cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tapyt van Bayeux
Die tapyt wat van linnegoed gemaak en met gekleurde wol geborduur is, het in die tyd van sy ontstaan as 'n soort naslaanwerk vir ongeletterdes gedien: dit het baie min teks bevat en die historiese gebeurtenisse is in kleurryke prentjies uitgebeeld. Die prentjies wat deur geborduurde boompies en torings van mekaar geskei word is vir die geskiedkundiges waardevolle bronne aangesien hulle die besonderhede van die destydse kleding, kapsels, skepe, geboue en wapenrustings illustreer.
Tydens die Franse Rewolusie is die waardevolle tapyt byna as 'n waseil gebruik, en daar ontbreek 'n klein stukkie aan die einde. Maar anders het hy selfs die geboue wat hy uitbeeld, oorleef. Danksy 'n spesiale verligting wat keer dat die kleure verbleik word hy nou veilig bewaar.
Oefa
Oefa (Russies: Уфа́; Basjkiries: Өфө, Öfö; Tartaars: Уфа, Ufa) is die hoofstad van Basjkortostan, 'n outonome republiek in die Russiese Federasie, met 'n bevolking van sowat 1,1 miljoen. Oefa, wat in 1574 gestig is, is 1 340 km suidoos van Moskou geleë.
Tweede Wêreldoorlog
Strafkamp 319 vir Duitse Gevangenes tydens en na die Tweede Wêreldoorlog was in Oefa geleë.
Administrasie
Die administrasie van stad Oefa word in sewe distrikte verdeel (bevolkingsgetalle van 2010): Etlike landelike nedersettings met 'n inwonertal van 7288 val ook onder die stad se administrasie, sodat die totale bevolking van die stedelike distrik van Oefa 1 038 100 is.
Bevolkingsamestelling
Oefa het in 2013 'n bevolking van 1 077 719 gehad. 54,2% is Russe, 27% Tartare, 11,3% Basjkiriërs, 2.6% Oekraïners, 1,1% Tsjoewasjiërs, 1% Mari en 'n verskeidenheid kleiner minderhede (2002).
Verwysings
Erich Maschke (Hrsg.): Zur Geschichte der deutschen Kriegsgefangenen des Zweiten Weltkrieges. Gieseking, Bielefeld 1962–1977.
Dacia Sandero
Die Dacia Sandero is 'n superminimotor wat sedert 2007 gesamentlik deur die Franse vervaardiger Renault en sy Roemeense filiaal Dacia gebou word, tans in sy tweede geslag. Dit word ook bemark as die Renault Sandero in sekere markte, soos Rusland, Suid-Afrika, Meksiko en Suid-Amerika. Dit is in September 2007 bekendgestel en is gebaseer op die Loganplatform.
Leucascus clavatus
Leucascus clavatus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucascus en tot die familie Leucascidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1893 deur Dendy.
Mickey Raphael
Mickey Raphael (gebore 7 November 1951) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Country Blue (1973), 1918 (1985), Daltry Calhoun (2005), en I Saw the Light (2015).
Hendrik III van Engeland
Hendrik III (1 Oktober 1207 – 16 November 1272) was die seun en opvolger van koning Jan en het 56 jaar lank regeer, van 1216 tot met sy dood. Hy was in sy tyd bekend as Hendrik van Winchester. Hy was die eerste kind wat koning van Engeland geword het sedert Ethelred II.
Engeland het floreer tydens sy bewind en sy grootste oomblik was Westminster, wat hy die setel van sy regering gemaak het. Hy was die eerste van net vyf Britse monarge wat langer as 50 jaar regeer het. Die ander is Eduard III (1327–1377), George III (1760–1820), Victoria (1837–1901) en Elizabeth II (1952-tans).
Hy het die kroon bestyg onder voogdyskap van die gewilde William Marshal, 1ste Graaf van Pembroke, maar die Engeland wat hy geërf het, het verskeie veranderings ondergaan tydens die bewind van sy vader. Hy het ’n groot deel van sy tyd bestee aan ’n stryd met die baronne oor die Magna Carta   en koninklike mag, en hy is eindelik gedwing om die eerste parlement van Engeland in 1264 byeen te roep. Hy het ook misluk op die Europese vasteland, waar hy prbeer het om Engelse gesag te hervestig oor Normandië, Anjou en Akwitanië.
Vroeë lewe
Hendrik is in 1207 in die Winchester-kasteel gebore as die seun van koning Jan en Isabella van Angoulême. Hy is ná sy pa se dood op nege jaar as koning gekroon. Onder Jan se bewind het die baronne ’n inval deur die Franse kroonprins Lodewyk (die latere koning Lodewyk VIII) gesteun omdat hulle nie gehou het van die manier waarop Jan regeer het nie. Hulle het egter gesien verandering is moontlik onder die nuwe koning en Hendrik se regente het dadelik verklaar hulle sal volgens die Magna Carta regeer, wat hulle ook gedoen het terwyl Hendrik minderjarig was.
Eleanora van Bretagne
Die behandeling van sy ouer niggie Eleonora van Bretagne, wat 23 jaar ouer as hy was en selfs ouer as sy eie ma, was ’n groot probleem vir Hendrik. Eleonora was die dogter van koning Jan se ouer broer, hertog Godfried II van Bretagne, en sy het dus ’n groter aanspraak op die Engelse troon gehad as Jan of Hendrik.
Jan het haar egter in 1202 gevange laat neem en haar verbied om te trou. Ná Jan se dood was Eleonora die regmatige troonopvolger, maar die baronne het haar oor die hoof gesien en vir Hendrik gekroon. Eleonora het ’n gevangene gebly. Hendrik het Eleanor, wat ook haar titel kwyt was, ’n "koninklike familielid" en "ons niggie" genoem. Hy het haar toegelaat om die gerieflike lewe van ’n prinses te lei, met talle geskenke van die koninklike familie af.
Eleonora se jonger broer, Arthur, is saam met haar gevange geneem, maar het die volgende jaar onder geheimsinnige omstandighede verdwyn. Daar word wyd geglo dat koning Jan hom laat vermoor het.
Dit was eers ná Eleonora se dood op 10 Augustus 1241 dat Hendrik die onbetwiste koning was, hoewel hy nooit erken het dat sy ’n groter aanspraak op die troon as hy gehad het nie.
