cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spike Lee
Shelton Jackson "Spike" Lee (gebore op 20 Maart 1957) is ’n Amerikaanse rolprentregisseur, vervaardiger, draaiboekskrywer, akteur en professor. Sy produksiemaatskappy, 40 Acres and a Mule Filmworks, het meer as 35 rolprente vervaardig sedert 1983. Hy het sy regisseursdebuut gemaak met She's Gotta Have It (1986). Lee het self al in tien van sy rolprente opgetree.
Juha Kankkunen
Persoonlike lewe
Kankkunen woon tans in Monaco, maar bring ook tyd deur op sy familieplaas in Laukaa, wat 'n groot plattelandse huis en honderde hektaar grond insluit. Hy het 'n groot motorversameling, wat ses Ferrari's soos die F40 en die 288 GTO insluit, asook al vier die tydrenmotors waarmee hy die wêreldkampioenskap gewen het. Kankkunen en sy vrou Pirjo is in 2008 geskei. Hulle het twee seuns, genaamd Tino en Niko. Juha se pa Pekka (1934–2013) en sy broer Timo was ook voormalige tydrenjaers.
Broeton-eiland
Beskrywing
Die eiland bestaan uit 'n rustende of uitgedoofde stratovulkaan wat 801 m bo die seevlak uitrys. Die berg het nog nie in historiese tye uitgebars nie. Die eiland het steil kranse en geen sanderige strande nie, wat dit moeilik en gevaarlik maak om te land, selfs wanneer die water kalm is.
Diskordansie
Wanneer daar in die geologiese geskiedenis van 'n bepaalde gebied ŉ tydperk bestaan waarin geen gesteentelae afgeset word nie, of daar selfs lae deur erosie verwyder word ontstaan 'n onderbreking of gaping in die opeenvolging van die lae. Hierdie onderbreking staan bekend as 'n diskordansie.
Spike Lee
Loopbaan
Prente sedert 1986 sluit in Do the Right Thing (1989), Malcolm X (1992), The Original Kings of Comedy (2000), 25th Hour (2002), Inside Man (2006) en Chi-Raq (2015). Hy het in 10 van sy eie flieks gespeel.
Mycale raphidiophora
Mycale raphidiophora is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Diskordansie
Lae wat sonder onderbreking afgeset is, volg konkordant op mekaar As daar egter 'n onderbreking plaasvind, lê hulle diskordant op mekaar, As die lae voor die onderbreking en dié wat daarna afgeset is, parallel bo-op mekaar lê word gepraat van diskonformiteit. Bestaande lae kan egter gekantel of geplooi word (soos gedurende bergvorming) voordat nuwe lae horisontaal op die versteurde lae geset word, dan word 'n hoekige klinodiskordansie gevorm, Die vlak tussen die lae, wat ouer is as die diskordansie en die lae wat later afgeset word, staan bekend as die diskordansievlak, Wanneer 'n diskordansie van beperkte omvang is en heel lokaal voorkom, word dit 'n diastema genoem,
Delosperma wilmaniae
Delosperma wilmaniae is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae (vygie)-familie. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap in Suid-Afrika.
Diskordansie
Diskordansies word gewoonlik soos volg gevorm:
'n Sedimentêre kom (gewoonlik ŉ meer of see) word geleidelik gevul deur die afsetting van sedimentêre materiaal soos rolstene, sand en klei. Hierdie materiale word in horisontale lae afgeset. As gevolg van afwaartse kragte in die aardkors word die kom steeds dieper en meer sedimentêre materiaal kan afgeset word, sodat daar soms tot 'n baie groot dikte lae konkordant op mekaar volg,
Wanneer die afwaartse krag verdwyn, begin die lae opwaarts beweeg, dikwels tot ver bo seevlak om bergreekse te vorm, In die proses word die lae gekantel en geplooi. Deur die proses van erosie word berge nou geleidelik afgeërodeer totdat 'n plat vlak, bekend as ŉ skiervlakte (skier=amper), gevorm word, Wanneer hierdie vlakte nou weer oorstroom word, hetsy deur daling van die land of deur styging van die seevlak, vind transgressie plaas en word nuwe sedimentêre gesteentes op die ouer gesteente afgeset. Die eerste sedimente wat afgeset word, is gewoonlik rolstene, dit wil sê rotsfragmente wat deur riviere en golwe afgerond is. Hierdie rolsteenlaag vorm nou 'n basale konglomeraat in die nuwe opeenvolging van lae. So 'n basale konglomeraat is ook dikwels 'n goeie aanduiding dat daar 'n diskordansie bestaan. Die aanwesigheid van 'n diskordansie kan ook vasgestel word deur onderbreking in die fossielrekord of deur konsentrasies van fossielreste in een laag.
Spike Lee
Loopbaan
Sy flieks ondersoek rasseverhoudings, kleuronderskeid in die swart gemeenskap, die rol van die media in die moderne lewe, stedelike misdaad en armoede, en ander politieke kwessies. Hy is twee keer vir ’n Oscar benoem en het ’n studente- en ere-Oscar gewen, asook talle ander pryse soos ’n Emmy, Gish-prys en ere-César.
Moraea macrantha
Moraea macrantha is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort. Die is inheems aan Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Tanzanië en Zambië.
Modest Moessorgski
Modest Petrowitsj Moessorgski (Russies: Моде́ст Петро́вич Му́соргский, [mɐˈdɛst pʲɪˈtrovʲɪtɕ ˈmusərkskʲɪj]; 1839–1881) was 'n Russiese komponis wat in Karewo gebore is. Hy het klavierlesse by sy moeder ontvang. As militêre kadet in St. Petersburg het die jong Moessorgski verbasende weetgierigheid en uiteenlopende belangstellings aan die dag gelê en daarbenewens ook sy musiekstudies voortgesit. In 1856, as 17-jarige luitenant, het Moessorgski met Borodin en Dargomisjki kennis gemaak, terwyl die musiek van Glinka sy belangstelling gewek het.
Hy het verdere musiekopleiding van Balakiref ontvang, en na 'n aantal komposisies (waarvan die sangsiklus Die kinderkamer en die opera Die huwelik belangrik is het Moessorgski in 1869 met sy operameesterstuk Boris Godoenof begin. Moessorgski, aangevuur deur sy belangstelling in die Russiese geskiedenis, het self Boris se teks geskryf. Dit is op die drama van Aleksander Poesjkin (1799–1837) en op die Russiese geskiedenis gebaseer.
