cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valskerm
Die eerste sprong met ŉ valskerm wat op die rug vasgemaak is, is in 1919 uitgevoer en dit kan as die begin van valskermspring as sportsoort (ook lugduik genoem) beskou word. Die hoë koste van sy, waarvan valskerms aanvanklikgemaak is, het die ontwikkeling van die sportsoort destyds egter gestrem. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is valskerms dikwels gebruik om valskermtroepe en uitrusting uit vliegtuie neer te laat. Die ontwikkeling van die nylonvalskerm het valskermspring as sportsoort later op groter skaal moontlik gemaak.
Aanvanklik was valskerms sambreelvormig en uit afsonderlike stroke saamgestel, maar die nadeel van die ontwerp was dat die valskerm tydens die sprong baie geskommel het. Die probleem is in 1951 opgelos toe daar vasgestel is dat 'n gat in die middel van die valskerm (die sogenaamde stabilisasiegat) die skerm stabieler maak sonder dat dit sy snelheid (5 tot 7 m/s) beïnvloed. Later is gate ook soms aan die agterkant van die skerm aangebring om 'n voorwaartse snelheid teweeg te bring. Die volgende stap in die ontwikkeling van valskerms was om openinge aan te bring wat deur middel van toutjies oop- en toegetrek kon word.
Hierdeur kan die valskerm baie noukeurig gestuur word, wat baie belangrik is by wedstryde waar deelnemers probeer om so na as moontlik aan 'n ronde skyfie met 'n deursnee van 10 cm te land. Die skyfie word in 'n sand- of gruisput met ‘n deursnee van 50 m geplaas, en hierdie soort wedstryd word presisiespring genoem. Ander soorte wedstryde is stylspring, waarby deelnemers voorgeskrewe figure, draaie, bolmakiesies en dies meer moet uitvoer, en relatiefspring, waarby 'n aantal deelnemers in die lug by mekaar aansluit om figure te vorm.
Valskerms kan op 2 maniere oopgetrek word: of met behulp van 'n lang lyn waarmee die pak aan die vliegtuig verbind is, of deur die springer self met behulp van ŉ handgreep. In laasgenoemde geval voer die springer 'n vry val uit tot hy die valskerm oopmaak. Die valskerm is deur middel van 'n groot aantal toue verbind met 'n riemstelsel, die sogenaamde harnas, wat om die springer se lyf vasgegespe word. Die harnas is van 'n snelsluiter voorsien wat na die landing met een beweging ontsluit kan word sodat die springer nie deur die valskerm oor die grond gesleep word nie.
Valskerms word nie net gebruik om mense en voorwerpe neer te laat nie, maar ook om vliegtuie en renmotors te rem. Remvalskerms bestaan egter nie uit aaneenlopende bane nie, maar uit 'n stelsel van linte, wat voorkom dat dit as gevolg van die hoë druk skeur.
M-Net
M-Net (oorspronklik 'n afkorting vir Elektroniese Media Netwerk) is 'n betaaltelevisiekanaal in Suid-Afrika wat in 1986 deur 'n konsortium van koerantmaatskappye (insluitend Naspers) tot stand gebring is.
Scott Speiser
Scott Speiser is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse NCIS (2003), Criminal Minds (2005), Agents of S.H.I.E.L.D. (2013), en The Tick (2017).
Julius Streicher
Julius Streicher (12 Februarie 1885 - 16 Oktober 1946) was 'n lid van die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty (Nazi's). Hy was die stigter en uitgewer van die antisemitiese koerant Der Stürmer, wat 'n sentrale element van die Nazi-propagandamasjien geword het.
Sy uitgewersfirma het ook drie antisemitiese boeke vir kinders uitgereik, waaronder die Derpilpilz uit 1938 (in Engels vertaal as The Toadstool of The Poisonous Mushroom), een van die mees verspreide stukke propaganda, wat gewaarsku het oor die veronderstelde gevare wat Jode inhou met die metafoor van 'n aantreklike dog dodelike sampioen.
Die uitgewersfirma was finansieel baie suksesvol en het Streicher tot 'n multimiljoenêr gemaak. Aan die einde van die oorlog is Streicher in die Neurenberg-verhore skuldig bevind aan misdade teen die mensdom en tereggestel.
Malese Jow
Malese Jow (gebore 18 Februarie 1991) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Escape Plan 3: Devil's Station en in die televisiereekse NCIS: Los Angeles (2009), The Flash (2014), en The Shannara Chronicles (2016).
Baldur von Schirach
Baldur Benedikt von Schirach (9 Mei 1907 - 8 Augustus 1974) was 'n Nazi-Duitse politikus wat veral bekend is vir sy rol as die Nazi-party se jeugleier en hoof van die Hitler-jeug van 1931 tot 1940. Hy dien later as Gauleiter en Reichsstatthalter ("Reich-goewerneur") van Wene. Na die Tweede Wêreldoorlog is hy skuldig bevind aan misdade teen die mensdom in die Neurenberg-verhore en tot 20 jaar gevangenisstraf gevonnis.
Gordon Chater
Gordon Chater (6 April 1922 – 12 Desember 1999) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse ITV Television Playhouse (1955), My Name's McGooley, What's Yours? (1966), en Snake Gully with Dad and Dave (1972).
Qunu
Qunu is 'n klein plattelandse dorpie in die voormalige Transkei. Die dorpie is 32 km (20 myl) suidwes van Mthatha (Umtata) op die pad tussen Butterworth en Mthatha in die Oos-Kaap, Suid-Afrika geleë.
Die Mandela-familie
Wyle President Nelson Mandela is hier naby op die dorpie Mvezo langs die M'basherivier gebore. Hy word egter op Qunu groot nadat sy vader as die hoofman van Mvezo onttroon is en hierheen verhuis het. Mandela het na sy aftrede in Mei 2012 weer na die dorp teruggekeer. In sy outobiografie, Long Walk to Freedom, beskryf Mandela die dorp as waar hy die gelukkigste oomblikke van sy kinderjare deurgebring het.
Die oorskot van drie van Mandela se kinders is oorspronklik hier begrawe, maar is deur een van sy kleinseuns, Mandla Mandela, op Mvezo herbegrawe, waar hy die hoofman was. Op 3 Julie 2013 beslis die Oos-Kaapse hooggeregshof dat die kinders se oorskot opgegrawe en weer op Qunu begrawe moet word. Kort na die voorval het koning Buyelekhaya Dalindyebo vir Mandla Mandela van sy pligte as hoofman onthef.
Nelson Mandela is op 15 Desember 2013 op Qunu begrawe.
