cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toulon
Geskiedenis
In 1720 het meer as 13 000 burgers of sowat die helfte van die bevolking slagoffers van die sogenaamde pes van Marseille geword. In 1790 het Toulon die prefektuur van die nuwe département Var geword. Die besluit van die Girondiste en Royaliste in September 1793 om die stad aan Engelse troepe af te staan het tot die sogenaamde Septemberbewing van die Franse Rewolusie gelei. Ná 'n blokkade van ses weke het die Rewolusionêre Franse Leër onder bevel van Napoléon Bonaparte Toulon verower en die Engelse troepe verdryf. Die burgers van Toulon is as verraaiers beskou, die stad het sy status as prefektuur van die département kwytgeraak, en sy naam is gewysig na Port-la-Montagne.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Duitse troepe die stad op 27 November 1942 beset. Die bemannings van die Franse oorlogskepe in die Toulonse hawe het besluit om die Franse Vloot te sink sodat dit nie in die hande van die Duitsers sou val nie. Sowat een jaar later, op 24 November 1943, is Toulon deur 'n geallieerde bomaanval verwoes, waarby 500 inwoners hul lewens verlies het.
In 1974 het Toulon sy ou status as prefektuur van die département Var herwin. Op 1 Oktober 1979 het Toulon danksy die opgradering van die ou Centre Universitaire de Toulon ook sy eie universiteit gekry, die Université de Toulon et du Var.
By die plaaslike verkiesings van 1995 het die regsgesinde party Front National (FN) vir die eerste keer die meerderheid in Toulon en sodoende in een van die groot Franse stede verower, en Jean-Marie Le Chevallier (FN) het burgemeester van Toulon geword. Hy is in die verkiesings van 2001 vervang deur Hubert Falco (UMP).
Gaubpas
Die Gaubpas is 'n bergpas in Namibië op die C14-roete tussen Walvisbaai en Solitaire en net suid van die Kuisebpas. Hierdie pas het 'n helling van 1:18.
Doornik
Doornik (Frans: Tournai) in die Franstalige provinsie Hainaut (Nederlands: Henegouwen) is op een na die oudste stad van België en die sesde grootste van die Frankofone gewes Wallonië met sowat 69 000 inwoners (2011). Die stad, wat aan die Schelderivier lê, verwerf bekendheid deur die skilder Rogier van der Weyden en ook deur die porselein en muurtapyte wat hier vervaardig word. Twee historiese geboue is tot kulturele wêrelderfenis verklaar.
Besienswaardighede
Doornik se kloktoring van 1200 is die oudste in België en bied met sy hoogte van 72 meter 'n uitsig oor die hele stad.
Sowel Rogier van der Weyden, 'n boorling van Doornik, asook Rubens, Van Gogh, Brueghel, Manet en Ensor is onder die skilders wie se werke in die Musée des Beaux-Arts vertoon word.
In die 18de eeu ontstaan die beroemde porselein van Doornik met sy dekor van sagte kleure. Naas hierdie kosbaarhede kan 'n mens in die Musée d'Histoire et d'Archéologie ook silwersmeewerk en plaaslik vervaardigde muurtapyte uit die 15de en 16de eeu bewonder.
In die omgewing van Doornik lok die statige kasteel van Antoing met talle voorwerpe uit die 15de en 16de eeu.
Jason Ralph
Jason Ralph is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent A Most Violent Year (2014) en in die televisiereekse Madam Secretary (2014), The Magicians (2015), en Aquarius (2015).
Indiese Oseaan
Die Indiese Oseaan is die derde grootste watermassa in die wêreld en bevat ongeveer 20% van die aarde se totale water. Dit word in die noorde begrens deur Suid-Asië (die Indiese subkontinent); aan die weste deur die Arabiese Skiereiland en Afrika; aan die ooste deur die Maleise Skiereiland, die Soenda-eilande, en Australië; en aan die suide deur die Suidelike Oseaan. Dit word van die Atlantiese Oseaan geskei deur die 20° oosterlengtelyn wat strek vanaf Kaap Agulhas, en deur die Stille Oseaan deur die 147° oosterlengtelyn.
Die noordegrens van die Indiese Oseaan is by ongeveer 30° Noord in die Persiese Golf. Die oseaan is amper 10 000 km (6 200 myl) breed by die suidepunte van Afrika en Australië; met 'n oppervlakte van 73 556 000 km² (28 400 000 vk. myl), insluitende die Rooisee en die Persiese Golf.
Die oseaan se volume word geskat op 292 131 000 km³ (70 086 000 kubieke myl). Klein eilande is verspreid geleë op die kontinentale rande. Eilandnasies in hierdie oseaan is Madagaskar, die wêreld se vierde grootste eiland; die Comore-eilande; Maledive; Mauritius; Seychelle en Sri Lanka. Indonesië grens aan die oseaan.
Marginale seë
Marginale seë, golwe, baaie en seestrate van die Indiese Oseaan sluit in:
Aangrensende lande en gebiede
Die lande (gebiede in kursief) met 'n kuslyn aan die Indiese Oseaan (insluitende die Rooisee en die Persiese Golf) is:
Rufus R. Jones
Rufus R. Jones (4 Julie 1933 – 13 November 1993) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die televisiereeks WCW Worldwide Wrestling (1975).
Valsted
Valsted is 'n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek van die Aalborg-munisipaliteit. Daar bly 235 inwoners (2007).
Leukemie
Leukemie is 'n kwaadaardige bloedsiekte wat hoofsaaklik gekenmerk word deur witbloedselle (leukosiete) wat die onvermoë het om volwassenheid te bereik.
Klassifisering van leukemie
Leukemie word geklassifiseer in vier hoofgroepe:
Daar is noemenswaardige verskille tussen akute en chroniese leukemie.
Etiologie
Verskeie faktore speel 'n rol in die ontstaan van leukemie. Navorsing het bewys dat genetika 'n oorheersende rol speel in die ontwikkeling van die siekte. 'n Persoon wat tot 'n familie behoort waar iemand leukemie gehad het, het 'n genetiese pre-disposisie om ook die siekte te ontwikkel.
Epidemiologie
Akute leukemie kom algemeen voor in persone onder die ouderdom van 20. Chroniese Leukemie tas gewoonlik slegs volwassenes bo die ouderdom van 40 jaar aan. Dit is ook bewys deur navorsing dat meer mans as vrouens geneig is om leukemie te ontwikkel, hetsy akuut of chronies.