Die eerste opvoering in 1874 was baie geslaagd. Na die vroeë dood van 'n geliefde het Moessorgski nooit getrou nie en sy lewe het al hoe eensamer geword. Hy het uiteindelik 'n volslae alkoholis geword. Die opera Kowantsjina het onvoltooid gebly, maar ondanks sy ellende en die vervreemding van sy vriende, het Moessorgski begin werk aan Die kermis by Sorotsjinsk, wat op ’n verhaal van Nikolai Gogol gebaseer is.
Hy is in 1881 in 'n hospitaal in Sint Petersburg oorlede. Moessorgski se operas, veral Boris Godoenof, toon sy dramatiese tegniek wat berus op die plasing van sterk gekarakteriseerde individue teen 'n agtergrond van die land en die volk. Sy liedere beskryf tonele uit die Russiese lewe met groot insig. Sy belangrikheid en invloed as komponis is buite verhouding tot sy klein opbrengs, maar min komponiste was meer oorspronklik en moedig in hul musiek.
Mycale raphidiophora
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1911 deur Hentschel.
Ketoi
Ketoi (Russies: Кетой; Japannees: 計吐夷島, Ketoi-tō) is 'n onbewoonde vulkaniese eiland naby die middel van die Koerile-argipel in die See van Ochotsk, noordwestelike Stille Oseaan. Dit val in die Sachalin-oblast van Rusland. Die naam kom van die inheemse taal Ainoe en beteken "skelet" of "sleg".
Beskrywing
Die vorm van die eiland is byna rond: Dit is sowat 10 km lank en 9 km breed, met 'n oppervlakte van 71,25 km2. Die kuslyn is 38,3 km lank.
Ondanks die relatief klein oppervlakte, is die landskap taamlik uiteenlopend danksy die komplekse geomorfologie, wat stratovulkaniese keëls, kalderas, lawastrome, vulkaniese plato's, verskeie valleie, hoë en styl kuskranse, seeterrasse en rotsagtige strande insluit. Daar is talle riviere en strome; die meeste vloei na die suide en ooste.
Daar is twee hoofpieke: die berg Ketoi (1 172 m) oos van die 1,5 km breë varswaterkalderameer, wat 110 m diep en die bron van die Stotsjni-inham is wat in die Stille Oseaan invloei. Die tweede piek is Pallas (993 m) in die middel van die eiland, wat steeds 'n aktiewe vulkaan is. Die laaste uitbarsting was in 1960, en moontlik in 2013 en 2018. Pallas het ook 'n kalderameer, die Glazok, wat 40 m diep is.
Moraea macronyx
Moraea macronyx is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap. Dit kom van die Koue Bokkeveld tot by Avontuur voor. Die populasie is stabiel.
Rachel Kempson
Rachel Kempson (28 Mei 1910 – 24 Mei 2003) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Captive Heart (1946), Tom Jones (1963), en Out of Africa (1985).
Michael Vale
Michael Vale (28 Junie 1922 – 24 Desember 2005) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Guerrilla Girl (1953), A Hatful of Rain (1957), en Marathon Man (1976), en in die televisiereeks The Jackie Gleason Show (1966).
Moraea macrocarpa
Moraea macrocarpa is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos en die Sukkulente Karoo is. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Dit kom van Nieuwoudtville tot by Worcester voor. Die populasie is stabiel.
Mycale sanguinea
Mycale sanguinea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1969 deur Tsurnamal.
Tsjirinkotan
Tsjirinkotan (Russies: Чиринкотан; Japannees: 知林古丹島, Chirinkotan-tō) is 'n onbewoonde vulkaniese eiland naby die middel van die Koerile-argipel in die See van Ochotsk, noordwestelike Stille Oseaan. Dit val in die Sachalin-oblast van Rusland. Die naam kom van die inheemse taal Ainoe en beteken "modderstorting". Dit is geleë 3 km wes van Ekarma, sy naaste buureiland.
Beskrywing
Tsjirinkotan is sowat 50 km wes van die middelste deel van die argipel geleë. Dit is die bokant van 'n gedeeltelik ondersese stratovulkaan wat sowat 3 000 m bo die bodem van die See van Ochotsk uitrys. Dit is feitlik rond, met 'n oppervlakte van 6 km2.
Die eiland se hoogste punt, Masaotsji in Ainoe, is 742 m hoog en steeds aktief. Groot uitbarstings is waargeneem in 1760, 1884, 1900, 1979, 1986, 2004 en 2013. Die kaldera is sowat 1 km breed en 300-400 m diep. Die kuslyn van die eiland is steil kranse, wat dit onmoontlik maak om daar te land.
1997 Franse Grand Prix
Die 1997 Formule 1 Franse Grand Prix is op 29 Junie 1997 op Magny-Cours in Frankryk gehou.
Die wedren is gewen deur Michael Schumacher in sy Ferrari.
Lin-Manuel Miranda
Lin-Manuel Miranda (gebore 16 Januarie 1980) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Odd Life of Timothy Green (2012), Star Wars: The Force Awakens (2015), Moana (2016), en In the Heights (2020).
Bolsjoi Gok
Bolsjoi Gok (Russies: Большой Гок, Kalmikies: Ик Һо) is 'n dorpie in Gorodowikofsk-rajon van Kalmikië, Rusland. Dit behoort tot die Lazarefski Plaaslike Munisipaliteit wat nog vyf nedersettings insluit, en lê 12 kilometer suid van die rajon se setel, Gorodowikofsk, naby die grens met Stawropol-krai.
Die dorpie se naam kom van die Kalmikiese naam van die nabygeleë Bolsjoi Gokrivier waarvan die letterlike betekenis "groot en reguit" is.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Bolsjoi Gok 193 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
SAS Queen Modjadji
Suid-Afrika het in Julie 2000 'n kontrak vir drie Type 209/1400-duikbote op Howaldtswerke-Deutsche Werft (HDW) en Thyssen Nordseewerke geplaas. Die Tipe 209/1400 duikbote vervang die Frans-geboude Daphné-klas duikbote, SAS Spear, SAS Assegaai en SAS Umkhonto wat in 2003 uit diens gestel is. Die Heldinklas word soms as Suid-Afrika se eerste "ware" duikbote beskou, aangesien hulle meer geskik was om onder water te wees as die Daphné-modelle.
Geskiedenis
Queen Modjadji het op 22 Mei 2008 in Simonstad aangekom.
