cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seevlak
Seevlakstygings
In die onlangse dekades is wyd bespiegel oor die uitwerking van die uitermatige vrystelling van koolstofdioksied in die atmosfeer, wat byna soos ’n termiese kombers verhoed dat hitte ontsnap en dus die aarde verwarm. So bereken die Verenigde Nasies se omgewingsprogram dat die algehele temperatuur teen 2025 reeds sowat 1,5°C hoër sal wees as slegs enkele dekades gelede. Vandaar die ekstra water van gletsers en yslae by die pole wat gedeeltelik smelt en die seevlak met ’n verdere paar millimeter tot 200 mm kan laat styg. Oor die volgende 100 jaar kan groot ekologiese veranderinge verwag word weens aardverwarming, wat die verdere styging van die seevlak insluit. Een van die reuse-gletsers wat reeds stukkie vir stukkie wegkalwe word, is die Colombië-gletser, wat sowat 7 meter per jaar krimp. In die Alpe is gletsers reeds minstens 30% kleiner as in 1850. In Glacier National Park in Amerika het 120 gletsers sedert 1910 gemelt. Die groot Groenland-ysplaat verloor tot 51 kubieke kilometer ys per jaar en, sou dit ooit gebeur dat dit heeltemal smelt, kan die seevlak met 7 meter styg en rampspoedige gevolge hê.
Indien die seevlak met slegs een meter styg, kan tot sowat 100 miljoen mense op laagliggende eilande bedreig word. Selfs verskeie groot stede kan probleme verwag: 13 van die wêreld se 20 grootste stede is aan die kus geleë en, indien dit gebeur dat die seevlak in 2100 tot 880 mm hoër kan wees as in 1990 – van die beraminge wat gemaak word – kan dit geweldige gevolge vir dié digbevolkte stedelike gebiede inhou. Van die bekende wêreldstede wat ernstig deur ’n styging in seevlak geraak kan word, is onder meer Shanghai, Tokio en Osaka in Japan en New Orleans in Amerika – laasgenoemde is in die Mississippi-delta en dele van die stad is reeds 2-3 meter onder seevlak gebou.
Onder seevlak
Moderne toerusting het dit moontlik gemaak om akkuraat te bereken hoe diep die seebodem in sekere oseane onder die seevlak is. Sonar het van sowat 1940 af ’n belangrike rol gespeel om die dieptes te bepaal en die toerusting het die afgelope 70 jaar baie gesofistikeerd geword.
Die diepste deel, wat in die westelike deel van die Stille Oseaan is, is sowat 11 kilometer onder die seevlak. Dit is meer as die hoogte wat Everest oor die aarde uittroon. Die diepste dele van die oseane is die verskeie oseaantrôe, wat 7-8 km onder seevlak kan wees, tot 100 km wyd kan wees en duisende kilometer lank kan wees.
Wat mense betref, was die beroemde duiker Raimond Bucher die eerste mens wat ’n diepte van 39 meter – wat volgens berekeninge die diepste was waar die mens kon kom - onder seevlak kon bereik. Dit was in 1952 maar later, toe duiktoerusting verbeter het, het hy meer as 1 000 keer tot 80 meter diep gekom en selfs enkele kere tot by 100 meter diep gevorder.
Baie van die skepe wat oor die eeue het vergaan het, lê buite bereik in die dieptes van die oseane. In sommige gevalle het skatte wat skattejagters sal laat swymel, saam met hulle vergaan. Van die waardevolste vragte is darem ook al oor die jare gevind, insluitend die goud van sowat 5 100 kg wat ’n span duikers in 1981 uit die maag van ’n Britse skip herwin het.
City of Lincoln (skip)
Die SS City of Lincoln was 'n Britse vragskip van 8039 ton wat in die vroeë oggendure van 9 November 1946 by Quoin Point in die Overberg gestrand het. Aan boord was 'n vrag splinternuwe motors. Dit het gelei tot een van die grootste bergingspogings ooit in Suid-Afrika.
Die skip is in 1938 gebou en het in die Tweede Wêreldoorlog verskeie reise na Malta onderneem. Aan die einde van 1946 was dit onderweg na Suid-Afrika met 13 nuwe motorvoertuie vir die besoek van koning George VI in 1947 aan die land. Toe die skip in die moeilikheid beland, beveel die kaptein dat verskeie van die motors oorboord gegooi word om die skip ligter te maak. Dit was tevergeefs.
Die Nederlandse bergingspesialis, kapt. Dirk van Delden, en sy assistent sterf beide tydens 'n ontploffing. Boonop strand altwee die sleepbote wat gestuur is om die vrag te red en die skip te probeer vlot maak. Uiteindelik is die skip op 10 Maart 1947 na Kaapstad gesleep. Daar is dit afgetakel en die res van die wrak is in Mei 1950 by Robbeneiland deur die lugmag gekelder.
126
Die jaar 126 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 26ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Swartbas
Die Swartbas (Diospyros whyteana) is 'n klein boom of struik wat voorkom in al provinsies van Suid-Afrika behalwe die Noord-Kaap. Dit is ook inheems in Eswatini, Malawi, Mosambiek, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Punt (meetkunde)
In Meetkunde is 'n punt 'n 0-dimensionele wiskundige voorwerp wat in 'n n-dimensionele ruimte deur n koördinate gespesifiseer kan word. Dit definieer dus 'n presiese ligging in ruimte en het geen volume, oppervlak of lengte nie. Punte word as 'n basiese element in die taal van meetkunde, fisika, vektorgrafika en talle ander velde gebruik. Die basiese meetkundige strukture in hoër dimensies – die lyn, vlak, ruimte en hiperruimte – word deur oneindige aantal punte wat op spesifieke maniere gerangskik is gebou.
Die begrip van 'n punt het in Euclidiese meetkunde ontstaan. Euclides het die punt gedefinieer as "dit wat geen deel het nie", wat beteken het dat dit geen lengthd, wydte, diepte of enige ander hoër-dimensionele waarde het nie. In tweedimensionele ruimte word 'n punt voorgestel deur 'n geordende paar (a1,a2) getalle, waar a1 gewoonlik die punt se afbeelding op die x-as aandui en a2 die afbeelding op die y-axis. Vir hoer dimensies word 'n punt deur geordende versameling van n elemente, (a1, a2, ..., an) voorgestel waar n die dimensie van die ruimte is.
Rooi-els (boom)
Die rooi-els (Cunonia capensis), (Engels: Butterspoon tree, Butterknife tree, of Red alder) is 'n kleinerige boom wat in die bergwoude en langs riviere en strome van Suider-Afrika groei.
