cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pieter Biewenga
In Suider-Afrika
In die loop van 1895 het Biewenga weer in Nederland gaan studeer. Nadat hy sy studie aldaar voltooi het, is hy in 1897, die jaar waarin ds. Vorster terugkeer het in Suid-Afrika, deur die Gereformeerde Kerk benoem vir sendingwerk in Humpata. Op 3 Januarie 1898 het hy as oefenaar en godsdiensonderwyser op Chipeio diens aanvaar, maar het later na Katunda verskuif. Sy aansoek in 1899 om skriftelik eksamen by die Gereformeerde Kerk af te lê, is toegestaan, maar weens die verloop van die Tweede Vryheidsoorlog (1899–1902) is die uitslag daarvan eers in September 1902 bekendgemaak.
Predikant in Angola
duimnael|links|320px|Die tweede kerkgebou van die Gereformeerde kerk Humpata, op 'n plaas in die omgewing, 'n gedeelte van die gemeente, die Portugese goewerneur (die man met die snor in die middel) en ds. Pieter Biewenga (regs van hom).
links|duimnael|370px|Die Gereformeerde kerkie van die wyk Hoogeveld by Que, 1908. Links is Pieter van der Smit se huis en regs ds. Biewenga se pastorie.
Op 1 Junie 1903, sowat drie weke voor sy 38ste verjaardag, is hy deur ds. Taetse Hamersma as predikant van die sendinggemeente Humpata bevestig om die mak volk te bedien (volgens D. Opperman in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek, deel V, maar volgens dr. J.P. Jooste in die Die Geskiedenis van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika 1859–1959 het hy as leraar van die moedergemeente Humpata sendingwerk onder die mak volk gedoen.)
Op 20 Oktober 1906 het hy predikant van die Gereformeerde kerk Que in die noorde van Angola geword. Ds. Biewenga se vertrek uit Humpata het onregstreeks tot die skeuring in 1908 in die Gereformeerde Kerk in Angola aanleiding gegee. Dit het gebeur toe dit op die kerkraadsvergadering van 6 April 1908 duidelik geblyk het die meeste lidmate van Humpata verskil van die Gereformeerde Sinode se standpunt oor die sending. Die volgende dag het 118 lidmate amptelik uit dié Kerkverband bedank. Die lidmate het nie kans gesien dat ds. H.P.J. Pasch ook vir die mak volk se sendinggemeente preek en een keer elke drie maande die sakramente aan hulle bedien nie. Op 18 April 1908 het 124 lidmate die skriba van die Sinode in kennis gestel hulle onttrek aan die Gereformeerde Kerk omdat hul gevoelens oor die sendingsaak “geheel afwijken van de inzichten de Synode”. Sommige het kort daarna hul bedanking teruggetrek. Die ontevredenes se aansoek om hulp tot die Gereformeerde kerke van Nederland het hierna misluk omdat die kerk hulle uit die Skrif daarop gewys het dat hulle standpunt verkeerd is. Hulle is ook aangeraai om hulle met ds. Pasch, Humpata se predikant van 1908 tot 1911, te versoen en hul verband met die Kerk in Suid-Afrika, wat hulle met die jare geestelik en geldelik gesteun het, weer op te neem. Die ontevredenes het dié voorstelle verwerp.
Daarna het die Nederduitsch Hervormde Kerk tot Angola toegetree en stig ds. Pieter van Drimmelen op 31 Mei 1910 ’n Hervormde gemeente op Humpata. Nadat ds. Van Drimmelen sy kerk se kerkwet voorgelees het, het 34 mense, op een ná almal gesinshoofde, dit onderteken. Op 11 Januarie 1919 is ook die gemeente Mombolo met 14 lidmate deur ds. Van Drimmelen gestig. Op sy terugreis na Humpata is hy oorlede. In 1923 het ds. S.J. Strydom van die Hervormde Kerk bevind die verhoudings tussen die twee Afrikaanse kerkgenootskappe in Angola was steeds nie na wense nie, hoewel dit beter was as net ná die kerkskeuring, toe dit as “ellendig sleg” beskryf is. Teen 1926 was die vroeëre vyandigheid glo iets van die verlede. Gereformeerdes het dienste van Hervormde predikante bygewoon, maar daar was wel Hervormdes wat nooit weer hul voete in ’n Gereformeerde kerk wou sit nie.
Die Gereformeerdes se kerksentrum te Que het mettertyd na Sacanjimba en later na Mombolo verskuif. Een maal per jaar het ds. Biewenga die buitewyke Que, Cubal, Sacanjimba, Huambo, Chinguar, Cutato en Caála besoek. Die kerkraad het sy aansoek om emeritaat op 23 Desember 1927, toe hy 62 jaar oud was, toegestaan.
Met die repatriasie van die Dorslandtrekkers na Suidwes-Afrika in 1928 deur bemiddeling van die Suid-Afrikaanse regering, het ds. Biewenga herderlike werk tot by die Kunenerivier verrig en later in Gamkarab, waar die trek lank oorgestaan het. Net ná die repatriasie het 16 lidmate van die Hervormde Kerk en 25 gesinne van die Gereformeerde Kerk in Angola oorgebly. In Suidwes-Afrika is die plaas Horing in die distrik Gobabis aan ds. Biewenga toegeken. Sy laaste jare het hy egter op Pietersburg, Transvaal, deurgebring, waar hy ook oorlede is.
Gesinslewe
duimnael|regs|320px|Ds. Biewenga met waarskynlik 11 van die kinders uit sy eerste huwelik. Die man links agter is Jacobus Lukas Marthinus Alberts met sy vrou, Anna Biewenga, langs hom, en waarskynlik hul eerste kind op haar heup. Die foto is moontlik baie kort voor ds. Biewenga se eerste vrou, Johanna Catharina Martina, se dood in 1924 geneem. Jacobus Biewenga is die enigste kind wat nie op die foto verskyn nie.
Ds. Biewenga was drie keer getroud. Op 2 Junie 1902 is hy met Johanna Catharina Martina Swart (gebore op Humpata, 27 Junie 1883 en oorlede op 7 Junie 1924) in die huwelik bevestig. Sy tweede huwelik was op 13 September 1926 met Susanna Hendrina Francina Dorothea Grobler, en die derde op 11 Julie 1928, met Sara Maria Helena Potgieter. Sy is op 20 Januarie 1909 te Que in Angola gebore en oorlede op 16 Desember 1996 in Kempton Park.