Bevelvoerder Handsome Thamsanqa Matsane het die eerste swart offisier geword om 'n Suid-Afrikaanse duikboot se bevel te neem, toe hy in April 2012 die bevel van Queen Modjadji oorgeneem het. SAS Queen Modjadji was op 17 Julie 2012 in 'n ongeluk betrokke toe die duikboot die seebodem getref het tydens opleiding. 'n 1,5 x 1,5 m duik is in die buitenste beskermende laag gemaak.
Die duikboot het aan die gesamentlike vlootoefening Good Hope V tussen die Suid-Afrikaanse Vloot en die Duitse Vloot deelgeneem. Die oefening het ook die Suid-Afrikaanse Lugmag ingesluit en het in Maart 2012 plaasgevind Die duikboot het in 2012 aan twee verdere vlootoefeninge deelgeneem; die multinasionale maritieme oefening tussen die vlote van Suid-Afrika, Argentinië, Brasilië en Uruguay, Atlasur IX tussen 24 September en 10 Oktober 2012 en Oefening IBSAMAR III, 'n trilaterale vlootoefening tussen Brasilië, Indië en Suid-Afrika van 10 tot 26 Oktober 2012.
In Augustus 2021 word berig dat die Queen Modjadji 'n dringende behoefte aan 'n opknapping het, maar finansiering was nie onmiddellik beskikbaar nie. Die departement van verdediging het gesê dat planne vir die herbou van die duikboot gefinaliseer sal word "gebaseer op die beskikbaarheid van progressiewe befondsing om die gefaseerde aanvang van [haar] herbou moontlik te maak. Die gemiddelde koste van 'n duikboot-herstel is na berig word R660 miljoen beloop, het die departement gesê.
Delosperma adelaidense
Delosperma adelaidense is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
El Greco
EI Greco (ca. 1541-1614) is Spanje se beroemdste 16de eeuse skilder. Sy skilderye - meestal godsdienstige onderwerpe en portrette - word veral in sy latere periode gekenmerk deur lang uitgerekte figure en 'n sterk geestelike atmosfeer in die uitbeelding.
EI Greco - eintlik Domenikos Theotokopoulos - is in (waarskynlik) 1541 op die eiland Kreta gebore en is op 6 of 7 April 1614 in Toledo, Spanje, oorlede. Daar het hy die bynaam EI Greco (die Griek) gekry.
Oor sy jeugjare is min bekend, maar dit is moontlik dat hy by die ikone-skilders (skilders van gewyde portrette soos dié van Christus, engele en heiliges) op Kreta leer skilder het. In 1565 is hy na Venesië, waar hy eers onder Titiaan (ca. 1487- 1576) en later onder Tintoretto (1518-1594) gewerk het, by wie hy onder die invloed van die maniërisme gekom het. (Die term maniërisme is afkomstig van die Italiaanse woord maniera. Oorspronklik het die term meer betrekking gehad op skilders wat "op die manier" van Raphael en Michelangelo te werk gegaan het, maar later het maniërisme 'n aanduiding geword van dié kunsstyl, wat meer gekunstelde weë ingeslaan het ten einde die uitdrukkingsvermoë te verhoog.) Omstreeks 1570 het hy na Rome gegaan, waar hy beïnvloed is deur die werk van Michelangelo (1475-1564). Vervolgens is hy na Spanje, waar hy hom uiteindelik in Toledo gevestig het (ca. 1577) en vir dia Jéronima de las Cuevas leer ken het, by wie hy 'n jaar later 'n seun gehad het, Jorge Manuel Theotokopoulos (1578-1631). Soos sy vader het Jorge skilder en later argitek geword.
Een van sy beroemdste skilderye is Die begrafnis van graaf Orgaz in die kerk van Santo Tomé, Toledo (ca. 1585). Volgens oorlewering het die graaf van Orgaz so 'n voorbeeldige lewe gelei dat twee heiliges, Augustinus en Stefanus, by sy afsterwe uit die hemel neergedaal het om hom te begrawe. Die figure op die toneel is almal gekleed in die drag van EI Greco se tyd. Soos in sy ander werk wat voor 1590 ontstaan het, is daar ook in hierdie skildery nog Italiaanse invloed te bespeur. Daarna het hy figure al hoe langer uitgerek, sodat hulle dikwels 'n senuagtige, opgejaagde indruk skep. Die kleure in sy werk is selde realisties en 'n skerp blou en geel is oorheersend. Verder word sy skilderye gekenmerk deur 'n groeiende kontras tussen ligte en donker vlakke of figure en 'n gebrek aan duidelike ruimtebeelding, wat 'n swewende, vergeestelikte karakter daaraan gee.
EI Greco het nie veel invloed op sy tydgenote uitgeoefen nie, maar sedert die einde van die 19e eeu, toe eers die Impressioniste en later die Ekspressioniste sy werk herontdek het, is hy as een van die grootste Europese skilders beskou. Simon Vestdijk (1898-1971) het in 1937 'n belangrike biografiese roman oor EI Greco gepubliseer onder die titel Het Vijfde Zegel. Die meeste van EI Greco se skilderye is te sien in die Prado in Madrid en in die EI Greco-museum in Toledo.
Alcatraz (dubbelsinnig)
Die naam Alcatraz kan verwys na:
Slagting van Boetsja
Die slagting van Boetsja verwys na 'n reeks vermeende oorlogsmisdade wat in April 2022 in die Oekraïense stad Boetsja aan die lig gekom het, nadat die Russiese weermag tydens die Russiese inval in 2022 in Oekraïne uit die besette gebied noord van Kijif onttrek het.
Beeldmateriaal en getuienisse wys daarop dat Russiese troepe Oekraïense burgerlikes tereggestel het.
Beskrywing
Op 2 April 2022, na die onttrekking van die Russe, het die Oekraïense weermag 'n groot aantal liggame van gewelddadig vermoorde burgerlikes gevind wat op strate, in kelders en in 'n massagraf in Boetsja gelê het. Die burgemeester, Anatoli Fedoroek, het aangekondig dat meer as 300 inwoners van die stad vermoor is. Verskeie slagoffers se hande was agter hul rug vasgebind. Die burgerlikes wat dood is, het nie uniforms gedra nie en het alledaagse items soos 'n inkopiesak of 'n fiets by hulle gehad.
Beelde van die satellietoperateur Maxar Technologies het getoon dat minstens elf van die lyke wat gevind is, reeds op 11 Maart daar was, toe die Russe nog die stad beset het. Hulle was nog nie ontbind nie weens die koue.
