cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joule per mol
Joule per mol (J·mol−1) is 'n SI-eenheid vir eenhede energie per hoeveelheid materie. Energie word in joule gemeet en die hoeveelheid materie in mol.
Termodinamika
Hierdie eenheid word dikwels gebruik in die termodinamika, veral die chemiese termodinamika, byvoorbeeld vir die entalpieë of vrye etalpieë van 'n chemiese reaksie. Hierby word gewoonlik die konvensie gebruik dat die eenheid geld vir die reaksie soos geskrewe. Indien byvoorbeeld vir die reaksie: vermeld word dat die reaksie-entalpie is: dan beteken dit dat hierdie hoeveelheid hitte vrygestel word indien 2 mol A met 1 mol B reageer. Mens kan sê dat dit per twee mol A is, nie per mol A nie en ook per drie mol C, nie per mol C nie..
Pampoentjies
Pampoentjies, is 'n hoogs aansteeklike siekte van die parotisklier (speekselklier) voor en onder die oor. Dit kan groot komplikasies tot gevolg hê. Pampoentjies word veroorsaak deur die pampoentjies-virus. Aanvanklike tekens en simptome sluit dikwels koors, spierpyn, hoofpyn, swak aptyt en algemene ongesteldheid in.
Japan Nasionale Roete 143
Japan Nasionale Roete 143 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Samizdat
Samizdat was 'n algemene verskynsel in die Sowjetunie, Pole, die DDR, Tsjeggoslowakye en Hongarye. Kritiese tekste van skrywers, digters, publisiste en sangers is net soos ander werke wat nie aan die Sosialistiese realisme se riglyne voldoen het nie gewoonlik nie deur staatsbeheerde uitgewerye gepubliseer nie. Benewens privaat lesings was Samizdat sodoende dikwels die enigste manier om kritiese en opposisionele werke aan 'n breër publiek bekend te stel.
G.B.A. Gerdener
Prof. dr. Gustav Bernhard Augustus Gerdener (Wupperthal, 31 Maart 1881 – Stellenbosch, 15 Augustus 1967) was ’n Suid-Afrikaanse teoloog, hoogleraar en geskiedskrywer. Hy was ook die vader van die kleurryke politikus, skrywer en administrateur van Natal Theo Gerdener. Die Afrikaanse skrywer en medestigter van die uitgewer Human & Rousseau Leon Rousseau was sy suster Elisabeth Anna Luise se seun. Sy was getroud met Pierre Rousseau, 'n seun van ds. P.D. Rossouw, 'n predikant en vroeë Afrikaanse letterkundige wat 1896 oorlede is terwyl hy leraar was van die NG gemeente Fraserburg.
Herkoms en opleiding
Gerdener het sy opleiding geniet op sy ouers se sendingstasie, daarna 'n jaar op Tulbagh en toe op Stellenbosch, waar hy die Victoria-kollege en die Teologiese Seminarium besoek het. Sy kanidaatseksamen het hy met die hoogste onderskeiding behaal, ook die M.A.-graad in die wysbegeerte en die eerste deel van die Londense B.D.In 1905 word hy toegelaat tot die Evangeliebediening van die NG Kerk. Aan die Universiteit van Tübingen het hy in die teologie promoveer.
Loopbaan
Reeds as toegewyde seun het hy hom in 1896 saam met di. A.F. Louw en J.C. Pauw vir die stigting van die Christen-Studentevereniging (CSV) beywer. Ná sy legitimasie was hy tot 1912 as reisende sekretaris van die CSV werksaam en van 1913 tot 1919 het hy as voorsitter van dié beweging gedien. As sekretaris van die Christelike Studente Vereniging onderneem hy vele buitelandse reise in die tydperk van 1906 tot 1911. So woon hy onder andere die Wêreld Studente Federasiekonferensie in 1906 in Japan by en die Wêreld Sendingkonferensie in Edinburgh in 1910. Hierna woon hy die kort mediese kursus by Livingstone Kollege in Londen by om hom vir die buitelandse sendingveld voor te berei. Hiervandaan gaan hy in 1911 na die Wêreld Studentekonferensie in Konstantinopel en maak daarna in Noord-Afrika ’n studie van die Arabiese taal en Islam.
Hy was ook van 1906 tot 1912 redakteur van Die Christen-Student, die amptelike orgaan van die CSV.
Vanaf 1912 tot 1917 werk hy onder opdrag van die N.G. Kerkkommissie onder die Moslems in Kaapstad, waarna hy vir drie jare as predikant op Stellenbosch diens doen. Vanaf 1917 tot 1918 is hy redakteur van Ons Kinderblad, terwyl hy in 1919–1920 die redakteurskap van Gereformeerde Maandblad behartig. In 1916 word hy deur die Bybelvertalingkommisse van die drie Afrikaanse susterkerke aangewys as lid van die paneel wat die Statebybel in Afrikaans moet vertaal. Die resultate van die eerste proewe van hierdie vertaling is egter teleurstellend en word gekritiseer dat dit nie Afrikaans is nie maar ook nie Nederlands nie. Hierdie paneel word dan ontbind en ’n besluit word geneem om die Bybel eerder uit die grondtale, Grieks en Hebreeus, te vertaal. In 1917 het hy medeleraar van die NG gemeente Stellenbosch geword en drie jaar later, in 1920, nadat sy gesondheid begin ingee het weens die swaar las van die studentebediening op Stellenbosch, het hy vir verdere studie na Duitsland vertrek. In Duitsland ontvang hy 'n operasie aan sy regtersy. In 1922 het hy aan die Universiteit van Tübingen gepromoveer op die proefskrif Die Ursachen der Sektierei in Reformationszeitalter.
Na sy terugkeer na Suid-Afrika redigeer hy vir ’n ruk Die Kerkbode en neem dan in 1922 ’n beroep aan na Wakkerstroom in Transvaal, waar hy ook verkies word as lid van die moderatuur van die Transvaalse sinode. Gedurende sy tienjarige verblyf op Wakkerstroom word twee dogters vir hom en sy vrou gebore, maar sy vrou is ook hier oorlede. Hy begin reeds in hierdie tyd met die vertaling van die Gesange in Afrikaans en in 1924 verskyn van hom (in samewerking met Jan F.E. Celliers ) Proewe van Oorsetting van die Gesangebundel in Afrikaans.
In 1928 gee die Suid-Afrikaanse Bybelvereniging die Proef-Liederbundel uit, wat reeds tien Gesange bevat. In opdrag van die Bybelvereniging wy hy hom dan vir ses maande uitsluitlik aan die werk van vertaling van die Gesange en in 1931 word Die Nuwe Halleluja uitgegee, wat ongeveer honderd van sy vertaalde Gesange bevat. Vanaf 1944 is hy lid van die kommissie wat vir die herberyming van die Gesange verantwoordelik is.
