cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Napoleon Bonaparte
Keiserryk
Die koue en die Kosakke het ook hul tol geëis. Net soos in 1799 het Napoleon die "oorblyfsels" van sy groot leer in die steek gelaat; hierdie keer omdat daar in Parys ŉ sameswering aan die broei was. 'n Vrywillige terugkeer na die toestand van 1801 en 1802 sou die situasie waarskynlik nog vir Napoleon gered het, want die vyand was onderling sterk verdeel. So ŉ vrede was vir hom egter onaanvaarbaar. Sy ryk was op oorwinnings gebou en sou hiersonder waarskynlik inmekaarstort.
Die teenstanders het hulle steeds meer verenig en Frankryk se leer het al hoe meer verdeeld geraak. Met die verbrokkeling van die front het 'n sterk opposisie in Frankryk vir die eerste keer na vore getree en die skuld vir alles is op Napoleon gepak. Met die val van Parys in 1814 moes Napoleon van sy keiserskroon afstand doen, en Elba is as verblyfplek aan hom gegee. Frankryk het na die grense van 1792 teruggekeer.
Staatkundige veranderinge
Napoleon het byna al sy hervorminge tydens die Konsulaat tot stand gebring, hoofsaaklik as afronding van die werk van die revolusie. Die sentraliseringstendens van die revolusie is op bestuursvlak voortgesit, en prefekte en onderprefekte met groot bevoegdhede is onderskeidelik aan die hoof van departemente en arrondissemente geplaas. Op juridiese gebied is meer veranderinge aangebring en is gekose regters deur benoemde amptenare vervang.
Die kodifisering van die reg is afgerond met die burgerlike regskode wat spoedig bekend was as die Code Napoléon. Dit het ook elemente van gewoontereg en Romeinse reg verenig. Dit wat die revolusie op maatskaplike gebied verwerf het, is hierdeur behou, en 'n gesekulariseerde burgerlike staat met vryheid van gewete, burgerlike huwelike en die moontlikheid van egskeiding is ingestel. Wat inderdaad erken is, is die afskaffing van die standegemeenskap, die gelykstelling van alle burgers voor die wet en die beskerming van eiendom.
Op ekonomiese gebied het Napoleon ook die doelstelling van die revolusie afgehandel. Belastings is verhoog en die wyse van invordering is verbeter. Dit was nie Napoleon wat die frank gestabiliseer het, soos dikwels beweer word nie, maar die Direktoraat voor 1799. Die Bank van Frankryk, wat Napoleon in 1800 opgerig het, was nie besonder suksesvol nie. In die middelbare en hoër onderwys was Napoleon se hervormings oorspronklik en het dit nie slegs die afhandeling van andere se werk behels nie. Die onderwys is gesekulariseer, gesentraliseer en gedissiplineer.
Buiteland
Ondanks alle pogings om wettige erkenning vir sy regime te verkry, is Napoleon steeds deur die monargieë met die idees van die Franse Revolusie vereenselwig. Die Europese state het dus net uit noodsaak met hom onderhandel. Dit was egter nie vreemd nie aangesien Napoleon deur sy militêre verowerings allerlei idees van die revolusie deur die hele Europa versprei het, terwyl hierdie lande nog absolute koningskappe gehad het. In lande wat voor 1799 beset is en in lande waar 'n ontwikkelde middelklas aanwesig was, het dit die meeste welslae gehad.
Feodale regte, lyfeienskap en tiendes vir die kerk is oral afgeskaf, al is dit in verskeie Duitse state en in Pole nie so sterk beklemtoon nie sodat die heersende adel se vriendskap darem behou kon word. Ook die burgerlike regskode is oral ingevoer. Dit het gelykheid voor die wet en sekularisering van die staat verseker, en trouens die weg gebaan vir talentvolle mense om goeie ampte te bekom. Daarnaas is daar in die meeste lande konstitusies en juridiese, finansiële en militêre organisasies na die Franse model ingevoer. Maar net soos in Frankryk het daar geen politieke vryheid tot stand gekom nie. Outoritêre regerings het oral hoogty gevier, gesteun deur 'n skerp sensuur en 'n uitgebreide polisiemag.
Honderd Dae
Die terugkeer van die Bourbons in die persoon van Lodewyk XVIII (1755-1824) het geen herstel van die Ancien Régime beteken nie: die nuwe koning moes aanvaar wat die revolusie in 1789 tot stand gebring het. Die arrogansie van die teruggekeerde rojaliste en die antirevolusionêre elemente het ou haatgevoegvoelens weer laat opvlam. Onder hierdie omstandighede het Napoleon sy kans gesien: op 1 Maart 1815 het hy na Parys teruggekeer.
Die teenstanders van die Bourbons was verheug, maar die grootste deel van die bevolking het onbetrokke gebly en Napoleon het hom gedwonge gevoel om die ingestelde konstitusionele monargie soos onder Lodewyk XVIII te aanvaar. In die daaropvolgende 3 maande, die sogenaamde Honderd Dae, het dit duidelik geword dat Napoleon nie in staat was om sy nuwe rol as konstitusionele monarg te handhaaf nie. Dit was ook duidelik dat hy by die eerste die beste geleentheid na die diktatuur sou terugkeer.
Die hoë bourgeoisie was egter op soek na ŉ staat wat hulle sou beskerm en nie terselfdertyd verstik nie, Die groot moondhede was nie bereid om Napoleon te aanvaar nie, en het die stryd hervat. Die Slag van Waterloo (18 Junie 1815) het ŉ besliste einde aan Napoleon se mag gemaak, maar selfs al het hy die slag gewen, sou hy met ŉ uitgeputte Frankryk uiteindelik tog maar die onderspit gedelf het teen die groot oormag. Die keer is Frankryk nie met soveel genade behandel soos in 1814 nie, toe hy slegs na die grense van 1792 moes terugkeer.
Frankryk moes nou terugkeer na die grense van 1789 en moes 'n skadevergoeding van 700 miljoen frank betaal. Napoleon is na Sint Helena verban, waar hy die laaste 6 jaar van sy lewe deurgebring het in Longwood House. Gedurende hierdie tyd op die eiland het hy 'n legende rondom sy eie persoon geskep, deur onder meer die te boekstelling van sy herinneringe. Hy is op 5 Mei 1821 oorlede.
Geskiedskrywing
As Napoleon slegs die situasie in Frankryk na die Franse Rewolusie gestabiliseer het, sou hy nie lank onthou gewees het nie. Omdat hy egter na 'n eindelose reeks veldtogte - wat altyd maklik tot die verbeelding spreek - die hele Europa aan sy voete gehad het, het sy naam bekend geword. Napoleon se persoonlikheid en sy bewind het aanleiding gegee tot twee basiese denkrigtings: die sogenaamde "wit" en "swart" legendes. Die "wit" legende is op St. Helena deur Napoleon self bedink.
