cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stepanakert
Stigting
Volgens Middeleeuse Armeense bronne is na die nedersetting oorspronklik as Vararakn (Վարարակն) verwys totdat die naam in 1847 na Khankendi gewysig is. Azerbeidjanse bronne beweer dat die nedersetting eers in die 18de eeu deur 'n Karabach-khan gestig is en dus Khankendi genoem is ('n Turkiese naam wat as "die khan se dorp" vertaal kan word).
Sowjet-tydperk
Ná die Russiese Oktoberrevolusie is 'n nuwe stad gestig wat deur die Sowjet-regering in 1923 Stepanakert genoem is - ter ere van Stepan Shahumyan, 'n Armeense kommunis en leier van die sogenaamde "26 kommissars van Bakoe" wat in 1918 in die Azerbeidjanse hoofstad Bakoe deur Britse soldate doodgeskiet is.
Nadat die vroeëre hoofstad van die Outonome Oblast Nagorno-Karabach, Şuşa, gedurende die sogenaamde Şuşa-pogrom verwoes is, het Stepanakert die funksie van administratiewe setel vervul en tot die gebied se belangrikste stad gegroei. Die bevolking het van 10 459 in 1939 meer as verdriedubbel tot 33 000 in 1978.
In 1926 het die plaaslike regering die stadsuitleg van Stepanakert volgens 'n ontwerp van die bekende Armeense argitek Alexander Tamanian verbeter. Twee bykomende ontwerpe vir die uitbreiding van die stad, wat Tamanian se oorspronklike ontwerp behou het, is in die 1930's en 1960's goedgekeur.
'n Aantal skole en twee "poliklinieke" is gebou, en in 1932 is 'n Armeense Dramatiese Skouburg in die lewe geroep wat na Maxim Gorki vernoem is. Stepanakert het tot Nagorno-Karabach se industriële sentrum ontwikkel waar teen die middel van die 1980's negentien nywerheidsaanlegte gevestig was.
Onafhanklikheid
Die politieke en ekonomiese hervormingsproses, wat deur sekretaris-generaal Michail Gorbatsjof in 1985 begin is, het met 'n desentralisering van die Sowjet-gesag gepaard gegaan. Armeniërs in die Armeense SSR en Nagorno-Karabach het Gorbatsjof se hervormingsproses as 'n kans beskou om die twee gebiede te herenig.
Op 20 Februarie 1988 het tienduisende Armeniërs op Stepanakert se Leninplein (tans Renaissanceplein) vergader om die insluiting van Nagorno-Karabach by Armenië te eis. Op dieselfde dag het die Opperste Sowjet van Nagorno-Karabach besluit om Nagorno-Karabach met die Armeense SSR te verenig - ondanks felle weerstand van die Sowjet-Azerbeidjanse owerheid. Die politieke krisis het etniese spanninge tussen Armeniërs en Azerbeidjanners in Stepanakert meegebring, en byna alle Azerbeidjanners het in die volgende jare uit die stad gevlug.
Jacob van der Meersch
Jacob van der Meersch was die goewerneur van Nederlandse Mauritius van 1644 tot 1648. Hy is opgevolg deur Reinier Por. Van der Meersch het Adriaen van der Stel opgevolg as goewerneur van Nederlandse Mauritius.
Stepanakert
Onafhanklikheid
Nadat Azerbeidjan in 1991 sy onafhanklikheid van die Sowjetunie verklaar het, het die regering Stepanakert se naam weer na Khankendi gewysig - as deel van 'n veldtog teen kommunisme en 'n beleid van Azerifikasie.
Jacob van der Meersch
Gedurende sy tyd as goewerneur is vordering gemaak met die sny van hout en 'n 5 kilometer lang pad is gebou.
Stepanakert
Onafhanklikheid
Die politieke spanninge het tot 'n volskaalse oorlog tussen Armeense en Azerbeidjanse magte geëskaleer. Uiteindelik het Armeniërs nie net beheer oor Nagorno-Karabach gekry nie, maar ook oor Azerbeidjanse gebiede wes van die omstrede gebied wat nou as 'n korridor tussen Nagorno-Karabach en die nuutgestigte Republiek Armenië kon dien.
In Stepanakert is gedurende die konflik swaar skade deur Azerbeidjanse artillerievuur berokken, veral vroeg in 1992 toe die Azerbeidjanners die stad Şuşa as militêre basis gebruik het van waar GRAD-vuurpyle afgeskiet is. Azerbeidjanse magte het 'n reeks grondaanvalle teen Stepanakert geloods wat egter met sukses afgeweer is. Die artillerievuur is eers gestaak nadat Şuşa op 9 Mei 1992 deur Armeense magte ingeneem is. Stepanakert het egter nog tot die einde van die oorlog onder Azerbeidjanse lugaanvalle gely.
In 1994 is 'n nie-amptelike wapenstilstand gesluit.
Ekonomie en infrastruktuur
Voor die oorlog was Stepanakert se ekonomie hoofsaaklik op voedselverwerking, sywewery en wynbou gegrond. Die oorlogshandelinge het groot skade aan die ekonomiese infrastruktuur berokken, maar danksy beleggings uit die geledere van diaspora-Armeniërs is nuwe lewe in die ekonomie van Stepanakert en die Republiek Nagorno-Karabach (Artsach) geblaas.
Toerisme is een van die sleutelbedrywe vir werkskepping. 'n Aantal hotelle is deur diaspora-Armeniërs geopen, waaronder in 2000 die Nairi-hotel in besit van Jack Abolakian, 'n Australiër van Armeense afkoms.
'n Spesiale ekonomiese sone is geskep om buitelandse beleggings te bevorder. Hier word onder meer klokonderdele vir 'n Switserse onderneming vervaardig, terwyl 'n Russiese maatskappy diamante laat poleer.
'n Nuwe lughawe het sowat 8 km buite die stad ontstaan. Die amptelike inwyding is oorspronklik vir 2012 beplan, maar weens Azerbeidjanse dreigemente om vliegtuie neer te skiet is dit tot nog toe nie in bedryf gestel nie.
Céline Dion
Céline Dion (gebore 30 Maart 1968) is 'n Kanadese sangeres.
Céline is gebore as die jongste van 14 kinders, in 'n hoogs musikale familie in die klein dorpie Charlemagne, Québec, Kanada. Sy sing al van die ouderdom van vyf, en het gou geleer om lewendige optredes te gee. Sy het op 12 haar eerste liedjie, "It was only a dream", geskryf, tesame met haar ma en een van haar broers.
Die proefopname is toe onder die aandag van René Angélil, 'n baie goeie bestuurder, gebring. In 1981 was René in vervoering oor Céline se stem en van plan om 'n internasionale ster van haar te maak. Hy het ook 'n verband op sy huis uitgeneem om vir die onkoste van haar debuutalbum te betaal.