In 1933 is Gerdener aangestel as dosent aan die Sendinginstituut van die NG Kerk op Wellington, met as verantwoordelikheid dogmatiek en kerkgeskiedenis. Hy was daar werksaam tot 1937 toe hy as hoogleraar in Nuwe Testamentiese vakke en die sendingwetenskap (en van 1946 af ook in praktiese teologie) aan sy alma mater, die Kweekskool op Stellenbosch, aangestel is. In 1955 het hy sy emeritaat aanvaar.
Met ’n Carnegie-beurs besoek hy in 1935 Europa en Amerika en publiseer die resultaat van sy ondersoek in The training of missionaries for Africa. In 1937 word hy professor in Nuwe Testament, amptelike vakke en Praktiese Teologie aan die Teologiese Kweekskool in Stellenbosch, ’n posisie wat hy beklee tot met sy aftrede in Desember 1955. Hy is lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en is voorsitter van die Kaaplandse Werkgemeenskap van hierdie organisasie. Hy woon na aftrede steeds op Stellenbosch.
Hy is op Dinsdag 15 Augustus 1967 oorlede, nadat hy nie voldoende herstel van ’n hartaanval wat hy ’n ruk daarvoor gehad het nie.
Breër betrokkenheid
In 1948 woon hy as verteenwoordiger van die NG Kerk die stigtingsvergadering van die Wêreldraad van Kerke in Amsterdam by. Hy is een van die eerstes wat die beleid van afsonderlike ontwikkeling help formuleer en propageer en hy doen dit reeds lank voor die Nasionale Party se bewindsoorname in 1948. So is hy een van die stigterslede van die Suid-Afrikaanse Buro vir Rasse-Aangeleenthede en die eerste voorsitter van hierdie liggaam en word na sy uittrede uit hierdie liggaam erevoorsitter. Die kerklike Kongres oor die Naturellevraagstuk wat in 1950 in Bloemfontein gehou word, vind onder sy voorsitterskap plaas. Hy dien ook op die staatskommissie vir die ondersoek in verband met Naturelle-onderwys, wat hulle werk in 1949 en 1950 afhandel. Hy was in 1953 'n afgevaardigde na die Commonwealth Relations Conference in Pakistan. In 1954 stuur die Regering hom na ’n Statebondskonferensie in Lahore in Indië om die rassebeleid te verduidelik. Hy verteenwoordig die NG Kerk in 1959 op die kongres van die Wêreld-alliansie van Presbiteriaanse en Gereformeerde Kerke in Brasilië.
Gesinslewe
Hy was twee keer getroud. In 1913 het hy in die huwelik getree met Johanna Schmolke, dogter van eerw. Gustav Schmolke van Wuppertal. Uit die huwelik is twee seuns en twee dogters gebore. Ná sy eerste vrou se dood op 12 Februarie 1932, is hy in Desember van dieselfde jaar getroud met Marie Visser (née De Villiers), die weduwee van die Afrikaanse digter dr. A.G. Visser, oorlede op 10 Junie 1929.
Skryfwerk
duimnael|regs|200px|Prof. Gerdener in sy later jare. Gerdener was 'n veelsydige geleerde en uit sy talle geskrifte, brosjures en artikels blyk dat hy 'n toegewyde student was, wat die gawe besit het om sy gedagtes helder en boeiend te formuleer. Hy het hoofsaaklik in twee rigtings belangrike wetenskaplike werk gedoen. Eerstens het hy baanbrekerswerk gedoen in die vaderlandse kerkgeskiedenis. Dit het in 1919 begin met ’n biografie van die Voortrekker Sarel Cilliers. In die biografie word Cilliers se lewensloop, die Groot Trek, sy ervarings in Natal en later in die Vrystaat en sy rol in die kerklike lewe geskets word. Episodes waarin Cilliers ’n groot aandeel gehad het, soos die slag by Vegkop en die aflegging van die gelofte, word uitvoerig behandel. Dit is egter duidelik dat die boek geskryf is met die oog daarop om Cilliers se lof te besing en hy word dus ietwat ongenuanseerd opgehemel.
Ook op die gebied van die sendingwetenskap het hy waardevolle bydraes gelewer. Monumentaal is sy publikasie Boustowwe vir die geskiedenis van die Nederduits-Gereformeerde Kerk in die Transgariep (1930). Hierdie byna onontbeerlike historiese werk van ongeveer 800 bladsye het primêre argivale bronne in gepubliseerde vorm beskikbaar gestel.
Mier Plaaslike Munisipaliteit
Die Mier Plaaslike Munisipaliteit was een van die plaaslike munisipaliteite in die ZF Mgcawu-distriksmunisipaliteit in die Noord-Kaap, Suid-Afrika.
G.B.A. Gerdener
Skryfwerk
Ander belangrike studies van hom wat verskyn het, is onder meer Ons kerk in die Transgariep (1934),  'n Eeu van genade 1838–1938 (1938, oor die geskiedenis van die NG gemeente Bredasdorp), Baanbrekers onder die suiderkruis (1940, oor vroeë sendelinge in Suid-Afrika) en Die evangelie van Mattheus (s.j.).
Mier Plaaslike Munisipaliteit
Mier het met die //Khara Hais Plaaslike Munisipaliteit saamgesmelt direk na die 2016 plaaslike verkiesing, om die nuwe Dawid Kruiper Plaaslike Munisipaliteit te vorm. Upington word die setel.
G.B.A. Gerdener
Skryfwerk
Dit was egter veral op die gebied van die sending dat Gerdener 'n groot bydrae gelewer het. Vir hom was die sending nie net 'n opdrag nie, maar 'n arbeidsveld wat hy met die insig van 'n mensekenner en die kennis van 'n wetenskaplike betree het. Nie net die wording nie, maar ook die wese en werking van sy kerk se sending het sy aandag geniet. Onskatbaar was sy bydrae as lid van die Algemene Sendingkommissie van die NG Kerk se Sinode in Kaapland. In hierdie hoedanigheid het hy verskeie sendingvelde in Afrika besoek.
Mier Plaaslike Munisipaliteit
Ligging
Mier lê wes van die Nossobrivier, die Moloporivier en die nedersetting Askham. Die noordgrens is die grens met die Kalahari Gemsbokpark (Kgalagadi Oorgrenspark, Kgalagadi Vredespark) op nagenoeg die 26°-suiderbreedtelyn. Aan die westekant vorm die 20°-oosterlengtelyn die grens met Namibië. Rietfontein en die Hakskeenpan is die kern van die gebied.
