cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
57ste Oscar-toekenningsaand
Die 57ste Oscar-toekenningsaand is op 25 Maart 1985 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Los Angeles gehou om erkenning te gee aan die rolprente van 1984. Die aanbieder was Jack Lemmon.
Sally Field het vir een van die hoogtepunte van die aand gesorg met haar toespraak toe sy die Oscar vir beste aktrise wen: "The first time I didn't feel it, but this time I feel it, and I can't deny the fact that you like me, right now, you like me!"
Die wenner van die prys vir beste manlike byspeler, Haing S. Ngor, was ’n Kambodjaanse snydokter wat die wreedhede van die Khmer Rouge oorleef het. Hy het gewen vir sy rol in The Killing Fields, al het hy geen vorige ondervinding van toneelspel gehad nie. Hy is net een van twee nie-professionele akteurs wat dit nog reggekry het.
Die 77-jarige Peggy Ashcroft was die oudste aktrise wat nog die Oscar vir beste vroulike byspeler gewen het, vir A Passage to India.
Pryse
Hier volg ’n lys van die belangrikste wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem en is in vet druk):
Vediese religie
duimnael|250px|’n Kaart van Noord-Indië tydens die Vediese tydperk.
Die Vediese religie was in die Vediese tydperk, van omstreeks 1750 tot 500 v.C., die godsdiens van die Indo-Ariërs van Noord-Indië. Dit was ook bekend as Vedisme, Brahmanisme en Vediese Brahmanisme. Dit word soms ook antieke Hindoeïsme genoem omdat dit beskou word as die historiese voorloper van moderne Hindoeïsme, hoewel dit aansienlik daarvan verskil het.
Beskrywing
Die Vediese liturgie is bewaar in die mantra-gedeelte van die vier Vedas, ’n groot aantal werke in Sanskrit. Die godsdienspraktyk het gesentreer om priesters wat rituele uitgevoer het vir die adellikes en ander ryk mense. Elemente soos vuur en riviere is aanbid, asook gode soos Indra. Gesange is gesing en offerandes gebring.
Daar was 33 devas, of gode, 11 elk van die aarde, ruimte en hemel. Daar was ook asuras, of antigode.
Die Vediese tydperk het omstreeks 500 v.C. geëindig en in die tyd hierna, omstreeks 800 tot 200 v.C., het verskeie ander religies ontstaan, soos Hindoeïsme, Djainisme en Boeddhisme.
Ethan Suplee
Ethan Suplee (gebore 25 Mei 1976) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mallrats (1995), Chasing Amy (1997), American History X (1998), en The Butterfly Effect (2004).
Suurvy
Die Suurvy (Carpobrotus edulis) is 'n plant wat aan die suidkus van Suid-Afrika voorkom en word tot 8 cm groot. Dit staan ook bekend as die hotnotsvy, ghoenavy of perdevy. Dit is 'n rank sukkulent met dik, vlesige blare wat met ouderdom houtagtig word. Die blomme is geel en verbleik tot ligpienk tussen Augustus en Oktober. Die blomme is 'n trekpleister vir insekte. Die blaarsap verlig bloublasie- en jellievissteke. Die plant groei op duine; dit is 'n goeie stabiliseerder van duine.
Die plant het ook twee subspesies:
Sy beweidingskapasiteit is klein:
Aloe citrina
Aloe citrina is 'n aalwyn wat inheems aan Ethiopië, Kenia en Somalië is.
Hansa-Brandenburg CC
Die Hansa-Brandenburg CC was 'n eensitplek Duitse veg-vliegboot. Die eerste Brandenburg geboude vliegboot was die driesitplek FB wat deur Ernst Heinkel ontwikkel is vanaf 'n Lohner ontwerp. Daar was 'n aantal FB's gebou vir die Duitse en Oostenryk-Hongaarse vlote in 1915. In 1916 het Heinkel met 'n oorspronklike ontwerp na vore gekom vir 'n enkelsitplek, houtromp vliegboot wat hy die CC genoem het. Die CC is van Camillo Castiglioni afgelei; hy was die finansiële beampte van Brandenburg. 'n Kenmerk van die CC was die sogenaamde ster-pilaar konfigurasie van die kabels wat die vlerke in posisie hou. Nadat die toetsvlugte afgehandel was het die Duitse Vloot slegs een CC bestel. Dié vliegtuig was afgelewer te Warnemünde in Februarie 1917. Dit was aangedryf deur 'n 150 perdekrag Bz.III- motor en bewapen met 'n Spandau-masjiengeweer wat voor, in die middel van die vliegtuig gemonteer was. Die motor was in die stoot konfugurasie tussen die twee vlerke geinstalleer.
Daar was altesaam 35 CC's afgelewer in 1917 in twee groepe; hulle was toegerus met verkoelers op die vlerk en twee Spandau-masjiengewere. Sommige se rompe was ietwat verleng. Die grootste verbruiker van die CC's was die Oostenryk-Hongaarse Vloot, hulle vliegtuie was gebou deur Phönix. Hulle was toegeken aan die A-klas in die Oostenrykse diens en was gebruik om diens te doen in die Adriatiese See. Hier was hulle gebruik om hawens en vlootbasisse te verdedig. Soos die Duitse modelle was hulle eers met een en later met twee masjiengewere toegerus. Daar word aanvaar dat dit die plaaslike 8 mm Schwarzlose produk was.
Die CC's se grootste teenstander in die Adriatiese See was die Italiaanse Lugmag se Nieuport 11. Die CC's kon hul man staan teen die Nieuport; hulle was minder beweeglik maar het 'n groter topsnelheid gehad. Daar was 35 Phönix modelle vervaardig (A.13-42 en A.45-49). Model A45 het in 1918 as 'n trippeldekker verskyn maar het nie in produksie gegaan nie.
Die Phönix A benaming was ook gebruik vir 61 Hansa-Brandenburg W.18 vliegbote gebou vir die Oostenryk-Hongaarse Vloot. Van die modelle in Duitsland was toegerus met stroombelynde, eiervormige enjingondels. Een model was toegerus met ekstra V-stutte langs die ster-pilare.
Wyntoerisme
Wyntoerisme, vinitoerisme of enotoerisme verwys na toerisme wat die proe, verbruik of aankoop van wyn, dikwels by die bron van die wyn self, insluit. Waar ander soorte toerisme dikwels passief van aard is, kan enotoerisme bestaan uit besoeke aan wynkelders, wynproe, wingerde of selfs aktief aan die oes deelneem.
Geskiedenis
Wyntoerisme is 'n betreklik nuwe vorm van toerisme. Die geskiedenis wissel baie van streek tot streek, maar op plekke soos die Napa-vallei AVA en Wine Country het dit sterk gegroei sedert 'n gesamentlike bemarkingspoging in 1975 geïmplementeer is.