Bewind
Hendrik se bewind word gekenmerk deur burgerlike onmin nadat die Engelse baronne aangedring het op ’n groter sê in die regering van die land. Hendrik het ook betrokke geraak in die befondsing van ’n oorlog in Sisilië namens pous Innocentius IV in ruil vir ’n titel vir sy tweede oudste seun, Edmund. Baie baronne het gevrees dat Hendrik in sy pa se voetspore volg. Hulle wou hê hy moes meer mag aan die Baronneraad afstaan. In 1258 het sewe vooraanstaande baronne Hendrik gedwing om die Bepalings van Oxford te aanvaar wat in effek die afskaffing van die monarg se absolute mag was.
In die daaropvolgende jare het die verskille tussen die koning en die baronne se ondersteuners al hoe groter geword. In 1262 het Hendrik ’n pouslike bul gekry wat hom van sy eed vryskeld en albei kante het leërs begin byeenbring. Die monargiste is gelei deur Hendrik se oudste seun, prins Eduard. ’n Oorlog, bekend as die Tweede Baronne-oorlog, het gevolg.
Teen 1263 het die baronne die grootste deel van Suidoos-Engeland oorgeneem en op 14 Mei 1264 is Hendrik verslaan en gevange geneem. Hy was daarna nie veel meer as ’n seremoniële hoof nie en die baronne het hul mag uitgebrei. Die tydjie daarna was die naaste wat Engeland aan die afskaffing van die monargie gekom het tot met die Gemenebes van 1649–'60.
Vyftien maande later het prins Eduard ontsnap en het hy en die monargiste opgeruk teen die baronne. In 1265 het hulle die oorhand gekry met die Slag van Evesham.
Dood en kritiek
Hendrik is in 1272 oorlede en is deur prins Eduard opgevolg as Eduard I.
Toe Hendrik meerjarig raak, was hy gretig om die koninklike mag te herstel en daarvoor het hy die model van die Franse monargie gebruik. Hy het met Eleonora van Provence getrou en het baie van haar familielede verryk en in hoë posisies aangestel. Hy was ook uitspattig en gierig; toe prins Eduard gebore is, het hy gelas dat Londenaars vir hom duur geskenke bring om dit te vier. Hy het selfs van die geskenke waarvan hy nie gehou het nie, teruggestuur.
Volgens die monnik en kroniekskrywer Matthew Paris het baie mense gesê: "God het vir ons sy Seun gegee, maar die koning verkoop syne aan ons."
Huwelik en kinders
Daar word getwyfel of die volgende kinders wel sy en Eleonora s’n was.
Slag van Spioenkop
duimnael|links|Gesneuwelde Britse soldate wat in loopgrawe lê duimnael|links|Die foto van 'n gesneuwelde Burger het bloot die byskrif "'n Boere skerpskutter" in 'n Engelse koerant gedra duimnael|links|Hierdie Britse grafte op Spioenkop gee 'n goeie aanduiding van die ligging van die loopgrawe ten tye van die geveg.
Die slag van Spioenkop is sowat 38 km wes-suid-wes van Ladysmith op Spioenkop langs die Tugelarivier, Natal in Suid-Afrika geveg. Dit was tussen die Boere en Britse magte op 23 en 24 Januarie 1900 as deel van die Tweede Vryheidsoorlog, en het gelei tot 'n bekende Britse nederlaag gedurende die Oorlog. Die Britse naam vir die koppie is verkeerdelik opgeneem as "Spion Kop", wat steeds in die literatuur in die Statebond voortleef, alhoewel die aanvaarde en amptelike spelling in Suid-Afrika "Spioenkop" is.
Sir Redvers Buller, bevelvoerder van die Britse magte in Natal, is op daardie stadium oorskadu deur Kommandant-Generaal Louis Botha, en die lot van Ladysmith is nog nie bepaal nie. Buller het opdrag van sy hoofmag aan Generaal Sir Charles Warren gegee, wat besluit het om die Boere langs twee fronte aan te val. Warren het 'n mag onder Brigadier-Generaal Woodgate gestuur om Spioenkop, 'n rotsagtige koppie, op die nag van 23 Januarie te beset, wat gelyk het soos die sleutel tot die Boere se regter-senterflank. Hulle het die koppie feitlik onbeskermd gevind, maar het nie hulleself behoorlik ingeburger nie, 'n feit wat nog meer bemoeilik is nadat hulle nie genoegsame artillerie teen die steil heuwel kon uitsleep nie.
Deurdat hulle van alle kante af ontbloot was vir die Boere se skerpskutters en artillerievuur het hulle swaar verliese gedurende die dag se geveg gelei, met meer as 300 gesneuweldes (insluitend Woodgate) en 1653 gewond, voordat hulle die aand teruggeval het. Die Boeremagte het 50 gesneuweldes en 120 gewondes gehad.
Die pawiljoen Kop Stand by Anfield Stadium — die tuiste van die Engelse sokkerspan Liverpool FC — is vernoem in eerbied van die slag.
Idiomotoriese effek
Die idiomotoriese effek is 'n sielkundige verskynsel waarin 'n onderwerp onbewustelik bewegings maak. Die ideomotoriese reaksie (of ideomotoriese refleks), dikwels afgekort tot IMR, is 'n konsep in hipnose en sielkundige navorsing. Dit is afgelei van die terme "ideo" (idee, of geestelike voorstelling) en "motories" (spieraksie). Die frase word meestal gebruik as verwysing na die proses waardeur 'n denke of geestesbeeld 'n skynbaar "refleksiewe" of outomatiese spierreaksie bewerkstellig, dikwels van min mate, en moontlik buite die bewustheid van die onderwerp. Soos in refleksiewe reaksies op pyn, reageer die liggaam soms refleksief met 'n ideomotoriese effek op idees alleen sonder dat die persoon bewustelik besluit om op te tree. Die gevolge van outomatiese skryfwerk, waterwiggelary, gefasiliteerde kommunikasie en Ouija-borde is aan die verskynsel toegeskryf.
Die geassosieerde term "ideo-dinamiese reaksie" (of "refleks") is van toepassing op 'n groter domein en strek tot die beskrywing van alle liggaamlike reaksies (insluitend ideo-motoriese en ideo-sensoriese reaksies) wat op soortgelyke wyse deur sekere idees veroorsaak word, byvoorbeeld die speeksel wat dikwels veroorsaak word deur die verbeelding van 'n suurlemoen, wat 'n sekretoriese reaksie is. Die idee van 'n ideo-dinamiese reaksie het bygedra tot James Braid se eerste neuro-sielkundige verklaring van die beginsel waardeur die hipnotiese voorstelle in hipnose werk.
Geskiedenis van wetenskaplike ondersoek
Met die opkoms van Spiritualisme in die 1840's het mediums 'n verskeidenheid tegnieke bedink en verfyn om oënskynlik met die geesteswêreld te kommunikeer, insluitend tafeldraaiboeke en planchette-skryfborde (die voorloper van latere Ouija-borde). Hierdie verskynsels en toestelle het vinnig die onderwerp van wetenskaplike ondersoek geword.
