cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glasgow
Vroeë geskiedenis
Later het Keltiese stamme hulle in die gebied gevestig. Waarskynlik het hulle handel met die Romeine gedryf wat omstreeks 80 n.C. in Cathures, soos Glasgow destyds genoem is, 'n handelspos gestig het. Die oprigting van die Antonynse Muur in 143 was 'n poging om die provinsie Britannia, die Romeins-verowerde gebied in die suide, teen aanvalle uit die noordelike Caledonia, wat deur Piktiese en Keltiese stamme bewoon is, te beskerm. Hierdie grensmuur, wat van turf gebou is en van Old Kilpatrick teen die Clyde in die weste tot by Bridgeness aan die Forth in die ooste gestrek en 'n substruktuur van paaie en forte behels het, is egter ná 'n kort tyd laat vaar.
Sint Kentigern het 'n Christelike houtkerk aan die oewer van die Molendinar Burn, 'n klein syrivier van die Clyde, opgerig. Hierdie gebou was 'n vroeë voorloper van Glasgow se huidige katedraal. Vanweë sy groot gewildheid onder die geestelike gemeenskap het Kentigern die bynaam Mungo of "die Geliefde" gekry. Hy staan sedertdien algemeen bekend as "Sint Mungo". Volgens legendes het hy in Glasgow vier wonders gedoen wat nog steeds in die stedelike wapen uitgebeeld word.
Sint Kentigern is op 13 Januarie 603 oorlede en in sy eie kerk ter ruste gelê – vlakby die plek waar later die enigste twee bekende Glasgowse martelaars van die Reformasietydperk op die brandstapel tereggestel is. Min is bekend oor die periode tussen Kentigern se afsterwe en Glasgow se verheffing tot biskopsetel in 1145.
Glasgow in die Middeleeue
Met 'n bevolking van sowat 1 500 in die laat 12de eeu was Glasgow volgens destydse standaarde reeds 'n belangrike nedersetting. In 1175 het koning William 'n oktrooi aan biskop Jocelyn en sy opvolgers toegestaan waarvolgens die status van Glasgow tot burgh of the barony verhef is – 'n voorreg waaraan ekonomiese voordele soos die oopstelling vir handel verbonde was.
Die burgh was deel van die feodale stelsel en een van 'n aantal administratiewe eenhede in die Anglo-Normandiese tydperk met sy verfynde stelsel van regte en pligte in 'n vaste hiërargie. So het die koninklike oktrooi, wat tussen 1175 en 1178 deur William die Leeu uitgereik is, 'n bepaalde regtelike status vir sowel die nedersetting asook sy inwoners verseker. Die status van burgh is gewoonlik in 'n stedelike straatrooster met stadspoorte weerspieël, en net soos ander vergelykbare nedersettings het ook Glasgow die voorreg gekry om weekliks, hier op Donderdae, mark te hou. Later, waarskynlik tussen 1189 en 1198, is koninklike toestemming vir 'n jaarlikse mark verleen wat agt dae lank vanaf 7 Julie gehou is. Boubedrywighede vir Glasgow se katedraal het in 1238 begin en die stad se groeiende rol as beduidende geestelike sentrum versinnebeeld.
'n Verdere oktrooi, wat deur koning James II in 1450 uitgereik is, het Glasgow se status aan dié van 'n royal burgh gelykgestel, alhoewel hierdie regtelike term nie spesifiek gebruik is nie. Later in dieselfde jaar is Glasgow Green as die stad se eerste openbare park aangelê. In die volgende jaar het biskop Turnbull die Universiteit van Glasgow gestig wat van dié akademiese instelling die tweede oudste van sy soort in Skotland en die vierde oudste in die Verenigde Koninkryk maak. Net teenoor die katedraal het in 1471 Provand's Lordship ontstaan, tans die oudste bewaarde huis in Glasgow.
Die 16de en 17de eeu: handelsbande met die buiteland
Ná die Protestantse hervorming het Glasgow se laaste Rooms-Katolieke biskop, James Beaton, in 1560 met baie van die katedraal se historiese dokumente en relikwieë na Parys gevlug. Beaton se ballingskap was die beginpunt van 'n politieke en ekonomiese ontwikkeling wat meer invloed aan Glasgow se handelaars en ambagsmanne sou verleen.
In 1639 het die Algemene Vergadering van die Skotse Kerk die Nasionale Ooreenkoms (National Covenant) in die plaaslike katedraal bevestig. Hierdie dokument, wat een jaar tevore in Edinburg onderteken is, het die proses van politieke magsverlies vir koning Charles I versnel en sou uiteindelik tot sy teregstelling tien jaar later lei. In hierdie konteks kan die Algemene Vergadering se besluite in politieke opsig as die verreikendstes beskou word wat ooit tydens 'n byeenkoms in Glasgow geneem is.
Glasgow se buitelandse handelsbande, wat in die 1530's op beskeie vlak aangeknoop is, het in 1650, toe Oliver Cromwell ná sy inval in Skotland en sy oorwinning oor Skotse magte in die slag van Dunbar 'n besoek aan die stad afgelê het, reeds gefloreer. In 1649 was Glasgow die vierde grootste burgh in Skotland, en in 1670 reeds die tweede belangrikste na Edinburg, met 'n bevolking van 14 000. Die stad se ligging was strategies gunstig omdat Edinburg, die Hoogland en Ierland van hier maklik bereik kon word. Glasgow was bowendien ryk bedeel met natuurlike hulpbronne soos steenkool en vis.
Die eerste skeepsvrag tabak het in 1674 in Glasgow se hawe aangekom en die oorgang van 'n nedersetting van plaaslike belang tot 'n internasionale handelshawe gemarkeer.
Uitbreiding van handel in die 18de eeu
Glasgow se ligging aan die weskus het van die stad 'n uiters geskikte basis vir die handel met die Nuwe Wêreld gemaak. Die politieke unie met Engeland in 1707 was die beginpunt van 'n massiewe uitbreiding in die handel met Britse kolonies, veral in Noord-Amerika. Groot hoeveelhede tabak is uit gebiede soos Virginië ingevoer, en Glasgow se sakegemeenskap het begin om in die behoeftes van ander Europese markte te voorsien. Omstreeks 1730 het Glasgow se Tobacco Lords – invloedryke sakemanne wat hulle op die tabakhandel toegespits het – die mark oorheers om Glasgow – en Skotland – se eerste miljoenêrs te word.
Eers die Amerikaanse Rewolusie het hierdie florerende handel 'n nekslag toegedien. Die plaaslike sakegemeenskap was op hierdie tydstip egter al besig met die diversifisering van sy handelsbande. So is suiker van die Wes-Indiese Eilande ingevoer en rum gestook. Teen die einde van die 18de eeu was Glasgow reeds die grootste invoerhawe vir suiker in Brittanje.
