cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Blaar
'n Tipiese enkelvoudige blaar bestaan uit 'n groot, plat deel, die blaarskyf, wat deur middel van 'n blaarsteel aan die stingel van die plant verbind is by 'n knoop. Die xileem en floëem van die blaarsteel word in die are van die blaarskyf voortgesit. Die blaarskyf vertoon 'n verskeidenheid vorme, byvoorbeeld ellipties, lintvormig of eiervormig. Soms is dit op verskillende maniere ingesny, byvoorbeeld getand, gegolf of gesaag. Die blare van verskillende plante kan uitgeken word aan hul blaarvorm, blaarrande, blaarpunte, blaarbasisse, bearing, blaarstele, en so voorts. Die kenmerke van blare is 'n belangrike hulpmiddel by die uitkenning en klassifisering van plante, maar is in hierdie opsig nie so belangrik soos die kenmerke van die blomme van die plant nie.
Blaarstand
Ondersoek die beblaarde stamme van verskillende plante. Dit is opmerklik dat die blare nie alleen in grootte en vorm verskil nie, maar ook ten opsigte van hoe hulle aan die stam gerangskik is. Elke plantsoort het ŉ bepaalde patroon van blaar-rangskikking, wat as 'n metode van uitkenning gebruik kan word. Die blare kan in pare teenoor mekaar gerangskik wees. Hulle is dan teenoorstaande. As meer as twee blare op dieselfde hoogte groei, word die kring van blare wat gevorm word 'n krans genoem, en die blare is kransgewys gerangskik. Blare kan ook afwisselend gerangskik wees.
Afwisselende blare kan in twee rye groei, met elke blaar aan die teenoorgestelde kant van die stam as die een bo en die een onder hom. Heel dikwels is hulle in 'n spiraal gerangskik, wat ook 'n reëlmatige patroon het. Jy kan hierdie patroon sien as jy die puntjie van een blaar afsny om hom te merk, en dan van bo af al langs die stam afkyk om nog een te soek wat in presies dieselfde rigting wys. Hierdie patroon sal homself herhaal, onafhanklik van watter blaar jy kies om mee te begin. Die studie van hoe blare aan ŉ stam gerangskik is, word fillotaksie genoem.
Film
Film is 'n vel plastiek (poliëster, nitrosellulose, of sellulose-asetaat), wat met 'n emulsie gedek is wat lig-sensitiewe silwer halogeniedsout (wat met gelatien gebind is) bevat met veranderlike kristalgroottes wat die sensitiwiteit, kontras en resolusie van die film bepaal. Wanneer die emulsie aan genoeg lig blootgestel word (of ander vorms van elektromagnetiese straling, soos X-strale), vorm dit 'n onsigbare beeld. Chemiese prosesse kan dan op die film uitgevoer word om 'n sigbare beeld te skep; die proses heet "filmontwikkeling", of slegs "ontwikkeling".
In swart-en-wit fotografie is daar gewoonlik slegs een laag silwersout. Wanneer die blootgestelde korrels ontwikkel, word die silwersout omgesit in metaalsilwer, dít blokkeer lig en verskyn as die swart deel van 'n film se negatief.
Blaar
Blaarstand
Hierdie reëlmatige rangskikking van blare is veral vir die plantkundige baie gerieflik, want dit is sy werk om plante te klassifiseer. Maar die eintlike doel hiervan is natuurlik om te verseker dat die blare nie in mekaar se pad is nie, sodat elkeen die grootste moontlike hoeveelheid lig kan kry. Lig is vir plante lewe, aangesien dit noodsaaklik is vir die wonderlike proses van fotosintese waardeur groen plante voedsel opbou uit eenvoudige chemiese bestanddele.
Film
Kleurfilm gebruik ten minste drie lae. Kleurstowwe, wat aan die oppervlak van die silwersout adsorbeer, maak die kristalle sensitief vir die verskillende kleure. Daar is tipies 'n blou-sensitiewe laag bo-op, gevolg deur 'n laag wat sensitief vir groen is en dan een vir rooi. Tydens ontwikkeling word die blootgestelde silwersout omgesit in metaalsilwer, net soos film wat vir swart-en-wit fotografie gebruik word. In die geval van kleurfilm kombineer die neweprodukte van die ontwikkelingsreaksie terselfdertyd met die chemikalieë wat bekend staan as kleurkoppelaars. Hierdie kleurkoppelaars word óf in die film self ingesluit of in die ontwikkelingsoplossing waarmee die kleurstowwe gemaak word. Omdat hierdie neweprodukte in direkte verhouding met die hoeveelheid blootstelling en ontwikkeling geskep word, word die kleurwolke ook in direkte verhouding met die blootstelling en ontwikkel gevorm. Na die ontwikkeling word die silwer weereens omgesit na silwersout, deur middel van 'n bleikproses. In die laaste stappe van ontwikkeling word dit van die film verwyder, waarna slegs die gevormde kleurstowwe oorbly, wat kombineer om die gekleurde, sigbare beeld te vorm.
Blaar
Blaarstand
Epifiete is plante wat op ander lewe Hulle is nie parasiete, soos voëlent, wat hul voedsel uit die gasheer kry nie, maar gebruik die takke van takke van bome en ander plante as stutte om teen op te groei. Epifiete het baie water nodig, en kom dus in vogtige, tropiese woude voor. Maar selfs daar moet hulle nog buitengewone metodes ontwikkel om water op te gaar. Party van die blare van die Dixidia rafflesiana is “bekers” waarin water versamel word. 'n Wortel groei uit die stam tot in elke beker en absorbeer die water en ook voedsame bestanddele van insekte wat in die water verdrink het en daar ontbind.
Lys van Suid-Afrikaanse kunstenaars
duimnael|regs|170px|[[Irma Stern.]] duimnael|regs|170px|[[Johannes Meintjes.]] duimnael|regs|170px|[[Hendrik Pierneef|J.H. Pierneef.]]
Blaar
Blaarstand
Die Brasiliaanse palm, Raphia taedigera, het die grootste blare in die wêreld. Die steel van die blaar word sowat 4 m lank, en die blaar self tot 20 m - lank en meer as 9 m breed. Hierdie palm groei waar dit baie warm en klam is, en die stam word baie lank voordat die wonderlike, veeragtige blare hul verskyning maak. Op hierdie wyse kom hulle gouer in die lig, wat vir hul lewensprosesse noodsaaklik is.
Film
Nuwer kleurfilms, soos die Kodacolor II, het tot 12 emulsielae, met meer as 20 verskillende chemikalieë in elke laag.