Naam
Die naam Mier (of Mierland) verwys na die groot aantal mere of panne wat tussen die Nossob, Molopo, die Kurumanrivier en die Oranjerivier voorkom. Hierdie panne het slegs water in die uitsonderlike geval van 'n goeie reënjaar. Sommige van die panne is besonder groot. Hakskeenpan beslaan 24 km by 10 km en die Koppieskraalpan het 'n deursnee van 10 km. Die plat beddings word as paaie gebruik.
G.B.A. Gerdener
Skryfwerk
Hy was van 1939 tot 1950 redakteur van die sendingblad Op die Horison en was lank verantwoordelik vir die sendingrubriek in Die Kerkbode. Die groot getal publikasies wat van hom oor die sending verskyn het, weerspieël hierdie groot belangstelling in sy lewe. Belangrik in dié verband is sy Reguit koers gehou (1951), Recent developments in the South African mission field (1957), waarin hy hom aangesluit het by die sendinggeskiedenis van prof. John du Plessis en bou dit uit tot omstreeks 1957, en Die Afrikaner en die sending (1959).
In sy arbeidsjare en ook tot aan sy dood het Gerdener se belangstelling bevrugtend uitgegaan na ander terreine buite sy gewone dagtaak. In die breë kerklike lewe het hy 'n aktiewe rol gespeel. Hy het 'n mooi bydrae gelewer tot die Afrikaner se kerklike kultuur en godsdienstige lewe: hy was die opsteller van die Handboek by die katkisasie (1927) wat lank gebruik is, en 'n belangrike medewerker in verband met die verwerking van die Psalm- en Gesangboek in Afrikaans. Bekend en besonder mooi is sy tweede beryming van Ps. 23, terwyl verskeie gesange, na 'n grondteks van hom, in die Halleluja-boek opgeneem is.
Mier Plaaslike Munisipaliteit
Geskiedenis
'n Groep nomadiese Basters en Oorlams wat suid van die Oranje geleef het, het hulle in 1865 by Mier gevestig. Korannas wat vroeër in Gordonia gewoon het, het hul plase aan blanke boere verkoop en hulle ook op Mier gevestig. Laat in die 19de eeu het Gilarmi A. Farini by Rietfontein gewoon en in 1886 sy boek Through the Kalahari desert gepubliseer. Dit het aanleiding gegee tot die legende oor die verlore stad van die Kalahari.
G.B.A. Gerdener
Skryfwerk
Verskeie artikels van hom word gepubliseer in tydskrifte soos Die Kerkbode, Die Voorligter, Die Gereformeerde Vaandel, Die Koningsbode, Die Huisgenoot, The International Review of Missions, The British Weekly en Naweekpos. Vir geruime tyd behartig hy die radiopraatjie Gaan dan heen.
Eerbewyse
In 1956 ken die Universiteit van Stellenbosch ’n eredoktorsgraad aan hom toe. Die Akademie vereer hom 1961 met ’n Stalsprys vir Teologie na aanleiding van sy publikasies oor Recent developments in the South African mission field en Die Afrikaner en die sending en weer met die D.F. Malanmedalje in 1967, ’n toekenning wat slegs eenmaal elke drie jaar gedoen word vir uitstaande werk in die bevordering van Afrikaanse kultuur op die gebiede waarop D.F. Malan gepresteer het.
== Publikasies ==
Japan Nasionale Roete 144
Japan Nasionale Roete 144 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Arm
Arm kan na een van die volgende verwys:
Richmond Plaaslike Munisipaliteit
Die Richmond Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die uMgungundlovu-distriksmunisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Erica brachyphylla
Erica brachyphylla is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is endemies aan Mauritius.
Gilbert Lewis (akteur)
Gilbert Lewis (6 April 1941 – 7 Mei 2015) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Across 110th Street (1972), Touched (1983), Candyman (1992), en Don Juan DeMarco (1994).
Japan Nasionale Roete 145
Japan Nasionale Roete 145 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Elspeth Eric
Elspeth Eric (15 September 1907 – Junie 1993) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Robert Montgomery Presents (1950), The Secret Storm (1954), Armchair Theatre (1956), en Another World (1964).
2007 Verenigde State Grand Prix
Die 2007 Verenigde State Grand Prix is op 7 Junie 2006 by Indianapolis Motor Speedway gehou. Die wedren was die sewende been van die seisoen en is deur Lewis Hamilton in 'n McLaren - Mercedes gewen.
Indusvalleibeskawing
Die Indusvalleibeskawing was ’n beskawing uit die Bronstydperk (3300–1300 v.C.) in hoofsaaklik die noordwestelike streke van Suid-Asië, van wat vandag Noordoos-Afganistan tot Pakistan en Noordwes-Indië is. Saam met Antieke Egipte en Mesopotamië was dit een van drie vroeë beskawings van die Ou Wêreld en, van die drie, die mees uitgestrekte. Dit het floreer in die vallei van die Indusrivier, wat deur die hele lengte van Pakistan vloei, en aan ’n stelsel van riviere wat eens deur die streek gekronkel het.
Die verdroging van die streek in die 3de millennium v.C. kon die rede gewees het vir die aanvanklike verstedeliking wat met die beskawing verbind word, maar kon ook eindelik gelei het tot die beskawing se ondergang en die verspreiding van die bevolking ooswaarts.
Op sy hoogtepunt kon die beskawing meer as 5 miljoen bewoners gehad het. Hulle het nuwe tegnieke in handwerk en metallurgie ontwikkel. Die Indus-stede was bekend vir hul stedelike beplanning, huise van gebakte stene, uitgebreide dreineringstelsels, watertoevoerstelsels en groepe groot, nieresidensiële geboue.
Die Indusvalleibeskawing is ook bekend as die Harappabeskawing, genoem na Harappa, die eerste van die terreine in die gebied wat in die 1920's uitgegrawe is in wat toe bekend was as die Pandjab-provinsie van Brits-Indië (nou Pakistan). Die ontdekking van Harappa en kort daarna Mohenjo-Daro was die hoogtepunt van werk wat in 1861 begin het met die stigting van die Argeologiese Opname van Indië. Uitgrawings van terreine in Harappa duur reeds sedert 1920 voort, met belangrike deurbrake so onlangs as 1999.
Die vroeë Harappa-kulture is voorafgegaan deur plaaslike Neolitiese landboudorpe, waarvan die inwoners na die vallei getrek het. In 1999 was reeds meer as duisend stede en nedersettings gevind, waarvan 96 uitgegrawe is – hoofsaaklik in die omgewing van die Indus- en die Ghaggar-Hakra-rivier en hul sytakke.
