cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Avery County, Noord-Carolina
Avery County is 'n distrik geleë in die VSA-deelstaat van Noord-Carolina. Volgens die 2020-sensus, was die bevolking 17 806. Die distriksetel is aanvanklik in Elk Park toe die distrik vir die eerste keer gevorm is, maar is na Newland verskuif na voltooiing van die hofgebou in 1912. Dit is in 1911 gestig en is die jongste van Noord-Carolina se 100 distrikte.
Caswell County, Noord-Carolina
Caswell County, Noord-Carolina is 'n distrik wat gevind word in die staat Noord-Carolina in die land Verenigde State van Amerika in Noord-Amerika.
Avery County, Noord-Carolina
Geskiedenis
Die distrik is die nuutste van Noord-Carolina se 100 distrikte. Dit is in 1911 gevorm uit dele van Caldwell County, Mitchell County, en Watauga County. Dit is vernoem na Waightstill Avery, 'n kolonel in die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog en die eerste Prokureur-generaal van Noord-Carolina (1777–1779).
Bertie County, Noord-Carolina
Bertie County, Noord-Carolina is 'n distrik geleë in die noordoostelike gebied van die Amerikaanse deelstaat  Noord-Carolina. Vanaf die 2020-sensus was die bevolking 17 934. Sy distrik setel is Windsor. Die distrik is in 1722 as Bertie Precinct geskep en het in 1739 distrikstatus verkry.
Die Sans Souci-veerboot, wat toegang bied oor die Cashierivier, is die distrik se enigste veerboot.
Geskiedenis
Die graafskap is in 1722 as Bertie Precinct gevorm uit die deel van Chowan Precinct van Albemarle County wat wes van die Chowanrivier lê. Dit is vernoem na James Bertie, sy broer Henry Bertie, of miskien albei, wat elkeen een van die Here Eienaars van Carolina was.
In 1729 is dele van Bertie Precinct, Chowan Precinct, Currituck Precinct en Pasquotank Precinct van Albemarle County gekombineer om Tyrrell Precinct te vorm. Met die afskaffing van Albemarle County in 1739, het al sy samestellende gebiede afsonderlike graafskappe geword. Namate die bevolking van setlaars toegeneem het, is dele van Bertie County in 1741 georganiseer as Edgecombe County en Northampton County. Uiteindelik, in 1759 is dele van Bertie, Chowan en Northampton graafskappe gekombineer om Hertford County te vorm. Bertie se grense het sedertdien dieselfde gebly.
Hierdie meestal landelike graafskap was tot in die 20ste eeu van die landbou-ekonomie afhanklik. In die koloniale en antebellum-era was tabak en katoen die vernaamste kommoditeitsgewasse, wat deur Afrika-slawe gewerk is. Na die Burgeroorlog was landbou steeds belangrik vir die land. In die 21ste eeu het ontwikkelaars daarna verwys dat dit binne die Inner Banks-streek is, wat al hoe meer afgetredenes en kopers van tweede huise lok vanweë sy strande en landskappe.
Aleksandr Solzhenitsyn
Aleksandr Isayevich Solzhenitsyn (Russies: Алекса́ндр Иса́евич Солжени́цын; Afrikaanse transliterasie: Aleksandr Isajewitsj Solzjenitsin; IFA: /ˌsoʊlʒəˈniːtsɪn/; 11 Desember 1918 – 3 Augustus 2008) was ’n Russiese skrywer en historikus. Sy voornaam word dikwels ook Alexander gespel.
Hy was ’n uitgesproke kritikus van die Sowjetunie en kommunisme, en het gehelp om die land se Goelag-stelsel van gedwongearbeidskampe onder die wêreld se aandag te bring. Hy is toegelaat om net een werk in die Sowjetunie uit te gee: Die Dag van Ivan Denisowitsj (1962), in die tydskrif Nowi Mir. Sy latere werke moes hy in die Weste laat publiseer. Die bekendstes hiervan was Cancer Ward (1968) en The Gulag Archipelago (1973).
Die Nobelprys vir letterkunde is in 1970 aan Solzhenitsyn toegeken. Hy was egter bang as hy na Stockholm reis om die prys te ontvang, sou hy nie toegelaat word om na die Sowjetunie terug te keer nie. Hy is eindelik in 1974 verban, maar het in 1994 na Rusland teruggekeer ná die verbrokkeling van die Sowjetunie.
Vroeë jare
Solzhenitsyn is in Kislowodsk in die RSFSR (nou in Stawropol-krai, Rusland), gebore. Sy ma, Taisija Zacharowna Sjtsjerbak, was van Oekraïense herkoms. Sy is tydens die Eerste Wêreldoorlog na Moskou om te studeer en daar het sy Isaaki Solzjenitsin, ’n jong offisier in die Russiese leër wat van Kosakherkoms was en van die Kaukasus af gekom het, ontmoet en met hom getrou.
In 1918 het Taisija swanger geraak met Aleksandr en kort daarna, op 15 Junie, is Isaaki in ’n jagongeluk dood. Aleksandr is in arm omstandighede deur sy ma en tante grootgemaak. Sy opgevoede ma, wat nooit weer getrou het nie, het sy studies in letterkunde en wetenskap aangemoedig en hom in die Russies-Ortodokse geloof grootgemaak. Sy is in 1944 dood.
In 1936 al het Solzhenitsyn karakters en konsepte begin ontwikkel vir ’n beplande werk oor WO1 en die Russiese Rewolusie. Dit het eindelik gelei tot die werk August 1914. Hy het wiskunde aan die Rostof-staatsuniversiteit studeer. Terselfdertyd het hy korrespondensiekursusse aan die Moskouse Instituut vir Filosofie, Letterkunde en Geskiedenis gedoen.
In die Tweede Wêreldoorlog het Solzhenitsyn in die Rooi Leër diens gedoen en twee medaljes ontvang, onder meer die Orde van die Rooi Ster in 1944.
In ’n reeks werke wat later in sy lewe gepubliseer is, skryf hy oor sy ondervindings in die oorlog en sy groeiende twyfel oor die morele grondslag van die Sowjetregering. Terwyl hy ’n artillerie-offisier in Oos-Pruise was, het hy oorlogsmisdade deur Sowjet- militêre personeel teen plaaslike Duitse burgers aanskou: Siviele burgers en ou mense is van hul besittings beroof, en vroue en meisies het gesterf ná groepverkragtings.
