cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ancorina geodides
Die spons behoort tot die genus Ancorina en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Carter als Stelletta geodides.
Patrice O'Neal
Oorlede
O'Neal is gediagnoseer met tipe 2-diabetes op die ouderdom 23, 'n toestand wat sy ma ook gehad het. O'Neal het egter nie mediese advies gevolg nie en het dosisse medikasie oorgeslaan en 'n dieet aangeneem wat nie vir diabete aanbeveel is nie. Teen die einde van sy lewe het O'Neal probeer om sy gesondheid te verbeter deur 'n vegan dieet aan te neem, sap te maak en sy inname van ongesonde kos te verminder, maar hy kon steeds nie gewig verloor nie.
Op 29 November 2011 is O'Neal dood aan komplikasies van sy beroerte. Hy was 41 jaar oud.
Violet Hopson
Violet Hopson (16 Desember 1887 – 21 Julie 1973) was 'n Australiese aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Barnaby Rudge (1915), Sowing the Wind (1916), Trelawny of the Wells (1916), en The Case of Lady Camber (1920).
Havana-bruinkat
Die Havana-bruinkat (Engels: Havana Brown) is ’n kortharige katras wat in die 19de eeu die Switserse bergkat genoem is.
Geskiedenis
Die Havana-bruinkat is sedert die 1890's in Europa bekend en is toe reeds geskou. Hulle is dikwels beskryf as effekleurige bruin Siamese katte. Sedert die 1920's is die teel van Siamese katte wat nie blou oë het nie, ontmoedig in Brittanje en die teling van die Havana-bruinkat met sy groen oë is toe ook gestaak.
Eers in die 1950's het Britse telers weer begin om ’n effekleurige bruin kat te teel. In dié tyd het die kat ook in die VSA beland, waar swart huiskatte, sjokoladebruin Siamese en Russiese bloukatte in die teelprogram gebruik is. Dit is hier waar die naam "Havana" vir die eerste keer gebruik is vir dié kleur. Dis onseker waar dit vandaan kom – moontlik van die Havana-konyn of Havana-sigare.
Die kat word as bedreig beskou omdat die geenpoel baie klein is. In die laat 1990's was daar net 12 telers wat by die Amerikaanse Cat Fanciers' Association (CFA) geregistreer was. In 1998 het die CFA toestemming gegee dat huis- en Siamese katte gebruik kan word vir kruisteling.
In Brittanje en Europa word die Havana-bruinkat nie as ’n aparte ras erken nie, maar as ’n kastaiingbruin Oosterse korthaarkat.
Beskrywing
Die Havana-bruinkat is ’n gespierde kat van gemiddelde grootte en lengte. Die pels is ’n rooierige bruin met geen strepe nie. Die snorbaard is ook bruin en die oë groen. Die kop is effens langer as die breedte en die ore is besonder groot.
Dit is ’n intelligente kat wat dikwels sy pote gebruik om goed te ondersoek of met sy eienaars te kommunikeer.
Sien ook
Lys van katrasse
Piksteel-barrakuda
Die Piksteel-barrakuda (Sphyraena jello) is 'n vis wat in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika voorkom van Oman tot by Knysna. In Engels staan die vis bekend as die Pickhandle barracuda.
Voorkoms
Die vis is silwer kleurig met 'n geel groenerige skynsel aan die bokant. Die volwasse vissie het 20 donker dwars strepe oor die rug. Die dorsale vinne is groenerig, die anale vin is bleek en die stertvin is 'n dowwe geel. Die vis kan tot 1.4 m lank word.
Habitat
Die vis verkies koraal- en rots riwwe om in te leef in water wat tot 33 m diep is.
Mitsuko Uchida
Dame Mitsuko Uchida (Japannees: 内田光子 [ɯtɕiꜜda miꜜtsɯ̥ko], gebore op 20 Desember 1948) is 'n klassieke pianis en dirigent bekend vir haar interpretasies van Mozart en Schubert. Sy is in Tokio, Japan gebore en is 'n genaturaliseerde burger van die Verenigde Koninkryk.
Verkennersbeweging
Die Verkennersbeweging is kultuur- en vryheidsbewegings in Suid-Afrika wat die belange van die Afrikaner-Boerevolk bevorder. Hulle sien hulself as polities neutraal, maar streef om 'n onafhanklike vaderland waarin die Boervolk vry kan voortleef.
Ontstaan
Die Beweging het sy ontstaan gehad op 19 Oktober 1989 in die omgewing van Hekpoort. In 1990 het die Verkenners besluit, onder leiding van Steve Strydom, om die beweging landswyd bekend te stel weens die talle navrae wat hulle ontvang het. Die Beweging het sy amptelike beslag gekry op 9 Februarie 1991 tydens sy stigtingskongres te Welkom.
Doelstellings
Die doelstellings van die beweging is daarin geleë, dat:
Die amptelike en enigste taal van die beweging sal Afrikaans wees.
Grondbeginsel
Die beweging berus op 'n Christelik volkseie grondslag met erkenning van die oppergesag van die Drie enige God en die gehoorsaamheid aan die Bybel, as die onfeilbare Woord van God, wat vir ons sal dien as enigste norm en rigsnoer.
Lidmaatskap
Lidmaatskap sal beperk wees tot Boerevolksgenote, wat:
Poslede
'n Kandidaat se naam word aan die Pos voorgelê vir keuring. Inskakeling geskied dan by wyse van 'n instellingsformulier waartydens die Verkennersbelofte afgelê word.
Individuele lede
'n Lid kan hierdie tipe van lidmaatskap verkry, indien daar;
Tambotie
Die Tambotie (Spirostachys africana) is 'n middelgroot, bladwisselende bosveldboom wat dikwels in laagliggende streke of op heuwels te sien is. Die boom kom voor in die noorde en sentrale deel van Namibië, ooste van Botswana, suide van Zimbabwe, Angola, Eswatini, Mosambiek, Tanzanië en Kenia. In Suid-Afrika groei dit in die noordelike gedeeltes van die Oos-Kaap, in KwaZulu-Natal, Limpopo, Gauteng, Noordwes en die middelveld en laeveld van Mpumalanga.
Die melkerige sap van die tambotie is uiters giftig. Dit kan die vel erg irriteer en is baie gevaarlik vir die oë. Tambotiehout moet ook liefs nie vir braaivure gebruik word nie, omdat dit diarree kan veroorsaak en selfs dodelik kan wees.
Een van die medisinale gebruike van die tambotie is om tandpyn mee te behandel. Die boom het ook baie mooi hout wat vir meubels gebruik kan word. Die boom se FSA-nommer is 341.