Hy was daarop gesteld dat sy optrede altyd as korrek deur die publiek beskou moes word. In hierdie legende was Napoleon die romantiese held wat links en regs probeer vrede maak het. Hy wou 'n federasie van vrye volkere op die been bring en oorlog was altyd aan hom opgedring deur koalisies onder aanvoering van die "verderflike" Engeland. Die onkreukbare held het almal met sy seges bevoordeel, en is slegs deur verraad tot 'n val gebring.
Die "swart" legende kom van tydgenootlike teenstanders van Napoleon. Volgens hulle tree hy as ongevoelige massamoordenaar, as 'n despoot wat God en Sy gebod verag het, en as 'n liefdelose tiran na vore. Tot met Napoleon se dood in 1821 het die "swart" legende - die negatiewe beeld van Napoleon - oorheers, hoofsaaklik vanweë die voortdurende oorloë. Sy dood het egter alle negatiewe aspekte spoedig op die agtergrond geskuif.
Die "wit" legende - die positiewe beeld van Napoleon - wat van sy herinneringe en ander werke op St. Helena afkomstig was, het oral byval gevind.
Die diktatuur van Napoleon III (1808- 1873) het na 1851 hierdie beeld verander. Hierdie diktatuur van Napoleon se broerskind het meegebring dat die republikeinse en die rojalistiese geskiedskrywers ook die bewind van Napoleon self as negatief beskou het. Die nederlaag wat Frankryk in die Frans-Pruisiese Oorlog (1870- 1871) gely het, het hierdie gesindheid egter weer verander. Die toenemende nasionalisme en die weerwraakgedagte het Napoleon se skitterende oorwinnings opgehemel en die "wit" legende weer laat oorheers.
Sedert die begin van die 20e eeu het die wetenskaplike geskiedskrywing veld gewen, waarin die "wit" en die "swart" legendes in verswakte vorm sigbaar gebly het. Lede van die Académie Francaise, soos Bainville en Madelin, het Napoleon onthef van aanspreeklikheid deur 'n streng historiese determinisme te steun: hulle het geglo dat die revolusie noodwendig tot die diktatuur moes lei, en dat die natuurlike grense wat Frankryk bekom het, Frankryk in ŉ permanente oorlog gewikkel het. Andere, soos Aulard, Lefebvre en Soboul, was veel meer krities. Hulle erken dat 'n outoritêre regime nodig was vir die konsolidasie van die rewolusie, maar die keiserskap, nuwe aristokrasie en groot beeld uitbreiding is volgens hierdie geleerdes slegs aan Napoleon te wyte.
Nalatenskap
Die idee van die moderne professionele dienspligtige weermag is deur Napoleon aan Europa bekendgestel, 'n uitvinding wat ander state noodgedwonge moes volg.
In Frankryk word Napoleon geag as die persoon wat die Rewolusie bewaar het, en die mite geskep en aangeblaas het. Daar word wyd geglo dat, sou hy nie mag opgeneem het en die Franse samelewing (tesame met die kaart van Europa) só drasties verander het nie, die Franse monargie se instelling sou ontwikkel het in 'n parlementêre konstitusionele monargie, soortgelyk aan die manier wat die Britse monargie ontwikkel het.
Verder het die Napoleontiese Oorloë die Rewolusie na die res van Europa versprei, en daar word geglo dat die bewegings van nasionale vereniging en die verrys van die nasiestaat, veral in Italië en Duitsland, direk gewortel was in en voorafgegaan is — indien nie veroorsaak is nie — deur Napoleontiese regering van daardie areas.
Die Code Napoleon is deur die meeste lande van Europa aangeneem, en het voortbestaan ná Napoleon se nederlaag. Professor Dieter Langewiesche van die Universiteit van Tuebingen beskryf die kode as 'n "rewolusionêre projek" wat die ontwikkeling van bourgeois-samelewing in Duitsland aangevuur het deur die reg om eiendom te besit uit te brei en die rug van feodalisme te breek. Langewiesche skryf ook aan Napoleon die herorganisering van wat die Heilige Romeinse Ryk toe, wat uit 1000 entiteite bestaan het, na 'n meer vaartbelynde netwerk van 40 state wat die basis van die Duitse Konfederasie sou word, asook die toekomstige eenheidswording van Duitsland onder die Duitse Keiserryk in 1871.
Karla Jensen
Karla Jensen (gebore 17 November 1969) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Chromiumblue.com (2003) en Switchin' the Script (2012), en in die televisiereeks ChromiumBlue.com (2002).
Toyota, Aichi
Toyota (Japannees: 豊田市 Toyota-shi) is 'n stad in die Aichi-prefektuur, Japan, oos van Nagoja.
Verskeie van Toyota se vervaardigingsaanlegte, insluitend die Tsutsumi-aanleg, is hier geleë. Die jarelange bande tussen die Toyota Motor Corporation en die dorp Toyota-shi, voorheen bekend as Koromo (挙 母 市 Koromo-shi), gee die stad sy huidige naam.
Toyota was een van die gasheerstede tydens die Rugbywêreldbeker 2019.
Geografie
Toyota is geleë in die sentraal-noordelike Aichi-prefektuur, en is die grootste stad in die prefektuur volgens oppervlak. Die stadsgebied is bergagtig in die noorde, met pieke ongeveer 1000 meter hoog langs die noordelike grens met die prefekture Nagano en Gifu. Meeste van die bergagtige noordelike gedeelte van die stad lê in die Aichi Kogen Kwasi-Nasionale Park. Die sentrale en suidelike dele van die stad het golwende heuwels en landbouvlaktes.
Toyota is minder as 'n uur se ry van Nagoja.
Ole Jakobsen
Ole Jakobsen (gebore 24 Augustus 1955) is 'n Deense akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente North America's Wild Mustangs (2002) en Olga: The Last Grand Duchess (2003), en in die televisiereekse Rejseholdet (1983) en Kom i kog (1992).
Die Voortrekkers (organisasie)
Die Voortrekkers is 'n Suid-Afrikaanse jeugorganisasie gestig in 1931. Dit is vir Afrikaanse seuns en meisies wat weerbaarheid, diensbaarheid, leierskap en 'n goeie karakter probeer uitbou deur span-byeenkomste en kampe in die natuur, met die geleentheid vir hele gesinne om betrokke te raak. Die beweging, wat ook in Namibië posgevat het, is op Christelik nasionale beginsels gegrond.