Gevangenskap
In Februarie 1945, terwyl hy in Oos-Pruise was, is Solzhenitsyn deur teenintelligensieagente in hegtenis geneem vir die skryf van neerhalende opmerkings in privaat briewe aan ’n vriend oor die optrede in die oorlog deur Josef Stalin, wat hy Chozjajin ("die Baas") en Balabos (Jiddisj vir "die Huismeester") genoem het. Hy is aangekla van propaganda teen die Sowjetunie en "die stigting van ’n vyandelike organisasie".
Hy is na die Loebjankatronk geneem en ondervra. Op 9 Mei 1945 is aangekondig Duitsland het oorgegee en die hele Moskou het feesgevier. Solzhenitsyn het die vieringe uit sy tronksel aanskou en later geskryf: "Daar was geen vreugde in ons selle en geen omhelsings en soene vir ons nie. Daardie oorwinning was nie ons s’n nie." Op 7 Julie 1945 is hy ’n straf van agt jaar in die Goelag opgelê.
Die eerste deel van sy straf het Solzhenitsyn in verskeie werkkampe deurgebring; vir die "middelste deel", soos hy dit later genoem het, was hy in ’n sjarasjka, ’n spesiale fasiliteit vir wetenskapnavorsing. Hier het hy Ljef Kopelef ontmoet; hy het later die karakter Lev Rubin in sy boek The First Circle op hom geskoei. In 1950 is hy na ’n "spesiale kamp" vir politieke gevangenes in Ekibastoez, Kasakstan, gestuur. Sy ondervindings daar het die grondslag van sy boek Die Dag van Ivan Denisowits gevorm. Terwyl hy daar was, het hy ’n gewas laat verwyder. Hy is nog nie in dié stadium met kanker gediagnoseer nie.
In Maart 1953, ná die einde van sy gevangenskap, is Solzhenitsyn intern verban na Birlik in Suid-Kasakstan. Sy ongediagnoseerde kanker het versprei, sodat hy aan die einde van dié jaar by die dood omgedraai het. In 1954 is hy in ’n hospitaal in Tasjkent behandel en sy gewas het in remissie gegaan. Sy ondervindings daar het die grondslag gevorm vir sy roman Cancer Ward en ’n kortverhaal, "The Right Hand". In sy dekade van gevangenskap het Solzhenitsyn Marxisme afgesweer en die filosofiese en godsdienstige posisies van sy latere lewe ontwikkel. Hy het geleidelik ’n filosofiegeoriënteerde Oosters-Ortodokse Christen geword as gevolg van sy ervarings in die tronk en die strafkampe. Sy transformasie word goed beskryf in die vierde deel van The Gulag Archipelago ("The Soul and Barbed Wire").
Dare County, Noord-Carolina
Dare County, Noord-Carolina is 'n distrik wat gevind word in die staat Noord-Carolina in die land Verenigde State van Amerika in Noord-Amerika.
Aleksandr Solzhenitsyn
Gevangenskap
duimnael|180px|links|Natalia Solzhenitsyn.
Huwelik en kinders
Op 7 April 1940, terwyl hy op universiteit was, is Solzhenitsyn met Natalia Aleksejewna Resjetofskaja getroud. Hulle was net langer as ’n jaar getroud toe hy by die weermag aansluit en daarna na die Goelag gestuur word. Hulle is in 1952 geskei, ’n jaar voor sy vrylating, want die vroue van Goelag-gevangenes kon hul werk- en woonpermitte verloor. Nadat sy interne bannelingskap verby was, is hulle in 1957 weer getroud, maar in 1972 ’n tweede keer geskei.
Die volgende jaar is Solzhenitsyn met sy tweede vrou, Natalia Dmitrijewna Swetlowa, getroud. Sy het ’n seun gehad uit ’n kort vorige huwelik. Hy en Natalia het drie seuns gehad: Yermolai (1970), Ignat (1972) en Stepan (1973).
Solzhenitsyn se aangenome seun, Dmitri Turin, is op 18 Maart 1994 op 32-jarige leeftyd in Cavendish, Vermont, dood – kort voordat hy saam met sy pa na Rusland sou terugkeer.
Latere lewe in die Sowjetunie
Ná Nikita Chroesjtsjof se geskiedkundige toespraak op die 20ste kongres van die Kommunistiese Party op 25 Februarie 1956 waarin hy Stalin gekritiseer en veroordeel het, is Solzhenitsyn se bannelingskap beëindig en is hy van blaam onthef. Nadat hy teruggekeer het, het hy bedags skoolgehou en snags in die geheim geskryf.
In 1960, toe hy 42 was, het hy Aleksandr Twardofski, ’n digter en hoofredakteur van die tydskrif Nowi Mir, genader met die manuskrip van Die Dag van Ivan Denisowitsj. Dit is in 1962 in geredigeerde vorm gepubliseer – met die goedkeuring van Chroesjtsjof, wat die publikasie daarvan voor die Politburo so geregverdig het: "Daar is ’n Stalinis in elkeen van julle; daar is selfs ’n Stalinis in my. Ons moet hierdie euwel uitroei."
Die boek was gou ’n treffer. Dit het die Sowjetstelsel van tronkstraf onder die Weste se aandag gebring. Dit was daar sowel as in die Sowjetunie ’n sensasie – nie net vanweë die realisme en openhartigheid daarvan nie, maar ook omdat dit die eerste groot letterkundige werk sedert die 1920's in die Sowjetunie was met ’n politieke tema, wat boonop geskryf is deur ’n nielid van die Party en ’n man wat al Siberië toe gestuur is vir lasterspraak oor die leiers. En tog is die publikasie daarvan amptelik goedgekeur. In dié sin was die publikasie van die boek ’n byna ongehoorde geval van die vrye, onbeperkte bespreking van politiek deur letterkunde. Die meeste Sowjetlesers het dit besef, maar nadat Chroesjtsjof in 1964 as leier afgesit is, was dit ook die einde van sulke werke in die Sowjetunie.
Solzhenitsyn het saam met Twardofski onsuksesvol probeer om sy roman Cancer Ward wettig in die Sowjetunie gepubliseer te kry. Die toestemming van die Skrywersunie was nodig. Hoewel van die lede dit waardeer het, is toestemming om die werk te publiseer eindelik teruggehou sodat dit hersien en van verdagte stellings en insinuasies teen die Sowjetunie gestroop kon word.
Ná Chroestsjof se bewind het die kultuurklimaat weer onderdrukkender geword. Die publikasie van Solzhenitsyn se werk is vinnig gestaak. As skrywer was hy ’n "niepersoon" en teen 1965 het die KGB beslag op van sy dokumente gelê, onder meer die manuskrip van The First Circle. Intussen het Solzhenitsyn koorsagtig en in die geheim bly skryf aan die bekendste van sy werke, The Gulag Archipelago. Die beslaglegging van sy roman se manuskrip het hom bang en desperaat gemaak, maar geleidelik het hy besef dit het hom vrygestel van die voorgee om ’n "amptelik erkende" skrywer te wees, iets wat al byna tweede natuur was, maar toenemend irrelevant was.