Wally Brown
Wally Brown (9 Oktober 1904 – 13 November 1961) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Seven Days Ashore (1944), Radio Stars on Parade (1945), Zombies on Broadway (1945), en Notorious (1946).
1929
Die jaar 1929 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 29ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Aphelocoma
Die sangvoëls van die genus Aphelocoma sluit struikgaaie en verwante voëls in. Hulle is nuwewêreldse gaaie wat in Mexiko en die weste van Sentraal-Amerika en die die VSA voorkom, met nog ’n bevolking in Florida. Hierdie genus behoort moontlik tot ’n aparte subfamilie wat nie naby verwant is aan ander gaaie en eksters nie. Hulle word aangetref in oop en gemenge immergroen woude.
Spesies en verspreiding
Sewe spesies van Aphelocoma word tans algemeen erken. Daar word geglo hulle het in die Pleistoseen ontstaan, en dit is bekend dat die Florida-spesie reeds 2 miljoen jaar lank bestaan. Die westelike struikgaai van die binneland, kus en Santa Cruz-eiland word nou as drie aparte spesies beskou, naamlik die Woodhouse-, Kaliforniese en eilandstruikgaai. Verskillende bevolkings van die Mexikaanse struikgaai kan moontlik ook twee aparte spesies wees.
Toetse met mitochondriale DNS kon nie uitsluitsel gee oor die verhouding tussen die verskillende spesies nie. Uit biogeografiese data lyk dit of die Mexikaanse struikgaai die mees basale lyn is, terwyl geen uitsluitsel uit molekulêre data gekry kan word nie. Die data van Rice et al. (2003) dui op ’n klein kans dat die Mexikaanse struikgaai twee verskillende spesies kan wees.
Beskrywing
Aphelocoma is effens groter as die blougaai en het ’n langer stert; die vlerke is effens korter en meer gerond en daar is geen kuif op die kop nie. Die bokant van die kop, agternek en kante van die kop is ’n ryk, diep blou. Sommige spesies het ’n wit streep bo die oë en donker dekvere by die ore. Die bors is wit of gryswit en die rug grysbruin. Die meeste spesies se stert en vlerke is helderblou. Een spesie, Aphelocoma unicolor, is heeltemal blou. Die snawel en pote is swart.
Furtwangen im Schwarzwald
Furtwangen im Schwarzwald is 'n klein stad in die Swartwoud-bergreeks van die Suidwes-Duitse deelstaat Baden-Württemberg met 'n oppervlakte van 82,57 vierkante kilometer en 'n bevolking van 9 192 (soos op 31 Desember 2013). Die stad, wat in administratiewe opsig deel uitmaak van die Swartwoud-Baar-distrik, is die setel van die Hochschule Furtwangen, 'n tersiêre onderwysinstelling, en die Deutsches Uhrenmuseum (Duitse Klokmuseum) met sy internasionaal bekende versameling van Swartwoudklokke.
Geografie
duimnael|links|250px|Die Bregrivier, wat in hierdie fontein naby Furtwangen ontspring, word as een van die geografiese bronne van die [[Donau beskou. Die fontein is tot natuurmonument verklaar]] Furtwangen is in die hartland van die Swartwoud geleë, sowat 25 kilometer wes van Villingen-Schwenningen (die administratiewe hoofstad van Swartwoud-Baar) en sowat 27 kilometer oos van Freiburg im Breisgau.
Met 'n hoogte bo seevlak tussen 850 en 1 150 meter bo seevlak is Furtwangen die tweede hoogs geleë nedersetting met stadstatus in die deelstaat Baden-Württemberg ná Meßstetten. Die hoogste bergspits Brend (1 149 meter) is noordwes van Furtwangen geleë.
Furtwangen se stadsbuurt Neukirch het vanweë sy verruklike ligging in die berglandskap van die Swartwoud en suiwer lug die amptelike status van Luftkurort ('n ontspanningsplek en herstellingsoord wat aan bepaalde vereistes moet voldoen) en is daarnaas 'n gewilde bestemming vir staptoere en wintersport. Die stad beskik nogtans oor 'n nywerheidsbasis en is die setel van die Hochschule Furtwangen, 'n soort technikon met sowat 3 800 studente (waarvan 2 420 op die Furtwangen-kampus) wat grade in ekonomie en tegniese vakke aanbied.
Die Breg, die langste bronrivier van die Donau wat naby Donaueschingen met die Brigach saamvloei, ontspring aan die stadsrand van Furtwangen. Alhoewel die Donau nie oor 'n amptelike "oorsprong" beskik nie (ten spyte van die naam Donauquelle of "Bron van die Donau" wat aan 'n fontein in die Slotspark van Donaueschingen gegee is), is Furtwangen by 'n humeurige geskil oor die werklike brongebied van die Donau betrokke.
Geskiedenis
duimnael|links|250px|Furtwangen in die jaar 1808 duimnael|links|250px|Die tradisionele kleredrag van Furtwangen Furtwangen is eers in die Hoë Middeleeue deur monnike van die klooster St. Georgen by die kruispunt van drie valleie gestig. Die eerste historiese verwysing na Furtwangen kom in 'n oorkonde van pous Alexander III uit die jaar 1179 voor waarin die klooster St. Georgen as eienaar van die dorp en sy kerkgebou genoem word. Die bestaan van 'n plaaslike kerkgemeente dui daarop dat Furtwangen in hierdie tydperk al 'n beduidende nedersetting was, alhoewel die gemeente moontlik net enkele jare vroeër gestig is.
Die dorp was aanvanklik 'n besitting van die hertoë van Zähringen en deur hul plaaslike administrateurs geregeer. Toe die dinastie uitgesterf het, het die grawe van Freiburg die heerskappy oor die gebied uitgeoefen en deur die here van Triberg geadministreer. In die 14de eeu het Furtwangen 'n besitting van die huis Habsburg geword en is eers in 1806 by die Duitse groothertogdom Baden ingelyf.
Oor die eeue heen het Furtwangen in ekonomiese opsig steeds belangriker geword. Die dorp is gedurende die Dertigjarige Oorlog geplunder. Markte is hier al in die vroeë 17de eeu gehou - ondanks die kritiek van sommige buurstede. Eers in 1761 het keiserin Maria Theresia aan Furtwangen, wat destyds deel uitgemaak het van Voor-Oostenryk, die amptelike status van markdorp verleen. Desondanks het Furtwangen eers in die jaar 1873 stadstatus gekry - vroeëre aansoeke is nie goedgekeur nie aangesien die dorp nog nie oor 'n raadsaal beskik het nie.