Omvang
Die Indusvalleibeskawing (IVB) het groot dele van Pakistan, Wes-Indië en Noordoos-Afganistan beslaan. Dit het gestrek van Balochistan in Pakistan in die weste tot Uttar Pradesh in die ooste, Noordoos-Afganistan in die noorde en Maharashtra in die suide. Vanweë die geografie van die Indusvallei was die beskawings wat daar ontstaan het, in baie dieselfde situasie as dié in Egipte en Peru, met ryk landbougrond wat omring is deur hooglande, woestyn en die oseaan. Ander, afgeleë nedersettings is gevind tot in Turkmenistan. Die meeste was aan riviere geleë, maar ook aan die antieke seekus, soos Balakot, en op eilande, soos Dholavira.
Dit het floreer in die bekkens van die Indusrivier, wat in die lengte deur Pakistan vloei, en aan ’n stelsel standhoudende riviere wat hoofsaaklik deur moesonreëns gevoed is en wat eens in die nabyheid van die seisonale Ghaggar-Hakrarivier in Noordwes-Indië en Oos-Pakistan gevloei het.
Volgens sommige argeoloë is meer as 500 Harappa-terreine ontdek aan die uitgedroogde rivierbeddings van die Ghaggar-Hakrarivier en sy sytakke, in teenstelling met net sowat 100 aan die Indus en sy sytakke; hulle dink dus die naam Indus-Ghaggar-Hakra- of Indus-Saraswati-beskawing is meer gepas. Ander glo daar was geen latere nedersettings in die Ghaggar-Hakra-woestyngebied wat die antieke terreine versteur het nie en dit is hoekom daar meer ongerepte terreine in dié gebied ontdek is.
Ontdekking en opgrawings
Die ruïnes van Harappa is in 1842 deur Charles Masson beskryf in sy Narrative of Various Journeys in Balochistan, Afghanistan, and the Punjab, waar inwoners gepraat het van ’n antieke stad wat sowat 41 km lank is. In 1856 het Alexander Cunningham, later direkteurgeneraal van die argeologiese opmeting van Noord-Indië, Harappa besoek waar die Britse ingenieurs John en William Brunton die spoorlyn van die Oos-Indiese Spoorwegmaatskappy tussen die stede Karachi en Lahore aangelê het.
John het geskryf nadat hy baie gedink het oor waar hulle ballas vir die spoorlyn kon kry, het hy gehoor van die ruïnes van ’n antieke stad met die naam Brahminabad naby die spoorlyn. Toe hy die stad besoek, het hy baie stene gevind en, oortuig daarvan dat daar ’n groot steengroef was, is al die stene gebruik vir die maak van ballas.
’n Paar maande later het sy broer William se spoorlyn gevorder tot by ’n ander antieke stad, waarvan stene reeds deur dorpenaars van die nabygeleë Harappa gebruik is. Hierdie stene is gebruik vir ballas vir die lyn tussen Karachi en Lahore.
Buiteposte van die Indusvalleibeskawing is opgegrawe so ver wes as Sutkagan Dor in Balochistan, Pakistan, so ver noord as Shortugai in die huidige Afganistan, so ver oos as Alamgirpur, Uttar Pradesh in Indië, en so ver suid as Malwan, in die moderne Surat in Indië.
In 2010 het groot vloede Haryana in Indië getref en die argeologiese terrein Jognakhera verwoes waar kopersmeltoonde van amper 5 000 jaar gelede ontdek is. Die terrein van die Indusvalleibeskawing is getref deur water van byna 3 m hoog toe die Sutlej Yamuna-kanaal oorvloei.
Geskiedenis
Die stede van die Indusvalleibeskawing het "sosiale hiërargieë, ’n skryfstelsel, groot beplande stede en langafstandhandel gehad, wat maak dat argeoloë hulle beskou as ’n volwaardige 'beskawing'". Die middelfase van die Harappa-beskawing het geduur van omstreeks 2600 tot 1900 v.C. Met inbegrip van die voorloper- en opvolgerbeskawings – die Vroeë en Laat Harappa onderskeidelik – het die hele Indusvalleibeskawing vermoedelik geduur van die 33ste tot die 14de eeu v.C.
Voor-Harappa – Mehrgarh
Mehrgarh is ’n Neolitiese (7000 v.C. tot c. 2500 v.C.) terrein wes van die Indusvallei, naby die hoofstad van die Kacchi-distrik in Pakistan, op die Kacchi-vlakte naby Balochistan. Volgens Ahmad Hasan Dani, emeritus professor van die Quaid-e-Azam-universiteit in Islamabad, het die ontdekking van Mehrgarh "die hele begrip van die Indusvalleibeskawing verander. Daar het ons die hele sekwensie, reg van die begin van die gevestigde dorpslewe af." Mehrgarh is een van die vroegste terreine met bewyse van landbou- en veeboerdery in Suid-Asië. Volgens Parpola het dié kultuur na die Indusvallei migreer en die Indusvalleibeskawing geword.
Vroeë Harappa
Die Vroeë Harappa-Ravi-fase, wat genoem is na die nabygeleë Ravirivier, het geduur van omstreeks 3300 tot 2800 v.C.. Dit is verwant aan die Hakra-fase van die Ghaggar-Hakra-riviervallei in die weste, en was voor die Kot Diji-fase (2800–2600 v.C., Harappa 2), wat genoem is na ’n terrein in Noord-Sindh, Pakistan, naby Mohenjo-Daro. Die vroegste voorbeelde van die Indusskrif dateer van die 3de millennium v.C.
Ontwikkelde Harappa
Volgens Giosan et al. (2012) het die stadige suidwaartse beweging van die moesonreëns oor Asië die Indusvalleidorpe aanvanklik in staat gestel om te ontwikkel deur die oorstroming van die Indus en sy sytakke te tem. Vloedondersteunde landbou het gelei tot groot landbousurplusse, wat weer die ontwikkeling van die stede tot gevolg gehad het. Die IVB-inwoners het nie besproeiingstelsels ontwikkel nie en op die seisoenale moesonreëns staatgemaak wat tot somervloede gelei het. Brooke merk verder op die ontwikkeling van gevorderde stede het saamgeval met ’n afname in reënval, wat kon aanleiding gegee het tot ’n reorganisering in groter stedelike sentrums.
Volgens J.G. Shaffer en D.A. Lichtenstein was die Ontwikkelde Harappa-beskawing ’n "vermenging van die Bagor-, Hakra- en Kot Diji-tradisies of "etniese groepe" in die Ghaggar-Hakra-vallei op die grense van Indië en Pakistan".
Teen 2600 v.C. het die Vroeë Harappa-gemeenskappe verander in groot stedelike sentrums soos Harappa, Ganeriwala en Mohenjo-Daro in die hedendaagse Pakistan en Dholavira, Kalibangan, Rakhigarhi, Rupar en Lothal in Indië. Meer as 1 050 stede en nedersettings is al ontdek, hoofsaaklik in die algemene omgewing van die Indus en sy sytakke.