Nadat The Gulag Archipelago voltooi is, is die oorspronklike, handgeskrewe manuskrip in vriende se huis in Estland weggesteek. In 1969 is Solzhenitsyn uit die Skrywersunie geskop. In 1970 is die Nobelprys vir letterkunde aan hom toegeken. Hy kon nie toe self die prys in Stockholm in ontvangs neem nie, want hy was bang hy word nie toegelaat om na die Sowjetunie terug te keer nie. Daar is voorgestel ’n spesiale seremonie word in die Sweedse ambassade in Moskou gehou, maar die Sweedse regering het dit verwerp omdat hulle bang was dit skaad die betrekkinge tussen die Sowjetunie en Swede. Eindelik het Solzhenitsyn sy prys op die 1974-seremonie ontvang nadat hy uit die Sowjetunie verban is.
The Gulag Archipelago is tussen 1958 en 1967 geskryf. Dit het bestaan uit drie volumes van altesaam sewe dele en het gegaan oor die Sowjet-strafkampstelsel. (Solzhenitsyn het nooit op een slag al sewe dele van die werk voor hom gehad nie). Die boek was geskoei op Solzhenitsyn se eie ervarings, sowel as die getuienis van 256 voormalige gevangenes en Solzhenitsyn se eie navorsing oor die geskiedenis van die Russiese strafstelsel. Dit handel oor die stelsel se oorsprong vanaf die stigting van die Kommunistiese regering onder Wladimir Lenin, die ondervragingsprosedures, vervoer van gevangenes, kampkultuur, opstande en die praktyk van interne bannelingskap. Meer as 30 miljoen eksemplare van The Gulag Archipelago in 35 tale is al verkoop.
Volgens nog ’n Goelag-historikus, Anne Applebaum, wat self ook ’n boek oor die strafkampe geskryf het, maak The Gulag Archipelago se ryk en uiteenlopende skrywerstoon; die unieke saamweef van persoonlike getuienis, filosofiese ontleding en geskiedkundige navorsing; en sy onversetlike veroordeling van die kommunistiese ideologie, dit een van die boeke van die 20ste eeu met die grootste trefkrag.
Hoewel die boek nie in die Sowjetunie gepubliseer is nie, is dit wyd deur die Partybeheerde Sowjetpers gekritiseer. Volgens ’n hoofartikel in die Prawda van 14 Januarie 1974 het Solzhenitsyn "versmoor aan patologiese haat vir die land waar hy gebore is en grootgeword het, vir die sosialistiese stelsel en vir die Sowjetnasie".
In Augustus 1971 het die KGB na bewering probeer om Solzhenitsyn met ’n onbekende biologiese agens te vermoor. Hy was ernstig siek, maar het dit oorleef.
Verbanning uit die Sowjetunie
duimnael|links|340px|Solzhenitsyn in 1974 in [[Keulen, Wes-Duitsland.]]
In ’n bespreking oor hul opsies in verband met Solzhenitsyn het die Politburo oorweeg om hom in hegtenis te neem en gevangenisstraf op te lê of om hom na ’n sosialistiese land te verban. Onder leiding van die KGB-hoof Joeri Andropof, en met die aanmoediging van Willy Brandt, is besluit om hom regstreeks na Wes-Duitsland te verban.
Op 12 Februarie 1974 is Solzhenitsyn in hegtenis geneem en die volgende dag is hy uit die Sowjetunie verban na Frankfurt, Wes-Duitsland, en van sy Sowjet-burgerskap ontneem.
Solzhenitsyn het eers in Keulen gewoon en toe in Zürich, Switserland, voordat die Stanford-universiteit hom genooi het om in die VSA te gaan woon. In 1978 het hy ’n eregraad in letterkunde van dié universiteit ontvang.
Oor die volgende 17 jaar het Solzhenitsyn aan sy gedramatiseerde geskiedenis van die Russiese Rewolusie (1917), The Red Wheel, gewerk. Teen 1992 het hy vier dele daarvan en nog verskeie korter werke voltooi. Hoewel hy byna twee dekades in Amerika gewoon het, het hy nooit Engels vlot leer praat nie. Hy was ook gebelg oor die idee dat hy ’n mediaster geword het en sy idees en manier van praat moes verander ter wille van televisie. Terselfdertyd het liberale en sekulariste al hoe meer krities geraak oor wat hulle waargeneem het as sy reaksionêre voorkeur vir Russiese nasionalisme en die Russies-Ortodokse godsdiens.
Solzhenitsyn het ook dit gekritiseer wat hy beskou het as die lelikheid en spirituele smaakloosheid van die oorheersende popkultuur van die moderne Weste, insluitende televisie en ’n groot deel van popmusiek: "...die menslike siel smag na dinge wat hoër, warmer en suiwerder is as wat deur vandag se massalewenstyl gebied word... deur TV-verdowing en onuitstaanbare musiek".
Hy het dit egter altyd duidelik gemaak hy bewonder die politieke vryheid wat een van die staande kragte van Westerse demokratiese gemeenskappe is. In ’n groot toespraak wat hy op 14 September 1993 in Liechtenstein gelewer het aan die Internasionale Akademie vir Filosofie, het hy ’n beroep op die Weste gedoen "om nie sy eie waardes, sy historiese unieke stabiliteit van die burgerlike lewe wat onafhanklikheid en ruimte aan elke privaat burger verskaf, uit die oog te verloor nie."
Ná sy terugkeer na Rusland in 1994 het hy ook gepraat oor sy bewondering vir plaaslike selfregering wat hy in die Weste gesien het. Hy het lof gehad vir "die verstandige en sekere proses van voetsoolvlak-demokrasie waarin die plaaslike bevolking die meeste van sy eie probleme oplos en nie wag vir die besluite van hoër owerhede nie".
Terugkeer na Rusland
duimnael|240px|Solzhenitsyn en [[Wladimir Poetin.]]
In 1990 is Solzhenitsyn se Sowjetburgerskap herstel en in 1994 het hy en sy vrou, Natalia, wat ’n Amerikaanse burger geword het, na Rusland teruggekeer. Hul seuns het in die VSA agtergebly (later het sy oudste seun, Yermolai, ook na Rusland teruggekeer).