Die menseregte-organisasie Human Rights Watch het ook oorlogsmisdade – teregstellings, verkragtings en diefstal – deur Russiese soldate in die Oekraïense stede Kijif, Tsjernihif en Charkof aangemeld.
Reaksies
Rusland het betrokkenheid by die Boetsja-slagting ontken en Oekraïne en Westerse lande daarvan beskuldig dat hulle die slagting geplant het. Die lyke wat in die beeldmateriaal gesien is, is na bewering omstreeks 30 Maart deur die Oekraïense weermag daar gedeponeer nadat Russiese troepe onttrek het, volgens 'n verklaring deur Dmitri Peskof, woordvoerder van die Kremlin, en die Russiese minister van buitelandse sake, Sergei Lawrof. Dit word as vals nuus in die Russiese media voorgehou.
Ondersoek
Om die oorlogsmisdade te kan vervolg, was dit belangrik dat die liggame in Boetsja met internasionale hulp ondersoek word. Kenners het teen te veel haas gewaarsku. Die aanskoue van die doodgemaakte burgerlikes is deur baie as afgryslik beskou en die drang om hulle so vinnig as moontlik te verwyder en te begrawe was sterk. "Sommige van die slagoffers in Boetsja was glo geboei toe hulle vermoor is. Dit is van die uiterste belang dat sulke bewyse bewaar word totdat forensiese kundiges dit kon ondersoek," sê Robert McNeill, 'n afgetrede Skotse patoloog wat betrokke was by die ondersoek. identifikasie van Moslems wat in 1995 in Bosniese Srebrenica doodgeskiet is. "Dit sal moeilik wees om Russiese soldate aan te kla."
Die Amerikaanse koerant The New York Times het op 4 April ná 'n ondersoek aangekondig satellietbeelde wys dat die liggame al weke lank daar was. Hommeltuigmateriaal wat op 3 Maart 2022 deur die Azof-bataljon afgeneem is, het gewys hoe Russiese gepantserde personeeldraers verskeie skote op 'n fietsryer afvuur terwyl hy om die draai ry. Verder af in die straat was 'n tenk met 'n groot wit V, 'n Russiese militêre simbool, daarop. Dit stem ooreen met beelde wat amper 'n maand later, op 1 April, op Telegram verskyn het van dieselfde fietsryer wat op dieselfde plek op straat lê. Op 7 April 2022 het die Duitse weekblad Der Spiegel berig dat die Duitse intelligensiediens radioverkeer van Russiese soldate onderskep het wat oor burgerlike sterftes in Boetsja praat. Daar was duidelike verbande tussen die radioverkeer en 'n aantal slagoffers wat op beeldmateriaal gesien kon word. In een van die gesprekke het 'n soldaat gepraat oor iemand wat in Boetsja van sy fiets geskiet is.
Denel Aeronautics
Denel Aeronautics is die lugvaartafdeling van die staatsbeheerde Denel-korporasie van Suid-Afrika. Dit is 'n opvolger van die voormalige Suid-Afrikaanse lugvaartmaatskappy Atlas Aircraft Corporation.
Die afdeling is gedurende 1992 geskep ná die verkryging en opname van Atlas Aircraft in Denel. Aanvanklik was dit Denel Aviation genaamd, maar is dit in 2017 hernoem as Denel Aeronautics na die herintegrasie van Denel Aerostructures. Dit is die vervaardiger van die Rooivalk, 'n plaaslik ontwikkelde aanvalshelikopter wat deur Atlas Aircraft ontwikkel is, Die maatskappy verskaf ook ondersteuningsdienste vir 'n wye reeks vliegtuie, beide van die voormalige Atlas Aircraft se reeks en talle internasionale vervaardigers. Denel Aeronautics is die dominante verskaffer van vliegtuiginstandhouding en ondersteuningsdienste aan verskeie tipes wat deur die Suid-Afrikaanse Lugmag bedryf word; dit verskaf ook dieselfde diens aan ander operateurs wêreldwyd.
Geskiedenis
Denel Aeronautics se bande met die Atlas Aircraft Corporation het beteken dat dit effektief verskeie programme geërf het waarby die maatskappy betrokke was. Dit het voortgegaan om die Suid-Afrikaanse Lugmag (SALM) se Dassault Mirage III's in die opgegradeerde Cheetah te hervervaardig tot in die laat 1990's.
Rooivalk
Nog so 'n projek was die Rooivalk-aanvalshelikopter wat destyds in ontwikkeling was, wat te midde van die Suid-Afrikaanse Grensoorlog van die 1980's begin is. In konsep was hierdie aanvalshelikopter om vriendelike helikopter-troepevervoer te begelei, aanvalsopdragte op lugafweerstellings uit te voer en die toenemende teenwoordigheid van Sowjet-geboude tenks effektief teë te werk; in laasgenoemde rol moes dit toegerus word met teentenkmissiele. Die Rooivalk was nie 'n vars ontwerpte helikopter nie weens die beduidende uitdagings, baie hoë koste en lang tydskaal wat nodig sou wees; dit was eerder gebaseer op een van bestaande ontwerpe wat reeds by die SALM in gebruik was – die Aérospatiale SA 330 Puma. Die eerste Rooivalk-prototipe het sy nooiensvlug op 11 Februarie 1990 uitgevoer.
Ousmane Sembène
Ousmane Sembène (Frans: [usman sɑ̃bɛn]; 1 Januarie 1923 of 8 Januarie 1923 - 9 Junie 2007), wat dikwels in die Franse styl as Sembène Ousmane in artikels en naslaanwerke aangedui word, was 'n Senegalese filmregisseur, vervaardiger en skrywer. Die Los Angeles Times beskou hom as een van die grootste skrywers van Afrika en hy word al dikwels die “vader van die Afrika-rolprentwese” genoem. Ousmane Sembène, afkomstig van 'n Serer-gesin deur sy moeder uit die geslag van Matar Sène, was veral aangetrokke tot godsdienstige feeste, ook die Tuur-fees.
Vroeë lewe
As seun van 'n visserman, is Ousmane Sembène in Ziguinchor in Casamance gebore as deel van 'n Lebou-gesin. Van kleins af is hy blootgestel aan die Serer-godsdiens, veral die Tuur-fees, waarin hy 'n 'kultusbediende' gemaak is. Alhoewel die Tuuroffergawe van suurmelk aan die voorvadergeeste (Pangool) vereis, het Sembène nie sy verantwoordelikheid as kultusbediende ernstig opgeneem nie en was hy bekend daarvoor dat hy die offerandes aan die voorvaders self gedrink het. Sommige van sy werk vir volwassenes maak gebruik van Serer-temas. Hy is grootgemaak deur sy ouma aan moederskant het. Sy het 'n groot invloed op hom gehad. Vroue speel 'n groot rol in sy werk.