Ander streke, soos Katalonië, Spanje, het eers in die middel van die 2000's begin met hul wynbemarking, met die fokus veral op hoe dit 'n alternatiewe vorm van toerisme kan wees vir die strande waarvoor Spanje algemeen bekend is.
Tans
Die industrie rondom wyntoerisme het gedurende die eerste dekade van die 21ste eeu aansienlik gegroei. In die Verenigde State het 27 miljoen reisigers, oftewel 17% van die Amerikaanse ontspanningsreisigers, aan kulinêre of wynverwante aktiwiteite deelgeneem. In Italië is die syfer ongeveer vyf miljoen reisigers, met 'n inkomste van 2,5 miljard euro.
"Enotoerismedag" word elke jaar op die tweede Sondag van November gevier om kelderbesoeke in Duitsland, Oostenryk, Slowenië, Spanje, Frankryk, Griekeland, Hongarye, Italië en Portugal te bevorder. In Noord-Amerika is die eerste wyntoerismedag vir 11 Mei 2013 gestig met gebeure wat regoor die kontinent geskeduleer is.
Die meeste besoeke aan wynmakers vind plaas op of naby die perseel waar die wyn geproduseer word. Besoekers leer gewoonlik die geskiedenis van die kelder, kyk hoe die wyn gemaak word en proe dan die wyne. By sommige wynkelders word verblyf in 'n klein gastehuis by die kelder aangebied. Baie besoekers koop die wyne wat deur die wynmakery op die perseel vervaardig word, en is verantwoordelik vir tot 33% van hul jaarlikse verkope.
Baie klein, lae produksiestreke soos Priorat, Katalonië fokus op klein, intieme besoeke met die eienaar as gasheer en sluit wandelinge deur die wingerde in om besoekers te help om die unieke eienskappe van die streek te verstaan.
Meer uitgebreide proeë kan horisontale en vertikale proeë insluit, sowel as volledige maaltye wat die wyne voorop vertoon.
Toekoms
Die meeste toerisme-agentskappe beskou dit as 'n segment van die bedryf met 'n geweldige groeipotensiaal en meld dat dit in sommige streke slegs 20% van sy volle potensiaal funksioneer.
Minnie Postma
duimnael|regs|200px|Minnie Postma, 1960's.
Lew Ayres
Lew Ayres (28 Desember 1908 – 30 Desember 1996) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente All Quiet on the Western Front (1930), Holiday (1938), Johnny Belinda (1948), en Battle for the Planet of the Apes (1973).
Minnie Postma
Lewe en werk
duimnael|regs|300px|Die [[Bloemfonteinse Normaalkollege.]]
Postma (née Wille) was een van ses kinders. Haar ouers was Jacobus Wille en Martha Sophia Jacoba van der Walt, getroue lidmate van die plaaslike Gereformeerde kerk. Sy het drie broers (Friedrich, Nicolaas en Jacobus) en twee susters (Martha Jacoba en Anna Johanna) gehad. Hier aan die grens met Lesotho leer sy om Sotho soos haar eie taal te praat en haar kontak met die plaaslike kinders lei later tot belangrike werke in haar oeuvre. Sy gaan eers plaasskool toe, waar sy by 'n vrou naby die skool loseer, en matrikuleer dan aan die Hoërskool Ficksburg. Daarna bekwaam sy haar aan die Bloemfonteinse Normaalkollege as onderwyseres. Hier ontmoet sy ook haar toekomstige man, Philippus Snyman Postma, seun van ds. Willem Postma, wat onder die skuilnaam Dr. O'Kulis bekendheid as skrywer verwerf. Sy gee sewe jaar lank onderwys in die Vrystaat en dan trou sy na 'n lang verhouding in Desember 1933 met Philippus, waarna hulle wittebrood hou in Oos-Londen.
Hulle woon aanvanklik op Bethulie, waar Philippus houtwerkonderwyser was aan die Hoërskool Pellissier. Hierna verander hulle telkens van woonplek, wanneer Philippus betrekkinge by ander skole aanvaar, en trek eindelik meer as 22 keer. Hulle bly agtereenvolgens op Bethulie, Bloemfontein, Heidelberg in die Transvaal, Queenstown, Dewetsdorp, Durbanville en dan weer op Heidelberg. In Durbanville gee sy op 'n deeltydse basis klas aan die Instituut vir Meisies. Die egpaar het ses kinders en Minnie is tydens haar huwelik voltyds huisvrou en moeder. Haar oudste dogter, Wille Martin, is self 'n bekende skryfster. Die ander dogters is Kumi, Werda en Yda, terwyl die seun O’Kulis is. Philmi is die dogtertjie wat na beide haar en haar man vernoem is, maar is jonk oorlede. Na haar man se dood op Heidelberg in Junie 1962 keer sy terug na die onderwys en gaan woon in 1964 in die huis wat hulle aftreehuis in Oos-Londen sou wees. Sy gee onder andere klasse in die weefkuns aan die Tegniese Kollege in Oos-Londen en private klasse in Afrikaans vir immigrante en ander volwassenes. Teen die einde van 1969 verhuis sy terug na Heidelberg in Transvaal en in die tagtigerjare na Nebohof, 'n aftreeoord in Sunnyside in Pretoria. In hierdie tyd hou sy haar veral besig met weefwerk (waarvoor sy baie bestellings ontvang), briewe skryf, lees en skryf. Sy is op 4 November 1989 aan koronêre trombose in die H.F. Verwoerd Hospitaal in Pretoria oorlede.
