cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Suikerbekkies
In Suider-Afrika word sowat 20 spesies aangetref. Baie bekende verteenwoordigers in Suid-Afrika is onder meer die jangroentjie (Nectarinia famosa), 'n blinkgroen voël wat ook dikwels in voorstedelike tuine aangetref word, die baie kleurryke en blink maricosuikerbekkie (Cinnyris mariquensis) en die rooiborssuikerbekkie (Chalcomitra senegalensis), wat 'n opvallende, helderrooi bors het.
Een van die mooiste spesies is die oranjeborssuikerbekkie (Anthobaphes violacea), wat langs die Kaapse suidkus voorkom. Die mannetjie het 'n blinkgroen kop en nek, olyfgroen rug en vlerke, 'n pers bors en 'n oranje en geel pens. Die wyfie is olyfkleurig.
Genera
Lys van genera wat onder die familie ressorteer:
Raspailia radiosa
Raspailia radiosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Raspailia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1866 deur Bowerbank.
Romulea hirsuta var. cuprea
'Romulea hirsuta var. cuprea' is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Patty Oja
Patty Oja is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Eyes of Laura Mars (1978) en Mr. Mike's Mondo Video (1979).
Raspailia phakellopsis
Raspailia phakellopsis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Raspailia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1991 deur Hooper.
Leontopolis
Geskiedenis
Leontopolis was in die sentrale deel van die Nyldelta geleë. Dit was die hoofstad van die 11de nomos (distrik) van Benede-Egipte en was moontlik die middelpunt van die farao se mag tydens die 23ste Dinastie. In sy veroweringstele wat by die Vierde Katarak van die Nyl by Djebel Barkal gevind is, skryf farao Pije van sy oorwinning oor Ioepoet II, wat oor Leontopolis regeer het.
Die Griekse naam beteken "Stad van Leeus" en kom van die tempels vir die leeugode Bastet en Sechmet en hul seun, Maahes die leeuprins. Lewende leeus is tydens die Griekse besetting van Antieke Egipte by die tempel aangehou.
Fomalhaut
Fomalhaut (ook bekend as Alpha Piscis Austrini of α PsA) is die helderste ster in die sterrebeeld Suidelike Vis (Piscis Austrinus) en een van die helderste sterre in die lug. Dit is ’n A-tipe hoofreeksster sowat 25 ligjare van die Son af. Die ster se spektrum dien sedert 1943 as een van die stabiele ankerpunte waarvolgens ander sterre geklassifiseer word. Dit word geklassifiseer as ’n Vega-agtige ster wat ’n oormaat infrarooi uitstraal omdat dit deur ’n sirkumstellêre skyf omring word. Dit is eintlike ’n driedubbele ster, wat bestaan uit Fomalhaut, die K-tipe hoofreeksster TW Piscis Austrini en die M-tipe rooidwerg LP 876-10. Die komponente is egter verskeie grade van mekaar af.
Fomalhaut is belangrik in die bestudering van eksoplanete, want dit is die eerste sterstelsel met ’n eksoplaneetkandidaat (Fomalhaut b, later hernoem tot Dagon) wat teen sigbare golflengtes afgeneem is. Die foto is in November 2008 in die tydskrif Science gepubliseer. Fomalhaut is die derde helderste ster van die Aarde af met ’n planeetstelsel, naas die Son en Pollux.
Name
Die sterstelsel se Bayer-naam is "Alpha Piscis Austrini" en sy Flamsteed-naam "24 Piscis Austrini". Die klassieke sterrekundige Ptolemeus het dit in die sterrebeelde Suidelike Vis én Waterdraer geplaas. In die 1600's het Johann Bayer dit in sy primêre posisie in die Suidelike Vis geplaas. John Flamsteed het in 1725 Ptolemeus se voorbeeld gevolg en dit "79 Aquarii" ook genoem. Die huidige konsensus is dat die ster in die Suidelike Vis hoort. Volgens die reëls vir name van veelvoudige sterstelsels word die drie kompnente – Fomalhaut, TW Piscis Austrini en LP 876-10 – onderskeidelik A, B en C genoem. Toe ’n planeet in die stelsel ontdek is, is dit Fomalhaut b genoem.
Die ster se tradisionele naam kom van die Arabiese فم الحوت Fom al-Haut, "die bek van die (Suidelike) Vis" (letterlik "die bek van die walvis"), ’n vertaling van hoe Ptolemeus dit genoem het. In 2016 het die Internasionale Astronomiese Unie (IAU) se sternaamwerkgroep besluit om name eerder aan individuele sterre as stergroepe te gee; hulle het die naam "Fomalhaut" vir komponent A goedgekeur.
In Julie 2014 het die IAU ’n veldtog met die hulp van die publiek begin om name aan sekere eksoplanete toe te ken. In Desember 2015 is aangekondig die wennaam vir Fomalhaut b is Dagon. Dagon was ’n Semitiese godheid wat dikwels uitgebeeld word as halfman, halfvis.
Fomalhaut A
Met ’n deklinasie van -29,6° is Fomalhaut suid van die hemelewenaar geleë en dus beter uit die Suidelike Halfrond sigbaar, maar ook uit diele van die Noordelike Halfrond.
Dit is ’n jong ster. Daar is lank geglo dit is net 100 tot 300 miljoen jaar oud, met ’n moontlike lewensduur van ’n miljard jaar. Volgens ’n studie in 2012 is dit effens ouer (440 miljoen jaar).
Fomalhaut het effens minder metale (elemente swaarder as waterstof en helium) as die Son – volgens verskillende studies tussen 93% en 78%, of selfs so min as 46%.
Sirkumstellêre skyf en planeet
Fomalhaut word deur verskeie sirkumstellêre skywe omring. Die binneste skyf is sowat 0,1 AE van die ster af en bestaan uit klein asdeeltjies wat ryk is aan koolstof. Daarop volg ’n skyf met groot deeltjies, met sy binneste deel 0,4-1 AE van die ster af.
Die buitenste stofskyf is minstens 133 AE van die ster af en het ’n baie skerp binnerand. Dit is sowat 25 AE breed, is vermoedelik ’n protoplanetêre skyf, en straal aansienlike infrarooi uit. Metings van Fomalhaut se rotasie dui aan die skyf lê om sy ewenaar, soos verwag kan word uit teorieë oor planeetvorming.
