cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Komediant
Sedert die 1980's het 'n nuwe gewilde komedie begin groei, die sogenaamde alternatiewe komedie - met 'n meer eksperimentele styl. Dit behels normaalweg meer ervarings en waarnemings waaroor die komediant verslag doen, bv. Alexei Sayle, Daniel Tosh en Malcolm Hardee. Komediante soos Tommy Tiernan, Des Biskop, Kevin Hart en Joan Rivers het hul persoonlike agtergronde geskets en die spot met hulself gedryf, terwyl ander soos Jon Stewart, en Ben Elton baie sterk politiese en kulturele ondertone na vore gebring het.
Baie komediante het 'n kultus volgeling gehad, soos wat hulle na al die bekende komedie-sametrekke gereis het, onder meer die Just for Laughs-fees in Montreal, die Edinburgh Fringe en die Melbourne Komediefees in Australië.
Gewoonlik verander 'n komediant se loopbaan merkwaardig sodra hy/sy 'n noemenswaardige toekenning gewen het. Komediante beweeg ook soms na ander areas van vermaak soos film en televisie, waar hulle wyer bekend word, soos in die geval met Eddie Izzard en Ricky Gervais. Hoewel 'n komediant se suksesvolle loopbaan nie noodwendig 'n film se sukses kan waarborg nie.
Onderhoud
Onderhoude word gewoonlik van aangesig tot aangesig en in persoon gevoer, maar met moderne kommunikasietegnologie soos die Internet en videokonferensie-sagteware kan gesprekke plaasvind waar partye geografies geskei is. Dan is daar telefoniese onderhoude wat sonder visuele kontak gevoer kan word. Alhoewel onderhoude amper altyd mondelinge gesprekke tussen twee of meer partye gehels, kan twee persone 'n "gesprek" voer deur vrae en antwoorde oor en weer te tik. Onderhoude wissel van ongestruktureerde of oop gesprekke sonder 'n voorafbepaalde plan en afgesproke vrae, tot hoogs gestruktureerde gesprekke waar spesifieke vrae in 'n spesifieke volgorde gevra word. Daar bestaan verskillende formate; in 'n ladder interview word 'n respondent se antwoorde gebruik om 'n daaropvolgende onderhoud te "stuur" in 'n poging om die respondent se onderbewuste motiewe te ondersoek. Gewoonlik sal die onderhoudvoerder die inligting aanteken wat by die ondervraagde verkry is, dikwels deur dit neer te skryf of soms deur transkribering met behulp van 'n video- of bandopname, afhangende van die konteks en omvang van inligting en lengte van die onderhoud. Onderhoude het 'n tydsduur in die sin dat die onderhoud 'n begin en 'n einde het.
Komediant
Die Antieke Grieke
Komediante kan terug dateer tot 425 v.C., toe Aristofanes, 'n komiese skrywer en dramaturg, antieke komiese toneelstukke geskryf het. Hy het 40 komedies geskryf, waarvan 11 vandag nog nog steeds uitgevoer word. Aristofanes se komedie styl het 'n satiriese gevoel gehad.
Onderhoud
Kontekste
Onderhoude kan binne 'n groot verskeidenheid kontekste plaasvind:
Indiensneming. Onderhoude in 'n indiensnemingskonteks word gewoonlik werkonderhoude genoem. Dit beskryf 'n formele konsultasie ten einde die kwalifikasies van die kandidaat vir 'n spesifieke posisie te evalueer. Onderhoude dien as 'n handige hulpmiddel in die assessering van kwalifikasies. 'n Spesifieke soort werkonderhoud is 'n gevallestudie-onderhoud waar daar 'n vraag of taak of uitdaging aan die kandidaat gestel word, en hy of sy gevra word om die situasie op te los. Soms ondergaan 'n kandidaat 'n skynonderhoud as opleiding om die respondent voor te berei om vrae in die latere "regte" onderhoud te hanteer. Soms vind die onderhoud in fases plaas, met die eerste onderheid wat soms 'n siftingsonderhoud genoem – 'n korter onderhoud, gevolg deur meer deurtastende onderhoude, gewoonlik deur maatskappypersoneel wat uiteindelik oor die aanstelling sal besluit. Moderne tegnologie het nuwe moontlikhede vir onderhoudvoering moontlik gemaak; video-oproepe stel aansoekers byvoorbeeld in staat om werkonderhoude te ondergaan, selfs al is hulle in 'n ander stad of land as die ondervraer.
Komediant
Shakespeare komedie
Die Engelse digter en dramaturg, William Shakespeare, het baie komedies geskryf. 'n Shakespeare-komedie het 'n gelukkige einde, en sluit gewoonlik 'n troue in tussen ongetroude karakters en die ondertoon en styl is baie ligter as Shakespeare se ander toneelstukke.
Die moderne era
Moderne komedie is gewortel in die Verenigde Koninkryk se 1850 musiekteaters, waar Charlie Chaplin, Stan Laurel, en Dan Leno eerste opgevoer het, waar hulle gelei is deur teater impresario Fred Karno, wat 'n vorm van sketskomedie ontwikkel het in die 1980's sonder dialoog en ook een van die pioniers van slapstick-komedie. Amerikaanse komedie het ontwikkel vanaf 1880's tot 1930's teater, met komediante soos W. C. Fields, Buster Keaton en die Marx Brothers.
Onderhoud
Kontekste
Sielkunde. Sielkundiges gebruik 'n verskeidenheid onderhoudmetodes en -tegnieke in 'n poging om hulle pasiënte te verstaan en te help. In 'n psigiatriese onderhoud vra 'n psigiater of sielkundige of verpleegster 'n reeks vrae om 'n psigiatriese assessering te voltooi. Soms word twee mense deur 'n onderhoudvoerder ondervra; een so 'n formaat word verhoudingsonderhoude genoem. Kriminoloë en speurders voer soms kognitiewe onderhoude met ooggetuies en slagoffers om vas te stel wat hulle spesifiek van 'n misdaadtoneel onthou voordat die spesifieke herinneringe begin vervaag.
Komediant
Media
In die moderne era, soos wat tegnologie vorms van massa-kommunikasiemedia vervaardig, het komediante aangepas om te vermaak met die nuwe vorme van media, waar hulle soms self van tegnieke moet wissels wat hulle aanvanklik moes aanleer. Komedie op die verhoog is 'n komiese monoloog uitgevoer op 'n verhoog voor 'n gehoor. Bob Hope het een van die mees gewilde komediante van die 20ste eeu geword, in 'n loopbaan van byna 80 jaar, met talle komedie films wat strek oor vyf dekades, radio, televisie en weermagtroepe wat hy vermaak het. Ander bekende komediante sluit in Billy Connolly, George Carlin, Richard Pryor, Jerry Seinfeld, Dylan Moran, Lee Evans, Patton Oswalt en Jo Merk.