Skryfwerk
duimnael|links|200px|Minnie Postma, 1958
Sy begin eers in 1948 skryf en publiseer. Haar eerste werk is 'n reklamespreuk vir hemde, waarna 'n kortverhaal oor 'n Sotho-dogtertjie, Pulani, sy van die reent in Die Huisvrou verskyn. Daarna verskyn soortgelyke verhale ook in Die Naweek. Sy is veral bekend vir die Sotho-legendes wat in Legendes uit die misrook, Legendes uit Basoetoland en Litsomo gebundel word en waarvan enkeles ook in Standpunte gepubliseer word. Hierdie verhale beskryf die waterslang, mensvreters, gedrogte, diere, prinse en prinsesse. Wraak, liefde en dood is terugkerende temas. Sommige verhale is duisende jare oud en het hulle oorsprong uit die vroegste tye van die mens se beskawing, met die oudstes van die stam wat die verhale vir eeue lank aan hulle nageslagte oorvertel het. Die hoofkarakters van die verhale is gewoonlik gedugte opperhoofde en hulle vrouens of kinders, met die name wat nie veel saak maak nie. Die algemene naam vir die manlike held is Masilo of Bulane en vir die vroulike heldin Tsélane of Thakáne. In feitlik elke verhaal speel die wyse ou vrou 'n groot rol. In die diereverhale is Hasie altyd die slimjan wat almal uitoorlê. Die verhale word aangebied in die trant van die tradisionele Sotho-verteller, met waardige taal en herhalings en gereelde vraag en antwoord. Die kultuur-historiese waarde van hierdie legendes is onskatbaar en die manier waarop dit omgewerk is in Afrikaans ryk aan stemming. Meyer de Villiers beskou hierdie legendes as net so klassiek as die sprokies van Grimm of die Duisend-en-een-Nagte. Hennie Aucamp versamel 'n keur uit hierdie verhale in As die maan oor die lug loop. Die titel verwys na die tyd wat ouma verhale uit die ou tyd aan haar kleinkinders vertel. In the beginning is haar eie vertaling van sommige van hierdie legendes. 'n Meer omvattende versameling van die legendes word deur Susie McDermid in Engels vertaal en in 1974 uitgegee onder die titel Tales from the Basotho. Dit geskied onder die beskerming van die American Folklore Society by die Universiteit van Texas en besorg haar 'n plek in Contemporary Authors, 'n wêreldbekende biografiese naslaanwerk.
Verskeie romans van haar word gepubliseer. Uit die skaduweekant van die straat vertel van Neels en Adriana Kolwer wat huisouers is vir veertig seuns van minder bevoorregte afkoms in Opskud, 'n nywerheidskool. Elkeen van hierdie kinders het hulle eie behoeftes en probleme wat soms op buitengewone wyse tot uiting kom. Die verhaal toon groot deernis en begrip vir hierdie kinders wat met 'n agterstand die lewe tegemoet gaan. Die Vrygesel van Lowergroen is die skaam Jurie Wiegand, wat alleen op die plaas woon. Jurie reken hy en Troedels, gewilde onderwyseres wat alleen op die dorp woon, sal ideaal by mekaar pas. Die ryk boer Mof Muller sleep egter vlerk by Troedels en Jurie ontmoet Troedels se mooi modelsussie, wat dinge meer ingewikkeld maak.
Sy skryf ook talle werke vir die jeug. Na die verskyning van haar eerste Sotho-verhale in Die Huisvrou onder redaksie van Audrey Blignault, nader Ken Swart, Audrey se broer, haar om verhale vir sy jeugprogram op die radio te lewer. Alba Bouwer saai ook haar Kewaantjie en Kewyntjie oor die radio uit. Die jeugboeke in die Meintjie-reeks is outobiografiese romans oor haar jeug en vroeë volwasse lewe, hoofsaaklik geskryf sodat haar kinders die ou dae kan beleef en onthou. In die verhale beskryf sy Meintjie se jeugjare op die plaas, hoe sy verlief en verloof raak en later trou. Hierdie verhale verskyn aanvanklik as sketse in Die Huisvrou. Die raaisel van die kruithoring is 'n dik jeugroman waarin die idilliese plaaslewe op episodiese wyse teenoor die stadslewe gestel word. Die stadsjapie Stoffel Joubert koop die plaas Gilboa nie om te kom boer nie, maar as vakansieplaas sodat sy kinders meer van die natuur kan leer. Dit grief Mias Bekker wat graag Gilboa wou koop om sy eie boerdery uit te brei. Mias is al lank op soek na 'n kruithoring van sy oupa, wat 'n geskiedkundige dokument bevat met aanwysings na 'n skat wat tydens die oorlog op die plaas begrawe is. Dinge kom tot 'n punt wanneer die Jouberts hierdie kruithoring op Gilboa ontdek. In Bart Minnaar beskryf die kat vanuit sy perspektief die huismense, veral die vrou en die dogter wat vir hom huishou.
Minnie skryf ook kinderverhale soos Kabouter Kapot (waar die kabouter Kapot en die meisie Krummeltjie in die sprokiesbos kennis maak met mensekinders) en Bobbie van der Jaan (waar oom Josef 'n bobbejaantjie huis toe bring en hy daar soos 'n mens word). Van haar radiostories vir kleiner kinders word later in die reeks Sonstraal boekies uitgegee, waaronder Likkewaantjie en Pikkewyntjie, Weglopertjies en Kewaantjie en Kewyntjie. Hierdie boekies bevat outobiografiese elemente en is gebaseer op stories wat sy vir haar eie twee klein dogtertjies vertel het. Aan moeder se knie: Bybelverhaaltjies vir kleintjies is ook gerig op klein kinders.
Publikasies
1949 1950 1951 1952 1953 1954 1955 1956 1957 1958 1959 1960 1963 1964 1966 1967 1968 1970 1974 1984 1986
NG gemeente Turffontein
duimnael|links|240px|Die ou kerkgebou van die gemeente. Dit is blykbaar voor die einde van 1904 in gebruik geneem. Ds. P.G.J. Meiring het die hoeksteen op [[30 Julie 1904 gelê. ]] duimnael|regs|270px|Toe Turffontein se kerkgebou afbrand, kon die gemeente dit nie bekostig om dit te laat herbou nie weens onderversekering. Die argitek [[Gerard Moerdijk het feitlik 'n eenderse kerk vir die Vrystaatse dorp Luckhoff se NG gemeente ontwerp, hoewel laasgenoemde uit klip gebou is.]]
Die NG gemeente Turffontein was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die suide van Johannesburg in die destydse Transvaal. Dit is in 1906 gestig en was jare lank 'n groot gemeente met 'n sieletal van soms selfs meer as 3 000.
Turffontein het egter op 24 April 1994 met Johannesburg-Suid saamgesmelt as NG gemeente Deo Gloria, 88 jaar nadat Turffontein afgestig is en 44 jaar ná die afstigting van Johannesburg-Suid. Dit was deels weens die verhuising van baie Afrikaanssprekendes uit sekere dele van Johannesburg se suidelike voorstede na aangenamer woonbuurte, maar veral omdat Turffontein se onderversekerde kerkgebou in Maart 1992 afgebrand en die gemeente dit nie kon bekostig om dit te herbou nie. Dié samesmelting het 'n einde gemaak aan die 88-jarige bestaan van die oudste gemeente suid van die middestad, van wie al die gemeentes in die suide dogters of kleindogters is of was.