Nuwe tegnologieë het die nywerheidsomwenteling op tou gesit. Die ingenieur John Golborne het in 1770 'n metode ontwikkel om modder uit die Clyde se rivierbed te verwyder. Hiervoor is 'n reeks spesiale hawehowe langs die oewer gebou, en slegs twee jaar later kon ook groter skepe rivier-op vaar om regstreeks in die middestad aan te lê.
James Watt, een van die baanbrekers by die ontwikkeling van die stoomenjin, het toesig oor hierdie projek gehou wat oor 'n afstand van 19 myl langs die rivieroewer gestrek het. Met die groot omwenteling in die Clyde en die bou van 'n nuwe seehawe, Port Glasgow naby Greenock, het Glasgow se "goue tydperk" van skeepsbou en swaar nywerhede begin.
Die 19de eeu: Glasgow as "Tweede Stad van die Britse Ryk"
In die vroeë 19de eeu het Glasgow se nuwe nyweraars danksy die vinnige industriële groei hul aanlegte begin uitbrei. Plaaslike ondernemings het seepfabrieke, distilleerderye, glas-, suiker- en tekstielfabrieke ingesluit. Steenkool was die belangrikste energiebron vir stoomaangedrewe katoenmeule en wewerye. Daarnaas het blekerye ontstaan asook aanlegte waar tekstiele gekleur en bedruk is.
Die groeiende nywerheidsstad was 'n trekpleister vir immigrante wat in die 1820's uit die Skotse Hoogland verdryf is, maar ook vir Ierse vlugtelinge wat as gevolg van die Groot Hongersnood van die 1840's elders 'n nuwe heenkome moes vind. Glasgow se bevolking het van 77 000 in 1801 meer as vertiendubbel tot 800 000 teen die einde van die eeu. Die dramatiese bevolkingsaanwas het Glasgow se ekonomie van goedkoop ongeskoolde mannekrag voorsien. Maar ook ander immigrante is na die Skotse metropool gelok, soos byvoorbeeld Jode, Italianers en Oos-Europeërs wat almal 'n belangrike bydrae tot die ontwikkeling van Glasgow sou lewer.
Gedurende sy bloeitydperk het Glasgow se katoenfabrieke byna 'n derde van die plaaslike industriële mannekrag in diens gehad. Hierdie bedryf is egter net soos die tabaknywerheid deur eksterne faktore negatief beïnvloed, waaronder die Amerikaanse Burgeroorlog (1861–1865) en, in die Britse konteks, deur strawwe mededinging van ander stede soos Manchester.
Nyweraars in Glasgow het hulle dus op 'n wye reeks swaar nywerhede begin toespits, waaronder skeepsbou, die vervaardiging van lokomotiewe en ingenieurswese. Hierdie bedrywe kon op Skotland se natuurlike hulpbronne soos ystererts en steenkool uit Lanarkshire steun. In die periode vanaf 1870 tot die begin van die Eerste Wêreldoorlog is byna 'n vyfde van alle skepe wêreldwyd in Glasgow se skeepswerwe gebou.
Glasgow was nou een van die welvarendste stede in Europa wat as 'n merkwaardige model vir 'n georganiseerde industriële samelewing beskou is. Groot openbare geboue, museums, kunsgalerye en biblioteke is in hierdie periode opgerig. Glasgow het oor meer parke en groen ruimtes beskik as enige vergelykbare nedersetting in Europa. Sy infrastruktuur met 'n gereguleerde telefoonstelsel asook water- en gasvoorsiening was een van die mees gesofistikeerdes van sy tyd.
Glasgow se prestasies, wat in die bynaam "Tweede Stad van die Britse Ryk" weerspieël word, is met trots in die Groot Internasionale Tentoonstellings van 1888 en 1901 gewys wat albei in Kelvingrove Park gehou is.
Sosiale vraagstukke
Terwyl Glasgow in die periode tussen 1870 en 1914 as een van die welvarendste en pragtigste stede in Europa beskou is, het groot dele van die plaaslike werkersklas onder 'n wye verskeidenheid sosiale probleme soos armoede, misdaad, wanvoeding en siektes gebuk gegaan. Die oneweredige verspreiding van welvaart is in Glasgow se stadsbeeld weerspieël waar deftige woonstelgeboue en villas in die West End met digbevolkte werkersklasbuurte soos dié van High Street, Saltmarket en Gallowgate in die East End gekontrasteer het waar 20 000 bewoners geen toegang tot sanitasie gehad het nie. Weens die grootskaalse verbranding van steenkool was lugbesoedeling hier 'n ernstige probleem. Net soos in ander Europese nywerheidstede het westelike winde rookgasse na die oostelike stadsdele gedra wat dikwels in rookmis gehul was.
Onhigiëniese toestande en besmette water het siektes en epidemieë veroorsaak. Ernstige tifus-epidemieë het in 1837 en 1847 uitgebreek. Naas maagkoors en tifus was bewoners as gevolg van internasionale handelsbetrekkinge ook aan die cholera-gevaar blootgestel wat geen klasgrense meer geken het nie. Die eerste cholera-epidemie in Skotland het in 1832 sowat 10 000 menselewens geëis. Sterftesyfers in stedelike omgewings het in die tydperk tussen die 1830's en laat 1850's tot vlakke toegeneem wat sedert die 17de eeu ongekend was.
Plaaslike geneeskundiges het al in 1842 die bewys gelewer dat daar 'n samehang tussen onhigiëniese toestande, gebrek aan basiese sanitasie en die uitbraak van siektes was, maar eers ná die cholera-epidemieë van 1848 en 1852 het politici aandag aan hierdie vraagstuk geskenk. Die regering het in 1855 die registrasie van geboortes, sterftes en huwelike verpligtend gemaak, en vir die eerste keer moes ook by elke sterfgeval die doodsoorsaak aangedui word.
Vir James Burn Russell, 'n plaaslike gesondheidsbeampte, was die samehang tussen onhigiëniese toestande en siektes danksy die inligting, wat hy versamel het, meteens duidelik, en hy kon die stadsvaders en huiwerige tariefbetalers daarvan oortuig dat 'n ambisieuse projek van stapel gestuur moes word om stadsbewoners van skoon drinkwater te voorsien.
Die Loch Katrine-waterprojek, wat Glasgow van drinkwater uit die Trossachs-glen in die Stirling-gebied voorsien het en deur koningin Victoria in 1859 ingewy is, was 'n eerste groot poging om die lewensgehalte van die bevolking te verhoog. Ander maatreëls het gevolg. So is van krotbuurte ontslae geraak, mishope en vullis uit die strate verwyder, gas en straatbeligting aan die bewoners voorsien en tremlyne gebou. Ontspanningsgeriewe soos parke het ontstaan, terwyl nuwe museums, biblioteke en kunsgalerye in kulturele behoeftes voorsien het. In die laaste dekade van die 19de eeu het Glasgow meer munisipale dienste en geriewe aan sy bewoners voorsien as enige ander stad van sy grootte.