Céline het bekendheid verwerf in 1982, toe sy die Goue Medalje by die "Yamaha World Song Festival" in Tokio gewen het, tesame met die gesogde "Musician's Award for Top Performer". In 1983 word Céline die eerste Kanadees wat 'n goue plaat in Frankryk kon behaal.
Teen 1988 was Céline al 'n bekende naam in Kanada, waar sy verskeie Felix-toekennings gewen het en platinumalbums gemaak het. Dieselfde jaar wen Céline die Eurovision-sangfees in Dublin, Ierland, waar sy optree voor 'n televisiegehoor van meer as 600 miljoen mense in Europa, Australië, die Sowjetunie, die Midde-Ooste en Japan.
In 1990 reik Céline haar eerste Engelse album uit, 'Unison', en ook haar eerste vir Sony Music, en behaal haar eerste topvyf-treffer, "Where does my heart beat now?", in die VSA. Céline se internasionale deurbraak het gekom toe sy die temalied vir die animasiefliek "Beauty and the Beast" opgeneem het. Die liedjie was nommer een en het 'n Academy- en 'n Grammytoekenning gewen.
Céline se volgende album, "Celine Dion" het nog vier treffers opgelewer. Hulle was "Love can move mountains", "Water from the moon", "If you asked me too" en "Did you give enough love?". In Kanada het die album ses keer platinum gewen.
Céline en René is op 17 Desember 1994 getroud in die Notre Dame Basilica in Montreal.
Céline se treffer, "Think Twice" van haar "The colour of my love" album, was vir vyf weke aanmekaar op nommer een op die Britse trefferslys, asook die album, iets wat in 1965 laas deur die Beatles vermag is. "Think twice" het vir nog twee weke die top een posisie ingeneem, en ook die "magic million' merk oorskry deur slegs die vierde 'miljoen enkelverkoper' ooit te word deur 'n vroulike sanger in Brittanje.
In 1996 stel Céline haar album "Falling into you" vry. Die album was die beste verkoper van daardie jaar, was nommer een in 11 lande en is genomineer vir die beste album van die jaar en die beste popalbum tydens die 39ste Jaarlikse Grammytoekennings. Die album het meer as 32 miljoen eenhede wêreldwyd verkoop.
In 1997 stel Céline haar album "Let's talk about love" vry. Die album het ook die veelmiljoentreffer "My heart will go on" van die fliek "Titanic" bevat. "Let's talk about love" het ook meer as 32 miljoen eenhede verkoop, asook die enkelsnit van "My heart will go on". "My heart will go on" is die algehele beste klankbaan in die geskiedenis van musiek. Dit het ook 'n Academy-toekenning ontvang vir beste oorspronklike liedjie.
Jongdae en die begin
Céline is die jongste van 14 kinders van Adhémar Dion en Thérèse Tanguay, altwee Frans-Kanadees, en is grootgemaak as 'n Rooms-katoliek, in 'n baie arm huis, maar, soos sy dit self genoem het, 'n baie gelukkige huis in Charlemagne, Quebec, Kanada. Musiek was altyd deel van hulle gesin (Céline is vernoem na 'n liedjie "Celine" deur 'n Franse kunstenaar genoem "Hugues Aufray"), net soos wanneer sy en haar broers en susters in hulle ouers se kuierplek 'Le Vieux Baril' opgetree het. Van kleins af, het Celine al gedroom om 'n sangeres te word. In 'n onderhoud met People's tydskrif in 1994, noem sy dat sy haar ouers en familie baie gemis het, maar sy het net een droom gehad, dis om 'n sangeres te word.
Op die ouderdom van 12, tesame met haar ma en een van haar broer Jacques, komponeer hulle haar eerste liedjie "Ce n'était qu'un rêve" ("It Was Only a Dream"). Haar broer Michel, stuur die opname na 'n bestuurder René Angélil, wie se adres hy gekry het agter op een van Ginette Reno se albums. Angélil was in trane oor Céline se stem en het besluit om haar 'n 'ster' te maak. Hy neem 'n verband uit op sy huis uit om vir haar eerste opname 'La voix du bon Dieu' te betaal in 1981, wat Céline 'n kitsster gemaak het in Quebec. Haar gewildheid versprei na ander dele van die wêreld toe sy die "1982 Yamaha World Popular Song Festival" in Tokio gewen het, asook 'n goue medalje vir 'beste liedjie' met "Tellement j'ai d'amour pour toi" ("I Have So Much Love for You").
Teen 1983, om onder andere die eerste Kanadees te word om goue status vir 'n liedjie te kry in Frankryk ("D'amour ou d'amitié" ("Of Love or of Friendship"), het sy verskeie Felix awards gewen, wat insluit "Best Female performer" en "Discovery of the Year". Verdere sukses kom wanneer sy Switserland verteenwoordig in die 1988 Eurovision Song Contest met die liedjie "Ne partez pas sans moi" ("Don't Go Without Me") en dan ook die kompitisie wen. Maar Amerikaanse sukses was nog op pad, gedeeltlik omdat sy 'n eksklusiewe Franse kunstenaar was. Op 18, toe sy 'n Michael Jackson vertoning sien, het sy vir Angelil gesê sy wil 'n ster wees soos hy. Al het Angelil volkome in haar talent geglo, het hy geweet sy sal 'n totale 'makeover' moes kry om wêreldwyd bemark te word. Céline het vir 'n paar maande uit die kollig gebly, toe sy haar tande laat regmaak het, en Engels aangeleer het in 1989. Dit was die eerste tekens van haar moontlike wêreldwye sukses.
1990–1992: Loopbaandeurbraak
Twee jaar nadat sy Engels aangeleer het, het Céline haar eerste Engelse album, 'Unison' (1990), gemaak. Sy het die hulp bekom van suksesvolle musikante, insluitend Vito Luprano en Kanadese vervaardiger David Foster. Die album het meestal bestaan uit 1980's 'soft rock' liedjies. Unison het ook goeie kommentaar van kritici gekry. Enkelliedjies op die album sluit in 'If there was any other way', 'The last to know', 'Unison', and 'Where does my heart beat now'. Laasgenoemde het haar eerste enkelliedjie geword om in die top 10 op die 'Billboard hot 100' op nommer 4 te wees.
Céline se werklike deurbraak het gekom nadat sy 'n duet 'Beauty and the Beast' saam met Peabo Bryson opgeneem het vir die Disney animasiefliek (die titelliedjie). Die liedjie word dan ook haar tweede VS Top 10 treffer, en wen 'n Academy Award vir beste liedjie, en 'n Grammytoekenning vir 'Best Pop Performance by a Duo or Group with Vocal'. 'Beauty and the beast' het voorgekom op Céline se 1992 album, getitel "Céline Dion", wat ook 'n sterk 'rock' gevoel het, tesame met elemente van 'soul' en klassieke klanke. Enkelliedjies van die album wat groot sukses behaal het, sluit in 'Love can move moutains', 'If you asked me to', en 'Nothing broken but my heart'.