Eddie Barlow
Barlow is op 12 Augustus 1940 in Pretoria in die destydse Transvaal gebore. Vanaf die 1960's was die bebrilde Barlow 'n gewilde en maklik herkenbaar figuur in Suid-Afrikaanse krieket gewees. Hy was nie net 'n kranige lopie-maker nie, maar ook 'n gereelde paaltjievraat en 'n veelsydige speler op die internasionale toneel.
Hy het van 1959/60 tot 1967/68 eersterangse krieket vir die destydse Transvaal en Oostelike Provinsie gespeel, daarna het hy in die seisoene van 1968/69 tot 1980/81 vir die Westelike Provinsie uitgedraf. Gedurende hierdie tyd het hy ook vir drie seisoene (van 1976 tot 1978) vir Derbyshire in die Engelse County Championship gespeel. Hy het sy eersterangse loopbaan in 1982/83 in die Boland afgesluit.
In 1962 is hy deur Suid-Afrikaanse Krieket as een van ses spelers van die jaar aangewys. Volgens Louis Duffus het Barlow: "meer as enigiemand anders gedoen om Suid-Afrika se skugter verdedigende taktiek, wat die land vir soveel jare 'n tweederangse krieketland gemaak het, af te takel".
Sy bynaam was "Bunter" omdat hy klaarblyklik soos Billy Bunter ('n fiktiewe skoolseun) gelyk het. 'n Pawiljoen op die Nuweland-krieketveld was veronderstel om na hom genoem te word, maar een van die klubs was daarteen gekant, en die idee is op "ys" geplaas.
In 2000 het hy 'n beroerte in Bangladesj gehad, waarna hy in die waakeenheid opgeneem is en daarna in 'n rolstoel opgeëindig het. Hy moes sy wynplaas in 2001 verkoop om sy mediese onkostes te dek. Hy het later na Noord-Wallis verhuis, waar hy afgerig het. Hy was ook by gestremde krieket betrokke. Hy is op 30 Desember 2005 in Jersey aan breinbloeding oorlede.
Lancia Appia
Die Lancia Appia is 'n motorvoertuig wat deur Lancia vervaardig is vanaf 1953 tot 1963 as 'n plaasvervanger vir die Ardea.
Westcliff-on-Sea
Westcliff-on-Sea is 'n woonbuurt van die kusdorp Southend-on-Sea, in die Engelse graafskap Essex. Die woonbuurt is sowat 55 km (34 myl) oos van Londen.
Robert Alda
Robert Alda (26 Februarie 1914 – 3 Mei 1986) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Rhapsody in Blue (1945), Cloak and Dagger (1946), en The Beast with Five Fingers (1946), en in die televisiereeks Secret File, U.S.A. (1955).
Corbett Monica
Corbett Monica (1 Junie 1930 – 22 Julie 1998) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Broadway Danny Rose (1984) en in die televisiereekse The Bob Hope Show (1950), The Joey Bishop Show (1961), en Get Smart (1965).
Amateurradio
Amateurradio is die stokperdjie van tweerigtingradio. Die stokperdjie moedig eksperimentasie, tegniese kennis en operasionele kennis aan, asook om noodkommunikasie te verskaf wanneer ander kommunikasiemiddele faal vanweë storms of ander rampe. Radioamateurs word verbied om vergoed te word vir hulle dienste.
Radioamateurs is mense wat tweerigtingradio gebruik om met ander radioamateurs oral oor die wêreld te gesels. Vir sommige is die gesels die ding wat hulle geniet, vir ander is dit die tegnologie waarmee hulle kan speel. Al die nodige toerusting kan gekoop word maar baie amateurs geniet dit om van hulle eie toerusting te ontwerp en te bou.
Amateurradiolisensie
Elke amateur moet eksamens slaag om 'n lisensie te bekom. Daar is gewoonlik verskillende lisensies wat verskillende voorregte toelaat. Die lisensie word gewoonlik uitgereik deur die nasionale departement waaronder radiokommunikasie val. In Suid-Afrika word lisensies deur die Onafhanklike Kommunikasie Owerheid van Suid-Afrika (OKOSA) uitgereik. Elke lisensie is gepaard met 'n roepsein soos ZS6BTV. Die letter(s) voor die nommer identifiseer die land waar die amateur gelisensieer is. Suid-Afrikaanse roepseine begin met ZU, ZR en ZS. Die roepsein is die primêre manier waarop die amateur homself of haarself op die lug identifiseer.
Radiogolwe
Radiogolwe neem hulle plek in in die elektromagnetiese spektrum. Behalwe radiogolwe sluit die spektrum ook verskynsels in soos lig, x-strale, gammastrale, en so aan.
Amateurs het, deur internasionale ooreenkoms, klein stukkies van die radiodeel van die spektrum wat hulle mag gebruik. Elke deel van die spektrum het ander radiopropagasie-eienskappe en kan dus vir 'n ander kommunikasiemetode gebruik word. So kan mens dus toerusting en radio frekwensies kies wat jou met jou buurman 'n paar kilometer in die pad af kan laat praat of jy kan jou sein oor 'n paar duisend kilometer laat reik deur die ionosfeer as 'n spieël te gebruik of deur van 'n amateursatelliet gebruik te maak. Radio seine kan selfs van die maan af of, vir 'n kort rukkie, van die ge-ioniseerde spoor van 'n meteoor weerkaats word vir langafstand kommunikasie
Toerusting
'n Amateurradio stasie bestaan ten minste uit die volgende:
By hierdie lys kan jy ook toerusting voeg wat jou in staat stel om Morsekode of digitale kommunikasie van een of ander aard te gebruik. Mens kan versterkers gebruik om jou sein meer hoorbaar te maak en, soos alreeds genoem, 'n rekenaar is 'n baie nuttige stukkie toerusting. 'n Antenneinstemmer laat jou toe om enige stuk draad as 'n antenne te gebruik.
Herhalers
'n Herhaler is 'n gewilde stuk toerusting. Dis 'n ontvanger en sender wat gewoonlik aan 'n antenne gekoppel is wat iewers hoog in die lug geïnstalleer is. Die sender versterk en saai outomaties uit wat die ontvanger hoor maar op 'n ander frekwensie. Dit stel mens in staat om met 'n klein handradiotjie baie vêr te praat omdat die herhaler jou oor 'n lang afstand kan hoor en met sy kragtige sender en hoë antenne jou boodskap wyd kan strooi. So kan mens byvoorbeeld met jou handradio gemaklik van Johannesburg met iemand in Pretoria gesels. Herhalers behoort dikwels aan plaaslike radioklubs.