Die term Ideomotor is die eerste keer in 'n wetenskaplike referaat gebruik wat die metode waardeur hierdie spiritualistiese verskynsels tot gevolg gehad het, bespreek deur William Benjamin Carpenter in 1852, vandaar die alternatiewe term Carpenter-effek. (Carpenter het die woord "ideomotor" afgelei). In die artikel verduidelik Carpenter sy teorie dat spierbeweging onafhanklik van bewuste begeertes of emosies kan wees.
Wetenskaplike toetse deur die Engelse wetenskaplike Michael Faraday, Manchester chirurg James Braid, die Franse chemikus Michel Eugène Chevreul, en die Amerikaanse sielkundiges William James en Ray Hyman het getoon dat baie verskynsels toegeskryf word aan geestelike of paranormale kragte, of aan geheimsinnige "energieë" eintlik te wyte is aan ideomotoriese optrede. Verder demonstreer hierdie toetse dat "eerlike, intelligente mense onbewustelik aan spieraktiwiteite kan deelneem wat ooreenstem met hul verwagtinge." Hulle toon ook aan dat voorstelle wat gedrag kan lei deur subtiele leidrade gegee kan word.
Sommige operateurs beweer dat hulle ideomotoriese reaksies gebruik om met die onderwerp se "onbewuste verstand" te kommunikeer met behulp van 'n stelsel van fisiese seine (soos vingerbewegings) vir die onbewuste om "ja", "nee", "ek weet nie", of "Ek is nie gereed om dit bewustelik te weet nie".
'n Eenvoudige eksperiment om die ideomotoriese effek te demonstreer, is om 'n handslinger oor 'n vel papier (met woorde soos JA, NEE en MISKIEN daarop gedruk) te laat swaai. Klein bewegings in die hand, in antwoord op vrae, kan veroorsaak dat die slinger in die rigting van sleutelwoorde op die papier beweeg. Hierdie tegniek is gebruik vir eksperimente in buitenaardse persepsie, leuenopsporing en ouija-borde. Hierdie soort eksperiment is deur die Amerikaanse kulkunstenaar Kreskin gebruik en ook deur illusie-makers soos Derren Brown.
'n Studie van 2019 oor outomatiese slingerbewegings met behulp van 'n bewegingsopneemstelsel het getoon dat slinger-illusie geproduseer word wanneer die vingers wat die slinger vashou 'n ossillerende frekwensie genereer naby die resonante frekwensie van die slinger. Met 'n gepaste frekwensie is baie klein bewegings van die arm voldoende om 'n relatiewe groot beweging van die slinger te lewer.
Waterbesparing in Suid-Afrika
Water is 'n skaars hulpbron en moet te alle tye bespaar word, veral in Suid-Afrika, wat as 'n waterarm land beskou word. Die verstedeliking en die gevolglike bevolkingsaanwas in stedelike en veral metropolitaanse gebiede plaas druk op die beperkte varswaterbronne. Dat die hoeveelheid varswaterbronne in die toekoms sal moet vermeerder, is 'n gegewe. Die mikpunt van 'n doeltreffende dorps- of stadsraad is om die hoeveelheid waterverbruik laag genoeg te hou sodat (1) 'n skielike watertekort nie die inwoners oorval nie, en (2) dat genoeg tyd gegun word om 'n alternatiewe waterbron te soek of te bou.
Waterskaarste
Teen die jaar 2030 gaan Suid-Afrika in 'n ernstige waterkrisis gedompel wees. Dit is die bevinding van 'n onlangse studie wat deur die Departement van Waterwese en Bosbou gedoen is. Die inligting is gekry by http://psybergate.com/wetfix/Press/PressIndex.htm. Gauteng, Mpumalanga en die Limpopo Provinsie sal die swaarste onder die waterskaarste ly. Die huidige verbruik van oppervlakwater uit die bolope van die Olifantsrivier en die uit die Vaalrivier neem in so 'n geweldige mate toe dat watervoorsieners oor dertig jaar water sal moet herlei van ander gebiede, veral van eSwatini en Lesotho. In 1986 is 'n ooreenkoms tussen Suid-Afrika en Lesotho gesluit vir 'n grootse projek om water uit die Malutiberge na die Vaalrivier-opvanggebied in Suid-Afrika te herlei. Die Lesotho-Hoogland-waterprojek van miljarde rande het die bou van 'n reeks tonnels en damme behels om water van Lesotho na die provinsie Gauteng te bring, waar die meeste van Suid-Afrika se nywerhede geleë is.
Asbeswaterpype
Watervermorsing: In verskeie stede is daar nog asbeswaterpype in gebruik, wat gedurig kraak en vervang moet word. Dit kan tot groot waterverlies lei, omdat daar heelwat water uitlek voor dit aan die oppervlak gesien kan word.
Waterkwaliteit
Potchefstroom se waterkwaliteit is swak. Potchefstroom se water bevat nie net onsuiwerhede nie, maar is ook vol kalk.
Volgens ’n plaaslike verskaffer van watersuiweringstoerusting is die totale opgeloste stowwe (TOS) – deeltjies per miljoen van Potchefstroom se water ± 310. Volgens die SABS (Suid-Afrikaanse Buro vir Standaarde) is daar meer as 400 TOS in die water en dit hou dan skade vir die mens in. In die Europese lande word 25 en hoër TOS in die water as ondrinkbaar beskou. Daar is baie probleme met munisipale water. In hierdie uitstalling is knipsels van ’n paar koerante oor die kwaliteit van water en wat alles in die riviere ingepomp word. ’n Paar van die probleme met Potchefstroom se munisipale water, wat met die gebruik van reënwater uitgeskakel kan word, is die volgende:
Asbes in drinkwater
In Pretoria en ook nog in ander stede, is verskeie waterpype wat drinkwater versprei van asbes vervaardig, wat kan kraak en herstel moet word. Tydens 'n breuk in so 'n pyp kan asbesvesels in die drinkwater beland. Alhoewel Suid-Afrikaanse owerhede die water as veilig verklaar, word dit deur Amerikaanse en Europese navorsers bevraagteken.]
Aida Turturro
Aida Turturro (gebore 25 September 1962) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sleepers (1996), Mickey Blue Eyes (1999), en Deep Blue Sea (1999), en in die televisiereeks The Sopranos (1999).