Onderhoud
Kontekste
Navorsing. In bemarkingsnavorsing en akademiese navorsing word onderhoude op verskillende maniere gebruik. Onderhoude word dikwels in kwalitatiewe navorsing gebruik waar firmas probeer vasstel hoe verbruikers dink. Verbruikersnavorsingsfirmas maak soms van rekenaargesteunde telefoononderhoude gebruik waar lukrake nommers geskakel word om hoogs gestruktureerde telefoononderhoude te voer waar voorafgeskrewe vrae en antwoorde direk in 'n rekenaar ingevoer word.
1082
Die jaar 1082 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 82ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Komediant
Klankopname
Sommige van die vroegste kommersiële klankopnames is gemaak deur komediante soos Cal Stewart, wat van sy humoristiese monoloë opgeneem het by Edison Rekords so vroeg as 1898.
Onderhoud
Kontekste
Joernalistiek en ander media. Verslaggewers en joernaliste wat 'n storie dek, voer gewoonlik telefoniese en persoonlike onderhoude om inligting vir latere publikasie te verkry. Verslaggewers kan politieke kandidate in 'n televisieprogram ondervra. In 'n kletsprogram kan 'n radio- of televisieaanbieder onderhoude met een of meer persone "aanbied". Die onderwerp word gewoonlik deur die aanbieder gekies, soms met die doel om te vermaak, soms vir informele doeleindes. Sulke onderhoude word dikwels opgeneem en sommiges word op 'n onderhoudskyf beskikbaar gestel.
Ander situasies. Soms voer kollegeverteenwoordigers of alumni kollegeonderhoude met voornemende studente as 'n manier om 'n student se geskiktheid te assesseer en die studentheid die geleentheid te bied om meer van 'n kollege uit te vind. Sommige dienste spesialiseer daarin om mense vir onderhoude af te rig.
Komediant
Klankopname
Groepleier Spike Jones het 15 musikale komedie albums opgeneem van satiriese gewilde en klassieke musiek vanaf 1950 tot en met sy dood in 1965. Tom Lehrer het vyf albums geskryf en opgeneem van liedjies wat geskerts het met politieke en sosiale kwessies van 1953 tot 1965. Musikant Peter Schickele, geïnspireer deur Jones, parodieer klassieke musiek met 17 albums van sy musiek wat hy aangebied soos dit geskryf is deur die "P. D. V. Bach" (fiktiewe seun van Johann Sebastian Bach) van 1965 tot 2007.
Nikolaas-paleis
Die Nikolaas-paleis (Russies: Николаевский дворец, Nikolajefski dworets) is een van verskeie paleise in Sint Petersburg wat deur die argitek Andreas Stackensneider ontwerp is vir die kinders van tsaar Nikolaas I van Rusland. Die paleis van groothertog Nikolai Nikolajewitsj is deel van ’n uitgestrekte kompleks met ’n kerk, ryskool en verskeie buitegeboue.
Emy Coligado
Emy Coligado (gebore 5 Junie 1971) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kids in America (2005), Miss Congeniality 2: Armed & Fabulous (2005), en The Three Stooges (2012), en in die televisiereeks Men in Trees (2006).
Komediant
Klankopname
In 1968 het die surrealistiese radio groeop, The Firesign Theatre, 'n revolusionêre verandering rondom komedie meegebring deur 'n radiovervolgverhaal te skryf met byklanke en 'n klankbaan, wat die komediant Robin Williams na verwys het as 'n Jheronimus Bosch skildery van komedie.
Film
Karno het Chaplin en Lourier op twee reise na die Verenigde State van Amerika geneem om te toer deur die vaudeville kring. Op die tweede toer is hulle gewerf deur die jong stil film bedryf. Chaplin het van die mees gewilde skerm komediante van die eerste helfte van die 20ste eeu geword. Chaplin en Stan Laurel was protégés van Fred Karno, die Engelse teater impresario van die Britse musiek teater, en in sy biografie het Laurel gesê, "Fred Karno het nie vir my en Charlie [Chaplin] alles van komedie geleer nie, hy het ons net meeste daarvan geleer." Chaplin het films geskryf soos Moderns Times en The Kid. Sy films het nog steeds vandag 'n groot impak op komedie.
Laurel het Oliver Hardy in die VSA ontmoet en hulle het saamgespan as Laurel en Hardy. Keaton het ook begin om stil komedies te maak.
John Herschel
Sir John Frederick William Herschel (Berkshire; 7 Maart 1792 – 11 Mei 1871) was ’n Britse wiskundige, sterrekundige, apteker en eksperimentele fotograaf/uitvinder. Hy was die seun van sir William Herschel, ook ’n sterrekundige, en die pa van 12 kinders.
Hy het hom eers met die wiskunde besig gehou maar later die sterrekundige werk van sy vader voortgesit. In 1834 het hy sy ondersoek na die suidelike deel van die hemelruim uitgebrei. Benewens die sterrekunde was Herschel ook geïnteresseerd in natuur- en skeikunde en fotografie.
Hy het in Eton en Cambridge gestudeer, waarna hy hom op die wiskunde toegespits het. Saam met twee vriende, die wiskundiges George Peacock (1791–1858) en Charles Babbage, het hy tussen 1813 en 1820 'n aantal wiskundige verhandelings geskryf wat aan hom groot bekendheid besorg het. Aan die begin van 1814 het hy besluit om in die regte te gaan studeer, maar sy kennismaking met die fisikus William Hyde Wollaston (1766–1828) en die sterrekundige James South (1785-1 867) het hom van studierigting laat verander.
Na 'n mislukte poging om in Cambridge 'n dosent in die chemie te word, het hy hom vir 'n ruk in Slough met die chemie en die fisika besig gehou. In 1816 het hy onder leiding van sy vader met sterrekundige waarnemings begin. Van 1821 tot 1823 het hy met James South saamgewerk in 'n nuwe ondersoek na 380 dubbelsterre wat deur sy vader waargeneem is.
Tussen 1825 en 1833 het hy die ondersoek na die noordelike sterrehemeI voortgesit en talle nuwe dubbelsterre en newels ontdek. Dit het die getal ontdekte dubbelsterre op 3 350 te staan gebring en die newels op 525. Deur sy eie waarnemings met die van sy vader te vergelyk, kon hy die bane van ’n groot aantal dubbelsterre bepaal. Sy verhandeling hieroor, On the investigations of the orbits of revolving double stars, het in 1833 verskyn. In dieselfde jaar het hy besluit om die suidelike sterrehemel te bestudeer. Hy het na Suid-Afrika gekom en in Maart 1834 met sy waarnemings begin. In die volgende vier jaar het hy 'n inventaris van 70 000 sterre opgestel en 1 700 newels en 1 200 dubbelsterre ontdek. Ander waarnemings wat hy gedoen het, sluit in die newel rondom (die ster) Eta Carinae, die bolvormige sterrehoop 47 Tucani, sonvlekke, Halley se komeet (in 1835), die Magellaanse Wolke en die eerste noukeurige helderheidsmeting van 65 helder sterre. Hierbenewens het hy in 1840 die veranderlike helderheid van Betelgeuse gemeet.