Amateursatelliete
Groepe radioamateurs bou elke nou en dan 'n satelliet. Hulle ry dan duim om 'n plek vir die satelliet te vind op 'n kommersiële vuurpyl sodat dit so in 'n wentelbaan geplaas kan word. Die satelliete funksioneer as herhalers maar dek groot dele van die aarde sodat jy van Pretoria met iemand in die Kaap en verder kan gesels. Van die satelliete dra ook telemetriese senders wat aanhoudend inligting oor die satelliet en sy omgewing aarde toe stuur.
Kortgolf-amateurradio
Bogenoemde herhalers gebruik baie hoë frekwensies en ultra-hoë frekwensies en meeste van die satelliete doen dieselfde. 'n Eienskap van die frekwensies is dat hulle net gebruik kan word mits jou ontvangsantenne binne sig van die senderantenne is.
Die langer golflengte hoë frekwensies (kortgolf) stel mens egter in staat om sonder herhaler of satelliet met amateurs in ander lande te praat. Vir hoëfrekwensieseine werk die geïoniseerde lae hoog in die atmosfeer soos 'n spieël en buig hulle die radiosein weer terug af na die aarde toe. So 'n radiosein kan dus tussen die geïoniseerde lae en die oppervlak van die aarde heen-en-weer bons sodat mens met 'n kortgolfradio van kontinent tot kontinent kan gesels. Die vorige genoemde hoërfrekwensieseine ignoreer die ionosfeer en verdwyn die ruimte in.
Nooddiens
Een van die redes vir die bestaan van amateurradio is dat baie radioamateurs hulle laat oplei om noodkommunikasie te verskaf na rampe soos orkane waar ander radio- en telefoonkommunikasie ontwrig is. Amateurs kan na 'n ramp vinniger as telefoon- en radio-maatskappye reageer deur maste, antennes en radio's op te stel wat van sonkrag, batterye, draagbare opwekkers of ander vorms van noodkrag kan werk. Vanweë die wye bestek van frekwensies waarop amateurs kan werk kan hulle plaaslike en internasionale kommunikasie verskaf. Wanneer kommersiële en regerings radio- en telefoondienste weer op die been is kan hulle dan weer oorneem.
Amateurs is ook gedurig aan die luister en dus gebeur dit dikwels dat as 'n vaartuig soos 'n seiljag ter see in die moeilikheid beland dan word hy met die hulp van 'n radioamateur gered.
Suid-Afrikaanse lisensiestruktuur
Daar is twee lisensiepeile in Suid-Afrika. Elke peil het sy eie roepseinvoorvoegsel.
Toekennings
'n Radioamateur kan 'n paar uitdagings aanpak om toekennings te verdien.
Die Hele Afrika (All Africa Award)
Die toekenning word deur die Suid-Afrikaanse Radioliga geborg en is bedoel om kontak met die lande van Afrika aan te moedig. Om die toekenning te ontvang moet 'n amateur bewys dat hy kontak gemaak het met al ses roepsein areas in Suid-Afrika (ZS1-ZS6) en ten minste een kontak in elk van die 25 lande in Afrika.
Alle ZS Bestemmings (Worked All ZS Award - WAZS)
Hierdie toekenning is beskikbaar aan alle amateurradio operateurs en ook kortgolf luisteraars. Om vir hierdie toekenning te kwalifiseer moet jy bewys lewer van of twee-rigting kommunikasie of kortgolf luister rapporte met 'n honderd Suid-Afrikaanse roepseine. Die aantal roepseine nodig word as volg verdeel tussen die roepsein areas: 'n Operateur kan die toekenning aanvul deur 200, 300, en so aan, kontakte te maak om sodoende die WAZS-200, WAZS-300 en so voorts te bekom.
Hoë Band Sertifikaat (Top Band Certificate)
Hierdie toekenning is bedoel om meer gebruik van die 160 meter band aan te moedig deur te vereis dat 'n operateur met ses verskillende suider Afrikaanse roepseingebiede sal kontak maak. Ten minste vyf van hulle moet in Suid-Afrika wees. Die ander kan met operateurs in Botswana, Lesotho, Mosambiek, Namibië, eSwatini of Zimbabwe wees.
Die 160 meter band is een van die oudste radio frekwensie bande omdat radio histories by die lang golflengtes begin het en soos tegnologie ontwikkel het so het die korter en korter golflengtes bruikbaar geword.
Een Honderd DX Bestemmings (DXCC)
Die is moontlik die mees gesogte amateurradio toekenning. Om dit te kry moet 'n operateur bewys lewer van kontakte met 'n honderd van die plekke in die Amerikaanse Radio Liga se DXCC Lys. Ook verkrygbaar is 'n lae krag DXCC toekenning waar met 'n honderd lande kontak gemaak word maar jou sender is beperk tot net 5 Watt uitsetkrag.
Velddag
Daar is ook 'n dag wat opsy gesit word waar die idee is om 'n radiostasie op te stel en te gebruik weg van jou hooflyn elektrisiteit af. Mens moet dus 'n kragopwekker, sonkrag, of ander bron van elektrisiteit gebruik en tipies is jou antenne ook 'n draagbare een wat enige plek opgestel kan word.
Dis beide 'n kompetisie en oefening vir noodoperasie.
Kompetisies
Een van die interessantste kompetisies waaraan radioamateurs deelneem is sendersoektogte. Iemand gaan kruip weg met 'n klein sendertjie en die res van die operateurs moet dan hom of haar soek met spesiale direksionele toerusting. Dit word gewoonlik per motor oor 30 of 40 vierkante kilometer gedoen. In Europa meng hulle atletiek met so 'n soektog waar mens te voet tot vyf verskillende senders moet vind.
John Spencer (akteur)
John Spencer is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente WarGames (1983), Presumed Innocent (1990), en The Rock (1996), en in die televisiereeks The West Wing (1999).
Bakspel
Die swart en wit/rooi spelstukke word volgens die val van die dobbelsteentjies geskuif. 'n Speler wen wanneer hy/sy al sy stukke van die bord verwyder het voor sy teenstander kon.
Lancia Ardea
Die Lancia Ardea is 'n motorvoertuig wat deur Lancia vervaardig is vanaf 1939 tot 1953. Dit het 'n ongewone kort motorkap gehad, wat klaarblyklik die kleinste V4-enjin ooit gehuisves het in 'n kommersiële voertuig.
Tom Chatto
Tom Chatto (1 September 1920 – 8 Augustus 1982) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Enemy from Space (1957), Battle of Britain (1969), en The Human Factor (1979), en in die televisiereeks The Further Adventures of Oliver Twist (1980).
Lancia Augusta
Die Lancia Augusta is 'n motorvoertuig wat deur Lancia vervaardig is vanaf 1933 tot 1936. Dit is bekendgestel by die Parys Motorskou van 1932.