Einhard
Einhard het sy leraar Alcuinus as hoof van Karel die Grote se hofskool opgevolg, was 'n raadgewer van Karel se seun en opvolger Lodewyk die Vrome en ab van die Sint Pieter- en Sint Bavo-kloosters te Gent, die Sint Servatius-klooster te Maastricht, die Saint Cloud-klooster naby Parys, Saint Wandrille in Normandië, Sint Johannes die Doper in Pavia, Sankt Peter in Fritzlar asook Steinbach naby Michelstadt in die Odenwald en Seligenstadt. Vanweë sy tegniese vernuf het hy in die hofskool die bynaam Bezaleël gekry - volgens die boumeester van die Joodse tabernakel (Eksodus 35, 30).
Waterbesparing in Suid-Afrika
Reënwaterstelsels elders in die wêreld
’n Mens gebruik nie regtig baie water vir drink nie, maar die toilette en wasmasjiene gebruik die meeste water in die huis. Wanneer hierdie verbruik met reënwater vervang word, word water gespaar. Op die internet is baie gegewens beskikbaar oor die opvang van water op woonhuise se dakke en die stoor van die water in watertenks. Daar word gewoonlik na die watertenks as "water cisterns" verwys, maar in Australië word dit, soos in Suid-Afrikaanse Engels, "water tanks" genoem. Hierdie stelsel werk goed. Die stad Sydney se wateragentskap betaal ’n rabat vir persone wat sulke stelsels installeer. Daar kan ook ’n minimum-vlak gestel word vir die water in die tenk en as dit onder die vlak gaan, word daar munisipale water ingetap. Indien die sisteem aan die toilette gekoppel is, is daar altyd water vir die toilette. Verskeie voordele word genoem:
Daar is verskeie probleme wat die hoof gebied moet word: Vir elke probleem is daar ’n oplossing bv. :
Werkende watersisteem
Die watersisteem wat hier in die figure hieronder aangedui word, word tans nog net vir die tuin gebruik. Hierdie tenks is nog nie genoegsaam verseël en met pompe voorsien nie. Ongeveer 300 m2 van 'n totale huisoppervlakte van 509 m2 word opgevang en in vier tenks gestoor: drie tenks van 2500 liter en een van 5000 liter. Die tenks is onderling verbind met 'n plastiekpyp van 40 mm deursnee en is so geplaas, dat die tenks min of meer gelyk is wanneer hulle vol is.
Probleme wat ondervind word, is dat daar in die somer muskiete in die water broei. Dit word opgelos deur 'n baie dun lagie olie op die water te gooi. 'n Verdere probleem is dat stof van die dakke in die water kom en 'n sliklaag onder in die tenks vorm. Dit word opgelos deur die tenks van tyd tot tyd leeg te tap voor die lente en skoon te maak, asook deur filters te installeer. Weens die swak waterkwaliteit in Potchefstroom, werk die tenks uitstekend vir tuinbesproeiing en die versorging van potplante.
Grafieke
Geen inligting kon gekry word van Potchefstroom nie maar wel van plekke rondom Potchefstroom.
In die volgende tabel dui die ingekleurde blokkies die maande van die jaar aan waarin 'n mens suksesvol reënwater kan opvang:
Johannesburg – reënvalverspreiding mm	      dae =>1mm
Pretoria – reënvalverspreiding mm		dae =>1mm
Interpretasie
Gevolgtrekking: 'n Reënwatersisteem vir huishoudelike gebruik is nie finansieel betalend nie, maar is wel nuttig uit 'n ekologiese oogpunt.
Huishoudelike waterbesparingswenke
Die volgende is wenke wat benut kan word om water te bespaar in en om huishoudelike gebruik:
Iveco
Die naam Iveco verskyn eers in 1975 na 'n samesmelting van Italiaanse, Franse en Duitse handelsmerke. Die produksie-aanlegte is in Europa, Brasilië, Rusland, Australië, Afrika, Argentinië en China, en het ongeveer 5 000 verkoopspunte en diens in meer as 160 lande. Die wêreldwye produksie van die onderneming beloop ongeveer 150 000 handelsvoertuie met 'n omset van ongeveer € 10 miljard.
IVECO is op 1 Januarie 1975 ingelyf met die samesmelting van vyf verskillende handelsmerke: FIAT Veicoli Industriali (met hoofkwartier in Turyn), OM (Brescia, Italië), Lancia Veicoli Speciali (Italië), Unic (Frankryk) en Magirus-Deutz (Duitsland).
Khea
Ivo Alfredo Thomas Serue (Mar del Plata, provinsie Buenos Aires, Argentinië, 13 April 2000) beter bekend onder sy verhoognaam Khea, is 'n Argentynse sanger
Robin Givens
Robin Givens (gebore 27 November 1964) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Boomerang (1992), Blankman (1994), Head of State (2003), en Dreams I Never Had (2018).
Simfise
In mans is die draagligament van die penis aan die simfise geheg. In vroue is die simfise naby die klitoris. In normale volwassenes kan dit rofweg 2 mm beweeg en met 1 graad roteer word. Dit neem toe by vroue wanneer hulle die lewe skenk.
Die naam kom van die Griekse woord symphysis, wat "saamgroei" beteken.
Wildesalie
Die wildesalie (Buddleja salviifolia) - ook bekend as saliehout - is 'n klein boom wat voorkom in die Wes-Kaap, Oos-Kaap en sentrale gedeeltes van die land. Die boom kan ook as 'n struik voorkom.
Dit is ook inheems in Angola, Eswatini, Lesotho, Malawi, Mosambiek, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Waarde
Waarde is 'n aanduiding van die belang van 'n bepaalde objek. Objekte kan hier onder andere goedere, inligting, 'n diens of 'n reg wees. Waarde is in beginsel subjektief, iedereen kan die belangrikheid van 'n bepaalde objek anders skat en daardeur sy eie persoonlike waarde aan die objek toeken.
Die waarde van 'n objek kom tot uiting as 'n objek teen ander objekte geruil word. In hierdie geval kry die mark 'n rol in die waardetoekenning van objekte; op die vrye mark word die waarde van 'n objek bepaal deur vraag en aanbod. Die markwaarde van 'n objek beïnvloed weer die persoonlike waardering wat mense aan objekte toeken.
Omdat waarde opsigself nogal 'n ontwykende begrip is, was die mensdom al vroeg op soek na moontlikhede om waarde meetbaar te maak. So is waarde al vroeg uitgedruk in hoeveelhede tasbare goedere soos graan of metaal. Klein stukkies van metale wat self hoë waarde het, het geblyk om geskik te wees as draagbare, maklik hanteerbare waardemeters. Hieruit het geld ontwikkel. Deesdae meet ons waarde gereeld in geld.