Stede
’n Gesofistikeerde en tegnologies gevorderde stedelike kultuur is te bespeur in die Indusvalleibeskawing. Dit het gesorg vir die eerste stedelike sentrums in die streek. Die gehalte van stedelike beplanning is hoog en dit is duidelik die doeltreffende munisipale regerings het groot waarde geheg aan higiëne of, alternatiewelik, toegang tot die middele vir godsdiensrituele.
Soos gesien kan word in Harappa, Mohenjo-Daro asook in Rakhigarhi, wat onlangs gedeeltelik opgegrawe is, het die beplanning die wêreld se eerste bekende stedelike sanitasiestelsels ingesluit. In die stad het individuele huise of groepe huise water uit putte gekry. Uit ’n kamer wat lyk of dit vir bad en was gebruik is, is afloopwater na bedekte dreine laat loop wat langs die groot strate voorgekom het. Toegang tot huise is net verkry vanaf binnehowe en kleiner lane. Die huisplanne in sommge hedendaagse dorpe in die streek stem steeds ooreen met dié van Harappa.
Die riool- en dreineringstelsels van die antieke Indusbeskawing was ver meer gevorderd as dié wat in daardie tyd in die Midde-Ooste aangetref is, en selfs meer doeltreffend as dié in baie streke van die hedendaagse Pakistan en Indië. Die gevorderde landbou van die bewoners kan gesien word in hul indrukwekkende skeepswerwe, graanskure, pakhuise, steenplatforms en beskermingsmure. Die enorme mure van die Indusstede het die inwoners waarskynlik teen vloede beskerm en het dalk ook militêre konflik ontmoedig.
Japan Nasionale Roete 146
Japan Nasionale Roete 146 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Indusvalleibeskawing
Stede
Debatte word steeds gevoer oor die doel van die Indusvestings. In teenstelling met die ander beskawings van dié tyd, Antieke Egipte en Mesopotamië, is geen groot monumente gebou nie. Daar is geen duidelike bewyse van paleise of tempels nie, ook nie van konings, leërs of priesters nie. Sommige strukture lyk of hulle graanskure kon wees. In Mohenjo-Daro is ’n enorme bad ontdek wat ’n openbare bad kon gewees het. Hoewel die vestings ommuur was, is dit glad nie duidelik dat dit ter wille van verdediging was nie. Dit kon gebou gewees het om vloedwater weg te keer.
Dit lyk of die meeste stadsinwoners handelaars en ambagslui was wat in goed gedefinieerde buurte gewoon het saam met ander mense in dieselfde beroep. Materiale van verafgeleë plekke is in die stede gebruik vir die maak van seëls, krale en ander voorwerpe. Onder die artefakte wat ontdek is, was pragtige geglasuurde krale. Seepsteenseëls het beelde van diere of mense (dalk gode) opgehad, asook inskripsies in onder meer die tot nog toe onontsyferde Indusskrif.
Hoewel sommige huise groter as ander was, was daar nie groot verskille tussen hulle nie. Almal het toegang tot water en dreineringsgeriewe gehad. Toilette wat water gebruik, het in die Indusvalleibeskawing voorgekom. Feitlik elke huis in die stede Harappa en Mohenjo-Daro het ’n spoeltoilet gehad wat aan ’n gesofistikeerde rioolstelsel gekoppel was.
Regering
Daar is geen argeologiese bewyse van ’n magsentrum of uitbeeldings van mense in magsposisies nie, maar wel aanwysings van ingewikkelde besluite wat geneem en in werking gestel is. Die meeste stede is byvoorbeeld op ’n uiters eenvormige en goed beplande manier gebou, wat daarop dui dat hulle deur ’n sentrale gesag beplan is; buitengewone eenvormigheid is te bespeur in artefakte soos pottebakkersware, seëls, gewigte en stene; daar is bewyse van openbare geriewe en monumentargitektuur.
Die belangrikste teorieë sluit in:
Tegnologie
Die bewoners van die Indusvallei het akkurate metings van lengte, massa en tyd gehad. Hulle was aan van die eerste beskawings met ’n stelsel van eenvormige gewigte en mates. ’n Vergelyking van beskikbare voorwerpe dui op ’n groot verskeidenheid oor die hele streek. Hul kleinste indeling, wat op ’n ivoorskaal in Lothal in Gujarat ontdek is, was sowat 1,704 mm, die kleinste wat ooit gevind is uit die Bronstydperk. Ingenieurs het vir alle praktiese doeleindes die desimale verdeling van mates gevolg, insluitende ’n mate vir massa.
Stan Lee
Stan Lee (gebore Stanley Martin Lieber /ˈliːbər/, 28 Desember 1922 – 12 November 2018) was 'n Amerikaanse strokiesprentskrywer, redakteur, vervaardiger en uitgewer. Hy was die hoofredakteur van Marvel Comics, en later die uitgewer en voorsitter, wat die uitbreiding van 'n klein uitgewery tot 'n groot multimediakorporasie gelei het.
Indusvalleibeskawing
Tegnologie
In 2001 het argeoloë wat die oorskot van twee mense van Mehrgarh, Pakistan, ondersoek het, gevind die mense van die Indusvalleibeskawing het van die vroeë Harappa-fases af kennis van proto-tandheelkunde gehad. Later, in April 2006, is in die wetenskaptydskrif Nature aangekondig die oudste bewyse van boorwerk aan ’n lewende persoon se tande is in Mehrgarh gevind. Elf geboorde kiestande van nege volwassenes is in ’n Neolitiese begraafplaas in Mehrgarh ontdek – hulle dateer van 7 500 tot 9 000 jaar gelede.
’n Stuk gereedskap is in Banawali ontdek wat blykbaar gebruik is vir die toets van die suiwerheid van goud (so ’n tegniek word steeds in dele van Indië gebruik).
Kuns en kunsvlyt
Verskeie pottebakkersware, seëls, goue juweliersware en standbeelde met anatomiese detail van terracotta, koper en seepsteen is op opgrawingsterreine gevind. ’n Paar beeldjies van meisies in dansende posisies dui op die een of ander dansvorm. Terracottabeeldjies sluit in beeste, bere, ape en honde. Die dier wat op die meeste seëls uitgebeeld word, is nog nie definitief geïdentifiseer nie. Deels bul, deels sebra met groot horings – dit het al gelei tot heelwat gissings. Dit is nie bekend of die beeld ’n godsdienstige of kultuurbetekenis gehad het nie, maar baie meen die beelde van diere in die Indusvalleibeskawing is dalk godsdienssimbole.
Skulpe, keramiek, agaat en seepsteen is gebruik in die maak van halssnoere, armbande en ander ornamente. Van dié kunsvorme word vandag nog op die subkontinent beoefen. Sommige grimeer- en toiletware soos ’n sekere soort kam wat by Harappa gevind is, het moderne eweknieë in Indië.
