cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johann Lodewyk Marais
Poësie
“Diorama” se titel verwys na ’n Middeleeuse mobiele teater, sowel as na ’n driedimensionele miniatuurlandskap. Beide betekenisse word in die gedigte ontgin. Sover dit die teaterbetekenis betref, bevat verskeie gedigte al die narratiewe elemente van karakters, gebeure, plek en tyd. Die bundel is verder ’n voortsetting van sy ekologiese poësie, waarin die gedigte daarop uit is om bewustheid te skep van die feit dat die mense die aarde verniel, maar ook dat daar mense is wat red. Plante en diere is, naas enkele figuurstudies, die fokus van die gedigte. Daar word aangedui hoe plante en diere die mens beïnvloed en in sommige gevalle word dit selfs verteenwoordigend van die menslike psige binne die verhaalelement van die gedig. Die figuurstudies wys weer die betrekking op die plante en diere uit en so word die interafhanklikheid beklemtoon. Die bundel bevat meestal kort gedigte, wat oor die algemeen baie toeganklik is en uitmunt met fyn metafore en suiwer taalgebruik. Die bundel word in sewe afdelings verdeel. “Diorama” is in 2011 op die kortlys vir die toekenning van die Protea-prys vir die beste digbundel van die voorafgaande jaar, terwyl dit in 2012 bekroon word met die Suid-Afrikaanse Letterkundetoekenning (SALA-prys) as beste Afrikaanse digbundel.
“In die bloute” is ’n bundel met gedigte oor die see, wat in ses afdelings verdeel word. Dit is ’n heg gestruktureerde bundel wat die spanning in die verhouding tussen mens en natuur en die mens se verantwoordelikheid telkens doeltreffend verwoord. Reeds in die titel verklaar die ongewone voorsetsel “in” hoe die leser en die onderwerp onlosmaaklik aan mekaar verbonde is, wat ook die interafhanklikheid en verbondenheid van alle dinge suggereer. Die eerste afdeling bevat drie gedigte wat dien as oorgang van land na see en so die deurlopende reistema inlei, terwyl dit ook kommentaar lewer op die digter se rol as karteerder van sy omgewing. In afdeling twee word daar op sistematiese wyse verslag gedoen van ’n groot aantal visse, terwyl die derde afdeling fokus op seeplante. Afdeling vier betrek ’n aantal wetenskaplike navorsers, soos J.L.B. Smith, wat die selakant geïdentifiseer het, en Jacques Cousteau, wat internasionale bekendheid verwerf het met sy natuurbewaring en navorsing oor die see en al die lewensvorme daarin. Hierdie fokus stel die mens se posisie van oppermag oor die natuur in perspektief en beklemtoon sy gepaardgaande verantwoordelikheid vir beskerming en bewaring. Die vyfde afdeling fokus op ekologie en die wyse waarop die see die grense tussen mense ophef, soos veral treffend verwoord in “Op ver strande”. Afdeling ses bestaan uit ’n enkele gedig, “Save our planet”, waarin ’n sterk boodskap oor die mens se rol as verbruiker gegee word.
Dhaba
'n Dhaba (alternatiewe spelling: dhabba, Hindi: ढाबा) is 'n tradisionele Indiese padrestaurant wat gewoonlik as 'n familie-onderneming bedryf word. Ook die etes, wat hier bedien word, is dikwels oor generasies in 'n familie oorgelewer. Die oorspronge van dhaba's, wat na die behoeftes van reisigers omgesien, strek enkele eeue terug in die verled, maar in die moderne tyd word dhaba's verbind met eetplekke wat langs Indiese grootpaaie aangetref en veral gewild geraak het by vragmotorbestuurders.
Johann Lodewyk Marais
Poësie
Marais kan bestempel word as die belangrikste Afrikaanse digter wat hom vernaam met die ekologie bemoei en hy stel dan ook die bloemlesings met ekologiese gedigte, “Groen” en “Ons klein en silwerige planeet”, saam. Laasgenoemde bundel verskyn in samewerking met die Amsterdamse digter en letterkundige Ad Zuiderent en sewentig digters uit Suid-Afrika, Nederland en Vlaandere se werk word hierin opgeneem. Vir hierdie bundel skryf hy ook die insiggewende opstel “Natuur, omgewing en letterkunde”. In die vroeë tagtigerjare is hy die dryfveer agter die oprigting van die poësietydskrif Ensovoort, wat vir etlike jare daarna steeds onder sy redakteurskap verskyn. Hy is ook erepresident van die Eugène Marais Skrywersvereniging. Saam met Ronel de Goede begin hy Poësie-Net op LitNet, met die doel om gedigte op die Internet te versprei. In 2006 en 2007 is hy lid van die besprekingspan wat gedigte van nuwe digters in die digBy-poësieprojek evalueer en in 2009 is hy die leier van die poësieslypskool by die Volksblad-Kunstefees. Om die verskyning van die gedig “Winternag” van Eugène Marais in 1905 (allerweë beskou as die gedig wat die ernstige digkuns in Afrikaans inlei) te gedenk, stel hy ook die bloemlesing “Honderd jaar later” in 2005 saam. Verder behartig hy vir ’n tyd ’n rubriek in ’n tydskrif waarin hy raad gee aan voornemende digters. Hy tree ook gereeld op by letterkundige byeenkomste soos die Woordfees waar hy van sy gedigte voorlees.
Dhaba
Aangesien baie Indiese vragmotorbestuurders uit die Noord-Indiese Punjab-streek afkomstig is, 'n gewes met 'n kookkuns en musiektradisies wat orals in Indië gewaardeer word, word dhaba's tans vereenselwig met verfynde Noord-Indiese kookkuns. Hul konsep is intussen ook deur restaurante in stedelike omgewings, onder meer eetplekke in luukse hotelle, oorgeneem.
Johann Lodewyk Marais
Prosa
“Lae wolke oor Mosambiek” is ’n beskrywing oor die reis wat hy in 1997 as navorser saam met ’n paar kollegas onderneem het. In hierdie boek slaag hy daarin om die ontwikkeling en die probleme van die land in historiese en hedendaagse perspektief te plaas, afgewissel deur sy eie beskrywings en ervarings. Hierdie teks is aanvullend tot die amptelike verslag (“Cross-border migration: report on a research visit to Mozambique”) wat hy vir die RGN saamgestel het.
Eerbewyse
In 2012 vereer die Cordis-trust hom met ’n Goue Pen-toekenning vir sy bydrae tot die taal en kultuur van Afrikaans. Hy word in 2013 aangewys as die eerste feesdigter van die Innibosfees in Nelspruit.
Rekeningkundige pakket
Rekeningkundige pakkette is rekenaarsagteware (gewoonlik 'n databasis) wat rekeningkundige funksies elektronies verrig. Toepaslike finansiële data en inligting word byeengebring, geklassifiseer, verwerk en ontleed.