Van ds. Biewenga se 14 kinders uit sy eerste huwelik het 12 oorleef. Die eerste kind, Tjasse, was waarskynlik 'n kleuter toe hy oorlede is. 'n Dogter, Isabella, is in 1909 gebore en voor 1919 in Angola oorlede. 'n Tweede dogter, Isabella, is in 1919 gebore, en in 1934 op Horing in Suidwes-Afrika oorlede. Die laaste kind is met geboorte of kort daarna saam met sy ma in 1924 in Angola oorlede. Die enigste kind (gebore 1927) by sy tweede vrou, Dorothea, is op 25 Desember 2016 in Polokwane oorlede. Vier kinders uit sy derde huwelik leef nog (in 2018) en is onderskeidelik in 1933, 1935, 1939 en 1944 gebore. Uit dié huwelik is drie seuns en vyf dogters gebore. Hy het dus altesaam 23 kinders verwek. Sy dogter Dominica Biewenga se kleinkind (Jacobus Kok) is professor in Nuwe Testamentiese Studies aan die Universiteit van Pretoria en later departementele hoof en direkteur aan die Evangelische Teologische Faculteit Leuven in België (bron: https://www.etf.edu/medewerkers/kobus-kok/).
Dieprivier (Wes-Kaap, lat -33,88, long 23,23)
Die Dieprivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaapprovinsie van Suid-Afrika vloei.
Die 36 krygsliste
Die ses en dertig krygsliste (Chinees: 三十六計, letterlik vertaal as "ses en dertig berekeninge/planne") is 'n lys van 36 kort Chinese gesegdes of idiome wat na stories van die Chinese geskiedenis en letterkunde verwys en verskeie gevalle van militêre misleiding, slimmighede en kunsgreep beskryf.
Die 36 krygsliste is nouliks verwant aan Sun Tzu se Krygskuns en 'n voortsetting daarvan.
Oor die algemeen is dit 'n versameling van 36 tipiese misleidende gedragspatrone wat in oorlog, politiek, die sakewêreld, daaglikse sosiale wisselwerking, ensovoorts, gebruik kan word.
Verskillend van taktiek, neem elkeen van dié handelswyses altyd een of ander soort misleiding en indirekte benadering aan en berus grootliks op die sielkundige aspekte daarvan.
Geskiedenis
Die eerste melding van die uitdrukking "ses en dertig krygsliste" in China dateer uit Suiderlike Qi-dinastie (479-502 n.C.).
Lois Ramsey
Lois Ramsey (18 Junie 1922 – 22 Januarie 2016) was 'n Australiese aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Box (1974), Young Ramsay (1977), Prisoner (1979), en Grass Roots (2000).
D.J. Coetsee
duimnael|regs|200px|D.J. Coetsee, omstreeks 1949.
Dirk Coetsee (Braamfontein, Johannesburg, 2 April 1917 – onbekend) was ’n taalpraktisyn en word later adjunk-hoofbestuurder van die Suid-Afrikaanse Spoorweë. Hy is die skrywer van Afrikaanse romans.
Vroeë lewe en herkoms
Dirk Jacobus Coetsee is gebore op die plek wat destyds Braamfonteinwerf geheet het en waar die munisipale gasfabriek later opgerig is, as een van ses kinders. Sy vader was Dirk Jacobus Coetsee, wat by die vervoerafdeling van die Johannesburgse stadsraad gewerk het, en sy moeder Anna Elizabeth Venter, albei oorspronklik afkomstig van die Kaapkolonie. Sy vader was aktief in die Gereformeerde kerk Johannesburg (Mayfair) as kerkraadslid, onder hulpbehoewende lidmate en as algemene toevlug vir mense wat in nood, armoede en ellende verkeer het. So het Dirk jr. vroeg reeds die lot van die armes leer ken en saam met sy vader opheffingswerk gedoen.
Opleiding en loopbaan
In 1929 gaan Dirk Coetsee na die Hoërskool Helpmekaar en in hierdie depressiejare moet hy ná ure en Saterdae werk om te help met die gesin se behoeftes. Hy word aangestel as kollektant van ’n begrafnisgenootskap en werk op ’n kommissiebasis. Sy inkomste hieruit het gou van 5s. tot £5 per maand aangegroei. Sy lede was hoofsaaklik in die woonbuurte Fordsburg, Vrededorp, Brixton en Newlands, waar groot konsentrasies arm Afrikaners gewoon het. So het hy selfs nouer kennis gemaak met erge armoede.
In 1933 matrikuleer hy en in Junie 1934 begin hy by die Hoofrekenmeester van die Spoorweë as proefleerling te werk. Later doen hy diens in die personeelkantoor en daarna vyf jaar lank in die welsynsafdeling. Hier het hy veral te doen met verslae oor probleemgevalle onder die gesinne van laerbesoldigde spoorwegwerkers. Intussen studeer hy vanaf 1938 deeltyds verder aan die Universiteit van die Witwatersrand en behaal sy B.A.-graad in 1941. Aan die begin van 1945 word hy bevorder tot inspekteur van nie-blanke arbeid op die Spoorweë. Hy word later verplaas na die Spoorwegtaalburo, wat hy help uitbou tot ’n groot afdeling wat bekend is vir sy uitmuntende taalbevordering. Vanaf 1953 tot met sy aftrede in 1980 behartig hy die taalrubriek in die personeelkoerant, die Salstaff-Bulletin. Hy word later bevorder tot adjunk-hoofbestuurder van die Spoorweë. In 1951 verwerf hy sy Ph.D.-graad aan die Universiteit van die Witwatersrand met ’n proefskrif oor Die aanwending van Afrikaans in diens van die Suid-Afrikaanse Spoorweë. Hy is in 1956 een van die stigterslede van die Suid-Afrikaanse Vertalersinstituut en word by die stigtingsvergadering verkies tot onder-voorsitter.
Skryfwerk
Hy skryf veral oor die armblankes, met Juwele onder die stof wat oor die lewe in die agterbuurtes van Johannesburg handel.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Amphilectus fleecei
Amphilectus fleecei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amphilectus en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Goodwin, Jones, Neely & Brickle.
1990
Die jaar 1990 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 90ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Keiskammahoek
Keiskammahoek is 'n dorpie in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die dorp lê in 'n kom in die Amatholeberge, 42 km noordwes van King William's Town.
Geskiedenis
Die dorpie is tydens die Sewende Grensoorlog (Oorlog van die Byl, 1846-1847) as 'n voorpos gestig alhoewel daar reeds in 1830 'n sendingstasie hier naby gestig is. Die oorlog is hier met die oorgawe van die Xhosa-hoofmanne Sandile en Anta beëindig. Die dorp is eers in 1853 gestig na die Agtste Grensoorlog beëindig is.
