cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jacques Cousteau
Lewensloop
Saam met Jean Mollard ontwikkel hy die "SP-350", 'n duikboot vir twee persone wat 'n diepte van 350 meter onder water bereik. In 1965 is die eksperiment herhaal en bereik die twee voertuie 'n diepte van 500 meter. Hy was ook by die bou van onderwater habitats en die ontwikkeling van die onderwaterkamera betrokke.
Sy eerste vrou is in 1990 oorlede, waarna hy in 1991 met Francine Triplet trou. Cousteau is op 25 Junie 1997 in Parys aan 'n hartaanval oorlede.
Ignatius van Antiogië
Ignatius van Antiochië (/ɪɡˈneɪʃəs/;Grieks: Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας, Ignátios Antiocheías;   35 nC  - 107 nC),   ook bekend as Ignatius Theophorus ( Ιγνάτιος ὁ Θεοφόρος , Ignátios ho Theophóros , "die Goddraende ") of Ignatius Nurono ( "Die vuurdraer") was 'n vroeë Christelike skrywer en biskop van Antiochië (Die derde bewoner van die See van Antiochië  na [ Petrus die Apostel], wat die Kerk in Antiochië gestig het en die gebied by die See 'n tyd lank bewoon het, voordat hy hom permanent gevestig het in  Rome en Evodius wie Ignatius dadelik opgevolg het). Op pad na Rome, waar hy sy martelaarskap tegemoet gegaan het, het Ignatius 'n reeks van 7 briewe geskryf. Hierdie korrespondensie vorm nou 'n sentrale deel van die latere versameling bekend as die Apostoliese Vaders. Sy briewe dien ook as voorbeeld van vroeë Christelike teologie. Belangrike onderwerpe wat die briewe aanspreek, sluit in die ekklesiologie, die sakramente en die rol van biskoppe.
Lewe
Niks is bekend oor Ignatius se lewe nie, behalwe wat intern uit sy briewe afgelei kan word, behalwe uit die latere valse tradisies. Daar word gesê dat Ignatius bekeer het tot die Christendom op 'n jong ouderdom. Tradisie identifiseer Ignatius, saam met sy vriend Polukarpus, as leerlinge van Johannes die Apostel. Later in sy lewe is Ignatius gekies om te dien as Biskop van Antiochië ; die vierde-eeuse kerkhistorikus Eusebius skryf dat Ignatius Evodius opgevolg het. Theodoretius van Cyrrhus beweer dat Petrus self opdrag gegee het dat Ignatius aangestel word as biskop van Antiochië. Ignatius noem homself Theophorus ( Goddraer ). 'n Tradisie het opgekom wat beweer dat hy een van die kinders was wat Jesus Christus in sy arms geneem en geseën het. Maar, indien hy ongeveer 35 nC eers gebore is, soos vermoed word, het Christus ongeveer vyf jaar gelede reeds opgevaar na die hemel.
Ignatius se eie geskrifte noem sy inhegtenisneming deur die owerhede en reis na Rome om verhoor te word:Vanaf Sirië tot Rome het ek geveg met wilde diere op land en see, snags en bedags, vasgebind in die midel van tien luiperds, 'n geselskap van soldate, wat net al hoe slegter geword het as hul goed behandel was. — Ignatius aan die Romeine.
Ignatius se vervoer na Rome word deur geleerdes as ongewoon beskou, aangesien diegene wat vervolg was as Christene, gewoonlik plaaslik gestraf sou word. As hy 'n Romeinse burger was, kon hy hom op die keiser beroep het, maar dan sou hy gewoonlik eerder onthoof word as gemartel. Allen Brent het beweer dat Ignatius moontlik betrokke was by konflik met ander Christene en is tereggestel vir dié hoof oortreding, naamlik om die Pax Romana (Vrede van Rome) te versteur. .
Tydens die reis na Rome het Ignatius en sy geselskap van soldate 'n aantal kere in Klein-Asië gestop . Tydens dié reis het Ignatius ses briewe aan die kerke in die streek geskryf en een na 'n medebiskop en vriend, Polukarpus, die biskop van Smirrna. In sy Kronieke gee Eusebius die datum van Ignatius se dood as AA 2124 (2124 jaar na Abraham ), dit wil sê die 11de jaar van Trajanus se regering,  108 nC. Ignatius het self geskryf dat hy vir wilde diere gegooi sal word. In die vierde eeu het Eusebius tradisie weergegee  dat dit gebeur het wat dan deur Jeromius herhaal word wat die eerste is om leeus uitdruklik te noem. Johannes Chrysostomos is die eerste om na die Colosseum te verwys as die plek van Ignatius se martelaarskap. Dis vir hedendaagse gelerdes onduidelik dat enige van hierdie skrywers ander bronne as Ignatius se eie geskrifte gehad het.
Na Ignatius se martelaarskap in die Sirkus Maximus is sy oorblyfsels deur sy metgeselle teruggevoer na Antiochíë. Die befaamde oorblyfsels van Ignatius is deur keiser Theodosius II na die  Tempel van Tycheus verskuif, wat omskep is in 'n kerk ter ere van Ignatius. In 637 is die oorblyfsels oorgeplaas na die  Basilica di San Clemente  in Rome.
Verering
Ignatius se feesdag is op 17 Oktober in die stad waar hy biskop was, die einste Antiochië gehou, die dag waarop hy nou in die Katolieke Kerk en oor die algemeen in die Westerse Christendom vereer word, alhoewel dit vanaf die 12de eeu tot 1969 op 1 Februarie in die Algemene Romeinse Kalender plaasgevind het. .
Republiek van Texas
Oorsig
Die Republiek, wat ná die Texaanse Onafhanklikheidsoorlog van Meksiko onafhanklik geword het, het die gebied van die huidige Amerikaanse deelstaat Texas en dele van Nieu-Meksiko, Oklahoma, Kansas, Colorado en Wyoming, volgens die Verdrag van Velasko met Meksiko, geëis.
Ignatius van Antiogië
Verering
In die Oos-Ortodokse Kerk word dit op 20 Desember gehou. Die Synaxarium van die Koptiese Ortodokse Kerk van Alexandrië  (Egipte) plaas dit op die 24ste van die Koptiese maand Koiak (wat ook die 24ste dag van die vierde maand Tahisas in die Synaxarium van die Ethiopiese Ortodokse Tewahedo Kerk is), Dit val in drie jaar uit elke vier tot 20 Desember op die Juliaanse kalender, wat tans op 2 Januarie van die Gregoriaanse kalender val.