Agtergrond
Met die gelyktydige afstigting van die gemeentes Jeppestown en Johannesburg-Oos op 8 Julie 1897 van die oorspronklike gemeente aan die Rand, NG gemeente Johannesburg, is Caseys Town (later meer bekend as Turffontein), by Jeppestown gevoeg. Reeds voor dié afstigting het die predikante van Johannesburg, di. J.N. Martins en P.G.J. Meiring, op Caseys buitedienste in 'n klein kerksaaltjie gehou. Gedurende die eerste jare van die geskiedenis van Jeppestown het die bearbeiding van die suidelike buitewyk vir die kerkraad heelwat hoofbrekens besorg. Veral die reëlings in verband met die wyksdienste het heelwat moeilikhede opgelewer, want ds. Paul Nel kon hoogstens twee Sondae per maand daar kom preek sodat daar van tyd tot tyd na ander leraars gesoek moes word om met die dienste te kom help. Soms het ds. Meiring, toe hy reeds na Johannesburg-Oos vertrek het en soms weer ds. Daniël Theron van Fordsburg kom help, maar toe dié hulp later gestaak word, moes Jeppestown van die hulp van ene broeder Maclean, 'n sendeling, gebruik maak. Toe hy egter ook ná 'n paar maande moed opgee, moes ds. Nel van Jeppestown maar weer alleen die mas met Turffontein opkom.
Kerksaal vir Turffontein
Die kerksaaltjie in Turffontein was altyd baie beknop en het mettertyd boonop bouvallig geword. Daarom besluit die boukommissie van Jeppestown op aanbeveling van die kerkraad in Julie 1903 om liewer 'n nuwe kerksaal vir Turffontein te bou en die ou gebou te herstel en dan vir skooldoeleindes te verhuur. Enkele maande later neem die boukommissie die tender aan van mnr. T.D. Hannecke vir £1 509 en kon met die bouery 'n begin gemaak word. Ds. Meiring van Johannesburg-Oos lê die hoeksteen op Saterdag 30 Julie toe ds. Nel die hoop uitspreek "dat dit nie meer lank sal duur voordat te Turffontein 'n selfstandige gemeente gestig sal word nie" (aangehaal in die Transvaalse kerkblad De Vereeniging se uitgawe van Augustus 1904). Dit is nie bekend presies wanneer dié geboutjie voltooi en ingewy is nie.
Aanloop tot afstigting
duimnael|regs|170px|Ds. Schalk Willem van Niekerk, Turffontein se leraar van 1911 tot 1921.
duimnael|links|300px|Turffontein se NG kerk, waarskynlik afgeneem omstreeks 1930.
In De Vereeniging van 26 Augustus 1903 word die wenslikheid van die afstigting van die voorstede suid van die "Rief" uitgespreek. Jeppestown en Johannesburg-Oos het albei hierby belang gehad, omdat die voorstede binne die grense van dié twee gemeentes geval het. Onder meer Ophirton en Booysens was deel van Johannesburg-Oos, terwyl Turffontein en La Rochelle onder Jeppestown geressorteer het. Omdat die bearbeiding van dié gebiede vir albei kerkrade heelwat probleme opgelewer het, het Johannesburg-Oos se kerkraad met die voorstel vorendag gekom om tesame met Jeppestown 'n hulpprediker aan te stel wat die wyke op afstigting kon voorberei. Dr. H.A. Lamprecht, wat intussen vir Meiring opgevolg het, het sterk hieroor gevoel en in Augustus 1905 Jeppestown se kerkraadsvergadering bygewoon Johannesburg-Oos se voorstel ter tafel gelê. Ds. Nel en sy kerkraad het die wenslikheid van dié oplossing ingesien en tydens dieselfde vergadering besluit om so 'n ooreenkoms met hulle sustergemeente aan te gaan. Die twee kerkrade stel toe vir ds. J.D. de Villiers, destydse hulpprediker van Jeppestown, aan die werk van albei die gemeentes suid van die "Rief" te behartig. Ds. De Villiers was te vinde vir die aanstelling, wat die afstigting van die suide verhaas het.
Skaars twee maande het ds. De Villiers onder die lidmate in dié voorstede gewerk, of sommige van hulle dien versoekskrifte om afstigting by die betrokke kerkrade in. Die eerste versoeke het uit Ophirton en Booysens gekom. Vroeg in Oktober 1905 besluit dié wyke tydens 'n gemeentevergadering ten gunste van afstigting en besluit om 'n versoekskrif in dié verband aan Johannesburg-Oos se kerkraad te rig. Die kerkraad het die versoek op 10 Oktober oorweeg en die volgende voorstel met algemene stemme aanvaar: "Die kerkraad neem met groot belangstelling kennis van die vergadering te Ophirton en die besluit daar geneem, en is gewillig om hom ten dienste van die lede te Ophirton te stel, mits die vereistes van die wet nagekom word."
Min of meer tegelykertyd het die lidmate van die wyk Turffontein ook begin roer. Binne 'n weke ná Johannesburg-Oos se besluit het 'n soortgelyke versoek uit Turffontein voor Jeppestown se kerkraad gedien. Daarin het hulle gevra "om die afstigting van 'n nuwe gemeente ten suide van die Rif, asook finansiële steun vir (die bou van) 'n pastorie en die instandhouding van die openbare erediens", luidens Jeppestown se kerkraadsnotule. Hoewel die kerkraad die versoek om afstigting by die Ring sou aanbeveel, kon hy hom nie tot enige finansiële steun verbind nie. Die kerkraad wou eers met Johannesburg-Oos oorleg pleeg en vasstel wat laasgenoemde bereid sou wees om aan die nuwe gemeente af te staan.
Enkele weke later maak Jeppestown se ds. Nel en twee van sy ouderlinge hulle verskyning op die kerkraadsvergadering van Johannesburg-Oos. Nadat hulle bekend gemaak het dat hulle kerkraad bereid is om eiendom ter waarde van £3 800 aan die nuwe gemeente te skenk, naamlik sekere standplase op Turffontein en La Rochelle met die kerksale daarop, het die kerkraad van Johannesburg-Oos onderneem om van hulle kant, benewens die kerkeiendom op Ophirton wat sowat £1 600 werd was, 'n skenking van £250 per jaar vir 'n tydperk van vier jaar aan die te stigte gemeente toe te ken. Die nuwe gemeente sou dus kon reken op die welwillendheid en morele steun van die twee moedergemeentes asook 'n taamlike ruim bruidskat van drie kerksale (waarvan die een op Turffontein nog nuut en baie doelmatig was) asook 'n skenking van £1 000.
Oorsprong van La Rochelle
Die naam van een van die voorstede binne die gemeente grense is aan die gemeente gegee, naamlik La Rochelle. Met die naamgewing het 'n lid van die Ringskommissie, ds. Louw van Heidelberg, La Rochelle ("Die Rots") in verband gebring met "die Rots Christus". Voorts wou die stigters deur die naam in herinnering bring dat La Rochelle in Frankryk indertyd die laaste vesting van die Hugenote was, van waar hulle oor die hele wêreld, ook Suid-Afrika, verstrooi is.
