cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antjie Krog
Loopbaan as joernalis en digter
Sy spandeer in 2008 ’n jaar op uitnodiging van Deutscher Akademischer Austauschdienst (DAAD) in Berlyn aan die Wissenschaftskolleg zu Berlin, ’n sentrum vir gevorderde studie en navorsing. DAAD is ’n Duitse uitruilprogram waar gerekende internasionale skrywers die geleentheid gegee word om as gaste met mekaar te skakel en gedagtes uit te ruil en in rustigheid hulle volle aandag aan hulle skeppende werk te wy. Haar sestigste verjaarsdag vier sy in 2012 in Den Haag by ’n aandgeleentheid wat deur Writers Unlimited The Series aangebied is, waar sy van haar gedigte voorlees en Adriaan van Dis met haar gesels oor die posisie van die digter in Suid-Afrika. Sy neem in 2013 deel aan die Dansende Digtersfees wat in Mei op die Spierlandgoed buite Stellenbosch gehou word as ’n gesamentlike projek tussen Spier en die Pirogue-kollektief, ’n verlengstuk van die Gorée-instituut in Senegal. Hier tree sy op saam met Breyten Breytenbach, Petra Müller en Marlene van Niekerk en digters van lande soos China, Amerika, Suid-Korea, Duitsland, Nederland, Slowenië en Israel.
Uitgesprokenheid
As volwassene is sy sterk uitgesproke teen maatskaplike onreg. Sy is gereeld in polemiek betrokke en kom dan ook gereeld in botsing met ander. In 1987 bots sy met Ton Vosloo, besturende direkteur van Nasionale Pers, oor Dene Smuts se bedanking as redakteur van die tydskrif Fair Lady. Met die Afrikaanse Skrywersgildeberaad in 1990 betug sy haar medeskrywers oor die Gilde se apatie en pleit dat Afrikaans van die Gilde bevry moet word.
Tydens ’n simposium wat in 2003 aan die Universiteit van Stellenbosch gehou is oor die uitdagings waarvoor die NG Kerk in ’n veranderende Suid-Afrika te staan kom, sê sy dat Suid-Afrikaners van verskillende rasse mekaar nie ken nie en dat die kerke mense moet help om nuwe verhoudings as gelykes te bou.
Sy speel ’n prominente rol by buitelandse gesprekke met die toe nog verbode ANC, onder andere by die byeenkoms by die Victoria-watervalle in Zimbabwe in 1989, waarna sy in 1990 een van die eerste blankes is wat lid word van hierdie organisasie.
Aantygings van plagiaat en kritiek teen Krog
Aan die begin van 2006 beskuldig professor Stephen Watson van die Universiteit van Kaapstad haar in ’n artikel in New Contrast dat sy plagiaat gepleeg het deur die gehele konsepsie van haar digbundel met vertalings van gedigte van Sandigters, die sterre sê ‘tsau’, op sy digbundel Return to the moon te baseer en dat sy ook van Ted Hughes oorgeskryf het. Krog ontken hierdie aanklagte ten sterkste.
Kritici voer dikwels aan dat haar prosa meer oor haar persoonlike gedagtes oor haar identiteit en innelike struwelinge handel, en nie die breër sosiale kommentaar weerspieël wat haar werk glo bevat nie.
Daar is ook vrae geopper oor die gebruik van oorlewendes se getuienis tydens die WVK-verhore sonder die toestemming van daardie persone.
Poësie
Antjie Krog se eerste werk verskyn in skooljaarblaaie van 1966 tot 1970 en sy wen in standerds drie, vyf en sewe die Vrystaatse Vlootbond Opstelwedstryde. In matriek kom sy tweede in ’n landswye literêre kompetisie vir skoolkinders en word van haar bydraes in die versamelbundel Drumpel opgeneem.
In die jubileumblad van die Hoërskool Kroonstad van 1970 word nege bydraes van haar gepubliseer, waarvan die opstel As die aandwindjie suis en die gedigte Wat het daar oorgebly? en My mooi land deur hulle seksuele en politieke uitgesprokenheid landswyd aandag trek na sensasionele joernalistieke beriggewing daaroor in die Sondagkoerant Rapport. Die koerantberigte lei daartoe dat die gevange ANC-leier Ahmed Kathrada My mooi land in die tronk lees, wat hom so inspireer dat hy hierdie gedig meer as twee dekades later met sy vrylating aan die skare voorlees.
’n Keur uit haar jeugverse word dan in Dogter van Jefta gebundel terwyl sy nog in matriek is, te midde van groot belangstelling ná die opspraak wat vroeër verwek is. Die titel verwys na die Bybelse gegewe in Rigters 11, met selfopoffering in die proses van volwassewording wat na aanleiding hiervan ’n deurlopende motief in die bundel word. Hoewel dit hoofsaaklik hoërskoolgedigte is wat hierdie besondere wêreld uitbeeld, spreek sy hier reeds bekende temas in haar oeuvre aan, soos liefde en seksualiteit, volk en vaderland en godsdiens. Sy beïndruk hier reeds met haar tegniese vaardigheid, knap hantering van die taal en raak beelde. Teen die agtergrond van die Bybelse geskiedenis van die dogter van Jefta word die offering van die self die sterkste bindingsmiddel in die bundel. Die bundel bevat vier afdelings.
Januarie-suite word geskryf tydens haar voorgraadse universiteitsopleiding en die bundel gee dan ook hierdie milieu verandering in verskeie verse deur. In die titel kan die maand Januarie verwys na die begin van ’n nuwe jaar en dan ook simbolies op die begin van ’n vernuwing in haar digkuns. Die maand se naam kom van die god Janus, met sy twee koppe wat weerskante toe kyk, wat dan ook terselfdertyd ’n einde en aflegging impliseer. ’n Suite is twee kamers wat ineenloop en die eenwording van twee geliefdes is ’n vername metafoor in hierdie bundel. ’n Suite is ook ’n musiekkomposisie waar die wysies aan dieselfde toonsoort behoort en die vele musiekverwysings in die bundel heg dus ook die geheel tot ’n eenheid. Die hooftema is steeds liefdesverse, veral erotiese en intieme liefde. Hierdie bundel kondig egter ook die tema van verlies aan, met die daaropvolgende soeke na dit wat verlore is. Soos in haar debuut beïndruk die natuurlikheid, direktheid en eenvoud van segging, wat soms oorgaan tot verwondering. Vir Januarie-suite ontvang Antjie Krog in 1973 die Eugène Marais-prys. Hierdie eerste twee bundels word later saam uitgegee as Eerste gedigte.