Distrik
Alhoewel bees- en skaapboerdery en die kweek van tabak belangrik is, is bosbou (denne- en bloekombome) die belangrikste. Stutterheim is die naaste groot dorp, 37 km weg. Die Keiskammarivier ontspring ook in hierdie omgewing.
Donald Reed
Donald Reed (23 Julie 1901 – 28 Februarie 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mark of the Frog (1928), Santa (1932), Happy Landing (1934), en Darkest Africa (1936).
Dieprivier (Wes-Kaap, lat -33,87, long 23,49)
Die Dieprivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaapprovinsie van Suid-Afrika vloei.
Bed
'n Bed is 'n meubelstuk wat gebruik word om op te slaap. Dit bestaan tipies uit 'n staanstuk, met 'n matras en beddegoed daarop (soos kussings, lakens en dekens). Beddens word meestal in slaapkamers aangetref, maar mens kry ook opslaanbare bed-banke waarop beide gesit en geslaap kan word. Hoewel dit nie die primêre gebruik vir 'n bed is nie, word dit soms vir ander doeleindes ingespan, as voorbeeld kan kinders daarop rits en volwassenes kan dit vir seksuele omgang gebruik.
Die woord bed word ook as 'n eenheidsmaat gebruik as daar na die kapasiteit van byvoorbeeld 'n hospitaal of ouetehuis verwys word.
Vlag van Palau
Die nasionale vlag van Palau is op 1 Januarie 1981 in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n enkele ligblou baan met ’n geel skyf, horisontaal in die middel en effens nader aan die vlagpaalkant
Simboliek
Die eenvoudige ontwerp van die vlag weerspreek die diep mening wat daaraan toegeskryf word. Die verduideliking vir die kleure is diep gewortel in die geskiedenis en gebruike van die Palauaanse volk. Die ligblou veld, wat dikwels verkeerdelik gesê word dat dit op die Stille Oseaan dui, is in werklikheid ’n voorstelling van die oorgang van buitelandse oorheersing na selfregering. Die goue skyf wat effens langs die middel is na die vlagpaalkant, verteenwoordig die volmaan. Die Palauane beskou die volmaan as die optimale tyd vir menslike aktiwiteite. Op hierdie tyd van die maand word aktiwiteite soos visvang, saal, oes, die uitkerf van tradisionele kano’s en ander vieringe gehou. Die maan is ’n simbool van vrede, liefde en rustigheid.
Ontwerp
Die middelpunt van die vlag lê op 7/16 van die breedte van die vlag en in die middel van die hoogte van die vlag. Die deursnee van die skyf is 6/16.
Geskiedenis
Die vlag van die Trustgebied van die Pasifiese Eilande saam met die vlae van die Verenigde Nasies en die Verenigde State is voorheen vir die vlag van Palau gebruik. ’n Japannese professor wat in internasionale betrekkinge studeer, beweer dat daar ’n verwantskap bestaan tussen die vlae van Palau en Japan. Volgens sy teorie is die motief van die maan ’n eerbetoon aan die “Opkomende Son-vlag” en beskryf dit die simbool van vriendskap tussen Palau en Japan.
Chandrika Ravi
Chandrika Ravi (gebore 1988) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Fierce Punch in a Dark Room (2018) en Sei (2018).
Paralimpiese Winterspele 2018
Die Paralimpiese Winterspele 2018 (Koreaans: hangoel: 평창 동계 패럴림픽; hanja: 平昌 冬季 패럴림픽; Pyeongchang Donggye Paereollimpik), is tussen 9 en 18 Maart in Pyeongchang, Suid-Korea, aangebied. Dit was die twaalfde Paralimpiese Winterspele wat aangebied is en ná die Paralimpiese Somerspele 1988 in Seoel die tweede Paralimpiese Spele in Suid-Korea.
Suid-Afrika het nie aan hierdie Paralimpiese Winterspele deelgeneem nie. Die spanne van Georgië, Noord-Korea en Tadjikistan het vir die eerste keer aan Paralimpiese Winterspele deelgeneem. Die Russiese span is soos by die Olimpiese Winterspele 2018 van die Paralimpiese Winterspele uitgesluit, hoewel atlete onder neutrale vlag deelgeneem het.
Die Olimpiese Winterspele 2018 is tussen 9 en 25 Februarie (in die maand net voor die Paralimpiese Winterspele) in Pyeongchang gehou.
Toewysing
As deel van 'n formele ooreenkoms tussen die Internasionale Paralimpiese Komitee en die Internasionale Olimpiese Komitee uit 2001 is die wenner van die bod vir die Olimpiese Winterspele 2018 ook die gasheer vir die Paralimpiese Winterspele 2018. Pyeongchang is op 6 Julie 2011 in Durban deur die Internasionale Olimpiese Komitee as die gasheer vir die Olimpiese Winterspele in 2018 aangewys. Ander kandidate was: München en Annecy.
Die stemming het as volg verloop:
Sporte
6 Paralimpiese sporte is tydens die Spele beoefen.
Kalender
Die volgende tabel dui die Spele se daaglikse program aan. 'n Blou blokkie beteken dat wedstryde plaasgevind het, maar dat geen medaljes op die spel was nie. 'n Geel blokkie dui aan dat medaljes toegeken is, die getal dui op die getal medaljeparades wat die dag gehou is.
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van Nasionale Paralimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Getal medaljes
[[Lêer:2018 Winter Paralympics Participants.png|duimnael|400px|Kaart van deelnemende nasies in 2018:
]] Hier is die top tien lande wat medaljes by die Spele verower het:
Geodia anceps
Geodia anceps is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Geodia en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike name van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1894 deur G.C.J. Vosmaer.
Greta Thunberg
Greta Tintin Eleonora Ernman Thunberg (Sweeds: [ˈɡrêːta ˈtʉ̂ːnbærj]; gebore op 3 Januarie 2003) is 'n Sweedse omgewingsaktivis wat bekend is daarvoor dat sy wêreldleiers uitdaag om onmiddellik op te tree vir die versagting van klimaatsverandering.
Sy het bekend geword toe sy besluit het om elke skooldag na die somervakansie tot die Sweedse parlementsverkiesing op 9 September 2018 van die skool weg te bly en te betoog, met 'n banier buite die Sweedse parlement, om aandag te vestig op die dreigende klimaatsverandering. Na die verkiesing het sy elke Vrydag van die skool weggebly en betoog. In November 2018 het sy in 'n rubriek in The Guardian gesê dat sy sal aanhou totdat politici die Parys-ooreenkoms nakom.