Erica leucodesmia
Erica leucodesmia is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Daniël van den Henghel
Henghel was ook aan bewind toe die owerheid probleme met die Frans gebore Estiénne Barbier begin optel het. Barbier is later onder Hendrik Swellengrebel tereggestel en sy kop en hand in "de roodesands Cloof" geplaas en sy ander vier dele langs ander hoofweë op pale uitgestal.
In 1739 is hy as goewerneur opgevolg deur Hendrik Swellengrebel.
Erville Alderson
Erville Alderson (11 September 1881 – 4 Augustus 1957) was 'n Amerikaanse akteur en assistentregisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The White Rose (1923), The Valley of the Giants (1927), The Heart of Maryland (1927), en The Scarlet Empress (1934).
Del Monroe
Del Monroe (7 April 1932 – 5 Junie 2009) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Voyage to the Bottom of the Sea (1961) en in die televisiereekse Voyage to the Bottom of the Sea (1964), Mission: Impossible (1966), en The Time Tunnel (1966).
Aloe pachygaster
Die Aloe pachygaster is 'n aalwyn wat endemies aan Namibië is.
Vis
Visse in Suider-Afrika
Suider-Afrika is geseënd met visse as gevolg van sy ligging tussen die Atlantiese en Indiese oseane en die Suidelike Oseaan verder suid. Daar kom 2 500 spesies voor in Suider-Afrika en 1 800 spesies kom voor op die kontinentale bank reg rondom Suider-Afrika. Hierdie syfer groei jaarliks soos nuwe spesies in die area ontdek word. Sestien persent van die spesies is endemies aan Suider-Afrika.
Slegs 5% van die spesies kom voor in die Atlantiese Oseaan, maar dit is die pelagiese spesies soos sardyn, snoek en ansjovis wat die kern vorm van die Suid-Afrikaanse kommersiële visbedryf. Die spesies wat in die Indiese Oseaan voorkom, is sportvis.
Daar is ongeveer 160 varswater visspesies in Suider-Afrika en baie meer in die res van Afrika. Spesies soos karp, baars en forel is nie inheems nie, maar is ingevoer vanaf ander lande en losgelaat in riviere in Suider-Afrika.
Asemhaling
Visse verbruik suurstof soos alle diere en die meeste visse haal dit uit die water met hulle kieue. Die beskikbare konsentrasie van hierdie gas word egter beperk deur die parsiële druk in die atmosfeer (0,2 atm) en Henry se konstante. Ook die wind- en golfaksie aan die oppervlak en die fotosintese van die plante en die fitoplankton is belangrike faktore. Die waarde van die Henry-konstante neem skielik af by hoër temperature. Daar is visse wat meestal in warm, suurstofarme water leef wat spesiale organe het om suurstof uit die lug te haal.
Taksonomie
Al die artikels onder visse onderskryf die taksonomie van ITIS, die Integrated Taxonomic Information System ter wille van eenvormigheid.
Visse word geklassifiseer in die volgende hoofgroepe:
Voortplanting
Die meeste visse laat hul saadselle en kuit (eiertjies) in die water los, bevrugting vind uitwendig plaas en ouersorg is in die meeste gevalle afwesig. Die vrylating van die geslagselle word deur 'n aantal meganismes gesinchroniseer.
By sommige spesies laat die wyfies tot 10 miljoen eiers op 'n keer vry. Dit verhoog die moontlikheid van bevrugting, wat op sy beurt meer jong visse die kans gee om volwassenheid te bereik. Die haaimannetjie plaas sy saad deur middel van ŉ gonopodium in die wyfie (inwendige bevrugting). By baie spesies broei die eier binne die wyfie uit en die kleintjie kom lewend te voorskyn (ovovivipaar).
Dit is aangetoon dat kuit (soos sekere plantsade of ongewerweldes) deur middel van endozoökorie kan versprei. Dit beteken dat 'n klein persentasie kuit die opname en uitskeiding deur die spysverteringstelsels van watervoëls oorleef, en visse kan hierdeur afgeleë waterliggame koloniseer. Ook sal die kuit van sekere spesies in droë grond oorleef totdat reëns weer poele vorm.
Evolusie
Oervorme van ware visse is nog redelik onbekend. Die oudste bekende visreste dagteken van 450 miljoen jaar gelede, maar hierdie visse het in daardie stadium reeds uiteenlopende vorme gehad, wat daarop dui dat die diere toe reeds aansienlike evolusie ondergaan het. 'n Aantal fossiele van die klas Placodermi het, danksy die dier se swaar pantser, bewaar gebly.
Daar word vermoed dat die kraakbeenvisse uit hierdie klas ontwikkel het en dat die pantser vandag verteenwoordig word deur die klein tandjies (plakoïede skubbe) op die vel van haaie en rôe. Die Placodermi was tydens veral die Devoon volop. Saam met spookhaaie (subklas Holocephali) vorm haaie en rôe die klas kraakbeenvisse (Chondrichthyes). Alle ander lewende visse word onder die beenvisse (klas Osteichthyes) geklassifiseer en deur 'n beenskelet gekenmerk.
Hulle het moontlik ontwikkel uit lede van die subklas Acanthodii, wat tydens veral die Devoon volop was. Die Acanthodii was klein visse (slegs enkele sentimeters lank) en het ŉ huidbedekking van ruitvormige skubbe gehad in plaas van die beenplate van die Placodermi. Twee groepe het in die loop van beenvisevolusie ontstaan; die spiervinniges (subklas Sarcopterygii) word vandag deur net die selekant en ŉ handjievol longvisse verteenwoordig.
Verteenwoordigers van die subklas was waarskynlik die voorouers van die amfibieë. Die meeste moderne visse behoort tot die straalvinniges (subklas Actinopterygii), wat 150 miljoen jaar gelede hul verskyning gemaak het en vandag deur 3 infraklasse, die Chondrostei, Holostei en Teleostei verteenwoordig word. Die Teleostei is tans die dominante visorde en ongeveer 25 000 lewende spesies daarvan is bekend.
Vinne
Vinne vorm die mees kenmerkende eienskappe van 'n vis, saamgestel uit beenagtige groeisels of strale wat uitsteek uit die liggaam met vel wat hulle bedek en saam aansluit, hetsy op 'n gewebde manier, soos gesien by die meeste beenvisse, of soortgelyk aan 'n swemvin, soos gesien by haaie. Behalwe die stertvin, het visvinne geen direkte verband met die ruggraat nie, en word net deur spiere ondersteun. Hul hooffunksie is om visse te help swem.
Vinne kom op verskillende plekke aan die vis se liggaam voor en elkeen dien 'n ander doel, soos om die vis vorentoe te beweeg, te draai, in 'n regop posisie te hou of te stop. Die meeste vissoorte gebruik hul vinne om te swem, maar vlieënde visse gebruik selfs hulle borsvinne om te sweef.