Krog publiseer Beminde Antarktika en Mannin tegelyk en in hierdie bundels word hoofsaaklik die vrou se wêreld voor en na haar huwelik uitgebeeld. In Beminde Antarktika verklaar die bundeltitel reeds die tema van liefde vir ’n koue mens, waaraan in verskeie verse uiting gegee word. Atmosfeer word geskep deur die winter en herfs as agtergrond te gebruik vir die digter op soek na aanraking, warmte en begrip. In 1977 word die Reina Prinsen Geerligs-prys toegeken aan Beminde Antarktika en Mannin. Hierdie twee bundels word later saam uitgegee as Siklus.
Otters in bronslaai is ’n vroeë hoogtepunt in haar oeuvre, waar die bundelkonstruksie baie meer heg is as voorheen. Die bundeltitel verwys na die baljaar van otters (simbool van viriliteit en seksualiteit) in die lewegewende voedsel, maar “slaai” het ook die konnotasie van verskeidenheid, terwyl “bron” verwys na fontein asook na oorsprong en begin. Hierdie verskeidenheid vind uiting in die vele maniere waarin die mens sy werklikheid kan beleef en die gedigte ontgin dan ook die self, die huweliksmaat, seksualiteit, die kerk, die volk, huishouding en kinders, asook kreatiwiteit, geskiedenis en die aktualiteite van die samelewing. Ontrouheid vorm die vernaamste motief vir die bundel, veral ontrouheid binne die huwelik, maar ook ontrouheid teenoor God, nasionaliteit en kinders. Die bundelverdeling berus op die woorde van ’n ou dansliedjie wat deur dr. S.J. du Toit in sy Suid-Afrikaanse volkspoësie opgeteken is. Die eerste afdeling is Daar onder in die Breërivier / daar was my plesier, waarin die Vrystaat en die plaaslewe beskryf word. Die afdeling Daar loop die otters paar en paar / mannetjie en wyfie bymekaar bevat gedigte oor die alledaagse lewe van die vrou en moeder. Alsander Klipsalmander / Matthewis, Thewis die bokkie / En Jannie sit op die toppie / En Dawid maak die joppie is die kort derde afdeling.
Jerusalemgangers gebruik die historiese gegewe van die vroeë Voortrekkers wat onder leiding van Adam Enslin in die dertigerjare van die negentiende eeu Afrika ingetrek het op soek na die nuwe Jerusalem as verwysingsraamwerk. Hulle doel was om tot by Jerusalem te trek, waar Bybelse saligheid en volmaaktheid op hulle sou wag, maar vorder eindelik slegs tot by die Groot Marico-distrik. Hierdie gedoemde trek se profetiese visie, vervoering en passie, wat helaas op waan en selfs waansin gebaseer was, dien as bindmiddel vir die bundel en sy temas. Deur die verwysing na verskeie blanke en Afrika-mites word die soeke na die nuwe Jerusalem ’n beeld van die mens se soeke na die volmaakte toestand en die Afrikaner se selfbedrog in sy eietydse politieke beleid. Die politieke aktualiteit wat die hooftema van die bundel is, word nie eensydig aangebied nie en betrek ’n wye verskeidenheid van perspektiewe, wat ook die persoonlike of huishoudelike insluit. Eindelik is dit duidelik dat die werklikheid nie volmaak is nie, dat dit gevul is met monsters en gedrogte waar die mens sal moet saambestaan met ander groepe. In teenstelling met haar vroeër gedigte maak sy hier baie meer gebruik van intellektuele woorde en verwysings, wat die meer filosofiese benadering onderskryf. Vir Jerusalemgangers ontvang Antjie Krog die Rapport-prys in 1987, nadat dit die vorige jaar tweede geplaas is vir hierdie prys.
Lady Anne ondersoek wit verblyf in ’n swart kontinent, waar Lady Anne Barnard se lewe aan die Kaap twee eeue gelede as metafoor gebruik word en haar perspektief afgewissel word met ’n hedendaagse verteller. Waar Lady Anne te wit en te beskermd en geïsoleerd aan die suidpunt van Afrika vasklou en nooit werklik deel word van die vasteland nie (tiperend van die blanke as geheel), kies die verteller om die binneland in te trek nadat sy deeglik besin het oor haar rol as digter, vrou en mens in hierdie nuwe lewe. So omarm sy dan die werklikheid van eenwording met die kontinent en sy mense, in teenstelling met die vreemdelingskap van die blanke. Lady Anne verower in 1990 die Hertzogprys en is in 1990 op die kortlys vir die C.N.A.-prys en in 1992 op die kortlys vir die toekenning van die Helgaard Steyn-prys.
Reeds die titel Gedigte 1989–1995 suggereer dat hier ’n minder hegte bundel is, waarvan die verse oor ’n wye verskeidenheid onderwerpe hoofsaaklik die tydperk waarin dit ontstaan as gemene deler het. Dit was ’n tyd van uiterstes in die samelewing, vanaf noodtoestand tot demokrasie, moorde en bomme teenoor vredesonderhandelinge, met liefde en uitreiking na die ander wat tegelyk met haat en geweld gepaardgaan. Die bundel skep dan ook ’n gefragmenteerde indruk, met die banale wat saam met die liriese gebundel word en die lewe wat beide ontluister en geloof word. Die gedig word in diens van die groter gemeenskap gebring, met die digter wat veral die sosio-politiese werklikhede en die magstryd tussen mans en vrouens uitbeeld. Die alledaagse spreektaal met sy nie-estetiese banaliteite word hier ontgin, gekombineer met effektiewe hoewel kras beeldgebruik om tot die waarheid op grondvlak deur te dring. Daar is dan ook verse oor die aktualiteite van die eietydse lewe, soos die sosio-politieke en maatskaplike omstandighede, die liefde en kinders. Die oorheersing van mans word afgeskud deur veral die afskud van die manlike orgaan as seksuele magsimbool. Die bevrydingstema regdeur die bundel het dan betrekking nie net op die gelyktydige politieke bevryding nie, maar ook op die bevryding van die vrou. Die deurlopende motief is stryd en protes, om sodoende alle oorheersing en norme af te skud, of dit nou polities, seksualiteit, geslagtelik of taalgebruik is. Die bundel word in ses afdelings verdeel. In 1996 is Gedigte 1989–1995 op die kortlys vir die toekenning van die Helgaard Steyn-prys.
Na afloop van die WVK en nadat Krog onder andere die Richtersveld besoek en ook deelneem aan ’n toer deur Wes-Afrika na Timboektoe, verskyn die digbundel Kleur kom nooit alleen nie. Hierin besin sy oor die kontinent, sy geskiedenis en sy mense, veral oor die pyn en wreedheid wat dit kenmerk. Deur wedersydse respek en medemenslike liefde kan die wonde egter geheel word en die skanse tussen wit en swart, man en vrou afgebreek word. Na die koms van demokrasie bly die littekens van die verlede oor en hierdie kenmerk word getipeer deur die afdelings van die bundel met die woord “weefsel” saam te snoer. Kleur kom nooit alleen nie word in 2001 bekroon met die heel eerste RAU-prys vir skeppende skryfwerk en is in 2004 op die kortlys vir die toekenning van die Helgaard Steyn-prys.