Op 13 November 2008 het sterrekundiges die waarneming aangekondig van ’n voorwerp, wat hulle aangeneem het ’n eksoplaneet is, wat net binne die buitenste stofring om die ster wentel. Dit was die eerste ekstrasolêre wentelende voorwerp wat in sigbare lig gesien is; dit is deur die Hubble-ruimteteleskoop afgeneem. Voorheen is die teenwoordigheid van ’n planeet vermoed vanweë die skerp binnerand van die skyf. Die massa van die planeet, Fomalhaut b, is geraam as nie meer as drie keer dié van Jupiter nie, en minstens so groot soos Neptunus s'n.
Fomalhaut B (TW Piscis Austrini)
Fomalhaut vorm ’n dubbelster met die K-tipe hoofreeksster TW Piscis Austrini (TW PsA), wat omrent 0,91 ligjare van hom af lê.
Die naam TW Piscis Austrini is dié van ’n veranderlike ster. Fomalhaut B is ’n opvlamster van die soort bekend as BY Draconis-veranderlikes. Dit wissel effens in skynbare magnitude, tussen 6,44 en 6,49 oor ’n tydperk van 10,3 dae. Hoewel dit kleiner as die Son is, is dit taamlik groot vir ’n opvlamster. Die meeste opvlamsterre is M-tipe dwergsterre.
Die moontlikheid van ’n eksoplaneet bestaan, maar is nog nie bevestig nie. As dit wel bestaan, het die planeet ’n radius van sowat 0,92 keer die Aarde s’n en wentel dit elke 10,05 dae om die ster op ’n afstand van rofweg 0,082 AE.
Fomalhaut C (LP 876-10)
In Oktober 2013 het Eric Mamajek en medewerkers van die RECONS-konsortium aangekondig die voorheen bekende ster LP 876-10, met ’n groot eiebeweging, het ’n afstands-, snelheids- en kleurmagnitude-posisie wat ooreenstem met ’n lid van die Fomalhaut-stelsel. Die ster is aanvanklik deur Willem Luyten aangeteken in sy eiebewegingkatalogus van 1979; ’n presiese trigonometriese parallaks en radiale snelheid is agter eers onlangs gemeet.
LP 876-10 (Fomalhaut C) is ’n rooidwerg van spektraaltipe M4 V, en lê nog verder van Fomalhaut A as TW PsA: sowat 5,7° in die naburige sterrebeeld Waterdraer, terwyl Fomalhaut A en TW PsA albei in die Suidelike Vis lê. Sy huidige ligging is sowat 2,5 ligjare van Fomalhaut A en 3,22 ligjare van TW PsA af. Dit lê heeltemal binne die getyradius van die Fomalhaut-stelsel, wat 6,2 ligjare is. In Desember 2013 het Kennedy et al. die ontdekking aangekondig van ’n koue stofskyf om Fomalhaut C met behulp van infrarooibeelde van die Herschel-ruimtesterrewag. Stelsels met verskeie sterre wat verskeie stofskywe het, is uiters skaars.
Watermetabolisme
Watermetabolisme is al die prosesse in lewende organismes waarby water betrokke is. Daar word algemeen aanvaar dat lewe in water ontstaan het en water is vandag nag 'n lewensnoodsaaklike verbinding vir alle organismes. Alle organismes bestaan grotendeels uit water en water speel ook 'n belangrike rol in algemene metabolisme.
Dit is die oplos- en vervoermiddel vir minerale, ander voedingstowwe, hormone en ander noodsaaklike stowwe. Saam met koolsuurgas vorm dit die grondstof vir fotosintese, die proses waardeur groen plante organiese voedingstowwe produseer. Water vorm die vernaamste bestanddeel van alle lewende organismes en dit kan tot 98 % van 'n organisme (in die geval van jellievisse) beslaan. By metabolies byna onaktiewe droë sade beslaan dit slegs ongeveer 5 %.
Die proses van osmose is daarvoor verantwoordelik dat water altyd van 'n lae soutkonsentrasie (hoë waterkonsentrasie) na 'n hoë soutkonsentrasie (lae waterkonsentrasie) beweeg. Varswaterorganismes het daarom dikwels spesiale reguleringsmeganismes ten einde te voorkom dat hulle die hele tyd water inneem, terwyl mariene organismes dikwels meganismes het om te voorkom dat hulle -water verloor.
Plante en laer organismes
Plante bestaan meestal uit ongeveer 60 tot 90 % water, maar sommige waterplante bevat tot 98 % water. As die waterkonsentrasie benede ŉ sekere drumpelwaarde daal, word die lewensprosesse vertraag. By die meeste plante en laer organismes wat in water lewe, is die osmotiese konsentrasie van die selsap ongeveer gelyk aan die van die water. Landplante moet gedurig nuwe water deur hul wortels opneem sodat die verdampingsverlies aangevul kan word.
Wateropname
By die meeste eensellige organismes wissel die soutkonsentrasie binne die selle na gelang van die van hul omgewing omdat hulle deur halfdeurlaatbare membrane en selwande omring word. Sommige eensellige organismes soos die van die genera Euglena en Chlamydomonas kan egter wel hul osmotiese konsentrasie reguleer met behulp van vakuole wat ritmies saamtrek en water na buite pomp. By waterplante vind wateropname oor die hele oppervlak van die plant plaas, terwyl water by landplante deur die wortels uit die grond opgeneem word.
Sekere plante soos die tropiese epifiete kan water uit die lug opneem wanneer die waterkonsentrasie van die lug hoër is as die van die selle waardeur die water opgeneem word. Die selmembrane van laer organismes word heeltemal deurlaatbaar as hulle uitdroog en kan dan vinnig water opneem. As uitgedroogde mosse of alge byvoorbeeld in water geplaas word, raak hulle binne 30 minute weer heeltemal met water versadig. Slegs by enkele korsmosse (ligene) duur die opname baie lank.
Die mosse (afdeling Bryophyta) het wortelagtige organe (risoïede) waarmee hulle water kan opneem, maar hulle kan ook water direk deur hul blaaragtige organe en stingels opneem. Die meeste landplante kan slegs deur middel van ondergrondse wortels water opneem. Die water in die grond bevat soute en oefen dus 'n osmotiese suigkrag op suiwer water uit. Hierdie suigkrag moet deur plantwortels oorkom word voordat hulle water uit die grond kan onttrek.