Tweede Wêreldoorlog: Die Clydebank Blitz
Glasgow se strategiese nywerhede, waaronder skeepswerwe en ammunisiefabrieke langs die Clyderivier, het van die stad gedurende die Tweede Wêreldoorlog 'n teiken vir Duitse bomwerpers gemaak. Honderde skuilplekke is dwarsoor die stadsgebied in die kelders van woonstelgeboue, in tonnels en onder die boë van spoorwegbrûe ingerig. Altesaam 83 elektriese sirenes is geïnstalleer om soveel inwoners moontlik betyds teen dreigende lugaanvalle te waarsku. Die bevolking was verplig om die ligte in hul wonings te verduister sodra Duitse vliegtuie die stad genader het.
Nogtans was dit nie moontlik om alle bewoners teen die dreigende gevaar te beskerm nie. Kelvin Hall is in 'n lykhuis omskep – as bêreplek vir 'n maksimum van 700 slagoffers.
Die eerste Duitse lugaanval op Glasgow is in Julie 1940 uitgevoer, maar eers op 13 en 14 Maart 1941 het die Duitse lugmag hewige aanvalle op die Clyde-metropool geloods. In die eerste nag van die grootskaalse aanval het 260 Duitse bomwerpers hul dodelike vrag op die stad laat val. Reekse brandbomme, landmyne en brisantbomme het nege ure lank verwoesting gesaai.
Toe mense huil skuilplekke verlaat het, was die vernietiging en puin in talle strate ontstellend. Op baie plekke het brande gewoed, terwyl talle bewoners onder puin vasgevang was. Die bomwerpers het in die tweede nag teruggekeer vir nóg 'n aanval wat byna agt uur gewoed het. Altesaam 528 inwoners is in die lugaanvalle dood, terwyl meer as 48 000 dakloos gelaat is.
Industriële agteruitgang en herstrukturering in die 20ste eeu
Glasgow se geskiedenis in die dekades ná die Eerste Wêreldoorlog is dié van 'n nywerheidstad wat in die draaikolk van ongekende industriële agteruitgang en depressie vasgevang is. Clyde-built was desondanks nog steeds 'n waarborg van gehalte. So is in die 1930's twee befaamde plesierbote van die Cunard-redery, Queen Mary en Queen Elizabeth, in John Brown and Co. se skeepswerf van stapel gestuur. In 1938 het die Britse Rykstentoonstelling in Glasgow se Bellahouston Park dertien miljoen besoekers gelok.
Naas skeepsbou het ook die vervaardiging van lokomotiewe in die loop van die 20ste eeu 'n afswaaifase betree. Oorspronklik is 'n kwart van alle lokomotiewe, wat wêreldwyd in gebruik was, in Glasgow vervaardig. Baie lokomotiewe is per skip na oorsese bestemmings, waaronder Suid-Afrika, vervoer. 'n Spesiale hyskraan, wat stoomketels vir nuutgeboude skepe, maar ook lokomotiewe met 'n gewig van 175 ton kon lig, is in 1931 op Stobcross Quay gebou. Die Finnieston-hyskraan is vandag steeds een van Glasgow se bekendste bakens.
Kort ná die Tweede Wêreldoorlog het die Verenigde Koninkryk begin om die oorlogsverliese te vervang. Die vraag na nuwe skepe het Glasgow se industriële agteruitgang tydelik verstadig, maar vanaf die 1950's was daar steeds minder bestellings vir handels- en oorlogskepe. Glasgow se skeepswerwe kon ook nie langer met hul oorsese eweknieë en hul laer arbeidskoste meeding nie. Die laaste hoogtepunt van die plaaslike skeepsboubedryf was die stapelloop van die plesierboot Queen Elizabeth 2 op 20 September 1967. Hierdie vlagskip van die Cunard-redery is deur John Brown and Co. in Clydebank naby Glasgow gebou.
Glasgow se ekonomiese herstrukturering was meer suksesvol as dié van ander voormalige nywerheidstreke in Groot-Brittanje. Soos in ander stede is groot aandag aan die voorkoms van geboue geskenk. So is fasades met behulp van sandstralers van lankal se roet bevry wat daaraan geplak het. Teen die middel van die 1980's is 'n nuwe uitstallings- en kongressentrum geopen; onaantreklike geboue langs die Clyde-oewer gesloop om plek te maak vir openbare groen ruimtes; en die ou Clyde-dokke vanaf 1988 omgeskep tot moderne woonstelgeboue.
Historiese ontwikkeling
Die ontwikkeling van Glasgow tot 'n akademiese en geestelike sentrum vanaf die 15de eeu het gepaard gegaan met 'n ekonomiese opswaai. Vir Glasgow se invloedryke handelaars en ambagsmanne was die Clyde-rivier al vroeg 'n belangrike waterweg wat toegang tot ander landsdele verskaf het. Maar dit was veral die stad se ligging aan die Atlantiese Oseaan wat beslissende invloed op sy ekonomiese ontwikkeling sou uitoefen. Glasgow het danksy sy seehawe tot 'n distribusiesentrum vir ingevoerde Amerikaanse tabak en katoen asook suiker uit die Karibiese Seegebied ontwikkel. Sowat 400 groot seilskepe, waavan die meeste ook in Glasgow van stapel geloop het, was in die plaaslike hawe geregistreer. Invoergoedere is van hier na ander bestemmings dwarsoor Europa vervoer.
Die oorsese handel het vir Glasgow 'n Goue Tydperk ingelui. 'n Groep welvarende koopmans, die sogenaamde Tobacco Lords, het byna die hele handel met Groot-Brittanje se Noord-Amerikaanse kolonies oorheers, maar was ook by die onmenslike slawehandel betrokke. Die ongekende toevloei van kapitaal, wat die ekonomiese ontwikkeling van Glasgow bevorder het, word vandag steeds deur talle indrukwekkende geboue en monumente uit hierdie bloeitydperk weerspieël.
Die see en die Clyde-rivier het ook 'n sentrale rol by die industriële ontwikkeling van Glasgow gespeel. Die Tobacco Lords het groot bedrae geld in die uitbou van waterweë belê. So is slik uit die Clyde se rivierbedding verwyder sodat groter skepe stroomop kon vaar. Skeepsbou was 'n florerende bedryf, waarby die aantal skeepswerwe reeds in die 19de eeu meer as 200 beloop het. Hierdie werwe het internasionale handelsbande gehandhaaf, en nog in 1928 is sowat 'n vyfde van alle skepe, wat wêreldwyd van stapel geloop het, deur Glasgowse ondernemings gebou.