Anajo
Anajo (IFA: [aˈnaːjo]) is 'n popgroep vanuit Augsburg in die vrystaat Beiere, Duitsland. Die lede is Oliver Gottwald op kitaar en stem, Michael Schmidt op baskitaar en Ingolf Nössner op die trommestel. Die groepsnaam het toevallig aan hulle gekom: die groep het 'n Italiaans-Duitse rolprent Banana Joe gekyk, maar aangesien die televisie stukkend was, was ana Jo die enigste leesbare gedeelte van die titel.
Greta Thunberg
Oorsig
Thunberg se aktivisme het begin toe sy haar ouers oorreed het om lewenstylkeuses aan te neem wat hul eie koolstofvoetspoor verminder. In Augustus 2018, op die ouderdom van 15, het sy haar Vrydae buite die Sweedse parlement begin deurbring om te vra vir sterker optrede teen klimaatsverandering deur 'n bord op te hou wat lees Skolstrejk för klimatet (Skolestaking vir klimaat).
Anajo
In 2004 het die groep hul debuutalbum Nah Bei Mir (Afrikaans: Naby my) op die Duitse plateëtiket Tapete Records vrygestel. Voordat hulle 'n platekontrak met Tapete onderteken het, het hulle 'n enkelspeler, "Ich Hol' Dich Hier Raus" (Afrikaans: Ek haal jou hieruit), vrygestel wat op die klingel van 'n Duitse televisieprogram, Ein Fall für Zwei, gebaseer was.
Greta Thunberg
Oorsig
Thunberg het aanvanklik bekend geraak vir haar jeug en reguit en bot spreekwyse, beide in die openbaar en aan politieke leiers en vergaderings, waarin sy wêreldleiers kritiseer vir hul versuim om standpunt in te neem, wat sy as voldoende aksie beskou om die klimaatkrisis aan te spreek.
Kort voor lank het ander studente by soortgelyke betogings in hul eie gemeenskappe betrokke geraak. Hulle het saam 'n skoolklimaatstakingsbeweging onder die naam Fridays for Future georganiseer. Nadat Thunberg die 2018 die Verenigde Nasies se klimaatsveranderingkonferensie toegespreek het, het studentestakings elke week iewers in die wêreld plaasgevind. In 2019 was daar veelvuldige gekoördineerde multistad-betogings waarby meer as 'n miljoen studente elk betrokke was.
Om koolstofintensiewe vlieg te vermy, het Thunberg met 'n seiljag na Noord-Amerika gevaar, waar sy die 2019 VN se Klimaataksieberaad bygewoon het. Haar toespraak daar, waarin sy uitgeroep het       "Hoe durf julle?", is wyd deur die pers opgeneem en self in musiek geïnkorporeer. Sy praat vlot Engels, en die meeste van haar openbare interaksies is in Engels.
Haar skielike opkoms tot wêreldroem het haar sowel 'n leier in die aktivistiese gemeenskap as 'n teiken van kritici gemaak, veral as gevolg van haar jeug. Haar invloed op die wêreldtoneel is deur The Guardian en ander koerante as die "Greta-effek" beskryf.
Anajo
Die snit "Wenn Du Nur Wüsstest" is vir die Bundesvision-kompetisie ingeskryf om die staat Beiere te verteenwoordig, waar dit in die negende plek geëindig het.
Greta Thunberg
Oorsig
Sy het talle eerbewyse en toekennings ontvang, insluitend 'n eregenootskap van die Royal Scottish Geographical Society, insluiting in Time se 100 mees invloedryke mense, synde die jongste Time Persoon van die Jaar, insluiting in die Forbes-lys van die wêreld se 100 mees invloedryke mense, asook benoemings vir die Nobelprys vir Vrede in 2019, 2020, 2021 en 2022.
Inspirasie
In 'n onderhoud met Amy Goodman van Democracy Now! en later op haar Facebook-blad, het Thunberg gesê dat die idee van 'n skoolstaking eers na vore gekom het ná die skietery in die Hoërskool Stoneman Douglas in Parkland (Florida) op 14 Februarie 2018, toe verskeie jeugdiges geweier het om skool toe te gaan. Kort nadat hy in Mei 2018 'n skryfkompetisie van Svenska Dagbladet gewen het, het Bo Thorén van die omgewingsgroep Fossil Free Dalsland die moontlikheid van 'n skoolstaking as aksiemodel voorgestel. Greta het gedink dit is 'n goeie idee, maar het min ondersteuning van ander lede van die omgewingsgroep en ook nie van haar ouers ontvang nie. Toe besluit sy om die staking alleen te hou.
Greta Thunberg is reeds op 20 Augustus 2018, die eerste dag van haar protes, ontdek deur We Don't Have Time, 'n Sweedse tegnologiese beginonderneming onder leiding van Ingmar Rentzhog,  uitvoerende hoof,  'n kennis van haar moeder Malena Ernman. Die stigting / maatskappy is daartoe verbind om maatskaplike klimaatsteun te verleen vir groot klimaatsbeleggings (Green New Deal). Greta Thunberg het as spesiale jeugadviseur kortliks by die stigting aangesluit. In Februarie 2019 het die organisasie We Don't Have Time erken dat hulle haar naam sonder die medewete van Greta Thunberg en haar gesin gebruik het.
Anajo
Van Februarie 2007 tot Mei 2007 het Anajo 'n musiektoer met hul nuwe album deur Duits-Europa onderneem. Hulle het op vyftig konserte in Duitsland, Oostenryk en Switserland opgetree.
Op die 20ste September 2007 is Anajo deur die Beierse regering die Bayrische Musiklöwe-toekenning (Afrikaans: Beierse Musiekleeu) toegeken in die kategorie vir beste Beierse indiegenre groep.
Greta Thunberg
Aktivisme
Greta Thunberg was gereeld in die pers vanweë haar skerp uitsprake tydens klimaatvergaderings. Tydens 'n optrede van burgerlike ongehoorsaamheid aan die Britse parlement op 31 Oktober 2018, gereël deur die uitwissing-rebellie (Extinction Rebellion), het Thunberg gepraat van "'n buitengewone en dringende krisis wat nog nooit as sodanig erken is nie, en ons leiers tree almal op soos klein kindertjies." Op die TED-konferensie op 24 November 2018 in Stockholm het Thunberg gesê: "Ons het dertig jaar al pep-praatjies en positiewe praatjies gehoor. En jammer, maar dit is nutteloos. As dit gehelp het, sou die emissies al gedaal het – en dit is nie die geval nie ”.
Op die Katowice-klimaatkonferensie in 2018 het Thunberg verskeie kere met die deelnemers gepraat en die huidige wêreldleiers daarvan beskuldig dat hulle "die toekoms [van hul kinders] voor hulle gesteel het" en "julle is nie volwasse genoeg om die waarheid te vertel nie. Julle laat selfs die las vir ons, kinders oor.”