Akute leukemie
Die behandeling van akute leukemie geskied hoofsaaklik in drie fases. Tydens fase 1 word die pasiënt behandel met chemoterapie wat die selle vernietig. Sodra bepaal is dat al die kwaadaardige (maligne) selle vernietig is, verkeer die pasiënt in 'n toestand van remissie.
In fase 2 word lae dosisse chemoterapie toegedien om te keer dat die pasiënt nie weer maligne selle ontwikkel nie. Fase 3 word die instandhoudingsfase genoem. Pasiënte word deurgaans gemonitor oor 'n tydperk van 'n paar jaar om te verseker dat die pasiënt in remissie bly. Die pasiënt sal elke paar maande vir 'n lumbale punksie gaan om te kyk of daar enige abnormale selle teenwoordig is. Indien daar weer abnormale selle teenwoordig is, word weer begin by fase 1. Pasiënte moet ook dopgehou word vir enige kliniese tekens wat kan dui op die ontstaan van akute leukemie.
Chroniese leukemie
Pasiënte wat chroniese leukemie ontwikkel, is gewoonlik baie ouer. Chroniese leukemie het ook nie 'n merkwaardige uitwerking op die gesondheid van die pasiënt nie. Dokters verkies om nie pasiënte met chemoterapie (sitostatiese middels) te behandel nie. Behandeling word hoofsaaklik gegee om simptome te verlig.
Vaalbankspruit (Vrystaat, lat -28,61, long 26,85)
Vir ander spruite met dieselfde naam, sien die dubbelsinnigheidsbladsy by Vaalbankspruit.
Leukemie
Chroniese leukemie
Chroniese leukemie word hoofsaaklik behandel met bloedoortapping. Pasiënte is geneig om baie anemies te raak, wat veroorsaak dat hulle geweldig moeg is. Gereelde bloedtransfusies bring verligting van simptome.
Vaalbankspruit (Vrystaat, lat -28,61, long 26,85)
Die Vaalbankspruit is 'n klein riviertjie sentraal in die Vrystaat in Suid-Afrika. Dit mond uit in die Erfenisdam net oos van Theunissen.
Jennifer Zamudio
Jennifer Zamudio is ’n Afrikaanse sangeres van Suid Afrika. Sy is op Gansbaai, Suid-Afrika, gebore en het op die Weskus-dorpie Laaiplek/Velddrif grootgeword. Haar van is van Spaanse afkoms en word foneties uitgespreek as “Za-moe-die-hou”. Sy het in 1989 aan die Hoërskool Swartland op Malmesbury gematrikuleer en woon die afgelope 33 jaar in Pretoria.
Loopbaan
Jennifer sing reeds die afgelope 23 jaar professioneel. Sy het haar sangloopbaan by Anneli van Rooyen se sangskool, Promuzik in Pretoria, begin. Sy in 2000 tydens die KKNK op Oudtshoorn deur die musiekpromotor Lydia Winchester raakgesien en dit het gelei tot haar eerste platekontrak.
Haar musiek is lewendig en energiek, maar sy sing ook ballades. Sy skryf van haar eie liedjies en kan kitaar speel. Sy het reeds 14 solo-albums agter haar naam: Leef, Jy is die een, Ek het jou gevind, Hart se loper, Hoor hoor, Hier's my hart, ’n Dekade van musiek (’n dubbele CD ter viering van haar 10 jaar in die Afrikaanse musiekbedryf), Die lewe is ’n liedjie, Hart en siel, 15 Jaar spesiale uitgawe (ter viering van haar 15 jaar in die Afrikaanse musiekbedryf), Ongelooflik, Goud is my woorde, Twintigeenentwintig en Hartswater. Sy is ook al ingesluit op 16 verskillende kompilasie-albums.
Haar 2013 liedjie "Hart en siel", wat spesiaal vir haar geskryf is deur die liedjieskrywer Rudi Claase, was 22 weke lank in die no. 1-posisie op Bosveld Stereo se Top 20. Dit het ook gelei tot die enkelsnit “Sê dit harder” in 2015 wat ook deur Claase geskryf is. Die lied het ook kort ná uitreiking die verskeie no. 1-posisies behaal.
In 2016 het Jennifer ’n spesiale projek saam met Allen McKendree van PGI Global in Nashville, VSA, aangepak en haar 11de CD, Ongelooflik uitgereik. Sy het met dié projek ook haar eerste registrasie as liedjieskrywer by ASCAP, die Amerikaanse weergawe van SAMRO, gekry.
In April 2017 het Jennifer ’n Ghoema-musiektoekenning in die kategorie beste country-album gewen vir haar album Ongelooflik en een vir die publiek se gunsteling- vroulike kunstenaar.
In Junie 2018 reik sy haar album Goud is my woorde uit. Hierdie album sluit liedjies in uit haar eie pen sowel as die van Rudi Claase, Stefan Visagie, Tertius Pretorius, Marno van der Merwe en Juandré Marais. Bo en behalwe die twaalf oorspronklike snitte op die album, waag sy haar stem aan Anneli van Rooyen se “Ek glo” en Niel Diamond se “I am I said” wat enorme positiewe reaksie uitlok by die publiek. Die album roer vanaf uitreiking verskeie trefferparades met die eerste enkelsnit vrystelling “Altyd myne” In Augustus word die musiekvideo van “Altyd myne” bekendgestel en die publiek hoor haar gereeld op radiostasies regoor Suid Afrika.
In Februarie 2019 word Jennifer benoem vir ‘n Ghoema Musiektoekenning vir haar album Goud is my woorde in die kategorie “Beste Kontemporêre Album deur ‘n Vroulike Kunstenaar” asook vir “Publiek se Gunsteling Vroulike Kunstenaar”. Sy stap in April 2019 weg met die Ghoema Musiektoekenning vir “Publiek se Gunsteling Vroulike Kunstenaar”.
Einde Maart 2020 word die enkelsnit, “Daar’s ‘n rede”, ‘n duet met Jennifer Zamudio en Henri Alant vrygestel. Die Rudi Claase skepping bevestig weereens hoekom Rudi beskou word as een van die vooraanstaande liedjieskrywers in die Afrikaanse Musiekbedryf. Zamudio en Alant se stemme, saam, bring hierdie lied tot volle reg en die lied behaal No 1 posisies op menige radiostasies.
September 2020 word die enkelsnit, “Liefdeshartaanval”, ‘n duet met Jennifer Zamudio en Riaan Grobler (in samewerking met Universal Musiek) vrygestel. Die lied verras talle luistenaars en was baie suksesvol, en was ook later opgevolg met ‘n prag musiekvideo.