Sy vertaal self ’n keur uit haar gedigte in Engels, wat as Down to my last skin gepubliseer word. Die ENB Vita-prys word in 2001 aan haar toegeken vir Down to my last skin, met die beoordelaars wat die mening uitspreek dat hierdie gedigte nie as vertalings lees nie, maar as skeppings in eie reg.
Die bundel Verweerskrif doen Krog se reputasie gestand as digter wat grense oorskry en deur aanvaarde norms breek. Sy ondersoek die intens persoonlike onderwerp van die ouerwordende, menopousale vrou, wat voorheen hoofsaaklik as “onpoëties” beskou is. Weereens is die gedigte kenmerkend eerlik, reguit en uitgesproke oor die verwerende en disintegrerende fisiese liggaam, asook die wye spektrum van emosionele belewenis wat daarmee gepaardgaan, soos woede, weerstand, verlies, weemoed en pyn. Die titel dui op die tweedelige betekenis van fisiese verwering asook digterlike verweer teen die aftakeling. Die voorblad van die bundel sluit ten nouste met die inhoud saam en toon die naakte liggaam van ’n ouer wordende vrou. Verweerskrif verower in 2007 die Proteaprys vir die beste digbundel van die voorafgaande jaar en is in hierdie jaar ook op die kortlys vir die Universiteit van Johannesburg-prys. Die Engelse verwerking van hierdie bundel, Body bereft, verskyn tesame met  die Afrikaanse uitgawe.
Mede-wete en die Engelse weergawe daarvan, Synapse (’n vertaling van Karen Press) word gelyktydig gepubliseer. Hierdie bundel het sy ontstaan grootliks uit die ervaring van ’n jaar se verblyf in Duitsland, waar Krog aan verskeie unieke ervarings blootgestel is. Mede-wete is in 2015 op die kortlys vir die toekenning van die Universiteit van Johannesburg-prys en verower in hierdie jaar die Elisabeth Eybers-prys en die ATKV-prys vir poësie.
Digter wordende is haar eie keur uit al haar gedigte. In hierdie bundel orden sy haar gedigte tematies in vyf afdelings, eerder as chronologies. Die vyf afdelings is gedigte oor die verhouding tussen man en vrou, die verhouding tussen ma en kind, die skryfproses, die land en Lady Anne.
Versamelbundels
Haar gedigte word opgeneem in talle versamelbundels, wat insluit Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Digters en digkuns, Die dye trek die dye aan, Woordpaljas, Liggaamlose taal, Goudaar, My Afrikaanse verseboek, Kraaines, Verse vir Opperman, Majesteit, die kat, Die goue vreugde, Voorspraak en Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte. In 2020 word van haar gedigte in Vers en vrou opgeneem.
Sy publiseer ook in letterkundige tydskrifte soos Standpunte en van haar gedigte word in die April 1985 uitgawe van die Belgiese tydskrif Kruispunt opgeneem. Uit haar bundels Kleur kom nooit alleen nie, Gedigte 1989–1995, Jerusalemgangers, Lady Anne, Verweerskrif, Otters in Bronslaai, Met woorde soos met kerse, Die sterre sê ‘tsau’ en Country of My Skull vertaal sy en ander vertalers ’n aantal gedigte waarvan ’n keur opgeneem word in die Engelse bundel Skinned. Hierdie bundel word ook in Amerika uitgegee, ’n eerste vir Antjie. Haar gedigte word vertaal in onder andere Engels, Nederlands, Italiaans, Spaans, Sweeds en Serwies, terwyl sommiges ook getoonset word.
Kobus Burger
Kobus Burger is ’n joernalis en dramaturg en uitvoerende regisseur van drama by Radio Sonder Grense.
Antjie Krog
Kinderversies
Sy lewer ook werk vir kinders. Mankepank en ander monsters is kinderverse waarin monsters soos die krokodil, die tokkelos, Antjie Somers en spoke in ’n idilliese omgewing saam met feetjies en meerminne woon. Sodoende word die Afrikaanse (hoofsaaklik Westerse) kinderkultuur met dié van die swart volke vermeng.
Kobus Burger
Lewe en werk
Kobus Burger studeer vanaf 1991 tot 1994 joernalistiek aan die Universiteit van Stellenbosch. Hy word dan vanaf Januarie 1995 ’n kunsverslaggewer en musiek- en teaterresensent en later redakteur van Beeld se kuns- en vermaakbylae, Plus. Terselfdertyd word hy lid van die Kunstekabinet vir die Klein Karoo Nasionale Kunstefees (KKNK) en is hy ook beoordelaar vir die Nagtegaalprys. Hy word in 2007 deur dr. Eric Maisel, Amerika se voorste kreatiwiteitsafrigter, opgelei om kunstenaars van verskeie dissiplines te help om hulle kreatiewe potensiaal te bereik. In Augustus 2009 word hy aangestel as programbestuurder van die KKNK. In 2010 doen hy afstand van hierdie pos om hom toe te spits op sy skryfwerk, klasgee en ’n radioprogram. Hy hanteer ’n weeklikse teatergesprek op RSG Kuns en word in Mei 2012 aangestel as uitvoerende regisseur van drama by RSG. Hier is hy die stukrag agter die innoverende radio-kunstefees wat vanaf 2013 op RSG aangebied word. Hierdie fees word bekroon met ’n Fleur du Cap-teaterprys vir vernuwing en verower ook ’n innovasieprys van Business Arts South Africa (BASA). Op ’n deeltydse basis doseer hy ook joernalistiek aan die Universiteite van Johannesburg en Pretoria. In sy vrye tyd fasiliteer hy kreatiwiteitslypskole, wat hy reeds by onder andere die Grahamstad Nasionale Kunstefees en die Moshito-musiekkonferensie aangebied het. Hy bly in Johannesburg.
Antjie Krog
Kinderversies
Voëls van anderste vere is ’n interessante eerste in die Afrikaanse kinderpoësie, aangesien elke Afrikaanse gedig ook ’n Engelse en Xhosa weergawe bevat, vertaal deur Michael Cope en Sandile Dikeni. Onderwerpe wat aangeroer word, is diere, die kind se leefwêreld en verwysingsraamwerk en die multikulturele samelewing.