Op 23 Desember 2018 word 'n onderhoud met haar gevoer deur Fareed Zakaria in die CNN GPS-program, wat gewoonlik op politici, regeringsowerhede en diplomate fokus. Op 23 Januarie 2019 arriveer sy in Davos, waar sy genooi is om op die World Economic Forum te praat. Terwyl Thunberg gekies het vir 'n 32-uur treinreis, kom 1 500 deelnemers per privaatvliegtuig in Davos aan.
Greta Thunberg het ook in Januarie 2019 as 'n rolmodel opgetree vir die klimaataksies van skoliere (Skoolstaking vir die Klimaat) in België, Duitsland en Switserland.
Op 21 Februarie 2019 het Greta Thunberg na Brussel gekom om aan die sewende klimaatoptog deel te neem met Anuna De Wever, Kyra Gantois en Adélaïde Charlier, die Belgiese leierfigure van Youth for Climate. As gevolg van die groot persbelangstelling, moes die polisie ingryp om die jong mense te beskerm. In die oggend het Thunberg die Europese Kommissie in Brussel met president Jean-Claude Juncker toegespreek. Op Vrydag 22 Februarie 2019 was Thunberg teenwoordig tydens die klimaatoptog in Parys met onder andere Anuna De Wever, Kyra Gantois en Adélaïde Charlier, en is daarna deur die Franse president Emmanuel Macron saam met die Belgiese en Duitse afvaardigings ontvang. Tydens 'n week se skoolvakansie in Swede het Thunberg op 28 Februarie 2019 aan die klimaatoptogte in Antwerpen en Hamburg op 1 Maart 2019 deelgeneem. Omdat Thunberg na die Goldene Kamera-gala in Berlyn genooi is, was sy ook op Vrydag 29 Maart teenwoordig tydens die protes Fridays for Future waar hulle die ongeveer 20 000 deelnemers onder die Brandenburgse Poort toegespreek het.
Op Dinsdag 16 April 2019 het Thunberg die omgewingskomitee van die Europese Parlement in Straatsburg toegespreek. In die Vlierwijk in die middel van Brussel is 'n muurskildery van Thunberg gemaak deur kunstenaar Encq, ook bekend as Henk De Ruddere. Op Woensdag, 17 April 2019, het Thunberg 'n kort vergadering met Pous Franciskus op die Sint Pietersplein in Rome gehad, wat haar aangemoedig het om voort te gaan met haar aktiwiteite. Thunberg is Donderdag saam met ander organiseerders van die klimaatskoolstakings (waaronder Anuna De Wever) genooi om voor die Italiaanse parlement te praat. en het sy Vrydag die klimaatskoolstaking in Rome bygewoon waar sy in Piazza del Popolo die 25 000 deelnemers toegespreek het. Daarna het Thunberg voortgegaan om per trein na Londen te reis, waar sy op Sondag 21 April die aktiviste van die Extinction Rebellion-beweging toegespreek het, wat agt dae lank in Londen aksies geloods het. Op 23 April 2019 het Thunberg 'n toespraak in die Britse parlement gelewer.
In die somer van 2019 het Thunberg aangekondig dat sy 'n jaar van die skool af gaan neem (in Swede is die skoolbywoning tot sestien) en in Augustus 2019 vaar Thunberg oor die Atlantiese Oseaan van die Engelse hawestad Plymouth na New York in die Malizia II, 'n agtien meter lange seiljag, tipe IMOCA 60-enkel-romp, toegerus met sonpanele en onderwaterturbines. Die reis word bekend gemaak as 'n koolstofneutrale transatlantiese kruising as 'n demonstrasie van Thunberg se oortuigings oor die belangrikheid van die vermindering van emissies. Daar was egter kritiek, want die reis het uiteindelik CO2-emissies veroorsaak: om die boot terug te laat keer, is bemanningslede van Europa ingevlieg; die vlugte wel CO2-vergoed. Die reis duur 15 dae, van 14 tot 28 Augustus 2019. Thunberg het op 23 September 2019 die VN se klimaatberaad in New York bygewoon en sou ook op die COP 25-klimaatkonferensie in Santiago, Chili (2 tot 13 Desember 2019) praat. By haar aankoms in New York is sy ontmoet deur honderde aanhangers en klimaataktiviste, waaronder die veertien-jarige Alexandria Villaseñor (mede-stigter van US Youth Climate Strike en stigter van Earth Uprising) en die sewentien-jarige Xiye Bastida (een van die organiseerders van die Fridays for Future New York City ). Etlike weke lank was die reis en die bespreking daaroor daagliks in die nuus. Op Vrydag 30 Augustus en Vrydag 6 September was sy by die skoolstakings in New York vir die klimaat. Op Vrydag 13 September het Thunberg, saam met etlike honderde aktiviste, die klimaatstaking in Washington, D.C. voor die Withuis bygewoon. en is daar op 14 September 'n onderhoud met Trevor Noah op The Daily Show.
Op die Klimaatberaad in New York op 23 September 2019, onmiddellik nadat die sekretaris-generaal António Guterres in die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies gepraat het, het Thunberg 'n skerp  beroep op wêreldleiers en verteenwoordigers van die wêreldstate gedoen om verantwoording te doen oor hul nalatigheid om beslissend teen die klimaatkrisis op te tree. Sy word heftig aangeval deur 'n reeks dinkskrums en politici wat gekant is teen 'n ingrypende klimaatbeleid. Volgens 'n peiling van Maurice de Hond het dit geblyk dat ongeveer 'n derde van die Nederlanders negatief is oor Thunberg se uitlatings tydens hierdie klimaatberaad.
Erkenning en toekennings
Begin Maart 2019 is Thunberg in Swede aangewys as "Vrou van die Jaar" na 'n opname in opdrag van die Sweedse koerant Aftonbladet. Expressen, 'n ander Sweedse koerant, het ook Thunberg aangwys as "Vrou van die Jaar". Op 13 Maart 2019 is Greta Thunberg genomineer vir die Nobelprys vir Vrede deur drie Noorse parlementslede, Freddy André Øvstegård en twee ander lede van die Sosialistiese Linksparty, nadat sy in Februarie ook deur die Duitse politikus Lisa Badum benoem is. Grünen-Politikerin fordert Friedensnobelpreis für Greta Thunberg, BR24, 6 Februarie 2019. Op 30 Maart 2019 ontvang Thunberg die Sonderpreis Klimaschutz op die Goldene Kamera-gala in Berlyn en is dieselfde dag as Sweedse vrou van die jaar vereer deur die Sweedse Women's Education Association (of SWEA International, Inc.).