Soos haar vorige albums, gaan hierdie een ook net oor die liefde. Ook gedurende hierdie tyd, stel Céline haar Franse album 'Dion chante Plamondon (1991) vry. Die album het meestal bestaan uit herhalings, maar het ook 4 nuwe liedjies bevat soos "Des mots qui sonnent," "Je danse dans ma tête", "Quelqu'un que j'aime", Quelqu'un qui m'aime" en "L'amour existe encore". Dit was oorspronklik net vrygestel in Kanada en Frankryk, maar in 1994 ook wêreldwyd, haar eerste Franse album om dit reg te kry. "Un garçon pas comme les autres (Ziggy)" het 'n groot treffer geword in Frankryk, 'n top 2 liedjie en word goud gesertifiseer. In Quebec, was die album reeds goud gesertifiseer die dag toe dit vrygestel is. Die album het meer as 1 500 000 eksemplare verkoop.
Teen 1992, het Unison en Céline Dion (Die album) en mediaverskynings haar al amper supersterstatus gegee in Noord-Amerika. Maar terwyl sy sukses in Amerika behaal het, het haar Kanadese aanhangers begin kla dat sy hulle afskeep. Later het sy weer haar aanhangers teruggewen toe sy geweier het om 'n Felix award vir 'English artist of the year' te ontvang. Sy het gesê dat sy 'n Franse kunstenaar is, en altyd een sal bly. Daar was ook verwikkelinge in haar persoonlike lewe, nadat haar bestuurder René Angélil ook haar geliefde geword het. Hy is 26 jaar ouer as sy. Hulle het die verhouding stil gehou omdat hulle bang was dat die publiek dit nie sou goedkeur nie.
1993–1995: Gewildheid word gevestig
In 1993 kondig Céline haar gevoelens vir haar bestuurder aan en sê dat hy haar 'colour of my love' is. Dit was dan ook die naam van haar derde Engelse album "The colour of my love". En in plaas van dat aanhangers hulle kritiseer, was hulle mal oor die verhouding. In Desember 1994 trou hulle, dit was ook uitgesaai op Kanadese televisie. Haar album 'The colour of my love' het sy dan ook opgedra aan René, dit het oor romanse en liefde gegaan. Tot op daardie stadium, was dit haar suksesvolste album met meer as 6 miljoen verkope in die VS, 2 miljoen in Kanada, en was nommer 1 in verskeie lande. Die album lewer dan ook Céline se eerste nommer 1 treffer in Amerika, Australië en Kanada op 'The power of love'. Die enkelliedjie 'When I fall in love', 'n duet met Clive Griffin, behaal ook sukses in Amerika en Kanada en word genomineer vir 2 Grammys waarvan hul een gewen het. Die album was ook Céline se eerste groot sukses in Europa, en veral in die VK. Die album en ook die treffer 'Think twice' het meer as sewe weke agtereenvolgens in die topplek op die Britse treffersparade gebly. 'Think twice' het ook dan die 4de liedjie geword, deur 'n vroulike kunstenaar, om meer as 'n miljoen kopieë te verkoop in die VK, terwyl die album eindelik meer as 2 miljoen eksemplare verkoop het.
Céline het aanhou om Franse albums te maak tussen haar Engelse albums deur. Sy stel 'n Franse album 'À l'Olympia vry, 'n album wat lewendig opgeneem is by een van haar konserte by die Olympia Teater in Parys in 1994. Die album het ook 'n lewendige weergawe bevat van die liedjie 'Calling you' en het op nommer 75 op die Franse enkeltrefferslys verskyn. Haar volgende Franse album D'eux verskyn in 1995 en word ook haar album in Frans wat die meeste verkoop het. Die album was meestal geskryf en vervaardig deur Jean-Jacques Goldman en Céline behaal groot sukses met die liedjies "Pour que tu m'aimes encore" en "Je sais pas". 'Pour que tu m'aimes encore' het die top 10 op die Britse trefferslys gehaal, iets wat amper nooit gebeur met 'n Franse liedjie nie, en 'Je sais pas' haal die nommer 1 plek op die 'French singles chart'. Die liedjies word later vir Céline se volgende Engelse album 'Falling into you', in Engels geskryf, 'If that's what it takes' en 'I don't know'.
In die middel 1990's verander Céline se musiekstyl van sterk 'rock', na meer 'pop' en 'soul' style (alhoewel die elektriese kitaar nog steeds baie belangrik is in haar musiek). Van toe af, word sy gereeld vergelyk met mense soos Whitney Houston en Mariah Carey. Céline wen in 1996 die toekenning vir "World’s Best-selling Canadian Female Recording Artist of the Year" vir die derde keer. Reeds in die middel 1990's word Céline as een van die besverkoper vroulike sangers in die wêreld geklassifiseer.
Michiel de Swaen
Michiel de Swaen (* 20 Januarie 1654 in Duinkerken, Spaanse Nederlanden, † 3 Mei 1707 in Duinkerken, Koninkryk van Frankryk) is 'n snykundige en in die 17de eeu een van die bekendste rederykers van Vlaandere.
In 1687 word hy prince van de rederykerskamer De Kersauwe (tewens is hy ook lid van die kamer Sint-Michiel in Duinkerken).
Sy gedigte is dikwels religieus-geïnspireer en vermoedelik deur Jacob Cats en Joost van den Vondel beïnvloed. Daarnaas skryf hy geleentheidsverse en toneelstukke. De Swaen is saam met Maria Petyt en Edmond de Coussemaker een van die belangrikste historiese verteenwoordigers van die Nederlandstalige kultuur in Frankryk.
Die Frans-Vlaamse kulturele beweging "Michiel de Swaenkring" is na hom vernoem.
AC/DC
AC/DC is 'n Australiese rockgroep wat in 1973 deur broers Malcolm en Angus Young gevorm is. Angus was toe net 15 jaar oud en sy suster het voorgestel dat hy sy skooldrag op die verhoog moet dra. Die skooldrag het 'n kenmerk van die groep geword. Bon Scott sluit 'n jaar later by die groep aan, gevolg deur Philip Rudd en Mark Evans. Hul eerste album High Voltage is 1974 aanvanklik net in Australië uitgereik, en hulle word gewild in Australië. In 1977 stel hulle Let There Be Rock vry en bereik die Amerikaanse treffersparade. Hulle groot deurbraak kom met die 1979-album Highway to Hell wat die nommer 8-posisie op die Britse treffersparade behaal en die nommer 17-posisie in Amerika. Hierdie album word die groep se eerste album wat meer as 'n miljoen verkope bereik.