Oktober 2020 word die solo enkelsnit, “Dalk” vrygestel. Die Tertius Pretorius lied tref menige harte van dag een af. Die lied behaal tans verskeie No 1 posisies en staan reeds sterk op verskeie trefferparades. Met 10 weke op Radio Rosestad se Top 20, breek sy Andriette Norman se rekord van 7 weke in die No 1 posisie. Jennifer het ‘n musiekvideo van Dapper Media gewen, en het hierdie prys aangewend vir die musiekvideo van “Dalk” – die video is meesterlik vervaardig en geniet tans wyd en suid aandag. Hierdie lied gaan nog vir ‘n geruime tyd op mense se lippe lê, en word reeds beskou as een van die grootste treffers van 2021.
27 Augustus 2021 word haar solo enkelsnit, “As ek huil” vrygestel. Hierdie lied waaraan Jennifer en Tertius Pretorius geskryf het beloof reeds om hartsnare te roer, en sodoende sommer vinnig ‘n lêplek in menige se harte los te skrop.
4 Oktober 2021 verras Jennifer haar Zamjammers met die vrystelling van haar “twintigeenentwintig” CD wat ‘n Eksklusiewe Versameling van haar grendeltyd gunstelinge asook al haar vrygestelde enkelsnitte van die afgelope 18 maande bevat. Hierdie album beloof om elke getroue ondersteuner se hart baie bly te maak. Wat hierdie album so spesiaal maak, is omrede daar ‘n beperkte hoeveelheid gedruk is. Die cd’s is bekombaar slegs by Jennifer self en ‘n unieke nommer word toegeken aan elke kopie.
Op 12 April 2022, stap Jennifer weg met ‘n Afri-Indie Musiek Toekenning in die kategorie “Best Female Pop Album” vir haar album TWINTIGEENENTWINTIG.
4 April 2023 stap Jennifer weg met twee Afri-Indie Musiek Toekennings, “Best Adult Contemporary Artist (Female)” en "Best Pop Single (Female)" vir “Weerkaats”
Bedryfstelselkern
Die bedryfstelselkern in rekenaarwetenskap verwys na die sentrale komponent van die meeste rekenaarbedryfstelsels. Die kern is verantwoordelik die bestuur van die stelsel se hulpbronne (die kommunikasie tussen die hardeware- en sagtewarekomponente). Die kern as basiese komponent van 'n bedryfstelsel verskaf die laagste vlak abstraksielaag vir die hulpbronne (veral ewetoeganklike geheue, SVE's en Toevoer/afvoertoestelle) wat toepassingsagteware moet beheer om hul funksies te verrig. Dit maak tipies hierdie fasiliteite beskikbaar aan toepassingsagteware se prosesse deur middel van interproseskommunikasie meganismes en stelselroepe.
Hierdie take word verskillend aangepak deur verskillende bedryfstelselkerne, afhangende van hul ontwerp en implementering. Terwyl monolitiese kerne probeer om hierdie doelwitte te bereik deur al die kode in dieselfde adresruimte uit te voer om die werkverrigting van die stelsel te probeer verbeter, mikrokerne hardloop die meeste van hulle dienste in die gebruikersruimte, met die mikpunt om die onderhoubaarheid en modulariteit van die kodebasis te verbeter. 'n Reeks van moontlikhede bestaan tussen hierdie twee uiterste benaderings.
Oorsig
Volgens Jochen Liedtke is die bedryfstelselkern al daardie dele wat deel maak van die bedryfstelsel en wat noodsaaklik is en deur alle ander sagteware benodig word.
Die meeste bedryfstelsels maak staat op die begrip van 'n bedryfstelselkern. Die bestaan van 'n kern is 'n natuurlike gevolg van 'n ontwerpsbenadering waar die rekenaarstelsel gesien word as 'n reeks abstraksielae wat elk staat maak op die funksies en lae daaronder. Die kern, gesien uit dié oogpunt, is eenvoudig die naam wat gegee word aan die laagste vlak van abstraksie wat deur sagteware geïmplementeer word.
In die meeste gevalle sal die selflaaier (en: Boot Loader) die kern begin uitvoer in beheermodus. Die hoogste voorregvlak het verskeie name afhangende van die argitektuur (beheermodus (supervisor mode), kernmodus (kernel mode), CPLO, DPLO, Ring O ensovoorts). Die kern inisialiseer homself en begin dan die eerste proses. Hierna sal die kern tipies nie direk loop nie maar slegs in reaksie op eksterne gebeure (d.w.s deur stelselroepe van toepassingsprogramme om dienste te versoek vanaf die kern of deur onderbrekingsversoeke wat deur die hardeware gebruik word om die kern van gebeure te verwittig). Verder verskaf die kern tipies 'n lus wat uitgevoer word wanneer daar geen prosesse beskikbaar is om uit te voer nie; dit word dikwels na verwys as die vrylooptyd.
'n Kern sal gewoonlik laevlak skeduleringkenmerke verskaf vir prosesse.
Basiese kerndienste
Die kern se hoofdoel is om die rekenaar se hulpbronne te bestuur en ander programme daartoe in staat te stel om hierdie hulpbronne te hardloop en te gebruik. Hierdie hulpbronne bestaan tipies uit:
Sleuteloorwegings in die bestuur van hulpbronne is die definisie van 'n uitvoerdomein (adresruimte) en die beskermingsmeganismes wat gebruik word om die toegang tot hulpbronne binne-in 'n domein te beheer.
Bedryfstelselkerne verskaf ook gewoonlik die metodes vir die sinkronisasie en kommunikasie tussen prosesse.
Hillary Tuck
Hillary Tuck (gebore 1 Julie 1978) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Life as a House (2001) en in die televisiereekse Honey, I Shrunk the Kids: The TV Show (1997), Grey's Anatomy (2005), en In Plain Sight (2008).
Ushoogtepas
Die Ushoogtepas is 'n bergpas op die D1982, 'n ondergeskikte grondpad deur die Khomashoogland tussen Windhoek en Walvisbaai in Namibië. Hierdie pas langs die Kuisebrivier het 'n maksimum steilte van 1:10 en is nie so geskik vir motors wat karavane sleep nie.
Sara Gilbert
Sara Gilbert (gebore 29 Januarie 1975) is 'n Amerikaanse vervaardiger en aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Poison Ivy (1992) en in die televisiereekse Roseanne (1988) en Grey's Anatomy (2005).
Mooinooi
Mooinooi is 'n myndorpie in die Noordwesprovinsie van Suid-Afrika wat ongeveer halfpad tussen Brits en Rustenburg geleë is. Platinum en palladium word hier ontgin. Die dorpie is net suid van die N4 nasionale pad en sowat 8 km oos van Buffelspoortdam.