Op 2 April 2019 is aangekondig dat Thunberg die wenner van die Prix Liberté van die Franse streek Normandië is, 'n toekenning wat toegeken is aan jongmense wat toegewy is aan vryheid en vrede. Op 12 April het Thunberg, saam met die Noorse omgewingsvereniging Natur og Ungdom, die Noorse Fritt Ords Pris gewen.
In Augustus 2019 ontvang Thunberg die Game Changer of The Year-toekenning van die Britse tydskrif GQ. Op 16 September ontvang Thunberg (saam met Fridays for Future) in Washington die Amnesty International Ambassador of Conscience Award van Kumi Naidoo, sekretaris-generaal van die organisasie vir menseregte.
In 2019 is 'n kewer na haar vernoem, die Nelloptodes gretae. In 2020 het 'n slak ook 'n verwysing na Thunberg in die naam: Craspedotropis gretathunbergae ontvang.
In 2019 ontvang sy ook die jaarlikse omgewingsprys van die Nordiese Raad, wat samewerking tussen die Deense, Finse en Sweedse parlement bevorder. Sy weier die kontantprys van 350 000 Deense kroner (ongeveer 46 800 euro) en gee dit onmiddellik aan dat die Noordelike streek, ondanks goeie pogings vir klimaat en omgewing, energie verbruik.
Op 20 November 2019 ontvang Thunberg die Internasionale Kindervredes-prys saam met Divina Maloum. Sy kon nie die toekenning self ontvang nie, aangesien sy op 'n seilboot-kruising van die Verenigde State na Europa onderweg was na die Madrid-klimaatkonferensie in 2019.
Op 11 Desember 2019 word Thunberg aangewys as Persoon van die Jaar 2019 deur die tydskrif Time.
Gesins- en privaatlewe
Thunberg se ma is Malena Ernman, 'n Sweedse operasangeres en deelnemer aan die Eurovision-sangfees 2009. Haar vader is Svante Thunberg, 'n akteur vernoem na Svante Arrhenius, die neef van sy oumagrootjie. Arrhenius het in 1903 die Nobelprys vir Chemie gewen vir sy teorie van elektrolitiese dissosiasie.
Greta Thunberg was op 'n vroeë ouderdom baie geïnteresseerd in die omgewing en wetenskap. Om die koolstofvoetspoor te verminder, het sy haar familielede oortuig om vegan te eet en op te hou met vliegtuie te reis.
Op die TEDx-konferensie in Stockholm in November 2018 het sy gesê dat sy gediagnoseer is met obsessiewe-kompulsiewe versteuring, selektiewe mutisme en Aspergersindroom. Sy verduidelik die verbetenheid van haar toewyding deels van haar outisme.
Vaalstreepkoppie
Die Vaalstreepkoppie (Emberiza impetuani) is 'n voëlspesie wat endemies is aan Suider-Afrika. Hulle is algemene tot volop nomades op halfwoestynvlaktes, in Karoobossieveld en dorre savanne. Af en toe vind invalle in die kuslaaggebied van die westelike Wes-Kaap en die grasveld- en savannestreke plaas. Hulle vergader in groot getalle om na goeie reëns te broei. Hulle word soms ook in los assosiasie met sperwers aangetref. Die voël is 14 cm groot en weeg 13 - 20 gram. In Engels staan die voël as die Lark-like bunting bekend.
A Pale View of Hills
A Pale View of Hills is die eerste roman van die Japannees-gebore Britse skrywer Kazuo Ishiguro. Dit is die eerste keer in 1982 gepubliseer.
Keiweg
Keiweg (Engels: Kei Road) is 'n klein dorpie in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die dorpie is naby die N6 nasionale pad op die hoofspoorlyn tussen Oos-Londen en Bloemfontein. Die dorpie het ontstaan tydens die Kaapse grensoorloë as 'n skofpos op die militêre roete 27 km noordoos vanaf King William’s Town tot waar die gevegte ook al plaasgevind het.
Ruby Rees
Ruby Rees (gebore 1995) is 'n Australiese aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Saddle Club (2001) en Miss Fisher's Murder Mysteries (2012).
An Artist of the Floating World
An Artist of the Floating World is 'n roman deur Kazuo Ishiguro wat die eerste keer in 1986 gepubliseer is. Die roman se intrige speel af in Japan na die Tweede Wêreldoorlog en ondersoek hoe 'n kunsskilder erkentenis neem van sy veranderde posisie binne die nuwe samelewing. Gereëlde huwelike, die rol van vroumense binne die samelewing, en die verminderde status van oumense post-1945 is van die temas wat Ishiguro binne sy roman bespreek.
Amphilectus fucorum
Amphilectus fucorum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amphilectus en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1794 deur Esper.
Olympia-park
Olympia-park is 'n veeldoelige stadion in Rustenburg, Suid-Afrika. Die stadion word meestal vir rugby- en sokkerwedstryde gebruik. Dit kan 30 000 toeskouers huisves.
Tydens die Rugbywêreldbeker van 1995 is 3 groepfase-wedstryde hier gespeel. Tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 is dit as 'n oefenveld ingespan.
Hugo du Plessis
Prof. dr. Hugo du Plessis (Burgersdorp, Kaapkolonie, 22 Maart 1902 – 28 Desember 1971) was van 1928 tot 1956 agtereenvolgens sendingleraar in drie gemeentes van die Gereformeerde Kerk en van 1956 eers dosent en eindelik van 1959 tot sy dood hoogleraar in die teologie.
Herkoms
duimnael|links|270px|Prof. Du Plessis en sy vrou, [[M.C. du Plessis|Maria (née de Klerk).]] duimnael|links|300px|Op dié gesinsfoto van prof. [[Dirk Postma, die vader van die Gereformeerde Kerk, en sy vyfde en laaste vrou, Johanna (née Van Biljon), staan prof. Du Plessis se moeder, Laurika, regs. Sy stiefmoeder, Lettie, staan links. Ds. Willem Postma, wat bekend geword het as die skrywer Dr. O'kulis, staan in die middel. Die dogter tussen haar ouers is Maria, wat met Totius sou trou.]]
duimnael|regs|180px|Prof. [[Jacobus du Plessis|J.A. du Plessis, prof. Hugo du Plessis se vader.]] duimnael|regs|210px|Vier van prof. [[Jacobus du Plessis se kinders, omstreeks 1905: Willemina, Hugo, Louise en L.J. (Wickus).]]
duimnael|links|320px|Studente Teologiese Vereniging, Teologiese Skool Potchefstroom, 1926. Eerste ry: H.J. Vermeulen, F. Coetzee, P.W. van der Walt, Kuifie van der Walt, [[Sarel van der Walt|S.P. van der Walt, J.H. van Zyl. Tweede ry: J.P. van der Walt, B.J. de Klerk, H.C.J. Flemming, W.J. Postma, L.S. van der Walt, I.J. van der Walt, P.G.W. Snyman. Derde ry: J.J.H. Booysen, W.J. van der Merwe, J.L. van der Merwe, C.E.G. Malan, M. Postma, P.J. de Klerk, S.J. van der Walt, H.F.V. Kruger, J.L. de Bruin, A.L. Aucamp. Vyfde ry: Hugo du Plessis, P.J. Liebenberg, Fanus du Toit, B.B.B. Olivier, J.F. du Plooy, J.M. de Wet, J.B. du Plessis, S.C. Venter, A. Postma.]]