Definisies
Die volgende terme word gebruik om visse en hul omgewing mee te beskryf:
Bedreigings
Varswatervis tel onder die mees bedreigde gewerweldes. Hul bevolkings word benadeel deur die modifikasie, fragmentasie, besoedeling en vernietiging van hul habitat, benewens indringerspesies, oorbevissing, bosbrande, bosbou- of ontbossingspraktyke en klimaatsverandering. Onder menslike invloed is biodiversiteit, insluitend visdiversiteit in varswater, aan verskillende skadelike faktore uitgelewer, sodat die volle impak aan hul sinergetiese wisselwerking toeskryfbaar is. By seevis kan 'n skielike daling in watertemperatuur baie vrektes veroorsaak. Weersomstandighede aan die suidooskus van Suid-Afrika sal soms koue water na die oppervlak bring en verskillende spesies, insluitend haaie en mantas, kan dit nie oorleef nie. Oorbevissing van Namibië se sardyne het byvoorbeeld 'n eeneenstorting van die bevolking meegebring, benewens skade aan die ekostelsel. Jaarlikse vangste van 'n geskatte 11 miljoen ton in die 1960's het met 99,5% tot slegs 50 000 ton in 2015 gedaal, terwyl seevoëlgetalle weens die tekort aan hul energieryke voedingsbron gelyktydig getuimel het. In 2017 is 'n Namibiese visserykwota ook benut vir 'n politieke kampanje.
Hippolyte Girardot
Hippolyte Girardot (gebore 10 Oktober 1955) is 'n Franse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Love Without Pity (1989) en Paris, je t'aime (2006), en in die televisiereekse Dolmen (2005) en Marseille (2016).
Lancia Aurelia
Die Lancia Aurelia is 'n motorvoertuig wat deur Lancia vervaardig is vanaf 1950 tot 1958. Dit is ontwerp deur Vittorio Jano.
Mitserie
Die Mitserie (Bridelia micrantha) is 'n klein tot middelgroot boom wat inheems is in KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga en die Oos-Kaap. Dit kom voor die ooskus van Suid-Afrika noordwaarts vanaf Oos-Londen. Dit kom voor in die hele tropiese Afrika en op Réunion. Dit is ook inheems in Angola, Benin, Burkina Faso, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Ekwatoriaal-Guinee, Eswatini, Ethiopië, Gaboen, Gambië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Liberië, Malawi, Mali, Mosambiek, Nigerië, Republiek die Kongo, Réunion, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Tanzanië, Togo, Tsjad,Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Die boom groei in rivier- en moeraswoude of op vogtige plekke in die bosveld. Die vrugte is soet en eetbaar en is ongeveer 8 mm in deursnee. Die blare het are wat amper parallel na die rande toe loop. In Engels staan die boom bekend as Mitzeerie.
Die plant het ook twee subspesies:
Joe Ochman
Joe Ochman (gebore 24 Augustus 1954) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse CSI: Crime Scene Investigation (2000), Naruto: Shippûden (2007), en Doc McStuffins (2012).
Nuanetsirivier
Die Nuanetsirivier (Nuanetzirivier, Mwenezirivier) is 'n rivier in Zimbabwe en Mosambiek wat by die Limpoporivier aansluit.
Die rivier ontspring 70 km suidwes van Bulawayo, Insiza-distrik, in die provinsie Matabeleland-Suid. Daarna vloei dit noordoos van Rutenga deur die Manyuchidam. Van wes sluit die Mushawerivier aan en gaan dit deur die suide van die Gonarezhou Nasionale Park, verby die dorp Malipati en sluit dan 20 km oor die Mosambiekgrens by die dorp Chicualacuala by die Limpopo aan. Dit het 'n opvanggebied van nagenoeg 14 500 km².
Hierdie rivier vloei slegs in 'n goeie reënseisoen (November tot April), met die meeste afloop tussen Desember en Februarie aangeteken, behalwe waar dit deur damoperasies beheer word. Die rivier dra jaarliks 6.7% van die gemiddelde afloop in die Limpopobekken by, wat dit die derde grootste bydraer van water aan die Limpopo maak.
Uit die Manyuchidam en verskeie keerwalle word die suikerrietlande op die oewers besproei. Seekoeie is volop in die rivier. Krokodille is 'n gevaar vir mens en dier. In die vallei is daar baie voëls, veral reiers.
Pampoenkraal
Pampoenkraal was die eerste naam van wat vandag Durbanville, 'n noordelike stadsgebied van Kaapstad, is.
Die uitspanning aan die hoofweg na die binneland het lank as Pampoenkraal bekend gestaan, hoewel die plaaslike NG gemeente vroeër Tijgerberg geheet het. Volgens 'n skrywe aan sir Benjamin D'Urban sou die dorpie van 30 Augustus 1834 as D'Urban bekend staan ter ere van die geliefde goewerneur. Later jare is die naam verander na Durbanville om verwarring met die stad Durban te vermy.
Ramatlabama
Ramatlabama is 'n dorpie in Noordwesprovinsie en 'n grensbeheerpos vir voertuie en treine met Botswana.
Geskiedenis
Gedurende die Tweede Vryheidsoorlog was dit die hoofkwartier van die Regiment van die Protektoraat. Dit is verwoes in 'n onverwagte aanval deur die Boere. Die naam is afgelei van 'n insident waarin opperhoof Montsioa 'n leeu op kort afstand doodgemaak het. Dit beteken om wydsbeen oor te gaan. Die grenspos het dieselfde naam aan die Botswanakant.
Spoorweë
Dit is die plek waar die spoorlyn tussen Kaapstad en Bulawayo Botswana binnegaan; noord van Ramatlabama vorm die spoorlyn die hooflyn van Botswana Spoorweë, en suidoos is dit deel van Transnet Freight Rail se netwerk in Suid-Afrika.
Spike Spencer
Spike Spencer (gebore 21 Desember 1968) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rol in die televisiereeks Get Blake! (2014).
Solomon Juneau
Solomon Laurent Juneau, soms ook Laurent-Salomon Juneau, (9 Augustus 1793 - 14 November 1856) was 'n Kanadees-gebore Amerikaanse pelshandelaar, spekulant en politikus, wat 'n belangrike rol by die stigting van die stad Milwaukee (Wisconsin) gespeel het. Juneau was 'n boorling van Repentigny (Québec).
Juneau het hom in 1818 in 'n gebied oos van die Milwaukeerivier gevestig, wat destyds Juneautown genoem is. Die nedersetting het later met George H. Walker se Walker's Point en Byron Kilbourn se Kilbourntown verenig en is as die Stad Milwaukee geïnkorporeer. In 1837 het hy die dagblad Milwaukee Sentinel gestig, die oudste sakeonderneming in Wisconsin wat nog steeds bestaan. Juneau het tussen 1846 en 1847 as Milwaukee se eerste burgemeester en ook as sy eerste posmeester gedien.