Hy het daarna tot met sy dood saam met sy vrou in ’n datsja in Trojitse-Likowo in Wes-Moskou gewoon. Hy het onder meer agt verhale in twee dele gepubliseer, asook letterkundige memoires oor sy jare in die Weste (The Grain Between the Millstones) en ’n reeks gedigte. Hy het ook tot in 1995 ’n TV-geselsprogram aangebied.
Hy was ongelukkig oor die ekonomiese en sosiale agteruitgang van die Jeltsin-era en het sy bewondering uitgespreek vir president Wladimir Poetin se pogings om ’n sin vir nasionale trots te herstel. Poetin het ’n dekreet onderteken waarvolgens Solzhenitsyn die Staatsprys van die Russiese Federasie ontvang het vir sy humanitêre werk en self die skrywer op 12 Junie 2007 by sy huis besoek om die prys aan hom te oorhandig.
Dood
Yermolai Solzhenitsyn het van sy pa se werk vertaal. Stepan woon en werk in Moskou. Ignat is die musiekdirekteur van die Chamber Orchestra of Philadelphia.
Bonnie en Clyde
Bonnie en Clyde was twee Amerikaanse misdadigers wat in die 1930's wêreldberoemd geraak het. Hulle is op 23 Mei 1934 deur die polisie in 'n lokval gelei en in Black Lake, Louisiana doodgeskiet. Hulle lewensverhaal is in 1967 in die rolprent "Bonnie and Clyde" (met hoofrolle deur Faye Dunaway en Warren Beatty) op die silwerdoek verewig.
Die bende het bestaan uit Bonnie Elizabeth Parker (1 Oktober 1910 - 23 Mei 1934) en Clyde Barrow Chestnut (24 Maart 1909 - 23 Mei 1934), beide van die Dallas-omgewing. Hulle het van 1932 tot 1934, tydens die hoogtepunt van die Groot Depressie, deur die sentrale Verenigde State gereis terwyl hulle besighede beroof en karre gesteel het.
Clyde is vandag bekend vir sy bankrowe. Hy het egter verkies om klein winkels en landelike petrolstasies te roof. Daar word vermoed dat die paartjie ten minste nege polisiebeamptes en verskeie burgerlikes doodgemaak het. Hulle is uiteindelik deur 'n vriend verraai en toe deur die polisie geskiet.
'n Gedenkteken is op die plek waar hulle doodgeskiet is opgerig. In Januarie 2012 is 'n masjiengeweer en 'n enkelloopjaggeweer wat aan hulle behoort het opgeveil. Die polisie het beslag gelê op die wapens by hul skuilplek in Joplin (Missouri). Dit het $210 000 op die veiling behaal.
1963 Suid-Afrikaanse Grand Prix
Die 1963 Suid-Afrikaanse Grand Prix (amptelik die 10de Internasionale RAC Grand Prix van Suid-Afrika), was 'n Formule Een-motorren wat op 28 Desember 1963 op die Prins George-renbaan in Oos-Londen, Suid-Afrika gehou is. Dit was die tiende en laaste wedren in beide die 1963 Wêreldkampioenskap van Bestuurders en die 1963 Internasionale Beker vir Formule Een-vervaardigers.
Die wedren oor 85 rondtes is deur Jim Clark in 'n fabrieks-Lotus-Climax gewen, nadat hy vanuit die voorste posisie weggespring het. Die Skotse jaer het daarmee sy sewende oorwinning in die 1963-kampioenskap behaal. Dan Gurney het tweede geëindig in 'n Brabham-Climax, terwyl Graham Hill derde in 'n BRM was. Dit sou die laaste Formule Een-ren in Desember wees tot die 2019 Aboe Dhabi Grand Prix.
Fernand Melgar
Fernand Melgar (gebore 4 Julie 1961) is 'n Switserse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Exit: The Right to Die (2005), The Fortress (2008), Special Flight (2011), en The Shelter (2014).
Nasionale Instituut vir Oordraagbare Siektes
Die Nasionale Instituut vir Oordraagbare Siektes (NIOS) (Engels: National Institute for Communicable Diseases) is die nasionale openbare gesondheidsinstituut van Suid-Afrika, wat verwysing verskaf na mikrobiologie, virologie, epidemiologie, mediese toesig en openbare gesondheidsnavorsing om die regering se reaksie op bedreigings weens oordraagbare siektes te ondersteun.
Die NIOS dien as 'n bron van kennis en kundigheid van oordraagbare siektes aan die Suid-Afrikaanse regering, Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskapslande en die res van Afrika. Die instelling is behulpsaam met die beplanning van beleid en programme om oordraagbare siektes te bekamp en daarop te reageer.
Die hoofdoel van die NIOS is om die nasionale orgaan vir Suid-Afrika te wees vir openbare gesondheidstoesig oor oordraagbare siektes.
Op 1 Desember 20002 is die Nasionale Instituut vir Oordraagbare Siektes onder die Nasionale Gesondheidslaboratoriumdiens gestig. Dit het tot stand gekom deur die samesmelting van die Nasionale Instituut vir Virologie, die Virologie Laboratoria en Openbare Gesondheid Mikrobiologie Laboratoria van die Suid-Afrikaanse Instituut vir Mediese Navorsing (SAIMR).
Bestuur van die NIOS
Die NIOS se bestuur is 'n multidissiplinêre span kundiges, insluitend:
Koronavirussiekte-2019
Alle virusse, insluitend EARS-KoV-2, die virus wat Koronavirussiekte-2019 (COVID-19) veroorsaak, verander met verloop van tyd. Die meeste veranderinge het min tot geen impak op die virus se eienskappe nie, maar sommige veranderinge kan egter die eienskappe van die virus beïnvloed. Mutasies kan hoe maklik dit versprei, die gepaardgaande erns van die siekte, of die werkverrigting van entstowwe, terapeutiese medisyne, diagnostiese hulpmiddels of ander openbare gesondheids- en maatskaplike maatreëls beinvloed.
Die NIOS is deel van die Netwerk vir Genomika-toesig in Suid-Afrika (Engels: Network for Genomics Surveillance in South Africa). Ander lede sluit in: Universiteit van KwaZulu-Natal, Universiteit van Kaapstad, Universiteit Stellenbosch, Universiteit van die Vrystaat, Universiteit van Pretoria, die Universiteit van die Witwatersrand en die Nasionale Gesondheidslaboratoriumdiens.
Hierdie netwerk se taak is om die evolusie van EARS-KoV-2 te monitor en te evalueer.
Josephine Premice
Josephine Premice (21 Julie 1926 – 13 April 2001) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Next Step Beyond (1978) en The Robert Guillaume Show (1989).