Ná 'n reeks verwoestende brande in die jaar 1857 het plaaslike burgers in Augustus van dieselfde jaar die Pompier Corps of brandweer van Furtwangen volgens die voorbeeld van Villingen gestig. Naas die stadstatus het ook die bou van die spoorlyn deur die Breg-vallei, die Bregtalbahn wat Furtwangen met Donaueschingen verbind het, die ekonomiese groei van die stad bevorder. Die spoorlyn is in 1972 gesluit. Die plaaslike ekonomie is deur die klok- en horlosiebedryf oorheers wat met die stigting van die Horlosiemakerskool Furtwangen deur die Badiese regering in 1850 'n beduidende hupstoot gekry het. Die eerste skoolhoof was die bekende ingenieur Robert Gerwig. Die instelling het tot die stigting van 'n beroepskool en die Hochschule Furtwangen bygedra, en die plaaslike klok- en horlosiesbedryf is tot 'n professionele nywerheid uitgebrei. Talle klokfabrieke is in Furtwangen en sy omgewing gestig.
Ná die Eerste Wêreldoorlog het die bedryf egter 'n ekonomiese krisis beleef. Nogtans het uit hierdie bedryf 'n beduidende nywerheidsektor begin ontwikkel wat metaalverwerking, presisie-toerusting en elektroniese nywerhede insluit en suksesvol op die wêreldmark meeding. Die stad het een van die laagste werkloosheidsyfers in Duitsland.
Kultuur, toerisme en besienswaardighede
Furtwangen is aan twee bekende toeristeroetes geleë, die federale grootpad (Bundesstaße) B 500 en die Deutsche Uhrenstraße (Duitse Klokroete). Die Deutsches Uhrenmuseum (Duitse Klokmuseum) pronk met 'n eersterangse versameling van sowat 5 000 klokke en horlosies uit alle wêrelddele, maar veral uit die Swartwoud. Die museum dokumenteer sodoende die nou bande van Furtwangen met hierdie tradisionele Swartwoud-bedryf.
Net soos die Klokmuseum is ook die Rechnermuseum (Rekenaarmuseum) op die kampus van die plaaslike technikon geleë. Die museum maak deel uit van die Departement Ekonomie en Informatika en behandel die ontwikkeling van die eerste rekenmasjiene tot moderne rekenaars asook die geskiedenis van buromasjiene en wiskundige apparate.
Die Fasnet of Swabies-Alemanniese Karnaval is een van die hoogtepunte van die kulturele lewe, en balle en straatoptogte word gereeld in Furtwangen gehou. Naas die jaarlikse vlooimark in laat Augustus, die grootste in die omgewing, word tegelykertyd ook die sogenaamde Antikuhrenbörse gehou, die beduidenste handelskou vir antieke klokke, horlosies en onderdele in Europa wat besoekers uit alle wêrelddele lok.
Gewilde toeristetrekpleisters in Furtwangen en sy omgewing is die bergspits Brend wat met sy uitkyktoring tydens gunstige weerstoestande 'n pragtige uitsig tot by die Switserse Alpe-bergspitse en die Franse Vogese-bergreeks in Elsas bied, die Donauquelle of "Donau-oorsprong" naby die Martinskapelle (Sint-Maarten-kapel) en die watermeule Hexenlochmühle in die stadsbuurt Neukirch.
B
Die letter B, b is die tweede letter in die Latynse alfabet. In Afrikaans word die letter uitgespreek as "bee". B is nie in die Etruskiese alfabet gebruik nie. Dit lyk of die Etruske egter wel die letter geken het, moontlik van Grieks af. Die Semitiese letter bet is ook uitgespreek as /b/ en het "huis" beteken.
In Navo se internasionale spellingsalfabet word "B" uitgespreek met die woord "Bravo".
Die letter B lyk ook baie soos die Cyrilliese letter B, hoewel dié letter as /v/ uitgespreek word.
Die vorm van die letter blyk afkomstig te wees van 'n piktogram wat die plan van 'n huis afbeeld, soos gesien kan word in Egiptiese hiërogliewe en die Proto-Semitiese alfabet.
SV Darmstadt 98
duimnael|regs| Stadion am Böllenfaltor, [[Darmstadt]] SV Darmstadt 98 is 'n sportklub uit die stad Darmstadt in Duitsland wat in 1898 gestig is as FK Olympia 1898 Darmstadt, veral bekend om sy sokkerafdeling. In 1919 het die klub met Darmstädter SC 1905 saamgesmelt en die huidige naam aangeneem.
Al White
Al White is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Airplane! (1980), Airplane II: The Sequel (1982), Red Scorpion (1988), en Back to the Future Part II (1989).
Jamais Cascio
Jamais Cascio is 'n San Francisco–baaiarea gebaseerde skrywer en futuris.
Vroeë lewe en opvoeding
Cascio het in 1988 aan die Universiteit van Kalifornië gegradueer, met antropologie en geskiedenis as hoofvakke.
Loopbaan
Cascio was tegnologiebestuurder by Global Business Network en Direkteur van Impakanalise vir die Sentrum vir Verantwoordelike Nanotegnologie. In 2009 is Cascio gelys as een van die top 100 globale denkers deur die Foreign Policy Magazine. Michio Kaku het hom " 'n toonaangewende futuris met 'n lang loopbaan van dink oor die buitelyne van môre", genoem". Hy het artikels geskryf vir verskeie publikasies oor 'n verskeidenheid onderwerpe, insluitende die toekoms van menslike evolusie, onderwys in die inligtingstydvak , en opkomende tegnologieë.  Sedert 2016 was hy 'n Senior Venoot by die Instituut vir Etiek en Opkomende Tegnologieë ,  'n navorsingsvenoot by die Institute for the Future  , en 'n lid van die Ensia Advisory Council. Cascio het in Mei 2017 'n Eredoktorsgraad ontvang ter erkenning van sy lewenswerk deur die Universiteit van Gevorderde Tegnologie.
Transhuman Space
In die tydperk 2003-4 het Cascio twee volumes agtergrondmateriaal gepubliseer wat gebruik kan word in Steve Jackson Games se rolspeletjie Transhuman Space, wat in 2100 afspeel.
Cascio se eerste volume, Broken Dreams, bied 'n politieke agtergrond wat op minderbevoorregtes konsentreer en hoe hulle op hul omstandighede kan reageer.