Punt (meetkunde)
Let daarop dat daar ook benaderings tot meetkunde bestaan, soos Whitehead se punt-vrye meetkunde, waarin die punte nie primitiewe begrippe is nie. Die begrip van "gebied" is primitief en die punte word gedefinieer deur toepaslike "abstraksie prosesse" van die gebiede.
Rooi-els (boom)
Dit word ook as ornamentele boom vir tuinversiering gekweek weens sy aantreklike, blink blare en trosse klein, geurige, wit blomme. Die boom se FSA-nommer is 140.
Punt (meetkunde)
In topologie is 'n punt eenvoudig 'n element van die onderliggende versameling van 'n topologiese ruimte. Soortgelyke gebruike geld vir soortgelyke strukture soos uniform ruimtes, metriese ruimtes, en so voorts.
Rooi-els (boom)
Voorkoms
Cunonia capensis vorm 'n pragtige, lae boom wat veral mooi vertoon in Suider-Afrikaanse tuine. Dit beskik oor blink, rooi-getinte blare, en produseer sproeie digte, geurige, wit tot roomkleur blomme van Februarie tot Mei. Die blomme is dubbelslagtig en skoenlappers en heuningbye besoek dit gereeld. Die fyn saadjies verskyn in klein twee-horing kapsules en word versprei deur voëls en die wind.
Die groot steunblare wat die groeipunt toevou, is saamgepers om 'n lepelagtige vorm aan te neem, wat aan die boom sy naam Butterspoon tree in Engels gee.
Hierdie immergroen tuinboom groei nie goed in droë toestande nie, maar verkies 'n vogtige, gematigde klimaat en benodig heelwat water gedurende sy eerste jare van groei. Dit weerstaan matige ryp en groei baie vinnig - mits dit voldoende water kry. In die oop son bereik die boom gewoonlik 'n hoogte van vyf meter, terwyl dit in bedekte woude tot 10 meter hoog kan word.
Craigavon
Craigavon is 'n beplande nedersetting in Noord-Ierland wat vanaf 1966 28 myl (33 km) suidwes van Belfast ontstaan het om stadspreiding in die gebied in te perk. Die dorp is vernoem na James Craig, 1ste Visegraaf Craigavon wat tussen 1921 en 1940 die amp van eerste minister van Noord-Ierland beklee het.
Rooi-els (boom)
Verspreiding
Die rooi-els groei natuurlik vanaf Kaapstad en die Wes-Kaap in Suid-Afrika, ooswaarts tot in Eswatini en die suide van Mosambiek. Dit kom tipies algemeen voor in die inheemse Afrika-bergwoude van Suider-Afrika, veral langs riviere. Plekke met hoë reënval of volgehoue vogtigheid word grootliks verkies.
Verbouing
Cunonia capensis word in 'n groeiende mate dwarsoor Suider-Afrika verbou as 'n ornamentele of versieringsboom in die tuin.
Craigavon
Craigavon is kragtens die Wet op Nuwe Nedersettings (New Towns Act) van 1965 as kommersiële sentrum en residensiële gebied ontwikkel wat twee bestaande ouer nedersettings, Lurgan en Portadown, met mekaar verbind het. Die nuwe nedersetting se beplanningskonsep, wat deur Sir Robert Matthew ontwikkel is, het voorsiening gemaak vir die ontwikkeling van 'n stedelike gebied op die platteland buite Belfast, met 'n roostervormige straatuitleg, ligte nywerhede en maklike toegangsroetes. Volgens die Belfast Regional Survey and Plan (algemeen bekend as Matthew Plan) is Craigavon ontwerp om 100 000 bewoners te huisves. In die vroeë 1980's was Craigavon 'n belangrike ekonomiese groeipunt buite Belfast.
Elundini Plaaslike Munisipaliteit
Die Elundini Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Joe Gqabi-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Nedersettings
Groter dorpe in die munisipaliteit:
Boeranofskije Baboesjki
Boeranofskije Baboesjki (Russies: Бурановские бабушки, Oedmoerts: Брангуртысь песянайёс, Brangoertis pesjanajos, Afrikaans: Grootmoeders uit Boeranowo) is 'n Russiese etnopop-sanggroep uit Boeranowo, 'n dorp in die outonome Republiek van Oedmoertië. Die groep bestaan uit altesaam agt bejaarde dames, waarvan ses in Maart 2012 die eerste plek in die Russiese nasionale finale rondte van die Eurovision-sangfees 2012 behaal het wat deur die nasionale Russiese televisiekanaal Rossija 1 georganiseer is.
127
Die jaar 127 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 27ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Boeranofskije Baboesjki
Geskiedenis
Die groep van bejaarde sangeresse het in 2008 bekendheid verwerf met hul gemengde repertoire van Oedmoertse volkswysies en popmusiek. Hulle het onder meer hul eie weergawes van bekende poptreffers soos The Beatles se Yesterday en The Eagles se Hotel California in Oedmoerts gesing. In 2010 het die groep die derde plek in die nasionale finale rondte van die Eurovision-sangfees behaal.
Craigavon
Eksterne skakels
Toerisme
Rooi-els (boom)
Verbouing
Dit aard goed in volson en skaduwee-areas en kan langs geboue geplant word a.g.v. sy ligte, nie-oordadige wortelstelsel. Die plant raak sedert onlangs baie gewild in beboude gebiede.
Dit benodig 'n vogtige omgewing, bome wat in droë landskap geplant word, moet gereeld natgelei word. Dit maak die boom ook ideaal vir moeras-agtige, waterdeurdrenkte tuine, of langs riviere en waterstrome. Die boom word gewoonlik uit sy klein saadjies gekweek. Jong plante benodig heelwat water en 'n mate van beskutting teen direkte sonlig.
Dit is een van die vinniggroeiendste bome in Suider-Afrika.
Loper (skaak)
'n Loper of biskop is 'n stuk in die bordspel skaak. Lopers behoort saam met ruiters tot die ligte stukke wat buiten pionne die swakste skaakstukke is. Elke speler begin die spel met twee lopers wat elkeen op 'n ander kleur blokkie (veld) begin en die hele spel lank daarop bly. Een loper begin tussen die koning se ruiter en die koning, die ander een tussen die dame se ruiter en die dame. In algebraïese notasie is die begin posisies vir Wit se lopers c1 en f1 en c8 en f8 vir Swart se lopers.