Cumberland County, Noord-Carolina
Cumberland County, Noord-Carolina is 'n distrik wat gevind word in die staat Noord-Carolina in die land Verenigde State van Amerika in Noord-Amerika.
Stipagrostis geminifolia
Stipagrostis geminifolia is 'n meerjarige plant wat deel is van die Poaceae familie. Die plant is inheems in Namibië en die Noord-Kaap en het 'n voorkomsgebied van 2776 km². Die populasie in Suid-Afrika word bedreig deur mynbou aktiwiteite en oorbeweiding. Die populasie in Namibië is stabiel.
Hans Heinz Moser
Hans Heinz Moser (9 Mei 1936 – 5 April 2017) was 'n Switserse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Das Flugjahr (1981), Toutes peines confondues (1992), en Grounding - The Last Days of Swissair (2006).
John DeMita
John DeMita (gebore 6 Januarie 1959) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Black Mask (1996), Princess Mononoke (1997), Vampire Hunter D: Bloodlust (2000), en Jumper (2008).
Gustave Whitehead
Gustave Albin Whitehead (gebore Gustav Albin Weisskopf; 1 Januarie 1874 – 10 Oktober 1927) was 'n lugvaartpionier wat van Duitsland na die Verenigde State geëmigreer het waar hy sweeftuie, vlieënde masjiene en enjins tussen 1897 en 1915 ontwerp en gebou het. Omstredenheid rondom gepubliseerde verhale en Whitehead se eie bewerings dat hy in 1901 en 1902 verskeie kere suksesvol met 'n aangedrewe masjien gevlieg het, wat die eerste vlugte deur die Wright-broers in 1903 gedoen het, voorafgegaan het.
Rhizaxinella elongata
Rhizaxinella elongata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Rhizaxinella en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Gustave Whitehead
Baie van Whitehead se reputasie berus op 'n koerantartikel wat geskryf is as 'n ooggetuieverslag en beskryf sy aangedrewe en volgehoue vlug in Connecticut op 14 Augustus 1901. Meer as honderd koerante in die VSA en regoor die wêreld het gou inligting uit die artikel, herhaal. Verskeie plaaslike koerante het ook berig oor ander vlugeksperimente wat Whitehead in 1901 en daaropvolgende jare gemaak het. Whitehead se vliegtuigontwerpe en eksperimente is beskryf of genoem in Scientific American-artikels en 'n 1904-boek oor industriële vooruitgang. Sy openbare profiel het egter ná ongeveer 1915 vervaag, en hy het in 1927 in relatiewe onbekendheid gesterf. In die 1930's het 'n tydskrifartikel en boek beweer dat Whitehead aangedrewe vlugte in 1901–02 gemaak het, en die boek bevat verklarings van mense wat gesê het dat hulle verskeie Whitehead-vlugte dekades vroeër gesien het. Hierdie gepubliseerde verslae het debat onder geleerdes, navorsers en lugvaartentoesiaste ontketen, en selfs Orville Wright het bevraagteken of Whitehead eerste in aangedrewe vlug was. Hoofstroom-historici het die Whitehead-vlugaansprake van die hand gewys, maar sommige latere navorsing het dit ondersteun, insluitend boeke wat in 1966, 1978 en 2015 gedruk is.
Geen foto is bekend om te bestaan wat wys hoe Whitehead 'n aangedrewe beheerde vlug maak nie, hoewel berigte in die vroeë 1900's gesê het dat sulke foto's in die openbaar vertoon is. Navorsers het Whitehead-vliegtuie bestudeer en probeer om dit te kopieer. Sedert die 1980's het entoesiaste in die VSA en Duitsland weergawes van Whitehead se "Number 21"-masjien gebou en gevlieg deur moderne enjins en skroewe te gebruik.
Myriotrochidae
Myriotrochidae is a familie van seekomkommers in die orde van Apodida.
Gates County, Noord-Carolina
Gates County, Noord-Carolina is 'n distrik wat gevind word in die staat Noord-Carolina in die land Verenigde State van Amerika in Noord-Amerika.
Myriotrochidae
Beskrywing en eienskappe
Lede van hierdie familie het vingeragtige tentakels waarvan tussen 2 en 8 per sy voorkom. Hulle ontbreek podia, radiale kanale, en 'n respiratoriese boom.
Die sagte liggaamswand word deur ossikels ondersteun wat gewoonlik wielvormig is en 8 of meer speke het.
Hulle is abissale seekomkommers en moontlik die klade binne die filum Echinodermata (stekelhuidiges) wat die diepste in die see voorkom: spesies in die genera Myriotrochus en Prototrochus (soos Prototrochus bruuni) is al op 'n diepte van 10 687 m waargeneem.
Lys van genera
Genera sluit in:
Stipagrostis dinteri
Stipagrostis dinteri is 'n meerjarige plant wat deel is van die Poaceae familie. Die plant is inheems in Angola en die Namibië.
Graham County, Noord-Carolina
Graham County, Noord-Carolina is 'n distrik wat gevind word in die staat Noord-Carolina in die land Verenigde State van Amerika in Noord-Amerika.
Stipagrostis anomala
Stipagrostis anomala is 'n meerjarige plant wat deel is van die Poaceae familie. Die plant is inheems in Namibië en die Noord-Kaap, Oos-Kaap en die Wes-Kaap.
Internasionale betrekkinge (1648–1814)
Historiese ontwikkelings
Magsbalans: Die konsep van die magsbalans het gedurende hierdie tydperk as 'n fundamentele beginsel in internasionale betrekkinge na vore gekom. Groot moondhede het probeer om 'n delikate ewewig te handhaaf om die oorheersing van enige enkele staat of koalisie te voorkom, wat dikwels gelei het tot alliansies, territoriale aanpassings en militêre ingrypings.
Diplomatieke geskiedenis: Die vestiging van formele diplomatieke praktyke en verdragstelsels het meer wydverspreid geword. Groot internasionale ooreenkomste, soos die Vrede van Wesfale (1648) en die Vrede van Utrecht (1713), het territoriale grense herdefinieer, state se soewereiniteit erken en die norme en praktyke van diplomasie gevorm.
Kolonialisme en Imperialisme: Europese moondhede was gedurende hierdie tydperk besig met uitgebreide koloniale uitbreiding, wat gelei het tot af en toe imperiale wedywering. Mededinging oor hulpbronne, handelsroetes en gebiede het konflikte tussen die moondhede aangevuur, veral die Sewejarige Oorlog (1756-1763).
Oorloë oor opvolging en grondgebied: Talle konflikte het uitgebreek as gevolg van opvolggeskille en territoriale eise. Oorloë soos die Oorlog van Spaanse Opvolging (1701-1714) en die Napoleontiese Oorloë (1799-1815) het Europese grense en magsdinamika hervorm, met gevolge wat verder strek as die kontinent.
