 'n sterk voorstander van Afrikaans as onderrigmedium en Jan van Riebeeck was een van die eerste en bekendste skole wat die taal as onderrigmedium ingevoer het. Hy is in 1936 in die tuig oorlede.
Die woorde “handhawers van ons moedertaal” vorm die klimaks van die skoollied. I.D. du Plessis het die woorde geskryf en die musiek is gekomponeer deur William Pickerill, destyds dirigent van die Kaapse Stadsorkes.
Leerdertal
In die jare 90 het die leerdertal op ongeveer 500 gestabiliseer, maar in 2006 tot meer as 580 aangegroei en in 2010 tot 603 danksy busvervoer na veral die suidelike en noordwestelike voorstede, soos Bloubergstrand, Table View en Melkbosstrand. In 2011 het dit weer gedaal tot 570, in 2013 tot 494 en in 2015 tot 485. Die verengelsing van die Hoërskole Groote Schuur, Zwaanswyk en Voortrekker het ook in 'n mate tot Jan van Riebeeck se groei bygedra omdat baie leerders wat tradisioneel dié skole sou bywoon, nou na Jan van Riebeeck kom danksy 'n busdiens wat elke dag leerders voor elk van die hoërskole se voederskole op- en aflaai. Van Laerskool Simon van der Stel kom byvoorbeeld daagliks sowat 60 leerders. Van die 603 leerders in 2010 was 142 in gr. 12 en net 112 in gr. 8. Dié tendens het in 2015 voortgeduur: 90 gr. 8's, maar 113 matrieks. Begin 2016 was die getalle meer eweredig versprei: 96 in gr. 10 en 93 in gr. 12 met gemiddeld 87 in elk van die ander grade, maar die totaal van 450 was sowat 150 minder as in 2010.
Die opening in Januarie 2012 van die tweetalige Hoërskool Melkbosstrand, wat sy eerste gr. 12-klas in 2015 sou hê nadat grade geleidelik ingevoer is, het Jan van Riebeeck heelwat leerders gekos. As die meeste van dié skool se Afrikaanse leerders na Jan van Riebeeck gekom het, sou die skool waarskynlik steeds meer as 600 leerders kon hê, soos in 2010.
Kenmerkend van die skool se leerderskorps is dat slegs 'n geringe persentasie van die leerders uit die skool se voedingsgebied kom en die oorgrote meerderheid in die koshuis tuisgaan of per bus na en van die skool vervoer word.
Bekende oudleerders
Van die bekende Suid-Afrikaners wat aan die skool gematrikuleer het en erepennings vir hulle prestasies ontvang het (matriekjaar tussen hakies), is min. Derek Hanekom (1970), Johan Stemmet (1969), Charl Pauw (1959), regter George F Wright (1960), Annari (Anna) van der Merwe (1966), prof. D.P. (David) de Villiers (1962), die kunsskilder en skrywer Johannes Meintjes, prof. Nina Schumann (1988), adv. Klaus von Lieres und Wilkau (1956), Elsabé Daneel (1973), Melanie Horne (1972), Beyers Truter (1972), Hester Heese (1928), Freda Linde (1934), regter G.v.R. (Buddy) Muller (1935), Gawie Fagan (1942), Daan Retief (1943), adm. Hugo Biermann (1932), adj. regterpresident Henry Fagan (1944), Cobus Rossouw (1950), sy edele Marais Viljoen DVD (1933), Laurika Rauch (1968), asook die vermaakpaar Herman Binge en Joanie Combrink en hul seuns, Laurie en Ludwig.
Die skool het tot 2012 vyf Springbokrugbyspelers opgelewer.
Bora Bora
Bora Bora is ’n eiland in die groep Benedewindse Eilande (Îles Sous-le-Vent) van die Geselskapseilande in Frans-Polinesië in die Stille Oseaan. Dit beslaan ’n gebied van sowat 30 km².
Die eiland, sowat 230 km noordwes van Papeete, word omring deur ’n lagune en koraalrif. In die middel van die eiland is die oorblyfsels van ’n uitgewerkte vulkaan wat twee pieke vorm: Berg Pahia en Berg Otemanu (op 727 m die hoogste punt).