Stan Lee
Vroeë lewe
Stanley Martin Lieber is gebore op 28 Desember 1922 in Manhattan, New York Stad.
Indusvalleibeskawing
Handel en vervoer
Dit lyk of die Indusvalleibeskawing se ekonomie grootliks van handel afhanklik was. Dié is vergemaklik deur groot vooruitgang in vervoertegnologie. Die IVB was die eerste beskawing wat vervoermiddels met wiele gebruik het. Ander metodes het dalk oskarre, soos wat vandag nog in Suid-Asië gesien word, en bote ingesluit. Die meeste bote was waarskynlik klein en het dalk met seile gevaar; daar is egter bewyse van seevarende vervoermiddels. Argeoloë het ’n enorme baggerkanaal ontdek asook wat hulle beskou as vasmeergeriewe by die kusstad Lothal in Wes-Indië. ’n Uitgebreide kanaalnetwerk wat vir besproeiing gebruik is, is egter ook deur H.-P. Francfort ontdek.
Tydens 4300 tot 3200 v.C., tydens die Kopertydperk, het die gebied ooreenkomste in keramiekwerk getoon met Suid-Turkmenistan en Noord-Iran, wat dui op aansienlike beweeglikheid en handel. Tydens die Vroeë Harappa-fase (omstreeks 3200 tot 2600 v.C.) was daar ooreenkomste in pottebakkersware, seëls, beeldjies, ornamente, ens. wat dui op karavaanhandel met Sentraal-Asië en Iran.
Te oordeel na die verspreiding van artefakte uit die Indusvallei, het die handelsnetwerke ’n groot gebied beslaan, insluitende dele van Afganistan, die kusstreke van Persië, Noord- en Wes-Indië en Mesopotamië. Navorsing oor die tandemalje van mense wat by Harappa begrawe is, dui daarop van die inwoners het van buite die vallei na die stad migreer. Daar is selfs bewyse dat handelskontakte tot in Kreta en moontlik Egipte gestrek het.
Taal
Daar is al voorgestel daar is ooreenkomste tussen die bewoners van die IVB en die sprekers van proto-Drawidiese tale, en dat die einde van proto-Drawidies ooreenstem met die einde van die Laat Harappa-beskawing. Die Finse Indoloog Asko Parpola meen die eenvormigheid van die Indus-inskripsies sluit enige moontlikheid uit dat baie uiteenlopende tale gebruik is, en dat ’n vroeë vorm van Drawidies die taal in die Indusvallei moes gewees het. Vandag is die Drawidiese tale hoofsaaklik in Suid-Indië en Noord- en Oos-Sri Lanka gekonsentreer, maar daar is steeds dele in die res van Indië en Pakistan waar dit gepraat word, en dit verleen geloofwaardigheid aan die teorie.
Volgens Heggarty en Renfrew het die Drawidiese tale dalk saam met landbou na die Indiese subkontinent versprei.
Moontlike skryfstelsel
Tussen 400 en 600 afsonderlike Indussimbole is op seëls, klein tablette, keramiekpotte en verskeie ander soorte materiaal gevind, insluitende ’n "uithangbord" wat skynbaar eens oor die hek van die binnefort van die stad Dholavira gehang het.
Tipiese Indus-inskripsies is gewoonlik nie meer as vier of vyf karakters lank nie, en die meeste is klein (met die uitsondering van die Dholavira-"uithangbord"). Die langste een op ’n enkele oppervlak, wat kleiner as 2,54 cm breed en lank is, bevat 17 tekens. Die meeste simbole op enige voorwerp (wat gevind is op drie verskillende vlakke van ’n massavervaardigde voorwerp) was 26.
Terwyl baie kenners glo die Indusvalleibeskawing was geletterd na aanleiding van hierdie inskripsies, word dit deur Farmer, Sproat en Witzel (2004) bevraagteken. Hulle reken die Indusstelsel stel nie taal voor nie, maar was soortgelyk aan verskeie nietaalkundige tekenstelsels wat in die Nabye Ooste en ander gemeenskappe gebruik is om gesinne, clans, gode en godsdienskonsepte uit te beeld. Ander beweer die simbole is net vir ekonomiese transaksies gebruik, maar dit verduidelik nie hoekom Indussimbole op baie rituele voorwerpe voorkom wat in vorms massavervaardig is nie. Geen soortgelyke voorwerpe met sulke inskripsies in enige vroeë beskawing is bekend nie.
In ’n studie van 2009 deur P.N. Rao et al. wat in die tydskrif Science gepubliseer is, het rekenaarwetenskaplikes die simboolpatroon met verskeie taal- en nietaaldokumente vergelyk en gevind die Indusskrifpatroon is nader aan dié van gesproke woorde, wat daarop dui dis die kode vir ’n tot dusver onbekende taal. Farmer, Sproat en Witzel trek egter dié bevinding in twyfel.
Die boodskappe op die seëls is te kort vir ’n rekenaar om te dekodeer. Elke seël het ’n ander kombinasie van simbole en daar is te min voorbeelde van elke volgorde om die konteks te bepaal. Die simbole wat by beelde staan, verskil ook en dit maak dit onmoontlik om die simbole se betekenis van die beelde af te lei.
Foto's van die duisende bestaande inskripsies is gepubliseer in die Corpus of Indus Seals and Inscriptions (1987, 1991, 2010), met Asko Parpola en sy kollegas as redakteurs. Die laaste, derde volume bevat foto's wat in die 1920's en 1930's geneem is van honderde verlore of gesteelde inskripsies, asook baie wat in die laaste paar dekades ontdek is.
Godsdiens
Die godsdiens en geloofstelsel van die Indusvalleibeskawing is al baie ondersoek, veral in ’n poging om voorlopers van gode en godsdienspraktyke van latere Indiese godsdienste te identifiseer. Weens die skaarste aan bewyse, wat boonop op verskeie maniere vertolk kan word, en die feit dat die Indusskrif steeds nie ontsyfer is nie, is die afleidings taamlik spekulatief en hoofsaaklik geskoei op ’n retrospektiewe siening van ’n veel later Hindoe-perspektief.
’n Vroeë en invloedryke werk op die gebied wat die toon aangegee het vir Hindoe-vertolkings van argeologiese bewyse van die Harapa-terreine, is dié van die argeoloog John Marshall, wat in 1931 die volgende as prominente eienskappe van ’n Indusgodsdiens geëien het: ’n groot manlike god en moedergodin; die vergoddeliking of verering van diere en plante; ’n simboliese verteenwoordiging van die fallus en vulva; en die gebruik van baddens en water in godsdienspraktyke. Sy vertolkings het in die daaropvolgende dekades heelwat debatte ontlok en is soms betwis.