Opkoms van Britse en Franse vlootmag: Die tydperk het die opkoms van vlootmag gesien as 'n deurslaggewende bepaler van internasionale invloed. Vlootoorheersing, veral deur die Britse Koninklike Vloot en sy groot aartsvyand Frankryk. Die vloote het projeksie van mag, beheer oor handelsroetes en territoriale uitbreiding na oorsese kolonies moontlik gemaak.
Ekonomiese en Kommersiële Belange: Ekonomiese oorwegings het gedurende hierdie tydperk 'n belangrike rol in internasionale betrekkinge gespeel. Uitbreiding van handel, merkantilistiese beleide en die ontwikkeling van globale markte het diplomatieke betrekkinge, oorloë en alliansies beïnvloed, aangesien state probeer het om hul ekonomiese belange te beskerm en uit te brei.
Rewolusie: Die Era van Verligting en daaropvolgende rewolusies, soos die Amerikaanse Rewolusie (1775-1783) en die Franse Rewolusie (1789-1799), het tradisionele monargiese stelsels en aristokratiese voorregte uitgedaag. Hierdie bewegings het diepgaande implikasies vir internasionale betrekkinge gehad, wat ander revolusionêre bewegings geïnspireer het en die bestaande orde uitgedaag het.
Rhizaxinella gadus
Rhizaxinella gadus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Rhizaxinella en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1926 deur De Laubenfels.
Vänortspark
Die Vänortspark (Sweeds: Vänortsparken) is 'n stadspark in die sentrum van die Sweedse stad Umeå. Die park is ten suide van die Stadskerk van Umeå geleë.
Geskiedenis
Omstreeks 1600 was daar al 'n soort van park op die plek bekend. In 1858 is daar gras gesaai en plante geplant. In 1861 en 1862 is 2000 krone vrygestel vir dié park op die kerkplein. Die aanplantings bestaan hoofsaaklik uit bome en struike. Na die brand van 1888 is die oppervlak van die park uitgebrei en is die naam na Skolparken (Skoolpark) verander.
In 1985 is die naam na Vänortspark gewysig en is die park deeglik opgeknap. Parkmeubels en simboliese voorwerpe uit Umeå is in die park geplaas en 'n stroompie is uitgelê. Die park het ook 'n kunswerk: in die noordwestelike deel staan 'n beeldhouwerk gemaak van koper wat die wêreld voorstel.
Opbou
Die park het 'n komvormige sentrale grasveld wat deur verskillende struike en bome omring word. Dwarsdeur die park is 'n stroompie met drie brûe aangelê.
NPR
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Neville Lewis
Alfred Neville Lewis (1895-1972) was 'n Suid-Afrikaanse kunstenaar. Hy is op 8 Oktober 1895 in Kaapstad gebore en ontvang opleiding aan die Suid-Afrikaanse Kollege en in Londen. Hy word een van die land se mees vooraanstaande portretskilders. Persone wat vir hom geposeer het, sluit in Alphonso XII, koning van Spanje, sir Winston Churchill, die Graaf van Athlone, generaal Jan Smuts, veldmaarskalk lord Montgomery, veldmaarskalk lord Alexander en vele ander. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het hy aan die front as amptelike kunstenaar diens gedoen.
Stipagrostis garubensis
Stipagrostis garubensis is 'n meerjarige plant wat deel is van die Poaceae familie. Die plant is endemies in Namibië.
NPR
National Public Radio (NPR)
Hoofkantoor
1111 North Capitol St. NE
Washington, D.C.
Stigting
26 Februarie 1970
Webtuiste
npr.org
National Public Radio (NPR, gestileer as npr) is 'n Amerikaanse nie-winsgewende media-organisasie wat op lidmaatskapbasis bedryf en uit privaat en openbare bronne befonds word. NPR, wat sy setel in Washington, D.C. het, verskil van ander nie-winsgewende media-organisasies op lidmaatskapbasis, soos byvoorbeeld Associated Press (AP), ten opsigte van sy stigting - dit is volgens 'n Kongreswet gevestig - asook die eienaarskap van sy lidstasies. Die meeste hiervan is in besit van regeringsliggame (dikwels openbare universiteite).
NPR dien as nasionale koördinerende radioliggaam vir 'n netwerk van meer as 1 000 openbare radiostasies in die Verenigde State. NPR bereik gehore, wat op sowat 105 miljoen luisteraars en lesers per maand beraam word, deur die volledige spektrum van mediaplatforms, insluitende radio, slimluidsprekers, die webtuiste npr.org, sosiale media, NPR-toepassings en potsendings.
Thomas Selfridge
Thomas Etholen Selfridge (8 Februarie 1882, Kalifornië - 17 September 1908, Fort Myer, Virginia) was 'n eerste luitenant van die Amerikaanse weermag en die eerste persoon wat gesterf het in 'n ongeluk met 'n kragaangedrewe vliegtuig.
Lewensloop
Selfridge het in 1903 aan die West Point Militêre Akademie gegradueer. Na sy aanstelling as offisier is hy aan die Lugvaartafdeling, van die VSA Seinkorps by Fort Myer, Virginia. Daar was hy een van drie vlieëniers wat opgelei is vir die lugskip Dirigible Number One, wat in 1908 van Thomas Scott Baldwin gekoop is. Hy was ook die Amerikaanse regeringsverteenwoordiger in die Aerial Experiment Association, onder voorsitterskap van Alexander Graham Bell, en het die eerste sekretaris daarvan geword.
Selfridge het sy nooiensvlug op 6 Desember 1907 gemaak met 'n tetraëder-vlieër, Alexander Graham Bell se Cygnet, gemaak van 3 393 gevleuelde selle. Dit het hom tot 'n hoogte van 51 meter bo die Bras d'Or-meer in Nova Scotia, Kanada geneem met 'n vlugtyd van 7 minute. Dit was die eerste aangetekende vlug in Kanada wat 'n passasier swaarder as die vliegtuig self vervoer het. Hy het ook 'n vlieër gevlieg wat deur die Kanadese ingenieur Frederick W. Baldwin gebou is op 'n hoogte van 3 voet en 'n afstand van 100 voet.
Selfridge het die Red Wing ontwerp, die Aerial Experiment Association se eerste aangedrewe vliegtuig. Op 12 Maart 1908 het die Red Wing, wat deur Frederick W. Baldwin gevlieg is, oor die bevrore Keuka-meer naby Hammondsport, New York op hardlopers beweeg, en eintlik 'n afstand van 97,2 meter gevlieg voordat dit neergestort het. Die Red Wing is vernietig in 'n ongeluk tydens sy tweede vlug op 17 Maart 1908, waarna slegs die enjin gered kon word.