Modules
Dit sluit dikwels die volgende modules in:
Hoërskool Diamantveld
Die Hoërskool Diamantveld is in 1935 gestig as die eerste Afrikaanse hoërskool in Kimberley. Drie jaar later is sy naamgenoot, die Laerskool Diamantveld, as die eerste Afrikaanse laerskool gestig.
Die skool het sedert sy stigting landwyd groot aansien opgebou met prestasies op talle terreine. Dit word as Kimberley se mees vooraanstaande skool beskou.
Dr. JF O'Grady (1935–1960) is as eerste skoolhoof aangestel. Hy is gevolg deur dr. CF Cerff (1962–1969), Hannes Spangenberg (1969–1974), MG Heyns (1975–1979), Jan Auret (1980–1996), en Johan du Toit (1997–2012). Mareth Hugo is in September 2013 as hoof aangestel – die eerste vrou in die pos. In November 2018, is Leon Victor aangestel as die 8ste skoolhoof van Diamantveld.
Geboue en terrein
Die skool is aanvanklik in die koshuis van die ou Kimberley Teachers Training College, wat in 1930 gesluit is, gehuisves. Die grondvloer is vir onderrig gebruik, en die koshuisleerlinge is op die eerste verdieping gehuisves.
Na die sluiting van die kollege is die kollegegebou deur 'n Engelse laerskool, die latere Laerskool Belgravia, oorgeneem. Die twee geboue was weerskante van wat toe Skoolstraat was.
Rekeningkundige pakket
Besigheid – Hoë-Mark
Die mees komplekse en duurste rekeningkunde sagteware is gewoonlik 'n komponent van 'n uitgebreide stel sagteware wat bekend staan as ERP (Engels Enterprise resource planning)
Hoërskool Diamantveld
Geboue en terrein
Die toename in leerlingtal by Diamantveld het spoedig 'n groter skoolgebou genoodsaak. 'n Nuwe gebou vir die skool is oorweeg, maar dr. O'Grady het sy oog op die laerskoolgebou oorkant die straat gehad. Na onderhandelinge is besluit dat 'n nuwe gebou elders vir die laerskool opgerig sou word, en dat Diamantveld na die ou kollegegebou sou verhuis. Die koshuisgebou is daarna volledig as skoolkoshuis gebruik.
Rekeningkundige pakket
Besigheid – Hoë-Mark
Verskaffers sluit in:
Hoërskool Diamantveld
Uitbreidings
Oor die jare heen is die skoolgebou telkens uitgebrei. Daar is egter deurgaans by die oorspronklike boustyl gehou, sodat dit vandag moeilik met die blote oog bepaalbaar is watter dele wanneer aangebou is.
Rekeningkundige pakket
Besigheid – Lae-vlak
Verskaffers sluit in:
Hoërskool Diamantveld
Uitbreidings
'n Nuwe koshuisgebou is in 1970 langs die ou koshuisgebou opgerig. Die ou gebou is ontruim. Die gebou is ondanks versoeke deur die skool nie deur die onderwysdepartement in stand gehou nie. In 1977 is begin om die gebou te restoureer met die oog daarop om dit as klaskamers te benut. Dit het egter geblyk dat dit nie prakties uitvoerbaar was nie, en die gebou is gesloop.
Kawasaki Frontale
Kawasaki Frontale (川崎フロンターレ) is 'n Japannese sokkerklub in die stad Kanagawa-prefektuur, Japan.
Rekeningkundige pakket
Besigheid – Middel-Mark
Verskaffers sluit in (eksterne verwysings):
Fritz Leiber (akteur)
Fritz Leiber (31 Januarie 1882 – 14 Oktober 1949) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Romeo and Juliet (1916), The Queen of Sheba (1921), Phantom of the Opera (1943), en Bagdad (1949).
Hoërskool Diamantveld
Uitbreidings
Skoolstraat is in 1938 na Voortrekkerstraat herdoop. In 2009 het die straat deel van die skoolterrein geword. Op 23 Februarie 1968 is die nuwe skoolsaal ingewy. Op Stigtersdag, 28 Januarie 2007, is die skoolsaal na wyle dr. S.M. Cerff, die tweede skoolhoof, vernoem. Sedertdien is die oorspronklike skoolsaal, wat deel van die hoofgebou is, op Stigtersdag, 28 Januarie 2008, na wyle mnr. J.P. Spangenberg, die derde skoolhoof, vernoem. Op Stigtersdag, 28 Januarie 2010, is die hoofgebou na die eerste skoolhoof, J.F. O'Grady, vernoem.
Die saal in die Sport- en Kultuursentrum wat op 29 Augustus 2009 in gebruik geneem is, is na André Markgraaff, oud-leerling (1970 tot 1974) en een van die donateurs, vernoem.
Akademie
Die skool lewer telkens talle presteerders op met die matriekeindeindeksamen. Leerlinge van die skool neem elke jaar minstens vier of vyf plekke op die top20-lys in. Die toppresteerder in die Noord-Kaap was al verskeie kere van Diamantveld.
In 2013 is die skool aangewys as die beste wiskunde- (tweede agtereenvolgende jaar) sowel as die beste wetenskapskool (vierde agtereenvolgende jaar) in die Noord-Kaap.
Diamantveld was die eerste skool in die Noord-Kaap om 'n matriekkandidaat met agt onderskeidings op te lewer (1998). Sedertdien het nog 10 leerlinge die prestasie behaal. In 2006 lewer die skool die eerste matriekleerling in die Noord-Kaap met nege onderskeidings, en in 2010 die eerste matriekleerling met 10 onderskeidings.
Dot-comvoorspoedgolf
Die tydperk is gekenmerk deur die stigting (en in baie gevalle fabelagtige mislukkings) van 'n groep nuwe internet-gebaseerde maatskappye wat allerweë as dot-com's beskryf is. 'n Kombinasie van vinnigstygende aandeelpryse, indiwiduele spekulasie in aandele en maklikbekombare waagkapitaal het 'n atmosfeer van onredelike verwagtinge geskep waar baie besigheidsmense die standaard besigheidsmodelle geïgnoreer het en eerder op hul markaandeel gefokus het in plaas daarvan om op gesonde winsgrense te konsentreer.
Hoërskool Diamantveld
Sport
Diamantveld bied 'n verskeidenheid sportsoorte aan. Dit sluit in rugby, krieket, atletiek, netbal, hokkie, tennis, gholf, skaak, pluimbal, sokker en jukskei. Die skool is een van die sterkste sportskole in die Noord-Kaap, en het oor die jare heen talle presteerders, ook op nasionale vlak opgelewer.
Dot-comvoorspoedgolf
Pas hierna het die mislukking en ineenstorting van die markte gelei tot 'n matige, dog langdurige resessie in die ontwikkelde lande van die wêreld.