Gewoonlik is die osmotiese potensiaal (suigkrag) nie meer as 'n paar bar (1 bar= 100 kPa) nie, maar in uitsonderlike gevalle (in woestyne en soutmoerasse) kan dit tot meer as 100 bar beloop. Slegs ŉ paar spesiaal aangepaste plante kan onder sulke omstandighede leef. Die opname van water deur wortels hou verband met die osmotiese potensiaal van die blare. Deur verdamping (transpirasie) verminder die waterkonsentrasie in die blaarselle, waardeur die konsentrasie van die opgeloste stowwe toeneem, die osmotiese potensiaal verhoog en water aan naburige selle onttrek word. Hierdie selle onttrek op hulle beurt weer water aan die selle wat teenaan hulle geleë is, en die proses gaan voort tot by die wortelhare, wat dan water aan die grond onttrek.
Wateropname deur 'n sel laat die, selvakuole swel en daar word druk op die selwand uitgeoefen. Die selwande van sellulose, wat dikwels verhout is, oefen 'n teendruk uit op die selvloeistof omdat hulle nie kan uitsit nie en veroorsaak 'n spanning of turgor in die sel wat vir die stewigheid van die plantsel verantwoordelik is. As daar nie genoeg water opgeneem kan word nie, verdwyn die turgor en verwelk die plant. Dit kan byvoorbeeld gebeur as daar baie min water in die grond aanwesig is en die suigkrag van die plant nie groot genoeg is om die osmotiese potensiaal van die grond te oorkom nie.
Die osmotiese potensiaal van die grond waarby verwelking plaasvind, staan bekend as die verwelkingspunt en wissel van plantspesie tot plantspesie. Tydelike verwelking kan intree as die wateropname kleiner is as die transpirasie deur die blare. Dit gebeur byvoorbeeld dikwels met gevoelige plante soos sekere groentesoorte op warm dae. Sodra die temperatuur egter daal en die transpirasie verminder, neem die turgor weer toe en staan die plante weer regop.
Vervoer
By laer organismes ontbreek 'n egte vervoerstelsel vir water en opgeloste stowwe. Swamme en ligene maak gebruik van ŉ inwendige kapillêre stelsel om water te vervoer. Hulle het naamlik klein intersellulêre spasies (swelhifes) wat in 'n uitgedroogde toestand met lug gevul is, waardeur die water kan beweeg.
As die lugvogtigheid afneem, verloor die swamme hierdie water. Verskeie soorte laer organismes het inwendige slymkanale waardeur water vervoer kan word. By landplante vind die vervoer van water deur die xileem (houtvate en trageïede) van die vaatbundels plaas. Hierdie vaatbundels word in al die organe van die saadplante en varings aangetref. Heelwat energie is vir hierdie vervoer nodig. Hierdie energie word hoofsaaklik verkry uit die suigkrag van die blare, maar worteldruk speel ook 'n rol, veral by die kruidagtige plante. Worteldruk ontstaan deurdat water aktief uit die grond opgeneem word (die energie word deur biochemiese afbraakprosesse verskaf).
Verlies van water
Landplante verloor voortdurend water deur die proses van transpirasie (verdamping), en hoe laer die lugvog, hoe hoër die transpirasie. Waterverlies vind plaas deur die huidmondjies (stomata) aan die onderkant van die blare en soms deur die kutikula. Die waterverlies deur die kutikula is onbeheerbaar, maar beslaan selde meer as 10 % van die totale verdamping. Die werking van die huidmondjies word beïnvloed deur temperatuur en ligintensiteit.
As te veel water verdamp, kan die huidmondjies gesluit word of gedeeltelik gesluit word, maar dit benadeel fotosintese omdat gaswisseling ook deur die huidmondjies plaasvind. Plante wat by droogtetoestande aangepas is, het meestal spesiale aanpassings ten einde hierdie probleem te oorbrug. Die transpirasie word beperk deur onder meer verkleinde blaaroppervlaktes en versinkte huidmondjies of huidmondjies wat deur digte blare bedek is, sodat die voggehalte van die lug in die holte hoër is as die van die lug daarbuite.
Diere
By baie mariene diere is die osmotiese konsentrasie van die liggaamsvloeistof gelyk aan die van die see, en hierdie diere het geen spesiale aanpassings nodig ten einde hul liggaamsvloeistowwe te reguleer nie. Ander diere, soos die seelewende visse, het 'n laer soutkonsentrasie in hul liggaamsvloeistowwe as die van die see en is dus geneig om voortdurend deur osmose water te verloor.
Ongewerwelde diere
Heel party wurmagtige ongewerwelde diere, soos die gelede wurms (phylum Annelida), het spesiale uitskeidingsorgane, bekend as nefridia. By gelede wurms is daar een paar per segment. 'n Nefridium is 'n dun buisie, waarvan een opening in die liggaamsholte van die wurm lê (nefridiostoom), terwyl die ander opening (nefridiopoor) na buite open. As die diere water opneem deur osmose, word daar van die liggaamsvloeistof deur die nefridiostoom opgeneem en soute weer uit die nefridium geherabsorbeer, sodat 'n baie verdunde urien uiteindelik die liggaam deur die nefridiopoor verlaat.
Seelewende wurms het minder goed ontwikkelde nefridia as die varswaterwurms. Weekdiere (phylum Mollusca) het 'n effens gewysigde, gepaarde nefridium, waarvan die een helfte dikwels gereduseer of afwesig is. Die werking daarvan kom baie met die van die gelede wurms ooreen. Die geleedpotiges (phylum Arthropoda) word gekenmerk deur die aanwesigheid van koksaalkliere, wat ook as 'n soort primitiewe nier funksioneer. Die vorm en aantal daarvan wissel by verskillende groepe en by die krewe (subklas Malacostraca van die klas Crustacea) neem dit die vorm aan van 'n antenneklier.
Van die seloomsakkie (sakkulus) waar die bloed gefilter word, beweeg die vloeistof deur die labirint, waar sommige soute uit die urien gehaal word, na die blaas, en van daar na buite. Insekte (klas Insecta) het uitskeidingsorgane wat blind in die liggaamsholte eindig en in die dermkanaal uitmond. Hierdie organe staan bekend as die Malpighi-buisies (ontlastingsbuisies). Die buisies neem aktief soute uit die omringende bloedvloeistof op en daardeur gaan water ook outomaties die buisies binne.