Naam en geskiedenis
In moderne skaak se voorganger, sjatrandj, is die loper se plek deur 'n swakker stuk, die alfil of olifant, ingeneem. Die kanoniese skaakstukke word vandag teruggespoor tot Howard Staunton en die Stauntonskaakstel. In die stel het die diep groef in die loper oorsponklik 'n olifant se tande gesimboliseer. Hierdie groef is verskillend deur verskillende kulture geïnterpreteer soos die spel in Europa aangekom het; in Frankryk is dit byvoorbeeld gesien as 'n nar se pet en dus word die loper in Frans fou (dwaas of gek) genoem. In Engeland het die ooreenkoms met 'n biskop (of ab) se myter gelei tot die benaming biskop (Engels: bishop). In sommige slawiese tale (b.v. Tsjeggies en Slowaaks) word die loper "střelec/strelec", genoem wat vertaal kan word as 'n "skutter", bedoelende 'n boogskutter, terwyl dit in ander tale steeds as 'n "olifant" bekend staan (b.v. Russies slon). In Afrikaans en meeste ander Germaanse tale is die term waarskynlik afkomstig van 'n stuk, die koerier (Duits: Kurier), wat in koerierskaak gebruik is. Die nuwe stuk het vir die eerste keer die lang skuiwe van die hedendaagse loper kon maak. Met die omskakeling van die Alfil na die loper aan die einde van die 15de eeu het die koerier waarskynlik 'n rol gespeel wat aanleiding gegee het tot die Duitse naam Läufer. Verder is daar in ook in ander middeleeuse skaakvariante soos Grande Acedrex met 'n loperfiguur geëksperimenteer.
Die loper se skuiwe
Daar is geen beperking op die afstand van die loper se skuiwe nie maar dit word beperk tot diagonale beweging. Lopers kan soos alle ander stukke behalwe die ruiter nie oor ander stukke spring nie. 'n Loper buit deur te skuif na die blokkie wat deur die teenstander se stuk beset word.
Die lopers kan onderskei word volgens die vleuel waar hulle in die aanvangsposisie aangetref word, i.e. die koningsloper en damesloper. As gevolg van die loper se diagonale beweging bly elke loper op die kleur waarop dit begin het en kan daar dan ook na lopers as ligte-blokkie of donker-blokkie lopers verwys word.
Lektor
'n Lektor is 'n akademiese rang binne baie universiteite, alhoewel die betekenis daarvan ietwat van land na land verskil. Oor die algemeen verwys dit na 'n akademiese deskundige wat gehuur word om onderrig of opleiding te gee op 'n voltydse of deeltydse wyse. Hulle mag ook navorsing verrig.
Plectroninia celtica
Plectroninia celtica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Plectroninia en tot die familie Minchinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2005 deur Könnecker & Freiwald.
Patroklos
thumb|240px|Patroklos, deur Jacques-Louis David (1780) In die Griekse mitologie, soos vertel in Homeros se Ilias, was Patroklos (Grieks: Πάτροκλος, "glorie van die vader") ’n goeie vriend van Achilles. Hy was die seun van Menoetius, seun van Aktor, die koning van Opus, en deur sy ouma Aigina, Achilles se kleinneef.
Vroeë lewe
As kind het Patroklos ’n ander kind doodgemaak uit woede oor ’n bordspel. Menoetius het Patroklos aan Peleus, Achilles se pa, gegee en hy het saam met Achilles grootgeword. Patroklos was ’n rolmodel vir Achilles, want hy was ouer en wys.
Trojaanse Oorlog
Toe die noodlot volgens die Ilias in die Trojaanse Oorlog teen die Achajers (Grieke) was en die Trojane hulle skepe bedreig het, het Patroklos die geveg teen hulle gelei. Hy het Achilles se wapentuig aangetrek en baie Trojane en van hulle bondgenote doodgemaak, onder andere ’n seun van Zeus, Sarpedon. Hy is daarna self doodgemaak, deur Paris se broer Hektor.
thumb|220px|’n Beker wat uitbeeld hoe Achilles Patroklos verpleeg Achilles het Patroklos se liggaam gaan haal, wat van sy wapentuig gestroop was en op die slagveld beskerm is deur Menelaos en Alias. Achilles wou nie toegelaat dat Patroklos begrawe word nie todat Patroklos se spook verskyn het en geëis het om begrawe te word sodat hy na die onderwêreld kan gaan. Nadat Achilles ook gesneuwel het, is hulle oorskot saam begrawe.
Verhouding met Achilles
Hoewel geen eksplisiete seksuele verhouding tussen Achilles en Patroklos in die Homeriese tradisie genoem word nie, het latere Griekse skrywers geskryf oor wat hulle as deur die tekste geïmpliseer beskou het. Aischulos en Faidros het byvoorbeeld geskryf daar was duidelik ’n verhouding tussen hulle, en albei het na Achilles verwys as die passiewe maat in die verhouding.
Morales en Mariscal het gesê daar is "’n polemiese tradisie oor die aard van die verhouding tussen die twee helde". Volgens Ledbetter (1993) bestaan ’n idee dat Patroklos ’n deernisvolle kant van Achilles verteenwoordig, want Achilles was bekend vir sy woede, soos genoem in die eerste reël van die Ilias. Ledbetter verbind die manier waarop Achilles en sy ma, Tetis, kommmunikeer met die kommunikasie tussen Achilles en Patroklos.
Hooker beskryf die noodsaaklikheid van Patroklos se teerheid teenoor Achilles in die Ilias. Volgens sy teorie gee die teerheid aanleiding tot ’n selfs groter tragedie. Hooker argumenteer dat hoe groter die liefde is, hoe groter ook die verlies.
Lincoln Kilpatrick
Lincoln Kilpatrick (12 Februarie 1932 – 18 Mei 2004) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Omega Man (1971), Soylent Green (1973), Chosen Survivors (1974), en Fortress (1992).
1922-staking
Die toetrede van die Afrikaner tot die myne
Die Afrikaner was voor die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog in 1899 hoofsaaklik plattelands gevestig en het ’n bestaan as boer gemaak. Saam daarmee het ’n konserwatiewe en tradisionele lewenstyl gepaard gegaan. Die Tweede Vryheidsoorlog het hierdie vreedsame lewensstyl vir altyd verander. Plase is stelselmatig deur die oorlog vernietig en families is uitmekaar geskeur. Hierdie maatskaplike ellende het die Afrikaners na die stede gedryf en veral na Johannesburg en die voorstede aan die Witwatersrand.
Die mynbedryf was egter in die hande van Engelse. Die senior poste as ook deur Engelse beklee. Swart mense het die ongeskoolde werk gedoen. Die mynhuise was aanvanklik huiwerig om Afrikaners in diens te neem omdat hulle ’n onbekende faktor was. As Afrikaners werk kon kry, dan was dit gewoonlik ongeskoolde werk, waar die vergoeding swak was. Engelse het blatant teen Afrikaners gediskrimineer. Afrikaners is in die laagste poste geplaas en baie het dieselfde vergoeding ontvang as die swart mense.
Veral na die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het baie Engelse weer na Engeland teruggekeer. 'n Tekort aan geskoolde arbeid het op die myne ontstaan. Afrikaners het hiervoor in aanmerking gekom en is ook in die poste aangestel, met 'n verskil. Hulle salarisse was baie laer as dié van die Engelse.
Aanvanklik het die Afrikaners 'n klein minderheid gevorm op die myne, maar hulle getalle het vinnig gegroei en het hulle later 'n meerderheid begin vorm. Om beter werksvoorwaardes te beding, het hulle aangesluit by die Mynwerkersunie, die grootste mynvakbond van daardie tyd. Die grotendeels Engelse karakter van die vakbond het ook begin verander namate die getal Afrikaanse lede toegeneem het. E.S. Hendricks was ’n Afrikaner in ’n prominente posisie, naamlik as adjunk-hoofsekretaris van die Mynwerkersunie, en T.C. Visser was erepresident. In die begin van die twintigerjare het die Afrikaners selfs die meerderheid lede van die Mynwerkersunie gevorm, alhoewel die bestuur nog steeds merendeels Engelse was.
Die aanloop tot die 1922-staking
Die toestande vir werkers was nie bevredigend nie. Mynverwante siektes, soos myntering, wat deur stof wat in die longe vassit veroorsaak word, het algemeen voorgekom. Daar was geen mediese versekering en ander voordele nie. Benewens hul slegte werks- en lewensomstandighede was hul werk permanent in die gedrang omdat die mynbase die Afrikaners teen goedkoop Chinese- en swart werkers afgespeel het.
In 1907 het die eerste groot staking plaasgevind, toe die mynhuise lone wou verlaag en op groot skaal swart mense en Chinese in halfgeskoolde poste wou aanstel. Die regering was aan die kant van die mynbase. Die inkomste uit die goudmynbedryf was vir die staatskas van deurslaggewende belang. Die regering het troepe ingeroep om die staking te onderdruk en die staking is beëindig.
In 1913 was daar weer ’n dispuut by die Kleinfonteinmyn oor die afdanking van werkers. Die Kamer van Mynwese was onbuigsaam en het selfs ’n konfrontasie met die mynwerkers gesoek om hulle mag te breek. Die vakbonde wou nie toegee nie en ’n staking van 18 000 mynwerkers is uitgeroep. Die regering het die myne weer te hulp gesnel en op die stakers begin skiet. Meer as 100 myners en bystanders sterf. Daar is egter wel op ’n onderhandelde skikking besluit, want die openbare mening het na die slagting sterk na die stakers se kant toe geswaai.
Ten spyte van die groot ontevredenheid onder mynwerkers en hul onopgeloste griewe, het die mynhuise die skroewe egter verder aangedraai pleks om die werkers tegemoet te kom. Mense het in haglike omstandighede gewerk. Toe die goudprys tydens en na die Eerste Wêreldoorlog verswak het, het die mynhuise gepoog om kostes te besnoei sodat hul winste nie sou verminder nie. Dit sou weereens ten koste van die werkers wees. Direkteur E.J. Way, het voorgestel om die helfte van die wit werkers deur goedkoop swart arbeid te vervang. Die lone van die werkers sou ook verlaag word. Afdankings en ’n loonverlaging was egter vir die werkers onaanvaarbaar omdat die lewenskoste weens die oorlog en sy nagevolge met 50% gestyg het.
Die Kamer van Mynwese het gedreig om sekere myne wat op winsgrens gewerk het, te sluit. Vanaf die vakbonde se kant is die voorstel gemaak dat die regering sekere myne sou subsidieer tot die goudprys weer sou stabiliseer. Maar die regering, onder leiding van Jan Smuts, het dit van die hand gewys en die kant van die mynbase gekies.
Die Kamer van Mynwese het gedreig om nog meer myne te sluit as die vakbonde nie tot loonverlagings sou instem nie. In Oktober 1921 het die mynhuise ongeag die teenkanting van die vakbondfederasie South African Industrial Federation (SAIF), waarvan die Mynwerkersunie deel was, voortgegaan met ingrypende maatreëls om koste te bespaar, sonder winsverlaging.
Die spanning bereik breekpunt
Na die instelling van streng maatreëls om koste te bespaar en winste vir die maatskappye en base te verhoog, wat reeds in Oktober 1921 begin het, het sake in Desember ontplof. Die Kamer van Mynwese het besluit om 2000 wit werkers af te dank en met baie goedkoper swart werkers te vervang. Vir die vakbonde was dit die laaste strooi.
Op 2 Januarie 1922 is by die steenkoolmyne met 'n staking begin. Nege dae tyd is aan die ander myners gegee om te besluit of hulle ook wil staak. Die stemming was oorweldigend ten gunste van 'n staking omdat gevoel is dat die Kamer van Mynwese nie tot enige toegewings bereid was nie. Op 10 Januarie het alle arbeiders wat deel van die South African Industrial Federation was, waaronder ook die Mynwerkersunie, gestaak. Hul getal was 24 000 en die ekonomie van die Witwatersrand is lam gelê.
Die regering onder leiding van Smuts, wou dadelik ingryp indien die staking sou eskaleer.
Onderhandelinge tussen die vakbonde en die Kamer van Mynwese het op niks uitgeloop nie. Die mynbase het selfs gedreig om nog meer wit mense af te dank en met swart mense te vervang. As verdere "straf" het die mynbase betaalde verlof op 1 Mei en 16 Desember afgeskaf. Dit was vir die Afrikaners belangrike vakansiedae.
Die stakers was woedend. Staker-kommando's is op die been gebring met die oog op beter organisasie van die staking en selfverdediging indien die weermag en polisie gewelddadig sou raak. Die politieke opposisie, die Nasionale Party onder J.B.M. Hertzog, wat die politieke tuiste van die meeste van die Afrikanerwerkers was, en die Arbeidersparty onder Frederick Creswell, het hulle steun aan die stakers toegesê en die openbare mening in hul guns probeer swaai.
Die Smuts-regering het die mynwerkers gevra om terug te keer werk toe en het polisiebeskerming vir stakingverbrekers aangebied. Dit het natuurlik tot verdere konflik gelei en polisie, stakers en stakingsverbrekers het handgemeen geraak. Op 28 Februarie het stakers en polisie in Boksburg gebots tydens ’n optog deur die myners. Daarby het die polisie op die stakers gevuur en 3 mense sterf. Dit het die gemoedere hoog laat oploop. Ook in ander dorpe van die rand, soos Germiston en Benoni, het gewelddadige konfrontasies plaasgevind.
Ten spyte van die oplaaiende konfrontasie het die vakbondfederasie SAIF vroeg in Maart ’n konferensie met die Kamer van Mynwese voorgestel om die spanning te probeer ontlont. Die voorstel is egter met minagting en op beledigende wyse deur die mynbase verwerp.
Die mynmaatskappye het die regering versoek om krygswet af te kondig. Smuts het nog getwyfel want hy was bekommerd dat die openbare mening teen hom sou draai. Die stakers het hulle egter gereed gemaak vir ’n aanval deur die regering en het in hul woonbuurte in die Witwatersrand, by name Benoni, Boksburg, Fordsburg, Vrededorp en Brixton, verskansings opgerig en oor die beweging van persone gewaak, om die insypeling van spioene en opstokers van die regering te verhoed. Die regering het daardeur feitlik beheer oor die Rand verloor.
Die staking word bloedig onderdruk
Op 6 Maart het die stakers ’n optog na die middestad van Johannesburg gehou om hul eise te versterk. Dit het weer tot ’n botsing met die polisie gelei.
Vir Smuts was dit genoeg verskoning om nou met alle mag die staking te breek en die stakers aan te val. Die weermagreserwe is gemobiliseer en vrywilligers gewerf. Op 10 Maart is krygswet afgekondig. Smuts het persoonlik die beheer oorgeneem en ’n veldtog geloods teen sy eie mense, wat onverbiddelik en genadeloos gevoer is.
Meer as 20 000 troepe, ondersteun deur tenks en selfs vliegtuie, het na Johannesburg opgeruk. Van die stakingsleiers is onkant betrap in hul hoofkantoor by die Trades Hall in Johannesburg en is in hegtenis geneem. Sommiges van hulle, ook lede van die Mynwerkersunie, is geslaan en mishandel in die tronk.
Die regering het beweer dat die stakers daarop uit was om 'n staatsgreep uit te voer. Die stakers se kommando's het probeer terugveg en wou die polisiestasies van Fordsburg, Aucklandpark en Cottesloe beset. Daarna sou hulle na Johannesburg marsjeer. Ook aan die Oos-Rand het soortgelyke pogings plaasgevind. Die troepe het dit egter verhoed en die polisiestasies ontset. In Benoni is selfs vliegtuie ingespan en is bomme op die dorp gegooi om die stakers uit hul vergaderplekke te jaag. Gelyktydig met die lugaanvalle het troepe die dorp straatblok vir straatblok, deur hul superieure wapens en opleiding bevoordeel, verower. Die dorp is omsingel en die stakers is in die markplein vasgekeer en 800 stakers is gevange geneem.
'n Stakerskommando het die strategies belangrike Brixtonrif in die weste van Johannesburg beset, naby aan die werkerswoonbuurte Vrededorp, Brixton, Mayfair, Fordsburg en Cottesloe. ’n Ander kommando het die noordwestelike hoek van die Braamfontein begraafplaas beset. Hulle was met gewere bewapen en hul doel was om hul woonbuurte teen ’n aanval vanuit die noorde te beskerm. Die regeringstroepe en polisie het hul kwartiere net aan die noordelike kant van die Brixtonrif gehad. Op 11 Maart het ’n skermutseling met die stakers plaasgevind, wat tot verliese aan hulle kant gelei het. Die volgende dag het die regeringstroepe gepoog om die posisie van die stakers te verower, maar is veral vanuit die Cottesloe skool onder skoot geplaas en moes vir eers terugtrek. Later is artilleriegeskut en lugaanvalle gebruik. Die bombardering van die skool met mortiere en skerpskutters was onbeerlik. Gelyktydig daarmee het die voetsoldate die rif bestorm en die stakers uit hul posisies gedryf. 1700 stakers is omsingel en gevange geneem. Die soldate het selfs op burgerlikes in die nabye Vrededorp geskiet.
Fordsburg was een van die sterkste vestings van die stakers. Rondom die markgebou, die stakers se hoofsetel, is verskansings opgerig uit sandsakke, stene, takke en enigiets wat bruikbaar was. Die stakers het hulleself in die geboue geposisioneer om die aanval van die troepe af te weer. Nadat die strategiese Brixtonrif in die hande van die regering geval het, was die pad oop na Fordsburg, nou die stakers se laaste vesting.
In Fordsburg is die stakers nou van alle kante vasgekeer. Troepe het vanaf die noorde, uit Aucklandpark, vanaf die Wes-Rand en vanaf die middestad in die ooste op Fordsburg toegesak. Weerstand aan die Wes-Rand, in Krugersdorp en Roodepoort, is relatief maklik weggevee.
Smuts het vanaf ’n uitkykpunt die slag dopgehou en die opdragte gegee. Gepantserde voertuie en selfs ’n tenk is ingestuur. Intussen het die voetsoldate straatblok vir straatblok onder hewige geweervuur verower en nader aan die markplein, die sentrum van die stakers, beweeg en dit stadig omsingel. Die stakers het egter verbete weerstand gebied en op die soldate vanuit die markgebou en die loopgrawe rondom die markplein geskiet. Om 2 uur die middag was die markplein egter van alle kante omsingel en is dit met geweer- en mortiervuur bestook. Die stakers kon nie alle kante tegelykertyd verdedig en die Durban Light Infantry het ’n aanval geloods en die stakers in die loopgrawe in die noorde en weste van die markplein oorweldig. Daarna het hulle die deure van die markgebou oopgebreek. Die verdedigers was egter reeds dood (die leiers Fisher en Spendiff het vermoedelik selfmoord gepleeg toe die situasie hopeloos was) en die enkele stakers wat nog vanuit ander huise weerstand gebied het, is vinnig stilgemaak toe die troepe deur Fordsburg gemarsjeer het en die laaste weerstand gebreek het. Die opstand was daarmee beëindig. Die laaste vorme van weerstand is vernietig en die polisie en weermag het die hele Rand gefynkam op soek na stakers. Die stakers het geen kans gehad om teen die volle geweld van die staat se militêre mag staande te bly nie. Op 16 Maart, 6 dae na die afkondiging van krygswet, is die staking afgelas.
Die gevolge van die regeringsoptrede was katastrofies. 214 mense is dood, die meeste van hulle stakers. 42 van die wat gesterf het, was onskuldige bystanders. Van die stakers wat in hegtenis geneem is, is 18 ter dood veroordeel. Die stakers, wat in die aanval deur die regeringstroepe gesterf het, is sommer deur die polisie op onwaardige wyse in die Braamfontein kerkhof in die hoekie vir armlastiges begrawe. Daarmee wou die regering hul minagting vir die stakers wys. Familielede van die oorledenes kon nie eens die grafte van hul geliefdes besoek nie uit vrees vir vervolging deur die polisie. Maar die massagraf het dit in elke geval haas onmoontlik gemaak om oorledenes se grafte op te spoor.
Selfs na die einde van die staking het vervolging van werkers voortgeduur. Die stakers wat agter lemmetjiesdraad in die Wanderers krieketgrond aangehou was, is op hoogs twyfelagtige wyse deur die polisie aangekla, sonder dat veel moeite gedoen is om die persoon se werklike skuld te bewys. Dit was die reg van die oorwinnaar, nie geregtigheid wat geskied het nie. 4 jong mans, wat met die staking verbind is, is deur die geheime polisie gearresteer en onder hoogs weersinswekkende omstandighede doodgeskiet. Die polisie het beweer dat hulle wou vlug, maar in werklikheid is die jong mans sonder verhoor tereggestel.
Agtien van die stakingsleiers is ter dood veroordeel, maar by 14 van hulle is die vonnis in lewenslange gevangenisstraf verander. 4 stakingsleiers, Samuel Alfred Taffie Long, Carel Christiaan Stassen, Herbert Kenneth Hull en David Lewis, is op 17 November gehang. Hulle is in die Brixton begraafplaas begrawe. Net die graf van Taffie Long bestaan nog en het in 1997 selfs 'n gedenksteen bygekry. Die ander grafte is met die grond gelyk gemaak.
Die mynbase het hul sin gekry. Vir die mynmaatskappye was die meedoënlose optrede van die regering ’n vrybrief om nou met hul uitbuiting van die werkers onverpoos voort te gaan. Terwyl die goudproduksie van 1920 tot 1925 van 7,949,084 ons tot 9,341,049 ons per jaar gestyg het, het die gemiddelde lone in dieselfde tyd van 485 pond na 375 pond verminder. Na die staking is nog 15 000 wit mense afgedank. Die werkers wat gelukkig was om weer aangestel te word, moes ’n salarisbesnoeiing van ’n derde aanvaar. Dit was op die vlak van 1914, terwyl die inflasie gesorg het dat die mynwerkers skaars kon oorleef op die ingekorte salaris.
Die direkte gevolge van die 1922-staking
Jan Smuts se harde optrede het sy aansien en gewildheid baie skade berokken. Baie mense was geskok dat hy ’n laksman van sy eie volk kon word. Die leier van die opposisie J.B.M. Hertzog het Smuts in die parlement beskryf as die Suid-Afrikaanse premier wat deur die geskiedenis onthou sal word as die man met bloed aan sy hande.
Smuts se optrede het die openbare mening sterk teen hom laat draai. Daarteenoor het die steun vir die Nasionale Party en die Arbeidersparty, wat hulle met die lot van die werkers vereenselwig het, toegeneem. Die staking het die twee partye, wat die twee komponente van die mynstaking verteenwoordig het, naamlik die Afrikaanse en Engelse werkers, nader aan mekaar gebring. Hertzog en Creswell het toe ’n alliansieooreenkoms (die Pakt-regering) gesluit en in die verkiesing van 1924 ’n beslissende oorwinning oor die Suid-Afrikaanse Party van Smuts behaal. Smuts het selfs sy eie setel in Pretoria-Wes verloor en het hom tydelik aan die politiek onttrek na sy huis op Irene.
Die nuwe pakt-regering, soos wat hulle bekend gestaan het, het ’n baie werkersvriendelike beleid gevolg. Hertzog, die nuwe premier, het met staatshulp nywerhede soos Yskor op die been gebring, wat onder beheer van die staat was en dus meer na werkersbelange omgesien het as die maatskappye wat in die hande van Britse imperialiste was.
Coki Ramírez
Patricia Ramirez Silvana Ter Hart, beter bekend as Ramirez Coki (* 6 Februarie 1980 in Córdoba, Argentinië), is 'n Argentynse sangeres, aktrise, model, danser en TV-aanbieder.
Singswaan
Die singswaan (Cygnus cygnus) is groot swaan wat in die Noordelike halfrond aangetref word.
Hierdie swane het 'n verspreiding wat strek van Ysland in die weste, tot Noord-Skandinawië en Finland en selfs verder oos, deur Rusland en Siberië, tot by die Kamchatka-skiereiland, op die Commander-eilande en in Anadyr. Alhoewel geensins algemeen nie, kan enkele voëls ook in Skotland, Ierland, Indië, China en Japan aangetref word.
Singswane het 'n spierwit veredos met 'n lang nek. Hul snawel is, soos ook by die Bewick- en fluitswaan, swart met geel merke by die basis, alhoewel die geel merke by die basis baie meer opmerklik is by die singswaan. Hierdie swane het 'n harde roep: 'n beuelgeskal wat uit twee note bestaan, die tweede noot hoër as die eerste.
Hul dieet bestaan hoofsaaklik uit waterplante, klein diertjies (soos wurms, waterinsekte en varswaterslakke) en lê- of drywende korrels vir hoenders en eende.
Singswane volg 'n seremonie wanneer hulle mekaar die hof maak: die paar swem na mekaar toe, terwyl hulle hul onderlywe uit die water lig, met hul vlerke klap en hulle koppe en nekke na bo strek. Singswane kies lewenslange maats en broei van September tot Desember. Hulle bou 'n groot nes van strooi en gras, waarin die wyfie vier tot nege roomwit eiers lê. Die kuikers verskyn na 35 tot 40 dae sal vir die res van die winter by hul ouers bly. Na vier tot vyf jaar is die nuwelinge broeigereed.
New Orleans
New Orleans (Frans: La Nouvelle-Orléans [la nuvɛlɔʁleɑ̃]) is die grootste stad in die VSA-deelstaat Louisiana met 'n bevolking van 378 715 in die stadsgebied en meer as 1,2 miljoen in die metropolitaanse gebied. In Engels word na sy bewoners as New Orleanians verwys.
New Orleans het 'n ryk en kleurvolle geskiedenis wat onlosmaaklik verbind is met sy unieke en strategies belangrike ligging net sowat 100 myl van die Mississippirivier se monding in die Golf van Meksiko. Sy hawe is al drie eeue lank die besigste aan die Amerikaanse Golfkus en het die belangstelling van Wes-Europa se groot seevarende moondhede – Spanje, Frankryk en Groot-Brittanje – gewek wat almal hul spore in New Orleans se kultuur en leefwyse gelaat het. Vandag word New Orleans nie soseer as 'n smeltkroes beskou nie, maar eerder as 'n Amerikaanse stad wat sy eie unieke kultuur en samelewing ontwikkel het. Dikwels word na die stad vanweë sy ontspanne leefstyl as Big Easy of, vanweë sy ligging aan die oosoewer van die Mississippi se wye rivierdraai, as Crescent City verwys; vir ander roep dit beelde op van 'n "Parys van die Suide" of van die "mees noordelike stad van die Karibiese See". Jean-Baptiste Le Moyne, die goewerneur van Frans-Louisiana, het aan die stad sy oorspronklike Franse naam Nouvelle Orléans of "Nieu-Orléans" gegee, ter ere van Philippe II, hertog van Orléans, wat tussen 1715 en 1723 as Franse regent namens Lodewyk XV geregeer het. Alhoewel al vroeg 'n reeks ekspedisies na die binneland onderneem is, is die huidige stadsgebied voor die goewerneur se amptelike stadstigting in 1718 byna uitsluitlik deur inheemse Indiane bewoon. Ná enkele dekades van ononderbroke heerskappy oor die gebied het Frankryk die seehawe in 'n reeks ooreenkomste aan Spanje afgestaan. Veertig jaar van Spaanse bewind het van New Orleans 'n florerende seehawe en handelspos tussen Meksiko en Kuba gemaak waartydens ook vrye burgers van nie-Europese afkoms hulle in die stad kon vestig.
Nadat 'n reeks verwoestende brande in die gebied gewoed het, het Spanje sy besitting in 1803 aan die Franse stigters terugverkoop wat dit op hulle beurt slegs twintig dae later met die sogenaamde Louisiana Purchase aan die jong Verenigde State oorhandig het.
Gedurende die eerste helfte van die 19de eeu was New Orleans die welvarendste stad in Amerika en die belangrikste uitvoerhawe vir Amerikaanse goedere wat hier na Europa, Suid-Amerika en die Karibiese Seegebied verskeep is. Selfs onder Amerikaanse administrasie was Frans nog tot in die 1830's die huistaal van die oorgrote meerderheid van die stadsbevolking. New Orleans se strategiese ligging en florerende ekonomie het in die vroeë 19de eeu Britse begeertes gewek en was die aanleiding vir die Brits-Amerikaanse Oorlog wat in 1812 uitgebreek het. Die Britse aanvallers is drie jaar later deur die Amerikaanse generaal Andrew Jackson verslaan.
Terwyl ander Amerikaanse metropole New Orleans gaandeweg as ekonomiese en finansiële spilpunte verbygesteek het, het die plaaslike kultuur 'n bloeitydperk beleef waarvan New Orleansse jazzmusiek een glanspunt geword het. Hierdie musiekstyl, wat in plaaslike kroeë en danssale gebore is, het sy oorsprong in die tradisionele musiek van slawe uit Afrika suid van die Sahara gehad. Hoe meer Europese klanke en Afrika-ritmes met mekaar versmelt het, hoe makliker het jazzmusiek uit sy oorspronklike ghetto van slawevergaderings en swart kerkmusiek uitgebreek om eers die Amerikaanse en later die internasionale musieklewe te verower.
Vandag is New Orleans 'n belangrike kulturele en nywerheidsentrum en 'n gesogte toeristebestemming. Sy hawe, wat die Mississippirivier met die Golf van Meksiko verbind, is die belangrikste uitvoerhawe van die suidelike VSA-state. Die grootskaalse oorstromings, wat die stad as gevolg van die orkaan Katrina op 29 Augustus 2005 getref het, het 'n groot gedeelte van New Orleans verwoes en talle menselewens geëis.
Geografie
Die stad lê in die rivierdelta van die Mississippi en het 'n oppervlak van 907,0 vierkante kilometer (waarvan 439,4 vierkante kilometer of 48,3 persent water). Die land van die delta is oor 'n tydperk van 2 500 jaar deur afsaksel van die Mississippi gevorm en bestaan hoofsaaklik uit 'n moeras, wat enkele honderd meter diep is. Die moeras verdig soveel dat dit deur sy eie neerdrukkende gewig benede die seevlak begin sink, tensy daar nie nuwe afsaksel bykom nie.
Tydens die stigting van New Orleans het die Franse setlaars die eerste geboue in 'n gebied opgerig wat effens hoër geleë was as die omgewing (die "French Quarter" of "Franse buurt"). In 1718 het New Orleans se seehawe ontstaan. Sowel die stadsgebied asook die hawe is deur middel van oewerwalle, sogenaamde levée's met 'n hoogte van sowat nege meter in die suide en vyf tot ses meter in die noorde, teen die watermassa's van die Mississippi en die Pontchartrainmeer beskerm.
Weens die gebrek aan nuwe afsaksel sink New Orleans en sy omgewing nou jaarliks ag millimeter en word steeds meer land deur die see verswelg. Tans lê sewentig persent van die stad sowat twee meter benede die seevlak. Toe orkaan Katrina die kusgebied van New Orleans getref het, is een oewerwal – dié van die Sewende Straat-kanaal – oorstroom. Groot hoeveelhede water het in die laagliggende stadsgebied ingestroom en vier vyfdes van New Orleans oorstroom.
A. Baldwin Wood het in 1910 'n stelsel van pompe opgerig wat New Orleans droog gelê en nuwe landwinning moontlik gemaak het. Die huidige stadsgebied het die vorm van 'n sekel sodat na New Orleans dikwels as die "Sekelstad" verwys word.
Klimaat
New Orleans het 'n vogtige subtropiese klimaat met kort en in die algemeen gematigde winters, en baie warm en bedompige somers. Die gemiddelde maandelikse dagtemperature wissel van 11,9 °C in Januarie tot 28,5 °C in Julie en Augustus. Die laagste temperatuur, wat ooit aangeteken is, was -14 °C op 13 Februarie 1899, die hoogste 40 °C op 24 Junie 2009. Opvallend is die relatief hoë doupunte in die somermaande wat tussen 21,7 °C en 23,0 °C beloop.