In 1838 het Herschel na Engeland teruggekeer. In 1847 verskyn sy Cape Observations met katalogusse en kaarte van newels en sterrehope, die relatiewe posisies en helderheid van dubbelsterre, asook metinge van die helderheid van sterre. Aanvanklik het Herschel, net soos sy vader, gemeen dat die sterre 'n reusagtige, afgeplatte, skyfvormige stelsel is met die son as middelpunt.
Later het hy van die teorie afgesien en verskeie ander moontlikhede ondersoek. Hy het vasgestel dat die newels die melkwegvlak skynbaar vermy en by die melkwegpole ophoop. Later is bepaal dat dit veroorsaak word deur die absorbsie van lig in die melkwegvlak. Herschel se General catalogue of nebulae and clusters of stars (1863) het later 'n belangrike bron geword in die studie van sowel die melkwegnewels en sterrehope as die sterrestelsels buite die melkweg. Herschel het hom nie net met die sterrekunde besig gehou nie maar ook met die natuur- en skeikunde.
In 1819 het hy natriumtiosulfaat as fikseersout in fotografie ontwikkel In 1823, ses jaar voor die werk van Foucault, het hy al voorgestel dat dit dalk moontlik sou wees om elke chemiese verbinding deur middel van sy spektrum te analiseer, en in 1839 het hy, onafhanklik van Fox Talbot, die positief-negatief-proses in fotografie ontdek.
Herschel het 'n aantal boeke geskryf, waarvan On the study of natural philosophy 1830 en Outlines of astronomy (1849) die bekendste is. In 1827 is hy gekies tot voorsitter van die Royal Astronomical Society. Hy is op 11 Mei 1871 oorlede en in die Westminster-abdy, naby die graf van Isaac Newton, begrawe.
Herschel het ook bydraes gelewer op die gebied van kleurblindheid en die chemiese krag van ultravioletstrale. Die dorpie Herschel in die Oos-Kaap is in 1873 na sir John Herschell vernoem twee jaar na sy dood. Die privaat Meisieskool Herschel (gestig in 1922) in Kaapstad is ook na hom genoem.
Matshena
Matshena is 'n nedersetting in die Musina Munisipaliteit van Vhembe distrik, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika
Hubert Kornelisz. Poot
'''Hubert Kornelisz. Poot''' (29 Januarie 1689, Abtswoude - 31 Desember 1733, Delft) was 'n Nederlandse digter.
Aanvanklik was Poot 'n boer. Hy behaal in 1716 sukses met sy digbundel Mengeldichten (herdruk in 1718), waarna hy hom in Delft vestig en op die literatuur toespits. Dit draai egter op 'n teleurstelling uit, en 'n jaar later keer hy na sy tuisdorp terug.
Poot se gedigte was nie besonders oorspronklik nie. Hy het baie geleentheidsgedigte geskryf waarmee hy 'n mate van sukses behaal het, maar wat later vergete geraak het. Tydens sy lewe is hy baie deur allerhande hoogwaardigheidsbekleërs en studente besoek, want hulle wou almal met die boer wat kon dig kennis maak.
Tans is van sy meer eroties gekleurde minnedigte nog in omloop, afkomstig uit sy "Mengeldichten" (Mars en Venus' beddepraet, De verliefde Venus en De maen by Endymion). Hierdie gedigte is in 1964 apart as Minnezangen uitgegee.
Kemptonpark
Kemptonpark is 'n stad aan die Oos-Rand van Gauteng, Suid-Afrika.
Gereformeerde kerk Brackenhurst
Die Gereformeerde kerk Brackenhurst was ’n gemeente van die Gereformeerde Kerke van Suid-Afrika in die suide van die Randse dorp Alberton. Dit het op 24 Augustus 1996 ophou bestaan ná samesmelting met Eikenhof (1946) om Brackenhof te vorm.
Kemptonpark
Geskiedenis
Dit is in 1903 gestig toe Karl Wolff 'n gedeelte van die plaas Zuurfontein verdeel het in standplase en dit genoem het na Kempten, sy geboortestad in Beiere, Duitsland. Dit is noordoos van Johannesburg en suid van Pretoria geleë. Dit het in 1992 stadstatus gekry.
Gereformeerde kerk Brackenhurst
Agtergrond
Die behoefte aan ’n derde Gereformeerde kerk op Alberton is aan die begin van die 1980's gevoel. In Mei 1982 het Brackenhurst van Alberton-Wes (1966) afgestig nadat die moedergemeente Alberton reeds in 1939 as die sewende gemeente aan die Oos-Rand gestig is. Die nuwe gemeente Brackenhurst het eers kerk gehou in die saal van die Laerskool Willem Cruywagen (later herdoop tot die Laerskool Orion), terwyl die kerkraad onderhandel het oor ’n geskikte terrein vir die oprigting van ’n kerkgebou.
Kemptonpark
O.R. Tambo Internasionale Lughawe
Die lughawe Jan Smuts is in 1952 geopen op grond aan die suidekant van die dorp. Die lughawe se naam is in die laat 1990's verander na Johannesburg Internasionale Lughawe en weer in 2006 na O.R. Tambo Internasionale Lughawe.
Gereformeerde kerk Brackenhurst
Kerkbou
Bouwerk aan die siersteenkerk het in die tweede helfte van 1983 begin. Die argitek was Albert Monteith en die bouaannemer Capital Civil Building Constructors. Die totale boukoste het sowat R450 000 beloop. Die hoeksteen is op 18 Maart 1984 gelê en van 16 tot 18 November 1984 is die kerkgebou feestelik in gebruik geneem. Dié siersteengebou is veeldoelig ontwerp, want die kerkruimte en -kantoor, saalkompleks en kombuisgeriewe is alles onder een dak. Net ’n gordyn skei die kerkgedeelte en saal wat oopgetrek kan word wanneer meer plek benodig word. Die kerkruimte bied sitplek aan 450 mense. Aan die suidekant van die kerkgebou is klaskamers vir kategese-onderrig, ’n integrale deel van die kerkkompleks.
Komediant
Film
Sommige komediante wat by film betrokke geraak het, het hul toneelspel vaardighede opgeskerp en het begin spesialiseer as akteurs vir komiese rolle, soos Dick Van Dyke, Paul Lynde, Michael Keaton, en Robin Williams.
Kemptonpark
Gautrein
Daar is 'n Gautreinstasie by die lughawe.