In die rektum van die spysverteringskanaal word 'n groot hoeveelheid van die water weer onttrek, sodat die urien wat uitgeskei word, baie gekonsentreer is. Veral insekte wat in droë dele leef, is in staat om urien in 'n vaste vorm uit te skei, waardeur hulle sonder waterverlies van die skadelike soute ontslae kan raak. Insekte word ook deur die ondeurlaatbare eksoskelet teen waterverlies beskerm.
Werweldiere
By haaie en rôe (klas Chondrichthyes) word die ammoniak wat tydens metabolisme as afvalproduk vrykom, dadelik in ureum omgesit. Die soutkonsentrasie van die bloed van hierdie diere is hoër as die van die see sodat hulle geen osmotiese waterverlies kan ly nie. Oortollige sout word deur die rektaalkliere uitgeskei. By die beenvisse (klas Osteichthyes) is die soutkonsentrasie van die bloed ongeveer die helfte van die van seewater, waardeur hulle neig om voortdurend water te verloor.
Hierdie visse het gespesialiseerde selle in die kieue waardeur sommige soute uitgeskei word. Hulle behou hul waterbalans deur seewater te drink en ongeveer die helfte van die soute daarin deur die kieue uit te skei. Varswatervisse het die teenoorgestelde probleem. Die soutkonsentrasie van hul bloed is hoër as die van die omringende water en hulle neig dus om water op te neem. Die slym oor die skubbe van hierdie visse vorm 'n gedeeltelike hindernis vir waterbeweging, maar voorts word van oortollige water ontslae geraak deur die uitskeiding van hoogs verdunde urien en deur die opname van soute deur spesiale selle in die kieue. Amfibieë (klas Amphibia) leef afwisselend in water en op land.
Die vel van hierdie diere is baie deurlaatbaar ten einde gaswisseling moontlik te maak en wanneer hulle in vars water is, neem hulle gevolglik groot hoeveelhede water op. As hulle egter op land beweeg, verloor hulle groot hoeveelhede water. Amfibieë het niere wat uit talle nefridia bestaan, en wanneer die diere in die water is, skei die niere groot hoeveelhede hoogs verdunde urien af wat in 'n blaas geberg word. As hulle op land beweeg, word die urienproduksie verminder, terwyl die urien in die blaas as reserwewater dien.
Oortollige urien word deur die kloaak (gemeenskaplike uitskeidings- en voortplantingsopening) uitgeskei. Voëls (klas Aves) en reptiele (klas Reptilia) word net soos die soogdiere deur 'n ondeurlaatbare huid teen uitdroging beskerm. Metaboliese afvalprodukte word in die vorm van klein hoeveelhede hoogs gekonsentreerde urien uitgeskei. Die waterverlies wat daarmee gepaard gaan, word aangevul deur die water in die voedsel en deur inname.
Die mens
Soos by diere hang watermetabolisme en soutmetabolisme by die mens nou saam en vorm hulle eintlik een geheel. Afhangende van die hoeveelheid vet in die liggaam, wissel die persentasie water waaruit die liggaam bestaan, tussen ongeveer 60 en 70%. Die liggaamsvog word verdeel in die selvog, weefselvog en die vog in die bloed en limfvate. 'n Ander onderskeid wat gemaak kan word, is die tussen die intrasellulêre vog (binne die selle) en die ekstrasellulêre vog (buite die selle).
Laasgenoemde bestaan uit die vog in die bloed en limfvate en in die intersellulêre ruimtes. Hoewel daar voortdurend uitwisseling tussen die twee vogtipes plaasvind, is daar tog verskille tussen die twee. Kalium is byvoorbeeld die belangrikste katioon (positief gelaaide ioon) in die intrasellulêre vloeistof, terwyl natrium die belangrikste katioon van die ekstrasellulêre vloeistof is.
Wateropname en -verlies
Voldoende water is lewensnoodsaaklik en 'n gebrek aan water lei baie vinniger tot die dood as ŉ gebrek aan voedsel. Water kom die liggaam binne deur dit te drink, uit voedsel en deur die verbranding van organiese stowwe soos vette en koolhidrate. Waterverlies vind plaas deur die urien, die uitaseming van lug wat met waterdamp versadig is, verdamping deur die vel en deur ontlasting. Laasgenoemde is egter weglaatbaar klein·, behalwe in die geval van diarree. Verdamping deur die vel (sweet ingesluit) hang hoofsaaklik af van die temperatuur. Op warm dae verdamp baie meer water en moet meer water dus ingeneem word as op koue dae.
Regulering van die waterbalans
Die intrasellulêre vloeistof, weefselvloeistof en die bloed word almal deur middel van halfdeurlaatbare membrane van mekaar geskei, sodat water maklik van een afdeling na ŉ ander kan beweeg. Dit is noodsaaklik dat die osmotiese druk van veral die bloed konstant bly en die intrasellulêre vloeistof en weefselvloeistof speel 'n belangrike rol as buffer as groot hoeveelhede water of sout skielik die osmotiese druk sou verander. Te veel water in die bloed kan veroorsaak dat die bloedliggaampies (selle) soveel water opneem dat hulle bars en hemoglobien vrystel.
As 'n groot hoeveelheid water gedrink word, word dit deur die bloed uit die spysverteringskanaal opgeneem, maar dadelik oor al die liggaamsvloeistowwe verdeel sodat die verandering in osmotiese druk van die bloed relatief gering is. Die inname van te veel sout sal weer lei tot waterbeweging uit die selle na die bloed om die osmotiese druk van laasgenoemde konstant te hou. Die regulering van die osmotiese druk van die liggaamsvloeistowwe as geheel word deur die niere gedoen.
Die niere bestaan uit duisende lang, dun buisies met Malpighi se liggaampies aan hul eindes. Water en soute word uit dun bloedhaarvate in Malpighi se liggaampies getrek en beweeg dan in die buisies al. Afhangende van die osmotiese druk van die bloed, word verskillende hoeveelhede water en soute deur bloed in die haarvate rondom die res van die nierbuise geherabsorbeer. Hierdie absorbering en herabsorbering staan onder beheer van die antidiuretiese hormoon (ADH) wat deur die hipofise afgeskei word.