Begronding
Die grondslag van die Voortrekker beweging is 'n geloof in God Drie-enig se openbaring deur die Bybel en die skepping.
Wese
Die Voortrekkers is 'n kultuurbeweging was hul lede, in besonder die jeug, toerus om as moderne Afrikaners, positiewe Burgers en konsekwente Christene hulle roeping deur diensbaarheid uit te leef.
Die Voortrekkers streef daarna om:
Hierdie ideale het oor dekades neerslag gevind in die wese, waardes en strategiese doelwitte van Die Voortrekkers om jong Afrikaners as uitnemende leiers te ontwikkel.
Doelstellings
Doelstellings vloei voort uit die wese en is die Voortrekkers se verbintenis tot 'n bepaalde aksie.
Die Voortrekkers is daartoe verbind om:
Voortrekkerkode
Elke lid van Die Voortrekkers strewe daarna om die Voortrekkerkode na te leef, wat soos volg lui:
Geskiedenis
Die behoefte aan 'n Afrikaanse jeugbeweging is in 1913 deur dr. C.F. Visser ("Vader van die Voortrekkers") besef. Hy het met die Boy-Scouts se stigter, Robert Baden-Powell, kontak gemaak om die stigting van 'n Afrikaanse Boy-Scout beweging tot stand te bring, maar hulle kon op die ou end nie tot 'n vergelyk kom oor enkele grondslag-kwessies nie. Deur dr. Visser se aansporing is 'n tak in 1920 aan die Voorbereidende Tegniese Skool (teenswoordig die Hoërskool Sentraal) in Bloemfontein gestig. Ander takke het gevolg, onder meer in Graaff-Reinet en Nieuwoudtville, maar in die eerste bestaansjare was daar nog geen eenvormige grondslag waarvolgens die beweging beheer is nie.
Die amptelike stigting het eers op 30 September 1931 in Bloemfontein plaasgevind, en die eerste lede is by die geleentheid deur die destydse Eerste Minister, genl. J.B.M. Hertzog, ingelyf. Die Voortrekkerleuse is "Hou koers", en die wapen beeld 'n brandende fakkel op 'n wawiel uit. Daar is ook 'n Voortrekker kode met 10 artikels wat die lede onder meer aanspoor om die gebruik van Afrikaans te bevorder. Van die vernaamste bedrywighede van die Voortrekkerbeweging is die gereelde kampe wat gehou word om die kinders die geleentheid te bied om met die natuur kennis te maak. Voortrekker aktiwiteite is georganiseer volgens 'n kommandostelsel, wat weer uit veldkornetskappe en spanne opgebou is. Buiten die Algemene Kongres, wat minstens elke 4 jaar gehou word, is daar 'n uitvoerende bestuur met hoof- en dagbesture in die onderskeie provinsies.
1997-2001
Op die Voortrekker se nasionale kongres op Hartenbos in 1997 is prof Tom Dreyer as nuwe leier verkies. Tydens sy termyn is die outydse en formele uniform met 'n moderne en goedkoper Voortrekkerdrag vervang. Dit behels 'n donkerblou of rooi gholfhemp, blou denimbroek en moulose donkerblou baadjie.
2013-hede
Karin Stofberg is op 14 Julie 2023 verkies as die eerste vroulike hoofleier in die organisasie se 93-jarige bestaan. Sy volg vir Danie Langner op. Stofberg wil die beweging vernuwe en bemark en sy wil graag 'n verbeterde digitale strategie daarstel.
Danie Theron-monument
Die Danie Theron-monument of Danie Theron-gedenksuil is 'n indrukwekkende gedenknaald op Theronskop aan die Gatsrand wat die onverskrokke dade van die baasverkenner van die Anglo-Boereoorlog, Danie Theron gedenk. Die monument staan ongeveer 50 m vanaf die plek waar hy op 5 Oktober 1900 gesneuwel het. Hy is op 9 Mei 1872 op Tulbagh gebore.
Die ontstaan van die monument
Die gedagte aan die oprigting van 'n monument vir Danie Theron het reeds in 1935 by doktor J.J. van Tonder, destydse hoof van die Laerskool Danie Theron ontstaan.
Voortrekkeroffisiere van die Danie Theron-veldkornetskappe het op 16 Augustus 1941 die Danie Theron-monumentkomitee, onder voorsitterskap van doktor Van Tonder, gestig. Die projek is op 16 Mei 1942 deur die Voortrekkerbeweging oorgeneem, hoewel die bestaande komitee behou is met toevoeging van offisiere van die Transvaalse Dagbestuur en die Uniale Uitvoerende Bestuur. Die landswye fondsinsamelingsveldtog het £1 250 (R2 500) opgelewer, terwyl die terrein van ongeveer een hektaar deur die broers Basjan en Manie Wolvaardt, van die plaas Elandsfontein, geskenk is.
Die komitee het die ontwerp van meneer Coenraad Hillebrands, argitek van Krugersdorp, vir die monument aanvaar. Die bouaannemers, L. Fokkens (Edms) Beperk, van Krugersdorp, het op 7 Augustus 1950 met die bouwerk begin. Die werk is teen kosprys onderneem, sodat die totale koste slegs £1 232 (R2 464) beloop het.
Op 5 September 1900 het Danie Theron alleen met 'n groep verkenners van generaal-majoor A.F. Hart se aanrukkende kolonne gebots. Om die indruk te wek dat die hele Boerekommando die rant beset het, het Theron met sy vuur volgehou. Nadat hy drie Britte gedood en vier gewond het, is hy noodlottig deur 'n liddiet-granaat getref.
Onthulling van die monument
Die onthulling het op Saterdag 9 September 1950 plaasgevind. Bykans 1 000 Voortrekkers en honderde belangstellendes, onder wie oud-strydmakkers van Danie Theron, het die plegtigheid bygewoon. Die herontmoeting van Theron se Verkennerskorps (TVK) het vir onvergeetlike oomblikke gesorg.
In die feesrede het doktor T.E. Dönges, minister van Binnelandse Sake, gesê sowel Engels- as Afrikaanssprekende Suid-Afrikaners kan hulde bring aan Danie Theron, wat in sy kort, avontuurlike lewe die eienskappe geopenbaar het wat nodig is vir die bou van 'n nasie. “Vandag nog het ons Danie Theron nodig. Die aard van die stryd kan anders wees, maar die eenvoudige fundamentele deugde – trou, moed, diens en beslistheid – het nie hul krag of waarde verloor nie,” het hy verklaar.