Kobus Burger
Skryfwerk
Van sy gedigte en kortverhale word in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer. Sy eerste drama “Mara wie?” is in 2009 onder die vyf finaliste vir die toekenning van die Nagtegaalprys. Die drama word by die KKNK en Aardklop opgevoer en word beskryf as ’n spieël vir die samelewing wat veral kommentaar lewer op die vervlakking wat in die media plaasvind. Mara is ’n ouer, bekende aktrise wat nie normaalweg onderhoude toestaan nie. Kort voor haar sestigste verjaarsdag staan sy egter ’n onderhoud toe as guns vir ’n ou vriendin. Die onderhoud is met die jong onervare joernalis Jeandré, wat met haar hipermoderne geradbraakte taalgebruik en oppervlakkige kennis en ervaring nie opgewasse is vir die taak nie. Hulle is gou haaks met mekaar, want Mara ontbloot haar siel aan die poppie wat weinig insig het en haar met haar onsinnige vrae irriteer. Dan vertel Jeandré haar van haar grusame ondervindings as misdaadjoernalis en dit word duidelik hoe ernstig ’n mens kan mistas as jy op die uiterlike oordeel. Die titel verwys na Mara wat worstel met die vraag oor wie sy werklik is: die aktrise, een van haar karakters of ’n doodgewone mens wat doodgewone dinge doen, maar ook na die kortstondigheid van roem, sodat die bekendes van vandag more onsigbaar is. Hierdie drama word ook vir die radio verwerk en oor Radioteater op Radiosondergrense uitgesaai. In 2011 word dit bekroon met ’n ATKV Mediaveertjie vir beste radiodrama.
Antjie Krog
Kinderversies
Sy verwerk ook Robert Browning se weergawe van die klassieke Die rottevanger van Hamelndorp in Afrikaanse beryming.
Kobus Burger
Eerbewyse
In 2015 word Cordis-Trust se Orde van die Beiteltjie aan hom toegeken vir sy deurlopende ywer in die bevordering van die Afrikaanse woordkuns op Radiosondergrense.
Antjie Krog
Kinderversies
In Fynbos-feetjies skryf sy gedigte oor die natuur en plantegroei, ryklik geïllustreer deur Fiona Moodie. Dit is veral die Kaapse blomme en plante wat beskryf word, met realistiese illustrasies van plante, diere, insekte en reptiele. Selfs die wetenskaplike name word soms weergegee, sodat die boek ook ’n opvoedkundige funksie vervul tesame met die vermaak. Hierdie bundel word in Engels vertaal deur Gus Ferguson. Van haar kinderverse word opgeneem in Nuwe Kleuterverseboek.
Prosa
Toenemend maak sy ook op prosagebied ’n bydrae en begin al hoe meer om haar in hierdie genre van Engels te bedien om sodoende ’n groter mark te bereik. Sy skryf ’n roman wat as Relaas van ’n moord (in Engels vertaal as Account of a murder) gepubliseer word. Hierin kombineer sy op vindingryke wyse feit en fiksie van die voorval toe sy en haar familie aan die einde van die apartheidsjare by ’n moord op Kroonstad betrek word en sy as staatsgetuie in die hof moet getuig. Dit gebeur toe ’n lid van Umkhonto we Sizwe ’n bendeleier doodskiet en die moordwapen daarna op haar voorstoep versteek. Hierdie voorval het groot invloed op haar verhouding met haar man en kinders. In die roman word die politieke gebeure en menings van die tyd, asook die verraad en morele stryd om reg en verkeerd ondersoek.
Die opspraakwekkende Country of my skull skryf sy eers in Afrikaans en vertaal dit dan in Engels met die hulp van Ivan Vladislavic. Hierin gee sy verslag van die werk van die WVK en beeld onder andere deur die regstreekse woorde van slagoffers die misdade uit wat tydens die apartheidsbewind gepleeg is. Sodoende word die volle afgryslikheid van dinge wat gebeur het effektief gekommunikeer. As “medepligtige” weens haar eie wit vel gee sy ook haar eie perspektief in soeke na heling. Vir Country of my skull verower sy in 1999 die Sunday Times Alan Paton Award vir nie-fiksie en ook ’n toekenning van die internasionale Hiroshima Stigting vir Vrede en Kultuur, terwyl hierdie boek ook verskyn onder die lys van die tophonderd boeke uit Afrika in die twintigste eeu wat deur kenners van die vasteland saamgestel is. Die boek word in 1999 ook eervol vermeld in die Noma-toekennings. Sy wen in 2000 die Booksellers’ Choice Award vir die boek wat hulle die meeste geniet het om te verkoop, naamlik Country of my skull, asook in 2001 ’n Olive Schreiner-prys vir hierdie boek. ’n Internasionale rolprent getiteld In my country word van Country of my skull gemaak met Juliette Binoche en Samuel L. Jackson in die hoofrolle, maar die fiktiewe liefdesverhouding tussen die hoofkarakters wat die draaiboekskrywers gebruik om die sensasie te laai werk negatief in op die ontvangs en ervaring van die rolprent. Die boek word voorgeskryf aan universiteite in Amerika en Europa as deel van die leerplan wat handel oor die optekening van die verlede. Country of my skull word in verskeie tale vertaal, insluitende Italiaans, Duits, Spaans, Deens en Nederlands.
A change of tongue tree in gesprek met haar moeder en gee ’n relaas oor die nuwe Suid-Afrika met sy winste in vergelyking met die apartheidsjare en ook sy probleme en tekortkominge. Dit is ook ’n outobiografie met ’n besondere fokus op Kroonstad, die digter se gebied van herkoms. Besonder boeiend is die agtergrond tot haar digterskap. Die sentrale boodskap van die boek is dat aanpassing noodsaaklik en onafwendbaar is en met die nuwe omstandighede moet mense aanpas. Aanpassing is egter slegs moontlik as daar ’n geheue is van die verlede. In 2004 verower sy weer die Booksellers Award vir die boek wat boekhandelaars die meeste geniet om te verkoop, naamlik A change of tongue. Hierdie boek skryf sy oorspronklik in Afrikaans en vertolk dit daarna in Engels. Die Afrikaanse weergawe word ook later gepubliseer as ’n Ander tongval.
In Begging to be black vertel sy drie verhale, naamlik weer die verhaal van die moord op Kroonstad, die verhaal van die Basoetoe-koning Moshoeshoe I en ’n relaas oor haar verblyf in Europa as navorsingsgenoot in Berlyn. Deur hierdie verhale ondersoek sy hoe die kultuur waarvandaan jy kom jou persepsies kleur en dat optredes deur swart mense vanuit ’n swart oogpunt verstaan moet word. Begging to be black is in 2010 op die kortlys vir die toekenning van die Alan Paton-prys.
Oor die WVK publiseer sy in 2009 die boek There was this goat – Investigating the Truth Commission testimony of Notrose Nobomvu Konile, wat sy saam met Nosisi Mpolweni en Kopano Ratele skryf.