Bora Bora is ’n groot toeristebestemming en bekend vir sy wateromringde luukse-oorde. Die grootste nedersetting, Vaitape, is aan die eiland se westekant geleë. Die belangrikste produkte word uit die see en van die talryke palmbome vervaardig. Volgens 'n 2017-sensusberaming het die eiland 10 605 bewoners.
Geskiedenis
Die eiland word sedert omstreeks die 4de eeu deur Polinesiërs bewoon. Die eerste Europeër wat dit sover bekend gesien het, was Jacob Roggeveen, in 1722. James Cook het dit in 1770 besoek. Die London Missionary Society het in 1820 gearriveer en in 1890 ’n Protestantse kerk daar gebou.
Bora Bora was ’n onafhanklike koninkryk tot in 1888 – toe die laaste koningin, Teriimaevarua III, deur Frankryk gedwing is om te abdikeer, en die eiland daarna geannekseer.
Geografie
Bora Bora is geleë in die sogenaamde Geselskapseilande, wat deel is van Frans-Polinesië, en is geleë noordwes van Tahiti, sowat 260 km noordwes van Papeete, Tahiti. Dit het ook verskeie motusse rondom dit, wat klein langwerpige eilandjies is wat gewoonlik 'n mate van breedte en plantegroei het. Een van die mooiste en mooiste gefotografeerde motusse in Polinesië is die Tapu motu, veral voor 'n orkaan 'n deel van die tonge sand aan sy punte weggespoel het.
Afmetings
Bora Bora is een van die kleiner eilande van die Geselskaps-argipel: die hoofeiland meet slegs 8 km van noord na suid en 5 km oos na wes; die totale oppervlakte van Bora Bora, insluitend eilandjies, is minder as 39 km2. Bora Bora het 'n oppervlakte van 29,3 km2 op die bergagtige sentrale eiland, wat 'n uitgedoofde vulkaan is, self omring deur 'n strandmeer wat deur 'n rif van die see geskei is. Die hoogste punt is berg Otemanu, 727 m.
Beskrywing
Bora-Bora word gevorm deur 'n uitgedoofde vulkaan, omring deur 'n strandmeer en 'n randrif. Sy kruin is berg Otemanu wat in die middel van die atol geleë is; 'n ander kruin, Berg Pahia, op die hoofeiland, is 661 m hoog. Die hoofeiland het drie oop baaie wat oor die strandmeer uitkyk: Faanuibaai, Tuuraapuobaai of Povaibaai in die weste, en Hitiaabaai in die noordweste. Tuuraapuobaai skei die hoofeiland van twee eilandjies van vulkaniese natuur: Toopua en Toopua-iti.
Halssnoervormige koraalriwwe omring die sentrale eiland en beskerm dit teen die oop see asof dit 'n dyk is. Dit is 'n versperringsrif met net een opening na die see: die Teavanui-gang, wes van die hoofeiland geleë, wat die meeste groot vragskepe en vaartskepe toelaat om die strandmeer binne te gaan.
Hulle moet egter in 'n kanaal bly, want buite die kanaal is baie van die strandmeer water vlak. Die versperringsrif is in sommige dele baie wyd, waar dit meer as twee kilometer in breedte suidwes van die eiland is. In die ooste en noorde van die eiland ondersteun die rif 'n reeks eilandjies wat bestaan uit koraalruïnes en sand (die motu). Juis op een van hulle wat in die noorde geleë is, die Motu Mute, is waar die Amerikaanse weermag tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n belangrike lugbasis gebou het, wat nou die lughawe van Bora-Bora geword het.
Die strandmeer, baie vol vis, is merkwaardig vir sy breedte en skoonheid. Sy kleur wissel met diepte: donker indigo wanneer dit diep is (Teavanui Passage, Poofai en Faanui baaie), almal pastelkleure van blou en groen elders. Korale dra, wanneer hulle baie naby aan die oppervlak is, saam met die fauna wat hulle koloniseer, 'n wye verskeidenheid kleure: eiergeel, rooi, blou of pers.