Sembène se kennis van Frans en basiese Arabies bo en behalwe Wolof, sy moedertaal, het gevolg op sy bywoning van 'n madrasa, soos by baie Moslemseuns, en 'n Franse skool tot 1936, toe hy met die skoolhoof bots. Daarna het hy tot 1938 saam met sy pa gewerk - hy was geneig tot seesiekte - en verhuis daarna na Dakar, waar hy 'n verskeidenheid handearbeidwerk verrig het.
In 1944 word Sembène opgeneem in die Senegalese tirailleurs ('n korps van die Franse leër). Sy latere diens in die Tweede Wêreldoorlog was by die Vrye Franse magte. Na die oorlog keer hy terug na sy geboorteland en neem in 1947 deel aan 'n lang spoorwegstaking, waarop hy later sy hoofroman Les Bouts de Bois de Dieu (God se stukke hout) (1960) gebaseer het.
In 1947 het hy op 'n skip geskuil en na Frankryk gegaan, waar hy by 'n Citroën-fabriek in Parys en daarna op die dokke in Marseille gewerk het, en aktief geword het in die Franse vakbondbeweging. Hy het hom aangesluit by die kommunistiese CGT en die Kommunistiese party, wat 'n staking help lei het om die vervoer van wapens vir die Franse koloniale oorlog in Viëtnam te belemmer. Gedurende hierdie tyd ontdek hy die Harlem Renaissanceskrywer Claude McKay en die Haïtiaanse marxistiese skrywer Jacques Roumain.
Vroeë literêre loopbaan
Sembène het baie van hierdie ervarings gebruik vir sy eerste roman in die Frans, Le Docker Noir (Die swart dokwerker, 1956), die verhaal van Diaw, 'n dokwerker van Afrika wat rassisme en mishandeling in die hawe in Marseille in die gesig staar. Diaw skryf 'n roman, wat later deur 'n blanke vrou gesteel en onder haar naam gepubliseer word; hy konfronteer haar, vermoor haar per ongeluk en word verhoor en tereggestel in tonele wat sterk herinner aan Albert Camus se Die Vreemdeling (ook vertaal as Die Buitestander). Alhoewel die boek veral fokus op die mishandeling van immigrante uit Afrika, beskryf Sembène ook die onderdrukking van Arabiese en Spaanse werkers, wat dit duidelik maak dat die situasie net soveel xenofobie as rassisme verteenwoordig. Soos die meeste van sy fiksie, word dit in 'n sosiaal-realistiese modus geskryf. Baie kritici beskou die boek vandag as 'n bietjie gebrekkig; dit het egter Sembène se literêre reputasie begin en hom finansiële ondersteuning gebied om voort te gaan met skryf.
Delosperma gratiae
Delosperma gratiae is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae (vygie)-familie. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap van Suid-Afrika.
Ousmane Sembène
Vroeë literêre loopbaan
Sembène se tweede roman, O Pays, mon beau peuple! (O land, my mooi mense!, 1957), vertel die verhaal van Oumar, 'n ambisieuse swart boer wat terugkeer na sy geboorteland Casamance met 'n nuwe wit vrou en idees vir die modernisering van die landboupraktyke in die omgewing. Oumar sukkel egter teen die Franse koloniale regering en die sosiale orde in die dorp, en word uiteindelik vermoor. O Pays, mon beau peuple! was 'n internasionale sukses en uitnodigings het van regoor die wêreld ingestroom, veral uit kommunistiese lande soos die Volksrepubliek China, Kuba en die Sowjetunie.
Sembène se derde en bekendste roman is Les Bouts de Bois de Dieu (God se stukkies hout, 1960); die meeste kritici beskou dit as sy meesterstuk, wat slegs deur Xala geëwenaar word. Die roman fiksionaliseer die werklike verhaal van 'n spoorwegstaking op die Dakar-Niger-lyn wat van 1947 tot 1948 geduur het. Hoewel die charismatiese en briljante vakbondwoordvoerder, Ibrahima Bakayoko, die belangrikste figuur is, het die roman geen ware held nie, behalwe die gemeenskap self, wat saamstaan in die moeilikheid en onderdrukking om hul regte te laat geld. Gevolglik bevat die roman byna vyftig karakters in beide Senegal en die naburige Mali, wat die staking uit alle moontlike hoeke toon; hierin word die roman dikwels vergelyk met Émile Zola se Germinal.
Sembène het Les Bouts de Bois de Dieu opgevolg met die (1962) kortfiksieversameling Voltaïque (Stamlittekens). Die bundel bevat kortverhale, verhale en fabels, waaronder "La Noire de ..." wat hy later in sy eerste film sou aanpas. In 1964 stel hy l'Harmattan (Die Harmattan) vry, 'n epiese roman oor 'n referendum vir onafhanklikheid in 'n Afrika hoofstad.
In 1962/'63 studeer Sembène 'n jaar lank rolprentvervaardiging by die Gorky Filmstudio, Moskou, onder die Sowjet-regisseur Mark Donskoy.
Oliver Stone
William Oliver Stone (gebore op 15 September 1946) is ’n Amerikaanse rolprentregisseur, draaiboekskrywer en vervaardiger.
Ousmane Sembène
Later literêre loopbaan
Met die publikasie van Le mandat, précédé de Vehi-Ciosane (Die geldorder en wit genesis) in 1965, begin die klem van Sembène se werk verskuif. Net soos hy die rasse- en ekonomiese onderdrukking van die Franse koloniale regering met 'n paar novelles voluit aangeval het, het hy sy blik gerig op die korrupte Afrika elite wat daarop gevolg het.
Oliver Stone
Loopbaan
Hy het in die middel 1980's en vroeë 1990's bekendheid verwerf vir die skryf en regissering van ’n reeks rolprente oor die Viëtnamoorlog, waarin hyself ’n soldaat was. Baie van Stone se prente handel oor omstrede Amerikaanse politieke kwessies van die laat 20ste eeu en is as sulks as gevaarlik beskou toe hulle uitgereik is. Sy prente kombineer dikwels verskillende kamera- en filmformate in ’n enkele skoot, soos in JFK, Natural Born Killers en Nixon.