Op 'n koue dag gaan relatief min water deur die vel verlore en as dieselfde hoeveelheid water ingeneem word as op ŉ warm dag, sal die osmotiese druk van die liggaamsvloeistowwe, insluitende die bloed, verhoog. Van die water wat in Malpighi se liggaampies geabsorbeer word, sal relatief min water deur die bloed geherabsorbeer word, sodat relatief verdunde urien uiteindelik uitgeskei word. As baie water op 'n warm dag deur die vel en longe verlore gaan, sal die osmotiese druk van die liggaamsvloeistowwe afneem en die meeste van die water wat in Malpighi se liggaampies geabsorbeer word, sal weer deur die bloed geherabsorbeer word, sodat die urien wat uitgeskei word, relatief gekonsentreer is.
Steurings in die waterbalans
Steurings in die waterbalans kom voor as daar te veel water en/of sout ingeneem of uitgeskei word. Oormatige waterverlies kan voorkom as gevolg van transpirasie, diarree en braking. Transpirasieverlies kan maklik aangevul word deur water te drink, maar deur diarree en braking kan dehidrasie (ontwatering) betreklik maklik plaasvind, omdat te min water in die maag en dermkanaal geabsorbeer word. Normaalweg word die meeste water aan die einde van die spysverteringskanaal geherabsorbeer, maar as die persoon diarree het, gaan dit verlore. Oormatige in name van sout kan slegs herstel word deur genoeg vars water te drink.
Raspailia ramosa
Raspailia ramosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Raspailia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1818 deur Montagu.
Jared Diamond
Jared Mason Diamond (gebore 10 September 1937) is 'n Amerikaanse geograaf, historikus, voëlkenner en skrywer wat veral bekend is vir sy gewilde wetenskaplike boeke The Third Chimpanzee (1991); Guns, Germs, and Steel (1997, bekroon met 'n Pulitzerprys); Collapse (2005), The World Until Yesterday (2012), en Upheaval (2019). Diamond is oorspronklik opgelei in biochemie en fisiologie, dit is egter bekend dat hy 'n indiepte kennis het van 'n verskeidenheid velde, insluitend antropologie, ekologie, geografie en evolusionêre biologie. Hy is 'n professor in geografie aan die Universiteit van Kalifornië, Los Angeles (UCLA).
Vroeë lewe en opvoeding
Diamond is op 10 September 1937 in Boston, Massachusetts, Verenigde State gebore. Albei sy ouers was van Asjkenasiese Joodse families wat na die Verenigde State geëmigreer het. Sy pa, Louis Diamond, was 'n geneesheer wat uit Chișinău, Moldawië geëmigreer het, en sy ma, Flora Kaplan, 'n onderwyseres, taalkundige en konsertpianis. Diamond het op sesjarige ouderdom leer klavier speel. Jare later sou hy sy vrou om haar hand vra nadat hy Johannes Brahms se Intermezzo in A majeur vir haar gespeel het.
Reeds op sewejarige ouderdom het hy belangstelling in voëlkyk ontwikkel. Dit het een van sy groot lewenspassies geword en het gelei tot 'n aantal werke wat in ornitologie gepubliseer is.
Op die ouderdom van 15 het sy ouers hom vir die eerste keer buite die oostelike VSA na Montana geneem, waar hulle vakansies op die Hirschy's-familieplaas langs die Big Hole-rivier deurgebring het. In die somer van 1956, as 'n universiteitstudent, het hy na die plaas teruggekeer vir werk. Later, onder die invloed van die skoonheid van die gebied, het hy gereeld sy eie gesinsvakansies hier deurgebring, en Montana en die Bitterroot-vallei het een van die sleutelvoorbeelde in sy boek Collapse: How Societies Choose to Fail or Succeed geword.
Hy het die Roxbury Latynse Skool bygewoon en in 1958 'n Baccalaureus artium in Biochemiese Wetenskappe aan Harvard College verwerf en 'n PhD oor die fisiologie en biofisika oor membrane in die galblaas aan Trinity College, Universiteit van Cambridge in 1961.
Loopbaan
Nadat hy aan Cambridge gegradueer het, het Diamond tot 1965 as 'n juniorgenoot na Harvard teruggekeer, en in 1968 'n professor in fisiologie aan die UCLA Mediese Skool geword. Terwyl hy in sy twintigs was, het hy 'n tweede, parallelle, loopbaan in voëlkunde en ekologie ontwikkel, met spesialisering in Nieu-Guinee en nabygeleë eilande, wat hy vanaf 1964 begin besoek het. Later, in sy vyftigs, het Diamond 'n derde loopbaan in omgewingsgeskiedenis ontwikkel en 'n professor in geografie aan UCLA geword, sy huidige posisie. Hy gee ook klas by LUISS Guido Carli in Rome. Hy het die Nasionale Medalje van Wetenskap in 1999 verwerf en Westfield State-universiteit het in 2009 'n eredoktorsgraad aan hom toegeken.
Diamond het oorspronklik gespesialiseer in soutabsorpsie in die galblaas. Hy het ook vakkundige werke in die velde van ekologie en ornitologie gepubliseer, maar is waarskynlik die bekendste vir die skrywer van 'n aantal gewilde-wetenskaplike boeke wat onderwerpe uit verskillende velde kombineer anders as dié wat hy formeel bestudeer het. As gevolg van hierdie akademiese diversiteit, is Diamond beskryf as 'n veelweter.
The Third Chimpanzee (1991)
Diamond se eerste gewilde boek, The Third Chimpanzee: The Evolution and Future of the Human Animal (1991), ondersoek menslike evolusie en die relevansie daarvan vir die moderne wêreld, met bewyse van antropologie, evolusionêre biologie, genetika, ekologie en linguistiek. Die boek spoor hoe mense ontwikkel het om so anders as ander diere te wees, ten spyte daarvan dat hulle meer as 98% van ons DNS met ons naaste dierverwante, die sjimpansees, deel. Die boek ondersoek ook die dierlike oorsprong van taal, kuns, landbou, rook en dwelmgebruik, en ander skynbaar unieke menslike eienskappe. Dit is goed ontvang deur kritici en het die 1992 Rhône-Poulenc-prys vir wetenskapboeke en die Los Angeles Times-boekprys gewen.