Republiek van Texas
Oorsig
Die oostelike grens met die Verenigde State was volgens die Adams-Onís-Verdrag van 1819 tussen die Verenigde State en Spanje gedefinieer. Die suidelike en westelike grens was tydens die hele bestaanstydperk van die Republiek omstrede, waarin Texas die Rio Grande en Meksiko die Nueces River as gemeenskaplike grens beskou het. Hierdie konflik het ná die anneksasie van Texas deur die Verenigde State tot die Meksikaans-Amerikaanse Oorlog gelei.
Ignatius van Antiogië
Briewe
Die volgende sewe briewe wat onder die naam van Ignatius bewaar word, word oor die algemeen as outentieke briewe bestempel, aangesien  hulle in die eerste helfte van die vierde eeu deur die historikus Eusebius vermeld is.Sewe outeentieke briewe:
In 1886 het die Presbiteriaanse predikant en kerkhistorikus William Dool Killen beweer dat geen van die Ignatiese briewe authentiek was nie. In plaas daarvan het hy geargumenteer dat Callixtus, biskop van Rome, pseudepigrafies die briewe om 220 nC geskryf het om ondersteuning te verleen vir 'n monargiese biskop , wat die beroemde heilige Ignatius volgens sy eie lewe sou modelleren om sy eie gesag te bevorder. Killen het hierdie episkopale beleid en die Presbiteriaanse politiek in die geskrifte van Polukarpus teenoor mekaar gestel.
Die meeste geleerdes aanvaar egter minstens die twee Ignatiese briewe waarna die kerkvader Origenes verwys het en glo dat hierdie versameling teen die 5de eeu met onstuimige briewe uitgebrei is. Die oorspronklike teks van ses van die sewe outentieke briewe is gevind in die Codex Mediceo Laurentianus wat in die 11de eeu in Grieks geskryf is (wat ook die pseudepigrafiese briewe van die sogenaamde "Lang Resensie" bevat, behalwe die brief aan die Filippense), terwyl die brief aan Die Romeine gevind is in die Codex Colbertinus. Van sommige van die oorspronklike teks was op 'n stadium geglo dat dit met interpolasies verander is. Die oudste staan bekend as die "Lang Resensie" wat uit die laaste deel van die vierde eeu dateer. Hierdie briewe is geskep om Ignatius na sy dood te gebruik as 'n onbetwisbare getuie in teologiese geskille van daardie eeu, maar dié bewerings is sterk bevraagteken deur verskeie Britse en Duitse kritici, insluitend die Katolieke Denzinger en Hefele, wat die egtheid van al sewe briewe verdedig het. Terselfdertyd word ook die beweerde ooggetuienis-rekord  van sy martelaarskap van ongeveer dieselfde tyd as 'n vervalsing beskou. 'n Gedetailleerde maar valse weergawe van Ignatius se arrestasie, sy reis en martelaarskap is die teksl van die Martyrium Ignatii wat as 'n ooggetuie vir die Antiochiese kerk voorgestel word en toegeskryf word aan Ignatius se metgeselle, Philo van Cilicia, diaken in Tarsus, en Rheus Agathopus, 'n Siriër.
Ignatius het in sy geskrifte duidelik Paulus, Petrus en Johannes gesag gerespekteer en selfs hul eie werke aangehaal of vrylik geparafraseer, soos toe hy 1 Korintiërs 1:18 aangehaal het in sy brief aan die Efesiërs: "Laat my gees as niks tel nie, ter wille van die kruis, wat 'n struikelblok is vir diegene wat nie glo nie, maar vir ons die verlossing en die ewige lewe. "   - Brief aan die Efesiërs 18, Roberts en Donaldson vertaling
Christologie
<blockquote class="templatequote"> Daar is een Geneesheer wat beide vlees en gees besit; beide gemaak en nie gemaak nie; God wat bestaan in die vlees; ware lewe in die dood; beide van Maria en van God; eers begaanbaar en dan onbegaanbaar, dit isJesus Christus, ons Here. -   Brief aan die Efesiërs, hfs. 7, Verkorte weergawe, Roberts-Donaldson vertaling Ook in die geïnterpoleerde teks van die 4de eeu, die "lang resensie": <blockquote class="templatequote"> Maar ons Geneesheer is die enigste ware God, die onverwekte en onverklaarbare, die Here van alles, die Vader en Verwekker van sy eniggebore Seun. Ons het ook as 'n geneesheer, die Here ons God, Jesus Christus, die enigste Seun en Woord, voor die tyd begin het, maar wat later ook mens geword het van Maria, die maagd. Want "die Woord het vlees geword." Hy was onligaamlik, Hy was in die liggaam, onbegaanbaar, Hy was in 'n begaanbare liggaam, onsterflik. Hy was in 'n sterflike liggaam. Hy was die lewe. Hy was onderworpe aan korrupsie, sodat Hy ons siele van die dood en korrupsie kon bevry, genees en herstel tot gesondheid, toe hulle beskaamd gestaan het van goddeloosheid en goddelose begeertes. -   Brief aan die Efesiërs, hst. 7, langer weergawe Hy beklemtoon die waarde van die Eucharistie, noem dit 'n "medisyne van onsterflikheid" ( Ignatius aan die Efesiërs 20:2). Die sterk begeerte vir bloedige martelaarskap in die arena, wat Ignatius uitdruklik grafies uitdruk, mag dalk vreemd lyk vir die moderne leser. 'n Ondersoek na sy teologie van soteriologie toon dat hy geglo het verlossing beteken om vry te wees van die kragtige benoudhede van die dood en dus dapper sy martelaarskap aangdurf het.
Van Ignatius word beweer dat hy die eerste bekende Christelike skrywer is om te argumenteer ten gunste van die Christendom se vervanging van die Sabbat met die Here se Dag : <blockquote class="templatequote"> Moenie verlei word deur vreemde leerstellings of deur verouderde fabels wat winsgewend is nie. Want as ons tot vandag toe lewe volgens die manier van die Judaïsme, glo ons dat ons nie genade ontvang het nie … As selfs diegene wat op antieke gebruike geloop het, nuwe nuuthed van hoop bereik het, nie meer Sabbatte in ag neem nie, maar hulle lewens na die dag van die Here afgestem het, waarop ons lewe ook deur Hom ontstaan het … hoe kan ons van Hom afwyk? -   Ignatius aan die Magnesiërs 8: 1, 9: 1-2, Lightfoot vertaling. <blockquote class="templatequote"> Laat ons dan nie meer die sabbat hou volgens die Joodse manier nie, en wees bly in dae van ledigheid. . .  Maar laat elkeen van julle die Sabbat na 'n geestelike manier hou, met vreugde in die oordenking oor die wet, nie in die verslapping van die liggaam nie … en nie die dag voorberei het nie, of die gebruik van louwarm drankies gebruik het en binne 'n voorgeskrewe ruimte loop. . .  En nadat die sabbat nagekom is, moet elke vriend van Christus die Here se dag hou as 'n fees, die opstanding-dag, die koningin en die hoof van alle dae [van die week]. Die profeet het daarna uitgesien: "Tot die einde toe, vir die agtste dag," waarop ons lewe albei weer opgestyg het en die oorwinning oor die dood in Christus verkry is -   Brief aan die Magnesiërs 9, Roberts en Donaldson vertaling, p. 189.