Hy het drie Oscars gewen vir sy werk aan die prente Midnight Express, Platoon en Born on the Fourth of July. Hy is op die Austin-rolprentfees van 2007 vereer met die prys vir lewenslange bydrae tot die rolprentbedryf.
Ousmane Sembène
Later literêre loopbaan
Sembène het hierdie tema voortgesit met die roman Xala uit 1973, die verhaal van 'n El Hadji Abdou Kader Beye, 'n ryk sakeman wat getref word deur wat hy glo 'n vloek van impotensie ("xala" in Wolof) was die aand van sy troue met sy pragtige, jong derde vrou. El Hadji raak obsessief oor die verwydering van die vloek deur besoeke aan marabouts, maar eers nadat hy die meeste van sy geld en reputasie verloor het, ontdek hy die bron as die bedelaar wat buite sy kantore woon, wat hy 'n onreg aangedoen het om sy fortuin te bekom.
Le Dernier de l'empire (Die laaste van die ryk, 1981), Sembène se laaste roman, beeld korrupsie en 'n uiteindelike militêre staatsgreep in 'n nuut onafhanklike Afrika-nasie uit. Sy gepaardgaande novelles uit 1987, Niiwam et Taaw (Niiwam en Taaw), ondersoek steeds sosiale en morele ineenstorting in die stedelike Senegal.
Werk in die rolprentbedryf
As skrywer wat gemoeid was met sosiale verandering, wou Sembène 'n wyer gehoor raak. Hy besef dat sy geskrewe werke slegs die kulturele elite sou bereik, maar dat films 'n veel groter Afrika-gehoor kon bereik.
In 1963 vervaardig Sembène sy eerste film, 'n kortfilm genaamd Barom Sarret (The Wagoner). In 1964 maak hy nog 'n kortfilm met die titel Niaye. In 1966 vervaardig hy sy eerste speelfilm, La Noire de..., gebaseer op een van sy eie kortverhale; dit was die eerste vollengte rolprent wat ooit deur 'n Swart regisseur in Afrika suid van die Sahara vrygestel is. Alhoewel dit slegs 60 minute lank was, het die Franstalige film die Prix Jean Vigo gewen, wat onmiddellik internasionale aandag gevestig het op Afrika-films in die algemeen en spesifiek Sembène. Sembène het hierdie sukses opgevolg met die Mandabi van 1968 en sy droom bereik om 'n film in sy moedertaal Wolof te vervaardig.
Later films in Wolof-tale sluit in Xala (1975, gebaseer op sy eie roman), Ceddo (1977), Camp de Thiaroye (1987) en Guelwaar (1992). Die Senegalese vrystelling van Ceddo is ingrypend gesensor, skynbaar weens 'n probleem met Sembène se papierwerk, hoewel sommige kritici meen dat hierdie sensuur meer te doen het met wat as 'n anti-Moslem-inhoud in die film geïnterpreteer kan word. Sembène versprei egter pamflette by teaters waarin die gesensureerde tonele beskryf word en stel die film ongesensor vir die internasionale mark vry. In 1971 maak Sembène ook 'n film in Frans en Diola getiteld Emitaï, wat deelgeneem het aan die sewende Moskou Internasionale Filmfees, waar dit 'n silwerprys gewen het. Dit is ook in die hele Wes-Afrika verbied. Sy film Xala van 1975 is ingeskryf vir die 9de Moskou Internasionale Filmfees.
In 1977 word sy film Ceddo by die 10de Moskou Internasionale Filmfees ingeskryf. In dieselfde jaar was hy lid van die jurie tydens die 27ste Berlynse Internasionale Filmfees. Tydens die 11de Moskou Internasionale Filmfees in 1979 word die eerbewys vir die bydrae tot die film toegeken.
Herhalende temas van Sembène se films is die geskiedenis van kolonialisme, die gebreke in godsdiens, die kritiek op die nuwe Afrika-bourgeoisie en die krag van Afrikavroue.
Sy laaste film, die rolprent Moolaadé in 2004, het toekennings gewen tydens die Cannes-rolprentfees 2004 en die FESPACO rolprentfees in Ouagadougou, Burkina Faso. Die film, wat in 'n klein Afrika dorpie in Burkina Faso afspeel, het die omstrede onderwerp van vroulike genitale verminking ondersoek.
Hy is die onderwerp van die 2015 dokumentêre film, Sembene!.
Sembène speel gereeld klein rolle in sy films. Byvoorbeeld, in Mandabi speel hy die briefskrywer by die poskantoor.
Dood
Ousmane Sembène is op 9 Junie 2007 op 84-jarige ouderdom oorlede. Hy was sedert Desember 2006 sieklik en sterf in sy huis in Dakar, Senegal, waar hy begrawe is in 'n kleed versier met Koranverse. Sembène is oorleef deur drie seuns uit twee huwelike.
Seipati Bulane Hopa, sekretaris-generaal van die Pan African Federation of Filmmakers (FEPACI), beskryf Sembène as "'n lig wat die fakkel aansteek vir gewone mense om die pad van lig te loop ... 'n stem wat sonder aarseling gepraat het, 'n man met 'n onberispelike talent wat sy artistieke beginsels onwrikbaar vasgehou het en dit met groot integriteit en waardigheid gedoen het."
Suid-Afrika se Pallo Jordan, voormalige minister van kuns en kultuur, het verder gegaan met die lofprysing van Sembène as "'n afgeronde intellektuele en 'n buitengewoon gekweekte humanis... 'n ingeligte sosiale kritikus [wat] 'n alternatiewe kennis van Afrika aan die wêreld verskaf het."
Reese Mishler
Reese Mishler (gebore 20 April 1991) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Gallows (2015) en Bodysnatch (2018).
Felicity Kendal
Felicity Kendal (gebore 25 September 1946) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Shakespeare-Wallah (1965) en Valentino (1977), en in die televisiereekse Good Neighbors (1975) en Doctor Who (2005).
Francis Ford Coppola
Francis Ford Coppola (IFA: ˈkoʊpələ; gebore op 7 April 1939) is ’n Amerikaanse rolprentregisseur, vervaardiger en draaiboekskrywer. Hy was deel van die "New Hollywood"-vlaag van rolprentvervaardiging. Sy films sluit in die Oscar-bekroonde The Godfather (1972) en Apocalypse Now (1979).