Karoospruit
Die Karoospruit is 'n sytak van die Renosterrivier in die noorde van die Vrystaat in Suid-Afrika.
Buffelspruit-natuurreservaat
Buffelspruit-natuurreservaat langs die dorp Aliwal-Noord, is 'n klein natuurreservaat in die verre-noorde van die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika.
Die grasvlakte van die reservaat beslaan 'n area van 6,22 km2 langs die Kraairivier, aangrensend aan die dorp Aliwal-Noord. Dit word besit en bestuur deur die Walter Sisulu Plaaslike Munisipaliteit en is die hele jaar oop.
Direk teenaan die reservaat se grensdraad is ook 'n kleingeweerskietbaan geleë, wat hoofsaaklik deur die plaaslike polisietak gebruik word vir skietopleiding. Vir besoekers aan die baan is die idee natuurlik om na 'n papierteiken te skiet en nie enige van die vrylopende wildsbokke te probeer raakskiet nie.
Die toegangshek is by.
Dierelewe
Die volgende wildsoorte kom vryelik in die reservaat voor:
Leucandra splendens
Leucandra splendens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1918 deur Hozawa.
NG gemeente Vanstadensrus
duimnael|regs|160px|Ds. Gerrit Higgo, Vanstadensrus se derde leraar.
Die NG gemeente Vanstadenrus (oorspronklik Vanstadensrust) is ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Vrystaat-provinsie en Sinode van die Vrystaat.
Stigting
Op 27 Februarie 1925 is “Vanstadensrust” in die Staatskoerant as dorp verklaar. Die dorp is uitgesny op 'n deel van die plaas Mook, wat aan ene M.H. van Staden behoort het. 'n Standbeeld van hom staan vandag op een van die koppies wat die dorp omring. Die NG gemeente Vanstadensrust is in 1939 van die gemeentes Wepener, Zastron, Rouxville en Smithfield afgestig. Op 15 Mei 1939 is die eerste kerkraadslede gekies. Ds. H.S.M. Botha, voorsitter van die Ringskommissie, het as voorsitter van die vergadering opgetree.
Eerste leraars
Op 19 Augustus 1939 is ds. D.J. de Jager van Goedemoed na Vanstadensrust beroep, maar hy het bedank. Intussen het die oorlog uitgebreek, en onder die besef van hierdie donker wolk wat die wêreld kom oorskadu het, en daarby die jonkheid van die gemeente wat nog met skuld belaai was, het die kerkraad besluit om, wat die beroep van 'n leraar betref, ses maande uitstel by die Ringskommissie te vra.
Sending
Hier het ook 'n sendingwerkkring ontstaan wat onder toesig van die moedergemeente bearbei is. In 1951 is die werkkring tot gemeente gestig. 'n Evangelis het die gemeente bearbei totdat 'n sendeling. beroep kon word. In 1952 berig Ons gemeentelike feesalbum: “Die gemeente is nog jonk en klein, maar Vanstadensrust is dankbaar dat hy ook kan bou aan die mure van Gods Koninkryk op aarde.”
Michael Ralph
Michael Ralph is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Jumper (2008), Fantastic Four (2015), Deadpool (2016), en Midnight Special (2016).
Diane Victor
Diane Victor (gebore 1964 in Witbank, Suid-Afrika) is een van die jonger generasie Suid-Afrikaanse kunstenaars wat internasionaal opgang maak. Victor het 'n BA (Skone Kunste) graad aan die Universiteit van die Witwatersrand in 1986 verwerf.
Victor is 'n kunstenaar wat tot die Goodman Galery geaffilieer is.
Uitstallings
Victor was in 2008 die feeskunstenaar by die Aardklop kunstefees in Potchefstroom. Sy was daarna weer feeskunstenaar in 2011 by Innibos in Nelspruit en in 2013 die feeskunstenaar op die KKNK in Oudtshoorn met die uitstalling "No Country for old women".
Bruinsylangstertjie
Die Bruinsylangstertjie (Prinia subflava) is 'n algemene, wydverspreide standvoël in boomveld en digte, welige plantegroei. Die voël is 13 cm groot en weeg 9 gram. In Engels staan die voël bekend as die Tawny-flanked prinia.
T. C. Jones
T. C. Jones (26 Oktober 1920 – 21 September 1971) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Movie Star, American Style or; LSD, I Hate You (1966) en Head (1968), en in die televisiereekse The Alfred Hitchcock Hour (1962) en The Wild Wild West (1965).
Isotope van darmstadtium
Die chemiese element darmstadtium (Ds), met ’n atoommassa van ongeveer 281 u, het geen stabiele isotope nie en word dus as ’n radioaktiewe element geklassifiseer. Die agt isotope is onstabiel en het ’n relatief kort halfleeftyd (die meeste minder as ’n sekonde).
Santa Ana, Kalifornië
Santa Ana is 'n stad in die deelstaat Kalifornië in 'n vrugbare vallei wes van die Santa Ana-berge. Naby die stad is daar verskeie canyons, rotsformasies, strande en olievelde. Die administratiewe setel van Orange County is ook hier geleë. Die stad is ongeveer 70 km suidoos van Los Angeles. Die Spanjaarde het reeds in 1769 hier gekampeer en sendelinge was besig in die area tot 1830. Dit het in 1886 stadstatus verkry.
Isotope van darmstadtium
In die natuur kom geen darmstadtium voor nie; alle isotope is sinteties in ’n laboratorium berei. Die eerste sintetiese isotoop was 269Ds, in 1994.
Santa Ana, Kalifornië
Die Toastmasters Internasionaal het van 1962 tot 1990 hulle hoofkantoor hier gehad.
Isotope van darmstadtium
Die kortslewende isotoop van darmstadtium is 267Ds, met ’n halfleeftyd van ongeveer 3 mikrosekondes. Die langslewende een is 281Ds, met ’n halfleeftyd van 9,6 sekondes.
Andrew Patrick Ralston
Andrew Patrick Ralston is 'n Amerikaanse akteur.
Ducasse de Mons
Die Ducasse de Mons is 'n fees wat op ou tradisies baseer en elke jaar in die Belgiese stad Mons (Hainaut, Wallonië) plaasvind. Dikwels word na die fees ook as le Doudou verwys - hierdie naam is van 'n tradisionele wysie afgelei wat gedurende die fees gespeel word.