Beginjare
duimnael|regs|170px|Ds. Jacob de Jager, leraar van 1948 tot 1958. As eerste predikante van die gemeente dien di. C.F. Mynhardt (1907 – '10) en S.W. van Niekerk (1911 – '21). Die derde predikant van die gemeente, ds. T.A. Broodrijk, is op 29 Oktober 1921 bevestig. Die pastorie word aangekoop en die gemeente besluit om 'n kerk te bou. Op 4 September 1925 vind die heuglike gebeurtenis van die inwyding van die nuwe kerkgebou plaas. Die orrel kon die gemeente eers op 3 September 1927 in gebruik geneem. In 1929 vernietig 'n stormwind die ou kerksaal langs die nuwe kerkgebou. 'n Nuwe kerksaal word gebou en in Mei 1930 ingewy. Gedurende hierdie tydperk van veeleisende werksaamhede is ds. Broodryk bygestaan deur prop. J.H. van Loggerenberg wat van Desember 1929 tot September 1930 die plaaslike leraar behulpsaam was. Op 17 Mei 1932 rapporteer die leraar weereens aan die kerkraad dat die kerkskuld ten volle betaal is. Ds. Broodryk se dienstydperk in hierdie gemeente was 'n tydperk van uiterste harde werk en stres. Die eise wat gestel was in die opbou van die gemeente op geestelike en stoflike gebied het uiteindelik sy tol geëis toe die geliefde ds. Broodryk op 17 Augustus 1932 te sterwe kom. Hy is ter ruste gelê in die tuin voor die sierlike kerkgebou van sy geliefde eerste en laaste gemeente, wat hy tot eer van God en tot heil van siele laat oprig het. Op 4 Desember 1932 neem mev. Broodryk en haar twee kindertjies van hulle geliefde gemeente afskeid in die kerk. So sluit die tydperk van elf jaar van ongekende vooruitgang, harde arbeid en vreugde vir pastorie en gemeente in groot droefheid af.
Eerw. T.C. Esterhuysen het gedurende die nege maande van vakature die treurende gemeente met groot liefde en toewyding bearbei. Gedurende hierdie tyd het dit vir die kerkraad duidelik geword dat afstigting in die toekoms onvermydelik sou wees, gevolglik het hulle in Rosettenville agt standplase teen 'n bedrag van £1 600 aangekoop. Binne 'n tydperk van elf jaar (1932) is sowat £11 000 se finansiële ondernemings voltooi en betaal. Ds. Broodrijk, wie se gesondheid maar altyd veel te wense oorgelaat het, word in Augustus in die hospitaal opgeneem vir 'n operasie waaraan hy op 17 Augustus 1932 beswyk. Op die grafsteen voor sy geliefde kerkgebou staan die woorde wat sy hele lewe gekenmerk het: "Wat hy kon, het hy gedoen." Dié graf sou die gemeente jare nadat hy met Johannesburg-Suid as Deo Gloria saamgesmelt het, veel hoofbrekens besorg omdat die kerkterrein nie ontwikkel kon word alvorens sy graf nie verskuif is nie.
La Rochelle word Turffontein
Di. A.H. Stander (Mei 1933 tot April 1948) en J. de Jager (1948 tot 1958) se dienstyd word gekenmerk deur groot uitbreiding wat afstigtings noodsaaklik gemaak het. In Mei 1938 word Rosettenville afgestig. Die naamsverandering van die gemeente geskied nou van La Rochelle na Turffontein, aangesien die voorstad La Rochelle nou in Rosettenville-gemeente val. In Augustus 1947 word nog 'n nuwe gemeente, Forest Hill, afgestig.
Samesmelting met Johannesburg-Suid
Turffontein smelt op 24 April 1994 met Johannesburg-Suid saam as NG gemeente Deo Gloria. Dit was net mooi 88 jaar na Turffontein afgestig is en 44 jaar na die afstigting van Johannesburg-Suid, 44 jaar na die ontstaan van Turffontein.
Dit was enersyds weens die verhuising van groot getalle Afrikaanssprekendes uit sekere dele van Johannesburg se suidelike voorstede (veral dié naaste aan die middestad), maar andersyds veral omdat Turffontein se onderversekerde kerkgebou in Maart 1992 afgebrand en die gemeente nie kon bekostig om dit te herbou nie. Ook het Johannesburg-Suid se leraar (ds. J.L. Coetzee wat as tweede en laaste leraar amper 40 jaar lank van 1955 tot 1994 die gemeente bedien het) afgetree. Dié samesmelting het 'n einde gebring aan die 88-jarige bestaan van die oudste gemeente suid van die middestad, van wie al die gemeentes in die suide dogters of kleindogters is of was.
Turffontein het in 1994 (die laaste inskrywing in 'n NG Kerk-jaarboek) 90 dooplidmate en 346 belydende lidmate gehad en Johannesburg-Suid 62 dooplidmate en 252 belydende lidmate.
Johannesburg-Suid se gebouekompleks op die hoek van Alamein- en Fancestraat in Robertsham is die tuiste van die saamgestelde gemeente, wat in 2010 net 58 dooplimate en 367 belydende lidmate oorgehad het en waarvan ds. A.D.P. de Villiers sedert 1999 die leraar was.
Lada (dubbelsinnig)
Die term Lada kan verwys na:
Tol & Tol
Tol & Tol is die naam van 'n Nederlandse duo-groep wat hoofsaaklik instrumentale musiek produseer. Die sangers is die Volendamse broers Cees en Thomas Tol. Aan die begin van 1990 staan hul twee weke op die eerste plek van die Nederlandse nasionale treffersparade met die treffer Eleni. Maar dit word ook 'n treffer in die buiteland.
BZN-periode
Cees en Thomas Tol was lank deel van die groep BZN (Band Zonder Naam). Thomas was ook die komponis van die Volendamse groep en stel in hierdie hoedanigheid die beroemde "palingsound" bekend. Titels soos Mon Amour, Sevilla, Pearlydumm, Just an illusion, Amore en If I say the words bereik stuk vir stuk die boonste range van die Nederlandse trefferparade. Vanaf 1976 komponeer Thomas Tol in totaal 24 BZN-treffers, waarvan 18 die top 10 bereik. Mon amour (1976) het die eerste plek van die Top 40 en die Nationale Hitparade bereik. Pearlydrumm (1980) staan slegs in die Top 40 op nommer een.
Tol & Tol
In 1988 loop die broers Tol kort na mekaar uit BZN om saam hul loopbaan voort te sit. Hul eerste album, met daarop hul Griekstalige nr.1-treffer in die Nationale Hitparade Eleni, word 'n groot sukses. Hierna volg nog die treffer Sedalia en 'n reeks van in totaal vyf albums wat almal die Album Top 100 behaal. Ook in die buiteland word hulle gewild, met name in Duitsland, Oostenryk en Switserland. Sedert 1999 is hul niggie Corina Vamvakari hul vaste sangeres.