Die kwil styg op 'n gemiddeld van 77 dae per jaar bo 32 °C en styg op 8,1 winterdae nie hoër as 10 °C nie. Op 'n gemiddeld van 8 dae daal die kwik snags benede vriespunt. In 'n tipiese jaar word in die koudste nag temperature van -1 °C gemeet. Maar oor die algemeen styg die kwik nouliks bo 38 °C of daal temperature benede -4 °C.
Nogtans val die somermaande vir die toerismebedryf weens die baie warm temperature en hoë vlakke van humiditeit buite die hoofseisoen. Daarnaas sak swaar donderbuie byna daagliks oor die stad uit.
Die gemiddelde jaarlikse reënval is 1 590 mm. Gewoonlik is die somermaande die natste maande van die jaar, terwyl Oktober die droogste maand is. In die winter sak reënbuie gewoonlik neer wanneer kouefronte suidwaarts beweeg.
New Orleans lê in die orkaansone van die Verenigde State. Orkane ontstaan gereeld in die maande tussen Mei en Oktober oor die Atlantiese Oseaan. Hierdie kragtige en dikwels vernietigende stormstelsels hou 'n besondere bedreiging vir New Orleans in vanweë sy laagliggende terrein en sy langsaam dalende kusgebied. Die stad word daarnaas in die noorde, ooste en suide deur waterliggame omring. So word New Orleans deur die Federale Rampbeheeragentskap (Federal Emergency Management Agency) as die Verenigde State se kwesbaarste stad vir orkaanskade geklassifiseer.
Dele van Groter New Orleans is verskeie kere oorstroom – soos byvoorbeeld deur die Grand Isle-orkaan in 1909, die New Orleans-orkaan in 1915, die Fort Lauderdale-orkaan in 1947, orkaan Flossy in 1956, orkaan Betsy in 1965, orkaan Georges in 1998, die orkane Katrina en Rita in 2005 en orkaan Gustav in 2008. Die oorstromings, wat deur Betsy veroorsaak is, is in sommige woonbuurte as ernstig gekategoriseer, terwyl Katrina gepaard gegaan het met vernietigende oorstromings in die meeste stadsdele van New Orleans. Historiese kwartiere in die middestad het gespaar gebly. Die geweldige orkaan Katrina, wat die deelstate Louisiana, Mississippi en Alabama op 29 Augustus 2005 getref het, het in New Orleans meer as 1 400 menselewens geëis nadat damwalle gebreek het. Oorstromings het die ontruiming van hele stadsdele noodsaaklik gemaak.
Smeltkroes van kulture
New Orleans, wat by 'n rivierdraai van die Mississippi sowat 100 km van sy monding af geleë is, is reeds sedert die vroeë 18de eeu die grootste stad in Louisiana en die besigste noordelike seehawe in die Golf van Mexiko. Die stad se wisselvallige geskiedenis as 'n oorspronklik Franse nedersetting wat in die tweede helfte van die 18de eeu vier dekades lank deur Spanje geadministreer en daarna in 1803 aan die Verenigde State verkoop is, het van New Orleans 'n unieke smeltkroes van kulture gemaak.
In 1812 het een skrywer na New Orleans verwys as die "markplein van al die rykdomme in die Westerse wêreld". Op dié tydstip was New Orleans reeds die spilpunt van kommunikasielyne en handelstrome wat die Mississippi-waterskeiding, die Golfkus, die Atlantiese kusstreke, die Karibiese Seegebied, Wes-Europa (en hier veral Frankryk en Spanje) en verskeie gebiede van Wes- en Sentraal-Afrika met mekaar verbind het.
New Orleans was, binne 'n relatief kort tydperk in sy geskiedenis, blootgestel aan drie verskillende koloniale regerings wat almal hul eie Europese taal, kultuur, tradisies en regstelsel saamgebring het. Dit was die raamwerk waarin die blanke Kreoolse – en later Anglo-Amerikaanse – bevolking moes beweeg.
Vir die meeste swart Louisianers was daar 'n alternatiewe, en in elk geval vernederende, geskiedenis as al drie bewindhebbers hul eie stelsel van slawerny geïnstalleer, maar ook nuwe golwe van swart etniese groepe uit Wes- en Sentraal-Afrika saamgebring het. Bambara, Bakongo en ander opeenvolgende swart etniese groepe het deel geword en versmelt met New Orleans se kosmopolitiese swart kultuur en beskawing.
Gedurende die Anglo-Amerikaanse Oorlog van 1812 en die Amerikaanse Burgeroorlog (1861–1865) is beslissende slagte om New Orleans gevoer. Vanaf die vroeë 20ste eeu het die stadsregering en bewoners 'n voortdurende stryd teen sosiale wantoestande soos armoede en rassegeskille en meedoënlose natuurgeweld (orkane, oorstromings en New Orleans se langsaam, maar seker dalende landmassa) gevoer.
Spaanse bewind
Die kolonie het in 1763 volgens die Verdrag van San Ildefonso onder Spaanse bewind gekom, alhoewel die Spanjaarde aanvanklik drie jaar lank geen goewerneur benoem het nie. Die Spanjaarde se koloniale bwind was van relatief kort duur – net twee generasies lank was die gebied onder Spaanse beheer: teoreties en volgens politieke ooreenkomste tussen 1762 en 1800, in werklikheid tussen 1769 en 1803.
Die Spanjaarde het die kolonie in 'n tyd van groot politieke omwentelinge geadministreer. Drie rewolusies – die Amerikaanse, Franse en Haïtiaanse Rewolusie val in dié historiese tydperk. New Orleans se grootste omwenteling in dié periode was ekonomies van aard. Vir die eerste keer in sy geskiedenis het sy seehawe groot strategiese betekenis gekry weens die handelsbetrekkinge met Kuba. Die seeroete na en vanaf die Kubaanse hoofstad Havana anderkant die Golf van Meksiko sou sowat 190 jaar lank 'n sentrale rol in New Orleans se ekonomiese lewe speel.
Ironies genoeg was die algehele embargo, wat president John F. Kennedy in 1962 op die handel met die rewolusionêre Kuba onder Fidel Castro geplaas het, effektief ook 'n handelsboikot teen New Orleans wat die stad van sy belangrikste handelsvennoot ontneem en die plaaslike ekonomie, net soos dié van die hele Amerikaanse Golfkus, nadelig geraak het.