Omdat fotografiese film wyd gebruik word in die vervaardiging van rolprente, of flieks, staan hulle ook as "films" bekend.
Acanthostrongylophora ashmorica
Acanthostrongylophora ashmorica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Bernard Bragg
Bernard Bragg (27 September 1928 – 29 Oktober 2018) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent See What I'm Saying: The Deaf Entertainers Documentary (2009) en in die televisiereeks NBC Experiment in Television (1967).
Acanthostrongylophora ashmorica
Die spons behoort tot die genus Acanthostrongylophora en tot die familie Petrosiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Hooper.
Blaar
Blaarstand
Die blare van die pluisdistel sit teenoor mekaar aan die stam en is aan die onderkant vergroei om 'n kom te vorm. Reënwater word in hierdie kom opgegaar en gedurende droë tye deur die plant opgeneem. Die botaniese naam Dipsacus beteken “dorstig". Die lede van die aalwynfamilie kom in die warm, droë streke van ons land voor. Hul blare is verdik en bestaan uit 'n massa sponsagtige selletjies waarin water oor lang tydperke opgegaar kan word. Die opperhuid of kutikula van die blaar is dik en horingagtig, met min stomata of huidmondjies, om te voorkom dat water uit die blare verdamp. Plante wat op hierdie wyse aangepas is om in 'n droë klimaat te leef, staan bekend as vetplante.
Bou en funksies
Die blaar bestaan uit 'n blaarskyf (Iamina), 'n blaarsteel (petiolus) en 'n blaarskede (ook bekend as blaarvoet). Die blaarsteel of blaarvoet ontbreek by sekere plante en die blaar word dan 'n sittende blaar genoem (byvoorbeeld kanferfoelie).
In die skerp hoek wat deur die blaar en die stingel by houtagtige plante gevorm word, word 'n okselknop aangetref. Dit bestaan uit 'n kort steelstuk met een of meer gedeeltelik ontwikkelde blare wat deur stewige skubbe omhul is om dit teen koue, uitdroging en diere te beskerm. In die volgende jaar ontwikkel dié okselknoppe volledig en vervang dit die blare wat in die winter afgeval het.
Die blaarskyf bestaan uit 'n geraamte van blaarnerwe of are. Die weefsels tussen die are word bladmoes (mesofil) genoem. Die vaatbundels in die blaarnerwe is vir die vervoer van water en soute na die blaar verantwoordelik, asook vir die wegvoer van die organiese stowwe wat deur fotosintese gevorm is. Die bo- en onderkant van die blaar word deur 'n huid bedek wat uit 'n enkele laag selle bestaan en die epidermis heet. Die eintlike blaarweefsel (bladmoes) bestaan uit verskillende lae palissadeweefsel (palissadeparenchiem). Dit is selle wat dig teen mekaar sit en wat baie bladgroenkorrels (chloroplaste) besit. Dis hulle wat die fotosinteties-aktiewe pigment chlorofil bevat. Die sponsweefsel (sponsparenchiem) word onder die palissadeweefsel aangetref. Dit bestaan uit onreëlmatige selle wat minder chloroplaste bevat en deur die intersellulêre holtes (lugruimtes) van mekaar geskei is. Dié holtes word met 'n asemholte verbind wat vlak onder die epidermis geleë is en in die huidmondjies uitmond.
Huidmondjies
'n Huidmondjie (stoma, mv. stomata) kom in die epidermis voor en bestaan gewoonlik uit twee halfmaanvormige sluitselle wat 'n spleetopening van wisselende groottes vorm. In teenstelling met die omliggende epidermisselle bevat die sluitselle van die huidmondjies chloroplaste. Fotosintese kan dus hier plaasvind. Die buitewand van die spleetselle is meer elasties as waar die spleet vorm, sodat die selle kan uitswel onder spanning van wateropname en sodoende die spleet (en dus die huidmondjie) kan ooptrek.
Behalwe die verdamping van water is die blaar ook vir die proses van fotosintese verantwoordelik. Dit is die proses waar die plant stysel (koolhidrate) uit water en koolsuurgas opbou en waarby sonlig as energiebron gebruik word.
Blaarvorming
'n Enkelvoudige blaar bestaan uit een blaarskyf, en 'n saamgestelde blaar het 'n aantal blaarskywe. Die aantal okselknoppe dui aan of dit een saamgestelde blaar of afsonderlike blare is. Saamgestelde blare het net een gemeenskaplike okselknop, terwyl afsonderlike blare elk sy eie okselknop het.
In die blaarskyf vorm die nerwe 'n bepaalde patroon. Kenmerkend van eensaadlobbiges is dat daar 'n aantal nerwe uit die hoofnerf aan die voet van die blaar ontspring wat dan parallel met die hoofnerf oor die blaar loop (byvoorbeeld tulp, iris). Die meeste tweesaadlobbiges het veernerwige blare. Die nerwe vertak reëlmatig oor die hele oppervlak van die blaar. By handvormige blare loop die nerwe vanuit die blaarvoet na die eindpunt van die blaar, soos by die klimop en pronkertjie. Die vorm van die blaarskyf is kenmerkend van dié plantsoort.
Insnydings
Die blaarrand kan gaaf of ingesny voorkom. Soms is die insnydings diep in die blaarskyf in. By die insnyding van die blaarrand is daar die volgende moontlikhede: gesaag (roos), gekartel (Australiese frangipani), getand (stokroos) en gegolf (malva). Dieper insnydings in die blaarskyf' het hand- of veervormige blaarskywe tot gevolg, afhangende van hoe die nerwe loop. By enkelvoudige blare word daar na veerlobbig of handlobbig verwys wanneer die insnyding nie tot teen die hoofnerf is nie (eik, klimop), en van veerspIetig of handspletig as die insnyding byna aan die hoofnerf raak (esdoring, Amerikaanse eik).
As die insnyding so diep is dat dit byna deur die hoofnerf loop, is die blare veerdelig of handdelig. Loop die insnyding deur tot by die hoofnerf, is die blad saamgesteld. Hiermee word 'n groot aantal moontlike blaarvorms onderskei. Die kastaiingboom se blaar is geveerd, handvormig saamgesteld. Ertjies het 'n eweredig geveerde blaar: daar is nie 'n blaartjie aan die voorpunt nie. Die blaar van die es is weer ongelyk geveer, en daar is wel 'n bo-blaartjie teenwoordig.