Op 19 Mei 1908 het Selfridge die eerste Amerikaanse militêre offisier geword om 'n moderne vliegtuig te loods, toe hy solo in AEA se nuutste tuig, White Wing, gevlieg het, wat 100 voet gestyg het met sy eerste poging en 200 voet op sy tweede. Tussen 19 Mei en 3 Augustus het hy verskeie vlugte by Hammondsport gemaak, wat op 'n vlug van 1 minuut en 30 sekondes op 'n hoogte van 75 voet uitgeloop het. Die volgende dag het sy laaste solovlug van 50 sekondes 'n afstand van 800 meter afgelê. Alhoewel nie ten volle opgelei as 'n vlieënier nie, was Selfridge nietemin die eerste Amerikaanse militêre offisier wat enige vliegtuig sonder begeleiding gevlieg het.
In Augustus 1908 is Selfridge en luitenante Frank P. Lahm en Benjamin Foulois opdrag gegee om 'n stuurbare lugskip te vlieg wat deur die Amerikaanse weermag gekoop is. Hierdie lugskip was geskeduleer om te vlieg na 'n uitstalling by die Missouri State Fair, in St. Joseph, Missouri, geloods deur Foulois en Selfridge. Die weermag het egter op 'n proefbasis besluit om ook 'n vliegtuig by die Wright-broers te koop en het 'n paar toetse daarvoor beplan voordat dit gekoop is. Selfridge was baie geïnteresseerd in die vliegtuig en is genooi om die toetse by te woon en het na Fort Myer, Virginia, gereis.
Noodlottige ongeluk
Toe Orville Wright na Fort Myer gekom het om sy Wright Flyer vir die Amerikaanse weermag te demonstreer, kon Selfridge reël om as passasier op die Orville-vliegtuig te vlieg. Op 17 September 1908 het die Wright Flyer 4½ keer om Fort Myer gesirkel op 'n hoogte van 46 meter. Halfpad deur die vyfde rondte het die regter skroef gebreek weens vibrasie wat met die vliegtuigraamwerk se gaas verstrengel was. Die dryfkrag het as gevolg daarvan verlore gegaan en die masjien het met sy neus in 'n afwaartse duik beland. Orville het die enjin afgeskakel en die vliegtuig op sowat 75 voet gekry om te sweef, maar dit het tog uiteindelik met neus eerste in die grond gebots.
Toe die vliegtuig die grond tref, is Selfridge en Wright teen die oorblywende draad gedruk. Selfridge het ook teen die houtraamwerk gebots en sy skedel gekraak. Hy het neurochirurgie by die basishospitaal ondergaan, maar is dieselfde nag dood sonder om sy bewussyn te herwin. Hy was toe 26 jaar oud. Orville Wright het 'n aantal ernstige beserings opgedoen, insluitend 'n gebreekte linkerbobeen, verskeie gebreekte ribbes en 'n beskadigde heup, en is vir sewe weke in die hospitaal opgeneem.
Thomas Selfridge is in die Arlington Nasionale Begraafplaas, Seksie 3, Lot 2158, Grid QR-13/14, begrawe.
Gaston County, Noord-Carolina
Gaston County, Noord-Carolina is 'n distrik wat gevind word in die staat Noord-Carolina in die land Verenigde State van Amerika in Noord-Amerika.
Kacey Mottet Klein
Kacey Mottet Klein (gebore 20 Oktober 1998) is 'n Switserse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Home (2008), Gainsbourg: A Heroic Life (2010), Sister (2012), en Being 17 (2016).
Döbelns-park
Die Döbelns-park is 'n stadspark in die sentrum van die Sweedse stad Umeå. Die Döbelns-park is die oudste park in Umeå en is al 'n geruime tyd 'n kulturele park, konserte kan hier aangebied word en dit het ook 'n teater. Die park is aan die Storgatan geleë, ten ooste van die Stadskerk van Umeå.
Geskiedenis
Die park is in 1865 onder die naam Stadsträdgården (stadspark) gestig, maar is in 1867 na generaal Georg Carl von Döbeln vernoem, en 'n monument is vir hom opgerig. Die park is ontwerp in die Engelse styl.
In 1888 het 'n groot stadsbrand die meeste van die park verwoes en is baie van die bome en bosse erg beskadig. Die monument het ongedeerd gebly. In 1897 is 'n groot restourasie begin.
In 1920 is daar 'n teater in die park geplaas, waar konserte en ander optredes kan plaasvind. Benewens die monument van Von Döbeln is daar ook 'n borsbeeld van die Sweedse komponis Wilhelm Peterson-Berger. Die park is in 1997 weer gerestoureer met die doel om die park se kulturele karakter te versterk.
Pierre Louw
Ds. Pieter Joachim Wilhelm (Pierre) Louw (3 November 1928, Hoopstad – 5 Mei 2007) was 1954 predikant in drie gemeentes van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika (GKSA) tot sy dienswerk in 1972 plotseling weens ’n motorongeluk tot ’n einde gekom het.
Herkoms en jeug
Pierre Louw is op Hoopstad in die Vrystaat gebore as een van net twee van die kinders van ’n onderwyser-pa, Pieter, en ’n ma van Duitse afkoms, Hester, wat grootgeword het, terwyl twee seuns en ’n dogtertjie kleintyd oorlede is.
Albei die seuns wat volwassenheid bereik het, het predikant in die GKSA geword. Pierre se broer Manie was sendeling op De Hoop (1949–1951) en Siloam 1951–1956, predikant van Mafikeng (1956–1958), Keetmanshoop (1958–1962) en Windhoek (1962–1968) en eindelik weer sendeling, verbonde aan Innesdal (1968–1987). Hy het in 1987 geëmeriteer en is op 26 November 2014 oorlede.
Die gesin het later na Johannesburg verhuis. Terwyl Manie op Potchefstroom studeer het, het Pierre ’n tyd lank saam met sy ouers in Tanganjika (Tanzanië) gewoon, waar hy skoolgegaan het. Met hulle terugkeer na Suid-Afrika het Pierre sy skoolloopbaan aan die Hoërskool Gimnasium voltooi en aan die PU vir CHO gaan studeer, sonder dat hy geweet het in watter rigting hy hom wou bekwaam.