Die monument bestaan uit ’n 19,96 m hoë reghoekige betonsuil met ’n omtrek van 1,37 x 0,76 m. Vas daarteen staan ’n betonkolom, vier-blaar-klawervormig bo-aan, is ingedeel in 50 betonsegmente, elk bykans 360 mm hoog. 'n Sierlike kopervlam wat aan die bopunt van die betonkolom begin, tot bo-op die suil krul en dan 4,88 m verder die lug introon, rond die gedenknaald af. Dit bring die totale hoogte van die struktuur op 24,84 m te staan.
Wat die monument voorstel
Simbolies is die bouwerk 'n getroue weergawe van die eenvoud, krag, idealisme en vryheidsin van Danie Theron. Die suil is stewig in Afrikaanse bodem veranker en stel sy beginsels en standvastige karakter voor. Die kolom met 50 segmente stel 50 jaarringe voor – simbolies van die 50 jaar wat verloop het tussen sy dood en die onthulling van die monument. Die derde element – die vlam – is simbolies van die vryheidsvlam wat in die siel van Danie Theron gebrand het. Op die onthullingsdag het die kopervlam rooi in die helder sonlig geskitter.
Die sierhekke wat toegang tot die pad na die monument verleen, is deur meneer D. Hunter, van Boksburg, vervaardig. Die ingebruikneming daarvan op 4 September 1954 het saamgeval met die onthulling van ’n brons-gedenkplaat op die plek waar Danie Theron gesneuwel het. Sedertdien het vandale die gedenkplaat verniel en die laaste oorblywende lootjie van die boom waaronder Theron gesterf het, onherstelbaar beskadig. 'n Heronthulling van die nou verchroomde gedenkplaat het op 11 Augustus 1984 op inisiatief van meneer Piet Venter, Voortrekker-streekleier van Vanderbijlpark, plaasgevind.
Aan die voet van die gedenknaald is ’n gedenksteen met die woorde "Ons gedenk – Regiment Danie Theron – 17.7.1955" deur erekolonel Izak Meyer en kommandant N. Badenhorst van dié nuutgestigte eenheid onthul. Op 17 September 1966 het die Voortrekkers 'n gedenkplaat met besonderhede oor die Danie Theron-monument op die terrein aangebring. (Die spelfout “vreiheid” daarop is opvallend!).
Gereelde byeenkomste, soos die tweejaarlikse saamtrekke van die Voortrekkerkommando’s van Suid-, Sentraal- en Wes-Transvaal, vind by die monument plaas. Ingevolge 'n ooreenkoms met die Hoofbestuur in 1981 is die besit van en verantwoordelikheid vir die terrein aan die Transvaalse Voortrekkers oorgedra.
Danie Theron-krygskool
Op Kimberley, naby die hoofkwartier van die Danie Theron-krygskool, tussen gras, klippe en aalwyne, op Die Koppie, staan die twee keer lewensgrootte bronsbeeld van Danie Theron. Dit stel Danie Theron in die tipiese verkennershouding voor – hurkend met die regterknie op die grond, die oë stip voor hom uit, en die geweer voor die lyf soos vir ’n regse skut, en die loop met ’n hoek van meer as 45° na bo. Hy dra hoë rystewels, ’n broek, baadjie en hemp, ’n bandelier oor die linkerskouer, ’n verkykertas op die regterheup en 'n hoed waarvan die rant na regs opslaan.
Simbolies doen die standbeeld 'n beroep op die duisende van die krygskool wat nog daar sal verbygaan, dat die heldemoed, leiersvermoë en offervaardigheid van Danie Theron ’n blywende besieling sal wees ter wille van die vryheid.
Met die tweejarige herdenking van die bestaan van die Danie Theron-krygskool op 1 November 1969, het die toenmalige minister van Verdediging, meneer P.W. Botha, die standbeeld onthul. Die beeldhouer was Charl Engela, van Pretoria. Die beeld is in brons gegiet en vyf en twintig kleiner replikas is vervaardig, wat as eretoekennings deur die krygskool uitgereik word.
Lys van Asparagus-spesies
Teen September 2014 aanvaar die World Checklist of Selected Plant Families 212 spesies van Asparagus:
Internasionale Geregshof
Die Internasionale Geregshof (IGH, kortweg Wêreldhof, Engels: International Court of Justice, ICJ; Frans: Cour internationale de Justice, CIJ) is die primêre geregtelike been van die Verenigde Nasies (VN). Dis gesetel in die Vredespaleis in Den Haag, Nederland, en verhoor en beslis regskwessies wat deur lidlande van die VN aanhangig gemaak word, en voorsien ook menings oor regsvrae wat deur behoorlik gemagtigde internasionale takke en deur die VN se Algemene Vergadering voorgelê word.
Aktiwiteite
Die Wêreldhof is in 1945 ingevolge die VN-handves gestig en het vanaf 1946 die werksaamhede by sy voorganger, die Permanente Hof vir Internasionale Geregtigheid, oorgeneem. Die Statuut van die Internasionale Geregsghof, soortgelyk aan dié van sy voorganger, is die hoof- konstitusionele dokument wat die Wêreldhof reguleer.
Die Hof se werklas dek 'n wye veld van geregtelike verantwoordelikhede. Sedert die hof uitspraak teen die Verenigde State van Amerika gelewer het oor sy koverte oorlog teen Nicaragua – die hof het bevind dat dit 'n oortreding van die internasionale reg is (Nicaragua v. United States) – het Amerika hom in 1986 onttrek aan verpligte jurisdiksie en aanvaar sedertdien die hof se jurisdiksie op 'n hofsaak-tot-hofsaak-grondslag. Hoofstuk XIV van die VN-handves verleen aan die VN se Veiligheidsraad die mag om die Hof se uitsprake af te dwing. Hierdie mag is egter onderworpe aan die vetoreg van die vyf permanente lede van die Raad, wat in die geval van die Nicaragua-saak uitgeoefen is.
Samestelling
Die IGH bestaan uit 15 regters wat deur die VN se Algemene Vergadering en die Veiligheidsraad vir 9 jaar aangestel word uit 'n lys genomineerdes wat deur die nasionale groep in die Permanente Arbitrasiehof opgestel word. Die kiesproses is in Artikels 4-19 van die IGH se statuut vasgestel. Die verkiesing word oor 'n tyd gedoen met vyf regters wat elke drie jaar gekies word om kontinuïteit van die howe se werksaamhede te verseker. Wanneer 'n dienende regter sterf word daar gewoonlik 'n opvolger met spesiale stemming gekies om die termyn te voltooi.