Die tweede volume, Toxic Memes, konsentreer op die stryd vir die publieke mening, en die kwessies wat voortspruit uit 'n hipotetiese nuwe wetenskap van memetika: die analise, ingenieurswese en manipulasie van idees.
Worldchanging
In 2003 was Cascio mede-stigter van die aanlynwebwerf Worldchanging met Alex Steffen. Hy het artikels vanaf 2003 tot sy vertrek in 2006 bygedra. Sy onderwerpe sluit in energie, klimaatsverandering, globale ontwikkeling, oopbron, biotegnologie en nanotegnologie.
Kaasburger koolstofvoetspoor
In 2006, toe die konsep van 'n koolstofvoetspoor 'n omgewings gesprekstema geword het, het Cascio besluit om 'n illustratiewe voorbeeld te gee deur gebruik te maak van 'n gewilde alledaagse item: die kaasburger. Met inagneming van alle faktore wat in die vervaardiging en aflewering van een kaasburger gegaan het, het Cascio bereken dat die ekwivalent van 3,6-6,1 kg koolstofdioksied gegenereer is. Om die resultaat op 'n ander manier te interpreteer, het Cascio beraam dat die jaarlikse uitlaat van kaasburger produksie en verspreiding in die Verenigde State vergelykbaar is met dié van alle sportnutsvoertuie wat destyds op Amerikaanse paaie bestuur is. Die verslag het baie belangstelling gegenereer en is in 'n segment van die National Geographic-dokumentêr Six Degrees Could Change the World gebruik.
Superstruct
In 2008 het Cascio saamgewerk met Jane McGonigal as scenario-ontwerper en administrateur vir Superstruct; 'n grootskaalse voorspellingswedstryd wat spelers genooi het om sosiale media te gebruik om te beskryf hoe hulle sou reageer op vyf hipotetiese maar waarskynlike bedreigings vir die mensdom teen die jaar 2019. Die voorlegging volg op die struktuur van die tienjaarvoorspellingsverslae wat deur die Institute of The Future gebruik word. Dit het in Oktober 2008 begin en 5000 spelers het oor 'n tydperk van ses weke deelgeneem.
Geo-ingenieurswese
Cascio was sedert 2005 'n bydraer tot besprekings oor die etiek en praktiese aard van geo-ingenieurswese. In 2009 het hy 'n versameling van sy essays self gepubliseer onder die titel Hacking the Earth. Hierdie essays beklemtoon dat geo-ingenieurswesestrategieë nie die onderliggende oorsake van aardverwarming aanspreek nie, en dat die gevolge noukeurig opgeweeg sal moet word. Nietemin, Cascio beweer dat geo-ingenieurswese ernstig oorweeg word as 'n manier om die toename in globale temperatuur tot 'n minimum te beperk.
In September 2008 het Cascio saamgewerk met die Australiese Uitsaaikommissie as skrywer en konsultant om Bluebird AR, 'n interaktiewe multimedia drama te produseer wat die kykers aangemoedig het om deel te neem, en te dink oor geo-ingenieurswese kwessies. Die program is uitgesaai vanaf April tot Junie 2010. an interactive multimedia drama that encouraged viewers to participate, and think about issues in geoengineering. The show was broadcast from April–June 2010.
Maak Google ons dom?
Is Google Making Us Stupid? was 'n 2008-artikel deur Nicholas Carr, wat later uitgebrei is in The Shallows. Carr het voorgestel dat die maklike toegang tot kennis wat deur die internet soekenjins verskaf word, mense se kognisievaardighede beïnvloed; hulle aanmoedig om inligting te "vluglees" ten koste van kritiese denke en gefokusde navorsing. Op grond van sy persoonlike ervarings het Carr selfs gewonder of die brein permanent geraak word.
Hy reageer in dieselfde publikasie 'n jaar later, en Cascio het aangevoer dat menslike kognisie altyd ontwikkel het om omgewingsuitdagings aan te spreek, en dat die uitdagings wat deur die internet gestel word, nie anders is nie. Die 'vluglees' waarna Carr verwys het, was 'n vorm van aandagstekort veroorsaak deur die onvolwassenheid van filteralgoritmes. Cascio het verder aangevoer dat die probleem sal afneem aangesien menslike behoeftes hul eie evolusionêre druk uitoefen om die algoritmes te verbeter.
Die twee artikels is gebruik om aktuele debat op verskeie plekke te bevorder. Pew Research het hulle gebruik om 'n spanningspaarvraelys te skep wat aan bekende akademici versprei is. Die meeste het in detail gereageer. 76% stem saam met die proposisie "Carr was verkeerd: Google maak ons nie dom nie". Tydens die bespreking van die onderwerp in The Googlisation of Everything, het Siva Vaidhyanathan geneig om Carr se posisie te steun. Hy het egter gedink dat beide argumente te veel op determinisme berus: Carr weens die idee dat 'n oor-afhanklikheid van internetgereedskap onafwendbaar die brein tot atrofie sal lei, en Cascio in die idee dat dit slimmer word, is die noodsaaklike uitkoms van die evolusionêre druk wat hy beskryf. John Naughton het opgemerk in From Gutenberg to Zuckerberg dat hy baie tevrede was dat Carr 'n belangrike onderwerp aangeroer het, maar dat sy gevolgtrekkings nie wyd ondersteun word nie.
Boeke
•	Broken Dreams (Transhuman Space) (Steve Jackson Games, 2003).
•	Toxic Memes (Transhuman Space) (Steve Jackson Games, 2004).
• Worldchanging: a User's Guide to the 21st Century (2006) (contributing author).
•	Worldchanging: a User's Guide to the 21st Century (2006) (bydraende skrywer).
•	Hacking the Earth: Understanding the Consequences of Geoengineering (self-gepubliseer, 2009).
Toekennings
•	2009 – Foreign Policy Magazine No. 72 onder hulle "Top 100 Global Thinkers" vir 2009.
•	2017 – Ere doktorsgraad van die University of Advancing Technology.
Lys van nasionale tale van Indië
Indië het 'n groot verskeidenheid gesproke tale onder verskillende groepe mense. Ten minste 30 verskillende tale, en om en by 2000 dialekte is geïdentifiseer. Die Grondwet van Indië het gestipuleer dat Hindi en Engels die twee tale is vir amptelike kommunikasie vir die nasionale regering. Verder bevat dit 'n lys van 22 geskeduleerde tale. Hierdie tale is geregtig op vereenwoordiging in die Amptelike Taalkommissie, en 'n kandidaat betrokke in 'n eksamen vir die nasionale regeringsdiens het die keuse om die eksamen te skryf in een van hierdie tale.