Hoërskool Diamantveld
Sport
Dit is veral op die netbalbaan waar Diamantveld sy buurskole totaal oorskadu, soos blyk daaruit dat die skool se eerste span in 2015 die Kimberley-liga die 28ste keer in 31 jaar gewen het. Die span is ook in 2013 12de op die nasionale ranglys geplaas, die hoogste posisie van enige Noord-Kaapse skool. In die tydperk was die span ook byna elke jaar die Noord-Kaapse kampioenspan, ook in 2015. Die Griekwa-skolespan bestaan feitlik elke jaar grootliks uit spelers van Diamantveld, en die skool het al 'n hele aantal spelers in die nasionale skolespan gehad. Die skool het ook verskeie Springbok/Protea-netbalspelers opgelewer.
Irma St. Paule
Irma St. Paule (23 Maart 1926 – 9 Januarie 2007) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Twelve Monkeys (1995), Trees Lounge (1996), Things You Can Tell Just by Looking at Her (2000), en The Amazing Floydini (2004).
Hoërskool Diamantveld
Sport
Diamantveld presteer ook op die hokkieveld. Die eerste meisiespan is in 2013 20ste op die nasionale ranglys geplaas, die enigste Noord-Kaapse skool in die top 20.
Op die rugbyveld is Diamantveld een van twee skole wat Noord-Kaapse skolerugby oorheers, en word landwyd as 'n rugbykrag beskou.Die eerste span het in 2014 en 2015 die jaarlikse Classic Clash teen sy buurskool, Noord-Kaap, gewen, en het daarmee Griekwas se kampioenspan geword. Die eerste span het in 2015 onder meer teen Grey-kollege gelykop gespeel, en met net 10 punte teen Paarl Boys' High, beskou as die sterkste span in die land in 2015, verloor. Die span is op die ranglys 18de in die land geplaas.
Die eerste span neem jaarliks aan die Wildeklawer-rugbytoernooi deel, waar die land se toprugbyskole kragte meet. Diamantveld was twee keer die gasheer vir die toernooi, wat uit 'n inisiatief van die skool ontstaan het. Die skool is in 2014 en 2015 weer die gasheer.
Willie Joubert
Willie was getroud met Natasha Joubert, 'n sangeres in eie reg.
Hoërskool Diamantveld
Sport
Die skool lewer jaarliks verskeie spelers vir die Griekwa-Cravenweek-span. In 2015 het die skool 11 verteenwoordigers in die span gehad, verreweg die meeste van enige skool. Benewens talle senior provinsiale spelers het die skool ook drie Springbokke opgelewer. Andrė Markgraaff, oud-Springbokafrigter, is ook 'n oud-leerling.
Die skool het veral sedert die 1980's skoleatletiek in die Noord-Kaap grootliks oorheers. Die Top20-atletiekbyeenkoms, die enigste in die Noord-Kaap waar skole in spanverband met mekaar meeding, is die afgelope 14 jaar tien keer deur Diamantveld gewen (insluitend 2013 en 2014).
Die skool se pluimbalspan het in 2013 die nasionale kampioenskap gewen.
Die meisiestennisspan het in 2014 met toptennisskole soos Oranje Meisieskool, Rhenish Girls High en Bloemhof-meisieskool afgereken.
In elke ander sportsoort wat by Diamantveld aangebied word, word die skool as een van die twee of drie sterkste skole in die Noord-Kaap beskou.
SAP (maatskappy)
SAP is die naam van 'n Duitse sagteware-reus. Hulle produkte sluit sagteware vir ERP (Engels: Enterprise resource planning) in. Die naam kom van die akroniem vir Systeme, Anwendungen, Produkte in der Datenverarbeitung wat beteken "Sagteware - Toepassings - Programme".
Die maatskappy se hoofproduk is SAP R/3 (die nuwe naam is mySAP).
Dirk Postma
Ds. Dirk Postma (Dokkum, Friesland, Nederland, 10 Januarie 1818 – Burgersdorp, 28 Desember 1890) was die eerste predikant in die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika en stigter en eerste hoogleraar van die Kerk se teologiese skool op Burgersdorp in die Noordoos-Kaap, die voorloper van die Teologiese Skool en universiteit in Potchefstroom.
Sy biograaf, dr. G.C.P. Van der Vyver, skryf in 1958 in die enigste omvattende biografie wat tot dusver (2016) oor prof. Postma verskyn het, hy "was 'n diep gelowige, innig vrome mens wat in alles 'Gods Voorzienigheid' erken het en daarom ook gedurig in die gebed geworstel het om Gods raad en leiding. Sterk gemoedelik van aard, het hy met die Here as 'n Vriend en Raadsman omgegaan en gewandel. En dit is juis hierdie geloof in en omgang met God wat 'n standvastigheid aan sy karakter verleen het wat 'n diepe indruk op sy tydgenote gemaak het."
Ds. Postma is die Suid-Afrikaanse stamvader van die merkwaardige Postma-familie wat op soveel terreine 'n bydrae gelewer het en vandag nog lewer. Hy was vyf keer getroud, waarvan drie maal in Nederland en twee maal in Suid-Afrika, en het al sy vroue buiten die laaste oorleef. Uit dié huwelike is 20 kinders gebore, van wie vyf nie volwassenheid bereik het nie. Van die kinders wat bekendheid verwerf het, was Petrus, bekend as Gereformeerde leraar in Pretoria en pres. Paul Kruger se kapelaan en raadgewer, Martinus, eerste Gereformeerde predikant aan die Witwatersrand, Dirk jr., Gereformeerde predikant, skrywer en kerkhistorikus, Stephanus, Gereformeerde predikant en teoloog, en Willem, Gereformeerde predikant en ook bekend onder sy skrywersnaam dr. O'kulis. Dirk Postma sr. is een van net drie predikante van die Afrikaanse kerke van wie vyf seuns predikant geword het. Die ander twee, albei behorende tot die NG Kerk, is ds. Andrew Murray sr. en ds. Jan Hendrik Hofmeyr.
Kinder- en jeugjare
Postma was die jongste kind van Pieter Pieters Postma en Lolkje Arjens Boekhout. Hoewel hy as "Durk" gedoop is, het hy dié Friese spelling reeds in Nederland laat vaar ten gunste van die Nederlandse spelling, "Dirk". Sy ouers was eenvoudige arbeidsmense wat in behoeftige omstandighede gelewe het. Hy verloor sy vader op vyfjarige leeftyd toe sy moeder na vier kinders moes omsien. Die oudste Pieter, was 17, Arjen 13, Tyttje nege en Durk pas vyf.
Die lewe was swaar en eenvoudig sodat Postma die skool op 15 verlaat het om as "blikslagersknecht" (hulp vir 'n loodgieter ) die versorging van sy moeder op hom te neem.