Guns, Germs, and Steel (1997)
Sy tweede en bekendste gewilde wetenskaplike boek, Guns, Germs, and Steel: The Fates of Human Societies, is gepubliseer in 1997. Dit vra hoekom Eurasiese volke inheemse Amerikaners, Australiërs en Afrikane verower of verplaas het, in plaas van andersom. Dit voer aan dat hierdie uitkoms nie te wyte was aan genetiese voordele van Eurasiese volke self nie, maar eerder aan kenmerke van die Eurasië vasteland, in die besonder, sy hoë diversiteit van wilde plant- en dierspesies wat geskik is vir mak maak en sy oos/wes-hoofas wat die verspreiding bevoordeel het van daardie huisdiere, mense, tegnologieë—en siektes—vir lang afstande met min verandering in breedtegraad.
Why is Sex Fun? (1997)
In sy derde boek, Why is Sex Fun?, wat ook in 1997 gepubliseer is, bespreek Diamond evolusionêre faktore wat kenmerke van menslike seksualiteit onderlê wat oor die algemeen as vanselfsprekend aanvaar word, maar wat hoogs ongewoon is onder ons diereverwante. Daardie kenmerke sluit in 'n langtermyn paarverhouding (huwelik), naasbestaan van ekonomies saamwerkende pare binne 'n gedeelde gemeenskaplike gebied, voorsiening van ouerlike sorg deur vaders sowel as deur moeders, seks in privaatheid eerder as in die openbaar, versteekte ovulasie, vroulike seksuele ontvanklikheid wat die grootste deel van die menstruele siklus insluit (insluitend dae van onvrugbaarheid), vroulike menopouse en kenmerkende sekondêre seksuele kenmerke.
Collapse (2005)
Diamond se volgende boek, Collapse: How Societies Choose to Fail or Succeed, wat in 2005 gepubliseer is, ondersoek 'n reeks vorige samelewings in 'n poging om te identifiseer hoekom hulle óf ineengestort het óf aangehou het om te floreer en oorweeg wat kontemporêre samelewings uit hierdie historiese voorbeelde kan leer. Soos in Guns, Germs, and Steel, argumenteer hy teen verduidelikings vir die mislukking van vorige samelewings wat hoofsaaklik op kulturele faktore gebaseer is, eerder deur op ekologie te fokus. Onder die gemeenskappe wat in die boek genoem word, is die Noorse en Inuïete van Groenland, die Maja, die Anasazi, die inheemse mense van Rapa Nui (Paaseiland), Japan, Haïti, die Dominikaanse Republiek en moderne Montana.
Die boek sluit af deur te vra waarom sommige samelewings rampspoedige besluite neem, hoe groot besighede die omgewing beïnvloed, wat ons vernaamste omgewingsprobleme vandag is, en wat individue omtrent daardie probleme kan doen. Soos Guns, Germs, and Steel, is Collapse in dosyne tale vertaal, het dit 'n internasionale topverkoper geword, en was die basis van 'n televisiedokumentêr wat deur die National Geographic Society vervaardig is. Sommige antropoloë en geleerdes het Diamond se metodes en gevolgtrekkings gekritiseer. Collapse is ook genomineer vir die Royal Society-prys vir Wetenskapboeke.
"Vengeance is Ours" omstredenheid (2008)
In 2008 het Diamond 'n artikel in The New Yorker gepubliseer met die titel "Vengeance Is Ours", wat die rol van wraak in stamoorlogvoering in Papoea-Nieu-Guinee beskryf. 'n Jaar later het twee inheemse mense wat in die artikel genoem word, 'n regsgeding teen Diamond en The New Yorker ingedien en beweer dat die artikel hulle belaster het. In 2013 het The Observer berig dat die regsgeding "met wedersydse instemming teruggetrek is na die skielike dood van hul prokureur."
Natural Experiments of History (2010)
In 2010 het Diamond (saam met James Robinson) Natural Experiments of History geredigeer, 'n versameling van sewe gevallestudies wat die multidissiplinêre en vergelykende benadering tot die studie van geskiedenis wat hy voorstaan, illustreer. Die boek se titel spruit uit die feit dat dit nie moontlik is om geskiedenis te bestudeer deur die voorkeurmetodes van die laboratoriumwetenskappe nie, dit wil sê deur beheerde eksperimente wat gerepliseerde menslike samelewings vergelyk asof dit proefbuise van bakterieë is. In plaas daarvan moet 'n mens kyk na natuurlike eksperimente waarin menslike samelewings wat in baie opsigte soortgelyk is, histories versteur is. Die boek se nawoord klassifiseer natuurlike eksperimente, bespreek die praktiese probleme om dit te bestudeer, en bied voorstelle oor hoe om daardie probleme aan te spreek.
The World Until Yesterday (2012)
In The World Until Yesterday, wat in 2012 gepubliseer is, vra Diamond wat die Westerse wêreld uit tradisionele samelewings kan leer. Dit ondersoek 39 tradisionele kleinskaalse gemeenskappe van boere en jagter-versamelaars met betrekking tot hoe hulle universele menslike probleme hanteer. Die probleme wat bespreek is, sluit in die verdeling van ruimte, die oplossing van geskille, die grootmaak van kinders, die behandeling van bejaardes, die hantering van gevare, die formulering van gelowe, die aanleer van veelvuldige tale en om gesond te bly. Die boek stel voor dat sommige praktyke van tradisionele samelewings nuttig aangeneem kan word in die moderne industriële wêreld vandag, hetsy deur individue of anders deur die samelewing as 'n geheel.
Upheaval (2019)
In Upheaval: How Nations Cope with Crisis and Change ondersoek Diamond of nasies lesse tydens krisisse kan vind op 'n manier soos mense doen. Die nasies wat oorweeg word, is Finland, Japan, Chili, Indonesië, Duitsland, Australië en die VSA. Diamond identifiseer vier moderne bedreigings: kernwapens, klimaatverandering, beperkte hulpbronne en uiterste ongelykheid.
