cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kersliedjies in Afrikaans
Afrikaanse Gesangeboek (1978)
Die oorsprong van die volgende liedere word aangetref in Waar kom ons Afrikaanse Gesange vandaan deur G.G. Cilliers (1982), betreffende die Afrikaanse Gesangeboek (1978 en vroeër):
Die Halleluja (1972)
Die volgende liedere gedenk die geboorte van God, die Seun, in die Die Halleluja (1972, met bladmusiek):
Jeugsangbundel 2 (1993)
Die volgende liedere is opgeneem in die Jeugsangbundel 2 (1993, met bladmusiek):
Hymedesmia lenta
Hymedesmia lenta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Jefim Bronfman
Jefim "Fima" Naumowitsj Bronfman (Russies: Ефим Наумович Бронфман; 10 April 1958 – ) is 'n Sowjetgebore Israeli-Amerikaanse pianis.
Biografie
Bronfman was in Tasjkent, Uzbek Sowjet-Sosialistiese Republiek gebore. Hy het op die ouderdom van vyftien jaar na Israel geëmigreer. Hy het in 1989 Amerikaanse burgerskap verkry. Hy het in 1975 sy internasionale buiging gemaak saam met Zubin Mehta en die Montreal Simfonieorkes. Bronfman het in 1989 sy buiging by Carnegie Hall gemaak en in 1991 'n reeks uitvoerings saam met Isaac Stern gegee. Hy het in 1997 'n Grammy gewen vir sy opname van die drie Bartók klavierconcertos saam met Esa-Pekka Salonen en die Los Angeles Filharmoniese Orkes. 'n Ander opname met Salonen van die concertos van Sergei Rachmaninoff was onregmatig deur die Concert Artist plate-etiket bekom en heruitgereik met die klavierdeel wat valslik aan Joyce Hatto toegeskryf is. Bronfman is ook 'n toegewyde kamermusiek-speler en het saam met verskeie kamerorkeste en instrumentaliste gespeel. Hy het 'n stel van Sergei Prokofiëf se volledige sonates en concertos gemaak (saam met Zubin Mehta en die Israel Filharmoniese Orkes) vir Sony Records. In 1999 het hy verskyn in Disney se Fantasia 2000 in 'n kort insetsel wat die "Steadfast Tin Soldier" segment inlei. Sy weergawe van Dmitri Sjostakowitsj se Klavierconcerto No. 2 in F majeur (1ste beweging) met die Chicago Simfoneorkes word gebruik vir die segment. In Maart 2006 het Bronfman Sjostakowitsj se Klavierconcerto No. 1 saam met die San Francisco Simfonieorkes onder Mstislav Rostropovich gespeel. Bronfman het oook verskynings saam met die Milwaukee Simfonieorkes en die Orlando Filharmoniese Orkes gemaak in 'n uitvoering van Beethoven se "Keiser" Concerto. Sy onlangse verskynings het uitvoerings saam met die Orchestre de Paris en die Singapoer Simfonieorkes ingesluit; Bronfman het ook in 2005 verskyn as 'n Pennington Great Performers Reeks Kunstenaar saam met die Baton Rouge Simfonieorkes en weer in 2007. In Januarie 2007 het hy die eerste uitvoering van Esa-Pekka Salonen se Klavierconcerto gegee, wat aan hom gewy is, saam met die New York Filharmoniese Orkes gedirigeer deur die komponis. Dit was gevolg deur 'n Europese premiére by die Britse Promenade ("The Proms") saam met die BBC Simfonieorkes. In Mei 2008 het Bronfman Johannes Brahms se Klavierconcerto No. 1 saam met Michael Tilson Thomas en die San Francisco Simfonieorkes uitgevoer gedurende 'n drie-week-lange Brahms-fees. Op 3 September 2008 het Bronfman Rachmaninoff se Klavierconcerto No. 3 in D mineur uitgevoer onder die leiding van Michael Tilson Thomas tydens die Openingsgala van die San Francisco Simfonieorkes, en op 28 en 29 September saam met die St. Louis Simfonieorkes, onder leiding van David Robertson. Op 25 en 26 Maart 2009 het hy dit weereens uitgevoer, maar hierdie keer onder die dirigeerstaf van Pinchas Zukerman saam met die National Arts Centre Orchestra in Ottawa, Ontario, Kanada. Bronfman het Brahms se Tweede Klavierconcerto saam met die Houston Simfonieorkes op 12 tot 15 Maart 2009 onder leiding van die Maestro Hans Graf, te wete die inwonende Musikale Direkteur, uitgevoer.
Horisontale tak
Die horisontale tak (HT) is 'n stadium van sterevolusie net ná die rooireusetak in sterre met massas soortgelyk aan die Son s'n. HT-sterre ondergaan fusie van helium in die kern en van waterstof in 'n skil om die kern. Die begin van kernheliumfusie veroorsaak aansienlike veranderings in die ster se struktuur, en dit lei tot 'n algehele afname in ligsterkte, 'n effens samestrekking van die steromhulsel en hoër oppervlaktemperature.
Ontdekking
HT-sterre is ontdek met die eerste diep fotografiese fotometriese studies van bolswerms. Dit was egter afwesig in alle oop sterreswerms wat toe nog bestudeer is. Die horisontale tak word so genoem omdat HT-sterre in stergroepe met 'n lae metaalinhoud, soos bolswerms, in 'n rofweg horisontale lyn lê op 'n Hertzsprung-Russell-diagram.
Omdat die sterre van 'n bolswerm almal op feitlik dieselfde afstand van die Aarde af lê, het hulle skynbare magnitude dieselfde verhouding tot hulle absolute magnitude en daarom kan die eienskappe wat met die swerm se absolute magnitudes verband hou duidelik op die HR-diagram gesien word, sonder dat hulle deur afstand beïnvloed word.
Evolusie
thumb|links|240px|Die HR-diagram vir die [[bolswerm M5, met die horisontale tak in geel, RR Lyrae-sterre in groen en sommige van die helderder sterre van die rooireusetak in rooi.]]
Nadat die waterstof in 'n ster se kern op is, verlaat dit die hoofreeks en begin fusie in 'n waterstofskil om die heliumkern en word dit 'n reusester op die rooireusetak. In sterre met 'n massa van 2,3 keer die Son s'n (2.3 mson) word die heliumkern 'n streek van ontaarde materie wat nie tot die opwekking van energie bydra nie. Dit hou aan groter en warmer word terwyl die fusie van waterstof in die skil nog helium toevoeg.
As die ster 'n massa van meer as 0.5 mson het, bereik die kern naderhand die temperatuur wat nodig is vir die fusie van helium in koolstof. Die aanvang van heliumfusie begin regdeur die kernstreek, wat veroorsaak dat die temperatuur dadelik styg en die fusie versnel. Binne 'n paar sekondes word die kern 'n nieontaarde streek en begin dit vinnig uitsit. Die ster gaan nou in 'n nuwe toestand van ewewig en dit beweeg van die rooireusetak na die horisontale tak van die HR-diagram.
Sterre met 'n aanvanklike massa van tussen 2.3 mson en 8 mson het groter heliumkerns, wat nie ontaard word nie. Hulle kern bereik die Schoenberg-Chandrasekhar-massa, waar hulle nie meer in 'n hidrostatiese of termiese ewewig is nie. Hulle trek dan saam en word warmer, wat heliumfusie veroorsaak voordat die kern ontaard word. Dié sterre word ook warmer tydens kernheliumfusie, maar hulle het 'n ander kernmassa en dus 'n ander ligsterkte as HT-sterre. Hulle wissel in temperatuur tydens kernheliumfusie en word warmer en weer kouer voordat hulle na die asimptotiese reusetak (ART) beweeg. Sterre met 'n massa van meer as 8 mson verbrand ook eers helium en daarna swaarder elemente as 'n rooisuperreus.
Sterre bly omtent 100 miljoen jaar op die horisontale tak en word geleidelik helderder. Wanneer hulle kernhelium op is, verbrand hulle helium in 'n skil om die kern op die ART. Hier word hulle koeler en nog helderder.
Doctor Octopus
Doctor Octopus (Dr. Otto Gunther Octavius), ook kortweg bekend as Doc Ock, is 'n karakter in Amerikaanse strokiesverhale van Marvel Comics. Die karakter is deur Stan Lee en Steve Ditko geskep en het die eerste keer verskyn in The Amazing Spider-Man #3 (Julie 1963). Hy is 'n hoogs intelligente, nabysiende en gek wetenskaplike met vier aanhangsels wat soos die tentakels van 'n seekat lyk; dit kom van agter sy liggaam uit en kan vir verskeie doeleindes gebruik word.
Nadat sy meganiese harnas tydens 'n ongeluk in die laboratorium permanent met sy liggaam saamsmelt, wend hy hom tot 'n lewe van misdadigheid en kom hy te staan teen Spider-Man. Hy is een van laasgenoemde se grootste teenstanders en word beskou as een van sy aartsvyande, saam met die Green Goblin en Venom. Hy is die stigter en leier van die Sinister Six, die eerste superskurkspan wat Spider-Man teenstaan.
Terwyl Doctor Octopus gewoonlik as 'n superskurk uitgebeeld word, is hy soms ook 'n antiheld met botsende idees en 'n bondgenoot van Spider-Man. Ná Spider-Man se dood in die 2012-storielyn "Dying Wish", waarin die sterwende Octavius liggame met die superheld omruil en Spider-Man is sy plek laat sterf, wil Octavius bewys hy kan 'n beter Spider-Man wees. Hy neem die skuilnaam Superior Spider-Man aan, vanaf Avenging Spider-Man #15.1. Die Superior Spider-Man kan egter nie aan al die eise van Spider-Man voldoen nie en laat die regte Spider-Man herleef.
Sunaree Rachasima
Sunaree Rachasima (Thai: สุนารี ราชสีมา, gebore as Tim Sonna op 16 Maart 1968) is 'n beroemde Thai Luk thung sangeres.
Herkoms
Sonna is in die Nakhon Rachasima Provinsie gebore, haar ouers is Thin en Yom Sonna.
Sy is op 18 Desember 2019 met Walther Deloft, 'n Switser, getroud.
Frederik VII van Denemarke
Lewe
Frederik was die seun van koning Christiaan VIII van Denemarke en hertogin Charlotte Frederica van Mecklenburg-Schwerin. Sy eerste twee huwelike, met sy kleinniggie prinses Vilhelmine Marie van Denemarke en hertogin Caroline Charlotte Mariane van Mecklenburg-Strelitz, het albei in skandale en egskeidings geëindig.
Op 7 Augustus 1850 het hy ’n morganatiese huwelik aangegaan met Louise Rasmussen, ’n hoedmaker en eertydse ballerina. Hoewel baie mense teen haar gekant was omdat sy nie adellik was nie, het sy ’n stabiliserende uitwerking op hom gehad.
Daar is algemeen geglo Frederik sou nie kinders hê nie ondanks sy drie huwelike en talle verhoudings, maar bronne voer geen redes aan nie. Sommige meen hy was onvrugbaar. Daar is egter gerugte dat die koning wel ’n buite-egtelike kind gehad het by een van sy minnaresse, Else Maria Guldborg Pedersen (ook bekend as Marie Poulsen), ná sy eerste twee mislukte huwelike. Volgens die skrywer van ’n boek wat in 2009 gepubliseer is, is sy die agterkleindogter van Frederik VII, en besit sy vier briewe van die koning aan Marie Poulsen waarin hy vaderskap aanvaar. Die briewe word in die boek aangehaal. Buite-egtelike afstammelinge het egter nie ’n aanspraak op die Deense troon nie.
Daar word ook beweer Frederik het ’n selfdegeslagverhouding met sy vriend Carl Berling (1812-1871), ’n uitgewer en eienaar van die koerant Berlingske Tidende, gehad. Die biseksuele Berling het ’n buite-egtelike seun by Louise Rasmussen gehad met die naam Carl Christian. Die koning was so geheg aan hom dat hy daarop aangedring het om die nuwe grondwet op die seun se agtste verjaardag, 5 Junie 1849, te onderteken. Die koning het toe met Louise getrou en die drie het in die paleis ingetrek, waar Berling aangestel is as kamerheer. Hy het dit tot in 1861 gebly. Nie baie besonderhede oor die omstandighede van die koning se huwelik met Louise is egter bekend nie.
Toe Frederik die troon in Januarie 1848 bestyg, was daar dadelik eise vir ’n konstitusie. Die Sleeswyk-Holsteiners wou ’n onafhanklike staat hê terwyl die Dene wou hê Suid-Jutland moet deel van Denemarke bly. In Maart het die nuwe koning ingewillig tot die einde van die absolute monargie en dit het gelei tot die Juniegrondwet van 1849.
Deur sy bewind het Frederik oor die algemeen soos ’n konstitusionele monarg opgetree; hy het egter nie heeltemal opgehou om by die politiek in te meng nie. In sommige sake het hy sy magte sonder twyfel oorskry; aan die ander kant was die eerste Deense grondwet vaag oor die perke van die koninklike mag. Sy bewind word gekenmerk deur politieke en ekonomiese hervormings, soos die instelling van vrye handel in 1857.
Omdat Frederik reeds in sy middeljare was terwyl Christiaan VIII koning was en dit nie gelyk het of hy kinders sal hê nie, het Christiaan ’n verlangse neef, prins Christiaan van Glücksburg, ’n afstammeling in die manlike lyn van koning Christiaan III, gekies as sy vermoedelike opvolger. Toe Frederik in 1863 sterf, het prins Christiaan die troon bestyg as Christiaan IX.
Leslie Jordan
Leslie Jordan (29 April 1955 ‒ 24 Oktober 2022) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Jason Goes to Hell: The Final Friday (1993), Sordid Lives (2000), en The Help (2011), en in die televisiereeks Will & Grace (1998).
Hymedesmia levis
Hymedesmia levis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1910 deur Lundbeck.
Guillaume Bottazzi
Guillaume Bottazzi (Lyon, 25 Julie 1971) is 'n Franse skilder.
Hy woon in verskeie lande (Italië, Frankryk, België, Japan en Verenigde State) en het meer as 40 groot werke agter sy naam.
Tromp (boukunde)
In argitektuur, is 'n tromp is 'n driehoekige hoek wat die basis van 'n koepel ondersteun. Die visuele doel daarvan is om 'n reghoek in 'n agthoek te vertaal. Sien ook: pendentief.
Konstruksie
'n Tromp word tipies gevorm deur 'n messelboog wat oor 'n vierkantige hoek strek.
Alicia de Larrocha
Lewe en loopbaan
Alicia de Larrocha is in Barcelona, Katalonië, Spanje gebore. Sy het op die ouderdom van drie jaar leer klavier speel by Frank Marshall. Beide haar ouers was pianiste en sy was ook die susterskind van pianiste. Sy het haar loopbaan op die verstommende ouderdom van drie jaar begin, en haar eerste openbare optrede op die ouderdom van vyf gegee tydens die 1929 Barcelona Internasionale Uitstalling in Barcelona. Sy het haar eerste konsert op die ouderdom van ses jaar gegee tydens die Iberies-Amerikaanse Uitstalling in Sevilla in 1929, en haar orkestrale buiging op die skrander ouderdom van slegs elf jaar. Teen 1943 was haar uitvoerings in Spanje uitverkoop. Sy het in 1947 begin om internasionaal te toer, en in 1954 het sy deur Noord-Amerika getoer saam met die Los Angeles Filharmoniese Orkes. In 1969 het de Larrocha in Boston vir die Peabody Messelaars konsertreeks gespeel. In 1966 het sy 'n eerste veeleisende toer na Suider-Afrika onderneem wat so gewild was dat drie verdere toere gereël en voltooi is.
De Larrocha; skryf Jed Distler; "het op die ouderdom van sewe jaar begin komponeer en het met afwisselende mate tot haar dertigste jaar daarmee voortgegaan, met 'n produktiewe toename in haar laat tienerjare," en terwyl sy nooit haar werke in die openbaar uitgevoer het nie, het sy aan haar familie die keuse gebied om haar werk na haar afsterwe beskikbaar te maak, welke hulle dienooreenkomstig ook gedoen het.
De Larrocha het verskeie opnames van die solo klavierrepertoire gemaak, en vernaam die werke van komponiste van haar vaderland. Sy is die beste bekend vir haar opnames van die musiek van Manuel de Falla, Enrique Granados, Federico Mompou, en Isaac Albéniz, sowel as haar 1967 opnames van Antonio Soler se klawerbord sonates. Sy het vir die Hispavox, CBS/Columbia/Epic, BMG/RCA en London/Decca plate-etikette opnames gemaak. Sy het haar eerste Grammy in 1975 gewen, en haar laaste in 1992 op die ouderdom van byna sewentig jaar. Sy het in 1994 die Prins van Asturias Toekenning vir die Kunste gewen.
De Larrocha het soos volg opgemerk tydens 'n 1978 onderhoud met Contemporary Keyboard, “Ek glo nie daar is 'n 'beste' van enigiets in hierdie lewe nie. Ek sal egter sê dat Granados een van die groot Spaanse komponiste was, en dat hy in my opinie die enigste komponis was wat die werklike romantiese 'geur' versinnebeeld het. Sy styl was aristokraties, elegant en poëties — heeltemal verskillend van Falla en Albéniz. Vir my stel elk van hulle 'n verskillende wêreld voor. Falla was die een wat werklik die gees van Gypsymusiek vasgevang het. En Albéniz dink ek was meer internasionaal as die ander. Alhoewel sy musiek Spaans is in geur, is sy styl geheel en al Impressionisties.”
Sy was minder as vyf voet lank en het vir 'n pianis besonder klein hande gehad, tydens haar jonger jare was sy nietemin in staat daartoe om al die groot concertos uit te voer (al vyf van Beethoven se concertos, Liszt se No. 1, Brahms se No. 2, Rachmaninoff se Nos. 2 and 3, beide van Ravel se concertos, Prokofiëf se No. 3, die van Arthur Bliss en Aram Khachaturian, en vele meer), sowel as die wye uitspansel wat deur die werke van Granados, Albéniz en de Falla vereis word. Sy het 'n "verlengde pinkie" en 'n "wydheid tussen haar duim en wysvinger" gehad, wat gehelp het om haar tegnies meer begaaf te maak.
Soos wat sy ouer geword het, het sy begin om verskillende style musiek te speel; meer van die musiek van Mozart en Beethoven is in haar uitvoerings ingesluit en sy het 'n gewilde gas tydens die "Mostly Mozart-fees" van die Lincoln Sentrum vir die Uitvoerende Kunste in New York geword. Sy is in 2001 as erelid benoem van die Stigting vir Iberiese Musiek by die Stadsuniversiteit van New York.
Alicia de Larrochais op 25 September 2009 in Quiron Hospitaal in Barcelona op die ouderdom van 86 jaar oorlede. Haar gesondheid was aan die afneem nadat sy vyf jaar vantevore haar heup gebreek het. Haar eggenoot, die pianis Juan Torra, met wie sy twee kinders gehad het, is reeds in 1982 oorlede.
Michael B. Jordan
Michael B. Jordan (gebore 9 Februarie 1987) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Fruitvale Station (2013), Creed (2015), Fantastic Four (2015), en Black Panther (2018).
Michel Dalberto
Biografie
Dalberto was vanaf 1990 tot 2005 Artistieke Direkteur van die Les Arcs Akademie-Fees in Bourg-Saint-Maurice, Savoie. Hy het tussen 1991 en 2009 as voorsitter van die beoordelingspaneel van die Clara Haskil Internasionale Klavierkompetisie gedien. In Mei 2011 is hy as professor by die Paryse Konservatoria aangestel. In 1996 is die Ridder van die Nasionale Orde van Verdienstelikheid (Frans:"Ordre National du Mérite" deur die Franse regering aan Michel Dalberto toegeken.
Opnames
Dalberto se eerste opname — twee klaviersonates deur Schubert — is met die Grote Prys van die Akademie Charles Cros bekroon. Hy het die volledige werke vir klavier deur Schubert opgeneem (14 CDs op die Denon plate-etiket). Van sy ander opnames is die Grieg Concerto in A mineur en Richard Strauss se Burleske in D mineur met die Londen Filharmoniese Orkes en Jean-Bernard Pommier, 'n "lewendige" opname van die Schumann Concerto by die Wene-fees met die Weense Filharmoniese Orkes en Eliahu Inbal, liedere deur Chausson met Jessye Norman en twee uitvoerings met Barbara Hendricks.
Willem Frederik Hermans
Willem Frederik Hermans (1 September 1921 – 27 April 1995) is by geleentheid aangewys as Nederland se grootste skrywer van die 20ste eeu. Hy het onder meer die roman Nooit Meer Slaap Nie geskryf, wat vertaal is deur Wium van Zyl.
Michel Dalberto
Opnames
Hy het sedert 1997 opnames vir die Sony/BMG plate-etiket gemaak soos die 1ste Boek van Preludes en Beelde deur Debussy, en die Mozart Concertos n°20 en 22 met die Ensemble Orchestral de Paris en John Nelson. In Junie 2004 het BMG 'n program van Parafrases deur Liszt op Verdi en Wagner se operas, vrygestel.
Willem Frederik Hermans
In 1977 het hy die Prijs der Nederlandse Letteren gewen. Dit is die mees luisterryke prys wat aan Nederlandstalige skrywers toegeken kan word en word elke drie jaar om die beurt deur die Nederlandse en Belgiese koningshuise toegeken aan 'n skrywer van die ander land; die Belgiese koning Boudewijn het die prys aan Hermans oorhandig. Hermans word beskou as een van "De Grote Drie", die drie belangrikste skrywers in Nederland gedurende die na-oorlogse tydperk. Die ander twee is Harry Mulisch en Gerard Reve.
Vroeë lewe
Willem Frederik Hermans is op 1 September 1921 in Amsterdam gebore as die seun van Johannes (Johan) Hermans (1879–1967) en Hendrika (Rika) Hillegonda Hermans-Eggelte (1884–1967). Hulle het reeds 'n dogter genaamd Cornelia (Corry) Geertruida (1918–1940) gehad. Sy oupagrootjie en oupa was broodbakkers van die stad Brielle, en lede van die Nederduitse Gereformeerde Kerk (Nederland) en uit die geledere van die laer-burgery. Johan Hermans, die enigste van die agt kinders (twee seuns en ses dogters) wat 'n geleerdheid kon kry, het 'n onderwyser geword. Hermans se oorwegend Lutherse familie aan moederskant was van 'n effens meer middelklas afkoms. Al drie seuns van die oupa ('n goudsmid) het skoolonderwysers geword.
Johan Hermans het in 1898 as onderwyser gegradueer, en in dieselfde jaar met sy loopbaan in die Amsterdamse omgewing begin, waar hy sy toekomstige vrou ontmoet het, wat ook 'n onderwyseres aan dieselfde skool was. Na hul troue in 1913 het Rika Hermans opgehou werk en haarself voltyds aan die huishouding gewy, hoewel hul eerste kind eers vyf jaar later gebore sou word. Van 1913 tot 1929 het die paartjie op die tweede verdieping van 'n woonstel in die "Ou Westelike" deel van Amsterdam, naby die sentrum van die stad gewoon in 'n woonbuurt wat spesiaal in 1910 gebou is om onderwysers te akkommodeer. In 1929 het die gesin na 'n ander woonstel op die vierde verdieping in dieselfde blok verhuis, met Corry wat 'n groot kamer op die solder gehad het. Johan Hermans het voortgegaan om sy onderwyskwalifikasies te verbeter, en uiteindelik homself in so 'n mate opgewerk dat hy kwalifikasies verwerf het om buite die skool klas te gee. Alhoewel sy eie loopbaan nie opmerklik was nie, het hy groot ambisies vir sy twee kinders gehad, wat hy na die gesogte Barlaeus-gimnasium gestuur het, klaarblyklik om hulle voor te berei vir tersiêre opleiding. Om geld te spaar vir onderrig was die ouers suinig met uitgawes, veral aangesien die salarisse van onderwysers dertien keer tydens 1925–1940 verminder is, met 'n afname van 10% in 1930–1933 alleen. Dit was juis tydens die jare waarin hul kinders grootgeword het.
Hermans se buitengewone intelligensie het die eerste keer op skool merkbaar geword toe hy opgeneem is as deel van 'n groep van vier seuns wat 'n meer uitdagende rekenkundekursus ontvang het as die ander klasmaats. Afgesien daarvan het hy die standaardkurrikulum gevolg: Lees, skryf, aardrykskunde (met die klem op Nederlands-Indië), landsgeskiedenis, gimnastiek en sang. Sy punte vir toelating tot die Gimnasium was oor die algemeen goed, hoewel nie uitstaande nie.
Hermans se leeswerk, wat goed gedokumenteer is van jongs af, bevat 'n paar gunstelinge wat hy keer op keer gelees sonder om moeg te raak daarvoor. Die belangrikste daarvan was kinderweergawes van klassieke werke; Hermans het melding gemaak van werke soos die legende van Koning Arthur, wat hom altyd geboei het, as "die mees betekenisvolle werk" van sy jeug, asook Gulliver se Reise en Robinson Crusoe, wat hy herhaaldelik kon lees sonder om ooit moeg te word daarvoor. Alice in Wonderland het hom terselfdertyd bang gemaak en bekoor, veral die gedig oor Vader Willem. Behalwe vir hierdie klassieke werke het hy ook Nederlandse kinderboeke gelees, vernaam Woutertje Pieterse deur Multatuli.
Hermans se ouers het geen godsdiens aangehang nie en het nie eens 'n Bybel in die huis gehad nie. Maar tydens 'n besoek saam met sy ouers aan 'n godsdienstige vriend het hy 'n Bybel vir kinders deur Siebold Ulfers ontdek. Dit was een van die eeu se gewildste kinderbybels weens die boek se pragtige illustrasies. Hy is toegelaat om dit huis toe te neem, alhoewel sy pa teësinnig daaroor was. Hermans was veral gefassineer deur die wrede Ou Testamentiese verhale van Agab en Jezebel, en Jehu en Jehoram.
Hermans se belangstelling in wetenskap, tegnologie en veral die groot ontdekkers het ook gedurende hierdie jare na vore getree. Angel se 1927 biografie oor Thomas Alva Edison was ook 'n gunsteling, sowel as Bernard Jaffe se Crucibles. The Story of Chemistry in Nederlandse vertaling, wat 'n geweldige groot indruk op die jong Hermans gemaak het.
In 1933 het Hermans by die gesogte Barlaeus-gimnasium in Amsterdam ingeskryf waar die meeste onderwysers oor 'n akademiese graad beskik het en 'n proefskrif die reël eerder as die uitsondering was. Die leergang in die eerste klas was Latyn, Nederlands, Frans, Geskiedenis, Aardrykskunde, Rekenkunde en Biologie. In die tweede jaar is dit aangevul met Grieks en Duits. Hermans se resultate in die eerste twee klasse was middelmatig, en toe hy die derde klas moes herhaal het hy homself belowe dat so iets nooit weer met hom sou gebeur nie. Dit is gedurende die tydperk dat Hermans onder die verrukking van die letterkunde gekom het. Toe die skool 'n opvoering van Sophokles se Antigone opgevoer het, het Hermans 'n klein rol gespeel, maar die toneelstuk het 'n blywende indruk op hom gelaat: "Het was mijn eerste kennismaking met literatuur die de alledaagse wereld kon wegvagen als een zouteloze nachtmerrie." Gedurende die tydperk het Hermans tydens Duitse lesse mondelinge terugvoering (in Duits) gelewer oor Franz Kafka en Thomas Mann.
1950–1995
Hermans het in 1950 met Emmy Meurs (1923–2008), 'n Surinaamse vrou, getrou.
In 1957 het Hermans as vrywilliger-assistent vir die fotograaf Nico Jesse gewerk terwyl hy De donkere kamer van Damokles geskryf het, wat 'n geheimsinnige blanko foto bevat. In 1958 is hy aangestel as leser ('n akademiese rang) in fisiese geografie aan die Universiteit van Groningen. In 1972, na beskuldigings deur die latere minister Jan de Koning, dat Hermans sy tyd in die pos benut het vir skryfwerk eerder as lesings, is 'n parlementêre komitee saamgestel om die beweringe te ondersoek. Die komitee het egter nie enige noemenswaardige oortredings gevind nie, en bevind dat Hermans se "grootste oortreding" in werklikheid slegs die gebruik van skryfbehoeftes van die universiteit was om sy notas mee te skryf. In 1973 het hy bedank en hom as voltydse skrywer in Parys gevestig. In Onder professoren (1975) beskryf hy die universiteitslewe in Groningen op 'n bitter en satiriese wyse. Die werk kan gesien word as 'n "roman à clef" en is geheel en al, volgens Herman se alter ego Zomerplaag, op die skoon sye van universiteitsbriewe geskryf "ten einde iets nuttigs te doen met hierdie duur artikel wat normaalweg ongelees sou verdwyn in die vullisdrom". Hermans het eredoktorsgrade van die Universiteite van Luik (1990) en Pretoria (1993) ontvang.
Temas
Volgens Frans A. Janssen is die onderliggende tema in Hermans se werke die van epistemologiese nihilisme. Slegs die middele wat deur logika en wetenskappe gebruik word kan betroubare kennis oplewer. Alle ander studierigtings, insluitend filosofie, etiek, sielkunde, geesteswetenskappe en samelewingsstudies, kan nie kennis oplewer wat betroubaar of seker is nie. Literatuur en kuns kan slegs "waarhede toon" deur van irrasionele instrumente te gebruik. Die wêreld is vir die grootste deel onbekend en onkenbaar, en selfs taal is nie 'n betroubare gereedskapstuk vir kommunikasie nie. Hermans se karakters is personifikasies van hierdie toedrag van sake, alleenlopers wat die werklikheid rondom hulle deurlopend verkeerd interpreteer, en nie iets sinvol met ander interpretatiewe beskouings kan doen wanneer hulle daarmee gekonfronteer word nie; slagoffers van die genade van kans, toeval en misverstande. Hulle misluk klaaglik, en word omvergewerp as gevolg van die teenstrydigheid tussen die wêreld en hul voorstelling daarvan. Daar is geen plek vir begrippe soos vryheid, verantwoordelikheid en idealisme nie: in die oerwoud van die menslike bestaan is 'n opoffering vir 'n goeie doel betekenisloos. Spesifieke elemente van hierdie pessimistiese wêreldbeskouing is eie aan Markies de Sade, Heinrich von Kleist, Arthur Schopenhauer, Louis-Ferdinand Céline en Ludwig Wittgenstein.
Adriaan Hendrik Boshoff
Adriaan Hendrik Boshoff (1935 – 18 April 2007) was 'n Suid-Afrikaanse skilder. Hy was een van Suid-Afrika se grootste impressionistiese kunstenaars. Hy het geen formele kunsonderrig gehad nie en was ’n produktiewe skilder van landskappe, seelandskappe, stillewes en figure.
Willem Frederik Hermans
Temas
Daar is geen voordeel aan nabetragting nie, en die verlede is net so onbewustelik as die hede, al is dit net omdat die verlede nooit ten volle toeganklik is nie. Osewoudt, die protagonis in De donkere kamer van Damokles, is nie in staat daartoe om andere van sy prestasies uit die verlede te oortuig nie, en die geoloog Alfred, die protagonis van Nooit Meer Slaap Nie, is nie seker of hy 'n meteorietkrater sou herken as hy een sien nie.
Adriaan Hendrik Boshoff
Vroeë lewe
Hy is in Pretoria gebore waar hy deur sy ouma grootgemaak is. Hy het skool op 14-jarige ouderdom verlaat om as ’n elektrisiën in ’n vakleerlingskap te gaan. Boshoff het van sy kinderjare af ontspanningsgewys geskilder, maar het eers in 1960 besluit om dit as ’n beroep te beoefen.
Amerikaanse Leër
Op 31 Desember 2010 het die Amerikaanse Leër 541 291 soldate op aktiewe diens, insluitend 75 500 vroue. Verder was daar 563 200 reserwesoldate (358 200 in die Nasionale Leërwag en 205 000 in die Amerikaanse Leërreserwemag).
Willem Frederik Hermans
Temas
'n Terugkerende tema in baie van die skrywer se romans en verhale is die teenstrydigheid tussen die protagoniste se eie siening van hulself, en die beelde wat andere van hulle het. In wese is dit die probleem van die karakter Osewoudt van die oorlogsroman De donkere kamer van Damokles (1958), wat tot wanhoop gedryf word in sy poging om aanvaarding van sy siening van homself te verkry. As hy nie so 'n aanvaarding kan kry nie, verloor hy sy identiteit sowel as sy lewe.
Amerikaanse Leër
Die voorloper van die Amerikaanse Leër, die Kontinentale Leër is op 14 Junie 1775 gestig, nog vóór onafhanklikheid, om te veg in die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog. Die Kontinentale Kongres stig die huidige Amerikaanse Leër aan die einde van die onafhanklikheidsoorlog op 3 Junie 1784 as vervanging vir die Kontinentale Leër.
Adriaan Hendrik Boshoff
Loopbaan
Hy was bekend as teruggetrokke en baie perfeksionisties oor sy werk. Sy kunsstyl is beïnvloed deur Europese impressioniste soos Laura Knight, Berthe Morisot en Mary Cassatt.
Haworthia diaphana
Haworthia diaphana is 'n meerjarige sukkulent wat tot die genus Haworthia behoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Adriaan Hendrik Boshoff
Loopbaan
Deur die loop van sy loopbaan het hy meer as vyf en twintig solo-uitstallings gehou.
Amerikaanse Leër
Missie
Die Amerikaanse leër dien as die landtak van die Amerikaanse weermag. Artikel 3062 van titel 10, Amerikaanse kode, definieer die doel van die leër as:
In 2018 het die Leër Strategie 2018 'n addendum van 8 punte tot die Leër Visie vir 2028 verwoord. Terwyl die leërmissie konstant bly, bou die leërstrategie voort op die modernisering van die leër se brigades deur die toevoeging van fokus aan korps- en afdelingsvlak. Modernisering, hervorming vir konflik met hoë intensiteit en gesamentlike multidomeinbedrywighede word by die strategie gevoeg, wat teen 2028 voltooi moet wees.
Die Leër se vyf kernbevoegdhede is vinnige en volgehoue landgevegte, gekombineerde wapenoperasies (om gekombineerde wapenmanoeuvre en wye gebiedsbeveiliging, gepantserde en gemeganiseerde operasies en lug- en lugaanvaloperasies in te sluit), spesiale operasies om die teater vir die gesamentlike mag, en om nasionale, multinasionale en gesamentlike mag op land te integreer.
Organisasie
Dwarsdeur die geskiedenis van die VSA Leër is die grootte daarvan altyd verminder in tye van vrede. As dit nodig is, kan dit deur middel van vrywillige reserwes versterk word. Die spesifieke reëlings het deur die jare verander, maar het basies dieselfde gebly. Die VSA Leër bestaan uit 3 verskillende dele:
Staande Leër
Die staande leër bestaan uit voltydse professionele troepe wat permanent in diens is van die Amerikaanse regering. In 2019 het die staande leër 483 000 soldate gehad.
Leërreserwe
Die leërreserwe bestaan uit deeltydse soldate wat normaalweg een keer per maand oefen tydens sogenaamde gevegsbyeenkomste. Daar is ook jaarlikse opleidingsessies van twee tot drie weke. Soldate in die leërreserwe val direk onder die federale regering en is oproepbaar. In 2019 was die totale mannekrag van die leërreserwe 335 000 soldate.
Leër se Nasionale Wag
Soldate in die leër se nasionale wag is ook deeltyds en volg dieselfde opleidingskedule as die leërreserwes. Die groot verskil is dat die nasionale wag onder die staat val waarin die eenheid gestasioneer is en aan die onderskeie goewerneur verantwoording doen. Die president van die Verenigde State het egter die opsie om die nasionale wag onder federale gesag en in diens van die nasionale regering te plaas, selfs al is dit in stryd met die wense van die goewerneur. In 2019 was die totale getalle van die Leër se Nasionale Wag 190 000 soldate.
Montana Jordan
Montana Jordan is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Legacy of a Whitetail Deer Hunter (2018) en in die televisiereekse The Talk (2010) en Young Sheldon (2017).
Benjamin Radford
Benjamin Radford (gebore op 2 Oktober 1970) is 'n Amerikaanse skrywer, ondersoeker en skeptikus. Hy het al meer as twintig boeke geskryf of bydrae aan gelewer en meer as 'n duisend artikels en kolomme geskryf oor 'n wye verskeidenheid onderwerpe, waaronder stedelike legendes, onverklaarbare raaisels, die paranormale, kritiese denke, massahisterie en mediageletterdheid. Sy boek, Mysterious New Mexico: Miracle, Magic, and Monsters in the Land of Enchantment, is in die somer van 2014 gepubliseer en is 'n wetenskaplike ondersoek na beroemde legendes en volksoorleweringe in die staat Nieu-Meksiko. In 2016 het Radford Bad Clowns, 'n 2017 Independent Publisher Book Awards-bronspryswenner, gepubliseer en hy word beskou as 'n kenner van slegte narre.
Radford het verskyn op Good Morning America,CNN, die Geskiedeniskanaal, National Geographic Channel, die Leerkanaal, CBC, BBC, ABC-nuus, The New York Times, en vele ander afsetpunte.
Radford karakteriseer homself as een van die wêreld se min wetenskapsgebaseerde, paranormale ondersoekers, en het eerstehandse navorsing gedoen oor psigiese mense, spoke, eksorcismes, wonderwerke, Bigfoot, stigmata, meermonsters, VVV- waarnemings, reïnkarnasie, gewassirkels en ander onderwerpe. "Ek is oopkop. Ek het nooit gesê dat ek nie glo dat daar spoke bestaan nie. Maar ek kan sê dat ek na die navorsing wat gedoen is, gekyk het en dat ek persoonlike ondersoeke gedoen het. In elke spesifieke geval is daar is geen goeie, dwingende bewyse, en tot dusver het ek dit nog nie gesien nie."
Hy praat gereeld op universiteite en konferensies regoor die land oor sy navorsing, en oor wetenskap en skeptisisme. Radford se boeke en ondersoeke is opgeneem in verskeie universiteitskursusse oor kritiese denke, waaronder die Universiteit van Wes-Washington en die Universiteit van Nieu-Meksiko.
Radford lewer ook 'n bydrae tot die webwerf Snopes.com, waar hy valse mitologie en 'n verskeidenheid gewilde mites, insluitend The Amityville Horror, en die bewering dat mense slegs 10% van hul breine gebruik, ondersoek het en artikels oor geskryf het.
Vroeë lewe
Radford het as kind belanggestel in "die geheimsinnige en die onverklaarbare" uit die lees van boeke oor, "monsters en drake, die Bermuda-driehoek, siegiese mense in Rusland wat karre met hul brein kon beweeg", ens. Hy het ook deur televisieprogramme soos That's Incredible en Ripley's Believe It or Not in die soort goed begin belangstel. Hy het ontevrede geraak met die gebrek aan wetenskaplike noukeurigheid in die boeke en televisieprogramme omdat daar min of geen ondersoek of die regte verwysings was nie.
"Soos baie jongmense, is baie van my kinderjare opgevreet deur strokiesprente en televisie. My skeptisisme is die eerste keer deur Superman aangepak. . . Ek het die meeste geïnteresseerd in Superman se vliegvermoë. Hoe het hy dit gedoen? Hoe het hy homself eintlik laat vlieg? Het die handeling van sy vuis hom laat vlieg? Of het hy net daaraan gedink en van die grond af opgerys? Het hy 'n gelokaliseerde beheer oor swaartekrag gehad? Ek wou weet; Ek wou verstaan."
Sy gunsteling-strokiesprentheld, Spider-Man het hom geïnspireer om vrae te stel oor die meganismes van die werking van die superheld. "My eerste vraag was hoe hy teen mure vasgesit het. Goed, ek kon glo dat hy teen 'n muur kon spring en daaraan vashou. Maar hoe het hy dit regtig laat gebeur? Het hy aan alles vasgehou, of net aan mure? Waarom het papier, potlode, geld en al ander dinge ook nie aan sy hande vasgeklou nie?"
As tiener was hy gefassineer deur boeke oor die vreemde en geheimsinnige. Benewens die koop van gebruikte boeke soos Doc Savage, Tom Swift en Encyclopedia Brown, en sou hy sy sakgeld spandeer aan "Ware geheimenis"-versamelings met titels soos "Vreemder as Wetenskap". Hierdie is geskryf deur skrywers soos Frank Edwards en het "volledig gedokumenteerde verhale wat uit die lewe geneem is en wat moderne wetenskap magteloos is om te verklaar!" belowe. Hy het ook opgemerk dat die teks "wetenskap ..... nie kan verklaar nie" baie gewild was, en hy het ook opgemerk dat hierdie boeke nie bronne, verwysings of dokumentasie bevat het om die wilde aansprake wat daarin gemaak word te ondersteun nie.
Radford se eerste ontmoeting met formele skeptisisme het gekom as gevolg van 'n vrugtelose soeke na bier in 'n 'droë' provinsie in Utah. Hy het 'n streeksopstelwedstryd gewen terwyl hy aan die Universiteit van Nieu-Meksiko studeer het. Hy is gevlieg om sy opstel by 'n universiteitsdorp in Utah voor te lê. Hy en sy kollegas het 'n klein gebruikte boekwinkel teëgekom waar hy 'n ou uitgawe van Skeptical Inquirer bekom het met 'n artikel oor die profesieë van Nostradamus wat deur niemand anders nie as James Randi geskryf is. Hy vertel dat dit die eerste artikel was wat hy gelees het waarin Nostradamus gekritiseer is en "skeptiese, logiese en redelike verklarings vir die skynbare akkuraatheid van die profesieë" aangebied het.
Hy het in 2022 aan die Geisel School of Medicine in Dartmouth gegradueer en 'n Meestersgraad in Openbare Gesondheid verwerf. Hy is opgeneem in die Delta Omega Erevereniging in Openbare Gesondheid, en was die ontvanger van 'n 2022 Sosiale geregtigheidstoekenning van die Dartmouth-instituut.
Opvoeding
Radford het 'n baccalaureusgraad in sielkunde (graduandi magna cum laude) met 'n geringe graad in professionele skryfkuns aan die Universiteit van Nieu-Meksiko, waar hy in 1993 in die Phi Beta Kappa-erevereniging opgeneem is. Hy het ook 'n meestersgraad in onderwys aan die Universiteit van Buffalo, New York, waar sy fokus op wetenskap en die publiek was, en sy meestersgraadstitel was Misinformation in Eating Disorder Communications: Implications for Science Communications Policy. Radford het verklaar dat hy hierdie onderwerp gekies het omdat dit "verskeie van my jarelange belangstellings behels het, soos mites en verkeerde inligting ... eetversteurings ('n onderwerp waarby ek eers betrokke geraak het toe ek 'n eksmeisie help wie met bulimie sukkel); en die nuusmedia".
Joernalistiek
Radford was vanaf 1997 tot vroeg in 2011 as besturende redakteur van die wetenskapstydskrif Skeptical Inquirer, toe hy tot adjunkredakteur bevorder is. Hy is ook 'n gereelde rubriekskrywer by die tydskrif. Totdat die publikasie in 2009 opgeskort is, was hy hoofredakteur van die Spaanse-tydskrif Pensar, gepubliseer in Buenos Aires, Argentinië. Radford is ook 'n gereelde rubriekskrywer vir Discovery News, LiveScience.com en die nuusbrief Skeptical Briefs.
Carmen Boullosa
Carmen Boullosa Velázquez (Meksikostad, 4 September 1954) is 'n Meksikaanse skrywer. Sy studeer Spaanse filologie aan die UIA en UNAM.
Benjamin Radford
Joernalistiek
Radford is 'n navorsingsgenoot met die nie-winsgewende opvoedkundige organisasie Committee for Skeptical Enquiry, en het tydens die American Folklore Society se jaarlikse konferensie in 2011 oor Folklore of the Chupacabra aangebied.
Carmen Boullosa
Sy het as professor in verskeie universiteite gewerk en as koördineerder of redakteur in verskeie publikasies.
Benjamin Radford
Joernalistiek
Radford se geskrifte fokus ook op onderwerpe wat verband hou met vroue en minderhede, veral in Suid-Amerika en Afrika. Deur sy boeke, artikels, blogplasings en potgooi het hy bewus geword van baie sosiale probleme wat vroue meer affekteer insluitend moderne heksery in Indië, Nepal en Pakistan; die Chibok-skoolmeisies wat in 2014 ontvoer is; slagoffers in suuraanvalle in Pakistan; en sekshandel.
Wetenskaplike paranormale ondersoeker
Radford word beskryf as 'n "professionele skeptikus", werk by die "Committee for Skeptical Inquiry" (CSI) en ondersoek allerlei ongewone eise en gebeure. Sy werk sluit ondersoek, verslaggewing, joernalistiek, wetenskapgeletterdheidsopvoeding en openbare praatjies in.
Radford verduidelik sy benadering deur te sê: "Ek word nie betaal om dinge te betwyfel nie; ek word betaal om die wetenskap te bevorder en ongewone eise te ondersoek. Ons benadering is empiries, bewys- en wetenskaplik-gebaseer. Die wetenskap het hom ongelooflik suksesvol bewys met die uitleg en ontdekking van die wêreld. As ons wil weet waarom 'n sekere siekte een persoon en nie 'n ander tref nie, gaan ons na medisyne in plaas van 'n toordokter. As ons wil weet hoe om 'n brug te bou wat oor 'n rivier kan strek, wend ons ons tot fisika in plaas van psigiese kragte. Paranormale of 'onverklaarbare' onderwerpe kan deur die wetenskap getoets word: óf die voorspelling van 'n psigiese verhoogkunstenaar word waar, óf dit word nie; óf spoke bestaan in die regte wêreld, óf hulle bestaan nie. My taak is om nie te twyfel of te ontrafel nie; dit is om te ondersoek. Ek het geen belang by die bewys of weerlê van onverklaarbare verskynsels nie; Ek word in elkgeval betaal. Maar die kardinale reël is dat 'n ondersoeker al die natuurlike verklarings moet uitskakel voordat hy bonatuurlike verklarings aanvaar, en dat hy egte wetenskap moet gebruik."
Toe u gevra word: "Is u al ooit deur 'n geheimsinnige eis verwar?" Radford het geantwoord: "Nee". Hy het meer volledig geantwoord dat daar tye is waar beweeringe nie genoeg inligting bevat nie, of dat die inligting wat aan hom gegee is, nie korrek was nie. Radford vergelyk hierdie ondersoeke met 'n misdaadtoneelondersoek waar daar "'n positiewe korrelasie bestaan tussen die kwaliteit van die beskikbare bewyse en die oplossing van die raaisel." Radford sê hy het 'n "hoë balk vir wat hy bereid is om te erken as "onverklaarbaar of werklik geheimsinnig."
Paranormale navorser Brian D. Parsons het in 'n resensie vir die boek Investigating Ghosts verklaar dat hy wens dat 'n boek van hierdie gehalte bestaan het toe hy (Parsons) begin het. Radford probeer om elkeen wat waarlik goeie spooknavorsing wil doen, te help deur wetenskaplike metodes en instrumente te gebruik vir die doel wat hulle geskep het. "Radford sê nie spoke bestaan nie. Hy verduidelik en demonstreer bloot dat spooknavorsers al baie lank verkeerd gaan oor dinge wat verkeerd is."
Toekennings
Sedert 2019 is Radford 'n finalis of wenner van ses boekpryse. Sy boek Scientific Paranormal Investigation was 'n finalis vir die 2012 New Mexico-Arizona Book Awards; sy boek Tracking the Chupacabra was 'n finalis vir die 2011 New Mexico Book Award en die 2011 Foreword Reviews Book of the Year-toekenning. Sy boek Bad Clowns het die brons verower tydens die 2017 Independent Publisher Book Awards, en in November 2018 het Radford se boek Investigating Ghosts: The Scientific Search for Spirits die New Mexico-Arizona Book Awards gewen in die wetenskapskategorie.
Squaring the Strange
In April 2017 het Radford en Pascual Romero die Squaring the Strange-potgooi begin met bewysgebaseerde ontleding en kommentaar op 'n verskeidenheid onderwerpe wat wissel van die paranormale tot die politieke. Die gereelde bydraer en inhoudprodusent Celestia Ward is later as 'n mede aanbieder bygevoeg. Die potgooi bevat besprekings oor 'n wye verskeidenheid onderwerpe, waaronder sielkunde, mites, misleiding, volksoorleweringe en wetenskap. Dit bevat Radford se gedetailleerde ontleding van die Blue Whale Challenge-skrik en sy hartstogtelike kritiek op die History Channel se Amelia Earhart-dokumentêr en die gediskrediteerde fotografiese bewyse daarvan.
Ondersoeke
Radford het talle ondersoeke na "onverklaarbare" verskynsels gedoen. Hier volg 'n paar van sy bekendste gevalle:
Pokémonpaniek (1997)
In 2001 het Radford die geheimsinnige voorval van 1997 ondersoek waarin duisende Japanese kinders oënskynlik epileptiese aanvalle gekry het terwyl hulle na Dennō Senshi Porygon gekyk het, 'n episode van die Pokémon-animasieprent. Alhoewel baie dokters teorieë gevorder het, insluitend fotosensitiewe epilepsie, het Radford bewys dat die voorval in massahisterie gewortel is. Die gevolglike artikel, met mede-outeur Robert Bartholomew, is in die Southern Medical Journal in Februarie 2001 gepubliseer.
"Ons het 'n siekte-uitbraak wat op 16 Desember 1997 plaasgevind het bestudeer, waarby meer as 12 000 Japannese kinders betrokke was met verskillende tekens en simptome van siekte gehad het nadat hulle 'n episode van 'n gewilde animasieprent, Pokémon, gekyk het. Hoewel fotosensitiewe epilepsie gediagnoseer is in 'n klein fraksie van diegene wat geraak is, kan hierdie verduideliking nie die breedte en patroon van die gebeure verreken nie. Die algemene kenmerke van die episode stem ooreen met die diagnose van epidemiese histerie, wat veroorsaak word deur skielike angs ná dramatiese berigte in die massamedia waarin 'n relatiewe klein aantal aanvalle van fotosensitiewe-epilepsie beskryf word. Die belangrikheid van die massamedia in die neerslag van uitbrake van massapsigogeniese siektes word bespreek."
Die spook in Santa Fe se hof (2007)
In 2007 het Radford die raaisel van die "Santa Fe se Hofhuisspook" ondersoek. Dit was 'n geheimsinnige, gloeiende, wit kol wat op 15 Junie op videoband vasgelê is deur 'n sekuriteitskamera by 'n hofgebou in Santa Fe, Nieu-Meksiko. Terwyl die hofpersoneel wat die verwarrende beeld gesien het nie geweet het wat om daarvan te maak nie, het ander gou hul eie verduidelikings aangebied en 'n spook was een van die gewildste.
Radford het 'n paar dae van die veldondersoeke by die hofgebou gedoen en na verskeie eksperimente het hy die "spook"-effek gedupliseer deur insekte op die videokamera te plaas wat gebruik was om die oorspronklike gebeurtenis opteneem.
Die "spookvideo" het 'n landswye treffer geword en is al meer as 85 000 keer op die YouTube-webwerf gesien. Wat begin het met 'n plaaslike nuuskierigheid, het vinnig internasionaal versprei, aangesien CBS-nuus, ABC-nuus en koerante dwarsoor die VSA van die Boston Globe tot die San Francisco Chronicle die verhaal van die "hofhuisspook" gedra het.