Du Plessis was die tweede seun van prof. Jacobus Albertus du Plessis en Laurika Postma, die vyfde kind uit ds. Dirk Postma se vyfde en laaste huwelik (met Johanna Wilhelmina van Biljon (24 Mei 1854 – 12 Julie 1901). Prof. J.A. du Plessis is in 1896 met Laurika Postma getroud. Uit hierdie huwelik is ook sy sibbes Mien, Louise, Wicus en Koos gebore. Ná Laurika se dood is prof. Du Plessis in 1905 met haar suster Aletta Postma getroud. Uit dié huwelik is nog ses kinders gebore: Dirk, Martin, Ida, Rika, Julia en Willem (oorlede op nege maande). Hugo du Plessis se oudste broer was Lodewicus Johannes, akademikus, regsgeleerde, ekonoom en politieke denker. Hugo du Plessis se tante Maria was getroud met die digter, Bybelvertaler, psalmberymer en hoogleraar Totius. Sy oom ds. Willem Postma was predikant en, onder die skuilnaam Dr. O'Kulis, 'n Afrikaanse baanbrekerskrywer.
Opleiding en loopbaan
Van 1956 tot 1959 dien hy as dosent aan die Teologiese Skool Dube (Hammanskraalse Teologiese Skool). Vanaf 1959 was hy professor aan die Teologiese Skool van die GKSA op Potchefstroom in sendingwetenskap. In dié hoedanigheid het hy gedien tot sy dood einde 1971.
Huwelikslewe
Prof. Du Plessis was getroud met Maria Cornelia de Klerk. Uit die huwelik is ses kinders gebore, onder wie Cecilia van der Walt, eggenote van dr. I.J. van der Walt ( Johannesburg-Suid 1951–1958, Vanderbijlpark 1958–1967, sendeling van die vier Potchefstroomse kerke 1967–1977, professor Teologiese Skool Potchefstroom 1978–1986; oorlede 28 Junie 1997).
Waardering
Prof. Du Plessis het internasionale erkenning geniet as kenner van die sendingwetenskap. In Augustus 1968 was hy een van die referente op 'n internasionale sendingkonferensie in Nederland. In 1963 het hy die Gereformeerde Kerk verteenwoordig op die Ekumeniese Sinode te Grand Rapids, VSA. Op sendinggebied het hy grondleggende en rigtinggewende dienste aan die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika gelewer. Hy dien in die redaksie van die Calvinistiese blad Woord en Daad, asook as redakteur van die sendingblad Die Oes.
Skryfwerk
Uit prof. Du Plessis se pen het onder meer verskyn Die Missiologie as 'n Teologiese Wetenskap; Die geskiedenis van die sendingwetenskap; Het die Christendom gefaal?;  'n Nuwe deurbraak; Die Pro-testantisme in Afrika, 'n blik op Afrika. Hierbenewens het van hom etlike artikels, asook redes by spesiale geleenthede gelewer, in druk verskyn.
Syhaartolbos
Die syhaartolbos (Leucadendron pubescens) is 'n blomdraende struik wat aan die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom op die Bokkeveldeskarp, Gifberg, Sederberg, Piketberg, Olifantsrivier, Sandveld, Koue Bokkeveld, Hexrivierberge, Bonteberg asook die Kwadouwberg, Witteberg en Touwsberg.
Die struik word 2,5 m hoog en blom van Junie tot Oktober maar hoofsaaklik in Julie. Die plant vrek in 'n brand maar die sade oorleef. Die sade word in 'n tol op die vroulike plant geberg, val eers grond toe na 'n brand en word deur knaagdiere versprei. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike- en vroulike blomme, wat deur klein kewers bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik in sandsteen- en kwartsietgrond op hoogtes van 60 - 1 700 m.
Die plant se FSA-nommer is 81.3. In Engels staan dit as die Grey conebush bekend.
Pieter Cloete
Pieter Cloete was ’n agtiende eeuse inwoner van die Kaap, wat in hierdie tyd ’n belangrike reisverslag geskryf het oor die sedes en gewoontes van die binnelandse inwoners.
Skryfwerk
Op 10 September 1776 vertrek Pieter saam met Hendrik Swellengrebel, seun van die voormalige Kaapse goewerneur, vanaf die plaas Nooitgedacht in die Stellenbosch distrik op ’n reis na die binneland. Hy skryf ’n joernaal wat besonderhede oor die reis meedeel onder die titel “Journaal van eenen landtogt die den ondergeteekende met den Weledelen heer Mr. Hendrik Swellengrebel in den jare 1776 gedaan heeft”. Hierin beskryf hy die sedes en gewoontes van die binnelandse volkere, die Khoi en die Xhosa, asook die leefwyse en omstandighede van die koloniste, wat ’n waardevolle kultuur-historiese bydrae tot ons begrip van hierdie tyd in die geskiedenis is. Hulle keer op 26 Desember 1776 na Nooitgedacht terug. Sy reisjoernaal word later in die Ryksargief in Nederland bewaar.
Mieliedriehoek
Die mieliedriehoek is 'n landbougebied in die sentrale deel van Suid-Afrika wat weens sy grond, temperatuur en reënval 'n besonder hoë mielieopbrengs lewer.
Mahikeng (Noordwes), Pretoria (Gauteng) en Barberton (Mpumalanga) (al drie naastenby op die 25º suiderbreedtelyn) vorm die vae noordgrens van die mielieproduserende streek. Die suidpunt van die driehoek lê in die omgewing van Smithfield in die Vrystaat. Ander groot dorpe op die grense van die streek is Lichtenburg en Vryburg in Noordwes, Ermelo en Carolina in Mpumalanga en Ladybrand en Wepener in die Vrystaat.