Loopbaan
Nadat Coppola The Rain People in 1969 geregisseer het, het hy in 1970 die Oscar vir beste oorspronklike draaiboek saam met Edmund H. North gewen vir Patton. Sy reputasie as regisseur is in 1972 bevestig met die uitreiking van The Godfather, ’n fliek wat rolprentvervaardiging in die gangster-genre gerewolusionaliseer het. Hy het lof van resensente en die publiek gekry voordat hy drie Oscars gewen het, insluitende sy tweede een (vir beste verwerkte draaiboek saam met Mario Puzo) en een vir beste prent, asook sy eerste Oscar-benoeming vir beste regisseur.
The Godfather Part II was in 1974 die eerste opvolgprent wat die Oscar vir beste prent gewen het. Dit is hoog deur resensente aangeskryf en het hom nog drie Oscars in die sak gebring: vir beste verwerkte draaiboek, beste regisseur en beste prent. Hy is die eerste regisseur naas Billy Wilder wat drie Oscars vir dieselfde prent gewen het. The Conversation, wat hy geskryf, geregisseer en vervaardig het, is in dieselfde jaar uitgereik en het die Palme d'Or op die Cannes-rolprentfees gewen. Sy volgende prent was 1979 se Apocalypse Now. Die prent is geloof vir sy lewendige en donker uitbeelding van die Viëtnamoorlog, en het in 1979 die Palme d'Or gewen. In 1990 was hy die regisseur van The Godfather Part III. Coppola is een van net agt rolprentmakers wat die Palme d'Or twee keer gewen het.
Hoewel van sy prente in die 1980's en 1990's geloof is, het hulle nie weer die sukses van dié van die 1970's behaal nie. Sy bekendste flieks sedert die 1980's sluit in die dramas The Outsiders en Rumble Fish (albei 1983), die misdaaddrama The Cotton Club (1984) en die gruprent Bram Stoker's Dracula (1992).
Kevin Kline
Kevin Delaney Kline (gebore op 24 Oktober 1947) is ’n Amerikaanse akteur van die verhoog en rolprente, komediant en sanger. Hy het ’n Oscar en twee Tonys gewen, en is in 2003 in die Amerikaanse Teater-eresaal opgeneem.
Loopbaan
duimnael|links|160px|Kline in 1989 by die Oscar-toekenningsaand.
Kline het sy loopbaan op die verhoog in 1972 begin by The Acting Company. Hy het twee Tonys gewen vir sy werk in Broadway-musiekspele: vir die 1978-produksie van On the Twentieth Century en die 1981-weergawe van The Pirates of Penzance.
Hy het die volgende jaar sy rolprentdebuut teenoor Meryl Streep in Sophie's Choice gemaak. Vir sy rol in die 1988-komedie A Fish Called Wanda het hy die Oscar vir beste manlike byspeler gewen. In 2003 was hy Falstaff in die Broadway-produksie Henry IV, en daarvoor het hy die Drama Desk-prys gewen.
Hy is ook benoem vir ’n Emmy, twee Baftas en vyf Golden Globes, en het in 2004 ’n ster op die Hollywood Walk of Fame gekry.
Sy ander prente sluit in The Big Chill (1983), Silverado (1985), Cry Freedom (1987), Dave (1993), The Hunchback of Notre Dame (1996), The Ice Storm (1997), In & Out (1997), De-Lovely (2004) en My Old Lady (2014).
Beau Mirchoff
Beau Mirchoff is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Scary Movie 4 (2006), I Am Number Four (2011), en Flatliners (2017), en in die televisiereeks Awkward. (2011).
Delosperma peersii
Delosperma peersii is 'n meerjarige sukkulent wat deel is van die Aizoaceae (vygie)-familie. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Lee Van Atta
Lee Van Atta (22 Julie 1922 – 15 Februarie 2002) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Second Wife (1936), Undersea Kingdom (1936), Dick Tracy (1937), en The Affairs of Annabel (1938).
Moraea marginata
Moraea marginata is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die Sukkulente Karoo is. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap. Dit kom in die Hantamsberg en die Roggeveldeskarp in die omgewing van Sutherland voor.
Daryl Mitchell (akteur)
Daryl Mitchell is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Galaxy Quest (1999), 10 Things I Hate About You (1999), en Inside Man (2006), en in die televisiereeks The John Larroquette Show (1993).
Kay Kendall
Kay Kendall (21 Mei 1927 – 6 September 1959) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Simon and Laura (1955), Quentin Durward (1955), Les Girls (1957), en The Reluctant Debutante (1958).
Vincent Van Patten
Vincent Van Patten (gebore 17 Oktober 1957) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Hell Night (1981), The Break (1995), en The Flunky (2000), en in die televisiereeks The Young and the Restless (1973).
Tim Van Patten
Tim Van Patten (gebore 10 Junie 1959) is 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Class of 1984 (1982) en in die televisiereekse The Sopranos (1999) en Boardwalk Empire (2010).
Cheryl Kennedy
Cheryl Kennedy (gebore 29 April 1947) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse ITV Sunday Night Drama (1959), BBC Play of the Month (1965), en Jason King (1971).
Mycale senegalensis
Mycale senegalensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1952 deur Lévi.
Finesse Mitchell
Finesse Mitchell is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Who's Your Caddy? (2007), The Comebacks (2007), en Mad Money (2008), en in die televisiereeks Saturday Night Live (1975).
Ernest Van Pelt
Ernest Van Pelt (31 Maart 1883 – 1 Julie 1961) was 'n Amerikaanse akteur, assistentregisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Cloud Rider (1925) en Avenging Fangs (1927).
Patsy Kensit
Patsy Kensit (gebore 4 Maart 1968) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hanover Street (1979), Absolute Beginners (1986), en Lethal Weapon 2 (1989), en in die televisiereeks Emmerdale (1972).
James Mitchell (akteur)
James Mitchell (29 Februarie, 1920 – 22 Januarie, 2010) was 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Colorado Territory (1949), The Toast of New Orleans (1950), en The Band Wagon (1953), en in die televisiereeks All My Children (1970).
Mycale stegoderma
Mycale stegoderma is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1954 deur De Laubenfels.
Lazarefski (Kalmikië)
Lazarefski (Russies: Лазаревский) is 'n dorpie in Gorodowikofsk-rajon van Kalmikië, Rusland. Dit is die setel van die Lazarefski Plaaslike Munisipaliteit wat nog vyf kleiner nedersettings insluit, en lê 2 kilometer suidwes van die rajon se setel, Gorodowikofsk.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Lazerfski 1 082 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
1998 Franse Grand Prix
Die 1998 Formule 1 Franse Grand Prix is op 28 Junie 1998 op Magny-Cours in Frankryk gehou.