Hars
Hars is 'n taai, klewerig, plantaardig produk wat hoofsaaklik van naaldbome geoes word. Daar bestaan ook kunsmatige stowwe wat hars genoem word. Voorbeelde van sulke kunshars is: polyurethaan-hars en epoxy-hars.
Hars word soms met gom verwar. Die verskil is dat hars oplosbaar is in alkohol, gom daarteen is oplosbaar in water.
Van die produkte wat van hars vervaardig word sluit in:
Sommige natuurharse soos skellak en Oosterse lak word reeds baie lank gebruik en die terminologie (lak, vernis, hars, balsem, ensovoorts) dateer van oudsher. Dit word egter nie altyd konsekwent vir natuurharse gebruik nie, maar ook vir sommige kunsslowwe.
By die verharding van hars vind talle chemiese omsettings soos polimerisasie en oksidasie plaas. Die stewige stof word gewoonlik hars of vernis genoem. Tegnies word 'n onderskeid gemaak tussen lakvernis (kortweg lak genoem) en chemiese vernis. Lak word hard vanweë die verdamping van ŉ oplosmiddel, terwyl chemiese vernis hard word vanweë chemiese omsetting. Kunsstowwe wat deur chemiese reaksies verhard raak, word dikwels ook kunshars genoem.
Onder natuurhars word drie soorte onderskei, naamlik:
- Wateroplosbare hars, soos gom, wat uit suikers opgebou is; lak word nie by die verwerking van gom verkry nie.
- Alkoholoplosbare hars, soos balsem, terpentyn en skellak.
- Olie-oplosbare hars, soos barnsteen, Oosterse lak, kolofonium en kopalhars; almal bestaan uit die sogenaamde koolwaterstowwe (C- en H-verbindings).
Bereiding en gebruike
Alkoholoplosbare hars word van die balsemspar (Abies balsamea) verkry en dikwels kanadabalsem genoem. Dit bly vloeibaar in die aanwesigheid van die esters van bensoë- en kaneelsuur en word vir die hegting van lense gebruik omdat dit dieselfde brekingsindeks as glas het. Olie-oplosbare hars bly vloeibaar in die aanwesigheid van olies soos terpentynolie.
Dergelike produkte word verkry uit bome soos die lariksboom (Larix decidua), die silwerspar (Abies elba) en die sparden (Pinus pinaster). Venesiaanse lak is van die lariksboom afkomstig en is die hoofbestanddeel van seëllak. Dit voldoen goed aan die vereistes wat vir seëllak gestel word, naamlik dat dit maklik moet smelt by verhitting en hard moet wees sodat dit nie maklik afslyt nie.
Die seëllak word met pigmente van sinnaber (HgS) gekleur, waardeur dit die kenmerkende rooi kleur verkry. Ander bestanddele wat vir seëllak gebruik kan word, is byewas, skellak en kolofonium. Mastik word uit die Pistacia-boom verkry, wat inheems is in die Middellandse See-gebied. Dit word byvoorbeeld vir die afdekking van skilderye gebruik. Kolofonium (vioolhars) is uit die suide van die VSA afkomstig en word uit 'n denneboom (Pinus palustris) verkry.
Oosterse lak
Oosterse lak word in China en Noord-Amerika uit die vernisboom (Rhus vernicifera) gewin. Later is die bome egter ook in Japan gekweek en daar is feitlik geen verskil tussen Chinese en Japanse lak nie. Vir die bereiding van die lak word die bome se bas gedeeltelik gestroop en die melkagtige sap opgevang.
Die sap word ingedamp en gesuiwer, waarna dit gekleur word. Die hars verhard in vogtige lug in die afwesigheid van lig. Dit word deur die Oosterlinge gekleur en vir die versiering van hout en vase gebruik.
Skellak
Skellak is van dierlike oorsprong. Dit is 'n afskeidingsproduk van die lakskildluis (Laccifera lacca), wat op sommige soorte wildevyebome (Ficus laceifera) voorkom. Die takkies van die boom raak mettertyd oordek met 'n klewerige laag wat deur die luise afgeskei word.
Die takkies word versamel en die kleeflak met behulp van 'n oplosmiddel verwyder, waarna dit verder met water behandel word. By die behandeling kom 'n rooi kleurstof (lakrooi) vry, wat verwyder word. Die oorblywende lak word gesmelt, gefiltreer en afgekoel. Die kleur hiervan wissel van liggeel tot donkerbruin en die lak word soms gebleik om wit skellak te verkry. Skellak word vir die behandeling van hout gebruik, en is verder ŉ goeie isolator van elektrisiteit.
A.G. Visser
A.G. Visser (1 Maart 1878 – 10 Junie 1929) was ’n dokter en Afrikaanse digter wat twee keer met die Hertzogprys bekroon is. Hy was algemeen bekend as die "sanger van die Suikerbosrand".
Lewe en werk
Andries Gerhardus Visser is op 1 Maart 1878 op die plaas Zaaifontein in die distrik Fraserburg in die Noord-Kaap gebore, waar sy vader hom in 1877 tydelik gevestig het om weiveld te kry vir sy vee. 'n Groot droogte het sy ouers van hulle plaas in die distrik Carnarvon verdryf, en hy is in 'n tentjie op die werf van die plaashuis, onder die skaduwee van 'n peerboom gebore. Hy gaan skool op Daljosafat (twee ander bekende skrywers, Totius en D.F. Malherbe is in dié tyd ook saam met hom op skool), ontvang opleiding in onderwys aan die Normaalkollege te Kaapstad, en studeer in die geneeskunde in Edinburg, Skotland, van 1901 tot 1906.