Soos bepaal, het Engels ophou bestaan as 'n amptelike taal ("on par with Hindi) in 1965, waarna dit bedoel is om voort te gaan as 'n "samewerkende addisionele amptelike taal" totdat die tyd aanbreek dat 'n deeglik aangestelde komitee kan besluit oor die gehele oorgang na Hindi, gebaseer op periodiese hersiening. Alhoewel, as gevolg van proteste van sommige state soos Tamil Nadu waar daar 'n lae aantal Hindi-sprekendes is, word die tweetalige stelsel nog geïmplimenteer. As gevolg van snelle industrialisasie, en 'n bloeiende multinasionale invloed in die ekonomie, bly Engels 'n gewilde en invloedryke kommunikasiemiddel in die regering en in dag-tot-dat besigheid, en stappe om dit te vervang is effektief in die wiele gery.
Ancorina globosa
Ancorina globosa is 'n gewone sponsspesie uit die familie van die Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2012 deur Kelly & Sim-Smith.
Lys van nasionale tale van Indië
Ander belangrike tale van Indië
(met meer as 5 miljoen sprekers maar sonder amptelike status)
Die Grondwet van Indië lys 18 streekstale.
Jacques Ellul
Jacques Ellul (*6 Januarie 1912 – †19 Mei 1994) was ’n Franse filosoof, sosioloog, leketeoloog en professor wat ook bekend was as Christelike anargis. Ellul was jare lank hoogleraar in geskiedenis en die sosiologie van instellings aan die Fakulteit van Regte en Ekonomiese wetenskappe aan die Universiteit van Bordeaux. Hy was ’n bedrywige skrywer en het in sy leeftyd meer as 60 boeke en 600 artikels geskryf waarvan talle besprekings bied oor propaganda, die impak van tegnologie op die gemeenskap en die interaksie tussen geloof en politiek. Die dominante tema van sy werk het die bedreiging wat deur moderne tegnologie geskep is ten opsigte van menslike vryheid en godsdiens geblyk te wees. Ellul het nie gevra na die verwydering van moderne tegnologie of tegniek nie, maar het eerder daarna gestreef om ons persepsie van moderne tegnologie en tegniek te verander na iets wat ’n nutsmiddel is eerder as iets wat die status quo reguleer. Twee van sy invloedrykste boeke is La technique ou l'enjeu du siècle (Die tegnologiese gemeenskap) en Propagandes (Propaganda: die forming van menslike houdings).
Ellul word deur talle gesien as ’n filosoof maar hy is opgelei as sosioloog en het die kwessie van tegnologie en menslike aksie vanuit ’n dialektiese oogpunt beskou. Sy skrywes hou dikwels verband met die opkoms van ’n tegnologiese tirannie oor die mensdom. As ’n filosoof en teoloog het hy voorts die godsdienstigheid van die tegnologiese gemeenskap ontdek. In 2000 het ’n groep oudstudente van Ellul die Internasionale Jaqcues Ellul-genootskap gestig. Die genootskap, wat akademici van ’n verskeidenheid studievelde insluit, is toegewy aan die voortsetting van Ellul se nalatenskap en die bespreking van die kontemporêre toepaslikheid en implikasies van sy werke.
Lewe en invloede
Ellul is op 6 Januarie 1912 in Bordeaux, Frankryk gebore as die seun van Marthe Mendes (’n Frans-Portugese protestantse vrou) en Joseph Ellul, ’n Oosters-Ortodokse Christen afkomstig van Malta wie se ouers Italiaans-Maltees (vader) en Serwies (moeder) was, wat tóé ’n oortuigde Voltairiaanse deïs was. As tiener wou Ellul ’n offisier in die vloot word, maar sy vader het toegesien dat hy in die regte studeer. Hy is in 1937 met Yvette Lensvelt getroud.
Ellul het sy opleiding aan die universiteite van Bordeaux en Parys ontvang. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was hy ’n leier in die Franse Weerstand. Hy is in 2001 met die titel Regverdige onder die Volkere deur Jad Wasjem vereer vir sy pogings om Jodelewens te red. Hy was ook ’n lekeprediker in die Hervormde Kerk van Frankryk en het ’n hoë posisie in dié kerk se Nasionale Raad beklee.
Ellul was goed bevriend met Bernard Charbonneau wat ook ’n skrywer van Akwitanië en ’n protagonis van die Franse personalisme-beweging was. Hulle het in die akademiese jaar van 1929-1930 in die Protestantse Studentevereniging ontmoet. Albei het ook erken dat hulle ’n groot invloed op mekaar gehad het.
Teen die vroeë 1930’s was Ellul se drie primêre bronne van inspirasie Karl Marx, Søren Kierkegaard en Karl Barth. Ellul het aanvanklik met die ideë van Karl Marx kennis gemaak gedurende ’n lesing in ekonomie deur Joseph Benzacar in 1929-1930; Ellul het gevolglik vir Marx bestudeer en ’n produktiewe eksegeet van sy teorieë geword. In dieselfde tydperk het hy te wete gekom van Kierkegaard se Christelike eksistensialisme. Volgens Ellul het Marx en Kierkegaard die grootste invloed op hom gehad en dit is die enigste twee skrywers van wie hy al die werke gelees het. Voorts het hy Karl Barth, wat ’n leier van die weerstand teen die Duitse staatskerk in die Tweede Wiereldoorlog was, as die grootste teoloog van die 20ste eeu beskou. Saam met hierdie intellektuele invloede, het Ellul ook gesê dat sy vader ’n groot rol in sy lewe gespeel het en ook sy rolmodel was.
Hierdie teologiese invloede het gelei tot toegewyde volgers maar ook gemene vyande. In die breë, en veral in sy boeke wat oor teologiese kwessies handel, herhaal Ellul die standpunte van Barth – wie se polêre dialektiek van die woord van God, waarin die evangelie die wêreld tegelykertyd oordeel en vernuwe – en het dit sy teologiese perspektief gevorm. In Jacques Ellul: A Systemic Exposition beweer Darrell J. Fasching dat Ellul geglo het “dat dit wat die gegewe realiteit ontheilig, eindelik op sy beur weer die nuwe heilige realiteit word.”