Daar mag nie twee regters van dieselfde nasionaliteit gelyktydig dien nie. Ingevolge Artikel 9, is die lidmaatskap van die IGH veronderstel om die hoofvorm van die beskawing, en die vernaamste regstelsels in die wêreld te verteenwoordig. In wese, beteken dit die gemenereg, sivielereg en sosialistiese reg (nou post-kommunistiese reg).
Kamers
Oor die algemeen sit die IGH met 'n volbank van regters, maar in die afgelope 15 jaar, is verhore per geleentheid in kamers aangehoor. Artikels 26-29 van die statuut laat dit toe vir, gewoonlik drie tot vyf regters, om in kamers te mag sit om 'n saak aan te hoor.
Huidige samestelling
Sedert 9 Februarie 2015, is die samestelling van die IGH as volg:
Jurisdiksie
Soos vervat in Artikel 93 van die Handves van die Verenigde Nasies, is al 193 lidlande van die VN outomaties deel van die IGH se statuut. Nie-lidlande kan ook deel word van die IGH se statuut ingevolge die Artikel 93(2) prosedure. Byvoorbeeld, nog voor Switserland 'n lid van die VN geword het, het die land hierdie prosedure in 1948 gevolg om 'n deel van die Hof te word, en Nauru het in 1988 'n lid geword. Sodra 'n staat deel van die IGH se statuut is, is die land geregtig om deel te neem aan hofsake voor die Geregshof. Om deel te wees van die statuut bied die IGH nie noodwendig outomatiese jursidiksie oor die partye wat betrokke by die verhoor is nie. Die kwessie oor jurisdiksie word in die twee tipes van IGH hofsake, omstrede kwessies en raadgewende kwessies, in oorweging geneem.
Omstrede kwessies
By omstrede kwessies (waar opponerende partye 'n oplosssing soek vir 'n dispuut), bied die IGH 'n bindende uitspraak in 'n dispuut tussen state waar sodanige state instem om die Geregshof se uitspraak te eerbiedig. Net state mag partye in omstrede sake wees. Indiwidue, korporasies, dele van 'n federasie, nie-regeringsorganisasies en selfbeskikkings-groepe is uigesluit by regstreekse deelname in sake, hoewel die IGH inligting van openbare internasionale organisasies aanvaar. 'n Staat mag, in sake van "diplomatieke beskerming", 'n hofaansoek rig namens een van sy burgers of korporasies.
Jurisdiksie is dikwels 'n kritieke vraag vir die IGH in omstrede sake. Die sleutelbeginsel is dat die IGH net jurisdiksie op grond van toestemmng kan verkry.
Raadgewende menings
'n Raadgewende mening is 'n funksie van die IGH wat net aan spesifieke liggame en agentskappe van die VN beskikbaar is. Sodra die IGH 'n versoek in die verband ontvang word daar besluit watter state en organisasies kan handige inligting voorsien en bied hulle dan die geleentheid om skriftelike of mondelinge voorleggings te bied. Die raadgewende menings bied die geleentheid vir VN-agentskappe om by die IGH om hulp aan te klop om komplekse regskwessies op te los.
In beginsel is die IGH se raadgewende menings net raadplegend in karakter, maar tog invloedryk en word wyd gerespekteer.
'n Raadgewende mening se status en gesag kom van die feit dat dit die amptelike uitspraak van die hoogste regsliggaam van die VN is.
Raadgewende menings was al baie kere omstrede omdat omstrede vrae daar gevra is, of die saak is indirek gebruik om inderwaarheid 'n omstrede kwessie voor die IGH te bring. Een so 'n voorbeeld is die raadgewende mening wat aangevra was oor die wettigheid van die bedreiging van, en die gebruik van kernwapens.
Wetstoepassing
Die internasionale reg, soos saamgevat in Artikel 38 van die IGH se statuut, word toegepas ingevolge die internasionale konvensies, internasionale gebruike en die "algemene regsbeginsels, wat in beskaafde lande erken word." Artikel 59 stel dit baie duidelik dat die gebruik van die gemenereg van presedent of stare decisis nie in die IGH van toepassing is nie. Die Hof se bevinding het net betrekking op die partye in daardie spesifieke omstredenheid. Die IGH mag egter ingevolge 38(1)(d) sy eie vorige uitspraak oorweeg.
Indien die partye ooreenkom, kan hulle ook die Hof vergun om ex aequo et bono (in geregtigheid en regverdigheid), 'n billike besluit te maak wat gegrond is op dit wat, onder die omstandighede, regverdig sal wees. Dit is tot dusver nog nooit toegepas nie. Die Internasionale Geregshof het sowat 130 sake hanteer
Prosedure
Die IGH het die mag om sy eie reëls te maak. Die hofprosedure word in die Hofreëls van die Internasionale Geregshof 1978 uiteen gesit.
Verhore voor die IGH volg 'n bepaalde patroon. Die saak word deur die applikant ingedien met 'n geskrewe dokument wat die grondslag van die Hof se jurisdiksie uiteensit, en die meriete van die aansoek. Die respondent kan die Hof se jurisdiksie aanvaar en sy eie opsomming van die meriete van die saak indien.
Uitsprake en remedies
Na beraadslaging lewer die Hof 'n meerderheidsmening. Indiwiduele regters kan ook 'n mening uitbring wat saamstem in gevalle waar hulle egter verskil van die beredenering van die saak, of 'n afkeurende mening (waar de regter versil van die meerderheidsmening). Geen appèl word toegelaat nie, maar die partye kan die Hof om 'n verduideliking vra as daar 'n dispuut ontstaan oor die bedoeling of omvang van die Hof se uitspraak.
12 Mei
12 Mei is die 132ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (133ste in 'n skrikkeljaar). Daar is nog 233 dae in hierdie jaar.
Joaquim Chissano
Joaquim Alberto Chissano (gebore op 22 Oktober 1939) is 'n politikus wat van 1986 tot 2005 as die tweede president van Mosambiek gedien het. Hy word gekrediteer deur die oorloggeteisterde land Mosambiek te omskep in een van die suksesvolste demokrasieë in Afrika. Na sy presidentskap het Chissano 'n ouer staatsman, gesant en diplomaat vir beide sy vaderland en die Verenigde Nasies geword. Chissano was ook van 2003 tot 2004 voorsitter van die Afrika-unie.
Walter Röhrl
Walter Röhrl (gebore 7 Maart 1947 in Regensburg) is 'n voormalige Duitse tydren- en motorrenkampioen, met oorwinnings vir Fiat, Opel, Lancia en Audi asook Porsche, Ford en BMW.