Nun ist das Heil und die Kraft, BWV 50
Nun ist das Heil und die Kraft, BWV 50, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Frans-Vlaandere
Frans-Vlaandere is 'n nie-administratiewe gebied in die noorde van Frankryk. Dikwels word na hierdie streek tussen die heuwels van Artesië en die Belgiese grens ook as die Weshoek (Nederlands: Westhoek) verwys. Die gebied het 'n Nederlandstalige minderheid, wat veral op die platteland van die Franse département Nord woon.
Geografie
Frans-Vlaandere maak vandag deel uit van die Franse départements Nord en Pas-de-Calais en word gewoonlik in drie streke onderverdeel:
Geskiedenis
In die middeleeue is Nederlands nog die algemene omgangstaal van die gebied en word in die ooste tot by die stede Lille (Nederlands: Rijsel, Frans-Vlaams: Ryssel) en Valenciennes (Nederlands: Valencijn) en in die weste tot by Pas-de-Calais gepraat.
Vier klassieke romans
Die vier klassieke romans (Chinees: 四大 名著, Pinyin sì dà míng zhù) van die Chinese letterkunde, is vier romans wat oor die algemeen beskou word as die grootste en invloedrykste werke van klassieke Chinese fiksie. Hierdie boeke is vandag nog aan baie mense bekend. Hulle moet nie verwar word met die vier boeke van Konfusianisme nie.
Frans-Vlaandere
Geskiedenis
Nog in die twintigerjare van die 20ste eeu is Frans 'n minderheidstaal in die gebied. Intussen het die bevolking van die kusstreek en die stede sterk verfrans, terwyl Nederlands die huistaal in 'n aantal dorpe langs die Frans-Belgiese grens bly.
Vier klassieke romans
Die romans, in chronologiese volgorde van vrystelling, is:
Frans-Vlaandere
Geskiedenis
Die proses van verfransing begin al in die 17de eeu onder die heerskappy van koning Lodewyk XIV, wat in 1648 die gebruik van Nederlands vir amptelike sake verbied. As gevolg van die Franse Rewolusie in 1789 word Nederlands ondanks die hewige verset van die inheemse bevolking ook in die onderwys en as publikasietaal nie meer toegelaat nie.
Baron Edmond de Coussemayer stig in 1853 die eerste organisasie van die Vlaamse beweging in Frans-Vlaandere, die Comité Flamand de France (Vlaamse Komitee van Frankryk). Die Franse regering weier egter steeds om Nederlands as 'n onderwystaal toe te laat.
Tot by die Eerste Wêreldoorlog tree die Vlaamse beweging in Frankryk eerder as 'n kulturele belangegroep op, alhoewel daar ook kontakte met die meer militante Vlaamse beweging in België onderhou word. Anders as in België is daar in die tydperk van 1914 tot 1918 egter geen kollaborasie met die Duitse besetters nie.
'n Aantal Vlaamse nasionaliste wat tydens die Tweede Wêreldoorlog met die Duitse Nazi-beweging kollaboreer, bevestig die Franse verwyte. Die Franse weerstandsbeweging (Résistance) beskou die Vlaamsgesindes as verraaiers. Twee leidende lede van die Vlaamse afskeidingsbeweging is na die oorlog gevonnis en een van hulle, P.F. Quesnoy, tereggestel.
Die kollaborasie met die Duitsers berokken groot skade aan die Vlaamse beweging, en die aantal Vlaamstaliges begin duidelik daal. Tog met die afkondiging van die Deixonne-wet van die jaar 1951, wat voorsiening maak vir die beperkte onderwys van regionale tale in Franse skole, begin die beweging weer vir die toelating van Nederlands as 'n skoolvak te pleit, maar sonder sukses.
Afgesien van 'n private katolieke instelling in Hazebrouck is daar dekades lank geen onderwys in Nederlands nie. Die Michiel de Swaenkring, wat in 1971 gestig en na 'n Vlaams-Duinkerkse digter van die 16de eeu vernoem is, probeer om erkenning vir die Nederlandse taal te kry.
Die laaste jare lyk die Franse regering sy houding teenoor die gebied te verander. In plaas van 'n gebied wat verfrans moet word, sien die regering dit nou meer as 'n gebied met moontlikhede vir Europese samewerking met die noordelike buurlande. Skoliere op 'n aantal skole en collèges leer vandag weer wél Nederlands, en Vlaamse firma's vestig hulle in die gebied, wat hulle as 'n poort vir die Franse mark beskou.[1]
Vandag gebruik nog ongeveer 10 000 mense in Frans-Vlaandere Nederlands as omgangstaal, veral ouer mense.
Aïr
Die Aïr (Hausa: Abzin) is 'n bergreeks van vulkaniese oorsprong in die noorde van Niger. Idoukal-n-Taghès is met 2 022 meter bo seevlak die hoogste bergpiek van die Aïr. Noord van die Aïr is die Ahaggar en oos van albei is die Tibesti geleë. Al drie bergreekse oorheers die sentrale gedeelte van die Saharawoestyn in Noord-Afrika.
Die Aïr streek sowat 200 km in 'n wes-oostelike rigting en 300 km in 'n noord-suidelike rigting. Dit beslaan 'n oppervlakte van sowat 84 000 km².
Die noordelike deel van die Aïr is in 1991 saam met die noordoostelike deel van die Ténéré-woestyn deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys. Die Aïr en Ténéré natuurreservaat is met 'n oppervlakte van sowat 77 000 km² die grootste bewaringsgebied in Afrika.
Die Aïr-streek vorm as 't ware 'n Sahel-enklawe in die Saharawoestyn en is die noordelikste punt, waar na 'n deurkruis van dié woestyn volop plantegroei te vinde is. In die Aïr-streek bly veral Berbers en Hausas; hulle handhaaf 'n nomadiese leefwyse.
Romeinse monargie
Min is seker bekend oor die geskiedenis van die koninkryk, soos byna geen geskrewe rekords van daardie tyd oorleef het en die dokumente, wat tydens die republiek en keiserryk geskryf is, is grootliks gebaseer op legende. Waarskynlik was die sewe heuwels van Rome sedert die 10de eeu v.C. deur Latiners en Sabiners bewoon; naas 600 v.C. het die gebied in die invloedsfeer van die Etruskers gekom, wat uit die dorpe 'n stad gevormen die monargie gestig het.
Tom Dreyer
Tom Dreyer (*1972-) is ’n Suid-Afrikaanse digter en skrywer. Hoewel verskeie van sy poësie in digbundels opgeneem is, is hy beter bekend vir sy prosa. Sy roman “Stinkafrikaners” word in 2001 met die Eugène Marais-prys vir letterkunde bekroon. In 2007 debuteer hy as kortverhaalskrywer met “Polaroid” en in 2023 verskyn sy eerste digbundel 'Nou in infrarooi.'
Lewe en werk
Rudolf Johannes (Tom) Dreyer is op 17 November 1972 in Kaapstad gebore as een van vier kinders. Hy is op Louw Geldenhuys in Linden in Johannesburg op laerskool en matrikuleer in 1990 aan die Paul Roos Gimnasium in Stellenbosch. Gedurende sy skooljare behaal hy verskeie akademiese prestasies. Hy slaag matriek met ’n gemiddelde A-simbool; behaal die vierde plek landwyd in die Afrikaans Olimpiade; die eerste posisie in die Suid-Afrikaanse Taalbond se Senior Tweetaligheidseksamen; en kry akademiese volkleure. Daarna studeer hy verder aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy eers ’n jaar ingenieurswese en toe ’n jaar B.A. Regte studeer. Weens depressie word sy studies vir twee jaar onderbreek terwyl hy behandeling ontvang. In hierdie tyd bly hy meestal op sy pa se plaas in Namibië. By sy terugkeer op Stellenbosch behaal hy die B.A.-graad met Engels en Filosofie as hoofvakke met lof. Daarna behaal hy ook die B.A. Honneurs-graad in Engels met lof. In 1998 ontvang hy die M-Net-beurs vir skeppende skryfwerk. Hy voltooi dan sy studies vir sy Meestersgraad in Kreatiewe Skryfwerk met lof aan die Universiteit van Kaapstad onder leiding van Etienne van Heerden, met die roman “Stinkafrikaners” geskryf as deel van die vereistes. In hierdie tyd woon hy in Oranjezicht in Kaapstad. Daarna is hy ’n tutor in Engels aan die Universiteit van Stellenbosch en sluit dan as rekenaarprogrammeerder in Stellenbosch eers by ViSoft aan en later by Generation 5. Hierna aanvaar hy in Kaapstad ’n betrekking as IT-projekbestuurder by die maatskappy MagmaTec. Vanaf Augustus tot November 2007 woon hy die International Writing Program by die Universiteit van Iowa by en in Desember 2007 is hy vir ’n maand lank ’n inwonende skrywer by die Sitka Island Institute in Alaska en in 2008 by die Chateau de Lavigny in Switserland.
Skryfwerk
Sy vryskut joernalistieke werk verskyn in onder andere Beeld, De Kat en Insig. As digter debuteer hy in “Nuwe stemme I” en van sy gedigte word ook deur Gerrit Komrij opgeneem in die bloemlesing “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”. Dit is egter sy prosa wat die belangrikste plek in sy oeuvre inneem en sy romans tref met die sterk filmiese aard daarvan. Hy erken dan ook dat hy aansluiting vind by die taal wat die kamera praat en beïndruk was deur films soos Quentin Tarantino se “Pulp fiction” en “Reservoir Dogs”. Ander invloede is die skrywers John Steinbeck en Roald Dahl. Hy debuteer met “Erdvarkfontein”, wat gebaseer is op kortverhale wat hy eers in Engels geskryf het. Dit veroorsaak dat die verhaal ’n episodiese aard het, wat tog vernuftig aaneengevleg word in die laaste hoofstuk. Die aksie vind plaas in die Noord-Kaap naby Upington waar dit woes en leeg is en korrupsie, geweld en misdaad vier hoogty. “Stinkafrikaners” word in dieselfde styl geskryf, met karakters uit die Parow-onderwêreld wie se paaie kruis in pogings om ’n casino-lisensie te bekom. Die gevolge is voorspelbaar genoeg rampspoedig vir baie van die karakters. “Stinkafrikaners” word in 2001 met die Eugène Marais-prys bekroon. Met “Equatoria” slaan hy ’n nuwe rigting in en skryf ’n roman oor die Britse dierkundige Willis Reed se soektog in 1912 na ’n blou okapi in Afrika vir die dieretuin in Antwerpen. Dit word ’n soektog na veel meer, na betekenis en ook na liefde en aanvaarding. Hierdie roman is in 2007 op die kortlys vir die toekenning van die M-Net-prys. Hy maak sy kortverhaaldebuut met die bundel verhale “Polaroid”. Die verhale speel merendeels af op klein, plattelandse dorpies, waar die alledaagse karakters (meestal middeljarige mans) op soek is na dieper betekenis en buitengewone gebeure en prestasies.Telkens raak hulle egter vasgevang in die materialisme en ontnugtering. Sy kortverhale verskyn in versamelbundels soos “Die mooiste liefde is verby”, “Stroomversnelling”, “Donker veld” en “Van spoke gepraat” en in tydskrifte soos Tydskrif vir Letterkunde.
Madain Saleh
Madain Saleh (Arabies: مدائن صالح, madāʼin Ṣāliḥ, letterlik: "stede van Saleh), ook Al-Hijr of Hegra genoem, is 'n ruïnestad in noordwestelike Saoedi-Arabië en was in antieke tye die suidelikste en tweede grootste stad van die Nabatese ryk, na die hoofstad Petra in die hedendaagse Jordanië. Hegra is nes Petra bekend vir sy graftempels wat uit rotse gebeitel is. Die argeologiese terrein Al-Hijr (Madain Saleh) is in 2008 deur Unesco as Saoedi-Arabië se eerste wêrelderfenisgebied gelys.
Madain Saleh is sowat 400 km noordwes van Medina en sowat 500 km suidoos van Petra geleë. Sy ligging is al vergelyk met Petra s'n en was net sy bekende eweknie aan die kruising van verskeie belangrike handelsroetes geleë. Dit word ook "Klein Petra" genoem en is soos die Nabatese hoofstad net deur nou nisse tussen die rotse toeganklik. Die stad is met water voorsien, wat uit omliggende reservoirs met akwadukte na die stad gelei is. Madain Saleh se argitektuur toon 'n Grieks-Romeinse invloed wat met die plaaslike Nabatese stil vermeng is.
Die meeste graftempels in Madain Saleh dateer uit die 2de eeu v.C. en hulle is in vergelyking met Petra s'n kleiner en eenvoudiger versier. Van die inskripsies is in Nabatees, 'n Aramese dialek, en Arabies, albei behoort tot die Semitiese taalfamilie.
Jonas Brunvoll Jr.
Jonas Brunvoll Jr. (3 Augustus 1920 – 5 April 1982) was 'n Noorse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Døden i gatene (1970), Blood of the Railroad Workers (1979), en Next of Kin (1979).
Jim Mathers
Jim Mathers (gebore 5 Mei 1955) is 'n Amerikaanse kinematograaf, akteur, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Search for Signs of Inteligent Life in the Universe (1991), The U.S. vs. John Lennon (2006), en Brake (2012).
Hadbjerg
Hadbjerg is ’n plek in die Deense Midde-Jutlandstreek in die Favrskov-munisipaliteit. Daar bly 670 inwoners (2014).
Mariner 7
As deel van 'n groter Mariner-program-1969, het Mariner 6 en Mariner 7 die eerste sendings na Mars voltooi en oor die ewenaar en suidelike poolgebied gevlieg. Die tuie het die atmosfeer en oppervlak geanaliseer en terselfdertyd heelwat beelde teruggestuur.
Mariner 7 se naaste verbyvlug aan Mars (3 524 kilometer) was op 5 Augustus 1969.
Die ultraviolet spektrometer op beide Mariner 6 en 7 is vervaardig deur die Laboratory for Atmospheric and Space Physics.
Die ingenieursmodelle van beide Mariner 6 en 7 bestaan steeds en word deur die Jet Propulsion Laboratory besit. Dit is tans uitgeleen aan die Laboratory for Atmospheric and Space Physics, en word in die laboratorium se ontvangslokaal vertoon.
Jauchzet Gott in allen Landen, BWV 51
Jauchzet Gott in allen Landen, BWV 51, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Alan Ritchson
Alan Ritchson (gebore 28 November 1982) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Hunger Games: Catching Fire (2013), Teenage Mutant Ninja Turtles (2014), en Teenage Mutant Ninja Turtles: Out of the Shadows (2016).
Barolong
Barolong (of baRolong) kan na een van die volgende verwys:
Posseëls en posgeskiedenis van Eswatini
Hierdie is 'n opname van die posseëls en posgeskiedenis van Eswatini.
Die eerste seëls van Eswatini was oorgedrukte seëls van Transvaal uitgereik op 18 Oktober 1889.
Werk
Werk is liggaamlike en geestelike inspanning wat daarop gerig is om iets te doen of te maak. Werk kan ook verwys na dit wat mense doen of gedoen moet word - met of sonder betaling.
Die produkte van werk sluit in:
Tortelduif
Tortelduif kan verwys na:
Guarda, Portugal
Guarda is 'n stad en munisipaliteit in Portugal. Guarda het 'n oppervlakte van 712,4 km² en 'n bevolking van 42 541 (2011).
Erica formosa
Erica formosa is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap. SANBI se Afrikaanse naam vir die plant is witheide.
Erica forsteri
Erica forsteri is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm.
Daheli Hall
Daheli Hall (gebore 17 Junie 1976) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Exchange (2016) en in die televisiereeks Yacht Rock (2005).
James Olson (akteur)
James Olson (gebore 8 Oktober 1930) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Moon Zero Two (1969), The Andromeda Strain (1971), Amityville II: The Possession (1982), en Commando (1985).
Titania (maan)
Titania (ook Uranus III) is die grootste maan van die planeet Uranus, en ook die agste grootste maan in die sonnestelsel ná Triton.
William Herschel het die maan op 11 Januarie 1787 ontdek, saam met Oberon. Die maan is vernoem na die elwekoningin Titania en vrou van Oberon uit William Shakespeare se Midsomernagdroom.
Falsche Welt, dir trau ich nicht, BWV 52
Falsche Welt, dir trau ich nicht, BWV 52, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Erica fontana
Erica fontana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor in die Kaapse Skiereiland. Die voorkomsgebied is 21 km2 waar daar ongeveer 17 000 plante is. Die plant groei welig na 'n brand en die habitat in die Cape of Good Hope gedeelte van die Tafelberg Nasionale Park is goed beskerm en veilig. Die plant word as seldsaam beskou.
Erica frigida
Erica frigida is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan KwaZulu-Natal, Lesotho, Oos-Kaap en die Wes-Kaap.
Overport
Overport is 'n heuwelagtige residensiële gebied in Durban, Suid-Afrika. Die naam Overport word algemeen gebruik om te verwys na die voorstede van Overport, Sydenham, Sparks en dele van Essenwood, met die deel van Sydenham wes van Brickfieldweg gewoonlik Asherville genoem, eerder as Overport.
Overport grens aan die voorstede beskou as die Berea-area.
Overport, veral wes van Ridgeweg, is grootliks 'n Indiërgebied, en het talle moskees, tempels, en halaal-eetplekke. Die groot Atrium Berea-winkelsentrum, voorheen bekend as Overport City, en die Netcare Parklands-hospitaal is albei in Overport.
Kernoorlog
'n Kernoorlog of atoomoorlog is 'n oorlog waarin die strydende partye mekaar met kernwapens aanval. So 'n oorlog het nog nooit plaasgevind nie, maar die moontlikheid daarvan het 'n groot invloed op internasionale politiek. Omdat kernwapens so kragtig is, sal 'n kernoorlog tot grootskaalse en wêreldwye vernietiging lei.
Die eerste kernbomme is tydens die Tweede Wêreldoorlog ontwikkel en deur die Verenigde State van Amerika gebruik om Japan tot oorgawe te dwing. Twee bomme is hiervoor ingespan, een op Hirosjima en een op Nagasaki. Tot hede is dit die enigste kernwapens wat in oorlogstyd gebruik is. Die Verenigde State het eerste die tegnologie vir kernwapens ontwikkel, maar enkele jare later het die Sowjetunie ook kernwapens gehad.
Tydens die Koue Oorlog was die VSA en Sowjetunie in vyandighede teen mekaar gewikkel. Beide partye het oor talle kernwapens beskik, maar nie een van die partye het kernwapens direk teen die ander land, of teen die ander land se bondgenote, gebruik nie. Beide lande kon totaal deur die ander land se bomme vernietig word. As een party dit sou waag om kernwapens af te vuur, sou die ander party dieselfde kon doen. Hierdie situasie het as die "balans van terreur" of "wedersyds gewaarborgde vernietiging" bekend gestaan. As gevolg hiervan is die konflik mettertyd beëindig en het die twee supermoondhede 'n Derde Wêreldoorlog vermy.
Sedert die beëindiging van die kommunistiese bewind in Rusland en Oos-Europa het die spanning tussen Amerika en Rusland begin verlig en het oorlog minder waarskynlik begin raak. Vandag is die proliferasie van kernwapens die grootste bekommernis. Lande oor die wêreld wat reeds hulle eie kernbomme het is Brittanje, Frankryk, China, Israel, Indië, Pakistan en Noord-Korea. Soos nuwe tegnologie goedkoper word en makliker verkry kan word, word gevrees dat lande met onstabiele regerings hulle hande op kernwapens sal kan lê. Die moontlikheid bestaan ook dat terroriste in die toekoms kernwapens sal kan bekom of dit self sal kan bou.
Ontwikkeling van kernwapens
In 1939 was dit al bekend dat neutrone vrygestel word wanneer die kern van 'n uraanatoom gekloof word en dat die verskynsel gepaard gaan met die vrystelling van groot hoeveelhede energie. Uit vrees dat Duitsland eerste 'n kernwapen sou vervaardig, het die VSA teen die einde van 1939 op groot skaal begin eksperimenteer met die oog op die ontwikkeling van 'n kernwapen.
Kolbjørn Buøen
Kolbjørn Buøen (20 Januarie 1895 – 5 Oktober 1975) was 'n Noorse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Kranes konditori (1951), Bare et liv - historien om Fridtjof Nansen (1968), en Hennes meget kongelige høyhet (1968).
Kernoorlog
Ontwikkeling van kernwapens
Eksperimente aan die Universiteit van Columbia in New York het aan die lig gebring dat die isotoop uraan-235 kloofbaar is. Voorts is vasgestel dat uraan-235 slegs 79 g van elke 1 000g uraan uitmaak en dat die res tot 'n isotoop met die massagetal 238 behoort. Daar is onmiddellik begin met eksperimente om metodes te vind waardeur uraan-235 van uraan-238 (wat nie gekloof kan word nie) te skei. Intussen is ook vasgestel dat die element 93 (neptunium) omgesit kan word in element 94 (hesperium) en dat een van sy isotope, plutonium, met die massagetal 239, selfs vinniger as uraan-235 gekloof kan word.
Die navorsers was nou bewus daarvan dat die kern van 'n uraanisotoop na die opneem van ŉ neutron in twee min of meer ewe groot dele opbreek en dat die klowing met groot snelhede plaasvind en enorme hoeveelhede energie laat vrykom. Hulle het vermoed dat twee of drie neutrone tydens die reaksie vrygestel word, wat op hulle beurt verdere klowing van uraanatome kon veroorsaak. Eers op 2 Desember 1942 is onomstootlik bewys dat die klowing van uraanisotope 'n kettingreaksie tot gevolg het, wat noodsaaklik is om voldoende energie vry te stel sodat 'n ontploffing kan plaasvind. Die volgende probleem waarmee die navorsers te kampe gehad het, was om 'n doeltreffende metode te vind om die versameling plofbare materiaal (uraan-235 of plutonium-239) met neutrone te bombardeer sodat 'n kernreaksie kon plaasvind. Aanvanklik is op die eksplosiewe metode besluit: die plofstof (byvoorbeeld uraan-235) sou van ŉ sentrale "lont" (plutonium-239) af met neutrone gebombardeer word.
Die metode was nie doeltreffend genoeg nie omdat die plofstof te gou versprei het en al die kerne nie gebombardeer kon word nie. In plaas daarvan is besluit om 'n implosiewe metode te gebruik. Dit sou beteken dat die plofstof in ŉ sentrale posisie en die lont rondom geplaas sou word. By ontbranding het die plotselinge samedrukking so 'n vermindering in volume meegebring dat die kloofbare materiaal oorkritiek geraak het en 'n ontploffing veroorsaak is. Dit het langer as 'n jaar geneem (sedert vroeg in 1943 tot Julie 1944) voordat die metode in die praktyk toegepas kon word. Intussen is ook probleme ondervind met die vervaardiging van genoeg suiwer uraan-235. Vroeg in 1945 het die Amerikaners besef dat hulle eers teen Augustus genoeg uraan-235 sou hê vir die vervaardiging van ŉ atoombom maar teen Julie sou genoeg plutonium-239 beskikbaar wees om 'n implosiewe wapen te toets. Die toetsontploffing is op 16 Julie 1945 uitgevoer, die Trinity-kernwapentoets, en dit het alle verwagtinge oortref.
Teen die tyd was die stryd teen Duitsland reeds feitlik gewonne en daar is besluit om die wapen te gebruik om Japan tot oorgawe te dwing. Die eerste kernbom wat gebruik is, het 'n plofkrag van byna 20 kiloton gehad, gelykstaande met 20 000 ton konvensionele plofstof (trinitrotolueen (TNT)). Die bom het op 6 Augustus 1945 op 'n hoogte van ongeveer 550 m bo die stad Hirosjima ontplof. Drie dae daarna is 'n tweede bom op die stad Nagasaki gegooi en Japan het hom die volgende dag oorgegee. Albei ontploffings het 'n vuurbal veroorsaak wat binne enkele sekondes 'n reusagtige paddastoelwolk van radioaktiewe stof gevorm het. Die hitte wat die ontploffing veroorsaak het, was so intens dat die daksinkplate tot 500 m van waar die ontploffing plaasgevind het, gesmelt het. Daar is uiteenlopende ramings oor die sterftesyfer van die twee ontploffings. Daar word egter algemeen aanvaar dat minstens 78 000 mense in Hirosjima gesterf het en 84 000 beseer is.
Posseëls en posgeskiedenis van Betsjoeanaland
Die eerste Betsjoeanaland Protektoraat posseëls wat in gebruik geneem is, was in 1888 met "Protectorate"  oorgedrukte seëls van Betsjoeanaland (sommige oorgedruk op Britse seëls en 'n paar spesifiek uitgereik vir die kolonie). In 1889 is 'n ½ -pennieseël van die Kaap die Goeie Hoop oorgedruk as "Bechuanaland / Protectorate".
Kernoorlog
Ontwikkeling van kernwapens
In Nagasaki het 27 000 mense gesterf terwyl 41 000 beseer is. Die materiële skade kon nie bepaal word nie, maar in Hirosjima alleen is 60 000 huise heeltemal of gedeeltelik verwoes. In die jare na die Tweede Wêreldoorlog het ŉ kernwapenwedloop begin. Aanvanklik was net die VSA en die Sowjetunie daarby betrokke, maar later het Frankryk, Brittanje, Indië en die Volksrepubliek China ook kernbomme begin vervaardig. Die plofkrag van kernbomme is steeds verhoog en nuwe metodes is ontwikkel om kernwapens na die teiken te vervoer. Aanvanklik is net bomwerpers gebruik, maar vandag kan bomme met behulp van interkontinentale missiele oor groot afstande gewerp word.
Posseëls en posgeskiedenis van Betsjoeanaland
Van 1897 tot 1925 is vele meer Britse seëls oordruk met die protektoraat se naam in verskillende uitlegte. In 1910 is 'n 6-pennieseël van Transvaal ook oordruk; maar al was dit bedoel vir fiskale gebruik, is posgebruik ook bekend.
Kernoorlog
Ontwikkeling van kernwapens
Die kernwapenwedloop het in die vyftiger-en sestigerjare ŉ verdere ontwikkeling ondergaan toe die groot moondhede daarin geslaag het om 'n waterstofbom (H-bom) te vervaardig. Die VSA het eers die H-bom vervaardig (1952) en is gevolg deur die Sowjetunie (1953), Brittanje (1957), die Volksrepubliek China (1967), Frankryk (1968) en Indië (1974). Die plofkrag van ŉ waterstofbom is baie groter as die van 'n atoombom. Die vermoë van ŉ kernbom word gewoonlik uitgedruk in megaton (1 megaton=1 800 kiloton= 1 miljoen ton konvensionele plofstof). Waar die verwoestingskrag van ŉ atoombom berus op die vrystelling van energie deur die klowing van atoomkerne, berus die werking van 'n waterstofbom op die vrystelling van energie deur die fusie (samesmelting) van swaarwaterstofkerne (deuterone) tot heliumkerne. Dit is 'n baie gekompliseerde proses wat net by hoë temperature kan plaasvind.
Posseëls en posgeskiedenis van Betsjoeanaland
George V
Die eerste seëls met die amptelike inskripsie "Bechuanaland Protectorate" het in 1932 verskyn. Die 12 waardes, wat gewissel het van ½d tot 10 sjielings, het almal dieselfde ontwerp gebruik; 'n groep beeste langs 'n kremetartboom, daarbo 'n portret van Koning George V. Die gewone Silwer Jubileum-uitgawe het in 1935 verskyn.
Kernoorlog
Ontwikkeling van kernwapens
Die temperatuur kan verkry word deur middel van die ontploffing van 'n atoombom, en ŉ waterstofbom word dus deur middel van 'n atoombom ontsteek. Die omsetting van waterstofkerne in heliumkerne is nie 'n kettingreaksie nie, en daar is dus nie sprake van die oorskryding van 'n kritieke grootte (superkritieke toestand) soos by die atoombom nie. Dit beteken dat dit moontlik is om waterstofbomme te vervaardig wat baie meer verwoestend werk as atoombomme. Die swaarste waterstofbom wat nog laat ontplof is (bo Nova Zembla), het 'n plofkrag van 50 megaton gehad. By 'n soortgelyke ontploffing kan die bom tot op 'n afstand van 30 km verwoesting saai, terwyl dit tot op 'n afstand van 50 km skade kan aanrig. Daar word tussen taktiese en strategiese kernwapens onderskei. Vir taktiese doeleindes word die ligte atoombom, die atoomgranaat en projektiele wat met kernkoppe toegerus is, gebruik. Onder die strategiese kernwapens ressorteer swaar atoombomme, die waterstofbomme en missiele wat van kernkoppe voorsien is en 'n groot trefafstand het.
Posseëls en posgeskiedenis van Betsjoeanaland
George VI
'n Kroningsuitgawe verskyn in 1937 en 'n vastereeks in 1938 met die portet van Koning George VI, wat sy vader vervang het op die 1932-reeks.
Die protektoraat se Vredesuitgawe van 1945 is vervaardig deur die oordruk van "Bechuanaland" op Suid-Afrikaanse Vredeseëls. Seëls is ook uitgereik vir die Koninklike besoek van 1947, en vir die gewone omnibusstelle van die tydperk.
Kernoorlog
Uitwerking
Die werking van 'n kernwapenontploffing verskil in baie opsigte van die van 'n konvensionele wapen. Nie net is die plofkrag sterker nie, maar baie spesifieke verskynsels kom voor, soos 'n skokgolf, hittestraling en radioaktiwiteit. Die skokgolf en hittestraling tree slegs direk na die ontploffing in en gaan gepaard met 'n harde dreuning en helder ligflitse.
Die radioaktiwiteit het egter ŉ langer en doeltreffender uitwerking. Die verhoogde samepersing van lug, wat met die ontploffing gepaard gaan, veroorsaak eerstens 'n hamereffek (‘n kragtige skokgolf), waarna die meesleureffek groot verwoesting saai. Die uitwerking van radioaktiwiteit kan direk of indirek wees. In die eerste plek veroorsaak dit stralingswonde en in die tweede plek stralingsiektes. Dit is bekend dat die straling byvoorbeeld lei tot steriliteit en misvormde babas.
Posseëls en posgeskiedenis van Betsjoeanaland
George VI
Standaard Statebond omnibusuitgifte verskyn tot onafhanklikheid, saam met 'n uitgif op 1 Junie 1966 ter herdenking van die 25ste jaar van die "Bechuanaland Pioneers and Gunners".
Kernoorlog
Uitwerking
Die uitwerking wat 'n kernwapen het, hang af van die hoogte waarop die ontploffing plaasvind. Indien dit op so 'n hoogte ontplof dat die vuurbal nie die grond bereik nie, is dit ŉ lugontploffing. Met so 'n ontploffing is daar gewoonlik min of geen atoomneerslag - radioaktiewe stof in die onmiddellike omgewing nie. Wanneer die vuurbal die grond raak, is daar egter wei 'n atoomneerslag (maaiveldontploffing). Wanneer ŉ kernwapen ondergronds ontplof, doen soortgelyke verskynsels hulle voor.
Die vuurbal ontstaan egter in die grond en veroorsaak 'n geweldig groot krater. Oor die algemeen is daar geen atoomneerslag tydens ŉ ondergrondse ontploffing nie, maar die grond word wel radioaktief.
Die gevolge van 'n kernontploffing
Afgesien daarvan dat 'n kernontploffing onmiddellike verwoesting saai, kan die uitwerking van ŉ radioaktiewe atoomneerslag jare na die ontploffing steeds ellende veroorsaak. Navorsing wat in die VSA gedoen is, het aan die lig gebring dat 'n kernoorlog tussen byvoorbeeld die Sowjetunie en die VSA verreikende gevolge vir die hele wêreld sal inhou. Indien landbougebiede en nywerhede in die VSA tydens 'n kernoorlog verwoes word, sal groot dele van die wêreld wat voedsel en masjinerie uit die VSA invoer en daarvan afhanklik is, daaronder ly.
Produkte soos insektedoders, kunsmis, saad, brandstof en landboumasjinerie wat uit die VSA ingevoer word, sal nie meer beskikbaar wees nie en die landbou in ander lande sal tot stilstand kom. Aan die ander kant is daar weer lande wat op hulle beurt ekonomies afhanklik is van die VSA omdat 'n groot hoeveelheid van hulle produkte daarheen uitgevoer word. Hulle sal hul produksie gevolglik moet verminder, wat miljoene onskuldige mense werkloos kan laat. 'n Atoomneerslag kan jare in die atmosfeer bly en byvoorbeeld die osoonlaag om die aarde verdun, wat meer ultravioletstrale van die son sal deurlaat. Daar sal ook ŉ vermindering wees in die lig en hitte wat die aarde bereik en dit kan ŉ gemiddelde daling van 1 °C in die temperatuur meebring. Die aanwesigheid van radioaktiewe stof in die atmosfeer kan genetiese veranderinge in die plantlewe, die seelewe, diere en die mens veroorsaak.