Ekklesiologie
Ignatius is die vroegste bekende Christelike skrywer om lojaliteit aan 'n enkele biskop in elke stad (of bisdom ) te beklemtoon. Hy word bygestaan deur beide presbiters (ouderlinge) en diakens. Vroeë skrywers se geskrifte noem slegs biskoppe of presbiters.
Byvoorbeeld, Ignatius se geskrifte aangaande biskoppe, presbiters en diakens wat lui: <blockquote class="templatequote" style="">Wees versigtig om alles in harmonie met God te doen, met die biskop as voorsitter in die plek van God en met die ouderlinge in die plek van die raad van die apostels en met die diakens, wat vir my die aller beste is, vertroud met die besigheid van Jesus Christus, wat met die Vader was reg van die begin af en op die ouend geopenbaar is  — Brief aan die Magnesiërs 2, 6:1, 6: 1 Hy is ook verantwoordelik vir die eerste bekende gebruik van die Griekse woord katholikos (καθολικός), wat "universeel", "volledig" "algemeen" of "heel" beteken om die kerk te beskryf. Só skryf hy:<blockquote class="templatequote"> Waar die biskop is, laat die mense daar wees; Net soos oral waar Jesus Christus is, die Katolieke Kerk ook is. Dit is nie wettig om te doop of Nagmaal te hou sonder die toestemming van die biskop nie. Aan die ander kant, wat ook al sy goedkeuring dra, is God welgevallig. Dus, alles wat gedoen word, sal veilig en geldig wees. -   Brief aan die Smirniane 8, JR Willis vertaling. Dis uit die woord katholikos ("volgens die geheel") (κατά "volgens + holos "heel"  holos)dat die woord katholieke kom.  Toe Ignatius in ongeveer die jaar 107 die brief aan die Smirniane skryf en die woord Katoliek gebruik het, gebruik hy dit asof dit 'n woord was wat reeds gebruik is om die Kerk te beskryf.  Dit het daartoe gelei dat baie geleerdes tot die gevolgtrekking gekom het dat die Katolieke Kerk met sy kerklike konnotasie reeds vroeg in die laaste kwartaal van die eerste eeu gebruik kon gewees het. Aangaande die Eucharistie het hy in sy brief aan die Smyrnaeans geskryf: <blockquote class="templatequote">Wees waaksaam teen diégene wat onregsinnige menings oor die genade van Jesus Christus het, wat na ons toe gekom het en let op hoe teenstrydig hul menings teen die gedagtes van God
is … Hulle onthou hulself van die Eucharistie en van gebed omdat hulle nie bely dat die Eucharistie die vlees van ons Verlosser Jesus Christus is nie, vlees wat gely het vir ons sondes en wat die Vader in sy goedheid weer opgewek het. Elkeen wat die gawe van God ontken, gaan verlore in hul geskille. -   Brief aan die Smirniane 6: 2-7: 1 In sy brief wat geug is aan die Christene van Rome, beveel hy hulle om niks te doen om sy martelaarskap te voorkom nie.
Pseudo-Ignatius
"Pseud" kom van die Grieske woord pseudes wat "vals" beteken. Briewe wat aan Ignatius toegeskryf word, maar van valse oorsprong (hulle skrywers word dikwels Pseudo-Ignatius in Engels genoem) sluit in:
Wiener Ringstraße
Die Wiener Ringstraße is 'n elegante kringlaan wat oor 'n lengte van 5,3 km langs die buitekant van die Oostenrykse hoofstad Wene se historiese middestad en sentrale distrik (Innere Stadt) loop. Dit het teen die middel van die 19de eeu ontstaan toe die Weense stadsmure afgebreek is om plek te maak vir nuwe bouprojekte en is op 1 Mei 1865 deur keiser Frans Josef plegtig ingewy. In die volgende dekades het 'n aantal statige geboue in die neo-Gotiese, neo-Renaissance-, neo-klassieke en neo-Barokstyl ontstaan wat van die laan tans een van die vernaamste besienswaardighede van Wene maak.
Geskiedenis
Hierdie groot boulevard is gebou om die stadsmure te vervang, wat gedurende die 13de eeu gebou is en gefinansier is deur die losprys wat verkry is uit die vrylating van Richard die Leeu Hart, Richard I van Engeland, en versterk as gevolg van die Eerste Turkse beleg in 1529 en die Dertigjarige Oorlog in 1618. Die mure is omring deur 'n glasis van ongeveer 500m breed, waar geboue en plantegroei om militêre verdedigingsredes verbied is. Maar teen die laat 18de eeu het hierdie vestings verouderd geraak. Onder keiser Josef II is strate en wandelpaaie in die glacis gebou, verlig deur lanterns en omring deur bome. Vakmanne het opelug werkswinkels gebou, en stalletjies is opgerig. Maar die Revolusie van 1848 was nodig om 'n meer betekenisvolle verandering teweeg te bring.
In 1850 is die voorstede of Vorstädte (vandag die Distrikte II tot IX) by die munisipaliteit ingelyf, wat die stadsmure 'n belemmering vir verkeer gemaak het. In 1857 het keiser Frans Josef I van Oostenryk die dekreet uitgevaardig "Ek het besluit om te beveel" wat die sloping van die stadsmure beveel het. In sy dekreet het hy die presiese grootte van die boulevard uiteengesit, asook die geografiese posisies en funksies van die nuwe geboue. Die Ringstraße en die beplande geboue was bedoel om 'n vertoonvenster vir die grootsheid en glorie van die Habsburgse Ryk te wees. Op praktiese vlak het Napoleon III van Frankryk van Frankryk se boulevard-konstruksie in Parys reeds gedemonstreer hoe die vergroting en verbreding van die grootte van strate effektief die oprigting van revolusionêre versperrings bemoeilik en dus 'n makliker teiken vir artillerie.
Aangesien die Ringstraße nog altyd hoofsaaklik vir vertoon bedoel was, is 'n parallelle Lastenstraße (vragpad) aan die buitekant van die voormalige glasis gebou. Hierdie straat staan algemeen bekend as 2-er Linie, vernoem na die nommer "2" in die identifiseerders van die verskillende tremlyne wat dit gebruik het. Dit is steeds 'n belangrike verkeersdeurpad.