Geologie
Bora-Bora is deel van 'n groep vulkaniese eilande wat gekoppel is aan die aktiwiteit van 'n gevaarlike gebied. Dit is 'n uitgedoofde vulkaan, wat aktief was in die Bo-Plioseen (tussen 3,45 en 3,10 miljoen jaar gelede), en toe ten minste gedeeltelike depressie en sterk erosie onder 'n warm en vogtige tropiese klimaat ondergaan het.
Die baai van Tuuraapuo was die hoofkrater van die vulkaan, waarvan die suidwestelike rand wat ineengestort het, nog net in die eilandjies of "motu" Toopua en Toopua-iti bestaan, wat onderskeidelik op 148 m en 17 m hoogte uitloop. Die vulkaniese gesteentes is van basalttipe (hoofsaaklik afkomstig van alkaliese basalte en sommige hawaiiete, sowel as sommige gabbro-indringings, veral op die eiland Toopua). Hulle kom meestal uit leemtes, plofbare episodes was baie skaars.
Klimaat
Bora Bora het 'n tropiese moesonklimaat. Temperature is relatief konsekwent regdeur die jaar, met warm dae en warm nagte. Die droë seisoen duur van Junie tot Oktober, maar daar is 'n bietjie neerslag selfs gedurende daardie maande.
Toerisme
Die eiland se ekonomie word feitlik geheel en al deur toerisme gedryf. Verskeie oorde is gebou op die motu rondom die strandmeer. (Motu is 'n Tahitiaanse woord wat "klein eilande" beteken.) Hotel Bora Bora het in 1961 geopen, en nege jaar later is die eerste oor-water bungalows op stelte oor die strandmeer gebou. Vandag is bungalows oor die water 'n standaardkenmerk van die meeste Bora Bora-oorde. Die bungalows wissel van relatief goedkoop basiese verblyf tot baie luukse en duur.
Piktogram
'n Piktogram is 'n klein prentjie wat gebruik word om iets aan te dui ('n tipe beeldskrif). Piktogramme word algemeen gebruik, omdat hulle deur alle mense (ongeag van die taal wat hulle gebruik) verstaan word, selfs deur diegene wat nie kan lees of praat nie. Die woord piktogram is uit Latyns afgelei: pictus, geskilder en gramma, letter.
Piktogramme word dikwels gebruik om belangrik inligting vinnig oor te dra. Om 'n prentjie te sien is vinniger as om woorde te lees. As gevolg hiervan word piktogramme dikwels in noodsituasies gebruik, soos om 'n nooduitgang aan te dui.
Piktogramme kan algemeen langs paaie, op lughawens en treinstasies, asook op die verpakking van sekere produkte gesien word. Iemand wat piktogramme teken, word 'n piktograaf genoem.
Unicode
Unicode is 'n internasionale standaard vir die identifikasie van grafiese tekens en simbole (soortgelyk aan die ASCII-kode). Die standaard ken 'n nommer aan alle tekens en simbole ('karakters') van alle geskrewe tale toe.
☏ Telefoon (Kode: 260F) ✈ Vliegtuig (Kode: 2708)
Alfred von Schlieffen
Alfred Graf von Schlieffen (Berlyn, 28 Februarie 1833 – aldaar, 4 Januarie 1913) was 'n Duitse generaal en militêre strateeg. Hy was die seun van 'n Pruisiese generaal en het deelgeneem aan die Pruisies-Oostenrykse Oorlog van 1866 en die Frans-Pruisies Oorlog van 1870.