Gereformeerde kerk Brackenhurst
Kerkbou
Nadat Brackenhurst en Eikenhof saamgesmelt het, is Eikenhof se klein pyporrel oorgeplaas na die Brackenhurst-kerk, waarin die saamgestelde gemeente sedertdien aanbid. ’n Jaar of wat ná die samestelling het Brackenhof 396 belydende ’n 154 dooplidmate gehad, maar einde 2014 het dit afgeneem tot onderskeidelik 186 en 39. In die Gereformeerde Kerk se eeufeesjaar (1959) het Eikenhof, destydse die negende oudste Gereformeerde kerk aan die Oos-Rand, se belydende lidmate 93 getel en die dooplidmate 34.
Predikant
Brackenhurst het in sy hele 14 jaar lange bestaan net een predikant gehad.
Kemptonpark
Paaie
Die R21 en R24 snelweë verbind die stad met die N3, N12, N14 en N17 nasionale paaie.
Komediant
Radio
Voor die koms van televisie was radio een van die belangrikste maniere om komedie te geniet. Die gewildste vroeë programme in die Verenigde Koninkryk sluit in The Goon Show en Hancock's Half Hour.
Kemptonpark
Skole
Van die stad se groot hoërskole is die Hoërskool Jeugland, Hoërskool Kempton Park, Hoërskool Birchleigh, Norkem Park High, Sir Pierre van Ryneveld en Curro Serengeti Akademie.
Komediant
Televisie
Op televisie is daar komedie geselsprogramme waar komediante skerts met die huidige nuusgebeure en gewilde onderwerpe. Sulke komdediante sluit in Jay Leno, Conan O'Brien, Graham Norton, Jim Jefferies, James Corden, John Oliver, Jonathan Ross, David Letterman, en Chelsea Handler. Daar is skets komedies, soos Mr. Show with Bob and David en Monty Python wat geskep hul skets komedie program geskep het (Monty Python's Flying Circus ('n BBC program wat Saturday Night Live beïnvloed het), en komdedies, soos Roseanne, Only Fools and Horses, en Not Going Out, asook gewilde paneelprogramme soos The Big Fat Quiz of the Year, Have I Got News for You, en Celebrity Juice.
Kemptonpark
Bestuur
Kemptonpark is sedert 2000 deel van die Ekurhuleni Metropolitaanse Munisipaliteit. Die woonbuurte wat onder Kemptonpark val sluit in: Birchleigh, Birchleigh-Noord, Kemptonpark-Wes, Edleen, Van Riebeeckpark, Glen Marais, Allen Grove, Nimrodpark, Rhodesfield, Bonaeropark, Terenure, Estherpark, Norkempark, Aston Manor, Croydon en Spartan. Laasgenoemde is 'n uitgebreide industriële gebied. Tembisa is 'n groot tradisioneel swart woonbuurt wat ook deel vorm van die stad.
1083
Die jaar 1083 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 83ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Komediant
Internet
Komedie word al hoe meer aanlyn via die internet geniet. Komediante met gewilde, lang-lopende potgooireekse sluit in Kevin Smith en Richard Haring. Komediante stroom ook video's van hul opvoerings, om die gehoor te vergroot. Baie komediante publiseer hul werk en bou 'n gehoor deur middel van sosiale media, hierdie komediante kan dan op YouTube en veral Twitter gevind word.
Grappe
Daar is baie gevestigde formate vir grappe. Een voorbeeld is woordspeling of dubbelsinnigheid, waar daar gesinspeel word op soortgelyke woorde. The Two Ronnies maak dikwels gebruik van woordspeling. Stewart Francis en Tim Vine is voorbeelde van komediante wat talle woordspelings in hul vertonings gebruik. Grappe wat gebaseer is op woordspeling, word ook makliker gesnap deur die gehoor, wat ook na volgende grappe kan lei. Ander grappe kan weer op die gehoor se verwagtinge staatmaak, deurdat hulle eers mislei is en dan word die oplossing openbaar op 'n onverwagse wyse. Ed Byrne is 'n voorbeeld van 'n komediant wat hierdie tegniek gebruik. Sommige grappe steun op absurde konsepte, soos baie van Richard Herring en Ross Noble se grappe. In die ironiese humor daar is 'n opsetlike wanverhouding tussen 'n boodskap en die vorm waarin dit oorgedra word (byvoorbeeld soos met die werk van Danielle Ward). Ander grap vorme sluit in waarneming (Michael McIntyre), wispelturigheid (David O'Doherty), self-afkeuring (Robin Williams) en parodie (Diane Morgan).
Persoonlikheidseienskappe
In 'n Januarie 2014 studie, wat in die British Journal of Psychiatry gepubliseer is het wetenskaplikes gevind dat komediante geneig is om hoë vlakke van psigotiese persoonlikheidseienskappe te hê. In die studie het navorsers 404 manlike en 119 vroulike komediante van Australië, Brittanje en die Verenigde State van Amerika ontleed. Die deelnemers is gevra om 'n aanlyn-vraelys te voltooi wat ontwerp is om psigotiese eienskappe in gesonde mense te meet. Hulle het gevind dat komediante "aansienlik hoër meet op vier tipes van psigotiese eienskappe in vergelyking met 'n kontrole-groep van mense wat nie-kreatiewe werke het nie." Gordon Claridge, 'n professor van die eksperimentele sielkunde aan die Universiteit van Oxford en die leier van die studie beweer, "die kreatiewe elemente wat nodig is om humor te produseer is treffend soortgelyk aan dié wat kenmerkend is van die kognitiewe styl van mense met psigose—beide skisofrenie en bipolêre versteuring." Hoewel om komediante se persoonlikheidseienskappe as "psigotiese" te etiketeer beteken nie dat die individu 'n psigopaat is nie, sedert psigopatie te onderskei van psigose, en nie beteken dit hul gedrag is nie noodwendig patologiese nie.
Ryk
Die term ryk verwys in magspolitieke opsig na 'n staat wat teenoor ander lande aanspraak op 'n hoër rang maak of waarin meerdere volke onder een gemeenskaplike sentrale gesag staan.
Bekende historiese voorbeelde is die Ryke van die Antieke Ooste, die Persiese Ryk, die Ryk van Alexander die Grote, die Romeinse Ryk, die Islamitiese Ryk, die Bisantynse Ryk, die Frankiese Ryk van Karel die Grote, die Ottomaanse Ryk, die Britse Ryk, die Russiese Ryk, die Ryk van Napoléon Bonaparte en die fascistiese Italiaanse Ryk.
Die westerse ryksgedagte het sy oorsprong in die Romeinse Ryk, chiliastiese voorstellings in die Ou Testament of Hebreeuse Geskrifte van die Bybel en die idee van 'n gemeenskaplike Christelike ryk waarin alle nasies met dieselfde geloof verenig sou word - Augustinus se civitas Dei of ideale staatsvorm wat teenoor gelowiges as beskermende wêreldlike mag optree.