Na 'n paar dispute oor bevoegdheid tussen die regering en die munisipaliteit is 'n "Stadsuitbreidingsfonds" geskep, wat deur die regering geadministreer is. Slegs die stadsaal is deur die stad beplan.
Gedurende die daaropvolgende jare is 'n groot aantal weelderige openbare en private geboue opgerig. Beide die adelstand en die plutokrasie het hulle gehaas om spoghuise en paleise langs die boulevard te bou. Een van die eerste geboue was die Heinrichshof, in besit van die bierbrouer Heinrich Drasche, wat tot 1945 oorkant die Imperial and Royal Court Opera House of operahuis geleë was.
Een van die vroegste kunshistorici wat die Ringstraße bestudeer het, is Renate Wagner-Rieger, 'n professor en alumnus aan die Universiteit van Wene.
Geboue
Baie van die geboue langs die Ringstraße dateer uit die tyd voor 1870. Die volgende is van die meer noemenswaardige geboue:
Die enigste heilige gebou op die boulevard is die Votivkirche, wat in toewyding gebou is nadat keiser Franz Joseph 'n sluipmoordpoging in 1853 oorleef het.
Die Winterpaleis of Hofburg is uitgebrei deur 'n anneks, die Neue Hofburg (Nuwe Hofburg), wat vandag die Museum van Volkekunde en die Oostenrykse Nasionale Biblioteek huisves. Aan die ander kant van die boulevard is daar die Kunsthistorisches Museum (Museum vir Kunsgeskiedenis) en die Naturhistorisches Museum (Museum van Natuurgeskiedenis), wat vir die keiserlike versamelings gebou is. Oorspronklik moes daar 'n parallelle vleuel oorkant die Neue Hofburg gewees het, wat oorkant die Ringstrasse van die Natuurhistoriese Museum geleë sou gewees het. Saam met die Heldenplatz en die Maria-Theresien-Platz sou hierdie plan die Imperiale Forum/Kaiserforum gevorm het. Dié plan is egter weens ’n gebrek aan fondse van die hand gewys.
Gert Basson
Gert Cornelius Basson (*21 Junie 1932 - ) is in Brakpan gebore. Hy beklee vanaf 1953 tot 1964 verskeie poste in die joernalistiek. In 1964 word hy as hoof van Belletrie by Voortrekkerpers/Perskor aangestel. Vanaf 1973 werk hy twee jaar lank as die redakteur van die jeugtydskrif Patrys en word daarna bestuurder van Perskor se drie boekklubs: Voortrekker, Dagbreek en 707. Vanaf 1981 tot 1986 is hy bestuurder-uitgewer by Juventus, Femina en Folio. Hy tree in 1999 af as hoofuitgewer by J.P. van der Walt & Seun (vandag LAPA Uitgewers). Sedert 2003 is hy en sy vrou Cillah ('n modeontwerper) in Swellendam woonagtig. Hy sluit daar as medewerker aan by Hartbees Uitgewers wat in 2000 tot stand gebring is deur Dries en Maria le Roux. Hy skryf ook onder die skuilname: Gert Basson, Dirk de Beer, Lindeque de Beer (Samesteller), Cor Lindeque, Hugo le Roux, Danz Cloete, Chris Sasner en Gert Cornelius.
Lewe en werk
Gert Cornelius Basson is op 21 Junie 1932 in Brakpan gebore. Hy word groot in Brakpan en Spaarwater naby Nigel aan die Oos-Rand. Sy hoërskoolopleiding ondergaan hy aan Hoërskool Stofberg en daarna studeer hy aan die Johannesburgse Tegniese Kollege. In 1953 word hy verslaggewer by die Joernalistieke Afdeling van die Spoorweë in Johannesburg en in 1955 word hy verslaggewer vir die Voortrekkerpers tydskrif Avontuur/Die lewe onder redakteurskap van M.M. Sadie. Wanneer hy in 1957 aangestel word as assistent-redakteur van Die Suidwester verhuis hy en sy gesin na Windhoek in Suidwes-Afrika. Na sowat ’n jaar word hy assistent-redakteur van die S.A. Polisie-tydskrif Nongqai (later is die naam verander na Servamus). In 1964 word hy hoof van algemene publikasies by Voortrekkerpers (later Perskor) waar hy onder andere Ben Venter se Waterbobbejaan, Pels, Salmaklak en Bubo uitgee. Vanaf 1973 is hy vir twee jaar redakteur van die jeugtydskrif Patrys en word daarna in 1975 bestuurder van Perskor se drie boekklubs, naamlik Voortrekker, Dagbreek en 707. Hiervandaan sluit hy in 1980 aan by die uitgewery J.P. van der Walt en in 1981 aanvaar hy ’n pos as bestuurder-uitgewer by Juventus, Femina en Folio by die HAUM-groep van maatskappye, ’n pos wat hy tot 1987 beklee. Hierna is hy tot met sy aftrede in 1999 hoofuitgewer by J.P. van der Walt.
Hy is in 1956 getroud met die modeontwerpster Cillah Wentzel en hulle het ’n seun, Gert, en ’n dogter, Lerentia. Hulle bly eers in Kempton Park, maar na aftrede gaan woon hulle in 2003 op Swellendam. Hier is hy as hoofuitgewer verbonde aan die uitgewershuis Hartbees en skryf voltyds.
Skryfwerk as Gert Basson
Sy eerste verhaal word in Die Jongspan gepubliseer terwyl hy in standerd drie is. Tot en met 1964 skryf hy onder sy eie naam heelwat tydskrifartikels, kortverhale, ’n radiodrama, ’n boek vir kleuters (Prinses Dou-ogies), ’n jeugverhaal (Die nagvalke) en twee romans vir volwassenes (Waar gode tuimel en Man met die donker bril).
Die nagvalke is ’n bendeverhaal waar die bende ook twee meisies as bendelede insweer, met romantiese gevolge. Hulle help die speurder van die stad om die gevaarlike en geheimsinnige spookruiter vas te trek. Hierdie boek word later heruitgegee onder die skrywersnaam Dirk de Beer en word ook vir skole voorgeskryf.
Waar gode tuimel handel oor die reklamewese.
Kiwalani
Kiwalani is 'n administratiewe wyk in die Ilala-distrik van die Dar es Salaam-streek van Tanzanië. Volgens die 2002-sensus het die wyk het 'n totale bevolking van 61 960.