Een seël wys ’n sittende figuur met ’n hoofbedekking met horings en moontlik meer as een kop wat deur diere omring is. Marshall het die figuur geëien as ’n vroeë vorm van die Hindoegod Shiva (of Rudra), wat verbind word met asketisme, joga en linga, beskou is as ’n god van diere en dikwels met drie oë uitgebeeld is. Die seël het daarna bekend geword as die Pashupati-seël – na Pashupati, die god van alle diere, ’n bynaam van Shiva.
Patriarg Joachim van Moskou
Joachim (Russies: Иоаким, Ioakim; 1620 – 17 Maart 1690) was die negende Russies-Ortodokse patriarg van Moskou en die hele Rusland. Hy was ’n teenstander van die skeuring in die Russies-Ortodokse Kerk en ’n stigter van die Slawies-Grieks-Latynse Akademie.
Indusvalleibeskawing
Godsdiens
Terwyl Marshall se werk deur sommige ondersteun is, het ander verskeie besware gehad. Doris Srinivasan het gemeen die figuur het nie drie gesigte of ’n jogahouding nie, en dat Rudra in die Vediese religie nie ’n beskermer van wilde diere was nie. Herbert Sullivan en Alf Hiltebeitel het ook Marshall se afleidings verwerp. Eersgenoemde het beweer die figuur is vroulik en laasgenoemde het dit verbind met Mahisha, die buffelgod, en die omringende diere met die voertuie van gode vir die vier windrigtings.
Marshall het ook gemeen daar was ’n kultus van ’n moedergodin, geskoei op die ontdekking van verskeie vrouebeeldjies. Hy het gedink dit was ’n voorloper van die Hindoesekte Shaktisme. Die funksie van die beeldjies in die lewe van die Indusvalleibewoners is egter steeds onduidelik. Ook voorwerpe wat Marshall met fallusse en vulvas verbind het, was waarskynlik gebruiksvoorwerpe en gereedskap. Die moontlikheid dat hulle godsdiensvoorwerpe was, kan egter nie uitgesluit word nie.
Patriarg Joachim van Moskou
Hy is gebore as Iwan Petrowitsj Sawelof (Иван Петрович Савелов) en was van adellike afkoms. Nadat sy gesin in 1654 in ’n epidemie dood is, het hy ’n monnik geword.
Indusvalleibeskawing
Godsdiens
In teenstalling met Egipte en Mesopotamië het die Indusvalleibeskawing geen monumentale paleise gebou nie, hoewel daar aanduidings is dat hulle die ingenieurskennis gehad het om dit te doen. Dit kan beteken godsdiensseremonies, indien enige, was grootliks tot individuele huise, klein tempels of die ope lug beperk. Verskeie terreine is al deur Marshall en latere geleerdes aangewys as moontlike plekke van aanbidding, maar tans word net die Groot Bad van Mohenjo-Daro algemeen beskou as so ’n plek, as ’n bad vir rituele reiniging.
Daar is bewyse van verskeie begrafnispraktyke, soos om mense lêend te begrawe, nadat die oorskot deur ontbloting verbrokkel het en selfs verassing.
Patriarg Joachim van Moskou
In 1664 het Joachim die ab van die Tsjoedof-klooster in die Moskouse Kremlin geword en in 1672 aartsbiskop van Weliki Nowgorod. Hy is op 26 Julie 1674 tot patriarg verkies ná die dood van patriarg Pitirim. Hoewel Joachim deelgeneem het aan die afsetting van patriarg Nikon, het hy Nikon se beleidsrigtings jeens die Ougelowiges voortgesit.
Indusvalleibeskawing
"Ariese inval"
In 1953 het sir Mortimer Wheeler voorgestel ’n inval deur ’n Indo-Europese stam uit Sentraal-Asië, die "Ariërs", het gelei tot die ondergang van die Indusbeskawing. Sy bewyse was 37 skelette wat in verskillende dele van Mohenjo-Daro ontdek is, asook paragrawe in die Vedas wat verwys na gevegte en forte. Ander geleerdes het egter sy teorie kort daarna verwerp omdat die skelette behoort tot ’n tydperk ná die stad se verval, en nie een is naby die fort gevind nie. Ondersoeke in 1994 deur Kenneth Kennedy het boonop gewys die merke is die gevolg van erosie en nie geweld nie.
Patriarg Joachim van Moskou
Eksterne skakels
}
Indusvalleibeskawing
Klimaatsverandering en droogte
Voorgestelde bydraende oorsake van die lokalisasie van die Indusvalleibeskawing sluit in veranderings in die vloei van die rivier en klimaatsverandering, wat ook naburige gebiede van die Midde-Ooste bedreig het. In 2016 was die algemene geloof nog dat droogte en ’n afname in handel met Egipte en Mesopotamië gelei het tot die val van die Indusvalleibeskawing.
Die Ghaggar-Hakra-stelsel is deur die moesonreëns gevoed. Omstreeks 1800 v.C. het die klimaat in die Indusvallei aansienlik koeler en droër geword, moontlik weens ’n algemene afname in reënval in dié tyd. Die droër klimaat het daartoe gelei dat die Ghaggar-Hakra se vloei afgeneem het tot by die voetheuwels van die Himalaja, en dit het gelei tot onreëlmatige en kleiner vloede wat oorstromingslandbou minder volhoubaar gemaak het.
Die watertoevoer het in so ’n mate afgeneem dat dit gelei het tot die val van die beskawing en die verspreiding van sy bevolking ooswaarts. Volgens Giosan et al. (2012) het die IVB-bewoners nie ’n besproeiingstelsel ontwikkel nie omdat hulle hoofsaaklik staatgemaak het op die moesonreëns, wat somervloede veroorsaak het. Namate die reën suid bly skuif het, het landboubedrywighede afgeneem. Die bewoners het toe na die Gangesvlakte in die ooste migreer, waar hulle kleiner dorpe en afsonderlike plase opgerig het. Die klein surplus wat in hierdie klein gemeenskappe vervaardig is, was nie genoeg om handelsbande te smee nie en die dorpe het mettertyd verdwyn.
Voortsetting
Opgrawings op die Gangesvlakte wys stedelike nedersettings daar het omstreeks 1200 v.C. begin ontstaan, net ’n paar eeue ná die val van Harappa en veel vroeër as wat voorheen vermoed is. Argeoloë lê klem op die feit dat daar, nes op die meeste ander plekke in die wêreld, ’n aaneenlopende reeks kulturele ontwikkelings was. Dit "verbind die sogenaamde twee hooffases van verstedeliking in Suid-Asië".