Conditional Tense: Memory and Vocabulary after the South African Truth and Reconciliation Commission fokus op die ontwikkelings in die Suid-Afrikaanse demokrasie na afloop van die Waarheid- en Versoeningskommissie. Ná die  aanvanklike optimisme het die effek van die land se geskakeerde verlede en traumatiese gebeure soos kolonialisme, die Anglo-Boereoorlog, apartheid en die impak van voortdurende rassisme, kapitalistiese eksploitasie en korrupsie die samehorigheid van die land se mense grootliks verongeluk. Die skrywer ondersoek in ’n aantal artikels verskeie tekste uit alle hoeke van die samelewing om ’n meer tolerante en begrypende toekomspad aan te dui. Tekste van swart vroue, Afrikanermans en strokies word bespreek saam met die werk van Afrika-filosowe, teoloë en Nobelpryswenners.
Drama
Haar toneelstuk Waarom is die wat voor toyi-toyi altyd so vet word in 1999 by die Aardklop Kunstefees en by die Markteater in Johannesburg opgevoer met Marthinus Basson as regisseur. Die drama spreek die probleme aan van die inwoners van die nuwe Suid-Afrika, wat moet leer om saam te leef en van hulle vooroordele ontslae te raak. Dit is ’n tweegesprek tussen ’n wit vrou (Trudie) en ’n swart vrou (Gugu). Beide is ma’s met kinders in ’n voorstedelike laerskool en is getroud met mans wat aan die weermag verbonde is en vroeër in die struggle teen mekaar geveg het. Gugu se man is nou in ’n hoër rang aangestel as Trudie s’n, ten spyte van laasgenoemde se langer diensjare. Trudie en Gugu is besig om ’n muurskildery te verf terwyl hulle die verhouding van swart mense met Afrikaners bespreek. Dit vat nie lank voordat hulle mekaar te lyf wil gaan nie, maar die muurskildery moet klaar.
’n Ander tongval word deur Saartjie Botha omgesit in ’n toneelstuk en onder andere by die KKNK opgevoer. Die komponis Rudiger Meyer skryf musiek wat Antjie se eie voorlesings uit Begging to be black vergesel, gespeel deur die pianis Jill Richards en gekombineer met agtergrondklanke uit Berlyn vir die produksie Antjie in Berlin. Hierdie produksie open in 2012 by die Grahamstad Nasionale Kunstefees. Antjie vertaal ook Mamma Medea, ’n toneelstuk van die Belgiese Tom Lanoye, wat rofweg gebaseer is op die antieke Griekse drama Medea van Euripides.
Vertalings en samestellings
Benewens haar eie kreatiewe skryfwerk vertaal sy ook gedigte uit die ander inheemse Suid-Afrikaanse tale in Afrikaans en publiseer dit as Met woorde soos met kerse. Hierdie bundel is ’n baie waardevolle toevoeging tot die letterkundige skat binne Afrikaans en bevat gedigte wat strek oor ’n tydperk van meer as 150 jaar en gedigte uit die letterkundes van die /Xam, Xhosa, Zoeloe, Ndebele, Swati, Venda, Tsonga, Noord-Sotho, Tswana en Suid-Sotho insluit. Benewens die vertalings sluit sy dikwels ook verhelderende inleidings tot die gedigte in. In 2003 ontvang sy die Suid-Afrikaanse Vertalersinstituut se prys vir die vertaling van inheemse gedigte in Met woorde soos met kerse en hierdie boek is in dieselfde jaar op die kortlys vir die toekenning van die W.A. Hofmeyr-prys. Haar vertalings van San-digters se gedigte word as die sterre sê ‘tsau’ en the stars say ‘tsau gepubliseer. In 2005 is Die sterre sê ‘tsau’ op die kortlys vir die toekenning van die M-Net-prys vir poësie.
Haar en André P. Brink se Engelse vertaling van die gedigte van Ingrid Jonker (Black butterflies – selected poems) is in 2009 op die kortlys vir die literêre vertalingsprys van die Suid-Afrikaanse vertalersinstituut.
Nelson Mandela se Long walk to freedom vertaal sy as Lang pad na vryheid en die Nederlandse skrywer se boek “Mondvol glas, oor Demitrios Tsafendas wat dr. Hendrik Verwoerd vermoor het, word Domein van glas in Afrikaans.
Antjie vertaal ook Mamma Medea, ’n toneelstuk van die Nederlandse Tom Lanoye, wat rofweg gebaseer is op die antieke Griekse drama Medea van Euripides. Prinses Medea van Kolchis raak verlief op Jason, die barbaarse leier van die Argonoute. Sy verraai haar vader en help Jason om die Goue Vag te buit nadat Jason haar broer vermoor het. Medea vlug saam met Jason na Korinthe, waar Jason sy voorneme aankondig om ook met Kreousa, die dogter van koning Kreon van Korinthe, te trou. In haar knap versvertaling bou Krog ook verwysings in na tydgenootlike Suid-Afrikaanse werklikhede en word verskeie variëteite van Afrikaans benut. By 2002 se Aardklop Kunstefees ontvang die regisseur Marthinus Basson Beeld Plus se Aartvarkprys vir innoverende werk vir sy ontwerp en regie van hierdie stuk.
In 2013 word haar vertaling van Athol Fugard se drama The captain’s tiger as Die kaptein se tier by die Suidoosterfees in Kaapstad opgevoer. Sy vertaal ook Sam van Ingrid Vander Veken en Die gelukkige prins van Oscar Wilde. Haar eie werke is al vertaal in onder andere Engels, Nederlands, Frans, Spaans, Sweeds en Serwies.
Eerbewyse
Haar werk en haar persoon word verskeie kere met eerbewyse bekroon. In 1986 vervaardig Carl Theunissen en André van den Heever ’n televisieprogram oor haar wat ’n ATKV-prys wen. As erkenning van haar rol as een van die belangrikste Suid-Afrikaanse stemme nooi Poetry International haar in 1992 en weer in 2004 na Rotterdam vir die jaarlikse poësiefees om op te tree saam met digters uit die res van die wêreld. In 1996 ontvang sy die Foreign Correspondent Award vir uitstaande joernalistiek met haar verslagdoening oor die WVK vir haar artikels wat in Mail & Guardian verskyn het en in dieselfde jaar word sy en haar span bekroon met die Pringle-prys vir uitnemendheid in joernalistiek.