In Europa het die Heilige Romeinse Ryk - wat sedert 1157 amptelik die Sacrum Imperium of "Heilige Ryk" genoem is - met die keiser as Godgegewe heerser (wat ook uitsluitlik verantwoordelik teenoor God was) as universele monargie bestaan. In hierdie ryk het die keiser, wat die kerstening van ander volke deur sending ook buite die ryksgrense as een van sy hooftake beskou het, regstreeks of deur middel van 'n leenstelsel geregeer. Hierdie "Vredeswêreld van die Christendom" het gekontrasteer met die wêreld van nie-Christene.
Die Middeleeuse keiserdom het ten opsigte van sy aanspraak op universele gesag en sy politieke regverdiging as opvolger van die Romeinse Ryk eeue lank met die pousdom meegeding, waarby die laasgenoemde instelling hom ook op die sogenaamde Konstantynse Skenking beroep het.
Met die oorname van die Romeinse regstelsel vanaf die 12de eeu het die keiserlike gesag 'n wêreldlike fondament gekry. Hierdeur - en as gevolg van die groter rol wat nasionale state in Wes-Europa begin speel het en vanweë die groeiende onafhanklikheidsstrewe van plaaslike heersers - het die oorspronklike ryksgedagte geleidelik in verval geraak. Die Heilige Romeinse Ryk het sedert die 15de eeu in 'n nouer politieke betekenis voortbestaan as die Sacrum Imperium Nationis Germanica of Heilige Romeinse Ryk van die Duitse Nasie.
Alec Erwin
Alec Erwin (17 Januarie 1948. Kaapstad –) is 'n afgetrede Suid-Afrikaanse politikus.
Hy was die Minister van Handel en Nywerheid in Nelson Mandela en Thabo Mbeki se kabinette van 1996 tot 2004, en Minister van Openbare Ondernemings in Thabo Mbeki se kabinet van 29 April 2004 – 25 September 2008.
Maxime Verhagen
Maxime Jacques Marcel Verhagen (gebore 14 September 1956 in Maastricht) is 'n Nederlandse historikus en politikus, en lid van die Christen-Demokratiese Appèl (CDA). Hy was minister van Ekonomiese Sake, Landbou en Innovasie, vise-ministerpresident, asook die politieke leier van sy party.
Verhagen het geskiedenis aan die Universiteit Leiden gestudeer. Vanaf 1984 tot 1989 het hy vir die Tweede Kamer-groep van die CDA gewerk. Hy was vanaf 1986 tot 1990 'n lid van die munisipale raad van Oegstgeest, en vanaf 1989 tot 1994 lid van die Europese Parlement, gewees. Hy was vanaf 1994 tot 2007, en in 2010, 'n lid van die Tweede Kamer, en vanaf 2002 tot 2006, en in 2010, ook 'n parlementêre verteenwoordiger, gewees.
Vanaf 22 Februarie 2007 tot 14 Oktober 2010 was hy minister van Buitelandse Sake in die Balkenende IV-kabinet. Van 9 Junie 2010 tot 30 Junie 2012 was hy partyleier en van 14 Oktober 2010 tot 5 November 2012 ook minister van Ekonomiese Sake, Landbou en Innovasie, asook vise-minister-president in die Rutte I-kabinet. Maxime Verhagen woon in Voorburg, en is getroud met drie kinders. Hy is 'n lid van die Rooms-Katolieke Kerk.
1085
Die jaar 1085 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 85ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Zach de Beer
Zacharias Johannes de Beer (Woodstock, Kaapstad, 11 Oktober 1928 – Clifton, Kaapstad, 27 Mei 1999) was leier van die Progressiewe Federale Party en Demokratiese Party.
Hy ontvang sy skoolopleiding aan die Diocesan College School (Biskoppe) in Rondebosch, Kaapstad waarna hy hom as dokter aan die Universiteit van Kaapstad bekwaam. Hy begin sy loopbaan as huisarts in die Groote Schuur-hospitaal in 1952 en is in privaat praktyk van 1953 tot 1959. Hy is op 29 Maart 1953 met Maureen, dogter van die VP-leier, Koos Strauss, getroud. 'n Seun en 'n dogter is uit dié huwelik gebore.
Hy wend hom tot die privaat sektor en word direkteur van P.N. Barrrett Co. (Suid-Afrikaanse reklamekontrakteurs) waar hy bly van 1962 tot 1967. Die volgende jaar sluit hy aan by die Anglo-American Corporation, waar hy bestuurder is van 1970 tot 1972 en raadslid van 1974. Hy was 'n tyd lank besturende direkteur van die Anglo American-myn Nchanga Consolidated Copper Mines in Zambië.
Colin Eglin is met die bedanking van Frederik van Zyl Slabbert in 1986 eenparig as partyleier verkies, maar hy is in 1988 opgevolg deur De Beer. Die verkiesing van 1987 is gekenmerk deur die onafhanklike kandidate Wynand Malan, dr. Denis Worrall en dr. Esther Lategan, wat die N.P. die stryd aangesê het in onderskeidelik Randburg, Helderberg en Stellenbosch. Malan het gewen en Worrall het met net 39 stemme verloor. Lategan het met 1 781 verloor op Stellenbosch, tradisioneel die hartland van Nasionalisme.
Ná die verkiesing stig Worrall die Onafhanklike Party en Malan en Lategan die Nasionale Demokratiese Beweging. Dié twee partye smelt op 8 April 1989 saam met die P.F.P. as die Demokratiese Party waarvan De Beer, wat destyds Volksraadslid vir Parktown was, saam met Worrall en Malan medeleier word. De Beer word later alleenleier en uiteindelik opgevolg deur Tony Leon. Hy bedank in 1994 en word Suid-Afrika se ambassadeur in Nederland.
De Beer sterf in sy huis aan beroerte. Op sy begrafnis het Colin Eglin, wat die Verenigde Party saam met De Beer verlaat het om die Progressiewe Party te stig, gesê: "Sy verbintenis tot 'n eenvoudige, maar fundamentele liberale filosfie het soos 'n goue draad deur Zach se veelsydige loopbaan geloop."
Madge Bellamy
Madge Bellamy (30 Junie 1899 – 24 Januarie 1990) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Lazybones (1925), Black Paradise (1926), White Zombie (1932), en Riot Squad (1933).
Bell (dubbelsinnig)
Bell kan een van die volgende beteken:
1086
Die jaar 1086 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 86ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Cliona lisa
Cliona lisa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1991 deur Cuartas.
Geraldine Fraser-Moleketi
Geraldine Fraser-Moleketi (gebore 24 Augustus 1960–) is 'n afgetrede Suid-Afrikaanse politikus en voormalige ANC-kabinetsminister tydens Presidente Nelson Mandela en Thabo Mbeki se bewind.
