cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Temple-universiteit
Temple-universiteit (Temple of TU) is 'n staatsverwante navorsingsuniversiteit wat geleë is in Philadelphia, Pennsilvanië. Dit was gestig in 1884 deur die by Baptiste Priester, Russell Conwell. In 1882 het Conwell na Pennsilvanië vertrek om die Grace Baptist Church te lei; en terselfdertyd begin om klas te geen aan werkersklas burgers in die aand, ten einde hul werkskedules te akkommodeer. Hierdie studente, wie later genoem is "naguile", het opleiding in die kelder van Comwell se Baptist Temple ontvang, en daarom dan die oorsprong van die universiteit se naam, en gelukbringer. Teen 1907 het die instelling sy status hersien, en was dit geïnkorporeer as 'n universiteit.
Teen 2017 was daar meer as 40,000 voorgraadse, nagraadse en professionele studente ingeskryf in meer as 500 akademiese graad-programme, wat aangebied word in liggings vanoor die wêreld, insluitende agt kampusse regoor Pennsilvanië, Rome en Tokio. Temple Universiteit is een van die grootste verskaffers van professionele opvoeding, (Regte, geneeskunde [medisyne], podiatrie, aptekerswese, tandheelkunde en argitektuurstudies) en berei die grootste aantal professionele praktisyns in Pennsilvanië op.
Ekebergia benguelensis
Ekebergia benguelensis is 'n boom wat deel is van die Meliaceae familie. Die plant is inheems aan Angola, Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Mosambiek, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Pandaros acanthifolium
Pandaros acanthifolium is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Pandaros en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1864 deur Duchassaing & Michelotti.
Blomfonteinloop
Die Blomfonteinloop is 'n spruit wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Abseil
thumb|180px|’n Fotoreeks wat wys hoe iemand teen ’n krans abseil. Abseil (van die Duitse woord abseilen, "met ’n tou laat afsak") is die beheerde afdaal vanaf ’n vertikale struktuur soos ’n krans met behulp van ’n klimtou.
Om veilig af te daal gebruik abseilers verskeie tegnieke om die wrywing op die tou in so ’n mate te verhoog dat dit maklik beheerbaar is. Dit sluit in om die tou om die liggaam te draai of spesiale toerusting. Die tegniek word dikwels gekies na aanleiding van spoed, veiligheid, gewig en ander omgewingsfaktore.
Julia Kristeva
Julia Kristeva (Bulgaars: Юлия Кръстева) (Sliven, 24 Junie 1941) is 'n Franse taalkundige, psigoanalis, skrywer, filosoof en feminis van Bulgaarse oorsprong.
Lewensloop
Kristeva studeer taalkunde aan die Universiteit van Sofia. Op 23-jarige ouderdom het sy Bulgarye verlaat om na Parys te verhuis. In Parys het sy beland in die onstuimige ontwikkelinge van die sestigerjare. In 1965 was sy een van die stigters van die taalkundige en avant-garde-tydskrif Tel Quel. Hier het sy haar toekomstige man, Philippe Sollers, ontmoet. In 1974 behaal sy haar doktorsgraad met as tema La révolution du langage poétique. Nadat sy psigoanalise by Jacques Lacan bestudeer het, het sy haar eie psigoanalitiese praktyk begin.
Haar taalkundige en psigoanalitiese agtergrond kom bymekaar in die onderskeid wat Julia Kristeva tussen die semiotiese en die simboliese maak. Die simboliese is geassosieer met die orde, die wette, terwyl die semiotiese staan vir verwerping, rewolusie en verandering. Kristeva brei hierdie onderskeid uit op die gebiede van die sielkunde, die taal en die kultuur. Julia Kristeva noem die semiotiese ook die vroulike en die simboliese die manlike. Dit het te make met die feit dat in die eerste lewensjare fisiese kontak met die moeder belangrik is, terwyl in die simboliese volgorde waar mans dominant is, en die wil van die vader wet is. Volgens Kristeva word minder aandag aan die semiotiese in die tradisionele taalkunde en psigoanalise gegee, of dit word selfs verdring. Volgens haar is dit parallel met die algemene posisie van vroue in die Westerse kultuur. Sy probeer dit deur middel van haar werke verander.
Kristeva is professor by verskeie universiteite in die Verenigde State. In 2004 was sy die eerste wenner van die gesogte Holbergprys.
In 2018 het 'n spesiale regeringskomitee in Bulgarye tot die gevolgtrekking gekom dat Kristeva in die vroeë sewentigerjare as agent vir die Bulgaarse geheime diens gewerk het. Sy was onder die kode naam 'Sabina' geregistreer.
Werk
•	1969 - Semeiotike, recherche pour une sémanalyse
•	1970 - La texte du roman
•	1972 - L'espace de Giotto (Nederlandse vertaling, De vreugde van Giotto, 1984);
•	1974 - La révolution du langage poétique
Kacey Rohl
Kacey Rohl (gebore 6 Augustus 1991) is 'n Kanadese aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Killing (2011), Hannibal (2013), Wayward Pines (2015), en The Magicians (2015).
Julia Kristeva
Werk
•	1974 - Des Chinoises
•	1975 - La traversée des signes
•	1977 - Polylogue
•	1980 - ''Pouvoirs de l'horreur. Essai sur l'abjection''
•	1982 - Semiologie en grammatologie. In: Krisis Tijdschrift voor actuele filosofie, 1982, issue 2.
•	1983 - Histoires d'amour (Nederlandse vertaling, 1991)
•	1985 - ''Au commencement était l'amour. Psychanalyse et foi'' (Nederlandse vertaling deur Ton van der Stap en Henk Hillenaar, 1993)
•	1987 - ''Soleil noir. Dépression et mélancolie''
•	1990 - Les Samouraïs
•	1991 - Le vieil homme et les loups (roman)
•	1997 - Possessions (roman)
Sekondêre literatuur
•	J.M.BROEKMAN. ''Julia Kristeva. Eenheid en verscheidenheid van mens en cultuur, in: THEO DE BOER E.A. Moderne Franse filosofen - Foucault, Ricoeur, Irigaray, Baudrillard, Levinas, Derrida, Lyotard en Kristeva'' (bl.126-138), Uitgewer. Kok Agora, Kampen (1993) ISBN 90 391 0545 6.
Bronne
•	Moi, Toril (red.), The Kristeva Reader, Oxford: Blackwell, 1986.
•	De Costa, Denise, Ecriture féminine, in: Will van Peer en Katinka Dijkstra (red.), ''Sleutelwoorden. Kernbegrippen uit de hedendaagse literatuurwetenschap'', Leuven en Apeldoorn: Garant, 1991.