In 1932 na, wat Ellul beskryf as “’n baie wrede en baie plotselinge gesprek”, het hy hom as ’n Christen verklaar. Ellul glo dat hy omtrent 17 (1929-1930) was en sy somer saam met vriende in Blanquefort, Frnakryk gespandeer het. Terwyl hy alleen in die huis besig was met ’n vertaling van Faust het Ellul geweet (sonder om iets te sien of te hoor) dat hy in die teenwoordigheid van iets so verstommend, so oorweldigend was wat die kern van sy wese betree het. Hy het op ’n fiets geklim en gevlug en uiteindelik tot die gevolgtrekking gekom dat hy in die teenwoordigheid van God was. Hierdie ervaring het die gesprekproses aan die gang gesit wat volgens Ellul vir jare daarna voortgeduur het. Hoewel Ellul homself as ’n Protestant geïdentifiseer het, was hy krities teenoor die owerheid van die kerk in die breë omdat hy geglo het dat die kerkdogmas nie genoeg klem op die leëringe van Jesus of Christelike skrif plaas nie.
Ellul was ook prominent in die wêreldwye ekumeniese beweging hoewel hy later skerp kritiek teenoor die beweging uitgespreek het oor wat hy gemeen het onoordeelkundige goedkeuring van politieke instellings was (hoofsaaklik linkse politiek). Hy was egter nie vriendeliker in sy beoordeling van diegene aan die regterkant nie; hy het ’n uitdruklik antipolitieke standpunt gehuldig as ’n alternatief tot albei. Ellul was voorts ook ’n groot aanhanger van Pierre-Joseph Proudhon wat hom oortuig het dat die skep van nuwe instellings vanuit voetsoolvlak die beste manier was om ’n anargistiese samelewing te skep. Hy het gesê dat sy uitkyk grens aan anargosindikalisme, maar die tipe verandering wat Ellul bepleit het, was egter ’n evolusionêre benadering deur middel van ’n “… Proudhonse sosialisme … deur die pers en die ekonomiese strukture te omskep – deur middel van ’n federatiewe koöperatiewe benadering …” wat sou lei tot ’n anargistiese gemeenskap wat op federalisme en die mutualistiese ekonomie van Proudhon gebaseer is. Met betrekking tot Jesus en anargisme het hy geglo dat Jesus nie bloot ’n sosialis was nie, maar ’n anargis en dat “… anargisme die volste en ernstigste vorm van sosialisme [is].”
Ellul word erken dat hy die frase: “Dink globaal, tree plaaslik op” geskep het. Hy het dikwels gesê dat hy per toeval in Bordeaux gebore is, maar dat hy by keuse byna sy hele akademiese loopbaan daar deurgebring het.
Op 19 Mei 1994 het hy na ’n lang siekbed in sy huis in Pessac, sowat 3 kilometer van die Universiteit van Bordeaux se kampus, gesterf in die teenwoordigheid van sy naaste geliefdes. Sy vrou is ’n paar jaar op 16 April 1991 reeds oorlede.
Melissa Jaffer
Melissa Jaffer (gebore 1 Desember 1936) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Ride a Wild Pony (1975), Caddie (1976), en Mad Max: Fury Road (2015).
Grysstrandkiewiet
Die Grysstrandkiewiet (Pluvialis squatarola) is 'n voël en algemene somerbesoeker aan Suid-Afrika se oop kus en kuswatermassas. Die voël word 27 – 31 cm groot en weeg 180 - 300 gram met 'n vlerkspan van 76 cm. In Engels staan die voël bekend as Grey plover. Die streekbevolking is ongeveer 25 000 voëls.
Pous Stefanus I
Stefanus I was die 23ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Stefanus I was 'n gebore Romein van Griekse afkoms. Hy was Pous Lucius I se aartsdeken en is deur hom as opvolger aangestel. Op 12 Mei 254 volg hy Pous Lucius I op en word op 30 Augustus 257 opgevolg deur Pous Sixtus II. Die naam ‘Stefanus’ beteken “gekroonde” (uit Grieks).
Pontifikaat
Tydens Stefanus I se pontifikaat was daar groot druk op die Kerk sowel van binne as van buite. Onder die vervolgings van keiser Decius het baie Christene hulle geloof versaak. Dit het gelei tot 'n diskussie binne die kerk of hulle weer tot die kerk toegelaat kan word. Daar is ook met Cyprianus gestry of sulke mense weer gedoop moes word. Stefanus het besluit dat herdoop nie verpligtend is nie. Dit het gelei tot die ekskommunikasie van Cyprianus en byna tot 'n breuk met die Kerk in Afrika en die Ooste.
Stefanus het die onverbreekbaarheid van die eg verdedig en die gebruik van verloofringe ingevoer.
Verering
Stefanus word as heilige en martelaar vereer in die Rooms-Katolieke Kerk. Sy feesdag is op 2 Augustus. Stefanus het gesterf deur onthoofding (legendaries). Sy kop word in Speyer (Duitsland) as reliek vereer. Stefanus is die beskermheilige van Hvar.
Nota
Saamgestel uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wiki’s.
19de eeu
Die 19de eeu het in die jaar 1801 'n aanvang geneem en teen die einde van die jaar 1900 ten einde geloop.
duimnael|links|600px|Kaart van die wêreld se lande en hul kolonies in 1898.
Die wêreldbevolking aan die begin van die 19de eeu word op 980 miljoen mense geskat, teen die einde het dit tot 'n geskatte 1,65 miljard mense gestyg. Die eeu is gekenmerk deur 'n globale verandering van so 'n omvang, diepte en dinamiek dat geen historiese tydperk dit voorafgegaan het nie. Daar word ook na hierdie verandering verwys as die begin van moderniteit.
In Europa in 1815, na die oorwinning oor Napoleon, wat voorheen groot dele van die vasteland verower het, is die ou sosiale orde in baie opsigte herstel. Sommige wetlike en ekonomiese veranderinge sowel as individuele territoriale herorganisasies het egter oorgebly. Die idees van die Franse Rewolusie kon nie permanent onderdruk word nie. Die eeu is gekenmerk deur die stryd om dit 'n werklikheid te maak. In Europa het die bourgeoisie en ander dele van die bevolking vir groter ekonomiese en sosiale vryhede geveg. Baie Europese state het grondwette ingestel wat die regsverhouding tussen burgers en die staat omskryf. Politieke partye is gevorm en ideologieë geformuleer.
Van die nuutgeskepte nasiestate het Italië en Duitsland, wat in die 1860's en 1870's ontstaan ​​het deur die vereniging van talle gebiede, die Europese politieke landskap die meeste verander. Die organisasievorm van die volkstaat het sy triomfantlike vooruitgang wêreldwyd begin.