Bee Ho Gray
Bee Ho Gray (7 April 1885 – 3 Augustus 1951) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Greed (1924).
Beesvleis
Beesvleis is die kulinêre naam vir vleis van beeste. Beesvleis kan van koeie, bulle, verse, tollies of osse (gekastreerde bulle) verkry word.
Beesvleis kan in biefstuk (Engels: "steak"), braaisnitte, rooster (Engels: "potroast") of kortrib gesny word. Sommige snitte word verwerk (soutvleis of "beef jerky"), en afvalstukkies word soms gemeng met vleis van ouer beeste, gemaal en gebruik in worsies. Die bloed word gebruik in sommige variëteite van bloedwors, veral geliefd deur Duitsers.
Ander dele wat geëet word, sluit in die beesstert, lewer, tong, afval van die ingewande, kliere (veral die pankreas en timus, waarna verwys word as "zwezerik"), die hart, die brein (hoewel verbode waar daar 'n gevaar bestaan van spongiforme enkefalopatie, BSE), die niere en die sagte testikels van die bul (in die VSA bekend as kalfskyfies of Rocky Mountain oesters). Sommige ingewande word gaargemaak en net so geëet, maar dit word meer dikwels skoongemaak en gebruik as natuurlike worsderms. Die bene word gebruik vir die maak van beesaftreksel.
Die vleis van tollies en verse is soortgelyk, (indien dit dieselfde behandel is), behalwe dat tollies effens minder vet en meer spiereweefsel het. Afhangende van die ekonomie, sal die aantal verse wat teruggehou word vir teling wissel. Ouer diere word gebruik vir vleis wanneer hulle verby hul reproduktiewe tyd vorder. Die vleis van ouer koeie en bulle is gewoonlik taaier en word dikwels gebruik vir maalvleis. Beeste wat vir vleis geteel word, word toegelaat om vrylik rond te loop op grasveld, of kan ingeperk word op 'n stadium in krale as deel van 'n voedingskema bekend as 'n voerkraal (of gekonsentreerde dierevoedingprogram), waar hulle gewoonlik 'n rantsoen van graan gevoer word, hoë proteïen, hoë vesel en 'n vitamien-en-mineraal voormengsel.
Beesvleis is die vleissoort wat die derde meeste geëet word ter wêreld, ongeveer 25% van alle vleisprodukte, ná varkvleis en pluimvee met onderskeidelik 38% en 30%. Die Amerika, Brasilië, en China is die drie grootste verbruikers van beesvleis ter wêreld. Op 'n per kapita basis in 2009, het die Argentyne die meeste beesvleis geëet met 65 kg per persoon; mense in die VSA het elk 40 kg geëet, terwyl diegene in die EU 17 kg geëet het.
Die wêreld se grootste uitvoerders van beesvleis is Indië, Brasilië, Australië en die VSA. Beesvleisproduksie is ook belangrik in die ekonomieë van Uruguay, Kanada, Suid-Afrika, Paraguay, Meksiko, Argentinië, Rusland en Nicaragua.
Iwan Toergenef
Iwan Sergejewitsj Toergénef (Russies: Иван Сергеевич Тургенев; - 3 September 1883) was 'n Russiese roman- en kortverhaalskrywer, digter, dramaturg en vertaler wat Russiese letterkunde in the Weste gewild gemaak het.
Sy eerste groot publikasie, 'n kortverhaalversameling getiteld 'n Sportman se Sketse (1852), was 'n mylpaal van Russiese realisme, en sy roman Vaders en Seuns (1862) word beskou as een van die merkwaardigste werke van 19de-eeuse fiksie.
Lewe
thumb|links|Spasskoje-Loetowinowo, Toergenef se landgoed naby [[Orjol.]] Iwan Sergejewitsj Toergenef is in Orjol (in die hedendaagse Orjol-oblast, Rusland) gebore vir ouers van adellike Russe. Hulle was Sergei Nikolajewitsj Toergenef (1793-1834), 'n kolonel in die Russiese ruitery wat deelgeneem het aan die Frans-Russiese oorlog van 1812, en Warwara Petrowna Toergenewa (née Loetowinowa; 1787-1850). Sy vader het behoort tot 'n ou maar arm Toergenef-familie van Toela se aristokrasie, wie se wortels dateer van die 15de eeu, toe 'n Tataarse Mirza, Ljef Toergen (Iwan Toergenef ná sy doop), die Goue Horde verlaat het om onder Wasili II van Moskou te dien. Iwan se moeder was afkomstig van 'n welgestelde adellike Loetowinof-huis van die Orjol-goewernoraat. Sy het 'n ongelukkige jeug gehad onder haar tiranniese stiefpa en sy huis ná haar moeder se dood verlaat om by haar oom te gaan woon. Op die ouderdom van 26 het sy 'n groot erflating van hom ontvang. In 1816 het sy met Toergenef getrou.
Iwan en sy broers, Nikolai en Sergei, is deur hul moeder op die Spasskoje-Loetowinowa-familielandgoed grootgemaak wat Iwan IV aan hul voorouer Iwan Iwanowitsj Loetowinof gegee het. Sy was 'n baie belese, maar outokratiese vrou. Toergenef se moeder het later as inspirasie gedien vir die verhuurder uit Toergenef se werk Moemoe. Sy het haar seuns oorgelaat aan buitelandse goewernantes en so het Iwan vlot Frans, Duits en Engels leer praat. Hulle vader het min tyd saam met die gesin spandeer, en alhoewel hy nie vyandig teenoor hulle was nie, het sy afwesigheid die jong Iwan se gevoelens seergemaak (hulle verhouding word in die outobiografiese roman Eerste Liefde) beskryf. Toe Toergenef vier jaar oud was, het die gesin 'n reis deur Duitsland en Frankryk onderneem. In 1827 het die Toergenefs na Moskou getrek om aan hul kinders 'n behoorlike opvoeding te kan gee.
Nadat Toergenef die gebruiklike opvoeding gekry het wat die seun van 'n heer toekom, het hy ’n jaar lank aan die Moskouse Staatsuniversiteit studeer en daarna van 1834 tot 1837 aan die Universiteit van Sint Petersburg, met klem op klassieke werke, Russiese literatuur en filologie. In dié tyd het sy vader aan niersteenontsteking beswyk en daarna sy jonger broer, Sergei, as gevolg van 'n kwaai epilepsietoestand. Van 1838 tot 1841 het Toergenef filosofie, veral Hegel, en geskiedenis aan die Universiteit van Berlyn studeer. Hy het teruggekeer na Sint Petersburg om sy meesterseksamen te voltooi.