•	Vincent en het geheim van zijn vaders lichaam, Rudy Kousbroek, Amsterdam, Bezige Bij, 1981, 2e dr.
Beletskloofspruit
Die Beletskloofspruit is 'n spruit wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Paracornulum
Paracornulum is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Mariah Carey
Mariah Carey (gebore 27 Maart 1969) is 'n Amerikaanse solosangeres en aktrise. Sy is bekend vir haar kragtige stem en het in die 1990’s gewild geword, danksy albums soos Mariah Carey en Butterfly.
Lewensloop
Carey is op 27 Maart 1969 in Long Island gebore. Haar pa was 'n Afro-Amerikaner van Venezolaanse afkoms en haar ma van Ierse afkoms.
Sy word in 1990 bekend met die vrystelling van "Vision of Love" op haar debuutalbum. Die album het vier treffers in die VSA opgelewer. Daarna het sy 'n reeks kommersieel suksesvolle albums uitgereik.
Bontang
Bontang is 'n stad en lê in die provinsie Oos-Borneo in Indonesië.
Mariah Carey
Lewensloop
Sy trou in 2008 met Nick Cannon. Hulle het twee kinders, die tweeling Moroccan en Monroe, maar is weer in 2014 geskei.
Mhujini
Mhujini is 'n nedersetting in die Mtubatuba Plaaslike Munisipaliteit, Umkhanyakude-distriksmunisipaliteit in noordoostelike KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Trachyandra lanata
Trachyandra lanata is 'n meerjarige plant wat tot die genus Trachyandra behoort. Die plant is endemies aan Namibië.
Trachyandra kamiesbergensis
Trachyandra kamiesbergensis is 'n meerjarige plant wat tot die genus Trachyandra behoort en vorm deel van die renosterveld. Die plant is endemies aan die Noord-Kaap, het 'n voorkomsgebied van 350 km2 en kom in die Kamiesberg voor. Die plant se habitat word bedreig deur gewasverbouing, daar is slegs twee subpopulasies.
Monmouth, Oregon
Monmouth (uitgespreek /ˈmɒnməθ/) is 'n dorp in die weste van Oregon, in die Polk-distrik.
Assegaairivier
Assegaairivier kan verwys na:
Monmouth, Oregon
Demografie
In 2000 het die dorp 'n bevolking van 7 741 gehad: 85,67% wit, 0,92% swart of Afro-Amerikaans, 1,05% Amerikaanse inboorlinge, 2,04% Asiaties, 0,74 Pasifiese eilanders, 6,21% van ander rasse en 3,37% van twee of meer rasse. Spaans-Amerikaners of Latyns-Amerikaners van enige ras het 9,73% van die bevolking uitgemaak.
Chloe Rose
Chloe Rose (gebore 25 Oktober 1994) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hellions (2015) en eHero (2018), en in die televisiereekse Degrassi: The Next Generation (2001) en Teenagers (2014).
Monarch Airlines
Monarch Airlines was 'n Britse lugredery gebaseer op Londen se Luton-lughawe, en het geskeduleerde vlugte bedryf na bestemmings om die Middellandse See, die Kanariese Eilande, Ciprus, Egipte, Griekeland en Turkye, met bykomende huurvlugdienste na Europa, die Verenigde State van Amerika, die Karibiese Eilande, Indië en Afrika.
Die lugredery was besit deur Globus Travel Group, met sy hoofkantoor by Luton en ook basisse by Birmingham, East Midlands, Leeds/Bradford, Gatwick en Manchester-lughawe. Monarch was destyds die oudste Britse lugredery wat nie sy oorspronklike naam verander het nie. Dit het werk verskaf aan ongeveer 3 000 werknemers.
Monarch Airlines het meer as 6,8 miljoen passasiers in 2013 vervoer, 'n toename van 8% in vergelyking met 2012 en 'n rekord vir die lugredery. Die maatskappy het oor 'n "Tipe A" operateurslisensie van die Verenigde Koninkryk Burgerlugvaartowerheid beskik, wat dit gemagtig het om passasiers, vrag en pos op vliegtuie met 20 of meer sitplekke te vervoer.
Vliegtuie
Monarch se vloot het uit 30 vliegtuie bestaan: 4 Airbus A300, 5 Airbus A320, 16 Airbus A321, 2 Airbus A330 en 3 Boeing 757 vliegtuie.
Monarch het 6 Boeing 787 Dreamliners bestel wat in 2013 afgelewer moes word, maar het daarna hul bestelling gekanselleer.
Voorvalle
Monarch Airlines het 2 voorvalle gehad, maar niemand het omgekom nie. Op 22 Mei 2002 het 'n Monarch Boeing 757s se landingstel ingegee omdat die vlieënier die voorwiele te vinnig neergeplaas het tydens die landing op Gibraltar-lughawe.
Op 17 Maart 2006 het die vlugbemanning van 'n Boeing 757-200 sigkontak met die aanloopbaan verloor tydens 'n poging om op die Gibraltar-lughawe te land. Gedurende die daaropvolgende rondomvlug het die vliegtuig byna in die Rots van Gibraltar vasgevlieg. Die vliegtuig is daarna herlei na Málaga om 'n soortgelyke probleem te voorkom.
Jonathan Bennett (akteur)
Jonathan Bennett (gebore 10 Junie 1981) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mean Girls (2004) en A Dogwalker's Christmas Tale (2015), en in die televisiereeks Cake Wars (2015).
Parade
Die Parade tussen Plein-, Buitenkant-, Darling- en Kasteelstraat in Kaapstad word as markplein, parkeerterrein en vir massabyeenkomste gebruik. Hierdie stadsplein is in 1962 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar.
Geskiedenis
In 1652 is 'n tydelike fort, Fort de Goede Hoop, op hierdie terrein opgerig. Na voltooiing van die Kasteel is die fort in 1624 gesloop, die terrein vir gebruik as 'n paradegrond gelyk gemaak en rondom bome aangeplant. Deur die jare heen is strate rondom die Parade gebou, verleng en verbreed asook sake-geboue, die Stadsaal, Drilsaal, Operahuis, poskantoor, die Skiereilandse Universiteit vir Tegnologie en die stasiegebou opgerig. Nou is slegs die helfte van die oorspronklike paradeterrein oop gebied.
Openbare byeenkomste
Belangrike openbare vergaderings het op die Parade plaasgevind. In 1849 was daar 'n reuse-byeenkoms van mense wat gekant was teen die Britse regering se voorneme om van die Kaap 'n strafkolonie te maak. Nelson Mandela het na sy vrylating in 1990 sy volgelinge vanaf die trappies van die Stadsaal in Darlingstraat toegespreek. En op 9 Mei 1994 na sy verkiesing tot president het hy ook die volk van Suid-Afrika vanaf die Parade toegespreek. In 2010 met die Wêreldbekersokkertoernooi was hier byeenkomste van ondersteuners wat die wedstryde op reuseskerms gevolg het.