Biografie
Schlieffen stam uit die Pommerse geslag Von Schlieffen wie se lede van vroeë tye werksaam was in die Pruisiese leër en die amptenary. Alfred was 'n seun van Magnus Graf von Schlieffen (1796–1864) en sy vrou Auguste, gebore von Schönberg (1808–1890), 'n dogter van Moritz Haubold von Schönberg wat die hoogste bestuursamptenaar van Pommere en Silesië was. Na sy gymnasium-opleiding het Schlieffen aanvanklik geen belangstelling gehad om sy toekoms in die weermag te spandeer nie, soos gewoonlik in aristokratiese families gedoen word, en Schlieffen het verder in die regte gestudeer. Na die voltooiing van sy militêre diensplig in 1853 het hy sy mening verander en toe tog in 1854 by die Pruisiese weermag as 'n offisier aangesluit. Hy het opleiding aan die militêre akademie suksesvol voltooi. Reeds in 1865, toe die organisatoriese en strategiese talente van Schlieffen vir sy toesighouers duidelik was, is hy aan die Oberste Heeresleitung (Generaalstaf) van die Pruisiese weermag toegewys, aanvanklik in 'n ondergeskikte posisie. Von Schlieffen het op 'n bestendige pas deur die range beweeg en uiteindelik die hoof van die Duitse Generaalstaf geword; tussen 1891 en 1905. Tydens sy loopbaan het Schlieffen aktief deelgeneem aan die Pruisiese-Oostenrykse Oorlog (1866) en die Pruisies-Franse Oorlog (1870). Die laaste oorlog het gelei tot die vestiging van die Duitse Keiserryk.
Schlieffen-plan
In die volgende tydperk is die Frans-Russiese verdrag eers in 1894 gesluit, en tien jaar later het die Entente Cordiale tussen Frankryk en Groot-Brittanje gevolg. Duitsland was bang vir "Einkreisung", omring deur hierdie vyandige vennootskap, wat waarskynlik 'n oorlog teen Duitsland sal begin. As 'n voorsorgmaatreël het die weermag verskeie opsies vir 'n verdedigingsplan begin bestudeer. Die Generaalstaf het gedink dat 'n enkele potensiële opponent, Frankryk of Rusland, wel verslaan kon word, maar 'n oorlog op verskeie fronte was moeiliker om te hanteer en miskien te veel vir die leër. Schlieffen is derhalwe opdrag gegee om 'n gewaagde verdedigingsplan te ontwerp in geval oorlog met verskeie teenstanders sou uitgebreek, insluitend 'n 'voorkomende aanval' op een van die potensiële teenstanders. Die doel was om een vir een met die teenstanders af te reken. In die geval dat Frankryk die eerste was om uitgeskakel te word, moes dit binne ses weke gedoen word. Daar is gedink dat Rusland so lank nodig sou hê om te mobiliseer. Aanvanklik wou Schlieffen die aanval op Frankryk via die Vogese uitvoer. Maar hierdie front is sterk versterk deur die Franse leër met forte en posisies. Miskien sal die nederlaag van Frankryk dan te lank neem en uiteindelik sal hulle tog in 'n twee-frontoorlog eindig sodra die Russe hul mobilisering voltooi het. Daarom wou die Generaalstaf aanvanklik net verdedigende optredes aan die Frans-Duitse grens en met die oorgrote deel van die leër eers met die Russe afreken. Aan die Frans-Duitse grens sou relatief min troepe ontplooi word, wat na verwagting die Franse wel op afstand sou kon hou. Ook die Duitsers het hul grens met Frankryk flink versterk met forte en versterkte stellings. Enkele jare later het Schlieffen op 'n "beter" idee gekom; om tog eers met Frankryk aftereken deur die aanval te doen deur die swak verdedigde Frans-Belgiese grens in Noord-Frankryk en daardeur die Franse versterkings omseil sou word. Die neutraal verklaarde België moes dan eers deur die Duitsers binnegeval word, waarby die risiko van 'n oorlog verklaring van Groot-Brittanje wat instaan vir Belgiese neutraliteit, op die koop toe 'n risiko was. Hierdie sogenaamde 'Schlieffen-plan', waarop die Duitse strategie by die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog gebaseer is, is in 1905 voltooi.
In 1911 is Schlieffen bevorder tot veldmaarskalk. Hy sterf in 1913 te Berlyn en volgens die oorlewering was sy laaste woorde: Macht mir nur die Rechten stark! verwysende na sy Schlieffen-plan waarvolgens die belangrikste aspek volgens hom was dat die aanvallende regterflank van die leër so sterk moontlik moes bly.