Anand Giridharadas, wat vir The New York Times geresenseer het, het beweer die boek bevat baie feitelike onakkuraathede. Daniel Immerwahr, resensent vir The New Republic, berig dat Diamond "statistiese analise" en die gepaardgaande strengheid verwerp het, selfs volgens die standaarde van sy vroeëre boeke, wat self soms op hierdie basis uitgedaag is.
Persoonlike lewe
Diamond is getroud met Marie Cohen, kleindogter van die Poolse politikus Edward Werner. Hulle het tweelingseuns, gebore in 1987.
Raspailia pinnatifida
Raspailia pinnatifida is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Raspailia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur Carter.
Heraklion
Heraklion is die grootste stad en die hoofstad van die eiland Kreta wat aan Griekeland behoort.
Deanna Oliver
Deanna Oliver (gebore 27 September 1952) is 'n Amerikaanse skryfster en aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Brave Little Toaster (1987), Hot to Trot (1988), en Casper (1995), en in die televisiereeks Animaniacs (1993).
Wikimania
Die term Wikimania verwys na 'n internasionale konferensie, wat sedert 2005 deur die Wikimedia-stigting jaarliks op verskillende plekke gehou word.
Doelstelling
Die byeenkoms, wat deur die pers dikwels "Wikipedia se jaarvergadering" genoem word, dien as forum vir gesprekke tussen aktiewe gemeenskapslede, wetenskaplikes en ingenieurs, waartydens oor die toekomstige strategieë van die verskeie Wikimediaprojekte gesels word.
Michel Houellebecq
Biografie
Sy vader, 'n berggids, en moeder, 'n narkotiseur, het weinig in die klein Michel belanggestel, en op sesjarige leeftyd word hy aan sy ouma toevertrou, wat in 1978 oorlede is. Hy neem later sy ouma se van as skrywersnaam aan.
In 1980 verwerf hy 'n diploma in landbouingenieurswese en tree hy ook in die huwelik. Sy seun Etienne word in 1981 gebore. Hierop volg egter 'n egskeiding, waarna hy vanweë kliniese depressie meermale behandel moes word in instellings vir geestesversteurdes.
Op twintigjarige leeftyd word sy literêre belangstellings ontlok, en in 1985 vind 'n ontmoeting met Michel Bulteau; wat aan Houellebecq die geleentheid bied om sy eerste boek te publiseer (naamlik 'n biografie van Howard P. Lovecraft getiteld Contre le monde, contre la vie); plaas.
Sy eerste literêre werk, die novelle Extension du domaine de la lutte, verskyn in 1994. In 1998 hertrou hy met Marie-Pierre Gauthier. Na die publikasie van 'n ingekorte onderhoud in die tydskrif Lire en sy roman Plateforme word Houellebecq en die uitgewer van die blad voor die gereg gedaag deur verskillende moslem-organisasies in Frankryk asook moskees van Parys en Lyon, wat vergeefs poog om skadevergoeding te eis. Omdat sy werk kritiek op die Islam (anti-islamities elemente) bevat, en net voor die aanslae op die Wêreldhandelsentrum verskyn, beskou 'n beduidende aantal aanhangers hom as 'n visioenêre leier.
Vanaf 1998 leef Houellebecq in vrywillige ballingskap, eers in Ierland en vanaf 2003 (deels) in Suid-Spanje, in die buurt Almería. Teenswoordig woon hy weer in Parys, naamlik in Chinatown. In September 2011 verskyn 'n berig dat Houellebecq moontlik vermis sou wees, nadat hy afsprake in Nederland en België nie nakom nie. Sedert einde Junie 2011 reageer hy nie meer op e-posse en oproepe van sy uitgewer nie. In dieselfde week duik hy egter weer op. Hy bied as verklaring vir sy geheimsinnige verdwyning die verskoning aan dat hy skynbaar sy afsprake vergeet het. L'enlèvement de Michel Houellebecq (2014) is 'n mockumentary; 'n komiese drama wat op spitsvondige en vernuftige wyse op die gerugte sinspeel wat die rondte gedoen het tydens sy "verdwyning".
Oeuvre
In sy oeuvre beskryf hy die bankrotskap van die libertynse en neo-liberale westerse maatskappy wat individuele vryheid as die hoogste maatstaf aanneem, maar ontspoor in 'n koue, egoïstiese samelewing waarin onder andere new age, vrye liefde, aborsies, eutanasie en selfmoord, maar ook 'n tot vervelens gedrewe kommersialisering en ontspoorde markdenke, alomteenwoordige en gebanaliseerde verskynsels word. Nie alleen diverse linkse groeperinge en feministiese groepe reageer met verontwaardiging op sy werk nie, maar ook georganiseerde beroepe en bedrywe soos byvoorbeeld die reisindustrie, neem aanstoot in sy werk. Ondanks die kritiek van die grootste deel van die gevestigde (hoofstroom) media, blyk sy werk egter uitermate gewild in Frankryk en ook oorsee te wees. So word sy roman Les Particules élémentaires (1998, Elementêre deeltjies), reeds in ongeveer 25 tale vertaal. Vele beskou dit as bewys daarvan dat 'n groeiende deel van die generasies wat te jonk is om die gebeure van Mei 1968 te kon meemaak of bewus daarvan is, simpatiseer met sy analise van die huidige verwronge samelewing en die links-liberale vergrype daarvan.
Volgens Houellebecq sou die hedendaagse roman uiteenlopende aspekte van die menslike ervaring moet bevat, van suiwer emosies tot filosofiese betragtinge en teoretiese uiteensettings.
In sy eerste boek, Extension du domaine de la lutte (1994, Die wêreld as mark en stryd), neem hy die verbruikersmaatskappy in die loep. Seksuele begeerte en frustrasie saai haat en verdriet onder geatomiseerde individue. Dat dit hier deels om 'n reaksie op die eksistentialistiese vryheidsdenke gaan, blyk uit 'n dubbele verwysing na Camus: 'n poging tot moord op 'n strand (vgl. Camus, L'Étranger) misluk jammerlik, en een van die hoofkarakters kom om tydens 'n motorongeluk.