Die groot Europese moondhede, wat die oppergesag in wêreldhandel beklee het en hul koloniale ryke in Afrika en Asië uitgebrei het, het ontwikkel tot die oorheersende moondhede van die wêreld. Die grootste koloniale moondheid, Groot-Brittanje, wie se Britse Ryk in 1900 byna 'n kwart van die wêreldbevolking uitgemaak het, het onbetwisbaar oor die wêreld se see regeer. Teen die eerste helfte van die eeu het dit volle beheer oor die Indiese subkontinent verkry en toe Australië van die Aborigines oorgeneem.
Aan die ander kant het die streke van Suid-Amerika aan die begin van die eeu weggebreek van hul Spaanse en Portugese koloniseerders. In Noord-Amerika het die Verenigde State van Amerika groot gebiede ná onafhanklikheid verkry ten koste van Meksiko en inheemse stamme. Na die Amerikaanse Burgeroorlog het hulle een van die sterkste industriële nasies in die wêreld geword. Hulle het by sterk immigrasie van geskoolde werkers, wat uit Europa en in 'n mindere mate uit Asië gekom het, baat gevind. Die Atlantiese migrasie was deel van wêreldwye migrasiebewegings, wat in hierdie eeu ongekende afmetings bereik het. Die migrasiebewegings het gepaard gegaan met hoë groei in die wêreldbevolking. Dit is gevoed deur 'n landbou wat sy produktiwiteit aansienlik verhoog het deur verhoogde doeltreffendheid en gebiedsuitbreiding. 'n Groot deel van die plattelandse bevolking het na die stede gemigreer. Die stede het probeer om die probleme wat verband hou met die sterk bevolkingsgroei met nuwe tegnies innoverende infrastruktuur en instellings van die moderne massa-samelewing op te los.
Die Industriële Revolusie het in die loop van die eeu vanaf Engeland na talle streke van Europa, die Verenigde State en Japan versprei. Hierdie strukturele veranderinge het met groot sosiale ongelykhede gepaard gegaan. Sleuteltegnologieë soos die spoorweë, die stoomboot en die telegraaf het gelei tot 'n skerp toename in die omvang en spoed van globale konnektiwiteit en 'n verandering in die persepsie van afstand. Baie nuwe wetenskaplike ontdekkings, insluitend in medisyne, het praktiese verbeterings vir baie mense gebring.
'n Voorheen onbekende gebruik van hulpbronne, 'n ekonomie gebaseer op fossielenergieë en die massiewe uitbreiding van nedersettings- en kulturele gebiede het gelei tot 'n groot transformasie en besoedeling van die omgewing. Daarom sien sommige wetenskaplikes die begin van die Antroposeen so vroeg as die 19de eeu.
Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag
Die Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag (SANW) is die amptelike krygsmag van Suid-Afrika. Dit het in 1994 tot stand gekom as opvolger van die Suid-Afrikaanse Weermag (SAW). Dit sluit personeel en toerusting van die SAW en voormalige tuislande in, asook personeel van voormalige guerrilla-magte van sekere politieke partye soos die ANC se Umkhonto we Sizwe, die PAC se APLA en die beskermingseenhede van die IFP.
Geskiedenis
Die SANW het die personeel en toerusting van die SAW oorgeneem en magte van die voormalige Bantoestan-tuislandmagte geïntegreer, sowel as personeel van die voormalige guerrilla-magte. Vanaf 2004 word die integrasieproses as afgehandel beskou met die behoud van personeel, struktuur en toerusting van die SAW. Weens integrasieprobleme, finansiële beperkings en ander kwessies het die SANW egter vaardigheidsbeperkings in die gesig gestaar.
Die Suid-Afrikaanse kommandostelsel was tot 2008 'n burgerlike milisie wat gebaseer was op plaaslike eenhede van kompanjiegrootte tot bataljongrootte. In die laaste jare was die kommandos se rol om die Suid-Afrikaanse Polisiediens tydens interne operasies te ondersteun. Tydens sulke ontplooiings het die eenhede onder beheer van die SAPD gekom.
Volgens die Ministerie van Verdediging Hersiening van 2014, is die SANW "in 'n kritieke toestand van agteruitgang".
Herbewapening
In 1999 het die ANC-regering $4,8 miljard (ongeveer ZAR 30 miljard) aan die aankoop van nuwe wapentuig spandeer. Verskeie aantygings van korrupsie tydens die aankope is daarna geopper. Die aankope behels die verkryging van korvette, duikbote, ligte helikopters, vegsimulators en gevorderde ligte vegvliegtuie.
Personeel
Teen 30 April 2011 was die rassesamestelling as volg:
Volgens geslag sien die SANW as volg daar uit: 56 663 mans (73.4%) 20 505 dames (26.6%)
Harry C. Browne
Harry C. Browne (18 Augustus 1878 – 15 November 1954) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Big Sister (1916), Scandal (1917), The Inn of the Blue Moon (1918), en Closed Doors (1921).
Ontsmetting
Met ontsmetting word bedoel die onskadelik maak van siektekieme op die veloppervlak of ander voorwerpe. Verskeie middels word vandag vir ontsmetting gebruik, waarvan jodiumtinktuur steeds een van die doeltreffendste is.
Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag
Personeel
Die teiken vir vroulike rekrute is in 2010 tot 40% verhoog.
SMS Emden
Die SMS Emdem was 'n tipiese ligte kruiser van die Duitse Vloot in gebruik tydens die Eerste Wêreldoorlog. Die kruisers was gebruik as verkenningsvaartuie vir die vloot en ook om Britse handelsskepe aan te val.
Ontsmetting
Instrumente word gesteriliseer deur middel van hitte of bestraling, wat alle patogene organismes vernietig. Tot aan die einde van die 19e eeu is operasies sonder ontsmetting uitgevoer en die oorsake van die ernstige wondinfeksies wat voorgekom het, was onbekend.
Inleiding
Hierdie revolusionêre ontdekking het die Engelse chirurg Joseph Lister (1827 - 1912) gemotiveer in sy stryd teen wondinfeksies. Lister het gemeen dat infeksie 'n soort verrottingsproses is. Pasteur het reeds aangedui dat mikroörganismes deur verhitting, filtrering of chemiese stowwe vernietig kan word. Lister, het begin eksperimenteer met karbol, 'n bederfwerende suur waarvan hy deur middel van ŉ koerantberig kennis geneem het: in die Engelse dorpie Carlisle is karbol by die rioolwater gevoeg, wat die water reukloos gemaak het.