Persoonlik
Schlieffen trou in 1868 in Hannover met sy niggie Anna von Schlieffen (1840–1872), 'n dogter van graaf Albert von Schlieffen. Die paar het twee dogters waaronder Elisabeth (* 1869) getroud met Wilhelm von Hahnke jr. (1867–1931), seun van veldmaarskalk Wilhelm von Hahnke (1833–1912).
Ultimatumboom
Boom
Die boom is 'n wildevyeboom, (Ficus sonderi) en is in 1950 tot monument verklaar. In 1987 is dit amper deur 'n sikloon vernietig.
Agtergrond
In 1878 het die geskille tussen die Zoeloes en die Britse regering in Natal en Transvaal 'n hoogtepunt bereik. Die probleem het onder andere sogenaamd gegaan oor die grens tussen Transvaal en Zoeloeland. Die werklike rede was die vrees wat die Engelse gehad het vir 'n te sterk Zoeloeland op die grens van Natal en Transvaal.
Ultimatum
Op 11 Desember 1878 is Henry Bartle Frere se ultimatum aan Cetewayo se afgevaardigdes Vumandaba en John Dunn onder hierdie boom voorgelees in die aanwesigheid van Theophilus Shepstone, Charles Brownlee en Henry Francis Fynn, die Britse verteenwoordigers. Daarvolgens moes Cetewayo sy tradisionele militêre stelsel laat vaar, sy leër ontbind, sendelinge toelaat om terug te keer na Zoeloeland, 'n Britse verteenwoordiger huisves by sy kraal, sekere persone uitlewer wat deur die Britte van moord verdink is en boonop 500 beeste as “boete” vir beweerde gesteelde vee betaal. Aan hierdie eise kon die koning en sy trotse volk onmoontlik voldoen. Toe na 30 dae geen antwoord van Cetewayo ontvang is nie, het lord Chelmsford (Frederick Augustus Thesiger, 2de Baron van Chelmsford) en sy krygsmag Zoeloeland binnegeval. Hierdie oorlog is bewerkstellig om die bedreiging wat 'n te sterk Zoeloeland ingehou het uit te skakel en om  Zoeloeland by Natal in te lyf.
Newton-Raphson-metode
Die Newton-Raphson metode (ook bekend as Newton se metode) is 'n iteratiewe metode wat gebruik word om vergelykings op te los wat andersins baie moeilik of onmoontlik is om algebraïs op te los. Dit is waarskynlik een van die beste en gewildste metodes om opeenvolgend beter benaderings tot die wortels van 'n reëlwaardige funksie te vind. Dié metode konvergeer dikwels verbasend vinnig, veral as die iterasie naby aan die verlangde wortel begin. Ongelukkig is dit ook waar dat dié metode vinnig kan wegbeweeg vanaf die verlangde wortel as die eerste iterasie ver van die wortel af begin het. Goeie algoritmes wat die metode insluit bevat daarom gewoonlik 'n metode om konvergensieprobleme op te spoor.
Probleemstelling
Vir 'n gegewe funksie f(x) wil ons die waarde van x bereken waarvoor f(x) = 0. Ons wil dus die wortel van die funksie bereken. Mens kan enige vergelyking in hierdie formaat skryf deur al die terme aan die regterkant na die linkerkant toe te skuif. As voorbeeld, veronderstel g(x) = x is gegewe, dan kan ons hierdie uitdrukking herskryf as waaruit volg dat x 'n oplossing van die vergelyking  is.
Beskrywing
Gegewe 'n funksie f(x) en sy afgeleide f'(x)\!, dan word daar begin met 'n eerste raaiskoot x_0. 'n Beter benadering x_1 van die wortel word dan verkry deur die formule
Ons gebruik dan x_1as die volgende raaiskoot en bereken dan 'n volgende raaiskoot x_2deur gebruik te maak van die vorige formule, dit wil sê
Hierdie proses word dan oor en oor toegepas om 'n ry opeenvolgend beter benaderings te verkry. Die proses word beëindig indien óf (waar \varepsilon 'n klein, reële getal is) óf Die voorgenoemde voorwaarde dui aan dat die raaiskote naby mekaar is en die laasgenoemde voorwaarde dui aan dat die funksiewaarde klein genoeg is vir die waardeskatting. Die getal \varepsilon word die fout (van die benadering) genoem.