Die grond in die streek is betreklik vrugbaar, maar het 'n tekort aan fosforoksied en kalk. Rondom Bethal in Mpumalanga en in die noordwestelike Vrystaat bestaan die grond uit verweerde dolerietsome en lewer daarom goeie oeste.
Pous Johannes XVII
Biografie
Pous Johannes XVII is gebore as Giovanni Sicco in Rome, Italië. Op 16 Mei 1003 volg hy Pous Silvester II op en regeer tot sy dood op 6 November 1003. Hy word opgevolg deur Pous Johannes XVIII. Die naam ‘Johannes’ beteken 'God is genadig'.
Pontifikaat
Pous Johannes XVII is verkies deur die invloed van Johannes III Crescentius. Voor sy verkiesing was hy getroud en het drie seuns gehad wat biskoppe geword het. Die pous het die sendingwerk onder die Slawiese volke ondersteun. Die vorige pous met die naam Johannes was Pous Johannes XV. Pous Johannes XVI was 'n teenpous, maar die nommer XVI is nie weer gebruik nie omdat Teenpous Johannes XVI aangestel is deur Johannes II Crescentius die vader van Johannes III Crescentius.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Diskografie van Charles Aznavour
Hier volg die diskografie van Charles Aznavour.
In hierdie artikel vind jy die volledige Franse en internasionale diskografie van Charles Aznavour, vanaf sy eerste 78 opm wat saam met Pierre Roche vir die Polydor plate-etiket gemaak is tot sy mees onlangse CDs wat vrygestel is op die EMI en Barclay Records plate-etikette.
== Franse diskografie ==
Wegkruipertje-tolbos
Die wegkruipertje-tolbos (Leucadendron cryptocephalum) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en slegs twee populasies kom by Potberg en die Groenlandberg voor. Daar is min inligting beskikbaar oor die plant.
Die struik word 2 m hoog en blom van Maart tot Mei. Die plant vrek in 'n brand maar die sade oorleef. Die sade word in 'n tol op die vroulike plant geberg. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike manlike en vroulike plante met hul blomme. Die plant groei op hoogtes van 60 - 360 m.
In Engels staan dit as die Concealed conebush bekend.
Amphilectus glaber
Amphilectus glaber is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amphilectus en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Brøndsted.
Hekla
Die Heklavulkaan is die bekendste vulkaan van Ysland. Dit is in die suide van die eiland geleë en bereik 'n hoogte van 1 488 meter bo seevlak. Die sneeubedekte Hekla is naas Grímsvötn die aktiefste vulkaan in Ysland en was in die volksmitologie tot die 17de eeu as 'n poort na die hel beskou nadat dit net in die tydperk van 1104 tot 1693 twaalf keer uitgebars en verwoesting gesaai het. Die grootste uitbarsting van die 20ste eeu het in 1947 plaasgevind, en vulkaanas is destyds tot by die Finse hoofstad Helsinki gewaai. Die laaste uitbarsting is in April 2010 aangeteken.
Daar word aangeneem dat ook die Ierse monnik Sint Brendan, wat in die 8ste eeu langs die Yslandse kus geseil het, ooggetuie van een van Hekla se uitbarstings was.
Vulkanologies gesien, is Hekla 'n verskynsel tussen 'n skild- en stratovulkaan, wat tans veral in die laasgenoemde rigting ontwikkel en uit vyf kraters bestaan. Hekla het vermoedelik sowat 6 600 jaar gelede of nog vroeër ontstaan, en maak deel uit van 'n 40km-lange vulkaanrif.
Uitbarstings is aangeteken in 1104, 1158, 1206, 1222, 1300, 1341, 1389, 1510, 1597, 1636, 1693, 1766, 1845, 1947, 1970, 1980, 1991, 2000 en 2010.
Soria
Soria is die hoofstad van die gelyknamige, yl bevolkte Spaanse provinsie in die ooste van die Outonome Gemeenskap van Kastilië en León. Soria is met 'n bevolking van 40 147 mense (2012) die tweede kleinste provinsiale hoofstad in Spanje ná Teruel. Sowat veertig persent van die totale bevolking van die provinsie is in Soria saamgetrek.
Soria, wat aan die boloop van die Duero-rivier geleë is, pronk met 'n ryk erfenis van Romaanse bouwerke, waaronder veral stadsmure en kerkgeboue. Die konkatedraal San Pedro, wat in die 16de eeu in die platereske styl omgebou is, behoort met sy klooster en kruisgang saam met die kloosterkerk Santo Domingo en die bouvalle van die kerk en kruisgang van die klooster San Juan de Duero tot die belangrikste argitektoniese besienswaardighede in Soria.
San Pedro dien sedert die jaar 1959 as die tweede biskopskerk van die bisdom Osma-Soria, naas die katedraal in El Burgo de Osma sowat 60 kilometer van Soria af. Twee 18de eeuse bedevaartskerke in die Barokstyl, die Ermita de la Virgen del Mirón en die Ermita de San Saturio, wat aan Soria se beskermheilige gewy is, kan aan die stadsrand besigtig word.
Die bouvalle van Numantia is agt kilometer noord van Soria naby Garray geleë. Hierdie Keltiberiese oppidum dateer oorspronklik uit die Bronstydperk en is in 133 v.C. ná 'n reeks aanvalle en 'n lang beleg deur Romeinse troepe onder die bevel van die Jongere Scipio Aemilianus ingeneem en verniel. Die bouvalle staan oop vir die publiek, terwyl die argeologiese vondse uit die gebied in die Museo Nmantino in Soria besigtig kan word.
Augsburg
Augsburg (Frans: Augsbourg, Italiaans: Augusta, Latyn: Augusta Vindelicorum) is die tweede oudste stad (ná Trier) in Duitsland. Met 'n bevolking van ongeveer 270 duisend is die stad ook die derde grootste in Beiere. Die stad lê in die suide van Duitsland, in die deelstaat Beiere. Die Historiese waterbestuur van Augsburg is in 2019 deur Unesco as 'n wêrelderfenisgebied gelys.
Pink Floyd
Pink Floyd is in 1965 deur die studente Syd Barrett, Nick Mason, Roger Waters en Richard Wright gestig. In die laat 1960's het hulle met hul lewende optredes in Londen se ondergrondse musiekkringe gewild geraak. Onder Barrett se leierskap het Pink Floyd twee enkelspelers en in 1967 hul debuutalbum, The Piper at the Gates of Dawn, vrygestel wat almal sukses op die Britse trefferlyste behaal het. In Desember 1967 het David Gilmour as vyfde groeplid by Pink Floyd aangesluit, terwyl Barrett die groep in April 1968 weens sy verswakkende geestelike gesondheid, wat aan dwelmmisbruik toegeskryf is, moes verlaat.