Tina Turner
Tina Turner (26 November 1939 – 24 Mei 2023) was 'n Amerikaanse sanger en aktrise. Daar word algemeen na haar verwys as die "Queen of Rock-'n-Roll". Sy het prominent geword as die hoofsanger van die Ike & Tina Turner Revue voordat sy 'n suksesvolle loopbaan as solo-kunstenaar begin het.
As aktrise was sy bekend vir haar rolle in die rolprente Tommy (1975), Mad Max Beyond Thunderdome (1985), Last Action Hero (1993), en GoldenEye (1995).
Met meer as 100 miljoen plate wêreldwyd verkoop, is Turner een van die topverkoper-opnamekunstenaars van alle tye. Sy het 12 Grammy-toekennings ontvang, wat agt mededingende toekennings, drie Grammy Hall of Fame-toekennings en 'n Grammy Lifetime Achievement-toekenning insluit. Sy is die eerste swart kunstenaar en eerste vrou wat op die voorblad van Rolling Stone was. Rolling Stone het haar onder die 100 grootste kunstenaars van alle tye en die 100 grootste sangers van alle tye gerangskik. Turner het 'n ster op die Hollywood Walk of Fame en die St. Louis Walk of Fame. Sy is twee keer in die Rock and Roll Hall of Fame opgeneem, saam met Ike Turner in 1991 en as solokunstenaar in 2021. Sy was ook 'n 2005-ontvanger van die Kennedy Centre Honours and Women of the Year-toekenning. Turner is op 23 Mei 2023 in die ouderdom van 83 na 'n lang siekte dood.
U-20-klas Duikboot
Die U-20 klas duikboot was een van vier duikbote, gebou vir en gebruik deur die Austro-Hongaarse vloot (Duits: Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine of K.u.K. Kriegsmarine) gedurende die Eerste Wêreldoorlog. Daar word soms na die klas verwys as die Havmanden klas, siende die ontwerp daarvan gebaseer was op die 1911 Havmanden klas duikbote van die Koninklike Deense Vloot, waarvan drie in Fiume gebou was.
Met slegs ses duikbote in die Austro-Hongaarse vloot aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog, waarvan twee nie operasioneel was nie, het die vloot aksie geneem om hulle vloot van skepe te vergroot. Met huiwering het hulle vier U-20 duikbote in 1915 bestel, vir die uitsluitlike rede dat konstruksie onmiddellik kon begin, al was die Havmanden ontwerp reeds so te sê uitgedien teen die begin van die Eerste Wêreldoorlog. Politieke oorwegings het daartoe gelei dat die bestelling in twee gedeel is tussen Oostenrykse en Hongaarse maatskappye, wat uiteindelik bygedra het tot konstruksieprobleme en vertragings en veroorsaak het dat die duikbote eers teen middel 1917 operasioneel was.
Die U-Klas duikbote was net meer as 127 voet (39 m) lank en was toegerus met twee torpedo buise aan die voorkant, 'n dekgeweer en 'n masjiengeweer. Die enjins van die duikbote was onbetroubaar, wat bygedra het tot die hanteringsprobleme van die tuig. Die U-20 klas het geen sukses behaal in die oorlog nie, en het twee van die vaartuie – U-20 en U-23 – gedurende vyandelike skermutselings verloor. Die ander twee is terug om herstel te word, maar is uiteindelik geskrap. Die uitkyktoring van die U-20 is herwin in 1962, en word tans in 'n militêre museum in Wene uitgestal
Agtergrond
Die Austro-Hongaarse U-bootvloot het aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog bestaan uit ses, meestal eksperimentele, duikbote waarvan twee nie operasioneel was nie. Dit het egter gou duidelik geword dat die oorlog nie vinnig verby sou wees nie, en Oostenryk – Hongarye het besluit om die vloot te vergroot. Vir hierdie doel is beslag gelê op die planne van die Deense Havmanden-klas duikboot, waarvan drie by Whitehead in Fiume gebou was. Alhoewel die Austro-Hongaarse vloot nie tevrede was met die ontwerp nie, aangesien dit grootliks uitgedien was, was dit die enigste planne wat hulle gehad het en sodoende onmiddellik met konstruksie kon begin in die binnelandse skeepsaanlegte. Op 27 Maart 1915 het die Austro-Hongaarse vloot huiwerend bestellings vir die vier duikbote geplaas.
Vung Tau
Vungtau (Viëtnamees: Vũng Tàu) is 'n stad in die suide van Viëtnam met 'n bevolking van ongeveer 300 000 mense (2008). Dit is 120 km van Ho Chi Minh-stad (voorheen Saigon) geleë. Dit is 'n petroleum-sentrum van Viëtnam en 'n toerisme-bestemming, met 'n paar mooi strande.
U-20-klas Duikboot
Ontwerp en konstruksie
Voordat die konstruksie kon begin, het die vloot homself in die middel van 'n politieke situasie bevind, want die Hongaarse regering het geëis dat 'n aansienlike gedeelte van die duikbootkontrakte aan Hongaarse maatskappye toegeken word. Na die ingewikkelde onderhandelings,  is die bestelling verdeel in twee bestellings van twee duikbote elk, met U-20 en U-21 wat gebou sou word op die Pola-vlootwerf, en U-22 en U-23 gebou op die Hongaarse UBAG-perseel by Fiume. Die subkontrakte was ook verdeel tussen die Hongaarse en Oostenrykse maatskappye, met ongeveer twee-derdes aan Hongaarse maatskappye en een-derde na die Oostenrykse maatskappye. Alhoewel hierdie kontrakte polities voordelig was, het dit die tegniese probleme vererger wat gelei het tot talle veranderinge en vertragings.
Die U-20-klas bote was seevarende duikbote wat 173 ton water verplaas wanneer dit op die oopervlakte was en 210 ton wanneer dit geduik het. Die bote was 127 voet(38,76 m) lank met 'n breedte van 13 voet (4,0 m) en 'n diepgang van 9 voet (2,7 m). Vir aandrywing was hulle toegerus met 'n enkel disselboom,'n enkel 340 kW dieselenjin vir oppervlakvaart en 'n enkel 120 kW elektriese motor vir onderwatervaart. Die bote was in staat tot 12 knope (22 km/h) bo-op die water en 9 knope (17 km/h) terwyl hul onderwater was. Alhoewel daar geen notasie van 'n reikafstand was vir die U-20 klas nie, het die Havmanden-klas, waarop dit gebaseer was, 'n togafstand gehad van 1 400 seemyl (2 600 km) teen 10 knope (19 km/h)bo-op die water en 23 seemyl (43 km) teen 8 knope (15 km/h) onderwater. Die U-20 klas bote was ontwerp vir 18 bemanningslede.