Die 19de eeu sou vir Glasgow 'n tydperk van staal word. Naas skepe en skeepsmasjiene was plaaslik vervaardigde lokomotiewe gewild op die wêreldmark. Die grootste aanlegte van lokomotief-fabrieke in Europa was in 1914 in Glasgow saamgetrek. Twee aanlegte het ook vrag- en passasierswaens vervaardig, terwyl North British Locomotive Company Ltd. (NBL) sy produkte hoofsaaklik na oorsese koloniale markte, waaronder Suid-Afrika, uitgevoer het. Die vervaardiger Albion het ook begin om motors, vragmotors en busse te bou.
'n Tweede uiters winsgewende nywerheid, wat steeds meer ongeskoolde werkers uit die Skotse Hoogland en Ierland na Glasgow gelok het, was linnewewery. Uitbuiting was aan die orde van die dag. Terwyl mans in swaar nywerhede werksaam was, het vroue en kinders vir 'n hongerloon in steenkoolmyne en katoenspinnerye gewerk en onder onmenslike werksomstandighede gely. In die tweede helfte van die 19de eeu het vier cholera-pandemies in Glasgow opgevlam en het die lewensverwagting vir die werkersklas tot net 30 jaar gedaal.
Glasgow was desondanks sosiale misstande een van die welvarendste stede ter wêreld waar sakemans parke, museums en biblioteke aan die publiek geskenk het. Die stad het 'n trekpleister vir bekwame argitekte en kunstenaars geword. Destydse fabrieke is dikwels as pragtige geboue ontwerp. So het die Dogepaleis in Venesië as argitektoniese voorbeeld vir Templeton's Carpet Factory gedien. In 1896 was Glasgow die derde stad ter wêreld wat oor 'n moltreinnetwerk beskik het.
Al is ook Glasgow ná die Eerste Wêreldoorlog deur die algemene ekonomiese krisis en internasionale mededinging geraak, was dit steeds 'n sentrum van die staalbedryf. Sowel die Eerste asook die Tweede Wêreldoorlog het tot die opswaai van die plaaslike wapenbedryf bygedra wat tenks en skepe vir die Britse weermag en vloot verskaf het.
Na-oorlogse uitdagings en industriële agteruitgang
Die dekades ná die Tweede Wêreldoorlog was 'n traumatiese periode vir Glasgow se industriële ontwikkeling. Alhoewel die stad kort ná die oorlog nog steeds aanspraak daarop kon maak dat dit die "Werkswinkel van die Britse Ryk" was en skeepswerwe en ander swaar nywerhede gefloreer het, het destyds 'n langdurige proses van industriële agteruitgang begin, al is dit verskeie kere deur kort herlewings tenminste tydelik onderbreek. Vir die meeste eienaars van ondernemings was die herinnering aan die lang depressie ná die Eerste Wêreldoorlog nog sterk genoeg om weg te skroom van groter beleggings of samesluitings met plaaslike mededingers. Terselfdertyd het die na-oorlogse heropbou van nywerhede in ander Europese lande en die Verre Ooste in die vroeë 1950's moderne aanlegte met 'n hoë produktiwiteit laat ontstaan.
Internasionale markte het bowendien vinnig begin verander, net soos die totstandkoming van nuwe nywerhede 'n veranderende vraag na nywerheidsprodukte meegebring het. Mobiliteit het toegeneem. Motors, diesel-lokomotiewe en later ook moderne langafstand-passasiersvliegtuie het die vraag na Glasgow se tradisionele nywerheidsprodukte drasties laat daal. In die laat 1960's was daar nog nouliks 'n mark vir passasierskepe, veerbote of stoomlokomotiewe. Ook die bou van konvensionele oorlogskepe is gestaak ten gunste van moderne skepe met hoogs moderne elektroniese wapenstelsels. Daar was 'n stygende vraag na vragskepe vir die massavervoer van goedere, diesellokomotiewe en stralervliegtuie. Dit was ook duidelik dat die Verenigde Koninkryk ná die onafhanklikwording van baie van sy kolonies nie meer outomaties as verskaffer vir tegnologiese goedere in aanmerking gekom het nie.
Sinai
Sinai (Arabies: سيناء) is 'n skiereiland in Egipte, en die enigste deel van die land wat in Asië geleë is. Dit het 'n oppervlakte van 61 000 km² en lê tussen die Middellandse See in die noorde en die Rooisee in die suide. In die weste is die Suezkanaal en die Golf van Suez, in die ooste is die Golf van Akaba en die grens tot Israel geleë. Sinai is veral bekend vir die Sinaiberg, waar Moses volgens die Bybel die Tien Gebooie van God ontvang het, en die Sint-Katarinaklooster, wat tussen 548 en 565 gestig is. Die Sinaiberg is 'n heilige plek vir Jode, Christene en Moslems.
Glasgow
Na-oorlogse uitdagings en industriële agteruitgang
Eers vanaf die 1970's en 1980's is Glasgow se tradisionele nywerhede in 'n ernstige krisis gedompel. Talle skeepswerwe en staalaanlegte is gesluit, werkloosheidsyfers het die hoogte ingeskiet. Hele stadsbuurte het in verval geraak.
Sinai
Belangrike hawestede sluit in Taba in Egipte en Eilat in Israel. Sharm El Sheikh is die bekendste vakansieoord van Sinai.
Glasgow
Ekonomiese herlewing
Glasgow se ekonomiese herlewing vanaf die middel van die 1980's is deur die dienstesektor bewerkstellig. Die stadsdeel West End het tot 'n finansiële sentrum gegroei waar talle banke, assuransies en ondernemings uit die inligtingsbedryf hulle hoofkwartiere gevestig het. Tussen 1998 en 2001 het die finansiële sektor met jaarliks 30 persent gegroei. Voormalige nywerheidsterreine in Glasgow se voorstede is deur handelsondernemings en die vermaaklikheidsbedryf herontwikkel. Ondanks die herstrukturering is Glasgow se vervaardigingsbedryf steeds die vierde grootste in die Verenigde Koninkryk en produseer dit sowat sestig persent van Skotland se uitvoergoedere.
Sinai
Geografie
Die Sinai-berge is op die skiereiland. Sinai sluit twee van Egipte se 29 provinsies in: Noord-Sinai en Suid-Sinai.
Glasgow
Ekonomiese herlewing
Intussen speel ook die kulturele en mediabedryf, net soos toerisme (wat tans werk aan 32 000 mense verskaf), 'n belangrike ekonomiese rol. Daarnaas het Glasgow 'n gewilde gasheerstad vir konferensies en kongresse geword. Belangrike konferensiegeriewe is die Scottish Exhibition and Conference Centre met sy gordeldiervormige Clyde Auditorium en vyf vertoonsale, en die Strathclyde-universiteit se Technology and Innovation Centre.