Röhrl was 'n gunsteling in die wêreldtydrenkampioenskap dwarsdeur die 1970s en 1980s, en wen die Monte Carlo-tydren vierkeer met vier verskillende motorfabrikate. Sy medebestuurder vir etlike jare was Christian Geistdörfer. Sy Fiat 131 Abarth het hom getrou gevoer na die 1980-titel, en hy beklink die kampioenskap met 'n oorwinning in daardie jaar se San Remo-tydren.
Dit was egter sy klinkende sukses in 1982 wat die meeste aanhangers van die sport met Röhrl beïndruk gelaat het. Hy het eiehandig 'n reuse aanslag van die vierwieldryfopposisie, gelei deur Audi se opkomende Michèle Mouton, afgeweer. Hy het die titel bloot verower op grond van sy konsekwentheid, en dit in sy toenemend verouderde Opel Ascona 400.
Dit was ook gedurende hierdie tyd dat hy die Afrika-tydrenkampioenskap gewen het, in 1982. Maar kort ná hy die kampioenskap gewen het, is hy deur spanbestuurder Tony Fall afgedank uit die span as gevolg van die feit dat hy 'n hekel ontwikkel het om in die RAC-tydren te jaag (hy het weinig sukses in die RAC-tydrenne gehad). Röhrl het toe reeds hewige rusies met Fall gehad oor publisiteitaktiwiteite vir die span se borg, die Rothmans tabakmaatskappy. Röhrl, synde 'n streng nie-roker, het botweg geweier om enige verfilming vir Rothmans se publisiteitskote te doen. Hy beweer dat hy gehuur is as 'n bestuurder en nie 'n akteur nie, en dat hy nie die sin kon sien in tabakbemarking as 'n nie-roker nie.
Swart Steen
duimnael|210px|Pelgrims ding mee om ’n kans om die Swart Steen te soen of daaraan te raak.
Die Swart Steen (Arabies: الحجر الأسود al-Ḥajar al-Aswad) is die oostelike hoeksteen van die Kaäba, die antieke steengebou in die middel van Al-Masdjid al-Haram in Mekka, Saoedi-Arabië. Moslems beskou dit as ’n Islamitiese reliek wat volgens tradisie dateer van die tyd van Adam en Eva.
Geskiedenis
Die steen is in voor-Islamitiese tye reeds vereer. Volgens een tradisie het dit uit die hemel geval om vir Adam en Eva te wys waar om ’n altaar te bou, en dit het die eerste altaar op aarde geword. Adam se altaar en die steen het verlore geraak in Noag se Sondvloed en mense het daarvan vergeet. Abraham het dit later gevind by die oorspronklike plek van Adam se altaar nadat die engel Gabriël dit aan hom geopenbaar het. Abraham en sy seun Ismael, wat volgens Moslems ’n voorvader van die profeet Mohammed was, het die Kaäba gebou en die steen daarin gelê. Teen die tyd dat Mohammed gelewe het, was die Swart Steen reeds verbind met die Kaäba, ’n voor-Islamitiese altaar.
Volgens nog ’n tradisie het Mohammed dit in 605 n.C. in die Kaäba se muur ingebou, vyf jaar voor sy eerste openbaring. Dit het sedertdien in ’n paar stukke gebreek wat nou in ’n silwerraam in die kant van die Kaäba ingebou is. Moslems glo dit was eens rein en wit, maar het swart geword weens die sondes van die mense wat daaraan raak.
Dit is ook al as ’n meteoriet beskryf, ’n hipotese wat nou betwyfel word.
Beskrywing
duimnael|Die voorkant van die gebreekte Swart Steen.
Die Swart Steen bestaan uit verskeie stukke wat in ’n silwerraam gemonteer is. Die ontblote deel is sowat 20 x 16 cm. Dit is onseker hoe groot dit aanvanklik was omdat die rangskikking verskeie kere oorgedoen is.
Die raam om die Swart Steen is eeue lank deur die Ottomaanse sultans onderhou. Die rame het mettertyd telkens verweer vanweë die konstante aanraking van pelgrims, en dit is van tyd tot tyd vervang. Verweerde rame is teruggeneem na Istanboel, waar hulle in die Topkapi-paleis gehou word.
Moslem-pelgrims loop sewe keer om die Kaäba as deel van die tawaf-ritueel tydens die hadj en baie probeer elke keer stop om die Swart Steen te soen; dit is ’n nabootsing van die soen wat Mohammed dit volgens tradisie gegee het. In moderne tye is dit weens die groot skares onmoontlik dat almal dit kan doen, en daarom is dit aanvaarbaar om net elke keer in die verbygaan daarna te wys.
Hugh Buckler
Hugh Buckler (9 September 1881 – 30 Oktober 1936) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Gentleman of France (1921), Guy Fawkes (1923), The Last of the Mohicans (1936), en The Jungle Princess (1936).
Nora Zehetner
Nora Zehetner (gebore 5 Februarie 1981) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Brick (2005) en Creative Control (2015), en in die televisiereeks Maron (2013).
Ruby Jerins
Ruby Jerins (gebore 11 November 1998) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Remember Me (2010), Shutter Island (2010), en Louder Than Bombs (2015), en in die televisiereeks Nurse Jackie (2009).
Superrugby
Superrugby (in die logo word dit geskryf as SupeRugby) is die grootste rugbyklubkampioenskap in die Suidelike Halfrond en bestaan (sedert 2022) uit 12 spanne van Australië, Nieu-Seeland, Fidji en die Stille Oseaan-eilande (feitlik die Cookeilande, Fidji, Samoa en Tonga). Tot in 2015 het 16 spanne elk een keer teen mekaar gespeel en die top vier spanne het deurgedring na die halfeindstryd. Die wenners van die halfeindstryd speel dan in die eindstryd om die algehele wenner te bepaal.
Bubba Smith
Bubba Smith (Beaumont, 28 Februarie 1945 – Los Angeles, 3 Augustus 2011) was 'n Amerikaanse akteur en rolprentvervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Police Academy (1984), Police Academy 2: Their First Assignment (1985), Police Academy 4: Citizens on Patrol (1987), en Police Academy 5: Assignment: Miami Beach (1988).
Superrugby
Super 6
Voor 1996 het gereelde mededingende rugby in kompetisies van lande in die Suidelike Halfrond vorm begin aanneem, waarvan die vroegste die Suidseekampioenskap was wat in 1986 begin het. Die oorspronklike kompetisie het bestaan uit drie spanne van Nieu-Seeland (Auckland, Canterbury en Wellington) saam met twee Australiese spanne (Queensland en Nieu-Suid-Wallis) en Fidji. Die kompetisie is in 1992 herbekendgestel as die Super Ses.