Produksie
In 1991 bring Tol & Tol 'n album vir Anny Schilder uit: "This is... Anny Schilder".
Sedert 2002 is Tol & Tol die vervaardigers van die albums van die Nederlandse sanger, Jan Smit. Hul komposisie "Als de nacht verdwijnt" word 'n groot treffer. Hierdie nommer word in 1989 al opgeneem deur Anny Schilder onder die titel "Le soleil".
Cees & Thomas tree so nou en dan op in die geleentheidssanggroep BZN'66 ('n samestelling van oud-BZN-lede wat treffers uit die beginjare van BZN speel).
Hipernova
250px|duimnael|’n [[Nasa-kunstenaarsvoorstelling van SN 2006gy, een van die helderste hipernovas wat nog waargeneem is.]]
’n Hipernova is ’n soort sterontploffing met ’n energie wat aansienlik groter is as dié van ’n gewone supernova; dit is een van die mees katastrofale gebeure in die heelal. ’n Alternatiewe naam is ’n "superhelder supernova". Sulke ontploffings is vermoedelik die oorsprong van landurige gammaflitse.
Nes ander supernovas word hipernovas deur verskillende soorte sterontploffings veroorsaak: Sommige is waargeneem en ander is bloot teoreties. Verskeie hipernovas is waargeneem wat ooreenstem met supernovas van tipe Ic en tipe IIn, en moontlik minstens een van tipe IIb.
Geskiedenis van die term
Voor die laat 1990's is die term "hipernova" sporadies gebruik om die teoreties uiters energieke ontploffings van baie swaar populasie III-sterre te beskryf. Dit is ook gebruik vir ander baie energieke gebeurtenisse, soos die samesmelting van supermassiewe swartkolke.
In 1998 is ’n moontlike verband genoem tussen gammaflitse en jong, swaar sterre en die term "hipernova" is amptelike voorgestel vir die sigbare nagloed van hierdie gammaflitse. Die energie van sulke voorvalle is moontlik tot ’n paar honderd keer soveel as by gewone supernovas.
Min of meer dieselfde tyd is verskeie uiters helder, of ligsterk, supernovas waargeneem en ondersoek. Hulle is as hipernovas beskryf en het gewissel van minder as vyf keer tot sowat 50 keer meer energiek as ander supernovas en tot 20 keer helderder as ’n gewone tipe Ia-supernova op sy hoogtepunt. Dié definisie het die standaard geword vir die term "hipernova", hoewel hulle nie almal verbind word met gammaflitse nie. Die woord "hipernova" self is uitgedink deur S.E. Woosley.
Gammaflitse
Gammaflitse is van die mees energieke verskynsels in die heelal, maar hul oorsprong was tot omstreeks die jaar 2000 bloot spekulatief. Nou is dit bekend dat supernova-ontploffings minstens sommige gammaflitse veroorsaak, hoewel gammaflitse ook heeltemal ander oorspronge kan hê en alle supernovas nie met gammaflitse verbind word nie.
’n Gammaflits naby die Aarde kan lewe op die planeet vernietig; daar is egter geen sulke sterre naby genoeg aan ons om ’n gevaar in te hou nie. Sommige astrofisici meen ’n gammaflits kon gelei het tot die Ordovisium-Siluur-massauitwissing op Aarde 440 miljoen jaar gelede, maar geen klinkklare bewyse bestaan vir so ’n hipotese nie.
Oorsake van hipernovas
Baie modelle is al voorgestel om gebeure te verklaar met ’n magnitude van een of meer ordes meer as by standaard-supernovas. Dit sluit in die "kollapser"- en die steromringende-materiaal-model, wat algemeen aanvaar word en waarvan verskeie voorbeelde al waargeneem is. Ander modelle is nog teoreties.
Kollapser
300px|duimnael|Die ligkurwes van hipernovas (geel en groen) in vergelyking met dié van supernovas. Die kollapser-model (van "kollaps" en "ster") behels ’n soort hipernova wat ’n swartkolk veroorsaak. By die kerninstorting van ’n ster met ’n kern van sowat 15 keer die son se massa – hoewel chemiese samestelling en rotasiespoed ook belangrik is – is die ontploffingsenergie groot genoeg om die buitenste lae van die ster weg te skiet en dit sal in ’n swartkolk kollaps sonder om ’n sigbare supernova-uitbarsting te veroorsaak.
’n Ster met ’n kern van effens kleiner as dit – in die omgewing van – sal ’n supernova-ontploffing ondergaan, maar so baie van die materiaal wat weggeskiet word, sal in die kernoorblyfsel terugval dat dit steeds in ’n swartkolk kollaps. As so ’n ster ’n stadige rotasiespoed het, sal dit ’n flou supernova veroorsaak, maar as die ster vinnig genoeg roteer, sal die terugvallende materiaal relativistiese strale veroorsaak. Die energie wat hierdie strale oordra aan die materiaal wat weggeskiet word, maak die sigbare uitbarsting baie helderder as by ’n standaard-supernova. Die strome stuur ook hoë-energiedeeltjies en gammastrale na buite en skep so X-straal- of gammastraalflitse; die strome kan verskeie sekondes of langer duur en stem ooreen met langdurige gammaflitse, maar dit lyk nie of hulle kortdurige gammaflitse verduidelik nie.
’n Ster met ’n -kern het ’n algehele massa van sowat as die ster nie massa verloor het nie. So ’n ster sal ’n waterstofomhulsel hê en as ’n tipe II-supernova ontplof. Dowwe tipe II-supernovas is al waargeneem, maar geen definitiewe kandidate vir ’n tipe II-hipernova nie (behalwe tipe IIn, wat vermoedelik nie strale uitstuur nie). Net die populasie III-sterre met hul lae metaalinhoud sal hierdie fase van hul bestaan bereik met min massaverlies. Ander sterre, insluitende die meeste sterre wat ons met die blote oog kan sien, se buitenste lae sal meestal weggewaai word en die ster sal ’n Wolf-Rayetster word, wat as ’n tipe Ib- of tipe Ic-supernova sal ontplof. Baie waargenome hipernovas is tipe Ic en dié wat met gammaflitse verbind word, is feitlik almal tipe Ic, en hulle is baie goeie kandidate om relativistiese strale te hê wat veroorsaak word deur materiaal wat in ’n swartkolk terugval. Nie alle tipe Ic-hipernovas het waargenome gammaflitse nie, maar die flitse sal net sigbaar wees as hulle na die Aarde gerig is.