In Les Particules élémentaires (1998, Elementêre deeltjies) pak hy die bul by die horings: die hippies en die aktiviste van Mei '68 het volgens sy denke die ou waardestelsels omvergegooi sonder om iets in die plek daarvan te stel; inteendeel, hulle is opgeneem in die kapitalistiese verbruikersmanie en - beheptheid wat hulle grotendeels self vorm aan gegee het, en troos hulself met die verdrywing van die New age beweging. Die lewenspaaie wat in die roman beskryf word, is tekenend van die bankrotskap van die liberale Westerse samelewing. Die roman, wat hoofsaaklik op die styl van Aldous Huxley gebaseer is, het daarom verwarring en woede veroorsaak, veral wat klassieke linkses aanbetref.
'n Siniese reaksie op liefdeloosheid word in ' 'Plateforme' '(2001,' 'Platform' ') vervat, waarin die hoofkarakter uiteindelik liefde vind in 'n seksueel bevredigende verhouding, en 'n reisagentskap vir sekstoerisme begin. Sy droom word egter verwoes tydens 'n wrede aanval deur Moslemterroriste, wat terloops sterk trek op die aanval in 'n nagklub op Bali in Oktober 2002 wat ná die verskyning van die roman plaasgevind het. Ook in hierdie werk verwys Houellebecq met 'n knipoog na Camus wanneer hy met die sin begin: "My vader is 'n jaar gelede oorlede." "Die vreemdeling" van Camus begin met: "Vandag is moeder oorlede."
In September 2010 word Houellebecq van plagiaat beskuldig vanweë die gebruik van stukke uit onder andere Wikipedia in sy nuwe roman La carte et le territoire. Dit werp die outeursregtelike vraag, betreffende die mate waarin 'n roman gebruik mag maak van bestaande tekste sonder bronvermelding en dit mag namaak, op. ('n prosedure wat deur Houellebecq - en vele andere - met reëlmaat toegepas word).
Sy kontroversieel maatskappykritiese toekomsroman Soumission - Frans vir 'onderworpenheid/onderwerping', wat ook 'islam' in die Arabies heet - verskyn op 7 Januarie 2015. Na die Franse presidentsverkiesing van 2022 word die leier van die party La Fraternité musulmane (Die Islamitiese broederskap), die ambisieuse Mohammed Ben Abbes, in die tweede ronde verkies, nadat andere partye in 'n poging om Front National van die mag te weer, sy kandidatuur ondersteun. Frankryk word 'n islamitiese staat wat sjariawette invoer. Die roman beskryf die lewe van die misantropiese dosent van Franse lettere aan die Universiteit van Parys (Sorbonne), François ('n subtiele verwysing van Houellebecq na homself), wat 'n spesialis in en bewonderaar is van die werk van Joris-Karl Huysmans. Na sy bekering tot die Islam, vind François opnuut geborgenheid en geluk. In die boek het Houellebecq ook sy mes in vir politici soos François Hollande, wat in sy tweede ampstermyn as president dien, en François Bayrou, synde in die karaktertekening 'n islamitiese premier. Die Nederlandse vertaling se titel is Onderworpen, en dit verskyn op 12 Mei 2015.
In Januarie 2019 verskyn sy boek Sérotonine in Frankryk ; en in Maart 2019 verskyn die Nederlandse vertaling daarvan onder die titel Serotonine. Die titel van die werk verwys na die senuoordraers wat in verband gebring word met gevoelens van geluk en depressie, en waarvan die vervaardiging in die roman gestimuleer word deur die fiktiewe antidepressant Captorix. Theodore Dalrymple merk in sy resensie van die eweneens misantropiese roman op dat daar op elke bladsy galgehumor te vind is, en dat die teiken daarvan dikwels die westerse beskawing is. Kort voor die verskyning van Serotonine skryf Houellebecq 'n artikel in die Amerikaanse tydskrif Harper’s Magazine waarin hy hom vierkantig skaar agter President D.J. Trump se politieke beleid en sieninge.
Die werk van Houellebecq word in Nederlands vertaal deur Martin de Haan. In Afrikaans verskyn vertalings van sy werk in die vorm van Tagtig gedigte en twee essays - Verskeie (vertaal deur Catherine du Toit en medewerkers) (2012), asook die bloemlesing Tussen die abjekte en die eteriese - 'n Keur uit die poësie van Michel Houellebecq (vertaal deur H.J. Pieterse) (2018) onder die uitgewer Protea Boekhuis.
Onvergeetlike sêgoed deur Houellebecq
''Je kunt je voorstellen dat het mannendom heel lang geleden, toen er veel beren waren, een specifieke, onvervangbare rol speelde; is dat nog maar de vraag. – 04/01/2013. Michel Houellebecq, De koude revolutie, vert. M.d.H.''
Rolprente en toneelstukke
In 2006 word sy roman Elementaire deeltjes verfilm in Duits. Vroeër was daar 'n rolprentaanpassing van sy debuutroman, De wereld als markt en strijd gewees. Platform is ook in 2004 deur Johan Simons in 'n toneelstuk omskep. In 2008 is die rolprent "La Possibilité d'une île", wat deur Houellebecq geregisseer is, uitgebring. Die dokumentêre prent "Derniers Mots"; met musiek deur Iggy Pop, word ook ingevolge Houellebecq se kreatiewe proses vervaardig.
In die rolprent uit 2014, Kidnapping of Michel Houellebecq, (Frans: L'enlèvement de Michel Houellebecq) geregisseer deur Guillaume Nicloux, speel Houellebecq homself. Met die rolprent poog Houellebecq om op spitsvondige wyse 'n verklaring te bied vir 'n tydperk in 2011 toe hy enkele dae vermis was. In die rolprent word hy ontvoer deur 3 amateur ontvoerders.
In 2014 verskyn ook die rolprent Near Death Experience, geproduseer deur Benoît Delépine en Gustave Kervern. Die rolprent handel oor 'n werknemer wat by 'n oproepsentrum werksaam is en wat 'n insinking beleef, gespeel deur Houellebecq. Hy vlug na die berge waar hy 'n unieke ervaring beleef.
In 2016 verskyn 'n rolprent in 'n nuwe samewerking met Iggy Pop, te wete 'n verfilming van Houllebecq se manifes en oproep tot die maak van Rester Vivant kuns. In To Stay Alive: A Method speel Houllebecq die mislukte kunstenaar Vincent wat 'n besoek ontvang van Pop, wat terloops 'n groot bewonderaar van die skrywer is.
Raspailia scorpa
Raspailia scorpa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.