Saam met sy moeder vereenselwig hy hom met die kerklike "Afscheiding" van lidmate van die Hervormde Kerk in 1834 in Nederland waardeur die afgeskeidenes in leer, diens en tug reformerend teruggekeer het tot die belydenisskrifte, liturgie en kerkregering soos vasgestel deur die Sinode van Dordrecht van 1618 – '19. Die vader van dié beweging was ds. Hendrik de Cock, wie se agterkleindogter Anna Böeseken in Suid-Afrika naam gemaak het as geskiedskrywer. Deur ds. Postma se toedoen is De Cock se seun ds. Helenius de Cock, 'n vriend van Postma, drie maal na Suid-Afrika beroep, maar al drie keer hy die beroep bedank. Op 12 Mei 1838 lê Postma belydenis van geloof af in die Afgescheiden Christelijk-Gereformeerde gemeente Wanswerd en deur dié verbintenis met die Afskeiding van 1834 vereenselwig hy hom met die gereformeerd-konserwatiewe volksdeel in Nederland.
Bediening in Nederland
duimnael|links|200px|Ds. Postma as jong leraar, waarskynlik nog in [[Nederland.]] Hy voel sterk die roeping om predikant in sy kerk te word en, by gebrek aan 'n teologiese skool in die wordingsjare van sy kerk, ontvang hy sowat 'n jaar lank privaat teologiese opleiding by ds. T.F. de Haan, wat by hom 'n besonderse liefde vir die ou tale kweek. Postma word op 5 Julie 1840, sonder formele teologiese opleiding, bevestig as bedienaar van die Woord in sy eerste gemeente, Minnertsga. Hierna bedien hy in Nederland agtereenvolgens Middelstum-Bedum (1842 – '44), Wildervank (1844 – '49) en Zwolle (1849 – '58).
In Nederland het hy vroeg 'n belangrike aandeel in die vestiging en opbou van die kerklike lewe. As jong man onderskei hy hom as 'n bekwame leier en geniet hy vertroue. Hy beywer hom veral vir Christelike onderwys, vir die versoening van botsende partye binne die Christelijke (Afgescheidene) Gereformeerde Kerk (Christelike Afgeskeie Gereformeerde Kerk) en vir die oprigting van 'n eie teologiese skool, wat in 1854 in Kampen tot stand kom.
Na Suid-Afrika
In die Transvaalse staatskerk, die Nederduitsch Hervormde Kerk, was daar indertyd 'n groot behoefte aan bediening omdat daar sedert 1852 slegs een vaste predikant was, naamlik ds. Dirk van der Hoff. Ouderling Van Andel van 's Hertogenbosch bring dit in 1857 onder die aandag van die sinode van die Christelike Afgeskeie Gereformeerde Kerk in Leiden. Die sinode vaardig ds. Postma af om na Suid-Afrika te reis met die oog op hulp aan die Transvaalse kerk en op 'n geopende deur vir die sending te vind. Sy lasbrief gee egter 'n wyer opdrag en bepaal onder meer dat hy in die Zuid-Afrikaansche Republiek ondersoek moet gaan instel na die godsdienstige toestand van die stamverwante en geloofsgenote, broederlike betrekkinge met hulle moet aanknoop en in alles moet handel soos dit vir hom die nuttigste in belang van Gods Koninkryk voorkom.
Ds. Postma verlaat Nederland op 22 Mei 1858 en sit op 9 Julie voet aan wal in Simonstad. Hy bly net 'n kort ruk in Kaapstad, waarna hy na Durban vertrek omdat sy eintlike bestemming Transvaal was. Berig van sy aankoms is aan die Transvaalse owerheid gestuur. Om 'n onverklaarbare rede word die mededeling na die kerkraad van Rustenburg verwys waar 'n groep lidmate van die gemeente wat geweier het om die evangeliese gesange te sing en jare lank 'n stry gevoer het teen wat hulle as dwaalleringe in die bestaande kerke in Suid-Afrika, borg staan om Postma in Durban te gaan haal. Die owerheid gee hulle verlof om hom as predikant te behou op hul eie voorwaardes mits dit nie bots met die betrokke artikels van die Transvaalse grondwet nie.
Stigting van die Gereformeerde Kerk
By sy aankoms in Transvaal het ds. Postma kennis gemaak met die sogenaamde Doppers, wat toe al 'n groep met 'n eie identiteit in die Suid-Afrikaanse kerklik-godsdienstige lewe was. Postma bied sy hulp aan die Transvaalse Kerk, maar die algemene kerkvergadering van die NH Kerk maak op 11 Januarie 1859 die gebruik van gesange verpligtend. Postma beskou dit as 'n dwang op sy gewete en dis daarom vir hom onaanvaarbaar. Vyftien mense, onder wie die latere president Paul Kruger, skei amptelik van die staatskerk af en versoek ds. Postma om sy hulp as leraar vir hulle aan te bied sodat hulle kan voortbestaan as 'n vrye Gereformeerde Kerk. Dit lei tot die stigting van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika op Rustenburg op 11 Februarie 1859. In die Afskeiding, so het Postma dit gesien, het die Gereformeerde Kerk uit die "diepgesonke liberalisme" teruggekeer tot die ware Gereformeerde standpunt.
In Suid-Afrika se kerkgeskiedskrywing word uiteenlopend oor Postma se aandeel aan die stigting van die Gereformeerde Kerk geoordeel. Die NG geskiedskrywer dr. G.B.A. Gerdener skryf in ''Geskiedenis van die Ned. Geref. Kerke in Natal, Vrystaat en Transvaal'' van 1934 ds. Postma is, nadat hy op 9 Julie 1858 in Simonstad aan wal gestap het, "in die Westelike Provinsie met alle toegeneentheid ontvang, het meermale in N.G. Kerke gespreek, van die Gesange gebruik gemaak en hom baie gunstig oor manne soos dr. A. Faure, prof. N.J. Hofmeyr en ds. F.L. Cachet uitgespreek". Gerdener skryf prof. Hofmeyr het van Postma die indruk gekry dat sy koms voortgevloei het "uit een bij de Afgesheidenen ontwaakte ijver om als Kerk van Christus de zaak der Evangelie-verkondiging onder de heidenen te behartigen". Volgens Gerdener was dit net die bykomstige doel van 'n onderneming wat hoofsaaklik arbeid "onder stamverwante en geloofsgenote beoog het. Die bykomstige doel het egter spoedig feitlik verdwyn."