Monumente
Op hierdie grootste plein in die middestad staan die Koning Edward VII-standbeeld en 'n monument wat die Tweede Vryheidsoorlog herdenk. Dit is regoor die Drilsaal opgerig ter ere van die Kapenaars wat aan Britse kant in die oorlog gesneuwel het. Dit toon 'n gewapende soldaat wat buig oor 'n meisie wat die moederland voorstel. Tonele uit die oorlog versier die basis. Die inskripsie lui deels: Never a king had more loyal subjects. Die beeldhouer was sir W. Goscombe John van Londen.
Prins Pedro
Prins Pedro (Pedro Afonso Cristiano Leopoldo Eugênio Fernando Vicente Miguel Gabriel Rafael Gonzaga; 19 Julie 1848 – 10 Januarie 1850) was hy die tweede seun en jongste kind van keiser Pedro II en Teresa Cristina van die Twee Sicilië. Gebore in die Paleis van São Cristóvão in Rio de Janeiro, en dus 'n lid van die Brasiliaanse tak van die Huis van Braganza.
Prins Pedro se dood aan koors op eenjarige ouderdom het die keiser verwoes, en die keiserlike egpaar het geen verdere kinders gehad nie. Pedro Afonso se ouer suster Dona Isabel het erfgenaam geword, maar Pedro II was nie oortuig dat 'n vrou ooit deur die regerende elite as monarg aanvaar kon word nie. Prins Pedro Afonso Cristiano Leopoldo Eugênio Fernando Vicente Miguel Gabriel Rafael Gonzaga is om 08:00 op 19 Julie 1848 in die Paleis van São Cristóvão in Rio de Janeiro, Brasilië, gebore. Sy volle naam was Pedro Afonso Cristiano Leopoldo Eugênio Fernando Vicente Miguel Gabriel Rafael Gonzaga. Deur sy pa, keiser Pedro II, hy was 'n lid van die Brasiliaanse tak van die Huis van Braganza en is na die gebruik van die ere- Dom (Here) vanaf geboorte verwys.
Na die geboorte, Pedro II het amptelike gelukwense ontvang tydens 'n formele onthaal wat later daardie dag gehou is, wat volgens 'n tydgenoot 'n gebeurtenis was "pragtiger en beter bygewoon" as enige ander sedert die keiser mondig verklaar is in 1840. Nuus van die geboorte van 'n man erfgenaam is met blydskap onder die Brasiliaanse mense ontvang. Vieringe het hemelhoë en artilleriesaluut ingesluit. Stadsstrate was dae lank ná die geboorte verlig, en 'n uitgebreide gala is by die hof gehou.
Fred Delmare
Fred Delmare (24 April 1922 – 1 Mei 2009) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mord ohne Sühne (1962), Nackt unter Wölfen (1963), en Orpheus in der Unterwelt (1974), en in die televisiereeks Die Leute von Züderow (1985).
Prins Pedro
Prins Pedro se doop het op 4 Oktober 1848 plaasgevind. Die seremonie is privaat in die Imperial Chapel gehou, gevolg deur openbare vieringe. Die peetouers was sy grootoom keiser Ferdinand I van Oostenryk en sy stiefouma Amélie van Leuchtenberg. Eerste Minister en voormalige regent Pedro de Araújo Lima (destydse Visgraaf en later Markies van Olinda) en Mariana de Verna, Gravin van Belmont het die peetouers verteenwoordig, wat nie teenwoordig was nie. Vuurwerke het die skare vermaak, en 'n orkesdop wat meer as honderd musikante kon hou, is vir die feesvieringe wat gevolg het opgewek. Volgens historikus Hendrik Kraay het koninklike doop in die keiserlike Brasilië “beklemtoon dat die prinse en prinsesse die dinastie se toekoms verseker het”.
Dood
In 1847 en die twee daaropvolgende jare het Pedro II en sy gesin het die somer by Petrópolis deurgebring. Die tradisionele somerkoshuis van die keiserlike familie was by Santa Cruz Estate, 'n landelike eiendom wat vir geslagte aan die Braganzas behoort het. Die verskuiwing na Petrópolis was 'n onwelkome nuwigheid onder lede van die hof, "wat nie van enige verandering gehou het wat die gevestigde maniere en belange bedreig het nie". Die keiser het voor tradisie gebuig en besluit om weer in 1850 by Santa Cruz te somer.
Pedro II het die dood van sy seun beskou as "die mees noodlottige slag wat ek ooit kon kry, en ek sou beslis nie oorleef het as dit nie was dat ek nog 'n vrou en twee kinders het nie". Die Keiser het aan sy swaer Dom Fernando II, Koning-gemaal van Portugal: "Teen die tyd dat jy dit ontvang, sal jy sekerlik verneem het van die erge verlies wat ek gely het . God wat my deur so 'n harde beproewing laat deurgaan het, sal in sy barmhartigheid my gronde gee om my smarte te troos."
Twee dae na sy dood is 'n groot begrafnis vir die Prince Imperial gehou. Die strate was stampvol met gewone mense wat baie oor die prins se dood getreur het. So merkwaardig was die gebeurtenis dat toeriste betaal het vir die voorreg om na die begrafnisstoet te kyk vanaf 'n hotel in die middestad van Rio de Janeiro.
Nalatenskap
Honório Hermeto Carneiro Leão (later Markies van Paraná), een van Brasilië se voorste politici en toe as president (goewerneur) van die provinsie Pernambuco gedien het, het die algemene siening onder Brasilië se regerende elite oor die opvolging van die Ryk opgesom toe hy die Provinsiale Vergadering toegespreek het : "Dit is my pynlike plig om u in kennis te stel van die dood van die Prins Keiser D. Pedro Afonso, wat op 10 Januarie van die huidige jaar plaasgevind het. Dit is die tweede keer dat ons die erfgenaam van die kroon verloor.” Honório Hermeto het voortgegaan: "Dit moet vir ons as 'n troos dien, die sekerheid van [goeie] gesondheid van H[is]. M [ajesteit]. die keiser en sy verhewe vrou.
A. E. Coleby
A. E. Coleby (1876 – 15 Julie 1930) was 'n Engelse regisseur, skrywer, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Flying Fifty-Five (1924) en Unto Each Other (1929).