Peredowoi (Kalmikië)
Peredowoi (Russies: Передовой) is 'n dorpie in Gorodowikofsk-rajon van Kalmikië, Rusland. Dit behoort tot die Lazarefski Plaaslike Munisipaliteit wat nog vyf nedersettings insluit, en lê 14 kilometer suidwes van die rajon se setel, Gorodowikofsk.
1998 Franse Grand Prix
Die wedren is gewen deur Michael Schumacher in sy baas se Ferrari.
Peredowoi (Kalmikië)
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Peredowoi 223 inwoners gehad. Etniese Turke vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Pioneer 5
Pioneer 5 (ook bekend as Pioneer P-2, en Able 4, met die bynaam "Roeiwiel Satelliet" ) was 'n tol gestabiliseerde, onbemande ruimtetuig wat as deel van die Pioneer-program gestuur is om die interplanetêre ruimte tussen die Aarde en Venus te ondersoek. Die is gelanseer op 11 Maart 1960 vanaf Kaap Canaveral Lugmagbasis lanseerplatform 17A om 13:00 UTC met 'n wentelbaan droë massa van 43 kg. Die ruimtetuig was 'n sfeer met 0.66 m diameter met vier sonpanele daaraan geheg. Dit het in 'n wentelbaan om die son gegaan van 0.806 × 0.995 AE (121,000,000 by 149,000,000 km).
Data was van die ruimtetuig ontvang tot 30 April 1960. Behalwe ander prestasies het die ruimtetuig ook die bestaan van interplanetêre magnetiese velde bewys. Pioneer 5 is die mees suksesvolle ruimtetuig van die Pioneer/Able reeks.
Die oorspronklike sending plan het behels dat Pioneer 5 in November 1959 gelanseer sou word en 'n verbyvlug van Venus doen maar tegniese probleme het die lansering vertraag tot vroeg in 1960. Op daardie stadium was die geleentheid om Venus te besoek verby en daar was besluit dat die ruimtetuig gebruik sou word om 'n interplanetêre ondersoek te doen en dat 'n verbyvlug na Venus vir nog drie jaar sou wag.
John Vargas
John Vargas (gebore 24 April 1959) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Primary Colors (1998).
Woolworth-gebou
Die Woolworth-gebou is 'n vroeë Amerikaanse wolkekrabber ontwerp deur argitek Cass Gilbert in die Neogotiese styl. Dit is geleë te Broadway 233 in die Tribeca-woonbuurt van Manhattan in New York Stad. Dit was die hoogste gebou ter wêreld van 1913 tot 1930, met 'n hoogte van 241 meter (792 vt). Meer as 'n eeu na die konstruksie daarvan, bly dit een van die 100 hoogste geboue in die Verenigde State.
Voorvaderaanbidding
Voorvaderaanbidding (ook voorouerverering) is 'n stelsel van rituele en aanroeping van afgestorwe familielede. Voorvaderaanbidding is gebaseer op die oortuiging dat die geeste van die dooies in die natuurlike wêreld voortduur en die mag het om die lot van die lewe te beïnvloed.
Metropolitan Life Insurance Company Tower
Die Metropolitan Life Insurance Company Tower is 'n wolkekrabber by Madison Square in die Amerikaanse hoofstad New York. Die gebou is 213,36 meter hoog met 50 verdiepings. Dit is tussen 1907 en 1909 gebou en ontwerp deur Napoleon LeBrun & Sons. Die argitekte was geïnspireer deur die Campanile van Venesië.
Die gebou was van 1909 tot en met 1913 dit hoogste gebou ter wêreld, maar is in 1913 deur dit Woolworth-gebou onttroon.
Voorvaderaanbidding
Verskillende vorme
Steentyd-grafte is in die omgewing van Jerigo ontdek waarin lyke in fetale posisies gevind is. Trouens, dit blyk dat hulle twee keer begrawe is. Eers is hulle ontvlees (moontlik deur hulle aan aasvoëls bloot te stel, sien ook lugbegrafnis) en die bene is bygevoeg. Na 'n rukkie is die graf weer oopgemaak en die skedel verwyder en kunstig bewerk. Kauriskulpe van die Rooisee is in die oogkaste geplaas. Die onderkaak is nie geneem nie. Skedels is dikwels met juwele versier, wat kan dui op 'n voorvaderkultus. Soms was geraamtes bedek met klei of 'n strooipop wat met rooi oker gekleur was, 'n teken van vrugbaarheid en reïnkarnasie, waarmee die geraamtes self voorheen gekleur is.
Voorvaderaanbidding vind op verskeie maniere plaas, in verskeie dele van die nie-Westerse wêreld en in verskeie kulture. Dit was 'n kultus onder die Romeine, hulle het verskeie feeste ter ere van die afgestorwenes gehou (soos die Parentalia). Die praktyk het sy mees uitgesproke vorm in Wes-Afrika en in China bereik deur voorvader tempels en voorouer plate. In die Shang-dinastie is alle soorte gode aanbid, insluitend die groot Zhang Di as die voorvader van die dinastie. In Korea en Viëtnam het byna elke familie voorvadertekens. Dit is houtborde met die naam van die voorvaders op. Dit word minstens een keer per jaar gerespekteer deur wierookstokkies voor hulle te verbrand. In Indië is voorvaderaanbidding algemeen by Pitre Pak.
Metropolitan Life Insurance Company Tower
Ontwerp
Die gebou is 'n latere toevoeging aan die oorspronklike 11 verdieping-hoë kantoorgebou wat in 1893 voltooi is. Die toring begin met 'n voetstuk, waarna die skag volg. Daarna kom 'n kopstuk, wat weer gevolg word deur 'n piramiedvormige spits, met koepel en lantern.
Die gebou bevat aan elke kant 'n klok, elk met 'n deursnee van 8 meter. Die syfers op die klok is 1,2 meter groot. Dit oorspronklike gebou was bedek met Tuckahoe-marmer, maar dié is tydens die opknapping in 1964 vervang met kaal kalksteen. Ook die oorspronklike kantoorgebou word met nuwe kalksteen bedek, waardeur baie detail verlore gegaan en die gebou 'n moderne voorkoms gekry het.
Voorvaderaanbidding
Verskillende vorme
Dit was ook hoogs ontwikkel in die Japannese kultus van Shinto en onder die Melanesiese volke. 'n Kontemporêre voorbeeld kan gevind word op die Indonesiese eiland Soemba. In die Katolisisme word die gestorwe voorouers jaarliks op Allersieledag onthou wanneer mense op familiegrafte kerse opsteek.