Gert Basson
Skryfwerk as Gert Basson
Man met die donker bril ondersoek in die vorm van ’n speurverhaal die erotiek en wellus wat op misdaad uitloop, met die speurder Reus de Beer as romantiese held. Die sukses van hierdie boek noop Bartho Smit, indertyd hoof van Perskor-publikasies, om hom te vra om ’n speurverhaal te skryf.
Dit lei tot die verskyning van ’n verhaal oor satanisme, Haar naam is Lilith, onder die skuilnaam Hugo le Roux (later herdruk onder die titel Bloedoffer vir Lilith).
Sy radiodrama Die groot storie word deur die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie uitgesaai en van sy kortverhale (onder andere Danser) word deur die SAUK en Radio Pretoria voorgelees.
Saam met Nic Hefer stel hy ook die Fotobiografie – H.F. Verwoerd saam.
Van sy kortverhale word in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer en ook opgeneem in versamelbundels, insluitende Drif.
Chris Sasner en die Swart Kat reeks
Hierna spits hy hom veral toe op die jeugverhaal en raak bekend vir die Swart Kat-reeks, wat hy onder die skuilnaam Chris Sasner skryf. Hierdie baie suksesvolle reeks verskyn eers in Patrys en word later in Engels vertaal en ook tot televisiereeks verwerk. Die stories handel oor die avonture van Borrie Veldt, wat nie die tradisionele tipe Boerseun is wat hom met outydse kattekwaad soos vrugtesteel of toktokkie ophou nie. Hy is ’n hedendaagse tienerseun wat aan Superman en ander gevleuelde helde glo. Soos sy superhelde is dit sy selfopgelegde taak om misdaad vas te vat en boewe te laat les opsê. Daar verskyn eindelik vyf boeke in die reeks, met elke boek wat drie stories bevat. Die vyf bundels in die reeks is Die Swart Kat slaan neer, Die Swart Kat slaan ’n ster, Die Swart Kat slaan ’n noot, Die Swart Kat slaan ’n nar en Die Swart Kat slaan ’n vos. Van die stories word ook in Engels vertaal en uitgegee in die bundels The Black Cat Strikes Down en The Black Cat Strikes a Star.
Skryfwerk vir kleuters as Cor Lindeque
Vir kleuters skryf hy onder die naam Cor Lindeque die boeke Sarie Marie Moe – Waarnatoe?, Boetaman se opperaffertrapper en Snoerkie-hulle in die Okkiebokkiebosveld. Prinses Dou-ogies verskyn onder sy eie naam.
Skryfwerk vir volwassenes onder skuilname
Hy skryf ook onder ander skuilname soos Dirk de Beer (met Die nagvalke wat later heruitgegee word onder hierdie naam), Hugo le Roux, Danz Cloete en Cor Lindeque.
Die speurverhaal Hardekwas, met die held die private speurder Lans le Fleur, verskyn onder die naam Danz Cloete. Lans le Fleur kry te doen met ’n vermiste student, ’n moord, ’n dwelmnetwerk en ’n mooi meisie. Hierdie bestanddele word gemeng vir ’n lekkerlees maar spannende storie.
Na aftrede skryf hy onder die naam Gert Cornelius Nagstories – laatnagverhale oor gruwels en die bonatuurlike en onder die naam Hugo le Roux skryf hy die speurverhale Meer as moord en Kamerling – moord op die drumpel, terwyl die roman oor Satanisme Haar naam is Lilith reeds vroeër onder hierdie naam verskyn het. Laasgenoemde boek word verskeie kere onder ander titels herdruk, naamlik Bloedoffer vir Lilith, Hand van vergelding en Bloedfamilie.
Helkruin is ’n boek oor ’n toekomstige Hillbrow, waar onreg en boosheid totaal oorgeneem het. Dit is ’n gevangenis waaruit geen misdadiger lewend ontsnap nie en word deur rowers en moordenaars besit en bestuur. ’n Oud-offisier en sy androïed-kollega word daarheen gestuur om ’n dwelmhandelaar te gaan soek, maar ontketen bose magte wat in staat is om mense en regerings te laat val.
Samestellings as Lindeque de Beer
Onder die naam Lindeque de Beer is hy die samesteller van verskeie versamelbundels, insluitende Kortetjies vir die katel (kortkortverhale vir vinnig lees voor slapenstyd), Vangnet en Bevange (speur- en misdaadverhale), Die goeie gety (kortverhale oor die Kersgety), So op jou gemak (longdrop en ander stories oor die gemakshuise), Drif (verhale van menslike drifte  ) en Vuur! (verhale oor die Anglo-Boereoorlog). Naglopers is ’n bundel verhale oor die bonatuurlike en onverklaarbare en sluit bydraes van twintig skrywers in, onder wie Sue van Waart, François Bloemhof, C.J. Langenhoven en Jan van Tonder, terwyl Dwalers verhale oor spoke en ander dwaalgeeste is.
Chris Sasner
(In 2012/2013 word Die Swart Kat-reeks weer deur Protea Boekhuis uitgegee).
Thomas Levin
Thomas Levin (gebore 19 September 1978) is 'n Deense akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Rule No. 1 (2003) en in die televisiereekse Borgen (2010) en Norskov (2015).
R542 (Suid-Afrika)
Die R542 is 'n streeksroete wat die R544-provinsiale pad, in Vandyksdrif, met die R38-provinsiale pad by Hendrina verbind. Dit kruis die R35-provinsiale pad.
Terschuur
Terschuur is ’n dorp in die munisipaliteit Barneveld in die provinsie Gelderland in Nederland.
Amanda Baker
Amanda Baker (gebore 22 Desember 1979) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse General Hospital (1963), All My Children (1970), General Hospital: Night Shift (2007), en Rules of Engagement (2007).
Biemna seychellensis
Biemna seychellensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Biemna en tot die familie Desmacellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1973 deur Thomas.
.cg
.cg is die Internettopvlakdomein vir die Republiek die Kongo. Dit word deur ONPT Congo en Interpoint Switserland beheer. Burgers van Kongo-Brazzaville kan 'n gratis domein registreer. Bykomende registrasies en registrasies deur buitelanders kos geld.
New Horizons
New Horizons is 'n onbemande ruimtetuig wat op 19 Januarie 2006 gelanseer is met die doel om foto's van Pluto, sy mane en die Kuipergordel te neem. Die sending is deel van Nasa se New Frontiers-program. Die tuig is gebou deur die Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory (APL) en Southwest Research Institute (SwRI). Alan Stern het die bouprogram gelei.