Hy is die derde seun en een van ses kinders van Andries Gerhardus Visser en Martha Engela Elizabeth Roussouw, wat in 1873 met mekaar getroud is. Hy het vier broers (Floris, Daniël, Frans en Jan) en een suster (Anna Engela Magdalena). Sy vader is ’n prominente man in die samelewing en word in 1904 vir die kiesafdeling Victoria-Wes tot Kaapse parlementslid verkies. Hy doen egter afstand van sy setel ten gunste van John X. Merriman, maar word in 1908 weer deur hierdie kiesafdeling verkies en word later ook lid van die Kaapse Provinsiale Raad. Sy vader het ook gedigte geskryf en is op 20 Oktober 1916 op Carnarvon oorlede, nadat sy ma reeds in 1907 oorlede is. Die jong Andries word groot op die ou familieplaas Bloukrans naby Carnarvon wat sy vader na die dood van sy oupa in 1890 erf. 'van 1901 tot 1906Aanvanklik word hy tuis saam met sy broers en suster onderrig deur die Hollander Koos Karstens. Saam met onder andere Totius en D.F. Malherbe woon hy dan eers in sy dertiende jaar vanaf Julie 1891 die Gedenkschool der Hugenoten in Daljosafat by, waar hy tot Junie 1894 ’n leerling is. Vanaf Julie 1894 tot Junie 1896 is hy student aan die Normaalkollege in Kaapstad, waar hy in 1896 matrikuleer en hom ook as onderwyser bekwaam deur die ou Middle Class Teacher’s examination te slaag. Hy slaag ook etlike Taalbondeksamens en ’n Musiekeksamen. Na kwalifikasie kry hy onmiddellik ’n tydelike pos tot September 1896 as onderwyser aan die Gedenkschool der Hugenoten, waarna hy vir die res van 1896 tot 1901 onderwys gee en in Junie 1898 ook skoolhoof word aan die Publieke Skool op Carnarvon.
Tydens die Anglo-Boereoorlog kom hy in botsing met die Engelse militêre owerheid en word hy selfs in April 1901 gevange geneem weens sy uitgesproke simpatieke houding jeens die Boeremagte. Hoewel hy deur bemiddeling van die dorp se inwoners dieselfde dag nog vrygelaat word, maak die owerheid die lewe vir hom baie moeilik. Hy besluit dan om hom as geneesheer te bekwaam en bedank sy pos as skoolhoof in September 1901. In Oktober 1901 vertrek hy na Edinburgh, Skotland waar hy in Julie 1906 sy opleiding as medikus voltooi. Hoewel hy hom hoofsaaklik op sy studies toespits en nie veel aan die breër studentebedrywighede deelneem nie, word hy tog in 1904 gekies as die verteenwoordiger van die Suid-Afrikaanse Unie op die Verteenwoordigende Studenteraad. Tydens sy verblyf in Skotland gebruik hy ook die geleentheid om talle reise na die Europese vasteland te onderneem en hy besoek onder andere Duitsland en Nederland tydens die somervakansie van Julie tot Oktober 1902. Terug in Suid-Afrika word hy vanaf die einde van 1906 tot 1909 geneesheer op Carnarvon. Hier stig hy en D.F. Malherbe, op daardie stadium hoof van die plaaslike skool, die Jongelingsvereniging van Carnarvon om Afrikaans se stryd om erkenning te bevorder. Onder andere word daar een keer per maand “joernaalaand” gehou en Visser se bydraes hiertoe word in 1969 onder die titel “Joernaalaand” gepubliseer. Hierna is hy vanaf 1909 tot 1916 geneesheer op Steytlerville. Sy musiekaanleg blyk daaruit dat hy in April 1912 twee orrelsolo’s lewer tydens ’n musiekprogram van die NG Kerk. In dieselfde jaar ontmoet hy die onderwyseres Aletta Francina (Lettie) Conradie van Murraysburg (gebore 1889), die Laetitia van sy verse, wat sedert 1908 op Carnarvon onderwys gee. Op 13 Augustus 1913 trou hy met haar. Hulle eerste kind, Andries, word op 24 Februarie 1915 op Steytlerville gebore. Wanneer ernstige droogte op Steytlerville heers en die gemeenskap van Heidelberg in Transvaal hom versoek om hom daar te vestig, trek hy in November 1916 daarheen. Hier bly hy tot met sy dood en verkry ’n reputasie as ’n uiters knap dokter wat meermale self groter operasies plaaslik gedoen het. Sy pligsbesef en opofferende geaardheid veroorsaak dat hy geen oproep weier nie en tydens die griepepidemie in 1918 vir weke feitlik geen rus kry nie. Ten spyte van sy opofferings, stuur hy min rekeninge uit. Op Heidelberg neem hy ryklik deel aan die gemeenskapslewe. Hy word gekies as lid van die Beherende Liggaam van die Heidelberg Hoër Volkskool, is president van die Afrikaanse Kultuur- en Toneelvereniging en word in 1918 ook lid van die Stadsraad. By musiekkonserte speel hy gereeld klavier en hy reël ook kunsaande, waar hy die plaaslike gemeenskap blootstelling gee aan die kunswerke van Suid-Afrikaanse kunstenaars. Op 28 Maart 1918 word die egpaar se tweede kind, Anna, gebore. Met die geboorte van die derde kind, Willie, op 24 Januarie 1920 tree daar egter ernstige komplikasies in en sy vrou is op 3 Februarie 1920 oorlede. Hierna woon sy stiefmoeder by hom in ten einde te help met die versorging van die kinders.
Eugène Marais vestig hom in Junie 1922 as prokureur op die dorp en hulle knoop ’n besondere vriendskap aan. Marais woon selfs ’n tyd lank by hom in. Aan die begin van 1924 het Visser ’n ernstige hartaanval en vertoef meer as twee maande in die hospitaal. Hoewel hy herstel, kry sy gesondheid ’n knak. In 1926 word hy ook as distriksgeneesheer aangestel en neem sy verantwoordelikhede verder toe. Nadat sy liefde aanvanklik onbeantwoord gebly het, trou hy op 4 Julie 1927 in Braamfontein in Johannesburg met Marie de Villiers, oorspronklik van die Paarl, wat hy reeds in Januarie 1921 ontmoet toe sy begin onderwys gee op Heidelberg. Hy word in 1927 verkies tot lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. In sy laaste jare ontwikkel hy ’n oogkwaal wat hom baie las gee. Hy is benewens Afrikaans, Engels en Nederlands ook Duits, Frans en Italiaans magtig. Op Maandag 10 Junie 1929 is hy aan ’n hartaanval in sy huis op Heidelberg oorlede.