Klaslede
Gedurende hul aktiewe diens het die bote van die U-20 klas se onbetroubare enjins die reeds swak hanteringseienskappe van die bote net verder vererger. Nie een van die bote in die klas het enige suksesse behaal nie en twee van hulle is gesink tydens die oorlog. U-23 was die eerste wat gesink het op 21 Februarie 1918 toe 'n paravaan ontplof het in die Straat van Otranto. U-20, die modelboot van die klas, het gesink in Julie 1918 toe hy gekelder is deur die Italiaanse duikboot F-12 in die Tagliamento riviermonding. Die oorblywende twee bote het oorgegee teen die einde van die oorlog, met U-21 wat gesedeer is aan Italië in 1920, en U-22 aan Frankryk; beide is opgesny.
Hugo López-Gatell Ramírez
Hugo López-Gatell Ramírez (Meksikostad, 22 Februarie 1969) 1 is 'n Mexikaanse epidemioloog, navorser, professor en openbare amptenaar.
Tobit Raphael
Tobit Raphael is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Internship (2013) en Quest (2017), en in die televisiereeks Saint George (2014).
Iquitos
Iquitos is die sesde grootste stad in Peru, en het 'n bevolking van 406 340 in 2007 gehad. Die stad is in die noord-ooste van die land geleë.
Chemiese element
'n Chemiese element, ook dikwels eenvoudig na verwys as 'n element, is 'n stof wat nie verder verdeel kan word met gewone chemiese metodes om ander stowwe te lewer nie. Die kleinste partikel van so 'n element is 'n atoom, wat bestaan uit elektrone wat om 'n kern van protone en neutrone wentel.
Die atoomgetal van 'n element, "Z", is gelyk aan die aantal protone in die atoom van die element. Koolstof byvoorbeeld, is die element met die atoomgetal 6 en bevat 6 protone in sy kern. Alle atome van 'n element het dieselfde atoomgetal en bevat dieselfde aantal protone. Atome van dieselfde element kan egter verskillende hoeveelhede neutrone bevat en sulke verskillende atome staan as isotope van die element bekend. Die atoommassa van 'n element, A, word gemeet in atoommassa-eenhede (ame) en is rofweg gelyk aan die som van die aantal protone en neutrone in die atoom van die element. 'n Aantal elemente is radioaktief en verander na 'n ander element deur 'n proses van radioaktiewe verval.
Die ligste elemente is waterstof en helium wat die eerste elemente was om tydens die Oerknal gevorm te word. Alle swaarder elemente word natuurlik of kunsmatig geskep deur verskeie nukleosintetiese prosesse.
Die volgende gerangskikte lyste is beskikbaar vir die elemente:
Die gerieflikste rangskikking van elemente is die periodieke tabel, waar die groepe elemente met soortgelyke chemiese eienskappe saam gerangskik is.
Atome van dieselfde element waarvan die kern verskillende getalle neutrone bevat word verskillende isotope van die element genoem. 'n Suiwer element kan bestaan as mono-atomiese-, diatomiese- of poli-atomiese eenhede wat almal uit dieselfde soort atome bestaan. Hierdie verskillende molekulêre strukture van 'n element word allotrope genoem onafhanklik van die toestand waarin die materie voorkom.
Die amptelike name van die chemiese elemente word bepaal deur die Internasionale Unie vir Suiwer- en toegepaste Chemie, wat gewoonlik die naam wat deur die ontdekker daarvan gekies word, aanneem. Dit kan lei tot omstredenheid rondom watter navorsingsgroep eintlik die element ontdek het - 'n vraagstuk wat die benoeming van elemente met atoomgetalle hoër as 104 vir 'n aansienlike tyd vertraag het. Daar word ook 'n unieke chemiese simbool aan 'n element toegeken gebaseer op die naam van die element, maar nie noodwendig die Engelse naam nie. Chemiese simbole word internasionaal verstaan wanneer elementname vertaal moet word. Die eerste letter van 'n chemiese simbool word altyd met 'n hoofletter geskryf.
Elemente kan kombineer (reageer) om suiwer verbindings (soos water, soute, oksiede en organiese verbindings) te vorm. In baie gevalle het hierdie verbindings een vaste stoigiometriese samestelling met hulle eie strukture en eienskappe.
Sommige elemente, veral die metaalagtige elemente, kombineer om nuwe strukture te vorm met 'n meer veranderlike samestelling (soos metaal-allooie). In hierdie gevalle is dit beter om van fases te praat as van verbindings.
In die algemeen kan 'n spesifieke chemikalie bestaan uit 'n mengsel van bostaande.
Volopheid van die elemente
Die elemente en hulle isotope wat hier op aarde en in die sonnestelsel voorkom is in die nukleosintese in sterre gevorm was reeds voor die son bestaan het en in supernovas ontplof is. In die sonnestelsel is waterstof en helium die volopste elemente, maar hier op aarde is baie min helium. Die 18 volopste elemente in die sonnestelsel is in die volgende tabel gewys. Die volopheid van sikikon is op 1 000 000 gestel.
Nikki Glaser
Nikki Glaser (gebore 1 Junie 1984) is 'n Amerikaanse skryfster, vervaardiger, en aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Punching the Clown (2009), Trainwreck (2015), en I Feel Pretty (2018), en in die televisiereeks Inside Amy Schumer (2013).
Camdeboo Plaaslike Munisipaliteit
Die Camdeboo Plaaslike Munisipaliteit was een van die plaaslike munisipaliteite in die Sarah Baartman-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Dit het met Baviaans en Ikwezi Plaaslike Munisipaliteite saamgesmelt na 3 Augustus 2016, om die nuwe Dr Beyers Naudé Plaaslike Munisipaliteit te vorm.
Die distrikte Graaff-Reinet, Pearston, Somerset-Oos, Jansenville, Willowmore en Aberdeen in die Oos-Kaap word soms as die Camdeboo beskryf.
Nedersettings
Nedersettings in die voormalige munisipaliteit:
Sydney Kumalo
Sydney Alex Kumalo (13 April 1935 – 11 Februarie 1988) was ’n Suid-Afrikaanse kunstenaar. Hy is in Sophiatown, Johannesburg gebore. Hy het sy skoolopleiding in Mandibane ontvang en sy basiese kunsopleiding aan die Polly Street Kunssentrum in Johannesburg. Daar het hy onder Cecil Skotnes, toe kunsdirekteur van die sentrum, gestudeer. Later het Kumalo as Edoardo Villa se assistent gewerk. In 1960 is Kumalo as kunsinstrukteur by die Pollystraatsentrum aangestel en kort daarna het hy Cecil Skotnes se pos vier jaar lank beklee voordat hy hom voltyds aan beeldhou gewy het.