Sy lewer die sleuteltoesprake in 1998 by die Zimbabwe Book Fair en ook by die Conference on Women and Violence in Washington in Amerika, wat deur die Wêreldbank gereël is. Robert Dorsman vertaal van haar gedigte in Nederlands wat in 1999 as Om te kan asemhaal gepubliseer word. In 2000 ontvang sy die Year 2000 Award van die Hiroshima Foundation for Peace and Culture vir haar bydrae tot waarheid en versoening in Suid-Afrika. Sy word uitgenooi om lesings oor die WVK te hou by onder andere die Universiteite van Londen en Glasgow in die Verenigde Koninkryk, Essen en Dortmund in Duitsland, Utrecht in Nederland, Antwerpen in België en McGill, Bishops, Carleton en Toronto in Kanada. In Rwanda is sy die leier van die Engelse sessie by ’n konferensie oor die skryfkuns. Sy verskyn ook gereeld op radioprogramme oor wêreldsake van die, die Dutch World Service in Hilversum en die Belgiese, Australiese, Nieu-Seelandse en Amerikaanse radiostasies.
Die Tavistock-kliniek in Londen ken in 2002 ’n eredoktorsgraad aan haar toe vir die bydrae wat haar werk tot die veredeling van wêreld-humanisme gelewer het. Sy word in 2003 genooi om die Internasionale Letterkundefees Winternachten in Den Haag te open met ’n orakelspreuk oor die toekoms van Afrikaans. Die Klein Karoo Nasionale Kunstefees vereer haar in 2004 met ’n Afrikaans Onbeperk Kanna-toekenning vir vernuwende denke. Ook in 2004 ken die Universiteit van die Oranje-Vrystaat ’n eredoktorsgraad aan haar toe en word sy deur die Kovsie-Alumnibond vereer en benoem as Oud-Kovsie van die Jaar. Die Universiteit van Stellenbosch verkies haar in 2004 tot die raad van hierdie universiteit. In 2009 word die spesiale uitgawe van die jaarlikse Nederlandse Gedichtendag deur haar geskryf, die eerste keer dat hierdie uitgawe nie oorspronklik Nederlandstalige gedigte bevat nie. Die titel van die siklus van nege gedigte is Waar ik jou word. Die uitgawe bevat ook Nederlandse vertalings van die gedigte. Die ATKV bewys in 2009 hulle hoogste eerbetoon aan haar deur haar te vereer met ’n ATKV Prestige-toekenning, wat tydens die Klein Karoo Nasionale Kunstefees op Oudtshoorn aan haar oorhandig word. By Winternachten 2010, die internasionale literatuur- en rolprentfees in Den Haag, lewer sy die groot openingslesing. In April 2012 ken die Universiteit van Stellenbosch ’n eredoktorsgraad aan haar toe en in dieselfde jaar vereer die Tuks-Alumni Raad haar met ’n Laureaat-toekenning. Nederland vereer haar met die viering van haar sestigste verjaarsdag in 2012 met 44 Gedichten voor Antjie, ’n gedenkbundel met opdragverse onder redaksie van Peter Swanborn en Robert Dorsman.
In Februarie 2013 word die produksie Woorde met wieke in die Oude Libertas-teater op Stellenbosch op die planke gebring, waar verskeie vooraanstaande Afrikaanse kunstenaars (insluitende Coenie de Villiers, Jak de Priester, Herman van den Bergh en Andries Bezuidenhout), hulle toonsettings van haar gedigte uitvoer. In 2014 val ’n besondere eer haar te beurt wanneer die bundel Körper, beraubt met vertalings van haar gedigte uit die bundels Verweerskrif en Mede-wete deur Barbara Jung in Duits verskyn, die eerste keer dat ’n Duitse bundel van ’n Afrikaanse digter gepubliseer word.
Daar word ook boeke geskryf oor Antjie Krog se werk, insluitende Pieter Conradie se Geslagtelikheid in die Antjie Krog-teks en Louise Viljoen se Ons ongehoorde soort: beskouings oor die werk van Antjie Krog, terwyl Judith Lütge Coullie en Andries Visagie as redakteurs ’n aantal belangrike artikels oor haar werk byeenbring in die boek Antjie Krog: An ethics of body and otherness. Anthea Garman skryf die studie Antjie Krog and the post-apartheid public sphere, waarin haar lewe en werk en veral haar belangrikheid as politieke aktivis post-apartheid ontleed word.
Toekennings
Sy verwerf die volgende toekenning:
Troilus and Cressida
duimnael|regs|260px|Die titelbladsy van een van die twee 1609 kwarto uitgawes van Troilus and Cressida Troilus and Cressida, of The Famous Historie of Troylus and Cresseid is 'n toneelstuk deur William Shakespeare wat uit ongeveer 1602 dateer (kort na die voltooïng van Hamlet). Dit is in twee verksillende weergawes in kwarto formaat uitgegee, beide in 1609. Dit is nie bekend of die toneelstuk ooit in die tyd opgevoer is nie, aangesien die twee uitgawes mekaar teenspreek: die een verkondig op die titelbladsy dat die toneelstuk onlangs op die verhoog opgevoer was, terwyl die ander een in sy voorwoord beweer dat dit 'n nuwe toneelstuk is wat nog nooit opgevoer was nie.
Die toneelstuk word deur baie mense as ongewoon beskou. Die kwarto weergawe bestempel dit as 'n historiese toneelstuk, terwyl die Eerste folio dit saam met die tragedies kategoriseer. Die verwarring word vererger deur die feit dat die toneelstuk se bladsye, in die oorspronklike binding van die Eerste folio, nie genommer is nie en die titel heel duidelik by die inhoudsbladsy ingedruk is. Na aanleiding van hierdie bewyse glo akademici dat die toneelstuk 'n baie laat toevoeging tot die Eerste folio was en dus bygevoeg was waar daar ook al nog spasie was. Die toneelstuk is nie 'n tipiese tragedie nie, aangesien die hoofkarakter nie sterf nie, maar dit eindig nietemin op 'n sombere noot. Die styl van die stuk spring die heeltyd rond tussen vulgêre humor en tragiese droefgeestigheid en dit is somtyds moeilik om te verstaan hoe die gehoor veronderstel is om op die karakters so doen en late te reageer.
Erica winteri
Erica winteri is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Erica williamsiorum
Erica williamsiorum is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap. Dit kom voor in die suidelike Overberg van Hermanus tot Napier. Daar is ongeveer tien subpopulasies en almal word bedreig deur die indringerplante soos die hakea en pinus-spesies.
Twa
Die Twa (enkelvoud: Omutwa of Mutwa, meervoud: Batwa) is 'n pigmeë-volk inheems aan die Groot Mere-streek van Sentraal-Afrika, wat algemeen as die oudste bevolking van dié gebied beskou word, hoewel hulle nou 'n Bantoekaste vorm. Hulle vorm die kleinste etniese groep in beide Burundi en Rwanda, waar hulle saam met die Hutu en die Tutsi bly. Daarbenewens leef Twa in aangrensende streke van die Demokratiese Republiek die Kongo, Tanzanië en Uganda. Hulle praat Kirundi in Burundi of Kinyarwanda in Rwanda, twee Bantoetale binne die Niger-Kongo-taalfamilie, as moedertaal. Bykomende lingua franca-tale wat hulle gebruik, sluit in Engels, Frans en Swahili, onderskeidelik amptelike tale van hul tuislande.