Skryfwerk
Reeds in sy skooljare dig hy en in sy tyd op Carnarvon publiseer hy onder die voorletters AV of AGV enkele geestige gedigte in die algemene trant van die Eerste Taalbeweging in Ons Klyntji. Hierdie gedigte sluit in “Di cigarette”, “Di eerste fersoek fan Japi an syn frou”, “’n Saak het twe kante” en “Oom Fani Brink”, wat later deur S.J. du Toit in sy bundel “Afrikaanse gedigte byeenfersameld” opgeneem word. “’n Saak het twe kante” met subtitel “Samespraak tussen Jan Aangeneem en Klaas Afgesê, o’er Sarie Takhaar”, is ’n samespraak wat in Desember 1896 in “Ons Klyntji” verskyn en later deur F.C.L. Bosman opgeneem word in “Di Bedriegers, Magrita Prinslo en ander Afrikaanse dramas en samesprake tot 1900”. Hierin kan Jan, wat Sarie se jawoord gekry het, nie haar voortreflikhede en skoonheid genoeg besing nie, terwyl Klaas, wat afgesê is, haar nie genoeg kan slegsê nie. Die stuk word in 1907 in die Paarl deur die Christen Jeugvereniging van Warmwater opgevoer as “My nooi se naam is Sarie Takhaar”. Op universiteit in Skotland skryf Visser ’n aantal anonieme gedigte in Engels, wat in die universiteitsblad The Student gepubliseer word. Hoewel Visser na hierdie vroeë begin aanhou dig, neem hy dit nie ernstig op nie en word sy gedigte nie gepubliseer nie. Die enigste uitsondering is die gedig “Die jongste burger” wat in Oktober 1910 in Die Brandwag verskyn en later ook in sy debuutbundel opgeneem word. Dis eers wanneer Eugène Marais hom aanmoedig dat hy vanaf 1923 ernstig begin skryf en sy verse beskikbaar stel vir publikasie. Hierna verskyn etlike verse van hom in Die Huisgenoot, Die Burger, Die Boervrou en Die Kerkbode.
Hy lewer veral liefdesverse wat nog baie konvensioneel aandoen met digterlike taal en retoriek en gebondenheid aan versvorm, klank en rym, slegs sommige waarvan die toets van die tyd deurstaan. Veral opvallend is die effek van sang en melodie wat hy bereik deur die ritme van sy gedigte en mildelike gebruik van musiekterme. In lyn met die destydse mode lewer hy ook verskeie vaderlandse verse, waarvan meeste in die vergetelheid verdwyn het. Op die gebied van die geestige poësie lewer hy ’n belangrike bydrae tot die Afrikaanse literatuur. Veral “Lotos-land” en “Toe die wêreld nog jonk was” munt uit in hulle geestigheid. As digter is een van sy sterkpunte sy rymvirtuositeit en hy slaag daarin om ’n groot aantal rymvondse te skep, wat die leser telkens verras. Hy lewer ook ’n belangrike bydrae met sy kinderverse, waarvan ’n handvol in “Gedigte” gepubliseer word. Na sy dood word in “Uit ons prille jeug” ’n hele bundel daaraan gewy. Op sy eiesoortige manier sorg hy ook vir verbreding in die digkuns van sy tyd en staan hy met sy geestige en speelse gedigte tussen die vaderlandse verse van sy voorgangers en die belydenisverse van die Dertigers. Sy digkuns verwerf ’n algemene populariteit by die breë bevolking wat geeneen van sy tydgenote te beurt val nie. Hierdie gewildheid kan toegeskryf word daaraan dat dit eenvoudig en maklik verstaanbaar is, asook hoofsaaklik vrolik en genotvol, terwyl die vele toonsettings daarvan die bekendheid van sy werk verder bevorder.
Lancia Flaminia
Die Lancia Flaminia (Tipe 813/823/824/826) is 'n motorvoertuig wat deur Lancia vervaardig is vanaf 1957 tot 1970. Dit is deur Pininfarina ontwerp.
Charles Cherry
Charles Cherry (19 November 1872 – 2 September 1931) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Mummy and the Humming Bird (1915) en Passers By (1916).
A.G. Visser
Skryfwerk
Sy eerste bundel is “Gedigte”, wat in vier afdelings verdeel word. “Van rose en liefde” bevat minneliedere aan beide sy gestorwe vrou en sy beminde en later tweede vrou, met veral “Rosa Rosarum” (wat die rooskultus as simbool van liefde in die Afrikaanse digkuns inlei), “Princesse Lointaine” en “Laetitia” wat groot bekendheid verwerf. In hierdie afdeling is ook die noemenswaardige lykdigte “Donkerstroom” (waarin die digter fantaseer oor die lewe na die dood en hoop dat hy daar nog van die geliefde sal kan droom)  en “Eheu fugaces” (wat beteken “O, die voortvlugtige jare” en die aanhef is van ’n ode van Horatius), wat egter nie dieselfde intensiteit bereik as soortgelyke verse van Totius nie. “Sachsen-Gruss” is ’n vroeë voorbeeld van die villanelle in die Afrikaanse poësie. Visser verwerf aanvanklik groot bekendheid vir veral sy liefdesverse, waarskynlik weens die toeganklikheid en maklik verstaanbare aard daarvan, maar vanuit ’n later perspektief is hierdie gedigte deurtrek van retoriese en stereotipe beelde, ’n geykte digterlike taal en meganiese versbeweging. Steeds bekoorlik is die logiese bou van die gedigte, die romantiese figuur van die troebadoer en die swierige en eksotiese beelde. Hierdie algemene kenmerke is simptomaties van die hele afdeling en ook van sy latere liefdesverse. Die afdeling “Van verlede en hede” bevat vaderlandse verse en ook ’n geestige gedig soos “Lotos-land”, wat tipies is van sy werk in hierdie genre. Die populêre opvatting was dat elke storie ’n les moet leer en tong in die kies voeg hy aan die einde van hierdie spotdig oor die Voortrekkers ’n “lessie” by wat absoluut niks met die storie te doen het nie. Hierdie gedig is ook ’n voorbeeld van intertekstualiteit lank voordat dit mode geword het, waarin met Jan Celliers se osse, Langenhoven se essays en Malherbe en Leipoldt se landskapsienings gehekel word, terwyl die titel self teruggevoer kan word na Odysseus se omswerwinge en daar ook verwysings is na Perceval Gibbon se werk. Hierdie parodie is met sy fyn woordgebruik en talle toespelings ’n besondere hoogtepunt in Visser se poësie. “Voorslag” is weer ’n loflied aan die perd, geskryf in ’n aansteeklike galop-ritme, terwyl “Voor in die wapad brand ’n lig” met Paul Kruger as tema ook algemeen bekend word. Die afdeling “Nuwe woorde op ou wysies” is lirieke waarvan die wysie ook aangedui word en die slotafdeling “Vir kinders” bevat onder andere die bekoorlike “Grondmannetjie”, ’n gedig oor die spreker se skaduwee, en die mooi bangmaakrympie “Kokkewiet”. “Gedigte” word in 1926 met die Hertzogprys bekroon en beleef in dieselfde jaar reeds ’n tweede, grootliks vermeerderde druk met vier-en-twintig addisionele verse, waarin ook die indeling verander word. Die hersiene uitgawe word verdeel in “Van rose en liefde” (liefdesgedigte), “Van volk en vaderland” (vaderlandse verse), “Erns in luim” (geestige verse), “Die kleinspan” (kinderverse) en “Om te sing” (Afrikaanse lirieke op oorspronklike melodieë afkomstig uit Amerika, Denemarke, Duitsland, Frankryk, Pole, Vlaandere, Finland en Oostenryk).