Die oorspronge van die Ducasse de Mons strek meer as 650 jaar terug. Die feesvierings begin soggens by die kapittelkerk Sainte-Waudru met 'n groot prosessie deur die strate van Mons. Die prosessie word sedert 'n groot pesepidemie gehou - destyds het die inwoners van Mons die heilige Waudru om bystand aangeroep. Die epidemie is inderdaad ingeperk, en as dankbetuiging het die bevolking sedertdien jaarliks 'n prosessie gehou. Intussen het dit eerder 'n historiese as 'n religieuse betekenis. Maar die Goue Praalwa, waarop 'n skryn met Waudru se relikwieë vervoer word, ry steeds agter die prosessie van gelowiges.
Ná die prosessie word orals die wysie Doudou gespeel, en op die Grand-Place of Groot Markplein van Mons word 'n Middeleeuse toneelstuk opgevoer - die verhaal van Sint Joris en die draak. Die berede heilige se oorwinning oor die draak versinnebeeld die oorwinning van goed oor kwaad.
UNESCO het die Ducasse de Mons in November 2005 as een van die Meesterwerke van die Mondelinge en Immateriële Erfenis van die Mensdom erken.
Hydra-sterrestelselswerm
Die Hydra-sterrestelselswerm (of Abell 1060) is ’n sterrestelselswerm sowat 190 miljoen ligjare (58,3 miljoen parsek) van die Aarde af in die sterrebeeld Noordelike Waterslang (Hydra). Dit bevat sowat 157 helder sterrestelsels. Dit is sowat 10 miljoen ligjare breed en het ongewoon baie donker materie. Die swerm is deel van die Hydra-Centaurus-superswerm.
Leucandra taylori
Leucandra taylori is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Hydra-sterrestelselswerm
Die helderste sterrestelsels in die swerm is die elliptiese stelsels NGC 3309 en NGC 3311 en die spiraalstelsel NGC 3312. Hulle het almal ’n deursnee van sowat 150 000 ligjare.
Leucandra taylori
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1900 deur Lambe.
Yayoi-tydperk
Die Yayoi-tydperk (弥生時代, Yayoi jidai), begin in die Neolitikum van Japan, en dit het deur die Bronstydperk voortgegaan, en kom tot 'n einde in Japan se Ystertydperk.
Sedert die 1980s, het wetenskaplikes aangevoer dat 'n tydperk wat voorheen geklassifiseer is as 'n oorgang van die Jōmon-tydperk moet herklassifiseer word as vroeë-Yayoi. Die datum van die begin van hierdie oorgang is kontroversieel, met ramings wat wissel van die 10de tot die 6de eeu vC.
Die tydperk is vernoem na die Yayoi-distrik in Tokio, waar argeoloë vir die eerste keer artefakte en kenmerke uit daardie era ontdek het. Onderskeidende kenmerke van die Yayoi-tydperk sluit in die voorkoms van nuwe Yayoi-pottebakkery style en die begin van 'n intensiewe ryslandbou in rysvelde. 'n Hiërargiese sosiale klassestruktuur dateer uit hierdie tydperk en het sy oorsprong in China. Tegnieke in metallurgie gebaseer op die gebruik van brons en yster is ook in hierdie tydperk vanaf China via Korea na Japan ingevoer.
Die Yayoi het die Jōmon-tydperk gevolg (14 000 v.C. - 1 000 v.C.) en die Yayoi-kultuur het in 'n geografiese gebied van suid Kioesjoe tot noordelik Honsjoe gefloreer. Argeologiese bewyse ondersteun die gedagte dat 'n toestroming van boere (Yayoi mense) van die Koreaanse Skiereiland na Japan gedurende hierdie tyd die inheemse jagter-versamelaar bevolking (Jomon mense) oorweldig, doodgemaak en / of saam vermeng het. Die moderne Japannese bevolking is afstammelinge van die Yayoi-mense (hoofsaaklik van die Koreaanse Skiereiland), met 'n baie klein tot matige invloed van die voormalige Jōmon-jagter-versamelaars, afhangende van die streek.
Kenmerke
Die Yayoi-tydperk word algemeen aanvaar tussen 300 v.C. en 300 n.C. Maar radio-koolstof bewyse dui op 'n datum tot 500 jaar vroeër, tussen 1000 v.C. en 800 v.C.  Gedurende hierdie tydperk Japan oorgegaan na 'n gevestigde landbou gemeenskap.
Die vroegste argeologiese bewyse van die Yayoi word gevind in die noorde van Kioesjoe, maar daar word steeds gedebatteer. Die Yayoi-kultuur het vinnig na die hoofeiland Honshū versprei, en meng met die inheemse Jōmon-kultuur. 'n Onlangse studie waarin versneller-massaspektrometrie gebruik is om koolstofhoudende oorblyfsels op pottebakkery en houtstake te ontleed, dui daarop dat dit dateer uit die 9de eeu vC, 500 jaar vroeër as wat voorheen geglo is.
Die naam Yayoi is vernoem na die Yayoi-distrik in Tokio, waar argeoloë vir die eerste keer artefakte en kenmerke uit die era ontdek het. Yayoi pottebakkery is eenvoudig versier en vervaardig volgens dieselfde spoeltegniek wat voorheen in Jōmon-pottebakkery gebruik is. Yayoi-vakkundiges het brons seremoniële klokkies (dōtaku), spieëls en wapens gemaak. Teen die 1ste eeu nC het Yayoi-mense begin om yster landbougereedskap en wapens te gebruik.
Namate die Yayoi-bevolking toegeneem het, het die samelewing meer gestratifiseer en ingewikkeld geword. Hulle het tekstiele geweef, in permanente boeredorpe gewoon en geboue met hout en klip opgerig. Hulle het ook rykdom opgebou deur grondbesit en graanopslag. Sulke faktore het die ontwikkeling van verskillende sosiale klasse bevorder. Kontemporêre Chinese bronne het die mense beskryf as mense met tatoeëermerke en ander liggaamsmerke wat die verskille in sosiale status aandui. In sommige dele van Kioesjoe blyk dit dat die Yayoi hoofmans handel in brons en ander prestige-voorwerpe geborg en politiek gemanipuleer het. Dit is moontlik gemaak deur die bekendstelling van 'n besproeide nat-rys-landbou vanaf die Yangtze-monding in die suide van China via die Ryukyu-eilande of Koreaanse Skiereiland. Die nat-rys-landbou het gelei tot die ontwikkeling en groei van 'n sittende, agrariese samelewing in Japan. Plaaslike politieke en sosiale ontwikkelings in Japan was belangriker as die aktiwiteite van die sentrale gesag in 'n gestratifiseerde samelewing.