In onlangse jare het waarnemingsdata oor langdurige gammaflitse grootliks bygedra tot ons begrip van dié verskynsels en is dit duidelik die kollapser-model veroorsaak ontploffings wat net in besonderhede verskil van min of meer gewone supernovas, en hulle het ’n energie-omvang van normaal tot sowat 100 keer groter. Daar word egter steeds soms na hulle verwys as hipernovas.
’n Goeie voorbeeld van ’n kollapser-hipernova is Sn1998bw, wat verbind word met die gammaflits GRB 980425. Dit word geklassifiseer as ’n tipe Ic-supernova vanweë sy besondere spektrale eienskappe in die radiospektrum, wat dui op die teenwoordigheid van relativistiese materiaal.
Steromringende materiaal
Hoewel enige supernova-tipe die potensiaal het om ’n tipe IIn-hipernova te veroorsaak, na gelang van die steromringende materiaal, beteken die perk op die grootte en digtheid van die materiaal dat dit feitlik altyd geskep sal word deur die ster self net voor die supernova-ontploffing. Sulke sterre is hiperreuse en ligsterk blou veranderlikes wat aansienlike massaverlies ondervind het weens Eddington-onstabiliteit, byvoorbeeld SN2005gl.
Alexis Knapp
Alexis Knapp (gebore 31 Julie 1989) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pitch Perfect (2012), So Undercover (2012), Project X (2012), en Pitch Perfect 3 (2017).
Barry Nelson
Barry Nelson (16 April 1917 – 7 April 2007) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Shadow of the Thin Man (1941), A Guy Named Joe (1943), Airport (1970), en The Shining (1980).
Candies
Candies was sedert 1973 'n Japannese musiekgroep. In 1977, ondanks hul groot gewildheid, het hulle skielik aangekondig hulle ontbind.
Hul laaste konsert was groot nuus in Japan.
Beringen
Die Vlaamse Mynmuseum is in Beringen gevestig.
Plekke
Beringen, Beringen-Mijn, Beverlo, Brelaar-Heide, Koersel, Korspel, Paal, Stal en Tervant.
Aloe chrysostachys
Aloe chrysostachys is 'n aalwyn wat endemies is aan Kenia waar dit in die ooste van die land voorkom.
Monodactylidae
Die Maanskynvisse (Monodactylidae) is 'n vis-familie wat aan die orde Perciformes behoort. Die familie bevat drie genera met minstens 5 spesies. Twee van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Agtergrond
Die visse van die familie kan leef in sout- of varswater. Hulle is klein, 20 tot 25 cm lank, en vorm skole. Hulle leef hoofsaaklik van soöplankton. Die lyf is ovaalvormig en met klein skubbetjies bedek.
Genus
Die volgende spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Erica monadelphia
Erica monadelphia is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Keltiberies
Keltiberies (ook bekend as Hispano-Kelties) is 'n uitgestorwe Keltiese taal wat deur die Keltiberiërs in Portugal en sentraal Spanje gepraat is voor en tydens die Romeinse Ryk se besetting van die gebiede. Baie min van die Keltiberiese taal het behoue gebly. Getuienis van die taal se bestaan kan gesien word in sommige voor-Romeinse plekname in die Iberiese Skiereiland wat lank genoeg oorleef het om in dokumente opgeneem te word het, in die formules wat in sommige persoonlike eiename gebruik is (wat wenke gee oor die grammatika van die taal), en in inskripsies op brons en lood gedenkplate wat in die Keltiberies skrif geskryf is wat Fenisiese en Griekse eienskappe kombineer. Genoeg het behoue gebly om aan te toon dat Fenisiese 'n Q-Keltiese (soos Goidelies), en nie P-Kelties soos Gallies was nie. Aangesien Britonies ook P-Kelties is, maar as 'n Eiland-Keltiese taal is wat nader verwant is aan Goidelies as aan Gallies, volg dit dat die P/Q verdeling parafylieties is: die verandering van kw na p het in in Britonies en Gallies plaasgevind op 'n stadium toe dit reeds aparte tale was eerder as wat dit 'n verdeling aandui wat 'n aparte tak in die "stamboom" van die Keltiese tale aandui. 'n Verandering van PIE kw (q) na p het ook in sommige Italiese tale plaasgevind: vergelyk Oskies pis, pid ("wie, wat?") met Latyn quis, quid. Keltiberies en Gallies word gewoonlik saam gegroepeer as die Vasteland-Keltiese tale, maar die groepering is ook parafylieties: geen bewyse dui daarop dat die twee enige gemene innovasie apart van Eiland Kelties deel nie.
Die langste Keltiberiese inskripsies wat getuienis oor die taal verskaf is die op drie Botorrita-plate, bronsgedenkplate uit Botorrita naby Zaragoza, wat dateer uit die vroeë 1ste eeu v.C.
Keltiberies vertoon 'n ten volle geïnflekteerde betreklike voornaamwoord ios wat nie in ander Keltiese dialekte bewaar is nie, en die partikels kue "en", nekue "nog", ve "of". Soos in Wallies is daar 'n s-subjunktief, gabiseti "hy sal neem" (Oud-Iers gabid), robiseti, auseti. Vergelyk Umbries ferest "hy sal maak".
Todd Susman
Todd Susman (gebore 17 Januarie 1947) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Beverly Hills Cop II (1987), Coneheads (1993), Blast from the Past (1999), en The Taking of Pelham 123 (2009).
Shaun Dingwall
Shaun Dingwall (gebore 24 Maart 1972) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Young Victoria (2009) en in die televisiereeks In a Land of Plenty (2001).
David Easton
David Easton (24 Junie 1917 – 19 Julie 2014) was 'n Kanadeesgebore Amerikaanse politieke wetenskaplike. Easton, wat in Toronto, Ontario gebore is, immigreer in 1943 na die Verenigde State. Van 1947-1997 was hy 'n professor in politieke wetenskap aan die Universiteit van Chicago.
Easton was aan die voorpunt van beide die behavioristiese en post-behavioristiese revolusies in die politieke wetenskap dissipline gedurende die 1950's en 1970's. Hy het die dissipline se mees gebruikte definisie van politiek naamlik dat politiek die gesaghebbende toewysing van waardes in die samelewing is, geformuleer. Hy is ook bekend vir sy toepassing van die stelselteorie op die studie van die politieke wetenskap. Beleidsontleders het sy vyf-voudige skema gebruik om die beleidmakingsproses te bestudeer: naamlik insette, omskakeling, uitset, terugvoer en omgewing. John Gunnell argumenteer dat die konsep van "stelsel" sedert die 1950's die belangrikste teoretiese konsep was wat deur Amerikaanse politieke wetenskaplikes gebruik is. Die idee het in sosiologie en ander sosiale wetenskappe verskyn, maar dit was Easton wat gespesifiseer het hoe dit die beste toegepas kan word op gedragsnavorsing oor die politiek. Tydens sy loopbaan het hy gedien as 'n belangrike poortwagter, as konsultant vir baie prominente organisasies en befondsingsagentskappe, en skrywer van talle invloedryke wetenskaplike publikasies. Hy het op verskeie rade en komitees gedien en was president van die American Political Science Association.