Kumalo het die tradisionele Afrika-kuns met die idees van die Ekspressioniste gekombineer en daaruit ’n oorspronklike styl ontwikkel. Sy beeldhouwerk het die kenmerkende plastisiteit en simboliek van Afrika-kuns. Aan die een kant vertoon sy werk die magiese elemente van die Afrika-kultus van voorvaderlike en bose geeste (soos sy mens-dier-figure) en aan die ander kant, hoewel aards, beeld sy figure weer die mens se strewe na geestelike vervulling uit. Sy beeldhouwerk word opgebou uit geometriese vlakke en bestaan hoofsaaklik uit dinamiese en verwronge figure. Hy werk hoofsaaklik met terracotta en laat sy stukke dikwels onafgewerk om die skaduwerking te verhoog. Twee temas wat hy deurgaans behandel, is die mens en die dier.
Sydney Kumalo was een van die eerste swart Suid-Afrikaanse kunstenaars wat wêreldroem verwerf het. Hy het in 1963 lid geword van die Amadlozi-groep (“Gees van ons vaders”). Ander lede van dié groep was Cecil Skotnes, Cecily Sash, Edoardo Villa en Ezrom Legae. Hy het in 1963 en 1964 saam met dié groep in Rome, Milaan, Venesië en Florence uitgestal.
Hy het ook in 1965 en 1966 aan groepuitstallings in Londen deelgeneem en van sy werk is op die Venesiese Biënnale en die Sao Paulo-Biënnale ten toon gestel. Hierbenewens het hy ook in die VSA, Nederland en Australië uitgestal. Van sy openbare opdragte is Stasies van die Kruis vir ’n kerk in Orlando, Biddende vrou in die Staatspaviljoen, Milnerpark, Johannesburg, en ’n beeld van ’n arend vir ’n hotel in Kitwe, Zimbabwe. Hy het aan verskeie groepuitstallings in Suid-Afrika deelgeneem en gereeld alleen uitgestal. Sy werk is opgeneem in die Suid-Afrikaanse Nasionale Kunsmuseum in Kaapstad, die Durbanse Kunsmuseum, die Rembrandt-versameling en in die Schlesinger-organisasie se versameling.
In 1988 is hy in die Baragwanath-hospitaal in Soweto oorlede.
Holly Twyford
Holly Twyford is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pecker (1998), Out of Season (1998), Falling to Peaces (1999), en All I Need (2016).
Steven Kampmann
Steven Kampmann (gebore 31 Mei 1947) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Stealing Home (1988), Multiplicity (1996), en BuzzKill (2012), en in die televisiereeks WKRP in Cincinnati (1978).
Pevensey
Pevensey is 'n klein nedersetting in die KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die nedersetting is 15 km oos van Underberg en is vernoem na Pevensey in Sussex, Engeland.
Blesbok
Die blesbok (Damaliscus pygargus phillipsi) is 'n groot wildsbok wat in die Hoëveld van Suid-Afrika aangetref word.
'n Volwasse blesbok het 'n gemiddelde massa van 80 kg en 'n hoogte van 95 cm. Die ram het horings wat 51 cm lank kan word. Die dier se naam verwys na die wit "bles" op sy gesig. Ook sy pens, kruise en bene is baie ligter as die res van die liggaam.
Leucascus lobatus
Leucascus lobatus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucascus en tot die familie Leucascidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2004 deur Rapp.
Hidrosfeer
Die term hidrosfeer verwys na die water wat sowel in die atmosfeer van 'n planeet asook op sy oppervlak en in sy grond voorkom (oppervlak- en grondwater). Op ons aarde verwys die vakterm watersiklus na die voortdurende uitruiling van water in die hidrosfeer. Hierdie siklus sluit grondwater en water wat in rotse gestoor is (litosfeer), die water in diere en plante (biosfeer), die water in vloeibare en bevrore vorm op die oppervlak en water in die vorm van waterdamp, wolke en neerslag in die atmosfeer in.
Alhoewel dit natuurlik ook die mere, riviere en grondwater insluit, bestaan die hidrosfeer hoofsaaklik uit die oseane, wat sowat 70,8 persent van die aarde se oppervlak bedek. Met 'n gemiddelde diepte van 3 794 meter is hulle vyf keer so diep as die gemiddelde hoogte van die aarde se vastelande. Die massa van die oseane is rofweg 1.35 × 1018 ton of 1/4 400 van die aarde se totale massa.
Daar is ongeveer 1 360 000 000 km³ water op aarde. Hierdie water is rofweg as volg versprei:
Die beweging van water binne die hidrosfeer word hidrologiese siklus genoem. Hierdie beweging blyk baie duidelik te wees in die vloei van riviere en spruite, maar kom ook in mere damme voor.
Leucascus insignis
Leucascus insignis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Hidrosfeer
Die waterkringloop
Die water wat infiltreer, sal deur porieë en nate in gesteentes deursyfer totdat dit 'n laag soliede rots bereik wat nie water deurlaat nie. Die boonste vlak van die ondergrondse water word die watertafel genoem en gesteentes wat nie water deurlaat nie, word keerbanke genoem. 'n Akwifer is 'n waterdraer/gesteente wat water absorbeer.
Leucascus insignis
Die spons behoort tot die genus Leucascus en tot die familie Leucascidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1931 deur Row & Hozawa.
NG gemeente Bultfontein
duimnael|links|270px|Die ou NG kerk Bultfontein.
duimnael|regs|170px|Ds. Paul August Winter, van 1879 tot 1896 Bultfontein se eerste NG leraar.
duimnael|links|170px|Ds. J.A. Pienaar was leraar van die moedergemeente Bultfontein van 1898 tot 1942. Dit was sy enigste gemeente.
duimnael|regs|170px|Ds. J.D. Cilliers was van 1942 tot 1951 slegs die derde leraar in die gemeente se 77-jarige bestaan.
duimnael|regs|170px|Ds. Francois Albertus Dreyer, leraar van 1957.
duimnael|regs|170px|Ds. J.A. Classens, leraar van 1970 – 1974.