Dit het verander toe hy die wysbegeerte danksy prof. Henk Stoker ontdek het. Daarna het hy doelgerig studeer en hom geroepe gevoel om predikant te word. Aan die PUK was hy redakteur van al die studentepublikasies: Besembos, Pukkie en Die Wapad. Sy klasmaats wat saam met hom aan die einde van 1953 afgestudeer het, was J.H. Booyens, F.F.E. Buys, Victor Edouard d'Assonville, P.J. de Wet, J.L. Helberg, Johan Ligthelm en Mechiel Venter.
Gesinslewe
Ds. Louw se broer het hom op 19 Desember 1953 in Boksburg in huwelik bevestig met Cecilia Roos van Johannesburg. Dié huwelik is geseën met twee dogters, Cecilia en Hester, en ’n seun, Pieter. Ds. en mev. Louw het ten tyde van sy dood nege kleinkinders gehad. Cecilia Louw (gebore 3 Augustus 1931) is oorlede op 20 Oktober 2020.
Gemeentebediening en emeritaat
Hul gemeentes was Zeerust (1954–1957), Johannesburg-Mayfair (1957–1965) en Nelspruit van Desember 1965 tot met sy emeritaat in 1973. Met sy oorlye was hy die langste geëmeriteerde predikant van die GKSA, naamlik 34 jaar.
Ds. Louw is in 1972 ernstig beseer in ’n motorongeluk by Machadodorp. Hy is net betyds uit die motorwrak gered voor dit ’n tweede keer aan die brand geraak het. Ná 20 jaar in die bediening, waarvan die laaste agt jaar in Nelspruit, het sy dienswerk plotseling tot ’n einde gekom.
Ds. Francois Lessing skryf in sy lewensberig in die Almanak van 2008: "Ironies dat juis sy groot voorliefde vir die Wysbegeerte een van die . . . oorsake was wat gelei het tot die motorongeluk wat Pierre gedeeltelik verlam gelaat en die normale gebruik van sy oë ontneem het. Hy was drie maande bewusteloos en die herstelproses uiters stadig. Hy het ’n bitter lyding gehad veral namate die einde genader het." Ds. Louw, sy vrou en hul seun was op pad huis toe nadat Pieter met prof. P.G.W. du Plessis van die RAU gaan gesels het oor die M.A.-graad waarvoor hy wou inskryf. Op Middelburg, Mpumalanga, het hulle aangegaan by hul dogter Hester, wat daar op skool was.
Slag van Ulundi
Die Slag van Ulundi het op 4 Julie 1879 tydens die Anglo-Zoeloe-oorlog in Natal plaasgevind. 'n Britse mag van ongeveer 5 200 soldate het 'n Zoeloemag van ongeveer 15 000 krygers verslaan. Die Britse mag was onder die bevel van lord Chelmsford.
Pierre Louw
Gemeentebediening en emeritaat
In die Gereformeerde kerk Nelspruit se gedenkblad met die halfeeufees staan: "Steeds vol toekomsideale en so plotseling uit die bediening geruk. Sedertdien het hy so baie kans gehad om na te dink oor die dinge wat altyd so na aan die hart was."
Slag van Ulundi
Agtergrond
Na die onverwagse nederlaag in die Slag van Isandlwana was Chelmsford narstigtelik op soek na 'n oorwinning oor die Zoeloes om sy eer gestand te doen. Op 1 Julie het die Britte Fort Nolela langs die Wit-Mfolozirivier bereik. Op 3 Julie het Sir Redvers Buller met verkenners die rivier gekruis en die pad na Ulundi verken. Hulle spring 'n lokval net-net vry en verloor drie soldate in die proses. Voor middernag is hulle terug by Fort Nolela.
Davidson County, Noord-Carolina
Davidson County, Noord-Carolina is 'n distrik wat gevind word in die staat Noord-Carolina in die land Verenigde State van Amerika in Noord-Amerika.
Pierre Louw
Gemeentebediening en emeritaat
Cecilia en hul kinders en kleinkinders was elke dag pynlik bewus van ds. Louw se lyding, beproewing en frustrasie, skryf ds. Lessing. "Cecilia, toonbeeld van ’n brose mensekind met ’n ysere deursettingsvermoë, het Pierre in die 34 jaar getrou bygestaan en soms die rol van die kraaie en die weduwee van Sarfat vertolk in die versorging van hulle huisgesin.
Slag van Ulundi
Die slag
Met sonop op 4 Julie het die Britse mag die Wit-Mfolozirivier oorgesteek en begin marsjeer na oNdini, die kamp van Cetshwayo. Die Britse opmars het 'n reghoekige formasie ingeneem, vyf kompanies voor, agt aan elke kant en vier agter. Die waens en ammunisiewaens het aan die kante beweeg en is na die middel van die vierkant geneem sodra die geveg begin het. 'n Kompanie was ongeveer 130 man sterk. Die Zoeloes het die Britte aangeval in hulle bekende Horings-van-die-os formasie. Die eerste Zoeloes wat die Britte bereik het was die sogenaamde horings en het die kante van die Britse vierkant aangeval. Die Britte het begin vuur met hulle nege-ponders en Gatling-masjiengewere. Hulle het daarin geslaag om die Zoeloes se aanvalle af te slaan. Toe die Zoeloes se aanvalle verminder en hulle formasies begin opbreek het, het Chelmsford sy berede soldate uitgestuur. Ongeveer 1 500 Zoeloes het gesneuwel terwyl slegs 12 Britte gesneuwel het en 90 gewond is. Cetshwayo se kraal is aan die brand gesteek en hy het gevlug. Hy is twee maande later eers gevange geneem.
Pierre Louw
Gemeentebediening en emeritaat
"Duidelik was sy ’n gawe van God aan Pierre tot die dood hulle geskei het. Jare lange orreliste, musiekonderwyseres, het sy lang en moeisame ure bestee sodat hulle ’n dak oor die kop kon hê en Pierre professionele versorging kon kry toe dit vir haar (fisiek) onmoontlik geword het om daarmee persoonlik voort te gaan."
Columbus County, Noord-Carolina
Columbus County, Noord-Carolina is 'n distrik wat gevind word in die staat Noord-Carolina in die land Verenigde State van Amerika in Noord-Amerika.
Vivian Prescott
Vivian Prescott is 'n Amerikaanse aktrise.
Ann Prentiss
Ann Prentiss (27 November 1939 – 12 Januarie 2010) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Out of Towners (1970) en My Stepmother Is an Alien (1988), en in die televisiereekse Mannix (1967) en Captain Nice (1967).
Transylvania County, Noord-Carolina
Transylvania County, Noord-Carolina is 'n distrik wat gevind word in die staat Noord-Carolina in die land Verenigde State van Amerika in Noord-Amerika.