Dr. S. du Toit, indertyd professor aan die Gereformeerde Kerk se Teologiese Skool aan die Potchefstroomse Universiteit vir CHO, skryf in Handleiding vir die studie van kerkgeskiedenis (1955) ds. Postma se eerste indrukke van die Kaapse Kerk was "oor die algemeen gunstig". Hy sê ds. Postma kon in die prediking "geen onsuiwerheid opmerk nie" en het die hartlikste ooreenstemming gevind. Du Toit skryf Postma het net een keer 'n gesang laat sing. "Hierdie optrede is hom later baie kwalik geneem. Hy is beskuldig van oneerlikheid en huigelary – in Kaapstad tevrede met die kerk, terwyl hy selfs gesange laat sing, en later bewerk hy 'n afskeiding van dieselfde kerk, terwyl die kwessie van die gesange – so word beweer – juis die punt is waarop samewerking afspring." Du Toit voer aan ds. Postma het gehandel "op eerste indrukke". In sy dagboek skryf die predikant: "So ver as ek tans kan sien, verwag ek van hierdie kerk nog baie goeds." En verder: "As die kerk hier in die vryheid wat dit nou geniet, so voortgaan, koester ek die gedagte dat hulle mettertyd uit die gesange wel sal uitmonster dié wat in geen goeie gees gevind word nie; want ek het my opinie aan die vernaamste van hulle geopenbaar en ons stem daarin heeltemal ooreen." Du Toit skryf ds. Postma se optrede was in ooreenstemming met sy beleid soos hy dit later in Transvaal sou verduidelik: "As 'n kerk gesange het met vrede in die gemeente en die gesange regsinnig is, dan durf ek die kerk daarin nie veroordeel nie en ook nie daaroor bemoeilik nie, soos ek op my deurreis getoon het." Hy wou, volgens Du Toit, geen "ontydige beroering" verwek nie. In Transvaal het daar toe reeds jare lank 'n stryd oor dié vraagstuk geheers. Daar het ds. Postma dan ook van die begin af geen gesange laat sing nie.
Ook dr. B. Spoelstra (in Beknopte kerkgeskiedenis vir katkisasie, 1973) skryf die Christelike Gereformeerde Kerk in Nederland het die Kaapse predikante van ds. Postma se koms verwittig. "Hulle was natuurlik dadelik baie bevrees dat in die binneland 'n kerkskeuring sou ontstaan, omdat hulle van die stryd van die 'Doppers' geweet het. Hulle het alles in hul vermoë gedoen om ds. Postma daarvan te oortuig dat die Kaapse Kerk baie suiwer gereformeerd was, op die Gesange na." Volgens Spoelstra toon 'n uitlating van 'n liberale Kaapse koerant dat ds. Postma hom by die Doppers moes bepaal "baie duidelik dat daar 'n kloof op kerklike gebied was nog voordat hier 'n Gereformeerde predikant voet aan wal gesit het. Tog wil kwaadwillige mense soms voorgee asof ds. Postma die Nederlandse Afskeiding na Suid-Afrika oorgeplant het. Sodanige mense het geen oog vir die werk van die Here in eenvoudige menseharte, selfs al het hulle nie 'n predikant gehad nie! Omdat hulle die Woord van die Here en die boeke van die ou Gereformeerde skrywers, soos Smytegeld, A. Brakel, Mel en ander gelees het, het die Heilige Gees die ware geloof in die hart van die eenvoudige mense brandende gehou."
Sommige skrywers het hom beskou as 'n voorbedagte skeurmaker wat ontrou was aan die doel van sy sending, hoewel hy aanvanklik 'n afskeiding ontmoedig het. Dr. S.P. Engelbrecht skryf in Geskiedenis van die Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika (derde hersiene en vermeerderde uitgawe, 1953): "Ds. Postma het nie die Afskeiding onder hom bewerk nie, maar georganiseer." Volgens sy eie getuienis het ds. Postma die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika nie bedink, gesoek of begeer nie, maar selfs teengewerk deur sy advies onder gegewe omstandighede. As eerste predikant in die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika het groot verantwoordelikhede op ds. Postma gerus, maar sekere mense het aanvanklik sy goeie naam en karakter belaster en beswadder. Selfs van sy kerklik-godsdienstige teenstanders het die aantygings gerepudieer.
Eerste Transvaalse predikant
Hy vestig hom op Rustenburg en bedien met groot opoffering die gemeentes in Transvaal, die Oranje-Vrystaat en die Kaapkolonie. Dr. Engelbrecht skryf di. Postma en Van der Hoff (van die Hervormde Kerk) was altyd "hoflik en broederlik" teenoor mekaar, ook ná die skeuring, wat "op broederlike wyse plaasgevind" het, "sonder haat of twis". Hy skryf nadat die Gereformeerde Kerk eenmaal in Suid-Afrika gestig is, het die Hervormde en die Gereformeerde Kerk in die reël die waardige voorbeeld van di. Postma en Van der Hoff gevolg en nie met mekaar getwis nie, hoe daar ook al verskil is. "Die twiste was tussen die Ned. Gereformeerde Kerk aan die een kant en die Ned. Hervormde en die Gereformeerde Kerk aan die ander kant."
Selfs nog voor die stigting van die Gereformeerde Kerk se Teologiese Skool op Burgersdorp, lei ds. Postma etlike predikante op, onder wie Jan Lion Cachet en N.J.R. Swart, later staatsekretaris van die Z.A.R.
Op Burgersdorp
In 1866 aanvaar ds. Postma 'n beroep na die gemeente Burgersdorp in die noorde van die huidige Oos-Kaap. Dié gemeente is op 21 Januarie 1860 in 'n pakhuis van 'n winkel gestig omdat geen geskikte saal vir die stigting van 'n gemeente gevind word nie weens die teenkanting wat Doppers moes verduur. (Volgens Ons Kerk Album van 1917 is die gemeente op die plaas Roosterkoek in die distrik Albert, waarvan Burgersdorp die setel is, gestig.) Dit was die eerste Gereformeerde gemeente in die Kaapkolonie. Daar is ook indertyd pamflette teen die Gereformeerdes geskryf. In die distrik Colesberg was die stryd so heftig dat die Doppers hul eie dorp, Philipstown, aangelê het Burgersdorp was van sy stigting tot en met die koms van ds. Postma herderloos weens die tekort aan predikante in die Gereformeerde Kerk.
Dit was juis veral met die doel om aandag aan die opleiding van predikante te gee, dat ds. Postma daarheen beroep is. Burgersdorp is as meer geskik vir opleiding beskou omdat die meer gevestigde en rustiger politieke omstandighede van die destydse Kaapkolonie daar gegeld het, daar belangstelling was van ander gemeentes in die onmiddellike omgewing en die lidmate van Burgersdorp en naburige gemeentes meer welvarend en gevestig was as dié in die Noorde en dus geldelik meer tot die oprigting van so 'n skool sou kon bydra. In 1860, dus net 'n jaar na die stigting van die Kerk, is drie gemeentes in die noorde van die Kaapkolonie gestig: Burgersdorp, Colesberg en Middelburg. Hierna volg ook nog Philipstown (1863), Bethulie (1863, in die Suid-Vrystaat) en Aliwal-Noord (1864). Voor einde 1875 volg nog vier: Dordrecht, Barkly-Oos, Steynsburg en Venterstad.