Prins Afonso
Afonso het op die ouderdom van twee aan epilepsie gesterf, wat die keiser verwoes het. Die volgende jaar het Pedro en Teresa Cristina nog 'n seun, Pedro Afonso, gehad, maar hy het ook in die kinderjare gesterf. Ná die verlies van sy tweede seun het twyfel by Pedro gegroei Ek dink dat die imperiale stelsel lewensvatbaar kan wees. Hy het nog 'n erfgenaam in sy dogter Isabel gehad, maar hy was nie oortuig dat 'n vrou 'n geskikte opvolger sou wees nie. Hy het minder kommer getoon oor die uitwerking wat sy beleid op die monargie gehad het, het sy dogter Isabel geen opleiding gegee vir haar rol as potensiële keiserin nie, en het nie daarin geslaag om haar aanvaarding binne die land se politieke klas te kweek nie. Pedro II se gebrek aan belangstelling in die beskerming van die imperiale stelsel het uiteindelik tot sy ondergang gelei. Afonso is gebore om 13:35 op 23 Februarie 1845 in die Paleis van São Cristóvão, in Rio de Janeiro, Brasilië. Hy is vernoem na sy voorvader Afonso, Hertog van Braganza, seun van koning João I van Portugal en stigter van die Huis van Braganza ( Portugees : Bragança ). Sy volle naam was Afonso Pedro de Alcântara Cristiano Leopoldo Filipe Eugênio Miguel Gabriel Rafael Gonzaga. Deur sy pa, keiser Pedro II, was hy 'n lid van die Brasiliaanse tak van die Huis van Braganza (Portugees: Bragança ) en daar is van geboorte af verwys na die gebruik van die eervolle "Dom" ( Here ). Afonso was die kleinseun van keiser Pedro I van Brasilië en broerskind van koningin Maria II van Portugal.
Die Amerikaanse minister in Brasilië het berig dat sy geboorte aangekondig is "deur vuurpyle en artillerie, en is gevolg deur 'n groot feesdag by die hof ... en deur beligting en vertoon van verskillende soorte en openbare vreugdes". Soos gebruiklik binne die Huis van Braganza was, was Afonso se geboorte 'n formele geleentheid wat deur die keiserlike hof bygewoon is.
Die geboorte van 'n erfgenaam het veranderinge in Pedro veroorsaak II se karakter. Voorheen geïsoleer en skaam, het hy meer uitgaande en selfversekerd geword as monarg. Sy gespanne verhouding met sy vrou, die produk van 'n teleurstellende gereëlde huwelik, het ook verbeter, en met kinders het gedeelde huishoudelike belange gekom wat in 'n liefdevolle vriendskap ontwikkel het. Afonso was gesond, en as die oudste seun van Pedro II, was erfgenaam van die troon en gestileer "Prince Imperial". Die jong prins het soos sy pa gelyk, veral in sy gesig, hare en oë. As gevolg van sy geslag en posisie as erfgenaam, het hy die middelpunt van aandag geword, veral vir Pedro II.
Dood
Op 11 Junie 1847 het die jong prins in die biblioteek van die paleis gespeel toe hy 'n reeks sterk stuiptrekkings ervaar en gesterf het, nie heeltemal twee en 'n half jaar oud nie. Sy dood het aan die lig gebring dat Afonso aan epilepsie gely het, net soos sy pa. Die hartseer van Pedro II en sy vrou was enorm. Daar is gevrees dat die skok Teresa Cristina se gesondheid kan beïnvloed, aangesien sy toe swanger was met haar derde kind. Sy het later op 13 Julie sonder komplikasies geboorte geskenk aan 'n meisie, wat Leopoldina gedoop is.
'n Groot staatsbegrafnis—nie gesien sedert die dood van Pedro nie II se suster Paula in 1833—is op 7 vir die Prince Imperial gehou drie dae na sy dood. Hy is begrawe in die Convento da Ajuda (Hulpklooster) in Rio de Janeiro.
Nalatenskap
Die prins se vroeë dood (en die latere afsterwe van sy jonger broer) het 'n enorme impak op Pedro gehad II: op persoonlike vlak, oor sy toekomstige optrede as monarg, en oor die ryk. In sy oë het die dood van sy enigste seuns gelyk of dit die einde van die imperiale stelsel voorspel. Alhoewel die keiser steeds 'n wettige opvolger in sy dogter Isabel gehad het, het hy in die destydse mans-gedomineerde samelewing min vertroue gehad dat 'n vrou Brasilië kon regeer. Hy was lief vir en respekvol vir die vroue in sy lewe, maar hy het dit nie as haalbaar geag dat Isabel as monarg kon oorleef nie.
Paracornulum coherens
Paracornulum coherens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Paracornulum en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1963 deur Lévi.
Trachyandra laxa
Trachyandra laxa is 'n meerjarige plant wat tot die genus Trachyandra behoort. Die plant is inheems aan die Noord-Kaap, Noord-Wes, Namibië en Botswana.
Ekebergia
Ekebergia is 'n genus van struike en bome wat aan die familie Capparaceae behoort. Die genus is inheems in Afrika. Die genus is vernoem na Kaptein C.G. Ekeberg wat, in die 18de eeu, Anders Sparman se besoek aan Afrika gefinansieer het.
Spesies
Daar is vier spesies wat hoort tot die genus:
Gabrielle Rose (aktrise)
Gabrielle Rose (gebore 1954) is 'n Kanadese aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Sweet Hereafter (1997), If I Stay (2014), Maudie (2016), en A Dog's Purpose (2017).
Trachyandra malosana
Trachyandra malosana is 'n meerjarige plant wat tot die genus Trachyandra behoort. Die plant is inheems aan Malawi en Zimbabwe.
Bottelgatrivier
Die Bottelgatrivier is 'n spruit wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Michael Collins (Engelse akteur)
Michael Collins (Mei 1921 – 24 Desember 1979) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Bear Island (1979) en in die televisiereekse The Avengers (1961), W. Somerset Maugham (1969), en The Onedin Line (1971).
Prins Antônio
Prins Antônio (9 Augustus 1881 – 29 November 1918) die derde en laaste seun van prinses Isabel, en haar man prins Gaston, en lid van die Huis van Orleans-Braganza.
Rudolf Steiner
Rudolf Joseph Lorenz Steiner (* 27 Februarie 1861 in Kraljevec, Keiserryk Oostenryk, tans Kroasië; † 30 Maart 1925 in Dornach, Switserland) was 'n Oostenrykse esoteriese denker, filosoof en opvoedkundige wat veral bekendheid verwerf het as die grondlegger van die antroposofie, 'n esoteriese wêreldbeskouing wat by vroeëre esoteriese strominge soos teosofie, die Orde van die Rosekruisers, die Gnosis en die idealistiese filosofie aansluit.