Na-Harappa
Voorheen het geleerdes geglo die agteruitgang van die Harappabeskawing het gelei tot ’n onderbreking van die stedelike lewe op die Indiese subkontinent. Die beskawing het egter nie skielik verdwyn nie, en baie elemente daarvan is in latere kulture te bespeur. Die Begraafplaas H-kultuur kan ’n uitloper van die Laat Harappa wees. David Gordon White haal drie ander hoofstroomgeleerdes aan wat vas glo die Vediese religie kom gedeeltelik uit die Indusvallei.
Aregeologiese data dui daarop dat die materiële kultuur wat as Laat Harappa beskou word, dalk tot omstreeks 1000–900 v.C. geduur het. Die Harvard-argeoloog Richard Meadow wys daarop dat die Laat Harappa-nedersetting Pirak aaneenlopend floreer het van 1800 v.C. tot met die tyd van die inval van Alexander die Grote in 325 v.C.
Ná die val van die Indusvalleibeskawing het streekskulture ontstaan wat in verskillende mates die invloed van die Induskultuur toon. Tekens van begrafnisse is in Harappa ontdek wat ooreenstem met ’n streekskultuur bekend as die Begraafplaas H-kultuur. Terselfdertyd het die Okerpotkultuur uitgebrei van Rajasthan tot op die Gangesvlakte. Die Begraafplaas H-kultuur het die vroegste bewyse van verassing, ’n praktyk wat vandag in Hindoeïsme oorheersend is.
Nabye Ooste
Die Gevorderde Harappa-tydperk van die Indusvalleibeskawing het saamgeval met die Vroeë en Middel-Bronstydperk in die antieke Nabye Ooste, veral die Ou Elamitiese tydperk, die Vroeë tot die Ur III-tydperk van Mesopotamië, die Minoïese Kreta voor die bou van paleise, en die Ou Ryk tot die Eerste Oorgangstydperk van Egipte.
Die IVB is veral vergelyk met die beskawings van Elam (ook in die konteks van die Elamo-Drawidiese taalfamilie) en Minoïese Kreta (vanweë geïsoleerde kultuurooreenkomste soos die alomteenwoordige godinaanbidding en die uitbeelding van stierspronge). Die beskawing is ook al tentatief geëien met die toponiem Meluhha, wat bekend is uit Sumeriese rekords; die Sumeriërs het hulle die Meluhhaïete genoem.
Daar is bewyse van handelsroetes tussen die Indusvallei en Mesopotamië. ’n Paar seëls met Indusskrif-inskripsies is ook al op Mesopotamiese terreine ontdek.
Dasas
Ná die ontdekking van die IVB in die 1920's is dit dadelik verbind met die inheemse dasas, vyande van die stamme wat in die Rigveda genoem word. Mortimer Wheeler het die teenwoordigheid van baie lyke in die boonste vlakke van Mohenjo-Daro wat nie begrawe was nie, beskou as slagoffers van ’n oorlogsoorwinning en het opslae gemaak met sy uitlating: "Indra moet aangekla word van die vernietiging" van die IVB.
Dit bly aanloklik om die Indusbeskawing met verstedelikte dasas te verbind omdat die eerste Indo-Ariese migrasie na Indië vermoedelik net mooi saamgeval het met die tyd dat die IVB begin agteruitgaan het. Die ontdekking van die ontwikkelde, stedelike IVB het egter die 19de-eeuse siening dat die vroeë Indo-Ariese migrasie ’n "inval" deur ’n ontwikkelde kultuur was ten koste van ’n "primitiewe" inheemse bevolking, verander tot dat dit ’n geleidelike kulturele invloed was van nomadiese "barbare" op ’n ontwikkelde stedelike beskawing, wat vergelyk kan word met die Germaanse migrasie ná die val van Rome, of die inval van die Kassiete in Babilonië. Dit stem ooreen met idees oor taaluitruiling en bevolkingsbewegings in die algemeen, soos die migrasie van die proto-Griekssprekendes na Griekeland, of die ver-Indo-Europesing van Wes-Europa.
Japan Nasionale Roete 147
Japan Nasionale Roete 147 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Harry Lewis (akteur)
Harry Lewis (1 April 1920 – 9 Junie 2013) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Key Largo (1948), Bomba on Panther Island (1949), en Gun Crazy (1950).
Leila Ernst
Leila Ernst (1922 – 1970) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent Life with Henry (1940).
Erica bracteolaris
Erica bracteolaris is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Japan Nasionale Roete 148
Japan Nasionale Roete 148 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Vorster
Vorster is 'n Afrikaanse en Duitse van en kan na die volgende persone verwys:
Erica bredasiana
Erica bredasiana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Hongaars
Hongaars (magyar [ˈmɒɟɒr] of magyar nyelv ) behoort tot die Oegriese tak van die Fins-Oegriese taalfamilie, wat ook Estnies, Fins en Samies insluit, en is een van min moderne Europese tale wat nie van Indo-Europese oorsprong is nie. Hongaars is die amptelike taal van Hongarye en die omgangstaal van Hongaarse minderhede in sewe aangrensende lande. Die taal word in Hongaars magyar [ˈmɒɟɒr] genoem.
Van die sowat dertien miljoen moedertaalsprekers woon tien miljoen in die huidige Hongarye en die res oorwegend in gebiede van aangrensende lande, wat voor die Eerste Wêreldoorlog deel uitgemaak het van die Koninkryk van Hongarye binne Oostenryk-Hongarye. Die grootste van hierdie groepe is die Hongare in Roemenië met sowat 1,4 miljoen moedertaalsprekers. Daar is ook Hongaarse minderhede in Slowakye, Serwië, Oekraïne, Kroasië, Oostenryk en Slowenië. 'n Bykomende miljoen Hongaarstaliges woon in ander lande van Europa of oorsee.
Erica brachysepala
Erica brachysepala is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom van Grabouw tot by Elgin. Daar bestaan tans vyf gefragmenteerde subpopulasies van die plant. Die habitat word bedreig deur indringerplante.
Hongaars
Amptelike status
Hongaars word naas die landstale as ampstaal gebruik in die Serwiese gewes Vojvodina en in drie dorpe in die Sloweense gewes Prekmurje (Hodoš, Dobrna en Lendava). Hongaars word daarnaas in Oostenryk, Kroasië en Slowakye as minderheidstaal erken.
Die oorsprong en geskiedenis van Hongaars
Die oorspronklike tuisland van die Hongare en ander Fins-Oegriese volke was die Oeralgebied in die huidige Rusland. Van hier het die Hongare eeue lank saam met Turkse volke soos die Chasare en Wolga-Bulgare in westelike rigting beweeg.
Aangesien die Fins-Oegriese taalgemeenskap sowat 4 000 tot 5 000 jaar gelede ontbind is, is daar min ooreenkomste tussen Fins (en Estnies) en die huidige Hongaars.