Stigter van die Teologiese Skool
Voor die sinode van 1869 (op Potchefstroom) het ds. Postma in die Kaapprovinsie 'n kragtige aksie op tou gesit vir die daarstelling van die teologiese skool op Burgersdorp. Ruim £1 000 is voor die sitting in die vorm van rentelose aandele ingesamel. Op die sinode stel die gemeente Burgersdorp dan ook voor dat die bestaande inrigting, deur die kerkraad onder die leiding daargestel, slegs uitgebrei sal word deur die beroeping van 'n tweede leraar vir Burgersdorp, onder voorwaarde dat die ander gemeentes vir sy traktement (vergoeding) sal bydra. Die sinode aanvaar die voorstel en so word ds. Postma aangewys as die eerste dosent van die pas opgerigte Teologiese Skool. Ds. Jan Lion Cachet, wat as tweede leraar van Burgersdorp verkies is, het ook as tweede dosent opgetree. Die skool is op 29 November 1869 feestelik geopen in die buitegeboue van die pastorie en die eerste vyf studente ingeskryf: L.J. du Plessis, J.S.L. Venter, M.P.A. Coetsee jr., M. Pelser en W.J. Snyman. Dit was slegs 'n dekade nadat die NG Kerk, wat toe al meer as twee eeue in Suid-Afrika werksaam was, sy Teologiese Kweekskool op Stellenbosch opgerig het.
Di. Postma en Lion Cachet het albei tydens die eerste sewe jaar van die skool se bestaan as deeltydse lektore opgetree omdat albei voltyds predikant van die gemeente Burgersdorp was. Toe die sinode in 1876 besluit om 'n heeltydse professor te benoem, val die keuse op ds. Postma. Hy beskou hom as onbekwaam en bedank daarvoor, maar tree tog as waarnemende professor op en aanvaar eers in 1879 'n benoeming as heeltydse professor. Eers toe word sy verbintenis met die gemeente Burgersdorp beëindig.
Leermeester
Ds. Postma het hom beywer vir Christelike onderwys. In die tyd toe die liberalisme Suid-Afrika en ook die onderwys soos 'n vloedgolf tref, het hy daarteen gewaarsku. Hy het ervaring gehad van die stryd om Christelike onderwys in Nederland en het in neutrale of sekulêre onderwys 'n vergiftiging van die kindergemoed gesien; daarom beywer hy hom vir die oprigting van vrye Christelike skole met die vrywillige beginsel as een van die hoekstene daarvan. Ds. Postma het daarmee beklemtoon dat dit die ouer se taak was om die kind op te voed en nie die staat nie.
Vir hom was onderrig van vaderlandse geskiedenis en Hollands van die allergrootste belang. Hy het hom veral ingespan om Hollands as vak op skool erken te kry en dit op openbare vlak gelyke regte met Engels te laat geniet. Toe Hollands in 1882 in die Kaapse parlement as debatstaal erken word, was Postma een van die redenaars by 'n feesgeleentheid op Burgersdorp.
Skrywer
Veelvuldige kort artikels in kerklike en openbare blaaie het tydens sy leeftyd uit ds. Postma se pen verskyn, maar daar was slegs twee noemenswaardige publikasies. Mijne handleiding voor de godgeleerdheid volgens de kerk van Aegidius Francken het in Kaapstad verskyn in 1875 en in dieselfde jaar ook in die Moederstad, ''Geprovoceerde herinneringen en teregtwijzing aan den wel. eerw. zeergel. heer S. Hofmeyr Th. Dr.''. Sy seun Dirk Postma jr. publiseer drie jaar ná sy vader se dood (1893) 'n aantal Leerredenen van sy vader.
Persoonlikheid
Van der Vyver skryf in die Biografiese Woordeboek ds. Postma se hele bestaan het gewentel om sy onwankelbare geloof. "As innig vrome mens, sterk gemoedelik van aard, het hy met God geleef. Hy het die suiwerheid van die leer in die persoonlike en kerklike lewe sterk beklemtoon, maar dit nooit los van die lewe gesien nie. Sy nederigheid was aan sy tydgenote goed bekend en met respek en beleefdheid het hy sy medemens behandel. Hierdeur het hy, selfs as 'n omstrede figuur in die kerklike verhoudinge van sy tyd, die agting van vriend en vyand afgedwing." Spoelstra skryf: "As persoon was ds. Postma versier met mooi eienskappe. Hy was eerlik, opreg, taktvol en beheers. Hy was 'n waardige dienskneg van die Here. Aan sy roepingsbewustheid en offervaardige diens was amper geen einde nie."
Postma het egter ook foute in sy lewe begaan, soos sy harde optrede teenoor ds. N.J.R. Swart wat die benoeming as staatsekretaris van die Z.A.R. aanvaar het.
Hoewel sy grootste, blywendste bydrae die stigting, vestiging en uitbreiding van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika was, het hy ook in breër verband 'n bydrae gelewer tot die versterking van die Calvinistiese lewens- en wêreldbeskouing in Suid-Afrika te midde van die liberalistiese gety van die 19de eeu.
Gesinslewe
Ds. Postma was vyf keer getroud en uit dié huwelike is 20 kinders gebore, van wie sommige klein oorlede is. Sy eerste eggenote, met wie hy op 17 Julie 1840 in die ouderdom van 22 getroud is, was Marijke Bankes de Ruijter, oorlede op 13 Julie 1843. Op 23 Mei 1844 trou hy met Janna Willemina Alberts Free wat hom ontval op 28 Januarie 1849. Sy derde huwelik is ook in Nederland voltrek en wel op 11 Februarie 1850 met Ida Sijpkens (oorlede 30 Maart 1857). Uit dié huwelik is onder meer gebore Zwaantje Postma, die eggenote van Jan Lion Cachet, Petrus Postma en Martinus Postma. Ds. Postma se eerste huwelik in Suid-Afrika was op 24 November 1859, in die jaar van die stigting van die Gereformeerde Kerk, met Susanna Lasea Kruger, wat hom ontval op 3 Oktober 1869, die langste van sy eerste vier huwelike. Uit dié verbintenis is onder andere Dirk Postma jr. en Stephanus Postma gebore.
Sy vyfde en laaste huwelik, toe hy 51 jaar oud was, was op 20 Desember 1869 met Johanna Willemina van Biljon, wat hom met 11 jaar oorleef het en sterf op 12 Julie 1901 ná 'n smartlike lyding (wat destyds dikwels kanker beteken het). Onder die ses kinders uit dié huwelik was Willem Postma, Laurika Postma en Aletta Postma, laasgenoemde onderskeidelik die eerste en tweede eggenotes van prof. J.A. du Plessis van Potchefstroom) en Maria, die eggenote van J.D. du Toit (Totius).