Super 10
In 1993 het die Super 10 die Suidseekampioenskap en Super Ses-toernooie vervang. Met Suid-Afrika se hertoetrede tot internasionale sport in 1992 was daar 'n geleentheid om 'n uitgebreide weergawe van die kompetisie die lig te laat sien. Die aanvangskompetisie het die volgende spanne ingesluit: Waikato, Auckland, Otago en North Harbour (Nieu-Seeland); Natal, Transvaal en Noord-Transvaal (Suid-Afrika); Queensland en Nieu-Suid-Wallis (Australië) en Wes-Samoa (as verteenwoordiger van die Suidsee-nasies). Die Super 10 is deur Transvaal in 1993 gewen en deur Queensland in 1994 en 1995.
Super 12
Die amptelike verklaring van die professionalisering van rugby in Augustus 1995 het gely tot ’n herstrukturering van die Super 10-kompetisie. Na die sukses van die Wêreldbeker in 1995 het die Australiese, Nieu-Seelandse en Suid-Afrikaanse Rugbyrade SANZAR (Suid-Afrikaanse, Nieu-Seelandse en Australiese Rugby) gestig om ’n jaarlikse 12-span provinsiale kompetisie te administreer waarin streekspanne van die drie nasies teen mekaar sou speel. Hiermee saam is besluit om ’n jaarlikse Drienasiestoetsreeks tussen die drie lande te hou. ’n Noemenswaardige rede vir die ontwikkeling van die Super 12 was die bedreiging vir rugby van die ander rugbysport, rugby league. Deur die instelling van die Super 12 het die drie rade ’n produk gehad waarna die vraag hoog was (veral vir televisie), wat hulle in staat gestel het om ’n 10-jaar kontrak te sluit met News Corp vir eksklusiewe uitsaairegte van VS$ 555 miljoen. Dit het die unies dekking en finansiële ondersteuning gebied om die kompetisie te begin.
Met noemenswaardige borgskappe en die professionalisering van rugby in 1995, het die Super 12-kompetisie suksesvol afgeskop in 1996 met vyf spanne van Nieu-Seeland, vier van Suid-Afrika en drie van Australië. Nieu-Seeland se oorheersing van die kompetisie het reeds in die eerste jaar begin toe die Auckland Blues die aanvangskompetisie gewen het deur die Natal Sharks met 45–21 in ’n tuiseindstryd te klop. Die Blues het 1996 se sukses herhaal in 1997 toe hulle die Australiese ACT Brumbies met 23–7 in die eindstryd geklop het.
In 1998 het Auckland in sy derde agtereenvolgende eindrondte gespeel maar het verloor teen die Canterbury Crusaders met 13–20. Dit het die begin van die Crusaders se drie-jaar oorheersing van die kompetisie ingelui. Hulle het die 1999 en 2000-seisoene gewen teen onderskeidelik die Otago Highlanders en die ACT Brumbies. Die 2001-seisoen was die eerste waarin geen Nieu-Seelandse span die eindrondte kon haal nie. Dit is gespeel tussen die ACT Brumbies en die Natal Sharks waarin die Brumbies oortuigend gewen het met 36–6.
In 2002 het die Crusaders hulle vierde titel ingepalm en hul vyfde net gemis in 2003 toe hulle met vier punte teen die Blues verloor het. In 2004 het die Brumbies wraak geneem in die 2000-eindstryd toe hulle die Crusaders met 47–38 geklop het voor die Crusaders se tuisskare. Die Crusaders het egter in 2005 weer die kompetisie gewen toe hulle teen die Nieu-Suid-Wallis Waratahs (wat in hul eerste eindrondte gespeel het) gewen het met 35–25. Dit was die laaste jaar van die 12-spanformaat van die kompetisie.
Sedert die vroeë 2000’s het Australië begin vra vir die insluiting van ’n vierde Australiese span en Suid-Afrika vir ’n vyfde Suid-Afrikaanse span. Daar was ook gissings oor die insluiting van ’n span van die Suidsee-nasies soos Fidji; of ’n gekombineerde Suidsee-eilandespan van Fidji, Samoa en Tonga. Argentinië het ook navraag gedoen om insluiting in die Super 12.
Super 14
Die Drienasies was die "melkkoei" vir die SANZAR-vennote, aangesien dit ongeveer 60% van die geld van News Ltd. voorsien het. Die Super 14 het slegs omtrent 30% van die kontrak uitgemaak.
Onder die nuwe kontrak het Australië en Suid-Afrika elk 'n ekstra span in die kompetisie gekry en elke Drienasiespan sou nou ses wedstryde speel in plaas van die gebruiklike vier. Die voorstel het ook die moontlikheid van 'n splitsing van die huidige formaat in twee afdelings met sewe spanne oopgehou, maar daar is besluit om die kompetisie in die huidige eentabel-formaat te hou. Argentinië en die Suidsee-eilande is egter steeds onder hierdie voorstel uit die kompetisie gehou.
Die twee nuwe spanne het nie baie goed gevaar nie en die Cheetahs was die beste van die twee. Die Cheetahs het tiende geëindig met vyf seges en die Western Force kon net een wedstryd wen en het heel onder aan die punteleer geëindig. Die hoogtepunt vir die Force was hulle gelykop uitslag teen die uiteindelike kampioene, die Crusaders. Die Crusaders het met die Hurricanes, wie se eerste eindstryd dit was, afgereken met 19–12.
Suid-Afrikaanse onttrekking en herorganisasie
In September 2020 het die Suid-Afrikaanse Rugbyunie aangekondig dat al sy spanne uit Superrugby onttrek word en waarskynlik by 'n uitgebreide Pro14/Verenigde Rugbykampioenskap sal aansluit. In 2021 is die plaaslike toernooie "Super Rugby Aotearoa" (Nieu-Seeland) en "Super Rugby AU" (Australië) beslis, "Super Rugby Trans-Tasman" is ook in 2021 beslis, waartydens die Australiese spanne teen die Nieu-Seelandse spanne te staan gekom het.
Spanne
Die Southern Kings (aanvanklik die Southern Spears), wat hul basis in Port Elizabeth het, is aanvanklik op die been gebring om die Suid-Afrikaanse span in die Super 14 van 2007 te vervang wat laagste op die punteleër eindig in die 2006-seisoen. Die bestaande Super 14 konsessies het egter hierdie plan teengestaan omdat hulle geglo het die kontroversiële voormalige president van die Suid-Afrikaanse Rugbyunie, Brian van Rooyen, dit afgedwing het. Op 16 April 2006, nadat Van Rooyen as president vervang is, het SARU aangekondig dat die Spears nie aan die kompetisie sal deelneem nie. SARU het 'n kommissie van ondersoek aangestel om te kyk of die Spears lewensvatbaar sou wees nadat dit aan die lig gekom het dat die unie ernstige finansiële probleme gehad het.
In Augustus 2006 het die Hooggeregshof van Suid-Afrika beslis dat die Spears 'n geldige kontrak met SANZAR en SARU gehad het om aan die Super 14 en die Curriebeker deel te neem. Weens die unie se finansiële en administratiewe probleme is in November 2006 'n ooreenkoms bereik. Die Spears het hul regsaak laat vaar en sal bly voortbestaan maar hulle sal nie deelneem in die Super 14 nie. Alhoewel daar geen amptelike verbintenis is nie, is die oorblyfsels van die Spears omgeskakel in die Southern Kings. Die Kings se aansoek om aan die 2011-seisoen deel te neem het misluk. Hulle het verloor teen die Melbourne Rebels.
Op 16 Augustus 2012 is bekendgemaak dat die Lions nie aan die 2013 Superrugbyseisoen gaan deelneem nie. Die span is weens sy teleurstellende seisoen in 2012 weggelaat ten koste van die Southern Kings. Die span het egter na afloop van die 2013-seisoen in twee promosie/relegasiewedstryde die Kings, die swakste span in die Suid-Afrikaanse groep, geklop, om weer ingesluit te word vir die 2014-toernooi.
Superrugby
Totale seges
Seges per land
Lys van grootste munisipaliteite in Nederland
Hierdie is 'n lys van grootste munisipaliteite in Nederland. Die lys is volgens bevolking op 1 Januarie 2021:
Notas
¹ Bevolking in 2022.
² Bevolking in 2023.
Stavenisse
Die Stavenisse was 'n Nederlandse skip wat aan die Suid-Afrikaanse kus gestrand het. Die stranding van die Stavenisse op 16 Februarie 1686 het baie bygedra tot die Westerse wêreld se kennis van die ryk taal- en kultuurverskeidenheid van die inheemse volkere aan die ooskus van Suider-Afrika sowel as van die aardrykskunde van die gebied.
Oos-Kaap
Die Oos-Kaap (Engels: Eastern Cape, Xhosa: IPhondo yaMpuma-Koloni) is een van die nege provinsies van Suid-Afrika. Die hoofstad is Bhisho. Die provinsie is in 1994 gevorm met die samevoeging van die oostelike deel van die voormalige Kaapprovinsie en die "tuislande" Ciskei en Transkei.
Jean-Claude Casadesus
thumb|Jean-Claude Casadesus aan't dirigeer Jean-Claude Casadesus (gebore Jean-Claude Probst) is 'n Franse dirigent.
Oos-Kaap
Die stede en belangrikste dorpe is Port Elizabeth, Oos-Londen, Grahamstad, King William's Town, Queenstown, Uitenhage, Jeffreysbaai, Mthatha (voorheen Umtata), Aliwal-Noord, Graaff-Reinet en Cradock.
Jean-Claude Casadesus
Biografie
Casadesus is op 7 Desember 1935 in Parys gebore as die seun van die aktrise Gisèle Casadesus en haar man Lucien Pascal. Hy het sy loopbaan as 'n speler van perkussie instrumente begin voordat hy komposisie studeer het onder Pierre Dervaux en Pierre Boulez. In 1969 is hy as assistent-dirigent aangestel by die Paris Opéra en die Opéra-Comique. In 1971 het hy die Orchestre National des Pays de la Loire saam met Pierre Dervaux gestig, en tot 1976 as Dervaux se adjunk aldaar opgetree. In 1976 het hy die hoofdirigent van die Orchestre national de Lille geword, en op plaaslike en internasionale vlak konserte saam met die orkes opgevoer. In 2007 het hy aan die hoof gestaan van die Franse Jeugorkes.
Oos-Kaap
Ligging en topografie
Die provinsie lê in die suidooste van Suid-Afrika aan die Indiese Oseaan. Dit word in die noorde begrens deur die Vrystaat, Lesotho en KwaZulu-Natal en in die weste deur die Wes-Kaap en Noord-Kaap. Daar is groot verskille in die landskap, wat wissel van manjifieke strande in die suide en ooste tot grasvlaktes in die oostelike binneland en 'n deel van die barre Groot Karoo in die noordweste. Daar is uitgebreide woude in die suide. 'n Reeks bergreekse loop deur die middel van die Oos-Kaap, en die Witteberge en Drakensberge lê aan die provinsie se noordoosgrens. Die kusstreek vanaf die Groot-Keirivier in die suide tot by Port Edward in die noorde staan bekend as die Wildekus.
Stavenisse
Die Stavenisse is in 1681 te Middelburg vir die VOC se Kamer van Amsterdam gebou. Vroeg in 1686 was die skip met kapt. Willem Knyff in bevel en volgelaai met 'n vrag peper uit Bengale op sy tweede retoervaart vanaf Java na Amsterdam op pad. By goeie vaartoestande, maar weens die verkeerde berekening van die lengte- en breedteligging en blote agtelosigheid, beland die skip 112 km suid van Port Natal (Durban) by die huidige Ifafastrand, naby Port Shepstone en tussen die mondings van die Umzinto- en Umzimkuluriviere op die strand. Van die 71 opvarendes het 11 verdrink en 47 besluit het om 'n staptog na die nedersetting aan die Kaap die Goeie Hoop aan te pak.
Oos-Kaap
Ekonomie
Die groot stede Port Elizabeth en Oos-Londen huisves 'n aantal motorvervaardigerss en verskeie groot maatskappye. Fabrieke van Volkswagen, Ford, General Motors, Mercedes-Benz Suid-Afrika, Good Year, Nestlé, Johnson & Johnson, Aspen (farmaseuties) en andere word hier aangetref. Maar die res van die Oos-Kaap is veral landbougebied, wat sitrus- en ander vrugte, mielies en sorghum produseer. Die omgewing rondom Stutterheim bestaan uit bosbouplantasies. Die provinsie het ook bees- en skaapplase, laasgenoemde veral in die Groot Karoo.
Jean-Claude Casadesus
Persoonlike lewe
Jean-Claude is twee keer getroud en het drie kinders. Sy enigste dogter, Caroline, (g. 30 Oktober 1962) is 'n operasangeres en sy eersgebore seun, Sebastian Copeland, (g. 3 April 1964) is 'n rolprentregisseur wie se moeder Pénélope Copeland is; sy tweede seun, Olivier, (g. 2 September 1970) is 'n akteur wie se moeder Anne Sevestre is.