Onderwys en beroep
Easton verwerf sy voorgraadse graad aan die Universiteit van Toronto in 1939, sy M.A. in 1943 en Ph.D. van Harvard Universiteit in 1947; 'n LL.D. by die McMaster Universiteit in 1970 en hy het in 1972 die Kalamazoo Kollege bygewoon. Hy het met Sylvia Isobel Victoria Johnstone getrou en hulle het een seun. Sy verskuiwing na Kalifornië in 1997 was gedeeltelik ter wille van sy vrou se gesondheid.
Van 1944 tot 1947 was Easton 'n dosent aan die Harvard Universiteit. Hy is in 1947 aangestel as politieke wetenskaplike assistent aan die Universiteit van Chicago; medeprofessor in 1953; professor in 1955; en was die Andrew McLeish Distinguished Service Professor in Sosiale Denke daar in 1984. Hy is in 1997 as Uitvoerende Navorsings Professor in die Departement Politieke Wetenskap, Universiteit van Kalifornië, Irvine aangestel. Soos in Chicago was sy onderrig gerig op na-graadse studente en die promotor vir hul tesisse. Hy het verantwoordelikheid aanvaar vir die UCI se nagraadse program, en oor 'n aantal jare het dit 'n dinamiese en omvattende program geword wat hulle in staat gestel het om top voornemende studente te lok. Dit behels onder meer 'n verpligte kursus vir nuwe gegradueerde studente wat die 19de en 20ste eeuse grondslag van moderne politieke wetenskap behandel het.
Easton was 'n lid van die uitvoerende komitee van die Inter-University Consortium for Political Research (1962-64); voorsitter van die Committee on Information and Behavioral Sciences Division, National Academy of Sciences-National Research Council (1968-70); en 'n mede-lid van die Center for Advanced Study in the Behavioral Sciences, Stanford Universiteit (1957-58). Hy het as konsultant vir die Brookings Instituut (1955) gedien; die Mental Health Research Institute van die Universiteit van Michigan (1955-56); die Kanadese Royal Commission on Bilingualism and Biculturalism (1964-66); en as 'n Ford Professor (1960-61), befonds deur 'n toekenning van die Ford-stigting. Easton het ook gedien op die redaksionele rade van die Journal of Political Methodology, Youth and Society, en International Political Science Abstracts, en was redakteur van Varieties of Political Theory (1966).
Hy het wyd in die Verenigde State en Europa gereis tot sy 90ste jaar.
Akademiese werk
Easton is beskryf as een van die "eerste generasie van behavioristiese revolusionêres" in die dissipline van die politieke wetenskap. Soos ander vroeë behavioriste, het Easton aanvanklik probeer om beheer te verkry oor die massas data wat in die vroeë 1950's deur sosiale wetenskapsnavorsing gegenereer is. Die behavioriste het gedink dat sosiale wetenskaplikes met kwantitatiewe en kwalitatiewe data oorweldig word weens die afwesigheid van 'n organisatoriese teoretiese raamwerk.Die behavioriste het gedink dat sosiale wetenskaplikes met kwantitatiewe en kwalitatiewe data oorweldig word weens die afwesigheid van 'n organisatoriese teoretiese raamwerk. Easton het geargumenteer vir die ontwikkeling van 'n behoorlike wetenskap van politieke studies wat betroubare, universele kennis oor sosiale verskynsels sou lewer. Hy argumenteer dat die doel van wetenskaplike reëls en prosedure, die ontdekking van 'n hoogs algemene politieke teorie moontlik gemaak het. Easton se visie was gerig op 'n algemene teorie van politieke wetenskap wat uit 'n deduktiewe gedagtegang sou bestaan, sodat 'n beperkte aantal postulate, as aannames en aksiome, 'n hele struktuur van empiries-geldige veralgemenings in afnemende volgorde van spesifisiteit afgelei kon word. Dit bied voorspellende oorsaaklike verklarings vir politieke gedrag volgens hom.
Easton se boek The Political System het die mislukking van die politieke wetenskap van die 1950's belig om enigiets soos sistematiese teorieë van die politiek te ontwikkel of om sistematiese tegnieke te ontwikkel vir die versameling en ontleding van data, waarmee sulke teorieë gebou kan word. Die mees bekende en gebruikte definisie van politiek is deur Easton verskaf in sy identifikasie van die politieke stelsel met die "gesaghebbende toewysing van waardes vir 'n samelewing." Dit het baie politieke wetenskaplikes 'n nuttige riglyn gegee om die inhoud van die politieke wetenskap te definieer.
In 'n reputasiestudie van politieke wetenskaplikes wat in 1978 gepubliseer is, het Easton die vierde plek behaal onder die mees prominente gedurende 1945-1960, en die tweede prominente onder dié in die tydperk 1960-1970. In 'n daaropvolgende reputasiestudie gebaseer op aantal kere, is 'n skrywer se publikasies in publikasies van ander aangehaal, en Easton was die sewende van die twintig mees belangrike politieke wetenskaplike bydraers in die tydperk 1970-79.
Geselekteerde publikasies
Easton het verskeie boeke en artikels geskryf. 'n Seleksie:
Robert Ayres (akteur)
Robert Ayres (11 Desember 1914 – 5 November 1968) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Wedding of Lilli Marlene (1953), A Night to Remember (1958), en John Paul Jones (1959), en in die televisiereeks The Cheaters (1960).
Kurt Christoph graaf van Schwerin
Kurt Christoph, Graaf van Schwerin (26 Oktober 1684 – 6 Mei 1757) was 'n Pruisiese Generalfeldmarschall, en een van die voorste kommandeurs onder Frederik die Grote.
Biografie
Hy is gebore in Löwitz, Pommere, en betree op 'n vroeë ouderdom die Nederlandse leër, waarin hy diens gedoen het by die Slag van Schellenberg en die Slag van Blenheim. In 1707 word hy 'n luitenant-kolonel in die leër van die hertog van Mecklenburg-Schwerin, en is hy teenwoordig by die Slag van Ramillies en Slag van Malplaquet. Hy is ook teenwoordig saam met die Sweedse aanvoerder Magnus Stenbock tydens die Slag van Gadebusch. In 1713 is hy saam met Karel XII van Swede tydens sy gevangenskap in Bender, Moldawië, en in 1718 word hy 'n generaal-majoor.