Bespreking
Die gedagte agter die metode is as volg: 'n mens begin met 'n aanvanklike raaiskoot wat redelik naby is aan die ware wortel, die funksie word dan benader deur sy raaklyn (wat bereken kan word deur van differensiasie gebruik te maak) wat mens dan in staat stel om die x\!-snypunt van die raaklyn te bereken (met behulp van gewone algebra). Hierdie x\!-snypunt sal tipies 'n beter benadering wees vir die funksie se wortel as die oorspronklike raaiskoot en die metode kan dan van daar herhaal word deur verder iterasies uit te voer.
Gestel is 'n differensieërbare funksie gedefinieer op die interval [a,b] met waardes in die reële getalle. Die vergelyking vir die konvergensie na die wortel kan dan maklik afgelei word. Gestel ons het 'n benadering xn. Die vergelyking vir 'n beter benadering, xn+1 kan  dan afgelei word deur te verwys na die diagram na regs. Ons weet uit die definisie van die afgeleide by 'n gegewe punt dat dit die helling van die raaklyn by 'n gegewe punt op die grafiek is.
Dit wil sê
f ' stel die afgeleide van die funksie f voor. 'n Mens kan dan algebraïes aflei dat
Die proses word begin met 'n arbitrêre aanvangswaarde x0. (Hoe nader dit aan die wortel is des te beter. Die metode sal gewoonlik kwadraties konvergeer in die gebied van die wortel, wat beteken dat die aantal korrekte desimale van die benadering met elke raaiskoot rofweg verdubbel. In die afwesigheid van enige kennis van waar die wortel mag lê, kan die biseksie metode gebruik word om die moontlike ligging van die wortel oor 'n redelik klein interval te bepaal deur na die tussenwaarde stelling te verwys.
Toepassing op minimering en maksimering
Newton se metode kan ook gebruik word om die minimum of maksimum van 'n funksie te bepaal. Die afgeleide is nul by 'n minimum of 'n maksimum, dus kan minima en maksima gevind word deur Newton se metode op die afgeleide toe te pas. Die iterasie word dan:
Meetkundige interpretasie
Die metode kan baie maklik verstaan word as dit meetkundig beskou word:
Verdere gebruike
'n Belangrike, maar ietwat verrassende, toepassing is Newton-Raphson deling, wat gebruik kan word om vinnig die omgekeerde van 'n getal te verkry deur slegs van vermenigvuldiging en aftrekking gebruik te maak.
Kozo Tashima
Kozo Tashima (田嶋 幸三) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
F. Bordewijk
Ferdinand Bordewijk (10 Oktober 1884, Amsterdam – 28 April 1965, Den Haag), pennaam F. Bordewijk, was 'n Nederlandse skrywer van romans, novelle, toneelstukke, prosagedigte, parodieë, grafredes en kritiek. Hy was 'n prokureur van beroep. Hy is veral bekend vir die drieluik getiteld Blokken (1931), Knorrende beesten (1933) en Bint (1934), en vir die roman Karakter (1938), wat in 1997 deur Mike van Diem verfilm is. Hy ontvang in 1953 die P.C. Hooft-prijs vir twee werke: die novellebundel Studiën in volksstructuur (1951) en die roman De doopvont (1952). Die Vijverberg-prys van die Jan Campert Stigting is in 1979 herdoop tot die F. Bordewijk-prijs. Bordewijk beskou self die roman Noorderlicht (1948) as sy beste werk. F. Bordewijk word saam met Simon Vestdijk beskou as die belangrikste Nederlandse prosaïs van sy generasie.