Geopolitiek
Geopolitiek (van Grieks γῆ gê "aarde, land" en πολιτική politikḗ "politiek") is die studie van die uitwerking van die aarde se geografie (menslik en fisiek) op politiek en internasionale betrekkinge. Terwyl geopolitiek gewoonlik na lande en verhoudings tussen hulle verwys, kan dit ook op twee ander soorte state fokus: de facto onafhanklike state met beperkte internasionale erkenning en betrekkinge tussen sub-nasionale geopolitieke entiteite, soos die federale state waaruit 'n federasie bestaan, konfederasie of 'n kwasi-federale stelsel.
Rudolf Steiner
Met hierdie wêreldbeskouing as basis het Steiner aanbevelings gemaak vir 'n verskeidenheid lewensterreine, waaronder opvoedkunde (Waldorf-pedagogiek), kuns (euritmie), antroposofiese argitektuur, godsdiens (die Christegemeenskap) of landbou (biologies-dinamiese landbou).
Geopolitiek
Op die vlak van internasionale betrekkinge is geopolitiek 'n metode om buitelandse beleid te bestudeer om internasionale politieke gedrag deur geografiese veranderlikes te verstaan, te verklaar en te voorspel. Dit sluit in areastudies, klimaat, topografie, demografie, natuurlike hulpbronne en toegepaste wetenskap van die streek wat geëvalueer word.
Prins Antônio
Antônio is in Parys gebore, sy vader was 'n kleinseun van die laaste koning van Frankryk, Louis Philippe I, en sy ma was die oudste dogter en erfgenaam van keiser Pedro II van Brasilië. Hy is op 27 Augustus 1881 gedoop.
Nadat sy oupa in 'n militêre staatsgreep in Brasilië afgesit is, is hy en sy gesin in ballingskap in Europa gestuur. As kind was hy chronies siek met brongitis. Hy is opgelei in Parys, en aan die Theresian Military Academy in Wiener Neustadt, Oostenryk. Na die gradeplegtigheid was hy tussen 1908 en 1914 'n Hussar -luitenant in die Oostenryk-Hongaarse leër.
Geopolitiek
Volgens Christopher Gogwilt en ander navorsers word die term tans gebruik om 'n breë spektrum van begrippe te beskryf, in die algemene sin gebruik as "'n sinoniem vir internasionale politieke betrekkinge", maar meer spesifiek 'om die globale struktuur van sulke verhoudings te impliseer" hierdie gebruik bou voort op 'n "vroeë twintigste-eeuse term vir 'n pseudowetenskap van politieke geografie" en ander pseudowetenskaplike teorieë oor historiese en geografiese determinisme.
Prins Antônio
Toe die Eerste Wêreldoorlog uitgebreek het, is Antônio verhinder om by die Franse gewapende magte aan te sluit deur 'n wet wat lede van die afgesette Franse koninklike familie verbied het om in die weermag te dien. In plaas daarvan is hy aangestel as 'n luitenant in die Royal Canadian Dragoons waar hy as intelligensiebeampte verbonde aan die Royal Flying Corps gedien het. Hy is in 1916 tot kaptein bevorder.
Geopolitiek
Oorsprong van geopolitiek
Vandag word die term geopolitiek nie meer uitsluitlik met hierdie Duitse geopolitieke skool geïdentifiseer nie. Geopolitieke redenasies is tydloos, soos die Franse "geopolitieke wetenskaplike" Yves Lacoste dit stel. 'n Televisieprogram wat insig bied in geopolitiek, is Le dessous des cartes (Duits: Mit offenen Karten) op die Frans-Duitse TV-kanaal Arte uitgesaai.
Alfred Thayer Mahan en seemag
Mahan onderskei 'n belangrike streek van die wêreld in die Eurasiese konteks, naamlik die sentrale sone van Asië wat tussen 30 ° en 40 ° noord lê en strek van Klein-Asië tot Japan. In hierdie sone het onafhanklike lande nog oorleef - Turkye, Persië, Afghanistan, China en Japan. Mahan beskou die lande, geleë tussen Brittanje en Rusland, asof hulle tussen 'Scylla en Charybdis' was. Van die twee monsters - Brittanje en Rusland - was dit Mahan wat laasgenoemde meer bedreigend vir die lot van Sentraal-Asië beskou het. Mahan was beïndruk deur Rusland se kontinentale omvang en strategiese gunstige posisie vir uitbreiding na die suide. Daarom het hy dit nodig gevind dat die Angelsaksiese 'seemag' Rusland sou weerstaan.
Homer Lea
Homer Lea, in The Day of the Saxon (1912), beweer dat die hele Angelsaksiese ras 'n bedreiging van die Duitse (Teuton), Russiese (Slawiese) en Japannese ekspansionisme in die gesig staar: Die 'fatale' verhouding tussen Rusland, Japan en Duitsland "het nou deur die dringendheid van natuurlike magte, 'n koalisie aangeneem wat gerig is op die voortbestaan van die Saksiese oppergesag." Dit is "'n vreeslike Dreibund ". Lea het geglo dat, terwyl Japan teen die Verre Ooste en Rusland teen Indië beweeg het, die Duitsers op Engeland, die middelpunt van die Britse Ryk, sou toeslaan. Hy het gedink dat die Anglo-Saksers 'n ramp van hul militante teenstanders in die gesig staar.
Kissinger, Brzezinski en die Groot Skaakbord
Twee beroemde veiligheidsadviseurs uit die koue oorlogstydperk, Henry Kissinger en Zbigniew Brzeziński, het aangevoer dat die geopolitieke fokus op die Verenigde State en Eurasië voortgesit moet word, ondanks die ontbinding van die USSR en die einde van die Koue Oorlog. Albei het hul invloed op geopolitiek voortgesit na die einde van die Koue Oorlog, en in die negentigerjare boeke oor die onderwerp geskryf - Diplomacy en The Grand Chessboard: American Primacy and Its Geostrategic Imperatives. Die Anglo-Amerikaanse klassieke geopolitieke teorieë word hierdeur herleef.
Kissinger argumenteer teen die oortuiging dat met die ontbinding van die USSR vyandige bedoelings tot 'n einde gekom het en dat tradisionele buitelandse beleidsoorwegings nie meer van toepassing was nie. "Hulle sou argumenteer ... dat Rusland, ongeag wie dit regeer, op die gebied sit wat Halford Mackinder die geopolitieke hartland noem, en dat dit die erfgenaam is van een van die magtigste imperiale tradisies." Daarom moet die Verenigde State " ... die wêreldwye magsbalans handhaaf ten opsigte van die land met 'n lang geskiedenis van ekspansionisme.”