Die ruimtetuig het in die eerste deel van sy sending geslaag toe foto's op 14 Julie 2015 op ’n afstand van 12 600 km van Pluto geneem is. Dit het vier uur en 25 minute geduur vir die data om die afstand van 4,7 miljard km na die aarde af te lê. In daardie stadium was die ruimtetuig se snelheid 14 km/s. Die data is deur ’n reuseskottelantenna in Madrid, Spanje, ontvang wat deel van Nasa se kommunikasienetwerk vorm.
Datatransmissie
Die ruimtetuig beskik oor ’n sender van 12 watt. Dit beteken dit kan effektiewelik inligting met die krag van een LED-liggie amper 5 miljard km ver deur die Sonnestelsel stuur. Die sendspoed is pynlik stadig, gemiddeld 1 kbis per sekonde, wat tot 4 kbis kan styg in baie gunstige omstandighede. Teen dié slakkepas neem dit die tuig ongeveer drie uur om een swart-wit foto na die Aarde te stuur. Selfs as dit saamgepers word, sal dit steeds 20 minute neem om die aarde te bereik. Die hardeskyf aan boord van die tuig is vol inligting ná die besoek aan Pluto, maar dit het sowat 16 maande geduur om die Aarde te bereik.
New Horizons is steeds in die Kuipergordel, waar dit op 1 Januarie 2019 ’n verbyvlug van die voorwerp onderneem het.
Opsaridium
Opsaridium is 'n genus van visse wat aan die familie Cyprinidae behoort. Die genus word gekenmerk deur vertikale strepe op die sye. Die genus het nege spesies waarvan drie in Suider-Afrika voorkom.
Spesies
Spesies wat hoort tot die genus en voorkom in Suider-Afrika:
Witstinkhout
Die witstinkhout (Celtis africana) is 'n soort netelboom wat algemeen en wydverspreid op die Hoëveld voorkom, dit kom in al die provisies voor. In die res van Afrika is die boom inheems in Angola, Botswana, Burundi, die Comore-eilande, Demokratiese Republiek die Kongo, Eritrea, Ethiopië, Eswatini, Jemen, Gambië, Ghana, Guinee, Kameroen, Kenia, Lesotho, Madagaskar, Malawi, Mosambiek, Namibië, Nigerië, Rwanda, Saoedi-Arabië, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek], Somalië, Soedan, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Dit is bestand teen droogte en groei vinnig. Die boom bied nie net skuiling vir vee nie maar voëls en diere vreet die vrugte. Dit maak ook 'n goeie koelteboom in 'n tuin en benodig volle son en matige water.
Beskrywing
Die boom se klein, liggeel blomme verskyn vanaf Augustus tot Oktober, en die vruggies word aan lang, dun stele gedra. Hulle is geel of bruin van kleur en sowat 4 mm in deursnee. Die boom is bladwisselend. Jong blare is heldergroen en is aanvanklik dig behaard aan albei oppervlaktes. Gaandeweg verdof die blaarkleur en die blaarrande vergeel. Die blare is drie-arig vanuit 'n asimmetriese basis en die rande van die boonste helfte of twee derdes is grof saagtandig, alhoewel dit ook soms ongetand kan wees.
Ander stinkhoute
Die boom het niks gemeen met die ware stinkhout Ocotea bullata nie, maar het sy naam gekry weens die onaangename reuk van die vars gekapte hout. Die hout is ook van 'n swakker gehalte as dié van die ware stinkhoutboom.
Verwante netelbome van die Celtis-genus, waarvan die blare tipies minder harig is, word geredelik met die witstinkhout verwar. Hierdie spesies word algemeen in suider-Afrikaanse tuine en parke aangeplant, of groei as indringers op rivieroewers en ander stadsgebiede. Van hierdie soorte kan ook met mekaar kruis, aangesien hulle deur windbestuiwing voortplant. C. occidentalis is van Kanadese oorsprong, en verskil deur die vratte aan die bas, benewens die heelwat groter pers of swart vruggies van sowat 1 cm in deursnee. C. australis is van Mediterreense oorsprong. Dit het blare met 'n growwe bokant, en vrugte soos dié van C. occidentalis. C. sinensis is van oos-Asiatiese oorsprong en het donker, glansende blare, wat slegs aan die ondersy effens behaard is. Dit het donkeroranje vruggies van sowat 6 mm in deursnee. Die talryke vruggies word aan kort, stewige stingels gedra.
Die hophout is vroeër as 'n Celtis-spesie geklassifiseer, en kan eweneens maklik vir 'n witstinkhout aangesien word.
National Geographic Society
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
National Geographic Society
Leuse
Inspire, illuminate, teach.
Stigter
Gardiner Greene Hubbard
Stigtingsdatum
27 Januarie 1888
Hoofkwartier
Washington, DC
Ledetal
6,8 miljoen
Jean M. Case (voorsitter, 2016-)
Gary E. Knell (hoof uitvoerende beampte/president, 2014-)
Hooforgaan
Board of Trustees
Webtuiste
NationalGeographic.com Die National Geographic Society (NGS) is een van die wêreld se grootste nie-winsgewende wetenskaplike en opvoedkundige instellings. Die vereniging, wat oorspronklik ter bevordering van aardrykskunde in die lewe geroep is en sy hoofkwartier in Washington, DC in die Verenigde State het, het ook belangstelling in argeologie en natuurwetenskappe, bevorder die bewaring van die natuur en historiese erfenis, en stel belang in wêreldkultuur en -geskiedenis.
Die kenteken van die NGS is 'n geel portretraam wat ook op die voorblaaie van sy tydskrif National Geographic Magazine verskyn en eweneens as kenteken van sy televisiekanaal gebruik word.
Geskiedenis
Die National Geographic Society (NGS) is oorspronklik as 'n klub vir 'n elitêre groep van akademici en welvarende patrone met belangstelling in reis gestig. Op 13 Januarie 1888 het 33 ontdekkingsreisigers en wetenskaplikes in 'n privaat klub, die Cosmos Club wat destyds op Washington se Lafayette-plein geleë was, vergader om 'n "vereniging vir die uitbreiding en verspreiding van geografiese kennis" in die lewe te roep.
Dit was Bell en Gilbert Hovey Grosvenor wat lidmaatskap in die NGS as die vereniging se sentrale bemarkingswerktuig met groot sukses ingespan het en ook 'n baanbrekersrol gespeel het by die gebruik van foto's as narratiewe element in tydskrifte.
2016 Brasiliaanse Grand Prix
Die 2016 Formule Een Brasiliaanse Grand Prix het op 13 November 2016 op die Autódromo José Carlos Pace (beter bekend as Interlagos) in São Paulo, Brasilië plaasgevind. Dit was die twintigste en voorlaaste wedren van die 2016-kampioenskapseisoen.