Volgens ramings bly sowat 80 000 Twa in die Groot Mere-streek, waarmee hulle een van die kleiner groepe vorm. Hulle is egter die oudste groep in die streek en het nog voor die koms van die Hutu, Tutsi en ander daar gevestig. Die Twa is tradisionele jagter-versamelaars, maar hierdie leefwyse word al hoe minder. Een rede is die ontbossing in hul tradisionele gebiede, waardeur hulle gedwing is om ander bedrywighede soos pottebakkery uit te oefen. Maar hul tradisionele leefwyse woord ook deur die toenemende verstedeliking bedreig.
Chetia
Chetia is 'n genus van visse wat aan die familie Cichlidae behoort. Daar is vyf spesies wat hoort tot die genus en vier kom in Suider-Afrika voor. Een spesie moet nog beskryf word.
Robertsvlei
Robertsvlei is ’n gehug met slegs 9 inwoners in die Suid-Afrikaanse provinsie Wes-Kaap. Dit val binne die Stellenbosch Plaaslike Munisipaliteit, wat ’n deel van die Kaapse Wynland-distriksmunisipaliteit uitmaak.
Agelas braekmani
Agelas braekmani is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1998 deur Thomas.
Roma Ryan
Roma Shane Ryan (gebore in Belfast, Noord-Ierland) is 'n skryfster, digter en liriekeskryfster en woon tans in Artane, Dublin, Ierland, met haar eggenoot Nicky Ryan.
Ryan is die primêre liriekeskryfster vir die sanger Enya. Enya het eens erken dat Roma Ryan só 'n noodsaaklike rol in die produksie van haar musiek speel dat sy as kunstenaar nie sonder haar sou kon bestaan nie.
Ryan se lirieke vir Enya het al Grammy-toekennings ontvang, en die snit May It Be vir die The Lord of the Rings rolprenttrilogie|The Lord of the Rings-rolprent The Fellowship of the Ring is vir 'n Oscar genomineer.
Haar lirieke kan gehoor word in rolprente soos The Frog Prince (1984), Green Card (1990), L.A. Story (1991), Toys (1992), Cry, the Beloved Country (1995), en Reisei to jônetsu no aida (2001), almal rolprente waarin Enya se musiek gebruik word.
In 2005 het Ryan 'n nuwe taal genaamd Loxian vir Enya se album Amarantine ontwikkel. Die taal is deur J.R.R. Tolkien se Feëtaal geïnspireer. Sy het 'n boek, getiteld Water Shows the Hidden Heart, geskryf om die taal te beskryf.
Roma en Nicky Ryan het twee dogters, Ebony en Persia, wat beide bygedra het tot die kunswerk en uitleg van Enya se 2005-uitgawe.
Josephine Langford
Josephine Langford (gebore 18 Augustus 1997) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Wish Upon (2017) en in die televisiereeks Wolf Creek (2016).
Bergvygie
Die bergvygie (Drosanthemum speciosum (Haw.) Schwantes) is 'n vetplantjie in die vygiefamilie. Dit is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Wes-Kaap van Worcester tot Heidelberg voor. Op die SANBI-rooilys is dit as veilig (LC) gelys. Die plant is 'n indringerplant in Kalifornië.
Dit is 'n struikie wat 50 cm hoog kan word. Deur die blaasselle op die vel lyk dit asof dit met dou bedek is. In die lente is die plant verder bedek met pragtige blommetjies wat veral in die Nasionale Botaniese Tuin van die Karoo-woestyn in Worcester te bewonder is. Die plantjie is nou 'n gunsteling in baie tuine in streke van die wêreld met 'n Mediterraanse klimaat.
Bolzano
Bozen of Bolzano (Italiaans: Bolzano; Duits: Bozen; Ladinies: Balsan/Bulsan) is die hoofstad en grootste stad van die outonome provinsie Suid-Tirol in die outonome gewes Trentino-Suid-Tirol (Italië) met 'n bevolking van 107 739 (soos op 31 Desember 2018) en 'n oppervlakte van 52,3 km². Bozen is geleë langs die Brennerroete, wat Noord- en Suid-Europa met mekaar verbind, en by die samevloeiing van die Etsch- en Eisackriviere. Die belangrikste huistale is Italiaans (73%), Duits (26,29%) en Ladinies (0,71%). As bikulturele stad met Noord-Europese en Mediterreense invloede vervul Bozen al eeue lank 'n belangrike funksie as 'n ontmoetplek vir die Duits- en Italiaanssprekende kultuur- en sakewêreld. Bozen is een van die grootste stedelike nedersettings in die Alpegebied, setel van die Suid-Tiroolse regering en parlement, sedert 1964 biskopsetel van die nuutgestigte Rooms-Katolieke diosese Bozen-Brixen en sedert 1997 ook setel van 'n universiteit – die Freie Universität Bozen (met Duits, Italiaans, Engels en Ladinies as onderrigmedia ). Die navorsingsaktiwiteite van die universiteit se Ladiniese afdeling fokus op Ladiniese Taalkunde (veral Ladiniese Filologie) en Meertalige Opvoedkunde.
Paul Brinegar
Paul Brinegar (19 Desember 1917 – 27 Maart 1995) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente High Plains Drifter (1973), The Creature Wasn't Nice (1983), en Maverick (1994), en in die televisiereeks Rawhide (1959).
Koffiebaai
Koffiebaai is 'n oord by die mond van die Nengarivier (rivier van die walvis) aan die Indiese Oseaan in die voormalige Transkeistreek van die Oos-Kaap, Suid-Afrika, sowat 250 km suid van Durban. Daar woon ongeveer 258 mense. Die dorp word met die N2-nasionale pad verbind met die R411-streeksroete.
Erica wittebergensis
Erica wittebergensis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom in die Du Toitskloofberge voor. Die plant is ontoeganklik en word beskou as seldsaam.
Prefektuur
duimnael|regs|350px|Die Romeinse Ryk, met pretoriaanse prefekture aangedui, op die tydstip van Theodosius' I se dood [[395.]]
'n Prefektuur is een van 'n aantal verskillende 'n administratiewe onderafdelings van 'n land wat histories in die Romeinse Ryk gebruik is en vandag in Frankryk, voormalige Franse kolonies, Italië, Brasilië en Griekeland gebruik word. In Frankryk verwys die term vandag gewoonlik na die administratiewe hoofstad van 'n département of 'n région (gewes). Dit is ook die Afrikaanse naam vir onderafdelings van Japan en Antieke en moderne China.