Ná Rusland was Duitsland die tweede geopolitieke bedreiging wat oorgebly het, en soos Mackinder negentig jaar gelede gevrees het, sy vennootskap met Rusland. Tydens die Koue Oorlog, voer Kissinger aan, het albei kante van die Atlantiese Oseaan erken dat, "tensy Amerika organies in Europa betrokke is, dit later verplig sou wees om homself te betrek onder omstandighede wat baie minder gunstig vir beide kante van die Atlantiese Oseaan sou wees." Vandag sou dit nog meer waar wees. Duitsland het so sterk geword dat bestaande Europese instellings nie alleen 'n balans kan vind tussen Duitsland en sy Europese vennote nie. Europa kan ook nie, selfs met die hulp van Duitsland, [...] Rusland alleen bestuur nie. Dus het Kissinger geglo dat geen land se belange ooit gedien sou word as Duitsland en Rusland ooit 'n vennootskap sou vorm waarin elke land homself as die hoofvennoot sou beskou nie. Hulle sou die vrees vir die gesamentlike beheer van sake van 'n staat deur ander state, laat ontstaan. Sonder Amerika kan Brittanje en Frankryk nie Duitsland en Rusland hanteer nie; en "sonder Europa kan Amerika ... 'n eiland van die oewer van Eurasië word."
Nicholas J. Spykman se visie op Eurasië is sterk bevestig: "Amerika is geopolities 'n eiland langs die oewer van die groot landmassa van Eurasië, waarvan die hulpbronne en bevolking dié van die Verenigde State ver oorskry. —Europa en Asië — bly 'n goeie definisie van strategiese gevaar vir Amerika. Koue Oorlog of geen Koue Oorlog nie. Want so 'n groepering sou die vermoë hê om Amerika ekonomies te oorskry en uiteindelik militêr ook. Hierdie gevaar sal teengestaan moet word self as die dominante mag klaarblyklik welwillend was, want as sy voornemens ooit sou verander, sou Amerika homself met 'n sterk verminderde vermoë vir effektiewe weerstand en 'n groeiende onvermoë om gebeure te beheer, bevind." Die belangrikste belang van die Amerikaanse leiers is om die balans te handhaaf van mag in Eurasië.
Nadat Kissinger van 'n ideoloog in 'n geopolitikus omskep is, interpreteer hy die Koue Oorlog terugwerkend in geopolitieke terme - 'n benadering wat nie kenmerkend was van sy werke tydens die Koue Oorlog nie. Nou het hy hom egter toegespits op die begin van die Koue Oorlog: "Die doel van morele opposisie teen die kommunisme het saamgesmelt met die geopolitieke taak om die Sowjet-uitbreiding te beperk." Nixon, voeg hy by, was 'n geopolitieke eerder as 'n ideologiese Koue Oorlog-vegter.
Emil Reich
Die Oostenryks-Hongaarse historikus Emil Reich (1854–1910) word beskou as die eerste wat die term reeds in 1902 in Engels geskep het en later in 1904 in Engeland gepubliseer in sy boek Foundations of Modern Europe.
Mackinder en die Hartland-teorie
Sir Halford Mackinder se Hartland-teorie het aanvanklik min aandag gekry buite die wêreld van geografie, maar sommige denkers sou beweer dat dit daarna die buitelandse beleid van wêreldmoondhede beïnvloed het. Die geleerdes wat na MacKinder kyk deur middel van kritiese lense, aanvaar hom as 'n organiese strateeg wat 'n buitelandse beleidsvisie vir Brittanje probeer opbou het met sy Eurosentriese analise van historiese geografie. Sy formulering van die Hartland-teorie is uiteengesit in sy artikel getiteld "The Geographical Pivot of History", gepubliseer in Engeland in 1904. Mackinder se leerstelling van geopolitiek het konsepte betrek wat in teenstelling was met die idee van Alfred Thayer Mahan oor die belangrikheid van die vloot (hy het die term seemag geskep) in wêreldkonflik. Hy het die vloot gesien as 'n basis van die Columbus-era (ongeveer van 1492 tot die 19de eeu) en voorspel dat die 20ste eeu die domein sou wees van grondmagte. Die Hartland-teorie het 'n veronderstelling gemaak dat 'n groot ryk in die Hartland tot stand gebring is - wat nie kus- of transoseaniese vervoer hoef te gebruik om samehangend te bly nie. Die basiese opvattings van Mackinder se leerstelling behels dat die geografie van die Aarde in twee afdelings beskou word: die Wêreldeiland of die kern, bestaande uit Eurasië en Afrika; en die perifere "eilande", insluitend die Amerikas, Australië, Japan, die Britse Eilande en Oseanië. Die Randgebied was nie net opmerklik kleiner as die Wêreldeiland nie, dit het noodwendig baie seevervoer benodig om op tegnologiese vlak van die Wêreldeiland te funksioneer - wat voldoende natuurlike hulpbronne vir 'n ontwikkelde ekonomie bevat.
Mackinder het aangevoer dat die nywerheidsentrums van die periferie noodwendig op verskillende plekke geleë is. Die Wêreldeiland sou sy vloot kon stuur om elkeen op sy beurt te vernietig, en kon sy eie nywerhede in 'n streek verder in die binneland as die periferie opspoor (sodat hulle 'n langer stryd sou bereik om hulle te bereik, en 'n goed gevulde industriële bastion teëkom). Mackinder het hierdie streek die Hartland genoem. Dit bestaan hoofsaaklik uit Sentraal- en Oos-Europa: Oekraïne, Wes-Rusland en Middel-Europa. Die Hartland bevat die graanreserwes van Oekraïne, en baie ander natuurlike hulpbronne. Mackinder se idee van geopolitiek is saamgevat toe hy gesê het:
“Wie Sentraal- en Oos-Europa regeer, beheer die Hartland. Wie die Hartland regeer, beheer die Wêreldeiland. Wie die Wêreldeiland regeer, beheer die Wêreld.”
Nicholas J. Spykman was 'n volgeling en kritikus van die geostrateë Alfred Mahan en Halford Mackinder. Sy werk was gebaseer op aannames soortgelyk aan Mackinder sin, met inbegrip van die eenheid van die wêreldpolitiek en die wêreldsee. Hy brei dit uit om die eenheid van die lug in te sluit. Spykman neem Mackinder se afdelings van die wêreld aan, en hernoem sommige:
Volgens Spykman se teorie, skei 'n Randgebied die Hartland van hawens wat dwarsdeur die jaar bruikbaar is (dit wil sê nie gedurende die winter gevries word nie). Spykman het voorgestel dit vereis dat pogings van Hartland-nasies (veral Rusland) om hawens in die Randgebied te verower, moet voorkom. Spykman wysig Mackinder se formule oor die verhouding tussen Hartland en die Randgebied (of die binneste sekel) en beweer dat "Wie die randgebied regeer Eurasië. Wie Eurasië regeer beheer die lotgevalle van die wêreld." Hierdie teorie kan opgespoor word in die oorsprong van "inperkingspolitiek", 'n Amerikaanse beleid om die verspreiding van die Sowjet-invloed na die Tweede Wêreldoorlog te voorkom (sien ook Truman-leerstelling).