Toergenef was beïndruk met die Duitse samelewing en het na die huis teruggekeer met die oortuiging dat Rusland kan verbeter deur die inkorporasie van idees van die Verligting. Soos baie van sy opgevoede tydgenote was hy in besonder gekant teen die idee van lyfeienes. In 1841 het hy sy loopbaan in die Russiese staatsdiens begin en twee jaar vir die departement van binnelandse sake gewerk (1843–1845).
Toe Toergenef nog 'n kind was, het 'n lyfeiene van die gesin aan hom verse voorgelees uit die Rossiad van Michail Cheraskof. Dié was 'n gevierde digter van die 18de eeu. Toergenef se vroeë pogings in letterkunde, poësie en sketse het tekens van genialiteit gewys en is gunstig oorweeg deur Wissarion Belinski, wat toe die leidende Russiese literêre resensent was. Gedurende die latere deel van sy lewe het Toergenef nie baie tyd in Rusland deurgebring nie: Hy het óf in Baden-Baden óf in Parys gewoon, dikwels in die nabyheid van die familie van die gevierde operasangeres Pauline Viardot, met wie hy 'n lewenslange verhouding gehad het.
Toergenef het nooit getrou nie, maar het ook verhoudings met sommige van sy gesin se lyfeienes gehad. Een verhouding het gelei tot die geboorte van sy buite-egtelike dogter, Paulinette. Toergenef was lank, met breë skouers, maar tog was hy skugter en ingetoë. Toe hy 19 jaar oud was, het 'n stoomboot in Duitsland waarop hy gereis het aan die brand geslaan en Toergenef het op 'n lafhartige wyse gereageer. Gerugte het in Rusland gesirkuleer en hom sy hele loopbaan lank gevolg. Dit het die basis gevorm van sy verhaal 'n Vuur op See. Sy naaste literêre vriend was Gustave Flaubert, met wie hy maatskaplike en estetiese idees gedeel het. Albei het ekstreme linkse en regse politiese oortuigings verwerp en het ’n nieveroodelende dog ietwat pessimistiese beskouing van die wêreld gehad. Toergenef se verhoudings met Leo Tolstoi en Fjodor Dostojefski was dikwels gespanne, aangesien die twee om verskeie redes ontevrede was oor Toergenef se blykbare voorkeur vir Wes-Europa.
Anders as Tolstoi and Dostojefski, was daar nie godsdienstige motiewe in Toergenef se werke nie. In dié sin het hy eerder die maatskaplike as die godsdienstige element van die hervormingsbeweging verteenwoordig. Hy is beskou as agnosties. Tolstoi kon Toergenef nie verdra nie, op die oog af meer as Dostojefski. Terwyl Tolstoi en Toergenef saam in Parys gereis het, het Tolstoi in sy dagboek geskryf, "Toergenef is vervelig." Sy wankelrige vriendskap in 1861 met Tolstoi het sulke vyandskap gekweek dat Tolstoi vir Toergeneef uitgedaag het tot 'n tweegeveg, net om daarna om verskoning te vra. Die twee het 17 jaar lank nie met mekaar gepraat nie, maar het nooit familiebande gebreek nie. Dostojefski spot effens met Toergenef in sy roman Die Duiwels deur middel van die karakter van die verwaande romanskrywer Karmazinof – wat gretig is om met die radikale jeug te meng. Dostojefski se toespraak in 1880 by die onthulling van die Poesjkin-monument het egter 'n soort versoening met Toergenef teweeggebring, want hy het soos baie in die gehoor van aandoening gehuil oor Dostojefski se uitstekende huldeblyk aan die Russiese gees.
thumb|links|Toergenef ontvang 'n eredoktorsgraad van [[Universiteit van Oxford|Oxford, 1879.]] Toergenef het Engeland soms besoek, en in 1879 het die Universiteit van Oxford die eregraad doktor in burgerregte aan hom toegeken.
Toergenef se gesondheid het in sy latere jare agteruitgegaan. In Januarie 1883 is 'n aggressiewe, kwaadaardige gewas (liposarkoom) uit sy suprapubiese streek verwyder, maar teen dié tyd het die gewas versprei na sy boonste rugmurg en dit het hom in die laaste maande van sy lewe onuithoudbare pyn besorg. Op 3 September 1883 het Toergenef in sy huis by Bougival naby Parys aan 'n spinale abses beswyk, 'n komplikasie van die liposarkoom wat versprei het. Sy liggaam is na Rusland geneem en in die Wolkowo-begraafplaas in Sint Petersburg begrawe. Op Toergenef se doodsbed het hy by Tolstoi gepleit: "My vriend, keer terug na die letterkunde!" Daarna het Tolstoi werke soos Die Dood van Iwan Iljitsj en Die Kreutzer Sonate geskryf.
Werk
Toergenef het eerste naam gemaak met sy werk 'n Sportman se Sketse (Записки охотника). Dit is 'n versameling kortverhale geskoei op sy waarnemings van lyfeienes en die natuur terwyl hy op sy moeder se landgoed gejag het. Die meeste van die verhale is in 1852 in 'n enkelvolume gepubliseer met ander wat in latere uitgawes bygevoeg is. Die boek kry krediet daarvoor dat dit openbare mening beïnvloed het ten gunste van die afskaffing van lyfeienes in 1861. Toergenef het die boek beskou as sy eerste belangrike bydrae tot die Russiese letterkunde; en daar is berig dat onder andere Prawda en Tolstoi heelhuids saamgestem het. Tolstoi het bygevoeg dat Toergenef se uitbeelding van die natuur in die verhale ongeëwenaard was.
Een van die verhale in 'n Sportman se Sketse het later die basis gevorm van die berugte rolprent Bezjin-weiveld (1937), waarvan Sergei Eisenstein die regisseur was.
In 1852, voor sy eerste groot romans oor die Russiese samelewing nog geskryf is, het Toergenef 'n doodsberig vir Nikolai Gogol geskryf wat bedoel was vir publikasie in die Sint Petersburgse Gaset. Die hoofgedeelte lees as volg: "Gogol is dood!... Watter Russiese hart word nie deur hierdie woorde geskud nie?... Hy is weg, daardie man wat ons nou die reg (die bitter reg, deur die dood aan ons gegee) het om hom groot te noem." Die sensor van Sint Petersburg het nie die gedeelte goedgekeur nie en publikasie verbied, maar die Moskouse sensor het toegelaat dat dit in 'n koerant in daardie stad gepubliseer word. Die sensor is ontslaan; maar Toergenef is verantwoordelik gehou vir die voorval, 'n maand lank gevange gehou en toe vir byna twee jaar na sy landgoed verban. Dit was in dié tyd dat hy sy kortverhaal Moemoe in 1854 geskryf het. Die verhaal handel oor 'n doofstom kleinboer wat gedwing word om die enigste ding wat hom gelukkig maak, sy hond Moemoe, te verdrink. Soos sy 'n Sportman se Sketse, is hierdie werk gerig teen die wreedhede van 'n samelewing wat gebaseer is op die lyeienestelsel. Die werk is later geprys deur John Galsworthy, wat gesê het: "Geen roerender protes teen tiranniese wreedheid is al ooit in terme van kuns neergepen nie."