Direkte vergelykings tussen Jōmon- en Yayoi-geraamtes toon dat die twee volke merkbaar onderskeibaar is. Die Jōmon was geneig om korter te wees, met relatief langer voorarms en onderbene, meer breë oë, korter en breër gesigte, en baie meer prominente gesigs-topografie. Hulle het ook opvallend opgewek voorkop rante, neuse, en neus brûe. Aan die ander kant was Yayoi-mense gemiddeld 2,5 cm - 5 cm langer, met nou oë, hoë en smal gesigte, en plat wenkbroue en neuse. Teen die Kofun-tydperk is byna alle geraamtes wat in Japan opgegrawe, behalwe dié van die Ainoe-mense, van die Yayoi-tipe, waarvan sommige klein Jomon-mengsels het, wat lyk soos dié van hedendaagse Japannese.
Oorsprong van die Yayoi mense
Die oorsprong van die Yayoi-kultuur en die Yayoi-mense is lank gedebatteer. Die vroegste argeologiese terreine is Itazuke of Nabata in die noordelike deel van Kioesjoe. Kontakte tussen vissersgemeenskappe aan hierdie kus en die suidkus van Korea dateer uit die Jōmon-tydperk, soos gesien word deur die uitruil van handelsitems soos vishoeke en obsidiaan. Gedurende die Yayoi-tydperk het kulturele kenmerke van Korea en China op verskillende tye oor etlike eeue in hierdie gebied aangekom en later na die suide en ooste versprei. Dit was 'n tydperk van mengsel tussen immigrante en die inheemse bevolking, en tussen nuwe kulturele invloede en bestaande praktyke.
Chinese invloed was opvallend in die brons- en koperwapens, bronsspieëls (dōkyō), dōtaku, asook die besproeiing van padie-rys verbouing. Drie belangrike simbole van die Yayoi-kultuur is die bronspieël, die bronswaard en die koninklike seëlsteen.
Tussen 1996 en 1999 het 'n span onder leiding van Satoshi Yamaguchi, 'n navorser aan die Japanse National Museum of Nature and Science, Yayoi-oorblyfsels wat in Japan se Yamaguchi-prefektuur en Fukuoka-prefektuur gevind is vergelyk met dié uit China se Jiangsu-provinsie, en het gevind dat baie ooreenkomste tussen die Yayoi en die Jiangsu oorbly.
Sommige geleerdes beweer dat Koreaanse invloed bestaan het. Mark J. Hudson het argeologiese bewyse aangehaal wat die volgende ingesluit het: "afgesperde padie-rys-velde, nuwe soorte gepoleerde klipwerktuie, houtboerdery-implemente, ysterwerktuie, weeftegnologie, keramiekopbergkaste, buitebindings van kleispoele in pottebakkery, nedersettings met slote, mak varke en kakebeenrituele". Die teorie van migrantoortapping uit die Koreaanse skiereiland neem sterkte toe omdat die Yayoi-kultuur aan die noordkus van Kioesjoe, waar Japan die naaste aan Korea is, begin het. Yayoi-pottebakkery, grafhope en voedselbewaring is gevind wat baie ooreenstem met die pottebakkery in Suid-Korea.
Sommige geleerdes meen egter dat die vinnige toename van ongeveer vier miljoen mense in Japan tussen die Jōmon- en Yayoi-tydperke nie net deur migrasie verklaar kan word nie. Hulle skryf die toename hoofsaaklik toe aan die verskuiwing van 'n jagter-versamelaar na 'n landbou-dieet op die eilande met die bekendstelling van rys. Dit is waarskynlik dat die verbouing van rys en die daaropvolgende vergoddeliking dit moontlik gemaak vir 'n stadige en geleidelike toename in die bevolking. Ongeag daarvan is daar argeologiese bewyse wat die idee ondersteun dat daar 'n toestroming van boere van die kontinent na Japan was wat die inheemse jagter-versamelaarbevolking opgeneem of oorweldig het.
Sommige stukke Yayoi-pottebakkery toon duidelik die invloed van Jōmon-keramiek. Daarbenewens het die Yayoi in dieselfde soort put of sirkelhuis gewoon as dié van die Jōmon. Ander voorbeelde van algemeenheid is gekapte klipwerktuie vir jag, beenwerktuie vir hengel, skulpe in armbandkonstruksie, en lakversiering vir vaartuie en bykomstighede.
Tale
Volgens verskeie taalkundiges was 'n Vroee-Japanese taalfamilie op groot dele van die Suid-Koreaanse skiereiland teenwoordig. Hierdie "Skiereiland Japanese tale" is vervang deur Koreaanse tale (wat moontlik tot die Han-tale behoort) wat waarskynlik die Yayoi-migrasie veroorsaak het. Op dieselfde manier dui Whitman (2012) aan dat die Yayoi nie verband hou met die proto-Koreane nie, maar dat hulle gedurende die Mumun-pottebakkeryktydperk op die Koreaanse skiereiland teenwoordig was. Volgens hom het die Japanese taalfamilie omstreeks 1500 v.C. in die Koreaanse skiereiland aangekom en omstreeks 950 v.C. deur die Yayoi na die Japanse Argipel gebring. Die taalfamilie wat verband hou met die Mumun- en Yayoi-kultuur is Japanees. Die Koreaanse taalfamilie het later omstreeks 300 v.C. van Manchuria na die Koreaanse skiereiland aangekom en het naasbestaan met die nasate van die Japoniese Mumun-landbouers (of hulle geassimileer). Albei het 'n invloed op mekaar gehad en 'n latere stigtereffek het die interne verskeidenheid van beide taalfamilies verminder.
Meeste taalkundiges en argeoloë stem saam dat Japannese tale gedurende die Yayoi-tydperk deur die argipel bekendgestel en versprei is.
Conrad Botes
Conrad Botes (gebore 1969 in Ladismith, Wes-Kaap, Suid-Afrika) is een van die jonger Suid-Afrikaanse kunstenaars wat veral bekend is vir sy satiriese kommentaar op veral geloof en politiek en die werk wat hy aan Bitterkomix saam met Anton Kannemeyer gedoen het. Hy het 'n MA-graad (Skone Kunste) aan die Universiteit van Stellenbosch in 1997 verwerf asook 'n diploma in tweede fase illustrasie van die Koninklijke Akademie voor Beeldende Kunsten, Den Haag, Nederland (1994).
Botes is 'n kunstenaar wat tot die Michael Stevenson Galery behoort.
Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae
Die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae (Engels: The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints) is 'n nie-trinitariese restourasionistiese kerk wat op 6 April 1830 in Lafayette in die Amerikaanse deelstaat New York deur Joseph Smith gestig is. Die Kerk se huidige wêreldhoofkwartier is in Salt Lake City in Utah gesetel, met Russell M. Nelson as sy Profeet en President.
Die Kerk verskil van Protestantse denominasies deur 'n aantal afwykende geloofsoortuigings en sy aanspraak op gesag as die Ware Kerk, herstel volgens die voorbeeld van die antieke Christelike Oerkerk deur goddelike openbaring aan Joseph Smith gedurende die tweede sogenaamde Great Awakening in die Vereniging State - 'n tydperk tussen 1795 en 1830 wat deur 'n Protestantse herlewing gekenmerk is. Die verwysing na die Laaste Dae weerspieël die oortuiging dat die laaste fase van die Verlossingstydperk met die vestiging van die Kerk aangebreek het, maar beteken nie noodwendig dat die wederkoms van Jesus Christus in die nabye toekoms verwag word nie.
Persoonlike geloofservaring, insluitende die oortuiging dat Joseph Smith as profeet en siener, in antwoord op sy gebede, deur Goddelike openbaring en visies die nodige leidraad ontvang het om die oorspronklike Kerk van Jesus Christus op aarde te herstel ('n sentrale oortuiging van restourasionistiese kerke) en dat Jesus Christus ná sy hemelvaart 'n besoek aan die Nuwe Wêreld gebring het, staan net soos 'n gelukkige gesinslewe en internasionale sendingwerk sentraal in die religieuse en sosiale lewe van Kerklidmate, net soos die oortuiging dat die gemeenskap die Oerkerk se priesterskap herstel het. Heiliges van die Laaste Dae verwys sodoende na die eenvoudige apostoliese orde van die vroeë Christendom wat bestaan het voor die vestiging van kerkstrukture in die 2de en 3de eeu n.C. wat uiteindelik tot die vestiging van die Rooms-Katolieke Kerk as Christelike hoofliggaam sou lei.
Die Kerk is die grootste van die kerkgemeenskappe wat die Boek van Mormon as heilige skrif erken en as getuienis oor Jesus Christus as die Seun van God erken. In Engels word die beweging Latter Day Saint movement genoem. Nadat sy ledetal in die laat 1940's vir die eerste keer die eenmiljoenkerf oorskry het, het dit intussen tot die vierde grootste geloofsgemeenskap in die Verenigde State gegroei wat met sy meer as 6,5 miljoen lidmate rofweg twee persent van die Amerikaanse bevolking verteenwoordig. Weens die sterk groei buite die VSA word na die Kerk soms as 'n opkomende wêreldgodsdiens verwys.
In die deelstaat Utah en groot dele van Suid-Idaho is 'n meerderheid van die bevolking lidmate van die Kerk; tradisioneel verwys hulle na alle ander gebiede (met hoër persentasies bekeerdes) as mission field. Wêreldwyd is daar 16,6 miljoen lidmate. In Suid-Afrika was daar in 2019 volgens die Kerk se statistieke 68 772 merendeels Engelssprekende lidmate in 193 gemeentes. In Namibië was daar 952 kerklidmate in vier gemeentes. Die eerste LDS-sendelinge het in April 1853 aan die Kaap aangekom, en nog in Augustus van dieselfde jaar is die eerste gemeente sowat vier myl buite Kaapstad gevestig. Tans is daar twee tempels in die land - een elk in Johannesburg en Durban.
Die Anglikaanse, Katolieke en Protestantse Kerke bevraagteken die Christelike karakter van die Kerk as gevolg van besondere verskille in doktrine, byvoorbeeld die geloof dat leier van die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae 'n lewende profeet en die opvolger van Jesus Christus is.
Saam met ander geloofsgemeenskappe, soos die liberale Community of Christ en kleiner splintergroepe, wat naas die Bybel ook die Boek van Mormon as 'n heilige skrif aanvaar, word na hierdie denominasie ook as Mormone of Mormoonse Kerk verwys. Alhoewel die term deur lidmate nie noodsaaklik as beledigend beskou word nie, word besoekers van streke met 'n meerderheid lidmate soos Utah en die suide van Idaho aangeraai om liewer die Engelse benaming Latter-day Saints te gebruik. In hul onderlinge kommunikasie gebruik Kerklidmate terme soos Saints; Amerikaanse media verwys na LDS (wanneer Kerklede bedoel word) of die LDS Church (vir die Kerk in sy geheel).
Benjamin Biolay
Benjamin Biolay, gebore op 20 Januarie 1973 in Villefranche-sur-Saône, is een van die suksesvolste Franse sangers, komponiste, liedteksskrywers en musiekvervaardigers van die sogenaamde Nouvelle Scène de la Musique française.
Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae
Geskiedenis
Later in dieselfde jaar het 'n engel, Moroni, aan Joseph Smith verskyn wat hom tot 'n heuwelpiek, Hill Cumorah naby Manchester, New York sou lei - die plek waar Moroni eeue vroeër die rekords van sy volk, wat in goue plate ingegraveer is, in die grond ingegrawe het. Smith het hierdie plate uitgegrawe en die tekste tussen 1827 en 1829 vertaal. In die volgende jaar is die werk onder die naam Boek van Mormon uitgegee - genoem na Mormon, Moroni se vader. Die boek lewer verslag van Jesus Christus se predikwerk onder die inheemse bewoners van die Nuwe Wêreld en word deur Kerklidmate erken as 'n bykomende getuienis of testament vir Jesus Christus en aanvullende boekdeel tot die Hebreeuse Geskrifte en die Griekse Nuwe Testament. Van die boektitel afgelei is die Kerk se bynaam - Mormoonse Kerk.
Benjamin Biolay
In 2001 begin hy sy sololoopbaan met die eerste in 'n reeks van vier langspelers en die klankbaan vir die rolprent Clara et moi.
Benjamin Biolay het musiek en liedtekste geskryf vir Keren Ann, Henri Salvador, Isabelle Boulay, sy suster Coralie Clément, Juliette Gréco, Heather Nova, Françoise Hardy en Valérie Lagrange.
Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae
Geskiedenis
Die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae is amptelik deur Joseph Smith jr. op 6 April 1830 in Fayette in die VSA-deelstaat New York gestig - aanvanklik onder die naam The Church of Christ. Dit was 'n natuurlike en maklike naamkeuse, maar 'n ander kerk met dieselfde naam het op dié tydstip reeds bestaan wat homself, onder leiding van Alexander Campbell (1788–1866), die seun van 'n Ierse Presbiteriaanse predikant, as die herstelde kerk van die Nuwe Testament beskou het.