Gebruik in die Romeinse Ryk
Die Praetoriaanse Prefekture (Latyn: praefectura praetorio, Grieks: ἔπαρχότητα των πραιτωρίων of ὑπαρχία των πραιτωρίων) is in die laat-Romeinse Ryk ingevoer as die grootste administratiewe onderafdelings van die ryk. Dit het in die tydperk van die Tetrargie ontstaan. Elkeen van die vier heersers is verantwoordelikheid vir die administrasie van afsonderlike gebiede toegeken. 'n Praetoriaanse prefek is in elke gebied aangestel wat as stafhoof gedien het beide militêre en administratiewe magte.
Onder Konstantyn die Grote is die amp verander tot 'n suiwer administratiewe amp onder die keiser. Na Konstantyn se dood in 337 het sy drie seuns die Ryk tussen hulle verdeel en elkeen 'n praetoriaanse prefek aangestel in 'n verdeling wat geleidelik die permanente praetoriaanse prefekture sou word: die westelike prefektuur van Gallië (wat bestaan het uit die diosese Gallië, Hispanië en Brittanje), die sentrale prefektuur van Italië (wat bestaan het uit die diosese Italië, Afrika, en Pannonië, Dacië en Macedonië) en die prefektuur van die ooste (wat bestaan het uit die diosese Thrakië, Asië, Pontus, Oriens, en Egipte). Die prefektuur van Illyricum (diosese van Pannonië, Dacia en Macedonië) in 356-357 het die Notitia dignitatum ("lys van ampte") prentjie voltooi.
In die 4de eeu is die Wes-Romeinse Ryk deur die Germane oorval. Die Prefektuur van Italië is egter deur die Oosgotiese Koninkryk, wat steeds de jure deel van die Ryk was, in stand gehou. Die Oosgotiese Koning Theodorik die Grote het selfs die prefektuur van Gallië in die klein deel van Gallië wat hy in die 510's verower het hervestig. Na die herowering van Noord-Afrika deur die Oos-Romeinse Ryk tydens die Vandaalse Oorlog van 533-534, is die nuwe provinsies deur Justinianus in 'n nuwe prefektuur van Afrika georganiseer. Prefekture sou tot die middel van die 7de eeu in die Oostelike Ryk in stand gehou word toe die meeste van die oostelike provinsies aan die Moslem Oorwinnings verloor is en die Balkans aan Slawiese stamme.
Frankryk
In Frankryk verwys 'n prefektuur (Frans: préfecture) na:
Die streeksadminsitrasie van die Franse staat word deur vier soorte entiteite behartig: die région, département, arrondissement, en zone de défense (verdedigingsone). 'n Prefek of sub-prefek staan in elke adminstartiewe entiteit aan die hoof van circonscription administrative. Daar is dus 96 metrolitaanse departementele prefekte en vier oorsese departementele prefekte, 22 metropolitaanse en vier oorsese préfectures de région (gewesprefekture), 326 metroploitaanse en 13 oorsese sous-préfets d'arrondissements (arrondissement-sub-prefekte) en sewe préfets de zone, een  vir elke verdedigingsone. In Parys is die préfet de la zone de défense die prefek van die polisie.
Voormalige Franse kolonies in Afrika
'n Aantal Franssperekende lande in Afrika gebruik prefekture op verskillende maniere, of het dit op 'n stadium gebruik.
Italië
In Italië is die prefektuur (Italiaans: Prefettura) die kantoor van die prefek (prefetto), die staat se verteenwoordiger in 'n provinsie.
Albanië
In Albanië is prefekture (Albanies prefekturë), amptelik graafskappe (Albanies: qarku, enkelvoud: qark), die twaalf onderafdelings van die land wat weer in distrikte verdeel word wat soms as subprefekture beskryf word.
Griekeland
Griekeland word verdeel in 13 administratiewe streke wat as periferieë bekend staan wat weer in 3 super-prefekture en 54 prefekture of nomes verdeel word. Volgens Griekeland se grondwet is die prefekture hoofsaaklik 'n tweedegraadse organisering van plaaslike selfregering. Hulle is egter nie verhewe bo Gemeenskappe en Munisipaliteite nie. Na die regshervorming van 1994 is meeste van die magte van die prefekture aan die periferieë oorgedra. Hulle behou egter steeds seker administratiewe pligte wat deur die sentrale regering aan hulle toegeken word. Van 1994 is die amp van prefek 'n verkose posisie.
Oranjerand-kurper
Die oranjerand-kurper (Chetia brevis) is 'n vis wat voorkom in die Komatirivierstelsel in Mpumalanga en kusmere in Mosambiek. Die vis word tot 150 mm lank en staan in Engels bekend as Orange-fringed river bream.
Prefektuur
Brasilië
duimnael|regs|250px|Die Prefektuur van die stad Salvador in die Bahia deelstaat van Brasilië In Brasilië verwys prefektuur (Portugees: prefeitura) na die Stadsaal, wat die uitvoerende regering van 'n stad huisves, en na die burgemeester se kantoor.
Japan
Die prefekture van Japan is Japan se 47 sub-nasionale jurisdiksies: een metropool (都 to), Tokio; een rondgang (道 dō), Hokkaido; twee stedelike prefekture (府 fu), Osaka en Kioto; en 43 ander prefekture (県 ken). In Japannees word hulle algemeen na verwys as todōfuken (都道府県). Prefekture in Japan is regeringsliggame wat groter as stede en dorpe is. Elke prefektuur word gelei deur 'n direk verkose goewerneur en 'n enkelkamer-parlement.
Oranjerand-kurper
Voorkoms
Die vis het 'n groot kop en bek en is olyfbruin. Die sye is turkoois en die skubbe se basisse is baksteenrooi. Die onderkant van die vis is wit en daar is 8–9 donker, vertikale bane op die lyf. Die dorsale vin het oranje kolle op en die rante is ook oranje. Op die stertvin is daar oranje blokkies en die rant is ook oranje. Die mannetjie se anale vin het groot oranje kolle op wat in twee rye gerangskik is. Die vis word tot 150 mm lank.
Prefektuur
China
In die konteks van China verwys prefektuur na 'n verskeie onverwante politieke onderafdelings van beide Antieke en Moderne China. In die moderne konteks word prefek-vlak (地区级, afgekort 地级, "streek") gebruik om na 'n verdeling tussen provinsie en land vlak te verwys. Die prefek-vlak is die tweede vlak in die administratiewe hiërargie van die Volksrepubliek China. Daar is vier soorte prefektuur-vlak afdelings: prefekture, prefektuur-vlak stede, outonome prefekture, en bonde.
FIFA-wêreldranglys
Volgens die lys is Spanje tans die sterkste sokkerspan ter wêreld.