Terwyl hy in die vroeë 1850's steeds in Rusland gewoon het, het Toergenef verskeie novelles (powesti in Russies) geskryf: Die Dagboek van 'n Oorbodige Man (Дневник лишнего человека), Faust (Фауст) en Die Stilte (Затишье), wat die angstighede en hoop van die Russe van sy generasie uitgedruk het.
In die 1840's en vroeë 1850's, gedurende die bewind van tsaar Nikolaas I, was die politieke klimaat in Rusland vir baie skrywers onderdrukkend en versmorend. Dit blyk onder meer duidelik uit die ellende en gevolglike dood van Gogol, en die onderdrukking, vervolging en arrestasies van kunstenaars, wetenskaplikes en skrywers. In hierdie tyd het duisende Russiese intellektuele, lede van die intelligentsia, na Wes-Europa geëmigreer. Van hulle was Alexander Herzen en Toergenef self, wat in 1854 na Wes-Europa getrek het, alhoewel die besluit waarskynlik meer te doen gehad het met sy noodlottige liefde vir Pauline Viardot.
In die daaropvolgende jare het sy roman Roedin (Рудин), die verhaal van 'n man in sy dertigs wat nie sy aansienlike talente en idealisme in die Rusland van Nikolaas I kan aanwend nie, die lig gesien. Roedin is ook vol nostalgie vir die idealistiese studentesirkels van die 1840's.
Volgens die invloedryke kritikus Wissarion Belinski het Toergenef gevolglik sy Romantiese idealistiese styl met 'n realistieser styl vervang. Belinski het die sosiologiese realisme in letterkunde verdedig; en Toergenef het hom in Jakof Pasinkof (1855) as karakter uitgebeeld. In die tydperk van 1853 tot 1962 het Toergenef van sy beste verhale geskryf, sowel as die eerste vier van sy romans, naamlik: Roedin (Рудин) (1856), Adelsnes (Дворянское гнездо) (1859), Op die Vooraand (Накануне) (1860) en Vaders en Seuns (Отцы и дети) (1862). Sommige temas wat in hierdie werke ingesluit is, is die mooiheid van vroeë liefde, die mislukking om jou drome te verwesentlik en gefrustreerde liefde. Die invloed op hierdie werke en hul temas kom van sy liefde vir Pauline en sy ondervindings met sy moeder, wat meer as 500 lyfeienes beheer het met dieselfde houding en optrede as waarmee sy Toergenef grootgemaak het.
In 1858 het Toergenef die roman Adelsnes geskryf wat ook vol nostalgie is vir die onherstelbare verlede en van sy liefde vir die Russies landskap. Dit bevat een van sy onvergeetlikste vrouekarakters, Liza, aan wie Dostojefski 'n huldeblyk gebring het in sy Poesjkin-toespraak van 1880, saam met Tatjana en Tolstoi se Natasja Rostowa.
Alexander II het in 1855 die troon bestyg, en gevolglik het die politieke klimaat meer ontspanne geraak. In 1859 het Toergenef, geïnspireer deur verslae van positiewe maatskaplike veranderings, die roman Op die Vooraand geskryf wat in 1860 gepubliseer is en die Bulgaarse rewolusionêr Insarof uitbeeld.
Die volgende jaar het Toergenef een van sy beste novelles, Eerste Liefde (Первая любовь), gepubliseer wat geskoei was op bittersoete herinneringe uit sy jeug. Hy het ook sy toespraak Hamlet en Don Quixote by 'n openbare leessessie in Sint Petersburg ten behoewe van skrywers en geleerdes wat swaargekry het. Die beeld wat dit opgeroep het van 'n man wat in twee geskeur is deur die selfgesentreerde skeptisisme van Hamlet en die idealistiese mededeelsaamheid van Don Quixote is 'n tema wat regdeur Toergenef se werk loop. Dit is die moeite werd om op te let dat Dostojefski, wat toe pas het van sy verbanning na Siberië teruggekeer het, teenwoordig was tydens Toergenef se toespraak, want agt jaar later sou hy Die Idioot skryf, 'n roman waarvan die tragiese held, prins Misjkin, op vele vlakke met Don Quixote ooreenstem. Toergenef, wie se kennis van Spaans danksy sy kontak met Pauline Viardot en haar familie goed genoeg was dat hy oorweeg het om Cervantes se roman in Russies te vertaal, het 'n belangrike rol gespeel om die onsterflike figuur van wêreldliteratuur in die Russies konteks bekend te stel. Vaders en Seuns, wat Toergenef se bekendste en mees blywende roman is, het in 1862 verskyn. Die werk se hoofkarakter, Ewgeni Bazarof, wat beskou kan word as die "eerste Bolsjewis" in Russiese letterkunde, is om die beurt gehuldig en uitgeskel as óf 'n verheerliking óf 'n parodie van die "nuwe mans" van die 1860's. Die roman ondersoek die konflik tussen die ouer generasie, wat teësinnig is om hervormings te aanvaar, en die nihilistiese jeug. Toergenef het in die sentrale karakter, Barazof, 'n klassieke voorbeeld van die middel-19de-eeuse nihilis uitgebeeld. Vaders en Seuns speel af in die sesjaartydperk van maatskaplike onrus, van Rusland se nederlaag in die Krimoorlog tot die bevryding van die lyfeienes. Vyandige reaksie op Vader en Seuns het gelei tot Toergenef se besluit om Rusland te verlaat. Gevolglik het hy ook die meerderheid van sy lesers verloor. Baie radikale resensente van dié tyd (met die noemenswaardige uitsondering van Dimitri Pisaref) het nie Vaders en Seuns ernstig opgeneem nie, en ná die relatief kritiese mislukking van sy meesterstuk was Toergenef ontnugter en het hy minder geskryf.
Toergenef se volgende roman, Rook (Дым), is in 1867 gepubliseer en is nie goed in sy vaderland ontvang nie. Dit het ook 'n onderonsie met Dostojefski in Baden-Baden tot gevolg gehad.
Sy laaste wesentlike werk wat sou probeer om die probleme van die kontemporêre Russiese samelewing tot sy reg te laat kom, was Onbevlekte Grond (Новь), wat in 1877 gepubliseer is.
Stories van 'n meer persoonlike aard, soos Lentevloede (Вешние воды), Koning Lear van die Steppe (Степной король Лир) en Die Lied van Triomfantelike Liefde (Песнь торжествующей любви), is ook in hierdie jare van sy lewe geskryf. Ander laaste werke sluit in Gedigte in Prosa en Klara Militsj, wat in die tydskrif Europese Boodskapper verskyn het.