'n Ander bekende volgeling van Mackinder was Karl Haushofer, wat Mackinder se Geographical Pivot of History "'n geniale wetenskaplike traktaat" genoem het. Hy het daaroor gesê: "Nooit het ek iets groter gesien as die paar bladsye geopolitieke meesterwerk nie." Mackinder het sy draaipunt, in die woorde van Haushofer, opgespoor op "een van die eerste soliede, geopolitiek en geografies onberispelike kaarte, aangebied aan een van die vroegste wetenskaplike forums van die planeet - die Royal Geographic Society in Londen." Haushofer het beide Mackinder se Hartland-proefskrif en sy siening van die Russies-Duitse alliansie - aangeneem, magte wat Mackinder in die twintigste eeu as die grootste aanspraakmaker op die beheer van Eurasië gesien het. Na aanleiding van Mackinder het hy 'n alliansie met die Sowjetunie voorgestel en hy het 'n stap verder as Mackinder gevorder en Japan bygevoeg tot sy ontwerp van die Eurasiese Blok.
In 2004, tydens die honderdjarige herdenking van The Geographical Pivot of History, het die beroemde historikus Paul Kennedy geskryf: "Op die oomblik met honderdduisende Amerikaanse troepe in die Eurasiese grensland en met die regering wat voortdurend verduidelik waarom dit die koers moet bly, lyk dit asof Washington Mackinder se opdrag ernstig opneem om beheer oor die geografiese spilpunt van die geskiedenis te verseker."
Friedrich Ratzel
Friedrich Ratzel (1844–1904), beïnvloed deur denkers soos Charles Darwin en dierkundige Ernst Haeckel, het bygedra tot Geopolitik deur die uitbreiding van die biologiese opvatting van geografie, sonder 'n statiese opvatting van grense. Hy beweer dat state organies is en groei, met grense wat slegs 'n tydelike stop in hul beweging is, en meen dat die uitgestrektheid van die staatsgrense 'n weerspieëling is van die gesondheid van die land - wat beteken dat statiese lande agteruitgaan. Ratzel het verskeie artikels gepubliseer, waaronder die opstel Lebensraum (1901) oor biogeografie. Ratzel het 'n grondslag geskep vir die Duitse variant van geopolitiek, Geopolitik. Beïnvloed deur die Amerikaanse geostrateg Alfred Thayer Mahan, het Ratzel geskryf oor die strewe na die Duitse vlootreikwydte, en stem in dat seemag selfonderhoudend is, aangesien die wins uit die handel vir die vloot sou betaal, anders as landmag.
Die geopolitieke teorie van Ratzel word gekritiseer as te omvattend, en sy interpretasie van die menslike geskiedenis en geografie is te eenvoudig en meganisties. Krities het hy ook die belang van sosiale organisasie in die ontwikkeling van mag onderskat.
Die assosiasie van Duitse Geopolitik met Nazisme
Na die Eerste Wêreldoorlog is Rudolf Kjellén en Ratzel se gedagtes opgeneem en uitgebrei deur 'n aantal Duitse skrywers soos Karl Haushofer (1869–1946), Erich Obst, Hermann Lautensach en Otto Maull. In 1923 het Karl Haushofer die Zeitschrift für Geopolitik (Joernaal vir Geopolitiek) gestig, wat later gebruik is in die propaganda van Nazi-Duitsland. Die sleutelkonsepte van Haushofer se Geopolitik was Lebensraum, outarkie, pan-streke en organiese grense. Haushofer betoog dat state 'n onmiskenbare reg het om natuurlike grense te soek wat outarkie sal waarborg.
Mangel
Die mangels is die area van die limfweefsel aan beide kante van die menslike keel. 'n Infeksie van die mangels word mangelontsteking genoem. In die algemeen word met "mangels" die palatiese mangels wat aan die agterkant van die keel gesien kan word, bedoel.
Geopolitiek
Die assosiasie van Duitse Geopolitik met Nazisme
Ten spyte van die talle ooreenkomste en verwantskappe tussen die twee leerstellings, is geopolitiek altyd deur die nasionaal-sosialistiese ideoloë as verdag beskou. Dit was verstaanbaar, want die onderliggende filosofiese oriëntasie van geopolitiek voldoen nie aan dié van die nasionaal-sosialisme nie. Geopolitik het Ratzel se wetenskaplike materialisme en geografiese determinisme gedeel, en was van mening dat die menslike samelewing deur eksterne invloede bepaal word - in die lig daarvan dat kwaliteite wat deur individue of groepe gehuldig word, van beperkte of geen betekenis was. Nasionaal-sosialisme verwerp in beginsel sowel materialisme as determinisme en verhoog ook aangebore menslike eienskappe, in die vorm van 'n veronderstelde 'rasse-karakter', tot die faktor wat die belangrikste is in die samestelling van die menslike samelewing. Hierdie verskille het na 1933 gelei tot wrywing en uiteindelik tot openlike veroordeling van geopolitiek deur Nazi-ideoloë. Desondanks is die Duitse Geopolitik in diskrediet gebring deur die (verkeerde) gebruik daarvan in die Nazi-ekspansionistiese beleid van die Tweede Wêreldoorlog en het dit nog nooit gelykstaande vlak van die vooroorlogse periode behaal nie.
Mangel
Adenoïede (neusmangels) is 'n massa limfkliere wat agter die nasale kanaal en aan die bo-kant van die keel geleë is.
Vergrote mangels
Vergrote mangels is nie noodwendig ontsteek nie. Blote vergroting is selde of ooit 'n goeie rede vir die chirurgiese verwydering daarvan (tonselektomie). Trouens, die mangels is juis besig om doeltreffend te funksioneer en daarom swel dit op soos enige klier wat aktief 'n infeksie beveg.
Die wit, kaasagtige materiaal wat soms in die voue van mangels is, word soms vir etter of chroniese ontsteking wanvoorgestel. Dit is egter 'n normale afskeiding van die mangels en skadeloos. Daar bestaan dus geen goeie rede om die mangels te verwyder nie.