Dorpstigting
Bultfontein se ontstaangeskiedenis hou verband met dié van Hoopstad, 60 km noordwes van hier. Die Vrystaatse Volksraad het in 1862 sy goedkeuring geheg aan die stigting van 'n dorp in daardie geweste, maar daar was langdurige onenigheid omtrent die plek waar die dorp uitgelê sou word. In 1873 is die Volksraad weer genader om die stigting van 'n dorp goed te keur. Die Raad het die aansoekers eenvoudig na die besluit van 1862 verwys waarkragtens die stigting van 'n dorp gemagtig is. Dit het egter duidelik geword dat die stigting van slegs een dorp die mense nie tevrede sou stel nie, en daarom is 'n dorp gestig op Bultfontein en een op Hoopstad.
'n Aantal persone (onder andere J. Theunissen, P. van Vrede, M. Prinsloo, G. P. Kotzé) het in 1873 die plaas Bultfontein in die distrik Winburg van A. McCallum vir £2 000 gekoop met die doel om daar 'n dorp uit te lê. Hierdie kopers was tot 1885 die eienaars van die dorp toe hulle dit aan die kerkraad van die plaaslike NG gemeente, wat toe sowat 11 jaar oud was, verkoop het. Die kopers het 'n komitee saamgestel om sake in verband met die dorp te behartig. Die kopers wou die naam Fairplay aan die nuwe dorp gee, maar toe die Volksraad Bultfontein in 1874 as dorp erken, wou hulle niks daarvan hoor nie. Nog dieselfde jaar is P.H. van Rooyen as vrederegter van Bultfontein aangestel.
In 1880 is die dorpsregulasies bekragtig wat bepaal dat die dorpsbestuur aan 'n komitee bestaande uit die vrederegter en vier ander opgedra moes word. In die stryd tussen Bultfontein en Hoopstad oor die distriksverklaring het Hoopstad gewen toe die voorkeur in 1882 aan Hoopstad gegee is. Bultfontein het maar stadig gegroei: In 1890 was daar nog net 23 woonhuise en 'n wit bevolking van 97. Volgens die sensus van 2011 was dit 1 269.
Gemeentestigting
In November 1873 het die Ring tot die stigting van 'n gemeente op Bultfontein besluit. Die eerste doopsbediening het op 11 Januarie 1874 onder 'n bokseiltent plaasgevind. Omdat die kerkargief feitlik geheel en al gedurende die Anglo-Boereoorlog vernietig is, is nadere bepaling van die stigtingsdatum onmoontlik. Die gemeente het 200 lidmate getel. Die gemeente is genoem na 'n sterkvloeiende fontein uit 'n nabygeleë bult. Die eerste erwe op die kerkplaas was dan ook waterlei-erwe. Op 6 Februarie 1876 is die eerste kerkie, op £11 na, kontant ingewy. Die prediker was ds. Van Heyningen en sy teks was 2 Kron. 3:7 en 8.
Die gemeente was herderloos tot 6 Desember 1879 toe ds. P.A. Winter hier bevestig is. Op 11 Januarie 1896 is die hoeksteen van 'n nuwe kerkgebou gelê wat op 22 Januarie 1897 ingewy is. Die prediker was ds. Robertson; sy teks was Gen. 28:19. Op 14 Maart 1897 het ds. Winter van die gemeente afskeid geneem. Prop. J.A. Pienaar is op 29 Januarie 1898 hier georden en bevestig. Kort hierna breek die oorlog uit en word die pastorie as 'n fort en die kerk as 'n hospitaal gebruik.
Vooruitgang
Ds. Pienaar het die gemeente 44 jaar lank bedien en onder sy leiding is die huidige pastorie, sendingkerk en kerkkoshuis opgerig. Ná hierdie buitengewone lang en vrugbare bediening tree hy op 1 Maart 1942 af. Die volgende leraar, ds. J.D. Cilliers, is op 1 Augustus 1942 hier bevestig; dit was sy voorreg om die teenswoordige kerk te sien verrys wat ingewy is op 13 Mei 1950. Die koshuis is onder sy leiding verder uitgebrei. Van 1949 tot 1951 het die gemeente £29,300 vir hulle kerklike fondse byeengebring. In die eerste 77 jaar is die gemeente deur slegs drie leraars bedien, en in die tyd is 'n tiental gemeentes geheel of gedeeltelik van die wyd uitgestrekte gemeente afgestig. Die sendinggemeente is in 1888 gestig. Ook die eerste sendingkerkie is in die Tweede Anglo-Boereoorlog deur die vyand verwoes.
Op 23 Junie 1951 is die nuwe orrel ingewy. In 1952 kon Ons gemeentelike feesalbum berig: "Die distrik het ontwikkel tot 'n florerende landbougebied en die gemeente munt uit in sy milddadigheid. Daarvoor is ons die Here dankbaar." Twee jaar later, in 1954, kon Bultfontein-Oos van die moedergemeente afstig. In 2015 het die moedergemeente 131 doop- en 457 belydende lidmate gehad en die Oos-gemeente onderskeidelik 148 en 575.
Johnny Rapid
Johnny Rapid is 'n Amerikaanse akteur.
Fritz Steyn
Fritz Steyn (1913–1986) was ’n Suid-Afrikaanse skrywer, regsgeleerde, diplomaat, joernalis, kritikus en dramaturg. Hy was van 1965 Suid-Afrika se ambassadeur in België en van 1969 'n regter in Johannesburg.
Herkoms en vroeë lewe
Frederik Simon Steyn is op 14 Junie 1913 op Wakkerstroom gebore. Hier gaan hy skool tot 1926 waarna hy na die Hoër Volkskool in Heidelberg gaan waar hy in 1929 matrikuleer. Hy studeer verder aan die Universiteit van Pretoria en verwerf die B.A.-graad in 1932. In hierdie tyd is hy aktief in die Afrikaanse Nasionale Studentebond, wat hy help oprig het en waar hy op die plaaslike en hoofbestuur dien. Van 1933 tot 1936 werk hy in die Staatsdiens, maar bekwaam hom met deeltydse studie in die regte en verwerf so die LL.B.-graad in 1934 aan die Universiteit van Pretoria. Hy bedank in 1936 by die Staatsdiens en aanvaar dan ‘’n administratiewe betrekking by die Universiteit van Pretoria. Sy eerste teater resensie verskyn in 1936 in Die Republikein oor 'n opvoering van P.W.S. Schumann se Hantie kom huis toe. Nou raak hy aktief betrokke by die werksaamhede van die teater en dien op die bestuur van die Volks teater in Pretoria, wat ook sy eerste dramas, soos Grond en Die wildsboudjie, opvoer.
Bloukraanroete Plaaslike Munisipaliteit
Die Bloukraanroete Plaaslike Munisipaliteit (Engels: Blue Crane Route) is een van die plaaslike munisipaliteite in die Sarah Baartman-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Nedersetings
Nedersettings in die munisipaliteit: