cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seeboden
Munisipale vergadering
Setels in die munisipale vergadering (Gemeinderat) vanaf 2009 plaaslike verkiesings is:
Wapen
Die wapen bind Seeboden se ligging aan die Millstätter See-kus (blou agtergrond en 'n goue meermin) met die plaaslike regeringsgeskiedenis (rooi en silwer skild van die graaf van Ortenburg). Dit is op 30 April 1970 deur die Karinthiese staatsadministrasie aan die munisipaliteit oorhandig. Die beskrywing lui:
Die dorpsvlag is rooi, blou en geel met sy eie wapen op.
Bekende mense
Die politikus Eva Glawischnig-Piesczek (gebore 1969) het as kind in Seeboden grootgeword.
Notas
<references group="" responsive="0">
Cyclopia latifolia
Cyclopia latifolia is 'n struik wat hoort tot die genus Cyclopia. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Kaapse Skiereiland op Constantiaberg en Tafelberg op hoogtes van 900-1000 m voor. Die populasie bestaan uit slegs 23 plante en dit word bedreig deur 'n gebrek aan brand beheer. Die plant is deel van die fynbos en word as seldsaam beskou.
Gwen Stacy
Gwendolyne Maxine "Gwen" Stacy is 'n karakter in Amerikaanse strokiesverhale van Marvel Comics en word verbind met die superheld Spider-Man. Die karakter is deur die skrywer Stan Lee en kunstenaar Steve Ditko geskep en verskyn die eerste keer in The Amazing Spider-Man #31 (Desember 1965).
Geskiedenis
Gwen is 'n student en die dogter van George en Helen Stacy. Sy was dus Peter Parker (Spider-Man) se eerste liefde van universiteitsdae af voordat sy deur die Green Goblin (Norman Osborn) vermoor is. Haar dood spook sedertdien by Peter en stories lank daarna dui aan sy beklee nog 'n spesiale plekkie in sy hart.
Die rol van die karakter is in rolprente al vertolk deur Bryce Dallas Howard en Emma Stone.
Caulophacus elegans
Caulophacus elegans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Caulophacus en behoort tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
Donbas
thumb|240px|Die hedendaagse definisie van Donbas in [[Oekraïne.]]
Die Donbas of Donbass (Oekraïens: Донба́с, Donbas; Russies: Донба́сс, Donbass) is 'n historiese kulturele en ekonomiese streek in Suidoos-Oekraïne, waarvan 'n deel bewoon word deur pro-Russiese separatistegroepe in die oorlog tussen Rusland en Oekraïne: die Volksrepublieke Donetsk en Loehansk.
Omvang
Die naam "Donbas" is 'n kombinasiewoord, van Донецький вугільний басейн, Donetski woehilni basein (Oekraïens vir "Donets-steenkoolbekken") of Донецкий угольный бассейн, Donetski oegolni bassein (Russies). Die naam verwys na die Donetsrif, wat met die Donetsrivier verbind word. Verskeie definisies bestaan van die streek se omvang.
Die algemeenste definisie wat vandag gebruik word, verwys na die Donetsk- en Loehansk-oblast in Oekraïne, terwyl die historiese steenkoolmynstreek dele van dié oblasts uitgesluit en dele van Dnipropetrofsk-oblast en Suid-Rusland ingesluit het. Donbas het die historiese grens gevorm tussen die Zaporozje- en die Don-Kosakke. Dit was 'n belangrike steenkoolmyngebied sedert die laat 19de eeu, toe dit baie geïndustrialiseerd geraak het.
Onrus
In Maart 2014, ná die Euromaidan-beweging en die Oekraïense Rewolusie van 2014, is groot dele van die Donbas deur onrus geteister. Dié onrus het later ontwikkel in 'n oorlog deur Russiese en pro-Russiese separatistegroepe wat geaffilieer is by die eensydig verklaarde volksrepublieke Donetsk en Loehansk, wat albei in 2022 deur Rusland erken is, maar nie deur enige ander lidlande van die Verenigde Nasies as wettig beskou word nie. Die republieke het hulp van Rusland teen Oekraïne gekry, insluitende wapens, ammunisie en militêre en veiligheidsdienste.
Voor die oorlog is die stad Donetsk (toe die vyfde grootste in Oekraïne) beskou as die nieamptelike hoofstad van die Donbas. Groot stede met meer as 100 000 inwoners sluit ook in Loehansk, Marioepol, Makiifka, Horlifka, Kramatorsk, Slowjansk, Altsjefsk, Sjewjerodonetsk en Lisitsjansk. Op die oomblik is die stad Kramatorsk die tussentydse administratiewe sentrum van Donetsk-oblast, en Sjewjerodonetsk dié van Loehansk-oblast. Dié twee oblaste speel tans 'n groot rol in die voortgesette oorlog tussen Oekraïne en Rusland.
Drosanthemum latipetalum
Drosanthemum latipetalum is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom.
Hymedesmia hibernica
Hymedesmia hibernica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1916 deur Stephens.
Haworthia semiviva
Haworthia semiviva is 'n meerjarige sukkulent wat tot die genus Haworthia behoort en is deel van die Nama-Karoo en die Sukkulente Karoo se plantegroei. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap en kom in die Roggeveldberge en Nuweveldberge voor. Dit het 'n voorkomsgebied van 9 692 km².
Drosanthemum hispifolium
Drosanthemum hispifolium is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en van Clanwilliam tot by Koeberg in die Wes-Kaap voorkom.
Die spesie het 'n voorkomsgebied van 14 400 km² en daar is tans net agt subpopulasies oor. Dit is deel van die fynbos- en renosterveld-biome. Die plant het baie van sy habitat aan gewasverbouing in die Olifantsriviervallei en Swartland afgestaan. Dit word steeds bedreig deur ontwikkeling, indringerplante en verdere landbou aktiwiteite.
Poolse korridor
Die Poolse korridor is die toegang tot die Oossee wat Pole in 1919 kragtens die Verdrag van Versailles na die Eerste Wêreldoorlog ontvang het. In hierdie korridor het die Pole die vissersdorp Gdynia (Duits: Gdingen) ontwikkel tot 'n hawestad wat met Danzig kon meeding. Pole het beswaar gemaak teen die naam korridor, aangesien dit beskou is as 'n gebied wat 'n integrale deel van Pole was wat in 1772 verkeerdelik aan Duitsland, altans Pruise, toegeken is.
Geskiedenis tot 1919
Die gebied kom as 'n administratiewe eenheid aan die einde van die 10de eeu tot stand as 'n hertogdom van Pommere, onder die gesag van die Samborides. Hierdie afstamming het afgewissel onder die Poolse en Deense kroon, en het begin as vasalle van die eerste Poolse koning Miezko I. Toe die posisie van die Poolse konings verswak, het die hertoge in 1227 'n meer onafhanklike posisie ingeneem. In 1234 het hierdie geslag uitgesterf en die soewereiniteit oor die gebied het in konflik gekom tussen Pole, Brandenburg en die Duitse Orde. Laasgenoemde staat, wat later 'Pruise' genoem word, slaag daarin om in 1305 gesag te bekom en so sou die gebied naas die ou naam Pommerelle die nuwe naam Wes-Pruise kry.
Die Poolse koning het die nuwe situasie eers in 1343 erken, nadat die Orde op sy beurt die eis op die meer suidelike Kujawië prysgegee het. Toe, 'n eeu later, is die Duitse Orde in die Tweede Vrede van Thorn (1466) deur Pole-Litaue verslaan, die gebied het sy koninkryk toegevoeg, en sedertdien was dit 'n outonome provinsie onder die naam "Koninklike Pruise". Die Duitse Orde het nou slegs Oos-Pruise behou. Koninklike of Wes-Pruise het geleidelik sy outonomie verloor, maar die belangrikste Wes-Pruisiese stede, waaronder Danzig, kon selfs in die Poolse era hul outonomie behou.
Oranjeorde
Die Oranjeorde (Engels: Orange Order, amptelik: Loyal Orange Institution) is 'n Protestantse broederskap wat sy grootste aanhang in Noord-Ierland het, met verdere losies wat hoofsaaklik in die Skotse Laaglande, maar ook elders in die Britse Statebond gevestig is, met outonome losies in Skotland, Engeland, die Verenigde State, Wes-Afrika, Kanada, Australië en Nieu-Seeland. Die orde is in 1795 in Loughgall in die graafskap Armagh gedurende 'n periode van sektariese Konflikte tussen Protestante en Katolieke volgens die voorbeeld van Vrymesselaarlosies gestig om die Protestantse oorheersing van Ierland (Protestant Ascendancy) te handhaaf.
Poolse korridor
Geskiedenis tot 1919
In 1772, onder die eerste van die Poolse delings, is 'koninklike Pruise' toegewys aan die koninkryk Pruise, wat voorheen uit Brandenburg, Pommere en Oos-Pruise bestaan het. Dit is daarin opgeneem as 'n provinsie onder die ou naam Wes-Pruise, en die twee gebiede waaruit Pruise destyds saamgestel is, verbind in een geografiese geheel. Twintig jaar later, in 1793, het Danzig ook Pruisies geword en kon dit as die hoofstad van die provinsie Wes-Pruise verhef word, toe dit in 1878 weer van Oos-Pruise geskei is. 'n Bietjie vroeër, in 1871, het beide Pruisiese provinsies deel geword van die nuutgestigte Duitse Keiserryk. Intussen het die Duitse bevolking toegeneem as gevolg van die afdanking van Pruisiese amptenare en die verkryging van grond van  die Poolse adel.
Oranjeorde
Die orde word bestuur deur die Grand Orange Lodge of Ireland wat in 1798 gevestig is en sy setel in Belfast het. Sy huidige grootmeester, Edward Stevenson, 'n boer van Ardstraw in die graafskap Tyrone, beklee die amp sedert 2011. Die naam van die orde verwys na die koning-stadhouer Willem III van Oranje, 'n boorling van Nederland, wat in die oorlog tussen Willemiete en Jakobiete 'n militêre oorwinning oor die leër van sy Katolieke teenstander, koning Jakobus II, behaal het.
Poolse korridor
Toewysing aan Pole in 1919
Na die Eerste Wêreldoorlog moes Duitsland Wes-Pruise in 1919 volgens die Verdrag van Versailles aan Pole oorhandig. Na betogings van die bevolking teen die inlywing in Pole, het die ou provinsiale hoofstad Danzig (Pools: Gdańsk) egter 'n vrye staat geword (die Vrye stad Danzig 1920-1939) onder toesig van die Volkebond, waarin Pole 'n vrye toegang na die see onder 'n eie doeaneregulasies verkry. Die gebiedsafstand het die provinsie Oos-Pruise 'n enklawe gemaak wat slegs via Poolse gebied of per see bereik kon word.
Oranjeorde
Hulle is veral bekend vir hul jaarlikse Oranje-optogte op of rondom 12 Julie (The Twelfth), wat onder andere deur Katolieke buurte loop en dikwels vir ongerymdhede sorg. Lede van die Oranjeorde dra oranje serpe en word Orangemen, Orangists of defenders genoem.
Poolse korridor
Toewysing aan Pole in 1919
Die platteland van Wes-Pruise is grotendeels aan Pole toegewys, sonder dat die bevolking in die gebiedstoekenning daaroor kommentaar kon lewer. Engeland en Frankryk het gevrees dat 'n referendum oor die grens, soos elders toegelaat is - in Opper-Silesië en Suid-Oos Pruise - soms 'n Duitse, of ten minste Duitssprekende meerderheid sou kon voortbring. Die verlate gebied het in 1910 950 000 inwoners gehad, waarvan 285 000 (45%) gedurende die sensus as Duitssprekendes geregistreer het.
Drosanthemum laxum
Drosanthemum laxum is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom.
Oranjeorde
Historiese agtergrond
Hoewel die Oranjeorde in 1795 gestig is, kan sy wortels veel verder teruggevoer word. In die sestiende en sewentiende eeu vestig groepe Engelse en veral Skotse protestante hulle in Ulster. Hulle bekom land wat van die inheemse Ierse Katolieke bevolking afgeneem is. Die Iere was opstandig teen die Engelse konings, en kolonisasie is gebruik om 'n wetsgehoorsame basis te probeer skep.
Willem van Bronckhorst
Willem II van Bronkhorst (eerste vermelding 1241 – voor 1294) was 'n Gelderse adellike. Hy was heer van Bronkhorst en heer van Rekem en die seun van Gijsbert III van Bronckhorst en Kunigonda van Oldenburg.
Oranjeorde
Historiese agtergrond
Die oorspronklike inwoners het die kolonialiste as indringers beskou. Hulle probeer in 1641, met die Ierse opstand, sowel as in 1688-1690, met die stryd tussen Willem III en sy skoonvader Jacobus II, om die gebied terug te verower. Beide probeerslae het misluk.
Poolse korridor
Toewysing aan Pole in 1919
Dit sluit ook tweetalige sprekers in, dikwels met sowel 'n Duitssprekende as 'n Poolssprekende ouer, wat hulself as Duitssprekendes verklaar het uit oortuiging of omdat dit beter was vir hul sosiale posisie. In elk geval was daar 'n aansienlike aantal wat na 1919 as Pools geregistreer is, terwyl hulle voor die datum as Duits of tweetalig beskou is.(Kasjoebies en Pools word hier as een taal beskou, hoewel Pruisiese statistieke voor 1910 nie daartussen onderskei het nie en die Poolse statistieke na 1919 het Kasjoebies nie ingesluit nie).
Willem van Bronckhorst
Huwelik en kinders
Willem van Bronckhorst trou voor 1260 met Irmgard van Randerode. Sy was die dogter van Lodewyk van Randerode. Uit hul huwelik word die volgende kinders gebore:
Xylia
Xylia is 'n genus wat hoort tot die familie Fabaceae. Daar is slegs nege spesies wat tot die genus hoort. Spesies van die genus kom in Afrika en Asië voor. Die naam Xylia is 'n Griekse woord en beteken hout; die hout van die boom is baie hard.
Poolse korridor
Toewysing aan Pole in 1919
In 1921, na die instelling van die Poolse gesag, is slegs 180 000 Duitsers getel; ongeveer 100 000 van hulle het sedertdien ge-emigreer as afgedankte, voormalige Duitse amptenare wat hul bestaan verloor het toe die Poolse staat nie hul pensioene erken het nie. In die komende dekade is die 'Duitsers' weer statisties gehalveer, veral omdat grootskaalse onteiening van Duitse grondbesit plaasgevind het. In die periode 1918-1930 emigreer ongeveer 200 000 Duitse inwoners na die Duitse grondgebied of na die Vrye stad Danzig, en tweetalige Rooms-Katolieke het hulle aangepas by die nuwe politieke situasie en die Poolse identiteit aangeneem. In die dertigerjare het die bevolking van die Poolse korridor tydens die sensus meer as 90% as Pools geregistreer.
Oranjeorde
Historiese agtergrond
Die Protestante sien die magsoorname van Willem III, bekend as die Glorious Revolution (Roemryke Omwenteling), as bevestiging van die Protestantse oppergesag. Willem se uiteindelike oorwinning oor sy skoonpa op 12 Julie 1690, word tot vandag as die belangrikste dag vir die Protestante in Noord-Ierland gesien.
Juilliard Strykkwartet
Die Juilliard Strykkwartet is 'n strykkwartet wat klassieke musiek speel. Die kwartet is in 1946 by die Juilliard Skool van Musiek in New York deur William Schuman gestig. Die oorspronklike lede was die violiste Robert Mann en Robert Koff, die altviolis Raphael Hillyer, en die tjellis Arthur Winograd. Die huidige lede is die violiste Areta Zhulla en Ronald Copes, die altviolis Roger Tapping, en die tjellis Astrid Schween. Areta Zhulla is die mees onlangse lid van die kwartet. Sy het Joseph Lin in September 2018 vervang. Joseph Lin het in 2011 by die kwartet aangesluit nadat Nick Eanet in 2010 as gevolg van swak gesondheid uitgetree het. Die voormalige tweede violis, en later die eerste violis na Mann se uittrede, Joel Smirnoff, het die kwartet na die 2008-2009 seisoen verlaat ten einde president van die Cleveland Instituut van Musiek te word. Die kwartet was sedert sy stigting in 1946 die inwonende kwartet by die Juilliard Skool. Dit het verskeie pryse gewen, insluitende vier Grammy toekennings en lidmaatskap van die Nasionale Akademie vir Opnamekuns en - Wetenskap Saal van Roem (NARAS). Die groep het in Februarie 2011 die NARAS Lewenslange Prestasie Toekenning vir sy bydrae tot opgeneemde klassiek musiek ontvang.
Die kwartet speel 'n wye reeks klassieke musiek, en het reeds werke deur Beethoven, Mendelssohn, Bartók, Debussy en Sjostakowitsj en vele ander opgeneem, terwyl hulle ook die musiek van kontemporêre komponiste soos Elliott Carter, Ralph Shapey, Henri Dutilleux en Milton Babbitt speel. Die kwartet het saam met ander gerekende musikante soos Aaron Copland, Glenn Gould, Benita Valente en ook (in die kwartet se vroeëre jare) saam met die wetenskaplike Albert Einstein gespeel. Die kwartet se spel kan gehoor word op die klankbaan van die rolprent (waarin Gary Oldman die rol van Beethoven speel) Immortal Beloved.
Die kwartet het aanvanklik vir Sony Classical (voorheen Columbia Records en CBS Masterworks) in 1949 opnames gemaak; en die groep se diskografie bestaan tans uit meer as honderd items, insluitende bekende en minder bekende repertoire. In 1950 het die kwartet die eerste van drie verskyninge by die Peabody Messelaarskonsert in Boston gemaak. Tydens die konsert het hulle die wêreldpremiére van Martin Boykan se Strykkwartet van 1949 gespeel. Die kwartet se vroeëre 1950s opnames van die ses Bartok strykkwartette op die Columbia plate-etiket en verskeie werke vir die RCA Living Stereo plate-etiket (c. 1958-1962); insluitende selfs meer kleurvolle en beslissende interpretasies van Bartok se ses kwartette, en 'n volledige Beethoven kwartet-siklus; is van hul mees bekroonde opnames.
In 2015 het die kwartet 'n toep vrygestel vir Apple se iOS getiteld "Juilliard String Quartet – An Exploration of Schubert’s Death and the Maiden". Die opname was apart uitgereik op oudio deur Ulysses Arts. Die Londense toepontwikkelaar Touchpress en die Juilliard Skool was die medeontwerpers daarvan. Die toep bevat 'n insetsel van die Juilliard kwartet wat Franz Schubert se gevierde Strykkwartet No. 14 in D mineur, beter bekend as "Dood en die Meisie", uitvoer.
Oranjeorde
Stigting
Willem se oorwinning is vanaf 1691 gedenk. Tog word die Oranjeorde eers 100 jaar later gestig. Dit volg nadat Katolieke strydgroepe aan die einde van die agtiende eeu ontstaan het. Hulle wou die regte van Katolieke verdedig, en het hulself ook tot geweld gewend.
Die orde is veral bekend vir hulle anti-Katolieke standpunt. Oorspronklik was lidmaatskap slegs oop vir Protestante wat aan die Anglikaanse Kerk van Ierland behoort het. Die ander Protestantegroep, die Presbiteriane, het in daai tyd 'n losser band met Groot-Brittanje in die vooruitsig gestel. Die leidende figure van die United Irishmen was Presbiteriane.
Die Oranjeorde was tussen 1823 en 1845 weens aanhitsing tot sektariese geweld verban. Desondanks het hulle steeds daarin geslaag om hulle jaarlikse optogte te organiseer. In 1834 is lidmaatskap vir Presbiteriane oopgestel.
Poolse korridor
Opbouende spanning na 1932
Die vervoer van Danzig en Oos-Pruise na Duitsland, deur die Poolse gebied van die korridor, is in die 1920's belemmer deur baie streng Poolse kontroles, wat in uiterste vorm gepaard gegaan het met die verblinding van die spoorwaens, solank hulle oor die Poolse staatsgebied ry. Om hierdie ongemak te vermy, is die Oos-Pruisiese-seediens op die been gebring, wat mense per skip oor die Baltiese See na en van Stettin vervoer het.
Omega Centauri
Omega Centauri (ω Cen), of NGC 5139, is ’n bolswerm in die sterrebeeld Sentour wat in 1677 deur Edmond Halley ontdek is. Dit is 15 800 ligjare van die Aarde af en is die grootste bolswerm in die Melkweg. Omega Centauri lyk so anders as die sterrestelsel se ander bolswerms dat geglo word dit moet ’n ander oorsprong hê, soos dat dit die oorblyfsel van ’n versteurde dwergsterrestelsel is.
Poolse korridor
Opbouende spanning na 1932
Die kusstrook van die korridor het bestaan uit 'n aantal klein vissershawens en Pole wou in die vredesonderhandelinge 'n hawe, ook 'n vloothawe, bekom. Pole het vrye toegang in die Vrye stad Danzig by die hawe, met handels- en doeanekantore, en die bestuur van die spoornetwerk gekry. Pole het dit nie gedoen nie, en nou, net buite die vrye stadgebied, in Gdynia, is 'n mededingende hawe wat met Franse kapitaal gebou is, wat uiteindelik net so 'n groot tonnemaat as Danzig ingevoer en uitgevoer het.
Omega Centauri
Geskiedenis
In 150 n.C. het die Grieks-Romeinse skrywer en sterrekundige Ptolemaeus die voorwerp in sy Almagest opgeneem as ’n ster op die perd se rug, "Quae est in principio scapulae". Die Duitse kartograaf Johann Bayer het Ptolemaeus se data gebruik om die Bayer-naam "Omega Centauri" daaraan te gee in sy 1603-uitgawe van Uranometria. Edmond Halley het die voorwerp in 1677 herontdek met ’n teleskoop op die eiland Sint Helena en dit gelys as ’n nie-stellêre voorwerp. In 1715 het Halley dit in sy lys van ses "helder kolle" genoem in die Philosophical Transactions of the Royal Society.
Poolse korridor
Opbouende spanning na 1932
Na die nasionaal-sosialistiese oorname van mag (1933) het Nazi-Duitsland egter toenemend 'n grenshersiening geëis. Die druk op Pole het in die laat 1930's toegeneem as gevolg van Duitse dreigemente vir die hersiening van die grense. Die klimaks is teen die einde 1938 bereik en aan die begin van 1939 met Duitse eise vir 'n referendum waarin ook die nuut geemigreerdes kon deelneem, maar waaruit die Pole wat hulle na 1919 in die korridor gevestig het, uitgesluit moes word. Duitsland het in werklikheid beoog om die korridor te kanselleer deur weer beheer oor die gebied te neem. Engeland wou oor hierdie voorstelle onderhandel, maar Frankryk en Pole het dit verwerp.
Tweede Wêreldoorlog en daarna
Toe op 1 September 1939 het die Duitse vloot 'n voorval op die Westerplatte in die hawe van Danzig uitgelok. Toe 'n Poolse gewapende reaksie op hierdie provokasie volg, het Duitsland oorlog teen Pole verklaar. Dit het die Tweede Wêreldoorlog 'n werklikheid gemaak, omdat Frankryk en Engeland hulself daartoe verbind het om Pole militêr by te staan in geval van 'n vyandelike inval op die grondgebied. Danzig is militêr oorgeneem en die korridor is deur Duitsland beset.
Omega Centauri
Eienskappe
Die sterre in die middel is so dig dat daar geraam word hulle is maar sowat 0,1 ligjaar van mekaar af.
Poolse korridor
Tweede Wêreldoorlog en daarna
Die meeste Pole wat hulle ná 1918 in die korridor gevestig het, is verdryf deur die terreur van die Nazi-regime, dikwels eers geïnterneer en dikwels in massa-teregstellings gelikwideer. 100 000 Pole het tussen 1939 en 1945 uit die gebied verdwyn. Hulle is vervang deur staatsamptenare en polisie-lede van die Duitse Ryk, asook uit 'n deel van diegene wat teruggekeer het nadat hulle sedert 1919 geëmigreer het. Die inheemse bevolking van die korridor kon weer registreer - hoewel onder dwang en dreigement van vergelding - kon hulle as Duitsers laat registreer. Diegene wie dit gedoen het, het uitsetting en verlies van eiendom verhoed, maar moes verpligtinge van arbeid en militêre diens aanvaar. Aan die begin van 1945 is die Duitse besetters deur die Sowjet-leër verdryf en met die Poolse anneksasie van Oos-Pruise en Pommere, verdwyn die korridor finaal as 'n geografiese konsep.
Omega Centauri
Eienskappe
Volgens ’n studie in 2008 is daar getuienis van ’n swartkolk van gemiddelde massa in die middel van Omega Centauri; dit is gebaseer op waarnemings deur die Hubble-ruimteteleskoop en die Gemini-sterrewag in Chili. E. Noyola en sy kollegas het gevind die sterre by die middel wentel vinniger as sterre wat verder geleë is. Hulle het dié gegewens geïnterpreteer as dat onsigbare materie by die kern in ’n swaartekragwisselwerking is met nabygeleë sterre. Deur dit met standaardmodelle te vergelyk, het hulle afgelei dit word heel waarskynlik veroorsaak deur die swaartekrag van ’n digte, swaar voorwerp soos ’n swartkolk. Hulle het bereken die voorwerp se massa is 4 x 104 sonmassas.
Poolse korridor
Tweede Wêreldoorlog en daarna
Na die uitsetting van die Duitse inwoners en die politieke suiwering van inheemse Pole en Kasjoebiërs, is die bevolking aangevul met immigrante van elders in Pole. Die tweetaliges wat gedurende die oorlog met die Duitse besettingsowerhede saamgewerk het en dikwels onder dwang was, het gevlug, terwyl ander die geleentheid gebruik het om weer opnuut Pools te word.
Omega Centauri
Eienskappe
Onlangse studies het egter twyfel gewerp op dié bevindings, veral wat betref die ligging van die bolswerm se kern. Met berekening vir ’n ander kernligging, is gevind die sterre naby die kern beweeg nie vinniger as ander sterre soos wanneer daar ’n swartkolk van gemiddelde massa sou wees nie. In dié studies is ook bevind die helderheid van die swerm neem nie toe na die middel nie, maar bly redelik konstant. Die navorsers het gesê hul bevindings sluit nie ’n swartkolk uit nie, maar bevestig dit ook nie. As daar wel een is, dink hulle nie die massa is groter as 1,2 x 104 sonmassas nie.
Daar is voorgestel Omega Centauri is dalk die kern van ’n dwergsterrestelsel wat deur die Melkweg opgeneem is. Daar word juis gereken Kapteyn se Ster, wat tans net 13 ligjare van die Aarde af is, het in Omega Centauri ontstaan. Omega Centauri se eienskappe en beweging in die Melkweg stem ook ooreen met dié bevinding. Nes Mayall II het Omega Centauri sterre met ’n verskeidenheid metaalgehaltes en ouderdomme, wat beteken hulle het dalk nie terselfdertyd ontstaan (soos geglo word in bolswerms gebeur) nie en dit dui ook daarop dat dit die oorblyfsel van ’n kleiner sterrestelsel is wat lank gelede in die Melkweg opgeneem is.
Poolse korridor
Tweede Wêreldoorlog en daarna
'n Aantal van hulle moes eers veroordeel word, en almal was lank aan diskriminerende toesig onderworpe, met die gevolg dat tot 1990 baie aansoeke om Duitse paspoorte ingedien is, wat daarna emigrasie na Duitsland moontlik gemaak het. Na die oorlog is die gebied aan die Woiwodskap Pommere toegewys, waarvan die voormalige Danzig, nou Gdańsk, die hoofstad is. Sedert 1990 het die Kasjoebiërs meer ruimte om hulself kultureel uit te leef.
George Findlay MacRobert
George Findlay MacRobert (Omtrent 1864 - 04 Januarie 1907) was 'n staatsamptenaar van die Kaapkolonie sedert Mei 1884.
George se familie het die plaas Wagenaarskraal in 1870 gekoop. In Augustus 1890 word George as posmeester daar aangestel, 'n pos wat hy tot sy dood vroeg in 1907 beklee het.
Meteorologie werk vir die Meteorologiese Kommissie van die Kaap die Goeie Hoop
Vanaf 1887 het MacRobert gereeld reënvalgegewens van Wagenaarskraal aan die Meteorologiese Kommissie van die Kaap die Goeie Hoop gerapporteer. In 1889 was hy in beheer van 'n meteorologiese stasie in Wagenaarskraal en het die Kommissie die volledige stel meteorologiese waarnemings voorsien totdat die stasie aan die einde van 1905 gesluit het.
Persoonlike Lewe
George was die seun van John MacRobert en sy vrou Ann Barker MacRobert (nee Findlay). Op 27 Mei 1890 trou George met Mabel Louisa Nugent.
Northrop F-89 Scorpion
Die Northrop F-89 Scorpion is 'n Amerikaanse alleweerstoestand vegvliegtuig wat ook as 'n onderskepper gebruik is en is ontwikkel om die Northrop P-61 Black Widow en North American F-82 Twin Mustang te vervang. Die Scorpion het 'n konvensionele ontwerp gehad en was toegerus met 'n deceleron, 'n toestel wat soos 'n lugrem werk wat die vlieënier gebruik om 'n vuur posisie agter vyandelike vliegtuie in te neem. Die tweede bemannings lid het agter die vlieënier gesit en die radar beman. Die bynaam vir die vliegtuig was die Stanley Steamer na aanleiding van die groot wiele wat gebruik is in die hooflandingtoestel; dit lyk meer soos 'n trein as 'n vliegtuig.
Daar was die meeste gebou van model F-89D, dit het 104 70 mm ongeleide vuurpyle in twee enorme houers op die vlerkpunte gedra. Dit was ook toegerus met APG-40 radar wat 'n teiken reeds op 80km kon identifiseer. Die indrukwekkende Hughes E-6 vuurbeheerstelsel het dan instruksies aan die stuuroutomaat gestuur en kon selfs die vuurpyle vuur sodra hulle in trefafstand kom.
Daar was 350 van die d-modelle opgegradeer na F-89J modelle; dit het bekend gestaan as Project Ding Dong. Na die opgradering kon die vliegtuie die ongeleide AIR-2A Genie lug-tot-lug missiele dra, toegerus met 'n kernplofkop. Op 19 Julie 1957 is Operasie Plumb Bob voltooi, 6,100 m bokant die Nevada-woestyn. 'n Scorpion het Genie afgevuur na 'n teiken 4,270 m weg, die missiel het die afstand in 4.5 sekondes afgelê. Dit is die eerste en enigste keer dat 'n lug-tot-lug missiel met 'n kernplofkop afgevuur en ontplof is.
Die F-89 is uit aktiewe diens onttrek in 1959 nadat dit die noorde van Amerika vir amper 'n dekade beskerm het. Die Air National Guard het sy laaste modelle in Julie 1969 uit diens gestel.
Hymedesmia indivisa
Hymedesmia indivisa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1928 deur Topsent.
Alban Berg
Vroeë Lewe
Berg is in Wene gebore as die derde van vier kinders van Johanna en Konrad Berg. Sy gesin het gemaklik gelewe tot die dood van sy vader in 1900. Berg was as 'n kind meer geïnteresseerd in literatuur as musiek, en het nie begin komponeer voor hy vyftien was nie, toe hy begin musiek leer het nie. Hy het later by Marie Scheuchl, 'n bediende van die Berggesin wat vyftien jaar sy senior was, 'n dogter gehad met die naam van Albine wat gebore is op 4 Desember 1902.
Berg het min formele musikale opleiding gehad voordat hy in Oktober 1904 'n student van Arnold Schoenberg geword het. Onder Schoenberg het hy kontrapunt, musiekteorie en harmonie geleer. Teen 1906 was hy voltyds besig om musiek te studeer en teen 1907 het hy begin met komposisielesse.
Die vroeë sonatasketse het uiteindelik gekulmineer in Berg se klaviersonata, Opus 1.(1907–1908). Dit is een van die mees formidabele "eerste" werke wat ooit geskryf is. Berg het tot 1911 vir ses jaar onder Schoenberg gestudeer. Van Schoenberg se hoofbeginsels wat sy onderrig betref, was die idee dat die eenheid van 'n musikale komposisie daarvan of al sy aspekte as bron 'n enkele basiese idee bevat; die idee het later bekend geword as ontwikkelende variasie. Berg het die beginsel oorgedra aan sy studente, een van hulle van wie Theodor W. Adorno gekonstateer het: "Die hoofbeginsel wat hy oorgedra het was dié van variasie: alles was veronderstel om te ontwikkel uit iets anders, en tog moes dit op 'n intrinsieke vlak heeltemal anders wees". Die klaviersonata is 'n voorbeeld— die hele komposisie is verkry vanaf die werk se openingsgebaar van Kwartale en Kwintale harmonieë, asook sy openingsfrase.
Innovasie
In 1906 het Berg die sanger Helene Nahowski ontmoet deur sy skakeling met Anna Nahowski. Sy was die dogter van 'n vermoëende familie (daar word deur sommige bespiegel dat sy die buite-egtelike kind van keiser Frans Josef I van Oostenryk was). Ten spyte van die sigbare tekens van vyandelikheid van haar familie is die twee getroud op 3 Mei 1911. In 1913 was twee van Berg se werke Altenberg Lieder (1912) die eerste keer in Wene opgevoer deur Schoenberg in die berugte Skandalkonzert. Die liedere is toonsettings van aforistiese digterlike uitsprake, en word begelei deur 'n baie groot orkes. Die opvoering het 'n oproer veroorsaak en moes gestop word. Berg het effektiewelik die werk onttrek, en is eers in sy totaliteit opgevoer in 1952. Die volle partituur het tot 1966 ongepubliseerd gebly.
Vanaf 1915–18 het Berg diens gedoen in die Oostenryks-Hongaarse Leër, en tydens 'n verlofperiode in 1917 het hy die werk bespoedig aan sy eerste Opera, Wozzeck. Na die einde van die Eerste Wêreldoorlog het hy weer in Wene gaan woon en 'n lewe gemaak deur die gee van private lesse aan leerlinge. Hy het ook vir Schoenberg gehelp om sy Genootskap vir Privaat Musikale Opvoerings; wat daarna gestreef het om 'n ideale omgewing te skep vir die eksplorasie en waardering van onbekende nuwe musiek by wyse van openbare repetisies, herhalende opvoerings, en die uitsluiting van professionele kritici; op die been te bring.
Berg het 'n besondere belangstelling gehad in die nommer 23, en dit gebruik in die struktuur van verskeie van sy werke. Verskeie voorstelle is al gemaak wat betref die rede vir hierdie belangstelling; naamlik dat hy dit geneem het van die bioritme-teorie van Wilhelm Fliess, waarin 'n 23-daesiklus as beduidend beskou word, of omdat hy die eerste keer 'n asmaaanval op die 23 ste van die maand gehad het.
Sukses van Wozzeck en die ontstaan van Lulu (1924–29)
Vandag word Wozzeck gesien as een van die 20ste eeu se belangrikste werke. Berg het ook in 1928 begin werk aan sy tweede opera genaamd Lulu wat uit drie dele sou bestaan. Hy het egter sy werk daaraan in 1929 onderbreek ten einde aandag te spandeer aan die konsertaria Der Wein, wat hy daardie somer voltooi het. Der Wein het Lulu op vele maniere voorafgegaan, insluitende wat betref die werke se vokale styl, orkestrasie, ontwerp en teks.
Ander bekende Bergkomposisies sluit die Liriese Suite (1926), ten opsigte waarvan daar later getoon was dat die werk uitgebreide kodes gebruik het om 'n geheime liefdesverhouding te dokumenteer, die post-Mahleriaanse Drie Stukke vir Orkes (voltooi in 1915 maar nie opgevoer tot na Wozzeck nie); en die Kammerkonzert vir viool, klavier en 13 blaasinstrumente in. (Hierdie laaste werk is so pligsgetrou geskryf dat Pierre Boulez dit "Berg se strengste komposisie" genoem het.) Dit is ook deurdring met kodes en versteekte na-doodsonthulde programme.
Laaste jare
Die bestaan en volhoubaarheid van die musikale wêreld het in die 1930's in beide Wene en Duitsland al hoe moeiliker geword as gevolg van die opkoms van Antisemitisme, en die Nazi-kulturele ideologie wat Modernisme verwerp het. Om selfs 'n assosiasie te gehad het met iemand wat Joods was, kon gelei het tot verwerping, en Berg se "misdaad" was dat hy saam met die Joodse komponis Arnold Schoenberg gestudeer het. Berg het gevind dat geleenthede vir sy werke om in Duitsland opgevoer te word, al hoe minder geword het, en uiteindelik is sy musiek belet en ook op die lys van degeneratiewe musiek geplaas.
In 1932 het Berg en sy eggenote 'n geïsoleerde lodge met die naam van die Waldhaus, wat geleë was op die oewer van die Wörthersee, naby Schiefling am See in Karintië aangeskaf, waar dit vir hom moontlik was om in afsondering te werk, hoofsaaklik op Lulu en sy vioolkonsert. Teen die einde van 1934 het Berg betrokke geraak in politiekery rondom die vind van 'n vervanger vir Clemens Krauss as direkteur van die Weense Staatsopera.
Soos meer van die opvoerings van sy werke deur die Nazis, wat vroeg in 1933 aan bewind gekom het, gekanselleer is, het dit noodsaaklik geword om te verseker dat die nuwe direkteur 'n ondersteuner van modernistiese musiek sou wees. Die premiére van Lulu was oorspronklik bedoel om opgevoer te word deur die Berlynse Staatsopera, waar Erich Kleiber voortgegaan het om Berg se musiek voor te staan en die eerste opvoering van Wozzeck in 1925 gegee het. Dit het egter nou al hoe meer onwaarskynlik begin lyk, en Lulu is teen die lente van 1934 verwerp deur die Berlynse owerhede. Kleiber se produksie van die Lulu simfoniese suite op 30 November 1934 in Berlyn, was ook die geleentheid van sy bedanking in protes teen die mate van vermenging en verwarring van kultuur met politiek. Selfs in Wene was die geleenthede vir musikante van die Weense Skool van Musiek aan't opdroog.
Sterfte
Berg sterf in Wene op die ouderdom van 50 op oukersaand 1935 aan bloedvergiftiging wat blykbaar veroorsaak is deur follikulitis op sy rug. Voor sy dood, het Berg slegs die orkestrasie van die eerste twee dele van die drie dele van Lulu voltooi. Die voltooide dele was die eerste keer opgevoer in Zürich in 1937. Berg se vrou Helene Berg het daarna om persoonlike redes 'n "verbod" geplaas op enige poging om die laaste en derde deel daarvan te voltooi, welke Berg eintlik reeds voltooi het in "kortblad" vorm. 'n Orkestrasie daarvan was derhalwe in geheim aangevra deur Friedrich Cerha, en het die voltooide werk kort na Helene Berg se eie dood, sy première in 1979 in Parys ontvang onder Pierre Boulez. Die voltooide opera het vinnig die repertoire binnegedring as een van die bakens van kontemporêre musiek, en soos Wozzeck bly dit konsekwent gewild onder gehore.
Erfenis
Berg sal onthou word as een van die belangrikste komponiste van die 20ste eeu, en as die komponis van die Tweede Weense Skool wie se operas die meeste opgevoer word. Daar word gesê dat hy meer "menslike waardes" na die twaalftoon-musiekstelsel gebring het, aangesien sy werke as meer "emosioneel" gesien word as Schoenberg se werke. Van kritiese belang, is dat hy gesien word as sou hy die Weense tradisie in sy musiek bewaar het.
Berg-geleerde Douglas Jarman skryf in The New Grove Dictionary of Music and Musicians dat "[soos] die 20ste eeu gesluit het, die 'terugwaarts-kykende' Berg skielik begin lyk het soos George Perle opgemerk het; soos die 20ste eeu se mees vooruitskouende komponis."
Die asteroïde 4528 Berg is na hom vernoem (1983).
Adriaan van Dis
Adriaan van Dis (gebore in 1946) is 'n Nederlandse joernalis, televisieaanbieder en skrywer. Sy ouers het 'n Indonesiese agtergrond.
Bewewens reisliteratuur soos Casablanca (1986) en In Afrika (1991) skryf hy ook fiksie, waaronder die romans Indische Duinen (1994) wat met die Gouden Uil-prys bekroon is, Dubbelliefde (1999), Familieziek (2002) en De Wandelaar (2007).
Van Dis is 'n bekende TV-aanbieder in Nederland en besoek Suid-Afrika gereeld.
Tikkop is geskryf na die omstrede Het beloofde land uit 1990, sy tweede roman oor Suid-Afrika. Tikkop en Ik kom terug is in Afrikaans vertaal deur Dr. Daniel Hugo (As Tikkop en Ek kom Terug). Dit word uitgegee deur Protea Boekhuis.
Bibliografie
Adriaan van Dis se werk sluit romans, novelles, kortverhale, essays, digkuns en toneelstukke in. Sy werk kan verdeel word in drie dele. Die eerste deel is geïnspireer deur sy reise na China, Afrika, Japan, Marokko en Mosambiek. Voorbeelde van die bogenoemde werke sluit Casablanca (1986) en In Afrika (1991) in. Die tweede deel van sy werke betrek sy Indiese jeug, wat werke insluit soos Nathan Sid (1983), Indische Duinen (1994) en Familieziek (2002).
Die derde deel sluit romans in oor ontluikende homoseksualiteit, soos Zilver (1988) en Dubbelliefde (1999). Dualisme is 'n belangrike tema in Van Dis se werke. Sy boeke is deurspek met teenstrydighede, soos swart/wit, sosiaal/anti-sosiaal en erfenis/eie identiteit. Sy styl, wat baie geprys is by die publikasie van Nathan Sid, is dikwels lig en eenvoudig, maar die eenvoud is dikwels misleidend en nodig om meer kontroversiële en delikate temas aan te raak, soos die trauma van oorlog.
2020-Drienasiesreeks
Die 2020-Drienasiesreeks was die 24ste jaarlikse rugbytoernooi tussen die nasionale spanne van Argentinië, Australië en Nieu-Seeland. Vanweë die werêldwye Covid-19-pandemie het Suid-Afrika dié keer nie aan die toernooi deelgeneem nie, waarvolgens dit na die Drienasiesreeks teruggekeer het. Die toernooi word bedryf deur SANZAAR, ’n gesamentlike onderneming van die vier lande se nasionale rugbyunies. Die spanne is onderskeidelik die Pumas, Wallabies en die All Blacks.
J. Jonah Jameson
John Jonah Jameson jr. is 'n karakter in Amerikaanse strokiesverhale van Marvel Comics en word verbind met die superheld Spider-Man. Die karakter is deur die bekende span Stan Lee en Steve Ditko geskep en verskyn die eerste keer in The Amazing Spider-Man #1 (Maart 1963).
Geskiedenis
Jameson word gewoonlik uitgebeeld as die uitgewer of hoofredakteur van die Daily Bugle, 'n fiktiewe New Yorkse koerant. Hy word uitgeken aan sy tandeborselsnor, borselkophaarsnit en altyd teenwoordige sigaar. Hy voer 'n smeerveldtog teen Spider-Man (en in 'n mindere mate teen ander superhelde soos Daredevil en die Avengers). Hy verwys dikwels na Spider-Man as 'n "bedreiging" en "misdadiger"; hy glo in wetstoepassing en regeringsagentskappe, en hou niks van die superhelde wat buite die stelsel werk nie. Soms sal hy egter teen sy sin 'n bondgenoot vir Spider-Man wees.
In 'n stadium huur hy Peter Parker as 'n vryskutfotojoernalis om foto's van Spider-Man te neem, want hy wil hom graag uitvang terwyl hy iets verkeerds doen; hy is nie bewus daarvan dat Peter self die superheld is nie. Peter het op twee geleenthede sy geheime identiteit aan Jameson onthul: die eerste keer tydens die "Civil War"-voorval, wat ongedaan gemaak is deur die gebeure in "One More Day"; en die tweede keer jare later. Dit het daartoe gelei dat Jameson eindelik sy stryd teen Peter laat vaar en 'n permanente bondgenoot van hom geword het.
2020-Drienasiesreeks
Formaat
Die formaat vir die 2020-toernooi was soortgelyk aan dié van die vorige Drienasiesreekse. Elke span het drie keer tuis gespeel, en drie keer weg, met ’n totaal van ses wedstryde elk, en nege in totaal. Met ’n wen het ’n span vier punte verdien, gelykop twee ligapunte, en ’n verloor met agt of meer punte nul ligapunte. ’n Bonuspunt kon verdien word op een van twee maniere: deur ten minste drie drieë meer as die teenstander in ’n wedstryd te druk, of deur met sewe punte of minder te verloor. Die kompetisie se wenner was die span met die meeste ligapunte aan die einde van die toernooi.
Batik
Batik is 'n kunsvorm wat 'n besondere tegniek vereis en eintlik 'n kunsvaardigheid is. Deur middel van die besondere tegniek word tekstiel, en dikwels ook papier en selfs leer, versier. Dit het moontlik sy oorsprong in Java, waar dit ook tot 'n hoogtepunt gevoer is. Dit is eers sedert omstreeks 1890 ook in Europa en ander lande beoefen. Die woord batik is afgelei van die Javaanse (am)batik, wat oorspronklik "stippeling" beteken het, maar later ook "teken".
Metode
By batik word daar met was "geteken" op die materiaal wat versier moet word. Tekstiel is deurgaans gebruik, en in die besonder wit katoen. Voor daar begin word, word die materiaal eers goed gewas om die stysel te verwyder. Hierna word 'n ontwerp op die materiaal aangebring. Dié dele wat wit of sonder verf moet bly, word eers met was bedek. Die was (byewas of paraffienwas, wat goedkoper is, of 'n mengsel van albei) word gesmelt en terwyl dit vloeibaar en warm is met behulp van 'n tjanting of 'n kwassie op die materiaal aangebring. ’n Tjanting is 'n klein koperbakkie met 'n dun tuitjie, 'n soort gietertjie. Om dit makliker te kan hanteer, is dit aan 'n houtstafie gemonteer.) Sodra die was droog is, word die materiaal in 'n kleurbad gedompel. Die ou Javaanse batik was met natuurlike verfstof gekleur, maar vandag word chemiese verfstof gebruik. Wanneer die materiaal goed met die kleurstof deurdrenk is, word dit opgehang om droog te word. Daarná word die was versigtig afgekrap. Die oppervlakke wat met was bedek was, het ongekleur gebly. Waar daar egter barsies in die was gekom het, het die kleursel deurgesyfer en klein strepies op die materiaal veroorsaak. Hierdie "aartjies" gee aan die batikwerk 'n interessante voorkoms en onderskei dit van materiaal wat op 'n ander manier versier is.