Bande beskikbaar gestel
Pirelli het die volgende bande aan alle spanne by Interlagos verskaf:
Ashleigh Murray
Ashleigh Murray (gebore 18 Januarie 1988) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Deidra & Laney Rob a Train (2017) en Valley Girl (2018), en in die televisiereekse The Following (2013) en Riverdale (2016).
Pat Conway
Pat Conway (9 Januarie 1931 – 24 April 1981) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Deadly Mantis (1957) en Destination 60,000 (1957), en in die televisiereekse You Are There (1953) en Tombstone Territory (1957).
Niemczyk
Niemczyk is 'n dorp in die Chełm-distrik in die woiwodskap Kujawië-Pommere in Pole. Die dorp is in die Middeleeue gestig.
1656
Die jaar 1656 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 56ste jaar van die 17de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Richard Neutra
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Richard Neutra
Oostenryks-Amerikaanse argitek
Gebore
8 April 1892
in Wene, Oostenryk-Hongarye
Oorlede
in Wuppertal, Duitsland
Skool
Modernistiese argitektuur
Beduidende projekte
Neutra House, Silverlake, Los Angeles
Miller House in Palm Springs, Kalifornië, VSA ("Woestyn-modernisme")
Wilhelm Exner-medalje (1959)
AIA se Goue Medalje (19777) Richard Joseph Neutra (Duitse uitspraak: [ˌʁiçaʁt ˈnɔʏ̯tʁaː], Engels: [ˈnɔɪtrə]; * 8 April 1892, † 16 April 1970) was 'n Oostenryks-Amerikaanse argitek wat die grootste deel van sy loopbaan in Suid-Kalifornië werksaam was en bekendheid verwerf het as een van die leidende verteenwoordigers van modernistiese boukuns.
Hiroaki Sato
Hiroaki Sato (佐藤 弘明) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
.ci
.ci is die Internettopvlakdomein vir die Ivoorkus.
Eksterne skakels
Toppdomän
Aintree-motorrenbaan
Aintree-motorrenbaan is 'n 3-myl (4,83 km) lange motorrenbaan in die dorp Aintree, Merseyside, Engeland. Die baan is geleë binne die bekende Aintree-perderenbaan en gebruik dieselfde pawiljoene as die perderesies. Gebou in 1954 as die "Goodwood of the North". Die baan is goed bedek en relatief plat – wat wissel van 15 tot ongeveer 30 meter in hoogte.
Die baan het die Formule Een Britse Grand Prix vyf keer aangebied, in 1955, 1957, 1959, 1961 en 1962.
.cv
.cv is die Internettopvlakdomein vir Kaap Verde.
Eksterne skakels
Toppdomän
Kiel (sterrebeeld)
Die Kiel (Latyn: Carina) is ’n sterrebeeld in die suidelike hemelruim. Dit verteenwoordig die kiel van ’n skip en was oorspronklik deel van ’n groot sterrebeeld, die skip van "Jason en die Argonoute" (Argo Navis), wat eeue later verdeel is in drie dele – die ander twee is die Agterdek en die Seile..
Ruimtevoorwerpe
Die Kiel bevat Canopus, die tweede helderste ster in die naghemel, asook die asterisme bekend as die Diamantkruis, wat groter as die Suiderkruis is, maar dowwer en, van die aarde af, onderstebo. Nes die Vals Kruis word die Diamentkruis soms verkeerdelik as die Suiderkruis aangesien.
Aangesien die Melkweg deur die Kiel loop, is daar talle oop sterreswerms in die sterrebeeld, soos NGC 2516 en IC 2602. Laasgenoemde is algemeen bekend as die "Suidelike Plejades".
Charles Southwood
Charles Southwood (30 Augustus 1937 – 8 April 2009) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente I Protect Myself Against My Enemies (1968), Straniero... fatti il segno della croce! (1968), Profession: Adventurers (1973), en Some Too Quiet Gentlemen (1973).
Andrea Baker
Andrea Baker is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente What Women Want (2000) en Paparazzi (2004), en in die televisiereeks Totally Spies! (2001).
Rietpoort
Rietpoort is 'n klein sendingnedersetting in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die nedersetting lê bykans op die grens met die Noord-Kaap in die Namakwalandstreek. Rietpoort word met 'n gruispad met Bitterfontein, sowat 25 km oos, verbind.
Geskiedenis
Die dorpie is gestig deur vader Cornelius van't Westeinde wat in 1913 vanaf Nederland hier aangekom het. Die eerste 18 maande het hy in 'n grot gewoon en dienste in die ope lug gehou. Die katedraal is ingewy op 12 Desember 1937.
Omgewing
Vandag is die dorpie 'n omvattende sendingstasie van die Rooms-Katolieke Kerk, kompleet met katedraal en hospitaal. Satellietstasies is opgerig by Putsekloof, Molsvlei en Lepelsfontein.
Pseudobarbus
Pseudobarbus (Rooivlerkies) is 'n genus van visse wat aan die familie Cyprinidae behoort. Hierdie genus kom slegs voor in die Kaapse Plooiings- en die Drakensberge. Alle volwasse visse het rooi kolle op die basis van die vinne. Die mannetjies se kleur is helderder en het langer vinne. Alle spesies het ten minste een paar 'baarde' onder die mond. Die voortbestaan van al die spesies word bedreig.
Spesies
Spesies wat hoort tot die genus en voorkom in Suider-Afrika:
Kluitjie
duimnael|220px|Russiese pelmeni, gereed om gekook te word.
Kluitjies is ’n breë klassifikasie vir ’n gereg wat uit stukkies deeg bestaan en gebak, gebraai, gekook of gestoom word. Die deeg is dikwels om bestanddele soos vleis of groente gedraai.
Afrika
In Afrikaans kan kluitjie ook "leuen" beteken, soos in die skertsende uitdrukking "om kluitjies te bak": om leuens te vertel.
Ghana se banku en kenkey is ook deegballe wat gekook of gestoom word en dus ook ’n vorm van kluitjies. Dit word van gegiste mieliemeel gemaak. Banku word gekook en moet voortdurend geknie word, terwyl kenkey gedeeltelik gekook en dan in mielie- of piesangblare gaargestoom word.
Tihlo, wat sy oorsprong in die Tigray-streek van Ethiopië het en van geroosterde gortmeel gemaak word, is nou ook in omliggende gebiede gewild.
Asië
duimnael|220px|Manti van [[Kazachstan, Oezbekistan en Tadjikistan besig om te stoom.]]