Lister het aan die einde van 'n operasie op die wond 'n lap geplaas wat in karbolsuur gedoop was. Hoewel dit wondinfeksie in groot mate verminder het, het die ongesuiwerde karbol vel irritasie en swere veroorsaak. Hierdie newe-effekte is uitgeskakel toe karbol later in ŉ gesuiwerde toestand beskikbaar was. Lister het dus ontsmetting ontdek: die onskadelik maak van patogene organismes aan die veloppervlak of op 'n ander voorwerp. Lister het ook eksperimente gedoen om die instrumente en alle ander voorwerpe wat met die operasiewond in aanraking gekom het, kiemvry te maak.
So het hy die grondslag gelê vir die hedendaagse antisepsis, die proses wat gemik is op die bestryding van alle patogene organismes wat aanwesig is. ŉ Ander term wat ook gebruik word, is asepsis, wat daarop gemik is om alle patogene organismes uit die operasiekamer te weer.
Doel van ontsmetting
Die term sterilisering dui op die vernietiging van alle mikrobes, mikroörganismes, bakterieë of spore, terwyl die term ontsmetting, ook genoem disinfeksie, die vernietiging van patogene organismes, mikrobes of bakterieë impliseer. Spoordraende organismes word nie hierby ingesluit nie. Ontsmetting is dus baie geskik vir die vernietiging van nie-spoordraende organismes op soliede oppervlakke, terwyl sterilisering verkry word deur fisiese prosesse soos droë, versadigde stoom en droë hitte, asook bestraling met byvoorbeeld ultraviolet en gammastrale.
Ontsmettingsmiddels en antiseptika
Antiseptika is middels wat nie-irriterend van aard is. Dit is chemiese stowwe wat die groet en vermeerdering van mikrobes op lewende oppervlakke, byvoorbeeld die slymvliese, strem. Antiseptika is nie bedoel vir gebruik op lewelose oppervlakke nie. Ander chemiese stowwe soos suiwerings- of sanitasiemiddels help om mikrobes te verminder en openbare gesondheidstandaarde bepaal die veilige vlak waartoe hierdie mikrobes verminder moet word.
Reukweerders is chemiese stowwe wat algemeen in gebruik is om slegte reuke te verwyder. Sedert die toepassing van karbol is 'n groot verskeidenheid stowwe as ontsmettingsmiddels aangewend. Net 'n paar hiervan is in die praktyk van belang; die ander is ondoeltreffend of gevaarlik vir die vel of vir materiaal. Vir die ontsmetting van die vel bly jodiumtinktuur steeds die beste middel. Dit bestaan uit 'n oplossing van 1 of 2 % jodium in 70 % alkohol. Hierdie oplossing vernietig binne ŉ minuut die meeste bakterieë, en indien dit reg aangewend word, tas dit nie die vel aan nie. Sommige mense is egter sensitief hiervoor en dit kan tot 'n jeukerige veluitslag lei.
Chloorverbindinge soos HCIO (in bleikwater) is goeie ontsmettingsmiddels, maar reageer nie in die aanwesigheid van bloed of etter nie. 'n Te sterk oplossing prikkel die vel en die slymvlies. Chloorheksadien word meestal in 'n oplossing van 1 % met alkohol gebruik. Hierdie middel is minder doeltreffend en die werking is ook traer as die van jodiumtinktuur, maar dit kan dien as plaasvervanger indien die pasiënt sensitief is vir jodiumtinktuur.
Heksachlorofeen word gebruik vir die ontsmetting van die hande en werk alleen doeltreffend as dit saam met seep aangewend word. Formalien vernietig alle bakterieë, maar tas ook die vel en die slymvlies aan, wat dit in die chirurgie onbruikbaar maak. Dit is 'n baie doeltreffende middel vir die bewaring van dooie weefsel. 'n Oplossing van 70 % medisinale alkohol is 'n matige antiseptikum, maar suiwer alkohol is minder doeltreffend. Die kwikverbinding merkurochroom word nie as 'n doeltreffende ontsmettingsmiddel beskou nie en het sy gewildheid te wyte aan die feit dat dit nie brand wanneer dit op ŉ wond aangewend word nie.
Lysol, 'n fenolderivaat, hoort eintlik nie tuis onder ontsmettingsmiddels nie aangesien dit meer nadele as voordele inhou. Dit word egter nog as huishoudelike reinigingsmiddel gebruik. Jodoform is 'n metaanverbinding wat van wee sy vlugtigheid onprakties en moeilik hanteerbaar is. Dit word egter nog in salwe verwerk. Die instrumente en ander materiale wat met 'n operasiewond in aanraking kom, ondergaan 'n veer strenger ontsmettingsproses.
Dit word deur middel van verhitting of bestraling heeltemal kiemvry (steriel) gemaak. Ontsmetting is uiters belangrik vir die beskerming van die pasiënt en die personeel in 'n hospitaal. Hierdeur word alle patogene organismes en hul spore vernietig. Daar is verskeie metodes om bakterieë in hul vegetatiewe vorm deur sterilisering te vernietig. Sommige spore, byvoorbeeld die van gasgangreen en tetanus, word egter uiters moeilik vernietig aangesien dit 'n hoe weerstand het.
As sodanig is spore nie gevaarlik nie. Hulle kan in ongunstige toestande jare lank rustend bly aangesien hulle deur kapsulevorming beskerm word. Gunstige toestande aktiveer spore en die bakterieë wat ontstaan, kan infeksie en selfs die dood tot gevolg hê. Sterilisering is dus daarop gemik om sowel spore as aktiewe bakterieë te vernietig,
Prosesse van ontsmetting
Wanneer die droëhitteproses gebruik word, word artikels in ŉ binne- sowel as 'n buite-omhulsel verpak. Stoomsterilisering is egter ŉ algemener steriliseringsproses. Stoom onder hoe druk is doeltreffender, vinniger en eenvoudiger vir sterilisering. Hierdie proses staan bekend as outoklavering. Die tydsduur vir stoomsterilisering is ŉ minimum van 15 minute by 135°C per 230 kPa vir groot pakke en instrumentstelle, en 'n minimum van 5 minute vir los instrumente, verbande, deppers en dies meer wat in kleiner verpakkings is.
Gassterilisering word gebruik vir artikels wat nie die temperature kan weerstaan wat tydens outoklavering bereik word nie. Hier word veral etileenoksied en formalien gebruik. Etileenoksied, 'n kleurlose vloeistof wat 'n soet reuk het, het ŉ kookpunt van 10,7 °C en moet met groot versigtigheid gehanteer word, aangesien dit giftig is. Dit is skadelik vir weefsels wat in direkte aanraking daarmee kom en dit is plofbaar in konsentrasies van 3 % in lug.