Sinai
Geografie
Sinai is deel van die Groot Skeurvallei. Dit is 'n groot breuk in die aardkors van Oos-Afrika deur die Rooi See, die Golf van Akaba en uiteindelik na die Jordaanvallei (Dooie See). As gevolg van sy ligging op hierdie verskuiwingslyn, beweeg Sinai elke jaar 5 mm tot 2 sentimeter verder weg van Afrika.
Glasgow
Ekonomiese herlewing
Glasgow se Style Mile – die sentrale plein in die middestad rondom Buchanan Street, Argyle Street, Sauchiehall Street en Merchant City – is die grootste Britse winkelbuurt buite Londen se West End met winkelsentrums, afdelings- en modewinkels. Daar is altesaam meer as 1 500 winkels in Glasgow wat van die stad se kleinhandelbedryf die tweede grootste in die Verenigde Koninkryk maak.
Bevolkingsgroei
Die bevolkingsyfer van Glasgow het in die 1950's met 1,2 miljoen 'n hoogtepunt bereik nadat dit 80 jaar lank op een miljoen gestaan het. Glasgow was in hierdie tydperk een van die mees digbevolkte stede ter wêreld – in 1931 was die bevolkingsdigtheid so groot soos 6 242 inwoners per km². Dit het intussen afgeneem tot sowat 3 300 per km² en is net half so groot soos dié van Londen se middestad met meer as 9 000 inwoners per km². Vanaf die 1960's is talle krotbuurte gesloop en hul inwoners in "nuwe stede" soos East Kilbride en Cumbernauld hervestig sodat Glasgow se inwonertal in die volgende jare konstant afgeneem. Vergelykings van statistieke word bemoeilik deur die feit dat stadsgrense gedurende die 20ste eeu twee keer verander is.
Sinai
Noord-Sinai
Die noordelike deel van Sinai bestaan ​​hoofsaaklik uit plat uitgestrekte sand. Die grens tussen die plat noorde en die hoë bergpieke van die suide word gevorm deur 'n groot kalkryke plato, die El Tih-plato. Die hoofstad van die Noord-Sinai-provinsie is El Arish, 'n plek nie ver van die grens tussen Egipte en die Gasastrook nie.
Glasgow
Bevolkingsgroei
Sedert die sensus van 2001 het Glasgow se inwonertal gestabiliseer. Die gebied, wat deur die Glasgowse stadsraad geadministreer word, het teen die middel van 2016 'n bevolking van 615 070 gehad. Die metropolitaanse gebied van Glasgow, amptelik Glasgow City Region genoem, huisves met meer as 1,8 miljoen inwoners sowat 'n derde van die totale Skotse bevolking.
Die huidige stadsgebied het oor die stadsgrense heen uitgebrei nadat steeds meer voorstede ontstaan het. As hierdie voorstede en nedersettings in die omgewing ingesluit word, het die beboude stadsgebied 'n oppervlakte van sowat 1 000 km².
Sinai
Suid-Sinai
Aan die suidwestekant van Sinai is die Golf van Suez, wat ongeveer 80 meter diep is. Om Sinai vanuit die weste binne te gaan, moet jy die Golf van Suez of die Suez-kanaal oorsteek of deur die Suez-tonnel gaan. Die Golf van Suez is bekend vir sy oliebedryf. Die ooskus het 'n aantal bekende strandoorde aan die Golf van Akaba, insluitend Sharm el Sheikh, Dahab en Taba. Die Golf van Akaba is gevul met ryk koraalriwwe en kleurvolle visse. Dit is 'n onderwaterparadys wat baie duikers en snorkelaars lok.
Glasgow
Migrasie
Die tydperk tussen die 1770's en die 1830's was deur grootskaalse binnelandse migrasie gekenmerk wat die bevolkingsyfer van 66 500 in 1791 tot meer as 280 000 in 1841 opgestoot het. Baie bewoners van die Skotse Laagland het na Glasgow gestroom, veral uit die graafskappe Ayrshire, Dumbartonshire, Lanarkshire en Renfrewshire, net soos Skotte uit die westelike Hoogland, en hier veral uit die graafskap Argyllshire. In die vroeë 19de eeu het tekstielnyweraars selfs begin om werkers vir hul katoenspinnerye in die Hoogland te werf.
Die geografiese nabyheid van Ulster het daarnaas ook nou betrekkinge met die noorde van Ierland bevorder. Hierdie bande is nog versterk nadat vervoer danksy die invoering van kommersiële stoomskiproetes in die 1820's goedkoper geword het. 'n Kaartjie vir die vaart na Belfast het so min as 4d gekos. So het die oorgrote meerderheid landarbeiders naas die Skotse Hoogland uit Ierland gekom. Werkers het meestal per skip in Glasgow-hawe aangekom en van daar na die landelike distrikte vertrek. In Glasgow was Ierse migrante 'n belangrike bron van mannekrag vir harde en ongeskoolde werkm veral in die bou- en tekstielbedrywe. Na 'n deel van Bridgeton is destyds as Wee Belfast ("Klein-Belfast") verwys vanweë die groot getal Ierse wewers wat hulle daar gevestig het.
Terwyl die oorgrote meerderheid migrante uit ander dele van Skotland of Ierland afkomstig was, het ook ander nasionaliteite tot Glasgow se ekonomiese ontwikkeling bygedra. Die Dixon-familie in Govanhill, wat met hul vaardighede en kennis tot die groei van Glasgow se ysterbedryf bevorder het, het sy wortels in Noordoos-Engeland gehad. Die straatnaam Papillon Street in Bridgeton herinner aan 'n Franse immigrant wat 'n nuwe kleurproses ingevoer het. Die Joodse gemeenskap het sy wortels hoofsaaklik in Duitsland en Nederland gehad. En danksy die handelsbetrekkinge met oorsese gebiede het ook talle swartes uit Afrika, Noord-Amerika en die Karibiese Seegebied hulle hier gevestig. Welvarende bewoners het veral in die 18de eeu swartes as huisbediendes aangestel. Slawerny is in Skotland reeds in 1778 onwettig verklaar.
Sinai
Suid-Sinai
Granietberge word in die suidelike deel van Sinai aangetref. Berg Sinai is die bekendste berg in die Sinai-berge. Dit is die berg waar, volgens Eksodus 20:1, God die Tien Gebooie aan Moses gegee het. Die hoogste berg is die berg Katharina, naby die Katharina-klooster wat een van die oudste Christelike kloosters ter wêreld is.