Matt Bennett
Matt Bennett (gebore 13 November 1991) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Virginity Hit (2010), Bridesmaids (2011), Me and Earl and the Dying Girl (2015), en The Stanford Prison Experiment (2015).
Mangel
Waldeyer se ring
Die mangels, adenoïede en 'n aantal kleiner limfkliere aan die basis van die tong, vorm Waldeyer se ring. Dit is 'n ring van beskermende weefsel wat as ’t ware voor die keelopening wag staan wat na die sensitiewe interne stelsels van die mens lei.
Die nut van mangels
Hierdie vraag word al baie jare gevra en selfs vandag is medici nog nie daaroor eens nie. Dit is egter taamlik seker dat die mangels organe is waardeur die liggaam hom teen infeksie beskerm. Die rede hiervoor is dat mangels limfosiete produseer en tussen die mond, wat vol bakterieë is aan die een kant, en die asemhalingsorgane en die spysverteringskanaal aan die ander kant, geleë is.
Hans Deppe
Hans Deppe (12 November 1897 – 23 September 1969) was 'n Duitse regisseur, akteur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Narren im Schnee (1938), Heimlich, still und leise (1953), The Priest from Kirchfeld (1955), en Solange noch die Rosen blüh'n (1956).
Mangel
Die nut van mangels
Die twee mangels, saam met soortgelyke kliere wat agter in die farinks geleë is, die sogenaamde adenoïede, asook ŉ aantal kleiner limfkliertjies aan die basis van die tong, vorm 'n ring van beskermende weefsels wat as Waldeyer se ring bekend staan.
Adenoïede
By kinders is die boonste en agterste dele van die keelholte gewoonlik bedek met 'n groot massa limfweefsel, wat die derde keelholtemangel vorm. Op 15-jarige leeftyd krimp hierdie mangel egter totdat dit heeltemal verdwyn. Die slymvliesagtige membraan wat die keelholte bedek, word dan weer heeltemal glad. Soms vergroot hierdie derde mangel egter vanweë die werking van ettervormende kieme en vorm 'n massa limfweefsel, wat in mediese taal as ŉ adenoïede bekend staan.
Hierdie vergrote massa limfweefsel kan, indien dit groot omvang bereik, in 'n mate invloed op die asemhaling uitoefen deur die lugweg van die neus na die keelholte gedeeltelik te versper. Voorts kan dit ook die openinge van die Eustachiese buise wat van die oor na die keel loop, toedruk en sodoende ŉ middeloorontsteking in die hand werk. Gelukkig krimp die adenoïede in die meeste gevalle self wanneer die kind ouer word en hulle word dus selde of ooit alleen verwyder. Slegs wanneer ŉ mangeloperasie in ieder geval nodig is, word hulle saam verwyder.
Geopolitiek
Die assosiasie van Duitse Geopolitik met Nazisme
Die gevolglike negatiewe verband, veral in Amerikaanse akademiese kringe, tussen klassieke geopolitiek en Nazi- of imperialistiese ideologie, is gebaseer op losse regverdiging. Dit is veral waargeneem deur kritici van hedendaagse akademiese geografie, en veral voorstanders van 'n 'neo' klassieke geopolitiek. Dit sluit in Haverluk et al., Wat beweer dat die stigmatisering van geopolitiek in die akademie onbehulpsaam is, aangesien geopolitiek as 'n veld van positivistiese ondersoek potensiaal behou in die ondersoek en oplossing van aktuele, dikwels gepolitiseerde kwessies soos konflikoplossing en voorkoming, en die versagting van klimaatsverandering.
Dissiplinêre verskille in perspektiewe
Negatiewe assosiasies met die term "geopolitiek" en die praktiese toepassing daarvan as gevolg van die assosiasie met die Tweede Wêreldoorlog en voor die Tweede Wêreldoorlog Duitse geleerdes en studente van geopolitiek is grotendeels spesifiek op die gebied van akademiese geografie, en veral subdissiplines van menslike geografie soos politieke geografie. Hierdie negatiewe assosiasie is egter nie so sterk in dissiplines soos geskiedenis of politieke wetenskap, wat van geopolitieke begrippe gebruik maak nie. Klassieke geopolitiek vorm 'n belangrike element van analise vir die militêre geskiedenis, sowel as vir subdissiplines van politieke wetenskap, soos internasionale betrekkinge en veiligheidstudies. Hierdie verskil in dissiplinêre perspektiewe word aangespreek deur Bert Chapman in Geopolitics: A Guide To the Issues, waarin Chapman kennis neem dat akademiese en professionele tydskrifte vir internasionale betrekkinge meer vatbaar is vir die studie en analise van Geopolitiek, en in die besonder Klassieke Geopolitiek, as kontemporêre akademiese tydskrifte op die gebied van politieke geografie.
In vakgebiede buite geografie word geopolitiek nie negatief beskou nie (soos dikwels onder akademiese geografie soos Carolyn Gallaher of Klaus Dodds) as 'n instrument van imperialisme of geassosieer met Nazisme, maar eerder beskou as 'n geldige en konsekwente manier om groot internasionale geopolitieke beoordeling te bepaal, omstandighede en gebeure, wat nie noodwendig verband hou met gewapende konflik of militêre operasies nie.
Frankryk
Franse geopolitieke leerstellings is in die breë gekant teen die Duitse Geopolitik en verwerp die idee van 'n vaste geografie. Franse geografie is gefokus op die evolusie van polimorfe gebiede as gevolg van die optrede van die mensdom. Dit berus ook op die oorweging van lang tydperke deur te weier om spesifieke gebeure in ag te neem. Hierdie metode is deur professor Yves Lacoste geteoretiseer volgens drie beginsels: Voorstelling; Diachronie; en Diatopie.
In De l'Esprit des Lois (Oor die gees van die wette) het Charles Montesquieu die siening uiteengesit dat die mens en samelewings deur klimaat beïnvloed word. Hy het geglo dat warmer klimate warm mense skep en kouer klimaat afsydige mense, terwyl die gematigde klimaat van Frankryk ideaal is vir politieke stelsels. Élisée Reclus, wat beskou word as een van die grondleggers van die Franse geopolitiek, is die skrywer van 'n boek wat beskou word as 'n verwysing in moderne geografie (Nouvelle Géographie universelle). Net soos Ratzel beskou hy geografie deur middel van 'n wêreldvisie. In teenstelling met Ratzel se visie beskou Reclus geografie egter nie as onveranderlik nie; dit is veronderstel om in ooreenstemming met die ontwikkeling van die menslike samelewing te ontwikkel. Sy marginale politieke sienings het gelei tot die verwerping deur die akademie.