Vir elke volgende kleur wat 'n mens wil aanbring, moet die proses herhaal word. Besondere kleurskakerings word byvoorbeeld verkry deur eers 'n ligte kleur te gebruik, slegs gedeeltes daarvan met was te bedek en die werkstuk dan in 'n donkerder kleurstof te dompel. Die moontlikhede van effekte wat deur middel van kleurvermenging verkry kan word, is feitlik onbeperk. In Indonesië word daar dikwels veertien dae lank aan een skepping gewerk. In die tweede helfte van die 19e eeu is daar op Java 'n nuwe tegniek ontwikkel om vinniger, en daarom goedkoper, te werk: die sogenaamde stempel metode. Met behulp van koperstempels word groot materiaaloppervlakke vinnig met was bedek. Die moeilikste deel van hierdie metode is om die stempelpatrone presies bymekaar te laat aansluit. Een persoon kan egter met gemak tot 20 stempel-batikwerke per dag maak. Die mans doen die stempelwerk. In Indonesië word batikwerk slegs deur vroue uit die hoër klasse gedoen.
Geskiedenis
Waar en wanneer batik presies ontstaan het, is nie 'n uitgemaakte saak nie. Daar is lank geglo dat batik slegs op Java, een van die Groot Soenda-eilande in die Indiese Argipel, gemaak is, maar dit is nou bekend dat dit ook op die ander Indonesiese ei lande voorgekom het. Dit is egter op Java waar die tegniek die verste ontwikkel het. Die kleure wat die Javane gebruik, is deurgaans blou, bruin, rooi, swart, geel en groen op wit katoen.
Dit was eers in die 19e eeu dat daar in die Weste werklik 'n belangstelling in die beoefening van batik gekom het. Sedertdien het die toepassing daarvan baie uitgebrei. Katoen is ook nie meer die enigste materiaal waarop gewerk word nie.
Haworthia springbokvlakensis
Haworthia springbokvlakensis is 'n meerjarige sukkulent wat tot die genus Haworthia behoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en kom van Klipplaat tot by Kirkwood voor, maar veral op die plaas "Springbokvlakte". Dit het 'n voorkomsgebied van 200 km² en daar is tien subpopulasies. Die bedreiging wat onwettige versamelaars ingehou het is afgeweer, maar oorbeweiding is tans 'n bedreiging.
Bolsjoi tsjelowjek
Bolsjoi tsjelowjek (Russies: Большой человек; Die groot man) is 'n Russiese rolprent uit 1908 wat geregisseer is deur Aleksandr Drankof. Die film word as verlore beskou. Dit is 'n verwerking van die gelyknamige toneelstuk deur Iosif Kolisjko.
Xylia hoffmannii
Xylia hoffmannii is 'n boom wat deel van die Fabaceae familie is. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Xylia fraterna
Xylia fraterna is 'n boom wat deel van die Fabaceae familie is. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Haworthia subularis
Haworthia subularis is 'n meerjarige sukkulent wat tot die genus Haworthia behoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Morris Kentridge
regs|180px|duimnael|Morris Kentridge.
Morris Kentridge (Utena, Ukmerge, Litaue, 3 Februarie 1881 – Johannesburg, Transvaal, 14 Desember 1964) was ’n Suid-Afrikaanse Volksraadslid van die Arbeidersparty en daarna van die Verenigde Party. Hy was ook 'n leier van die Sionistiese beweging in Suid-Afrika. Binne sowel as buite die parlement was hy 'n belangrike spreekbuis van die Joodse gemeenskap.
Herkoms en opleiding
Kentridge was die oudste seun van Woolf (ook gespel Wolfe of Wolf) Kantrovitch, die kantor op die dorp Utyan, Litaue, waarvan die bevolking tot voor die Tweede Wêreldoorlog sowat die helfte Joods was. Destyds was Litaue nog deel van die Russiese Ryk. Die Nazi's het die laaste 2 000 in 1941 in 'n woud 2 km noord van die dorp doodgeskiet het. Die van Kantrovitch is in 1912 na Kentridge verengels.
Die gesin het in 1887 na Sunderland, Engeland, verhuis waar Kentridge se vader as kantor en rituele slagter van 'n Joodse gemeente gewerk en waar Kentdridge sy skoolopleiding ontvang het. Hy was 14 jaar oud toe hy as student aan die St. Andrews-universiteit ingeskryf is, waar hy 'n konserwatiewe politieke uitkyk en 'n vaardigheid as debatteerder aangekweek het. Volgens die rekord van die Universiteit van Glasgow het hy hom in 1898 daar ingeskryf om medies te studeer, gebly tot 1899 en daarna weer van 1901 tot 1902 studeer. In sy eerste jaar, toe hy 17 was, het hy klas geloop in chemie, soölogie en anatomie, maar met sy terugkeer in 1901 het hy Skotse reg onder prof. Alexander Moody Stuart studeer.
Vroeë loopbaan
Nadat hy verskeie jare lank in 'n prokureurskantoor in Glasgow gewerk het en 'n kort tydjie as joernalis aan die Morning Mail van Sunderland verbonde was, het Kentridge begin 1902 na Suid-Afrika geëmigreer en is hy op Vryheid deur 'n prokureursfirma as leerlingprokureur in diens geneem. (Volgens die rekords van die Universiteit van die Kaap die Goeie Hoop het ’n Morris Kantrovitch in dié tyd ’n graad aan die instelling voltooi. En volgens die Jewish Virtual Library het Kentridge se vader na Vryheid geëmigreer om in diens te tree van die plaaslike Hebreeuse gemeente.)
Hy is in 1905 as prokureur van die hooggeregshof van Natal toegelaat. Kentridge se politieke bedrywighede het begin met sy deelname aan die beweging vir eenheid van die Suid-Afrikaanse kolonies. Hy het in 1910 sonder welslae aan die Natalse provinsiale verkiesing as kandidaat van die Unionisteparty in die kiesafdeling Weststraat, Durban, deelgeneem. Omdat dié party hom na sy mening te veel met die taalvraagstuk besig gehou het, het Kentridge hom in 1912 by die Suid-Afrikaanse Arbeidersparty aangesluit. Dit was veral laasgenoemde se beleid ten opsigte van grond en Kentridge se meegevoel met die Blanke werkersklas wat hom tot dié party aangetrokke laat voel het.