Glasgow
Migrasie
Glasgow se bevolkingsgroei het in die 1820's en 1830's 'n hoogtepunt bereik. Maar ook in die volgende dekades tot in die tyd ná die Eerste Wêreldoorlog het Glasgow ekonomiese moontlikhede vir jong migrante gebied. In 1851 was slegs 44 persent van die inwoners in die stad gebore, terwyl 35 persent uit ander dele van Skotland afkomstig was. Die meeste migrante was uit die omgewing van Glasgow afkomstig, ander het oor groot afstande gemigreer.
Tradisioneel het baie bewoners van die westelike Hoogland as seisoenarbeiders in Glasgow gewerk, maar die Highland Clearances, waartydens dorpsgemeenskappe verdryf is om plek te maak vir skaapweivelde, het beteken dat hulle 'n permanente tuiste in Glasgow moes vind. Die Groot Hongersnood in Ierland het die bestendige stroom Ierse migrante vanaf die laat 1840's tot 'n vloedgolf laat groei. In die eerste maande van 1848 het weekliks sowat 1 000 Iere in Glasgow aangekom. Tussen Januarie en April van daardie jaar het byna 43 000 Iere hulle in die stad gevestig. Volgens die sensus van 1851 was 18,2 persent van die stadsbevolking Iers-gebore. Die meeste Ierse immigrante was uit graafskappe in Noord-Ierland afkomstig. Later het die stroom Ierse migrante afgeneem, en in die sensus van 1911 was slegs 6,7 persent van Glasgowers in Ierland gebore. Iere het grootliks bygedra tot die ekonomiese en kulturele ontwikkeling van die stad. So is die relatief groot persentasie Rooms-Katolieke hoofsaaklik van Ierse afkoms.
Sinai
Suid-Sinai
Die twee provinsies Noord- en Suid-Sinai het 'n totale bevolking van 597 000 (Januarie 2013). Hierdie syfer styg tot 1 400 000 deur die provinsies Port Said, Ismailia en Suez in Wes-Sinai in te sluit. Dele van die bevolking van hierdie provinsies woon aan die Sinai-kant van die Suez-kanaal, terwyl die res aan die westekant van die kanaal woon.
Die mense van Sinai was oorspronklik Bedoeïene met hul kleurvolle tradisionele kostuums en kultuur. Groot getalle Egiptenare van die Nylvallei en Delta het na die gebied getrek om in toerisme te werk.
Glasgow
Migrasie
Ná 1860 het 'n klein Italiaanse gemeenskap hulle in Glasgow gevestig. Aanvanklik het hulle veral as smouse of metselaars in die stad kom werk. Vanaf die 1880's het groter getalle Italiaanse immigrante, hoofsaaklik uit die Toskaanse Barga en Picinisco in Lazio, hulle in die weste van Skotland gevestig. Die eersgenoemde groep is vroeër dikwels met vis-en-tjips-restaurante geassosieer, die tweede met roomyskafees.
'n Joodse sinagoge het al sedert 1823 in Glasgow bestaan, maar dit was anti-Joodse gevoelens en pogroms wat baie Jode uit Rusland, Pole en Litaue ná 1890 uit hul vaderlande verdryf het. Van hulle het Glasgow as toevlugsoord gekies. Gegoede Joodse gesinne het in noordelike stadsdele soos Garnethill gewoon waar 'n nuwe sinagoge in 1879 ingewy is, maar die meerderheid was allesbehalwe welvarend en sodoende in buurte soos die Gorbals gehuisves. Tot 1901 het die Joodse gemeenskap tot 6 000 gegroei. Baie Joodse migrante was klein entrepreneurs, byvoorbeeld kleremakers, ander het werk in nywerhede gevind.
Migrasie het in die vroeë 20ste eeu 'n minder belangrike faktor vir Glasgow se demografiese ontwikkeling geword, alhoewel die stad nog groepe buitelanders soos Litause asielsoekers ontvang het – in die 1950's was sowat 10 000 Glasgowers van Litause afkoms. In 1911 was meer as die helfte persent van die Glasgowse bevolking binne die stadsgrense gebore, en slegs 1,7 persent het uit gebiede buite die Britse Eilande gekom. Omstreeks 1950, toe Glasgow 'n vyfde van Sjotland se totale bevolking gehuisves het, was byna driekwart van die inwoners boorlinge van Glasgow, en meer as 90 persent was Skots-gebore. Die meeste migrante was destyds uit aangrensende graafskappe afkomstig, en vir die eerste keer het die persentasie Engels-gebore migrante (3,4%) dié van Iers-gebore Glasgowers (3,2%) oortref.
Sinai
Ekonomie
Die vernaamste ekonomiese takke is toerisme, sekuriteit, nomadiese vee (skape, bokke en kamele) en visvang. Onwettige handel (insluitend die smokkel van wapens en ammunisie) en onwettige landbou kom ook in die gebied voor.
Glasgow
Migrasie
Ammunisievervaardiging tydens die Groot Oorlog het vanaf 1916 invloed op die migrasiepatrone uitgeoefen. So is werkers, veral vroue, uit afgeleë streke in Skotland gewerf. Ná die oorlog het groter getalle Hooglandbewoners verstedelik en hulle in Glasgow gevestig, ander het na oorsese bestemmings geëmigreer. Massa-emigrasie was 'n tipiese verskynsel van die 1920's.
Sinai
Ekonomie
Die Sharm El Sheikh-terreuraanvalle van 23 Julie 2005 wat ten minste 88 mense (insluitend toeriste) laat sterf het en die Oktober 2015-aanval op 'n Russiese passasiersstraler wat vanaf Sharm El Sheikh vertrek (Kogalymavia Vlug 9268), waarin meer as 200 ongevalle getref het, het die toerismesektor hard getref. Die meeste Westerse lande het sedert die somer 2005 opgehou om by Sharm el-Sheikh-lughawe te gebruik.
Glasgow
Migrasie
Die Gorbals is as die stad se mees kosmopolitiese buurt beskou waar Iers naas Jiddisj gebesig is. Die vestiging van buitelandse migrante is egter vanaf 1919 beperk nadat werkpermitte verpligtend geword het. So het byvoorbeeld die getal Italiaanse immigrante afgeneem, ofskoon die Italiaanse gemeenskap in Glasgow die grootste in die Verenigde Koninkryk buite Londen was. Sosiale en politieke woelinge in Europa het nogtans vanaf die 1930's baie vlugtelinge na Glasgow laat stroom. So het die getal Poolse inwoners gedurende en ná die Tweede Wêreldoorlog skerp gestyg. Britse dekolonisasie in die tydperk ná 1945 het 'n invloei van immigrante uit Gemenebeslande tot gevolg gehad, veral uit die Indiese subkontinent. So het in die 1960's en 1970's hoofsaaklik Asiate 'n nuwe tuiste in Glasgow gevind.