Lewensloop
Ferdinand Johan Wilhelm Christiaan Karel Emiel Bordewijk is op 10 Oktober 1884 in Jan Steenstraat in Amsterdam gebore. Hierdie ses voorname het hy op 13 Maart 1919 in Den Haag na Ferdinand laat verander. Sy vader het by die departement van Waterbestuur gewerk. 'n Jaar na sy geboorte verhuis die gesin na Singel 198; Bordewijk beskryf hierdie woning in die novelle Keizerrijk in die bundel De wingerdrank uit 1937. In 1894 verhuis die gesin na Den Haag; dit was die begin van 'n reeks verhuisings wat moontlik die grondslag was van die opmerklike aandag wat argitektuur in Bordewijk se werk geniet het.
Bordewijk het skoolgegaan aan die gimnasium aan die Hoge Westeinde. Daarna studeer hy regte aan die Rijksuniverseit Leiden. Hy promoveer hier op Vrydag 3 Mei 1912 op 30 stellings tot doktor in die regswetenskap. In 1913 word hy as prokureur beëdig en betree 'n groot prokureurskantoor in Rotterdam. 'n Deel van die inspirasie vir die roman Karakter van 'n kwart eeu later is gebaseer op die ervaringe wat hy in hierdie tydperk opdoen. In 1914 trou hy met die Nederlandse komponis Johanna Bordewijk-Roepman.
In 1916 debuteer hy sonder veel sukses met die digbundel Paddestoelen onder die skuilnaam Ton Ven, wat hy hierna tale male sou gebruik. In 1919 was Bordewijk vir 'n kort ruk dosent in handelsreg aan die Handelskool geleë in Van Alkemadeplein in Rotterdam. Die indrukke wat hy daar opgedoen het, sou die basis vorm van sy roman Bint wat vyftien jaar later uit sy pen sou verskyn. Hierna begin hy te praktiseer te Schiedam. Hy het egter in Den Haag bly woon, met die uitsondering van vier maande in 1945 toe die bombardement op die woonwyk Bezuidenhout hom genoop het om ander verblyf te soek.
Drie bundels Fantastische vertellingen
As prosaïs debuteer Bordewijk met Fantastische vertellingen (1919), 'n bundel met vyf novelles. Daarna volg Fantastische vertellingen: tweede bundel (1923, eweneens vyf verhale) en Fantastische vertellingen: derde bundel (1924, drie novelles). Die dertien verhale uit die drie bundels word gesien as grieselrige verhale met absurde wendings (in De rode grijsaard uit die derde bundel trou 'n vrou met 'n aap).
Hierdie fantastiese vertellinge toon reeds die kenmerke van Bordewijk se latere verhale. Die oorheersende motiewe wat daarin gesien kan word is waansin, misdadigheid en ontug, waarvan veral misdadigheid in sy latere werk dikwels sal terugkeer. Daar is sprake van skisofrene vervolgingswaansin (Dr. Testals dubbelganger eerste bundel), van godsdienstige waansin wat uitloop op moord (In plenitudine Christi, eerste bundel), owerspel (Talamon of Ye Olde Bowe, derde bundel) en 'n massamoordenaar (Marion Quinn , derde bundel). 'n Tweede ooreenkoms met die latere Bordewijk is die fantastiese aard van verskeie van die verhale, nie net in die beperkte sin van die bonatuurlike of die onwaarskynlike nie, maar ook in 'n breër sin as seldsaam of merkwaardig. Tatjana uit die tweede bundel handel byvoorbeeld oor 'n Nederlandse handelaar wat probeer om die dogter van 'n tsaar uit rewolusionêre Rusland te smokkel.
Die verhaal Marion Quinn uit die derde bundel is in tweërlei opsigte 'n oorgangsverhaal. Literêr-esteties word dit deur sommige kritici gesien as superieur tot die ander dele van die drie bundels. Inhoudelik wys dit vooruit op die kort prosawerke sonder literêre pretensies wat Bordewijk vanaf 1950 sou publiseer. In al die ontwikkeling wat hy sou deurgaan, het Bordewijk dadelik in een opsig getoon dat hy stylvol was: van die begin af het sy verbeelding prosa van 'n kenmerkende kort lengte van slegs 'n paar dosyn bladsye voortgebring.
Invloed en aktualiteit
Bordewijk se selfontwikkelde tematiek en styl is nie uitgebreid nagevolg nie. Sy werk word egter nog steeds druk gelees: so verskyn in die tydperk 2000-2015 meer as dertig herdrukke van sy werk, asook vertalings daarvan in Italiaans, Engels, Duits, Turks en Slowaaks. In 2014 is die Bordewijkgenootschap opgerig wat aktiwiteite rondom die herdenking van die vyftigste sterfdag van Bordewijk in 2015 georganiseer het.
Verzameld werk
Bordewijk se Verzameld werk (1982-1991), wat by die uitgewery Nijgh & Van Ditmar verskyn het, sou oorspronklik bestaan het uit elf dele, maar dit het uiteindelik 13 geword: vyf dele romans, vier dele verhale en novelles, twee dele diverse publikasies met verskillende werke soos gedigte en toneelstukke, en twee dele kritiese prosa, met in die afsluitingsdeel 'n verdere bibliografie en registers.
Gebruik van name in sy werk
Die name wat hy in sy romans gebruik is opvallend. In Bint kom die volgende lys van name voor: Peert – Kiekertak – Bolmikolke – Klotterbooke – Taas Daamde – Whimpysinger – De Moraatz – Van der Karbargenbok – Surdie Finnis - Schattenkeinder. Enkele name uit Karakter is: Dreverhaven – Katadreuffe – Stroomkoning – Te George – Rentenstein – De Gankelaar – Den Hieperboree. In Blokken kom die name Glüschaint - De Marcas - Tannenhof - Tekalopte en Ypsilinti voor. Daar word beweer dat hy hierdie name in die telefoongids gevind het. 'n Ondersoek het egter getoon dat dit nie die geval is nie.
FC Internazionale Milano
Die vernaamste beswaar was dat hulle geen buitelandse spelers toegelaat het nie. Hulle tuisveld is die San Siro-stadion in Milaan.
Chinese karakter
Chinese karakters is simbole wat vir die skryf van Chinees en Japannees gebruik word. In die verlede is dit ook vir Koreaans en Viëtnamees gebruik. Hierdie karakters is al vir ten minste 3000 jaar lank in gebruik. Dit is die oudste skryfstelsel ter wêreld wat deurlopend gebruik is.
Die karakters word in Chinees Hanzi (Vereenvoudigde Chinees: 汉字 / Tradisionele Chinees: 漢字) genoem, wat letterlik vertaal "Han-karakters" beteken. Han verwys na die Han-dinastie (206 v.C. – 220 n.C.) en is die naam wat die Han-Chinese gebruik om na hulleself te verwys. In Japannees staan die karakters as Kanji bekend.
Daar is letterlik tienduisende Chinese karakters, hoewel die meeste van hulle net effens van mekaar verskil en slegs in historiese tekste te sien is. Studies in China het getoon dat 3000 tot 4000 karakters normaalweg op 'n daaglikse basis gebruik word.
Stephen Stucker
Stephen Stucker (2 Julie 1947 – 13 April 1986) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Delinquent School Girls (1975), Airplane! (1980), Airplane II: The Sequel (1982), en Trading Places (1983).
Chinese karakter
Verskeie Chinese karakters word tot vandag toe in Japannees en Koreaans gebruik. Die onderwysvlak van 'n Japannese persoon word geëvalueer deur die aantal Chinese karakters wat die persoon verstaan. As die betekenis van iets nie in Koreaans uitgedruk kan word nie, word dit algemeen met Chinese karakters in hakkies toegelig. Voor 1446 het die Koreane slegs Chinese karakters gebruik.
Chinese karakters is logogramme; hulle verteenwoordig hoofsaaklik woorde en nie klanke nie. Meeste van die vroeë Chinese karakters is piktogramme – eenvoudige prentjies wat gebruik word om woorde aan te dui, maar min van die moderne Chinese karakters is piktogramme. Baie van die moderne Chinese karakters bestaan uit 'n kombinasie van twee of meer eenvoudiger karakters.