Nasate
Ds. Postma se talryke nasate het 'n belangrike rol in Suid-Afrika se godsdiens- en kultuurlewe gespeel. Jan Lion Cachet, J.A. du Plessis en J.D. du Toit was, soos reeds gemeld, sy skoonseuns en almal professore aan die Teologiese Skool van die Gereformeerde Kerk. Die oudste seun uit sy derde huwelik, Petrus, was 'n kapelaan vir pres. Paul Kruger asook agtereenvolgens predikant in Pretoria, op Lichtenburg en Heidelberg, Transvaal en die tweede seun uit dié huwelik, Martinus, was ook 'n hoogleraar op Burgersdorp en van 1889 tot aan sy dood in 1926 predikant van die Gereformeerde gemeentes Middelburg, Kaap, Johannesburg, Pretoria en weer Johannesburg. Dirk Postma jr. het van 1884 af agtereenvolgens die Gereformeerde gemeentes Fauresmith, Humpata (Angola), Fauresmith-Petrusburg, Steynsburg en Rustenburg bedien. Hy was ook die skrywer van die Geschiedenis der Gereformeerde Kerk (1905). Ook uit die vierde huwelik (met Susanna Kruger) is 'n seun, Stephanus, gebore wat hoogleraar op Burgersdorp geword het en later predikant op Middelburg, Kaap. Twee van sy dogters, Hendrika, bekend as Rikie Postma, en die onderwyseres Hilda, het albei skrywers geword van onderskeidelik verhale en gedigte vir veral kinders.
Die dorp Postmasburg is na ds. Postma genoem asook onder meer die Dirk Postma-ouetehuis op Burgersdorp en die Gereformeerde Gekombineerde Skool Dirk Postma in Pretoria. 'n Gesaghebbende biografie, Professor Dirk Postma 1818–1890, het in 1958 verskyn uit die pen van dr. G.C.P. van der Vyver, wat ook verantwoordelik was vir die inskrywings oor ds. Postma in sowel die Standard Encyclopaedia of Southern Africa as die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek.
Verkorte stamboom
regs|180px|duimnael|Ds. [[Stephanus Postma (1865–1904), hoogleraar aan die Teologiese Skool op Burgersdorp en predikant van die Gereformeerde kerk Middelburg, Kaap.]]
Dirk Postma is die stamvader van die familie Postma, wat weldra 'n belangrike rol in die Suid-Afrikaanse kerklike en kultuurlewe sou speel. Hier is 'n uiteensetting van sy vyf huwelike met kinders en vername kleinkinders wat uit elkeen gebore is. Die totale getal kinders uit die vyf huwelike is 21, van wie vyf nie volwassenheid bereik het nie. Sy eerste vrou is 16 dae ná die geboorte van haar tweede kind oorlede en die vierde tien dae ná die geboorte van haar sesde kind, wat self net meer as 'n jaar later oorlede is.
Twee kinders: Kleinkinders: Geen vermeld.
Vier kinders:
Ses kinders:
Rooibergpas
Rooibergpas is geleë in die Tuinroete-distriksmunisipaliteit en provinsie in die Wes-Kaap, in die suidwestelike deel van Suid-Afrika, 1 100 km suidwes van Pretoria. Rooibergpas se onderpunt is 472 meter bo seespieël geleë.
Die land rondom Rooibergpas is meestal heuwelagtig, maar in die noordooste is dit plat. Die hoogste punt in die gebied is 838 meter hoog en 1,0 km suid van Rooibergpas. Daar woon slegs 2 mense per vierkante kilometer rondom Rooibergpas. Die naaste groter dorp is Calitzdorp, 14 km noord van Rooibergpas. Die gebied rondom Rooibergpas is byna heeltemal bedek met bos. In die streek rondom Rooibergpas kom valleie buitengewoon algemeen voor.
Die klimaat is koud. Die gemiddelde temperatuur is 19 °C. Die warmste maand is Januarie, teen 28 °C, en die koudste Julie, met 10 °C. Die gemiddelde reënval is 595 millimeter per jaar. Die natste maand is Augustus, met 81 millimeter reën, en die droogste Mei, met 14 millimeter.
Pankop
Pankop (of Masobye) is 'n gehug in Dr. J.S. Moroka Plaaslike Munisipaliteit, Nkangala-distriksmunisipaliteit in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Rita Hayworth
Rita Hayworth (17 Oktober 1918 – 14 Mei 1987) was 'n Amerikaanse rolprentaktrise en danseres.
Rita Hayworth is gebore op 17 Oktober 1918 in New York in die Verenigde State van Amerika as Margarita Carmen Cansino. Haar pa Eduardo Cansino was 'n Spaanse danser van Sevilla en haar ma Volga Hayworth was 'n Amerikaanse danser van Washington D.C..
Hayworth is as een van die beroemde aktrises van haar era geag en het in films soos Gilda (1946) en The Lady from Shanghai (1947) gespeel.
Hayworth is in 1981 gediagnoseer met Alzheimer se siekte. Sy is oorlede op 14 Mei 1987 op die ouderdom van 68 jaar in New York.
In 1999 het die American Film Institute Hayworth die 19de gewildste vroulike ster van alle tye benoem.
Filmografie
duimnael|200px|Rita Hayworth 1941 duimnael|200px|Rita Hayworth 1944 duimnael|200px|Rita Hayworth 1977
Ureterp
Ureterp (Wes-Fries: Oerterp) is 'n dorp in die Nederlandse provinsie Friesland. Die dorp lê 6 km oos van Drachten en ressorteer onder die munisipaliteit Opsterland (Wes-Fries: Opsterlân). Dit het sowat 4 874 inwoners (2012-sensus).
Etrich Taube
Die Etrich Taube (Duif) is 'n Duitsland monovlerk vliegtuig wat ook as vegvliegtuig en bomwerper gebruik is toe die Eerste Wêreldoorlog uitgebreek het. Die vliegtuig het sy nooiensvlug in Julie 1910 voltooi. Die ontwerper van die Taube, Igo Etrich, het reeds op 20 Julie 1909 sy eerste nooiensvlug aangepak en suksesvol voltooi met 'n ander ontwerp. Later in 1910 het Etrich vervaardigings lisensies met Lohner van Oostenryk en Rumpler van Duitsland onderhandel. Rumpler het die meeste van die vliegtuie vervaardig tot die uitbreek van die oorlog.
Eerste Wêreldoorlog
Toe die oorlog uitbreek op 4 Augustus 1914 was die Taube reeds in gebruik deur die lugmagte van die Italië, Duitsland en Oostenryk-Hongarye. Dit was merendeels gebruik vir verkennning en opleiding; baie van Duitsland se latere bobaasvlieëniers het leer vlieg met die Taube. Taube's in privaat besit was opgekomandeer vir militêre gebruik en 'n grootskaalse produksie program was begin.