Kluitjies is oral in die streek gewild. Manti of mantoe is ’n gestoomde kluitjie in Sentraal-Asië en China. Dit bevat ’n mengsel van gemaalde lams- of beesvlies wat met swartpeper gegeur is. Dit word voorgesit met botter, jogurt, suurroom of uiesous. Chuchvara is ook gewild in Oezbekistan en Tadjikistan. Dit word gemaak van ongesuurde deegvierkante wat met vleis gevul is. Dit is soortgelyk aan die Russiese pelmeni en die Chinese wonton. Die chuchvara kan alleen of in ’n helder sop voorgesit word.
duimnael|220px|links|Gujia. duimnael|220px|links|Kozhukkatta. duimnael|220px|’n Gebraaide Chinese kluitjie met gemaalde [[hoendervleis|hoender en sprietuie.]]
In China is ’n legende dat kluitjies in die tyd van die Drie Koninkryke, omstreeks 225 n.C., uitgevind is. Die jiaozi is ’n algemene Chinese kluitjie wat gewoonlik uit maalvleis en fyn gekapte groente bestaan. Die deegvel wat omgedraai word, kan dun of dik wees. Ander bestanddele soos vis, kool, knoffel of roereiers kan ook gebruik word. Dit word gewoonlik gekook, gestoom of gebraai en word veral met die Chinese Nuwejaar of op familiereünies geëet. As die kluitjies in ’n dun laag water in ’n pan geplaas word en dan met die deksel op gaargestoom word, word dit guotie genoem. Wonton het meer vleis in en word in sop gekook.
In Indië is verskeie geregte wat as kluitjies kwalifiseer. Ada is ’n soet Suid-Indiese gereg wat klapper en suiker bevat. Bhajia word met vrugte of groente gevul en fara met lensies en ander lekkernye. Gujia is ’n soet kluitjie en kachori ’n ronde deegbal met ’n gebakte vulsel in. Ander soorte kluitjies sluit in karanji, kozhukkatta (soet of sout), modak pidi (met kerriehoender) en pitha (gestoom of diepgebraai).
In Japan is dango ’n soet kluitjie wat heeljaar geëet word, maar met verskillende vulsels na gelang van die seisoen. Dit word aan ’n rygpen voorgesit. Nikuman is die Japannese weergawe van die Siberiese baozi.
Europa
Kluitjies wat met balle deeg gemaak word, is deel van die Britse en Ierse kookkuns. Die deegballe word met sout en peper gegeur en in ’n pot sop of bredie gegooi. Dit is ná sowat 10 minute gaargekook en –gestoom. Ander geurmiddels kan ook by die deeg gevoeg word en kaas kan in die middel gesit word.
Halušky is ’n tradisionele verskeidenheid kluitjies wat in Sentraal- en Oos-Europa (Tsjeggië, Hongarye, Pole, Roemenië, Serwië, Slowakye en Oekraïne) gemaak word. Dit is klein klonte dik deeg wat in water gekook word.
duimnael|links|220px|Pruimkluitjies. In Roemenië word kluitjies met pruime in galusca cu prune genoem en in Hongarye nokedli. Dit word gemaak deur die deeg om die pruime of appelkose te draai en as dit gaar is in warm broodkrummels met botter te rol.
In Tsjeggië kan kluitjies twee vorme aanneem: knödel, ’n brood- of aartappelkluitjie wat in snye gesny word, of ovocné knedlíky, wat vrugtevulsels kry en voorgesit word met dikmelkkaas, botter en suiker.
Khinkali is ’n Georgiese kluitjie waarvan die vulsels van streek tot streek wissel.
Uszka (Pools), oesjki (Russies) of woesjka (Oekraïens) is ringvormige kluitjies wat met vleis of sampioene gevul word en tradisioneel saam met borsjt of helder sop voorgesit word. Kluski is ook ’n soort Poolse kluitjie.
Terlet
Terlet is ’n nedersetting wat gedeeltelik in die munisipaliteite Rozendaal en Arnhem in die provinsie Gelderland in Nederland lê.
Kluitjie
Europa
Die Russiese pelmeni is klein en kry net maalvleis en speserye in. Dit word gewoonlik in water met speserye en sout in gekook of in vleissop. Hulle moet klam binne wees en word voorgesit saam met baie suurroom.
Christian Tafdrup
Christian Tafdrup (gebore 8 April 1978) is 'n Deense akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Parents (2016) en A Horrible Woman (2017), en in die televisiereeks Borgen (2010).
Kluitjie
Europa
In Siberië, veral Boerjatië, is gestoomde kluitjies met die naam pozi (buuz in Mongools) baie gewild. Hulle word gewoonlik van ongesuurde deeg gemaak, maar nie altyd nie. Die tradisionele vulsel is vleis, maar die soort vleis wissel.
Johan en Marietjie Brewis
Johan en Marietjie Brewis is 'n Suid-Afrikaanse akteursegpaar. Marietjie tree aanvanklik onder haar nooiensvan, Herselman, op. Albei was lid van die Anton Ackermann-toneelgeselskap, en het later vir die eertydse Truk en toe Sukovs gespeel. Hulle dogter, Luana, is 'n senior argivaris by die Nasionale Rolprentargief.
Filmografie
Vir Johan Brewis:
Privy Council
Die Privy Council (Private raad) is 'n formele organisasie wat raad aan die Britse monarg gee. Die beginsels van die Privy Council is in die Middeleeue te vinde. Na die Engelse Burgeroorlog is dit in 1661 herstig en sy rol is geformaliseer. Deesdae het dit ongeveer 650 lede. Die lede sluit gewoonlik, onder andere, die eerste minister, die opposisieleier, lede van die kabinet, senior regters en biskope, en die burgemeester van die City of London in. Die Privy Council bevat ook leiers uit ander lande in die Britse Statebond. Aanstellings aan die Privy Council duur lewenslank. Jan Smuts, onder andere, was 'n lid van die Privy Council.
Meson
’n Meson is ’n subatomiese deeltjie wat uit een kwark en een antikwark bestaan. Van die bekende mesone is die pion (π-meson) en kaon (K-meson). Omdat mesone opgebou is uit kwarke, behoort hulle nes barione tot die familie van die hadrone. Mesone het ’n heeltallige spin en val daarom onder die bosone, in teenstelling met barione, wat ’n halftallige spin het en onder die fermione val.
Geskiedenis
In 1935 het Hideki Yukawa die bestaan voorspel van mesone, deeltjies swaarder as elektrone, maar ligter as protone. In 1947 is deeltjies met dié eienskappe ontdek in kosmiese straling. Hulle is π-mesone of pions genoem en kom in drie soorte voor: positief, negatief of ongelaai.
Hul massa is ongeveer gelyk aan 270 maal dié van die elektron. Daar is 15 soorte bekend, onder meer ’n paar met massas groter as dié van die proton.