In die afgelope dekades het politieke en oorlogsvlugtelinge hulle in die stad gevestig: Chilene in die 1970's, Bosniërs in die 1990's en Irakis teen die einde van die 20ste eeu. In vergelyking met die res van die Verenigde Koninkryk is Skotland se etniese minderhede van buitelandse oorsprong steeds betreklik klein.
Sinai
Besetting deur Israel
Daar is verskeie kere oor Sinai geveg. Israeliese magte het eers Egipte se Sinai tydens die Suez-krisis ingeneem. Onder hewige internasionale druk het Israeliese magte in Maart 1957 onttrek. As deel van die voorwaardes van die Israeliese onttrekking is Sinai gedemilitariseer en 'n vredesmag (die Verenigde Nasies Noodmag I (UNEF I) ) is gestig om die grens tussen Israel en Israel te sluit.
In Mei 1967 het die Egiptiese president Gamal Abdel Nasser die onttrekking van hierdie mag beveel en Egipte se eie troepe het in die gebied ingetrek. Israel, wat geglo het dat oorlog op hande was, het uiteindelik 'n voorkomende aanval teen Egipte geloods, die Sesdaagse Oorlog. Na slegs drie dae het Israel die grootste deel van Sinai beset.
Glasgow
Red Clydeside
Glasgow het 'n baanbrekersrol in die 19de eeuse ontwikkeling van die sosialistiese beweging gespeel en linksgerigte doelwitte en beleid ook in toenemende mate op nasionale vlak ondersteun. So het baie Britte Glasgow gedurende die Groot Oorlog met sosialistiese of selfs kommunistiese aktiwisme verbind en as 'n broeiplek vir rewolusie beskou. Enkele aktiwiste is gedurende die oorlog selfs tydelik na Edinburg verban waar hulle politieke retoriek volgens die verwagting van die owerheid minder aanklank sou vind. Tot en met 1922 het die stad in elk geval die bynaam Red Clydeside gekry. In die realiteit was dinge minder dramaties en meer ingewikkeld as hierdie soort mites wil voorgee. Glasgow het gedurende die Eerste Wêreldoorlog inderdaad sentraal gestaan in die protesbeweging van geskoolde werkers teen die sogenaamde dilution (letterlik "verdunning") – 'n beleid waarvolgens ongeskoolde werkers aangestel is om dele van die werk te verrig waarvoor oorspronklik geskooldes in diens geneem is. Sommige sosialistiese party-aktiwiste, waaronder John Maclean (1879–1923), 'n onafhanklike Marxistiese redenaar, was gekant teen die Britse toetreding tot die oorlog. Maclean is vanaf 1915 tot en met sy afsterwe in 1923 in 'n tronk aangehou; ander, soos byvoorbeeld David Kirkwood (1872–1955) het die regeringsbeleid gesteun. Ná die oorlog het 'n algemene politieke beweging uit hierdie protesgroepe ontstaan wat vir die eerste keer ook lede van Glasgow se Iers-Katolieke gemeenskap ingesluit het.
In die algemene verkiesing van 1922 het tien kandidate van die Werkersparty (Labour Party) setels in Glasgowse kiesafdelings verower. Red Clydeside was die beginpunt van 'n suksesvolle loopbaan in die Werkersparty of die Onafhanklike Werkersparty vir politici soos John Wheatley (1869–1930), James Maxton (1885–1946) en Emanuel Shinwell (1884–1984), maar ook enkele stigters van die Britse Kommunistiese Party, waaronder Willie Gallacher (1881–1965).
Sinai
Besetting deur Israel
Op 6 Oktober 1973 het Egipte met Operasie Badr begin om die Sinai te herower, terwyl Sirië 'n gelyktydige operasie geloods het om die Golanhoogte te herower, wat die Yom Kippur-oorlog begin het (ook bekend in Egipte en 'n groot deel van Europa as die Oktoberoorlog).
Glasgow
Red Clydeside
Die term Red Clydeside word ook verbind met die Rent Strike of huurgeldboikot van 1915. Talle verhuurders het gedurende die eerste maande van die Eerste Wêreldoorlog pogings aangewend om huurgelde te verhoog. Duisende mans en vroue, wat in die oorlogsbedrywe werksaam was, het huisvesting benodig wat juis in nywerheidsentra soos Govan, Partick en Shettleston skaars was. 'n Huurboikot, wat deur huurders in Govan georganiseer is, het vinnig na ander dele van Glasgow versprei.
Terwyl hul mans, wat krygsdiens verrig het, 'n betreklik lae besoldiging ontvang het, moes hul vroue ondanks die beperkte inkomste kinders grootmaak en huurgeld betaal. Vroue uit Glasgow se werkersklas het derhalwe protes aangeteken teen huurgeldverhogings en 'n hele veldtog georganiseer om huurverhogings te weerhou, weerstand te bied teen gedwonge uitsettings van huurders wat nie bereid was om verhoogde huurgelde te betaal nie en betogings te hou om die publiek se aandag te trek.
Die stadsraad
Die stadsraad van Glasgow is meer as drie dekades lank deur die Britse Arbeidersparty oorheers nadat die Progressiewe Party steeds meer steun verloor het. Net soos in ander post-industriële stede in die Verenigde Koninkryk is daar ook in Glasgow 'n sterk korrelasie tussen die persentasie stemme wat vir linksgerigte partye uitgebring word en die agteruitgang van swaar nywerhede wat met die verlies van duisende werkgeleenthede verbonde is. 'n Vergelykbare korrelasie bestaan in Glasgowse kiesafdelings tussen stempatrone en die vlak van relatiewe armoede en sosiale benadeling.
In 2007 is die tradisionele Britse meerderheidsstemreg in Skotland vir munisipale verkiesings deur representatiewe verteenwoordiging vervang sodat die politieke invloed van die Arbeidersparty gaandeweg verminder het, alhoewel Glasgow naas North Lanarkshire een van slegs twee plaaslike regerings in Skotland bly waar die Werkersparty 'n algehele meerderheid in verkiesings behaal het.
In die laat 20ste eeu was Glasgow die sentrum van die protesbeweging teen die sogenaamde poll tax (kopbelasting) wat deur die Thatcher-regering ingevoer is en later 'n belangrike basis vir die linksgerigte Skotse Sosialistiese Party. Die laaste konserwatiewe afgevaardigde het sy setel in die Hillhead-byverkiesing in 1982 verloor. Hillhead, een van die welvarendste buurte in die stad, is destyds deur 'n Sosiaal-Demokratiese afgevaardige verteenwoordig. Die Konserwatiewe Party word tans net deur 'n klein minderheid kiesers gesteun en het slegs een van die 79 setels in die stadsraad van Glasgow, ofskoon hulle dié politieke liggaam nog tussen 1969 en 1972 as die Progressiewes oorheers het en 'n konserwatiewe politikus, Sir Donald Liddle, die amp van Lord Provost beklee het.