Op daardie stadium het dr. Etrich sy kopieregte van die ontwerp opgegee en eenhede was gebou in Duitsland deur Albatros, D.F.W., Gotha, Halberstadt, Jeannin, Kondor, Krieger, L.V.G., Lübeck-Travemünde en Rumpler se fabrieke. Dr. Etrich het kragte saamgesnoer met Gottfried Krüger vroeg in 1914 om die maatskappy Brandenburgische Flugzeufwerke G.m.b.H. te stig. Daar was ongeveer 500 Taube's in Duitsland gebou; daardie deur D.F.W. en Jeannin het bekend gestaan as Stahltauben omrede hulle raamwerk van staal vervaardig was.
'n Verskeidenheid motors is gebruik vir die Duits vervaardigede eenhede; hulle kapasiteit het gewissel van 70 tot 120 perdekrag. Die gewildste motors was die Mercedes-motor 100 perdekrag en die Argus-motor van 120 perdekrag.
Die twee weergawes in die Oostenryk-Hongaarse lugmag was gebou deur Lohner; die A.I was toegerus met die Austro-Daimler motor van 85 perdekrag met oorhoofse verkoeler en die A.II met die Austro-Daimler motor van 120 perdekrag met verkoeler voor.
In Augustus 1914 het Taube reeds waarde toegevoeg; tydens 'n verkenningstog het die Duitsers die Russiese gewaar in hulle opmars wat gelei het tot die Slag van Tannenberg. Later in dieselfe maand het Luit. von Hiddesen die Taube gebruik om klein bommetjies op Parys te laat val.
Die Taube was 'n stabiele vliegtuig met positiewe vlieg kenmerke; dit was reeds vier jaar oud toe die oorlog uitgebreek het en tog was sy vermoë nie te sleg nie. Dit het egter beperkinge gehad ten opsigte van hantering en kon geen wapens dra nie; daar was geen voorsiening daarvoor gemaak nie. Die vlieëniers het opmekaar geskiet met rewolwers of gewere. Dit was verouderd teen die lente van 1915, onttrek vanaf die front en was nog slegs vir 'n kort tydperk vir opleiding gebruik.
SANSA
Die Suid-Afrikaanse Nasionale Ruimteagentskap (SANSA) is in Desember 2010 onder sy huidige naam gestig kragtens die Suid-Afrikaanse Nasionale Ruimte-agentskapwet van 2008 (nommer 36 van 2008). Voor dit was die funksie onder beheer van die WNNR se satelliettoepassingsentrum. SANSA is 'n semi-staatsinstelling en is die sambreelliggaam vir ruimte-aktiwiteite in Suid-Afrika.
SANSA spesialiseer in ruimteoperasies, observasies van die aarde en ruimte-ingenieurswese.
Geskiedenis
In 1841 was daar 'n magnetiese sterrewag aan die Universiteit van Kaapstad wat in 1932 by 'n internasionale netwerk van sterrewagte aangesluit het. Dit is in 1940 na Hermanus verskuif toe die koms van 'n elektriese spoorwegstelsel met magnetiese metings in Kaapstad begin inmeng het.
In 1960 word die aanleg op Hartebeesthoek een van die 14 stasies vir die satellietopsporing en data-verkrygingsnetwerk (STADAN) van NASA oor die hele wêreld. In 1975 onttrek NASA sy betrokkenheid weens politieke onstabiliteit en binne 'n jaar het die WNNR die Satellietafstandswaarnemingsentrum (SRSC) op Hartebeesthoek opgerig. In 1980 is die Franse Nasionale Ruimte-agentskap (CNES) se opsporingstasie by Hammanskraal buite Pretoria na Hartebeesthoek hervestig en met die SRSC geïntegreer. Dit het in 1989 die satelliet-toepassingsentrum (SAC) in 'n WNNR-wye herorganisasie geword.
In 2008 is die Suid-Afrikaanse Nasionale Ruimte-agentskapwet van 2008 goedgekeur, met die doel om al die ruimte-aktiwiteite van Suid-Afrika onder een dak te bring. Die wet het die totstandkoming van SANSA bewerkstellig, en die agentskap is amptelik in 2010 van stapel gestuur.
Ligging
SANSA se ligging is ideaal vir die opsporing van satelliete in die Suidelike Halfrond en was deel van die Gemini- en Apollo-projekte.
Olyfslang
Die olyfslang (Lycodonomorpus inornatus) is 'n slang wat hoofsaaklik aan die kusgebied en onmiddellike binneland voorkom van noord van Kaapstad, ooswaarts deur die Oos-Kaap, KwaZulu-Natal, Mpumalanga, die Oos-Vrystaat, Gauteng, Limpopo en eSwatini. Die slang is inheems aan Suidelike Afrika. Dit staan ook bekend as die "olyfhuisslang" en "nagslang".
Mapoch (dorp)
Mapoch is 'n dorp in Dr. J.S. Moroka Plaaslike Munisipaliteit, Nkangala-distriksmunisipaliteit in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Olyfslang
Identifikasie
Die rug is effekleurig olyfgroen, ligbruin, bruinswart of swart. Die pens is dieselfde kleur of effens ligter, veral die ken, keel en voorlyf. Die slang leef in grasvelde, vogtige savanne, laaglandwoude en fynbos. Die slang word ook in huise aangetref. Dit verkies klam plekke en hou van rommel en rotstuine. Dit is 'n nagslang wat die prooi aktief jag en kan goed klim.
Die slang kan verwar word met die swartmamba en die bruin waterslang. Sy natuurlike vyande is roofvoëls, vleisetende soogdiere en ander slange. Sy voedsel bestaan uit akkedisse, knaagdiere en ander slange.
Dit is ovipaar en lê 5 tot 15 eiers in die somer. Die kleintjies is 19 tot 24 cm lank. Sy gif hou geen gevaar vir die mens in nie.
Carcharhiniformes
Carcharhiniformes is 'n vis-orde wat hoort tot die klas Elasmobranchii.
Die volgende families is deel van die orde Carcharhiniformes:
Nelson Leigh
Nelson Leigh (1 Januarie 1905 – 3 Julie 1985) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Pilgrimage Play (1949), The Adventures of Sir Galahad (1949), World Without End (1956), en Ma Barker's Killer Brood (1960).
Karrine Steffans
Karrine Steffans (gebore 24 Augustus 1978) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent A Man Apart (2003) en in die televisiereekse What Perez Sez (2007) en Life After (2009).
Gunilla Olsson
Gunilla Olsson (gebore 7 September 1943) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Julia Julia (1981) en in die televisiereeks Jourhavande (1974).
THTR-300
Die THTR-300 was 'n hoë temperatuur kernreaktor in Hamm-Uentrop, in Noordryn-Wesfale, wat helium as koelmiddel gebruik het en elektriese kraglading van 300 MW opgewek het.
Verdrag van Nkomati
Die Verdrag van Nkomati was 'n nie-aanvals- en samewerkingsverdrag wat op 16 Maart 1984 tussen die kommunistiese Frelimo-regering van Mosambiek en die apartheidsregering van Suid-Afrika gesluit is.