Om verwarring te voorkom, was Smith en sy aanhangers genoodsaak om 'n ander naam vir hulself te kies. Die huidige naam is vier jaar later, in April 1834, aangeneem. Die verwysing na Jesus Christus is in 1838 bygevoeg. As gevolg van kerklidmate se groot trek na die weste in die 19de eeu het die kerk sy hoofkwartier tans in Salt Lake City, die administratiewe hoofstad van Utah. Die eerste Mormoonse sendelinge het op 19 April 1853 by Kaapstad in Afrika aangekom.
Om teologiese redes kon swartes oorspronklik nie die priesteramp beklee nie - 'n oortuiging wat sendingwerk onder meer in Suid-Afrika belemmer het. Op 9 Junie 1978 is hierdie beperking laat vaar nadat die profeet en ander kerkleiers 'n sodanige openbaring van God ontvang het. Die priesteramp is uitsluitlik toeganklik vir mans. Vroue speel nogtans 'n belangrike rol, onder meer in die Kerk se internasionale sendingwerk.
Kanon
Die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae erken vier gekanoniseerde werke as Heilige Skrifte:
Dagblaaie
Die eerste drukwerk, waarop die Kerk ná die publikasie van die Boek van Mormon gefokus het, was 'n godsdienstige dagblad, The Evening and the Morning Star, wat tussen Junie 1832 en Julie 1833 uitgegee is, onder meer om Joseph Smith se openbarings bekend te maak. Saam met sy meer wêreldlike susterblad Upper Missouri Adviser (1832–1833) is die Star in die Heiliges se nuwe nedersetting te Independence gepubliseer. Die Heiliges se publikasies het net soos hul ander aktiwiteite teenkanting deur dele van die plaaslike bevolking ervaar. Nadat die drukpers in Julie 1833 deur 'n woedende menigte vernietig en die redakteurs geteer en geveer is, is die uitgewery en redaksiekantore na Kirtland in Ohio verskuif. Hier het die Kerk se religieuse mondstuk tussen Desember 1833 en September onder die verkorte titel Evening and Morning Star verskyn. Materiaal uit die vorige Independence-uitgawes is in Kirtland geherpubliseer, waarby dele van Smith se openbarings hersien is.
In Oktober 1834 het in Kirtland die eerste uitgawe van die Latter Day Saints' Messenger and Advocate verskyn, 'n religieuse medium en dagblad van onskatbare waarde vir geskiedkundiges waarin vir die eerste keer die jong Kerk se geskiedenis gepubliseer is. Saamgestel deur Second Elder Oliver Cowdery, met 'n reeks persoonlike briewe as literêre medium, is die Kerk se beginjare in New York sowel as Ohio gedek. Ook in Kirtland is besluit om 'n tweede sekulêre koerant te publiseer, die Northern Times, wat vanaf 1835 verskyn het. Net enkele eksemplare hiervan het bewaar gebly.
Christendom
Die kerk word deur ander Christelike denominasies gevolglik as 'n sinkretistiese nuwe religieuse beweging geklassifiseer (die Duitse Handbuch Religiöse Gemeinschaften und Weltanschauungen, 'n Evangelies-Lutherse standaardwerk oor religieuse gemeenskappe, beskou die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae nie as 'n Christelike gemeenskap nie), en sy dope word nie deur ander Christelike kerke erken nie, terwyl die geldigheid van ander Christelike gemeenskappe se sakramente deur die Kerk van Jesus Christus vdHvdLD betwis word. Die geloofsoortuigings van ander Christene word nogtans gerespekteer, en naas die samewerking met ander Christelike gemeenskappe op humanitêre gebied spreek Mormone hulle ten gunste van religieuse verdraagsaamheid uit en maak finansiële bydraes tot die oprigting van kerke en tempels van ander religieuse gemeenskappe soos die Gereformeerde Joodse sinagoge in Salt Lake City en die Hindoeïstiese tempel in Spanish Fork (Utah).
Ter geleentheid van die inwyding van die Kerk se tempel in Rome is sy President en Profeet Russell M. Nelson saam met ander Kerkleiers deur Pous Franciskus in die Vatikaanstad in formele oudiënsie ontvang. Gesprekke is in 'n vriendelike en ontspanne atmosfeer gevoer, waarby die Pous belangstelling in die nuwe tempel getoon het. Die Vatikaan het geen amptelike verklaring oor die oudiënsie uitgereik nie.
Terwyl verskille tans nog as onoorbrugbaar beskou word, stel die Kerk belang in ekumeniese samewerking met ander Christelike denominasies. Dialoog word met verskillende kerke gevoer, onder meer Lutherse kerke en die Presbiteriaanse Kerk in die VSA, alhoewel die aard van sodanige kontakte deur ander denominasies nie as ekumenies beskou word nie. Die Presbiteriaanse Kerk beskou dit as interreligieuse dialoog.
Die LDS-kerk se tempelordinansies, waarvolgens egpare vir die ewigheid in huwelike tree en ook gesinne vir alle tye "geseël" word, word nie deur ander Christene aanvaar nie, net soos die LDS-Kerk se doopplegtighede vir oorledenes. Joodse organisasies het in die verlede verskeie kere protes aangeteken teen die LDS-Kerk se Christelike dope vir 'n aantal Holocaust-slagoffers - 'n praktyk wat uiteindelik gestaak is. Aangesien die LDS-Kerk homself as Jesus Christus se herstelde Kerk beskou, beweer dit dat sy doopritueel postuum vir almal voltrek moet word (lewende Kerklidmate word namens hulle gedoop) - alhoewel die ordinansies amptelik beperk moet bly tot voorouers van Kerklede. Die Kerk se omvangryke genealogiese argiewe dien as basis vir hierdie dooprituele.
Omstrede aktiwiteite van die kerk sluit sy diskriminasie van LGBT (LGBT is welkom as kerklede, maar enige seksuele verhouding buite die huwelik tussen 'n man en 'n vrou word steeds afgekeur ), sy kritiek op aborsies en sy sendingprogram in waarvolgens jongmense as sendelinge in ander lande optree.
Islam
Kerkstigter en profeet Joseph Smith het hom ten gunste van religieuse verdraagsaamheid uitgespreek. Haatspraak van Christelike teenstanders en joernaliste in die beginjare van die Kerk het stigmatiserende vergelykings van Joseph Smith met die Islamitiese profeet Mohammed bevat. Die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae het sy standpunt ten gunste van vrye keuse van geloofsbeoefening en geloofsvryheid tydens politieke debatte rondom Islam bekragtig.