Onafhanklikheidsreferendum in 2014
In die Skotse onafhanklikheidsreferendum op 18 September 2014 het 'n meerderheid kiesers in Glasgow (53,5 persent) ten gunste van 'n onafhanklike Skotse staat buite die Verenigde Koninkryk gestem, soos voorgestel deur die regerende Skotse Nasionale Party (SNP). Die persentasie stemgeregtigdes, wat gestem het, was die laagste in Skotland met slegs 75 persent. Glasgow en die aangrensende North Lanarkshire was twee van slegs vier (van altesaam 32) plaaslike regeringsdistrikte waar die onafhanklikheidsbeweging geseëvier het.
In die volgende algemene nasionale verkiesing van 2015 in die Verenigde Koninkryk het SNP-kandidate alle setels in Glasgow se kiesafdelings gewen.
Onderwys
Glasgow huisves 'n verskeidenheid navorsings- en hoër onderwysinstellings, waaronder vier universiteite wat binne 'n radius van tien myl vanaf die middestad geleë is: die Universiteit van Glasgow (die vierde oudste in die Engelssprekende wêreld wat op 7 Januarie 1451 deur 'n bul van pous Nicolaas V gestig is), die Universiteit van Strathclyde, die Glasgow Caledonian University, en die University of the West of Scotland.
Hierdie instellings word aangevul deur sewe verdere opleidingskolleges: Anniesland College in die gelyknamige distrik, Cardonald College, City of Glasgow College, Stow College, North Glasgow College, John Wheatley College, en Langside College. Hoër onderwyskolleges in Glasgow sluit die Jordanhill Teacher Training College, die Royal Conservatoire of Scotland en die Glasgow School of Art (GSA) in.
Meer as 168 000 studente volg 'n akademiese opleiding in die stad – dit is die grootste studentebevolking in Skotland en die tweede grootste in die Verenigde Koninkryk. Tradisionele studentewoonbuurte sluit Shawlands, Dennistoun en West End in.
Meer as honderd openbare skole val onder die administrasie van Glasgow se stadsraad, waaronder 29 sekondêre skole, 149 primêre skole en drie spesialisskole – die Dansskool van Skotland, die Glasgowse Sportskool en Glasgow se Gaeliese Skool (Sgoil Ghàidhlig Ghlaschu), die enigste sekondêre skool in Skotland wat Gaelies as sy uitsluitlike onderrigmedium gebruik.
Onafhanklike skole in Glasgow sluit Hutchesons' Grammar School in wat in 1639 gestig is en by die oudste instellings van sy soort in die Verenigde Koninkryk gereken word, asook Craigholme School, Fernhill School, Glasgow Academy, Kelvinside Academy, St. Aloysius' College en The High School of Glasgow, die oudste skool in Skotland wat in 1124 in die lewe geroep is.
Boumateriaal
In teenstelling met baie Engelse stede en hul kenmerkende baksteenboukuns in verskillende kleure was sandsteen weens die gebrek aan plaaslike bronne van hoëgehalte-klei vir die vervaardiging van bakstene in die verlede die oorheersende boumateriaal. Twee tipes van sandsteen is in Glasgow vir geboue gebruik – rooi en geel (of heuning- en roomkleurige) sandstene. Omrede baie van hierdie sandsteengeboue in die tweede helfte van die 19de eeu ontstaan het, toon hulle intussen tekens van verwering wat herstel- en skoonmaakwerk vereis. Dekades van lugbesoedeling deur nywerhede en verbrandingsenjins asook die kooloonde van privaat huishoudings het in baie stadsdele bygedra tot versnelde verwering.
Aanvanklik was boumeesters weens die hoë vervoerkoste meestal aangewese op en beperk tot plaaslike stene – hoofsaaklik die geel- en roomkleurige sandsteen wat in groewe digby die middestad ontgin kon word. Eers met die bou van kanale en later ook spoorweë kon steengroewe ontgin word wat ver buite die stad geleë was. So kon rooi sandsteen uit Ayrshire en Dumfries ingevoer word wat aan baie geboue uit die laat 19de eeu hul kleurvoorkoms gee. Hulle het hul oorsprong in Permiese geologiese lae wat sowat 270 miljoen jaar gelede gevorm is. In dié tydperk was Skotland 'n baie droë, woestynagtige gebied met uitgestrekte sandduine. Kenmerkend vir die destydse woestynsand, soortgelyk aan dié wat vandag in die Saharawoestyn van Noord-Afrika aangetref word, was die ysterryke oortreksel wat aan sandkorrels hul opvallende rooi kleur gee.
Stadsbeeld
Glasgow se huidige stadsbeeld word, afgesien van enkele ouer geboue soos die Middeleeuse katedraal, deur Victoriaanse en Edwardiaanse geboue oorheers wat in die afgelope twee eeue ontstaan het. Dikwels is dit kleiner argitektoniese besonderhede wat 'n unieke karakter aan afdelingswinkels, hotelle, kroeë, stasies en die kantoorgeboue van banke en versekeringsmaatskappye gee, soos versierings wat op die fasades aangebring is.
Die ingrypendste gebeurtenis vir Glasgow se stadsbeplanning en boukuns was die uitbreiding van die Clyderivier tot 'n volwardige seehawe – slegs tweehonderd jaar gelede was die rivier tydens die ebtyd nog deurwaadbaar. In Glasgow se middestad word die Clyde deur elf brûe oorspan, terwyl ook 'n ondergrondse padtonnel ontstaan het. Opvallend is die reëlmatige roosterpatroon wat vir die straatnetwerk in Glasgow se middestad gekies is en meer ooreenkomste met koloniale nedersettings toon as met Europese stede.
Amerika in Skotland: Glasgow se middestad
Kort voor die Eerste Wêreldoorlog het Glasgow se middestad met sy roostervormige straatuitleg en veelverdieping-sakegeboue met rooi steenfasades baie op dié van Amerikaanse stede gelyk. Tussen die wêreldoorloë is hierdie indruk nog versterk deur die oprigting van steeds meer wolkekrabbers aan die westelike rand van die middestad en in die Merchant City.
So het Wylie & Wright se Scottish Legal Life Assurance-gebou in Bothwell-straat met agt verdiepings, waarvoor 'n staalskelet gebruik is, in 1927 'n hele straatblok beslaan. Vier jaar later het A.G. Henderson se ontwerp vir die Bank van Skotland in Sauchiehall-straat 'n verdere sakegebou volgens Amerikaanse voorbeelde bygevoeg. James Taylor Thomson het 'n aantal pakhuise in Merchant City in die Amerikaanse styl gebou.