Behalwe dié twee vorms is daar nog 'n afgebroke geveerde blaar soos by die aartappel en tamatie, waar die opeenvolgende pare blaartjies in grootte verskil, en 'n dubbel geveerde blaar soos dié van die varing. By dié plante is die blaartjies self ook geveer. Die blaartjies van 'n saamgestelde blaar kan op hul beurt ook ingesny wees. Die es het byvoorbeeld ongelyk geveerde, gesaagde blare.
Dimorfie
Die blaarvorm is oorerflik, maar onder die invloed van die omgewing kan daar veranderinge intree wat veroorsaak dat daar verskillende blaarvorms aan één plant voorkom (dimorfie). Die duidelikste voorbeeld van dimorfie is die waterranonkel (Ranunculus aquatilis). Die blare bo die water is effens gelob, terwyl dié wat onder die water gedompel is, fyn verdeel is. Ook die invloed van lig kan vormverandering bewerkstellig. By die beukeboom word onderskei tussen son- en skadublare.
Die selle van die palissadeweefsel van die skadublare is langer en die sponsweefsel bestaan uit meer sellae as die sonblare. Om hierdie rede kan daar ook in die skadublare genoeg fotosintese plaasvind. Die grasklokkie het normaalweg kortgesteelde, lang blare. Op donker plekke is die blare egter rond met lang stele. Die blaaroppervlakte is vergroot sodat daar genoeg fotosintese in die skadu kan plaasvind.
4 April
4 April is die 94ste dag van die jaar in die Gregorian Kalender (95ste in 'n skrikkeljaar). Daar is nog 271 dae in hierdie jaar.
Blaar
Besondere blaarvorms
Daar is 'n aantal plante waarvan die blare so ingrypend verander het dat dit byna nie meer herkenbaar is nie. By droogteplante (xerofiete) soos kaktusse is die blaar tot 'n stekel verklein om verdamping so ver moontlik uit te skakel. Die stingel het hier skyfvormig geword en het die fotosintesefunksie van die blaar oorgeneem. Iets soortgelyks word by die denneboom aangetref. Hier is die blaar tot 'n enkele naald verklein.
Dis nie net die blaarvorm wat by droogteplante drasties verander het om die plant by die omgewing te laat aanpas nie. Die blare bevat ook min huidmondjies, daar is 'n dik waslaag op die blaar soos by vetplante, die blare is behaar soos by die geranium of is opgerol soos by die besembos. By dié plant is die blare na onder opgerol sodat die huidmondjies in 'n holte lê. Die lug in dié holte word vinnig met die waterdamp versadig en só word verdamping beperk.
4 April
Sterftes
<!-- rooi skakels.....behou vir latere [blou] verskyning.....
Blaar
Besondere blaarvorms
lnseketende plante het 'n spesiale soort blaar. Die bekerplant (genus Nepenthes) het bekervormige bladorgane. Die binnewande hiervan is glad en bevat kliere wat 'n verteringsap afskei. Die sondou (genus Drosera) se blare het tentakels waarmee dit insekte vang en verteer.
By klimplante verander die blaar in 'n rank (soos die pronkertjie) wat as hegorgaan dien.
4 April
Vakansies en vierings
Hierdie dag in die geskiedenis: 04-03 | 04-04 | 04-05
Lys van Suid-Afrikaanse kunstenaars
Hier is 'n lys van Suid-Afrikaanse kunstenaars.
Blaar
Besondere blaarvorms
Blaarmetamorfose kom by blomplante voor om voortplanting te bewerkstellig. Die kleur en die vorm van die blare word aangepas om insekte te lok om met bestuiwing te help.
Cathy Godbold
Cathy Godbold (23 September 1974 – 4 Mei 2018) was 'n Australiese aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Alex (1992) en in die televisiereekse Home and Away (1988), Blue Heelers (1994), en The Saddle Club (2001).
Blaar
Lewensduur
Blare het nie 'n lang lewensduur nie; byvoorbeeld, bladwisselende plante verloor teen die winter al hulle blare. Voordat hulle hulle blare verloor afgooi, hou hulle eers die belangrike stof chlorofil terug. Dit is die groen pigment in die blaar. Die kleurstowwe karotien (geel, rooi, oranje) en xantofil (bladgeel) bly in die blaar agter, en dit verklaar die verkleuring van die blare in die herfs. Die verdwyning van die chlorofil uit die blaar is 'n reaksie op die korter dae teen die einde van die somer. Wanneer al die groen stof uit die blaar verdwyn het, vorm die plant 'n lagie kurkweefsel tussen die stingel en blaar om die wond te bedek wanneer die blaar verloor word.
Nie alle plante verloor hul blare in die winter nie, Die naaldvormige blaar van die den kan tot 4 jaar oud word. Ou blare val dwarsdeur die jaar af. Dié verskynsel tref 'n mens ook in die trope aan, waar daar nie 'n bepaalde rusperiode bestaan nie. Baie tropiese boomsoorte verloor dus dwarsdeur die jaar hul ou blare.
By die blare van tweesaadlobbige plante kom een of meer hoofare voor. Wanneer een hoofaar met syare voorkom, is die groter are veervormig gerangskik. As 'n hele aantal hoofare onderskei word, is die groter are handvormig gerangskik. By eensaadlobbige plante, byvoorbeeld die grasfamilie, loop die are parallel om 'n parallelarige bearing te vorm.
Richard Stuttaford
Richard Stuttaford (Kaapstad, 13 Junie 1870 - Stellenbosch, 19 Oktober 1945) was 'n Suid-Afrikaanse handelaar, kabinetsminister en die seun van Samson Rickard Stuttaford, 'n grondlegger van die afdelingswinkel Stuttafords.
Stuttaford ontvang sy opleiding in Engeland en Frankryk en sluit hom in 1892 aan by die handelsfirma, Thorne, Stuttaford & Co, wat sy pa help oprig het saam met sir William Thorne. Hy word die hoof van die maatskappy in 1917. Buiten as lid van die Kaapse stadsraad, van die Kaapstadse Kamer van Koophandel, waarvan hy voorsitter was van 1918 tot 1920, en voorsitter van die Vereniging van Kamers van Koophandel van Suid-Afrika (1921 tot 1923), het hy aanvanklik nie in die openbare lewe belang gestel nie, maar in 1924, toe hy 54 jaar oud was, word hy tot die Unie-Volksraad verkies as die lid vir Nuweland teen die Konstitusionele Demokraat, C.A. Lagesen met 'n meerderheid van 702 stemme. In 1929 is hy onbestrede verkies vir dieselfde kiesafdeling en in 1933 weer onbestrede, dié keer as S.A.P.-Koalisie-kandidaat vir Claremont, nadat Nuweland tydens 'n herafbakening afgeskaf is. In 1938 wen hy as kandidaat van die Verenigde Party ook in Claremont met 'n meerderheid van 2 052 teen E.M.O. Clough van die Dominiumparty, wat toevallig dieselfde getal stemme op hom verenig het as Stuttaford se meerderheid.
In die Unie-Volksraad was sy kennis van die handel van groot waarde en genl. Jan Smuts nooi hom om deel te neem aan die onderhandelings met Britse kommersiële owerhede in Ottawa. Hy was minister sonder portefeulje van 1933 tot 1936. Van 1936 tot 1939 was hy minister van volkswelsyn en van 1939 tot 1942 van handel en nywerhede in genl. Smuts se oorlogskabinet.
Op 'n heel ander gebied het hy ook naam gemaak as die eerste grondlegger van 'n tuindorp in Suid-Afrika toe hy in omstreeks 1920 verantwoordelik is vir die stigting van Pinelands naby Kaapstad danksy 'n baie ruim skenking. Hy is in 1945 op Stellenbosch oorlede.
Rosie Malek-Yonan
Rosie Malek-Yonan (gebore 4 Julie 1965) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Rendition (2007) en in die televisiereekse Babylon 5 (1994) en Life (2007).
Irannese kalender
Die Irannese kalender (ook bekend as Persiese kalender of die Jalāli kalender) is 'n sonkalender wat in Iran, Koerdistan en Afghanistan gebruik word. Die kalender is op observasie eerder as vaste reëls gebaseer.
Elke nuwe jaar begin op die lente-Dag-en-nag-ewening soos bepaal deur presiese astronomiese observasie vanuit Teheran (of die 52.5°O meridiaan) en Kabul. Dit maak die kalender akkurater as die Gregoriaanse kalender, maar dit is moeiliker om skrikkeljare te bepaal.
Maande
Die moderne Persiese kalender word in 1925 ingevoer. Die name van die maande is op 'n ouer tradisionele kalender uit die 11de eeu gebaseer. Die kalender bestaan uit 12 maande, waarvan die eerste ses 31 dae het, en die volgende vyf maande 30 dae elk het. Die laaste maand het gewoonlik 29 dae, maar het 30 dae in skrikkeljare.
Skrikkeljare
Die stelsel om skrikkeljare te bepaal is ingewikkeld, maar baie akkuraat. Die jare word gegroepeer in 'n aantal siklusse:
Elke klein siklus begin met 4 gewone jare. Daarna volg 'n skrikkeljaar gevolg deur 'n skrikkeljaar elke vierde jaar tot en met die laaste jaar van die klein siklus. Voor elk van die 21 siklusse van 128 jaar is daar sowat 31 skrikkeljare. Vir die laatste groot siklus van 132 jaar tel ons op hierdie manier 32 skrikkeljare. Dit gee in totaal (21 x 31) + 32 = 683 skrikkeljare en 2137 normale jare in die baie groot siklus. Dit gee vir die baie groot siklus 'n gemiddelde jaarlengte van 365,24219852 dae. Dit sluit so goed aan by die regte tropiese jaar van 365,24219878 dae, dat daar na 3,8 miljoen jaar slegs een dag verskil sal wees tussen die kalender en die sonjaar.
Die patroon van normale en skrikkeljare wat in 1925 begin het, sal in die jaar 4745 weer herhaal. Die Persiese kalender is 'n sonkalender en is glad nie met die maanfases gesinchroniseer nie.
Suid-Afrikaanse Klas NG4 4-6-2T
Die Suid-Afrikaanse Klas NG4 4-6-2T lokomotief is 'n Suid-Afrikaanse smalspoor tenklokomotief wat in die eerste dekade van die twintigste eeu in die Natalkolonie ontwerp is.
In 1911, nadat die Unie van Suid-Afrika gestig is, maar voordat die spoorweë van die voormalige kolonies heeltemal versmelt is, is twee 4-6-2T tenklokomotiewe wat gebaseer is op die NGR Klas N 4-6-2T namens die NGR bestel vir die 39 km Alfred County-lyn tussen Port Shepstone en Paddock. In 1912 en 1913 is nog vyf lokomotiewe van hierdie klas deur die Suid-Afrikaanse Spoorweë bestel. Hulle is in 1913 en 1914 afgelewer.
Toe die eerste twee lokomotiewe na die Suid-Afrikaanse Spoorweë oorgedra is, is hulle as Klas NG4 geklassifiseer en hul nommers het 'n voorvoegsel "NG" gekry.
Acanthostrongylophora ingens
Acanthostrongylophora ingens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acanthostrongylophora en tot die familie Petrosiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1899 deur Thiele.
Lategan P. Bredenkamp
Lategan P. Bredenkamp (1928–2010) was ’n Afrikaanse skrywer.
Lewe en werk
Lategan P. Bredenkamp is in Januarie 1928 gebore. Hy is getroud met Minnie en hulle het ses kinders, drie dogters (Lia, Alet en Rietjie) en drie seuns (D.C., Izak en Pieter). Sy vrou is in 1999 oorlede. Hy bly op die plaas Amper in die distrik Postmasburg in die Noord-Kaap, waar hy met skape en beeste boer. Op 3 Desember 2010 is hy in die hospitaal op Upington oorlede.
Skryfwerk
“Jan Leendert” vertel die verhaal van ’n rondswerwende bruin plaaswerker, Jan Leendert, en sy vrou Katrien se verblyf op ’n skaapplaas iewers voor die Tweede Wêreldoorlog en die verhouding wat daar tussen die wit boer en hulle heers. Die verteller in die verhaal is die jong seun Pieter. Ná Jan se aankoms begin dinge op die plaas ten goede verbeter, maar die boer neem aanvanklik aanstoot oor Jan se voorbarigheid, wat vriendelik maar ferm sy meestal baie billike eise uiteensit. Treffend is die wyse waarop die skrywer deur dinge te verswyg somtyds meer sê as wat vermeld word, waarna die krisis van misverstand wat die verhouding tref skok in sy ontbloting van die krake in die menslike psige. “Waar die wêreld wyd is” vertel die familiegeskiedenis, met die eerste gedeelte wat die verhaal vertel van die verteller se oupa, sy pa en ander baanbrekers en in die tweede deel sy eie kinderjare behandel. Elke deel is verder opgedeel in episodes, sodat die geskiedenis broksgewys maar op baie onderhoudende manier geskets word. Ten tye van sy dood is daar nog ’n aantal onvoltooide manuskripte op sy rekenaar, met voorlopige werktitels soos “Toeka se tyd”, “Enkeldoringboom” en “Gert en Johannes”.
Ben Powers
Ben Powers (5 Julie 1950 – 6 April 2015) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Things Are Tough All Over (1982) en The Man Who Loved Women (1983), en in die televisiereekse Good Times (1974) en The New Mike Hammer (1984).
Gay Pride-vlag van Suid-Afrika
Die Gay Pride-vlag van Suid-Afrika is ’n LGBTI-simbool wat ten doel het om die vryheid en uiteenlopendheid van die Suid-Afrikaanse nasie te weerspieël en trots in die land se LGBTI-gemeenskap aan te wakker. Dit is in 2012 as die vlag van die GLBTI Assosiasie van Suid-Afrika geregistreer en is nie amptelik ’n nasionale simbool van Suid-Afrika nie.
Geskiedenis
duimnael|links|240px|Die vlag wapper op die Cape Town Pride 2014.
Die vlag is deur Eugene Brockman ontwerp en is ’n kombinasie van die reënboogvlag en die vlag van Suid-Afrika.
Die voorgestelde doel van die vlag is onder meer om selfdegeslaghuwelike in die land te vier en probleme soos diskriminasie, homofobie en korrektiewe verkragting te pak.
Die vlag is op 18 Desember 2010 bekendgestel op die Mother City Queer Project-kostuumparty, wat jaarliks gehou word en dié jaar by die nuwe Kaapstad-stadion plaasgevind het. Dit is op 20 Julie 2012 by die Suid-Afrikaanse Buro vir Heraldiek geregistreer as ’n vlag van die GLBTI Assosiasie van Suid-Afrika.
Dit is nie per se ’n amptelike simbool nie en nie noodwendig die Suid-Afrikaanse weergawe van die LGBT-reënboogvlag nie.
William Bramley
William Bramley (18 April 1928 – 27 Oktober 1985) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente West Side Story (1961) en I Love You, Alice B. Toklas! (1968), en in die televisiereekse The Outer Limits (1963) en Star Trek (1966).
Delta Goodrem
Delta Goodrem (gebore 9 November 1984) is 'n Australiese aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Hating Alison Ashley (2005) en in die televisiereekse Neighbours (1985), Hey Dad..! (1987), en North Shore (2004).
Keri Maletto
Keri Maletto (gebore 26 Desember 1977) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en assistentregisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Devious Maids (2013), American Crime Story (2016), So Dark (2016), en Midnight, Texas (2017).
Acanthostylotella cornuta
Die spons behoort tot die genus Acanthostylotella en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1897 deur Topsent.
RSC Anderlecht
RSC Anderlecht is 'n Belgiese sokkerspan in die Brusselse munisipaliteit Anderlecht, wat in die Eerste klasse speel. Die span se tuisveld is die Lotto Park (kapasiteit: 21 500). Anderlecht is die gewildste en suksesvolste span in België. Die klub het sterk mededinging met Standard Luik (die gewildste span in Wallonië) en wedstryde tussen beide spanne staan bekend as The Big Clash.
SC Corinthians Paulista
Sport Club Corinthians Paulista is 'n Brasiliaanse sokkerklub in die stad São Paulo. Corinthians is in 1910 gestig.
Acanthotetilla
Acanthotetilla is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Elandsrivier (Klipdrift)
Die Elandsrivier is 'n kleiner rivier in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Dit vloei saam met die Klipdriftrivier by 34.4673°S; 19.8941°O, in die dorpie Napier in die Overberg.
Hannah Greenwood
Hannah Greenwood (gebore 28 Januarie 1987) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Start Options Exit (2014) en in die televisiereekse Blue Heelers (1994), Horace & Tina (2001), en Legacy of the Silver Shadow (2002).
2016 Bahreinse Grand Prix
Bande beskikbaar gestel
Pirelli het die volgende bande aan alle spanne in Bahrein verskaf:
13 April
13 April is die 103de dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (104de in 'n skrikkeljaar). Daar is nog 262 dae in hierdie jaar.
Katapleksie
Katapleksie word gekenmerk deur 'n skielike verlies aan spiertonus. Dit kom voor saam met narkolepsie.
Vryheidstandbeeld
Die Vryheidstandbeeld, ook bekend onder sy Engelse naam Statue of Liberty (amptelik Liberty Enlightening the World; Frans: La Liberté éclairant le monde) is 'n kolossale neo-klassieke standbeeld op Liberty Island in die New Yorkse hawe in die Verenigde State van Amerika. Die koperstandbeeld, wat deur die mense van Frankryk aan die mense van Amerika geskenk is, is ontwerp deur die Franse beeldhouer Frédéric Auguste Bartholdi en sy metaalraamwerk is gebou deur Gustave Eiffel van Eiffeltoringfaam. Dit is op 28 Oktober 1886 ingewy.
thumb|links|250px|Liberty Island met die Vryheidstandbeeld. Die standbeeld stel die godin Libertas voor – sy hou 'n fakkel bo haar kop met haar regterhand en in haar linkerhand hou sy 'n tablet met die datum JULY IV MDCCLXXVI (4 Julie 1776 in Romeinse syfers), die datum van die Amerikaanse onafhanklikheidsverklaring. 'n Gebreekte boei en ketting lê aan haar voete terwyl sy vorentoe loop; dit vier die afskaffing van slawerny kort tevore. Die standbeeld het ná sy oprigting 'n ikoon van vryheid en van die VSA geword; dit word beskou as 'n simbool van verwelkoming aan immigrante wat per boot in die land aankom.
Bartholdi is geïnspireer deur die Franse regsprofessor en politikus Édouard René de Laboulaye, wat glo in 1865 gesê het enige monument wat opgerig word om die Amerikaanse onafhanklikheid te vier, behoort 'n gesamentlike projek van die Franse en Amerikaners te wees. Die Frans-Duitse Oorlog het die projek tot in 1875 vertraag, toe Laboulaye voorgestel het Frankryk finansier die standbeeld en Amerika verskaf 'n terrein en bou die voetstuk.
Dit was moeilik om geld in te samel, veral in Amerika, en teen 1885 is bouwerk aan die voetstuk byna in die wiele gery deur 'n gebrek aan fondse. Die uitgewer Joseph Pulitzer van die New York World het 'n projek begin om geld in te samel en meer as 120 000 bydraers gewerf, waarvan die meeste minder as 'n dollar (in 2020 sowat $29 werd) gegee het. Die beeld is in Frankryk gebou, in kratte na Amerika vervoer en op die voltooide voetstuk aanmekaargesit.
Die Amerikaanse vuurtoringraad het die standbeeld tot in 1901 geadministreer en daarna die Amerikaanse departement van oorlog. Sedert 1933 onderhou die nasionale parkdiens die standbeeld, wat 'n groot toeriste-attraksie is. Die publiek se toegang tot die balkon om die fakkel is in 1916 verbied.
Oorsprong
thumb|links|220px|Die godin [[Libertas en Sol Invictus (die "Onoorwonne Son"; bo) het albei die Vryheidstandbeeld beïnvloed.]]
Volgens die nasionale parkdiens het die idee van 'n monument wat deur die Franse aan die Amerikaners geskenk word, posgevat by Édouard René de Laboulaye, president van die Franse Vereniging teen Slawerny en 'n belangrike politieke denker van sy tyd. Die projek kan teruggespeur word na 'n gesprek in 1865 tussen Laboulaye. 'n voorstander van die afskaffing van slawerny, en die Franse beeldhouer Frédéric Bartholdi. Hy het tydens die gesprek gesê hy dink dit sal goed wees as so 'n projek 'n gesamentlike poging is tussen Frankryk en Amerika, wat pas slawerny afgeskaf het.
Volgens Bartholdi, wat later die storie van die gesprek vertel het, is Laboulaye se beweerde kommentaar nie as 'n voorstel bedoel nie, maar dit het Bartholdi geïnspireer.
Bartholdi het Amerika in Junie 1871 besoek. Bedloe's Island (nou Liberty Island) in die New Yorkse hawe het dadelik sy aandag getrek as 'n terrein vir die beeld, want alle skepe wat die hawe binnekom, moet daarverby vaar. Hy was verheug om te hoor dit behoort aan die regering. Bartholdi het onder andere vir president Ulysses S. Grant besoek en dié het vir hom gesê dit sal nie moeilik wees om die eiland vir die beeld te verkry nie.
thumb|200px|Detail van 'n fresko van 1855-'56 deur Constantino Brumidi wat twee vroeë vroulike simbole van Amerika wys: [[Columbia (simbool)|Columbia (links) en die Indiaanse prinses.]]
Ontwerp, styl en simbolisme
Bartholdi en Laboulaye het nagedink oor wat die beste manier sou wees om die idee van Amerikaanse vryheid weer te gee. 'n Vrouefiguur wat in die vroeë Amerikaanse geskiedenis gereeld as kultuursimbool van die nasie gebruik is, was Columbia, wat beskou is as 'n beliggaming van Amerika, nes Britannia met Brittanje en Marianne met Frankryk vereenselwig is. Columbia het die tradisionele Europese personifikasie van die Amerikas as 'n "Indiaanse prinses" vervang, omdat laasgenoemde begin beskou is as onbeskaafd en neerhalend teenoor Amerikaners.
thumb|links|160px|Thomas Crawford se Statue of Freedom (1854-'57) bo-op die koepel van die [[Capitol.]] Die ander belangrike vroulike ikoon in Amerika was 'n voorstelling van Liberty, of Vryheid, wat geskoei was op die Romeinse godin van vryheid, Libertas, wat algemeen in Antieke Rome aanbid is, veral deur bevryde slawe. Daar was 'n Liberty-figuur op die meeste Amerikaanse muntstukke van dié tyd en voorstellings van Liberty het in gewilde en burgerlike kuns verskyn, insluitende Thomas Crawford se Statue of Freedom (1863) bo-op die Capitol in Washington, D.C.
Die standbeeld se ontwerp roep ikonografie op wat algemeen in die antieke geskiedenis was, onder andere die Egiptiese godin Isis, die antieke Griekse godin met dieselfde naam, die Romeinse Columbia en die Christelike ikonografie van die Maagd Maria.
Crawford se standbeeld is in die vroeë 1850's ontwerp. Dit sou oorspronklik 'n pileus, of vryheidshoed, opgehad het wat in antieke Rome aan bevryde slawe gegee is. Daar was egter kommer daaroor, en Delacroix het die pileus eindelik met 'n kroon vervang.
Die sewe strale van die kroon vorm 'n halo en roep die son, die sewe oseane en die sewe kontinente op, asook ander maniere waarop Liberty die wêreld verlig, benewens die fakkel.
Bartholdi se vroeëre modelle was almal soortgelyk: 'n vrouefiguur in 'n neo-klassieke styl wat vryheid voorstel, met 'n mantel en 'n fakkel wat omhoog gehou word. Gerugte dat die gesig op dié van die beeldhouer se ma geskoei is, is as onwaar afgemaak. Hy het die figuur met 'n sterk, ongekompliseerde silhoeët ontwerp wat goed afgeëts sou wees teen die dramatiese hawe-agtergrond en wat passasiers wat die baai op bote binnekom, 'n veranderende perspektief op die beeld sou gee terwyl hulle na Manhattan vaar.
Hy het dit groot, klassieke kontoere gegee en eenvoudige beeldhouwerk gebruik wat die groot skaal en erns van die projek weerspieël.
Bergambacht
Bergambacht is 'n dorp en voormalige munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Zuid-Holland. Die voormalige munisipaliteit tel 10 016 inwoners (1 Mei 2014) en behoort sedert 2015 tot die munisipale gebied van Krimpenerwaard.
Vryheidstandbeeld
Vroeë werk
Hoewel planne vir die standbeeld nog nie gefinaliseer was nie, het Bartholdi in 1976 solank die regterarm, met die fakkel, en die gesig begin ontwerp. Die arm is in Amerika op die Centennial Exhibition uitgestal, en daarna in Madison Square Park, waar dit verskeie jare gebly het voordat dit terug Frankryk toe is om by die res van die standbeeld te voeg.
Op 3 Maart 1877, op sy laaste dag in sy amp, het president Grant 'n verdrag onderteken waarvolgens die Amerikaanse president die standbeeld wou aanvaar wanneer Frankryk dit skenk en waarvolgens hy 'n geskikte terrein daarvoor sou kies. President Rutherford B. Hayes, wat die volgende dag president geword het, het Bedloe's Island gekies, die terrein wat Bartholdi voorgestel het.
Bouwerk in Frankryk
thumb|200px|Die kop van die standbeeld op die Paryse Wêreldskou, 1878. thumb|200px|Bouwerk aan die voetstuk in Junie 1885.
Met sy terugkeer na Parys in 1877 het Bartholdi daarop gekonsentreer om die kop te voltooi, en dit is in 1878 op die Paryse Wêreldskou uitgestal.
Die kop en arm is gebou met die hulp van die Franse argitek Eugène Viollet-le-Duc, wat in 1879 siek geword het. Hy is kort daarna oorlede, sonder aanduidings van hoe hy die dop van die beeld aan die steunstruktuur sou heg. Die volgende jaar het Bartholdi die dienste van die innoverende ontwerper en bouer Gustave Eiffel verkry. Hy het besluit om die beeld nie te rigied te maak nie, want stres sou daartoe lei dat dit kraak. Die beeld sou effens in die winde van die New Yorkse hawe moes kon beweeg en kon uitsit op warm somerdae; hy het dus die steunstruktuur losweg aan die dop geheg met plat ysterstawe.
Eiffel se ontwerp was een van die eerste voorbeelde van bekledingsmuur-argitektuur, waar die buitekant van 'n gebou nie gewig dra nie, maar deur 'n binneraamwerk ondersteun word. Hy het twee binneste spiraaltrappe bygevoeg waarmee besoekers na die waarnemingspunt in die kroon kon klim. Daar is ook toegang na die waarnemingsplatform om die fakkel, maar omdat die arm so smal is, is daar net 'n enkele leer van 12 m lank.
Die dele van die toring is in die Eiffelfabriek in die Paryse voorstad Levallois-Perret gebou. Die buitekant is ook in Frankryk gebou en sou daarna na Amerika vervoer word, waar dit op Bedloe's Island aanmekaargesit sou word.
Ontwerp
thumb|200px|links|Frank Leslie's Illustrated Newspaper van Junie 1885 wys (kloksgewys van links) houtsneewerke van die voltooide standbeeld in Parys; Bartholdi; en die standbeeld se binnewerke. thumb|200px|Unveiling of the Statue of Liberty Enlightening the World (1886) deur Edward Moran. Museum of the City of New York.
Die fondament vir Bartholdi se standbeeld sou gelê word binne Fort Wood, 'n ongebruikte weermagbasis op Bedloe's Island wat tussen 1807 en 1811 gebou is. Die versterkings was in die vorm van 'n elfpuntige ster. Die standbeeld se fondament en voetstuk is so beplan dat die beeld in 'n suidoostelike rigting sou kyk om skepe te groet wat die hawe van die Atlantiese Oseaan af binnekom.
In 1881 is Richard Morris Hunt aangestel om die voetstuk te bou. Weens geldprobleme is sy oorspronklike voetstuk van 35 m tot 27 m verlaag. Die ontwerp bevat elemente van klassieke en Asteekse argitektuur. Dit is met argitektoniese detail gefragmenteer om die aandag op die standbeeld te vestig. Dit het die vorm van 'n stomp piramide van 19 m breed by die basis en 12 m breed aan die bokant. Die vier sye lyk eenders. Net onder die beeld is 'n uitkykplatform.
Bouwerk aan die fondament het in 1883 begin en die voetstuk se hoeksteen is in 1884 gelê.
Konstruksie en inwyding
Op 17 Junie 1885 het die Franse stoomskip Isère in New York aangekom met die kratte waarin die standbeeld verpak was. New Yorkers was geesdrigftig, 200 000 mense het op die dokke byeengekom en honderde bote het die skip op see gaan verwelkom.
Die voetstuk is eers in April 1886 voltooi. Net daarna het die samestelling van die standbeeld begin. Eiffel se ysterraamwerk is aanmekaargesit en daarna is die dele van die dop versigtig vasgesit. Vanweë die breedte van die voetstuk was dit onmoonlik om steierwerk op te sit, en werkers het aan toue gehang.
'n Inwydingseremonie is op 28 Oktober 1886 gehou, met president Grover Cleveland, die voormalige goewerneur van New York, wat die verrigtinge gelei het.
Francis Powers
Francis Powers (4 Junie 1865 – 10 Mei 1940) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer.
Tweeriviere
Tweeriviere is 'n gehug in die Langkloof, aan die R62-roete, 3 km oos van Joubertina en 177 km van Gqeberha.
Die gelyknamige rivier ontspring in die Tsitsikammaberge ten suide en suidooste van die dorpie en loop in die Kougarivier in.
Die konsentrasie van die huise skep die indruk van 'n dorp. Alhoewel Jacobus Scheepers in 1765 die grond as leningsplaas ontvang het, het Tweeriviere die tradisionele tuiste van die Olivierfamilie geword.
Premier van die Oos-Kaap
Die premier van die Oos-Kaap is die regeringshoof van die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika. Die huidige premier van die Oos-Kaap is die agbare Oscar Mabuyane. Hy is 'n lid van die African National Congress. Mabuyane is op 22 Mei 2019 tot provinsiale premier verkies nadat 'n meerderheid van die wetgewerslede vir hom gestem het
Funksies
Ingevolge die grondwet word die uitvoerende gesag van 'n provinsie aan die premier toevertrou. Die premier stel 'n Uitvoerende Raad aan wat uit tien lede van die provinsiale wetgewer bestaan; hulle word lede van die Uitvoerende Raad (LUR's) genoem. Die LUR'e is hoofsaaklik ministers en die Uitvoerende Raad 'n kabinet op provinsiale vlak. Die Premier het die outoriteit om LUR'e op eie wil aan te stel en af te dank.
Die premier en die Uitvoerende Raad is verantwoordelik vir die uitvoering van provinsiale wetgewing, tesame met die nasionale wetgewing wat aan die provinsie toegeken word. Hulle stel provinsiale beleid op en bestuur die departemente van die provinsiale regering; hul optrede is onderhewig aan die nasionale grondwet.
Die premier is ook 'n ex officio lid van die Nasionale Raad van Provinsies as een van die spesiale afgevaardigdes van die provinsie.
Verkiesing
Die verkiesing vir die Oos-Kaapse Provinsiale Wetgewer word elke vyf jaar gehou, terselfdertyd met die verkiesing van die Nasionale Vergadering; die laaste sodanige verkiesing het op 8 Mei 2019 plaasgevind. Op die eerste vergadering van die provinsiale wetgewer na 'n verkiesing verkies die lede die premier. Die provinsiale wetgewer kan die premier dwing om te bedank deur 'n mosie van wantroue in te stel. As die premierskap (om welke rede ook al) vakant raak, moet die provinsiale wetgewer 'n nuwe premier verkies om die periode tot die volgende verkiesing uit te dien. Een persoon kan nie langer as twee termyne van vyf jaar as premier dien nie; wanneer 'n premier verkies word om 'n vakature te vul, tel die tydperk tot die volgende verkiesing egter nie as 'n termyn nie.
Wendie Malick
Wendie Malick (gebore 13 Desember 1950) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The American President (1995), The Emperor's New Groove (2000), en Waiting... (2005), en in die televisiereeks Dream On (1990).
Worcestertolbos
Die Worcestertolbos (Leucadendron flexuosum) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap, waar dit voorkom in die Breederiviervallei naby Worcester.
Die struik word 2,5 m hoog en blom van April tot Mei. Die plant oorleef brande deur uitspruiting vanuit 'n ondergrondse wortelstok. Die sade word geberg in 'n tol op die vroulike plant en val uit die tol grond toe, wat deur die wind versprei word. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike- en vroulike blomme, wat deur klein torre bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik op waterryke vlaktes in diep, klipperige grond op 180-200 m.
In Engels staan dit as die Worcester Conebush bekend.
Galery
<Gallery> Leucadendron flexuosum 18284749.jpg Leucadendron flexuosum 18885894.jpg </Gallery>
Tallulah Greive
Tallulah Greive (gebore 23 Oktober 1997) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse M.I.High (2007) en Millie Inbetween (2014).
Neville Brand
Neville Brand (13 Augustus 1920 – 16 April 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente D.O.A. (1949), Kansas City Confidential (1952), Stalag 17 (1953), en ''Tora! Tora! Tora!'' (1970).
Elandsrivier (Theewaterskloof)
Die Elandsrivier is 'n kleiner rivier in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Dit vloei in die Theewaterskloofdam in by 34.017°S; 19.2834°O, in die Overberg-streek.
Hilton
Hilton is 'n klein dorpie wat op die rand van die platorand bo Pietermaritzburg in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika geleë is.
Geskiedenis
In 1857 het Joseph Henderson 'n groot deel van die plaas Ongegund gekoop. Die omgewing het sy vrou Jane herinner aan die landgoedpark Hilton Park, wat sy as kind in Staffordshire, Engeland besoek het wat daartoe gelei het dat sy hulle huis Hilton gedoop. Die dorpie wat daar ontstaan het is Hilton Road genoem om verwarring met die woning te vermy. 'n Eeu later eers is die poskantoor amptelik na Hilton vernoem, die keer om verwarring met straatname in Pietermaritzburg te vermy.
Die ander helfte van die Ongegundplaas is deur Gould Arthur Lucas uit Dublin gekoop. Lucas was een van die min wat die sinking van die HMS Birkenhead langs die kus van die Wes-Kaap se Danger Point in 1852 oorleef het. Lucas het sy plaas in twee verdeel en sy plaas by Hilton Road aan sy vriend, die onderwyser dominee Newnham vir agt jaar te huur aangebied. In 1872 het Newnham Hilton College, een van Suid-Afrika se voorste privaatskole, hier gestig. Toe Henry Vaughan Ellis, 'n voormalige skolier van Rugby School in Engeland daar skoolhoof geword het, het hy rugby na Hilton College gebring en het dit die eerste skool in Natal geword wat die spel gespeel het. Die jaarlikse rugbywedstryd tussen Hilton College en Michaelhouse is tot vandag toe 'n belangrike gebeurtenis in die provinsie.
Hof van Justisie van die Europese Unie
Die Hof van Justisie van die Europese Unie (Engels: CJEU Court of Justice of the European Union) is 'n instelling van die Europese Unie.
Die hof bestaan uit drie dele
Die Hof van Justisie van die Europese Unie is in 1952 gestig en het die missie om seker te stel "dat die wet gehandhaaf word" "in die interpretasie en toepassing" van die Europese Verdrae.
Dele van hierdie missie is:
Die Europese Hof van Justisie (ECJ)
Hierdie hof het voor die Verdrag van Lissabon die naam Hof van Justisie van die Europese Gemeenskappe gehad.
Die hof het 'n aansienlike rol gespeel in die ontwikkeling van die Europese Unie. In hulle uitsprake het hulle dikwels die kant van die (swak) supranasionale owerhede ('Brussel') gekies en daarmee die integrasieproses 'n hupstoot gegee wat nie alle leiers van die lidstate so bedoel of gewil het nie. 'n Goeie voorbeeld is die isoglukose-hofsaak (1980) wat die posisie van die Europese Parlement teenoor die (nasionale) politici van die Europese Raad versterk het. Dit is dikwels die gevolg van die swakte van die supranasionale sentrum in Brussel teenoor die verdeeldheid van die nasionale leiers, wat ruimte geskep het vir die Hof om uitsprake te doen wat integrasie bevorder het.
Hierdie hof is daarom heelparty kere beskuldig van justisiële aktivisme, veral deur mense wat Europese integrasie teenstaan. Nasionale leiers soos die Franse president Giscard d'Estaing in die 1980s en die Duitse kanselier Helmut Kohl in die 1990s het die hof openlik bekritiseer. Ná die toetreding van baie nuwe lede in Oos-Europa het die kritiek nog sterker geword, veral ná die omstrede hofsake van die Laval-kwartet en van Mangold. Kritiek op die ECJ het 'n belangrike rol gespeel in die debat oor Brexit in die Verenigde Koninkryk.
Mirtazapien
Mirtazapien is 'n tetrasikliese antidepressant, verwant aan mianserien. Dit affekteer meesal serotonien reseptore, maar verhoog ook vrystelling van noradrenalien. Dit het ook 'n blokkerende effek op histamien reseptore met gevolglike sedasie.
Groototter
Groototters het gedeeltelik gewebde en kloulose voete. 'n Volwasse groototter het 'n gemiddelde massa van 10 kg en 'n gemiddelde lengte van 135 cm.
Die groototter se dieet bestaan hoofsaaklik uit krappe, vis, paddas, voëls en voëleiers. Die diere sal in die water duik om waterlewende prooi te vang en dan terug na die oewer swem om dit daar te eet. Hulle het sensitiewe snorbaarde, wat die bewegings van potensiële prooi in die water help opspoor.
Stoffel Vandoorne
Formule Een
Hy het sy debuut in die 2016 Bahreinse Grand Prix gemaak toe hy Fernando Alonso vervang het, wie beseer is na sy ongeluk tydens die 2016 Australiese Grand Prix.
Formule E
Op 15 Oktober 2018 word aangekondig dat Vandoorne vir die 2018-19 Formule E-seisoen vir HWA Racelab sal bestuur. Hy het by die Brit Gary Paffett aangesluit om die bestuurderspan vir HWA Racelab te voltooi.