cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elsie de Wolfe
Loopbaan
Sy het ligter, helderder binneversiering as wat in die Viktoriaanse tye modieus was verkies. Daardeur het sy gehelp om donker, swaar gedrapeerde en oordadig versierde interieurs te omskep in ligte, sagte, vrouliker vertrekke. Sy het spieëls as glanspunte gebruik om leefruimtes te verlig en visueel te vergroot. Elsie het dit weer modieus gemaak om meubels te verf in wit of ligte kleure. Sy het voorkeur verleen aan haar liefde vir Chinoiserie, chintz, groen en wit strepe, rottang, Trompe-l'oeil effekte in muurpapier, en traliewerk motiewe, wat die bekoring van 'n tuin gesuggereer het. De Wolfe het daarop aanspraak gemaak dat: "ek het die deure en vensters van Amerika oopgemaak, en die lug en sonskyn laat inkom." Sy het inspirasie uit die 18de eeuse Franse en Engelse kuns, letterkunde, teater en mode geput.
Qing-dinastie
Geskiedenis
Die dinastie is gestig deur die Jurge-clan in Noordoos-China. In die laat 16de eeu het Nurhaci, oorspronklik ’n Ming-leenheer, die Jurge in militêr-sosiale eenhede (baniere) begin organiseer en die Mantsjoe-volk gestig, ’n term wat veral deur buitelanders gebruik word wat Noordoos-China Mantsjoerye noem. Teen 1636 het sy seun, Hong Taiji Ming-magte uit Liaodong begin verdryf en ’n nuwe dinastie, die Qing, afgekondig.
UTC-11:30
UTC−11:30 was vroeër in Amerikaans-Samoa (Oos-Samoa), Samoa (Wes-Samoa) en in Niue in gebruik gewees. Die eilande gebruik tans UTC-11:00, en sommige gebruik UTC-10:00 as somertyd.
Elsie de Wolfe
Loopbaan
Elsie de Wolfe se smaak was ook prakties in die opsig dat haar skemas die warboel van die volgepropte Viktoriaanse huise uitgeskakel het en dit vir mense makliker gemaak het om meer gaste gemaklik te kan onthaal. Sy het ook die dagbed, nagemaakte afwerkings en diervelbedrukte stofferingsmateriaal gewild gemaak.
In 1905, het Stanford White, die argitek van The Colony Club en 'n jarelange vriend, de Wolfe gehelp om die kontrak vir die binneversiering te verkry. Die gebou, geleë by Madisonlaan 120, (naby 30ste Straat), sou met die opening twee jaar later, die voorste vroue sosiale klub word, met baie van die aantrekkingskrag te danke aan die interieurs wat de Wolfe ingerig het. In plaas van die swaar, manlike ondertone wat op daardie stadium die botoon in interieurs gevoer het, het Elsie gebruik gemaak van ligte materiale vir die vensterbedekkings, die mure in ligte kleure geverf, die vloer geteël, en rottangmeubels gebruik. Die interieurs het die illusie van 'n buitenshuise tuinpaviljoen geskep. (Die gebou word tans deur die American Academy of Dramatic Arts gebruik.) Die sukses van die Colony Club was 'n keerpunt in haar eie lewe en loopbaan, met die lansering van haar befaamdheid as die mees gesogte binnenshuise versierder van die dag. Oor die verloop van die volgende ses jaar het Elsie interieurs vir baie gesogte privaathuise, klubs en besighede aan sowel die Oos- en Weskus ontwerp. Teen 1913 het haar aansien so gegroei dat haar studio 'n hele vloer van kantore in 5de Laan beslaan het. Daardie jaar het sy ook haar grootste opdrag ontvang – van steenkoolmagnaat Henry Clay Frick, op daardie stadium een van die rykste persone in Amerika. Met sy aftrede het hy van Pennsilvanië na New York verskuif, waar sy huis tussen 1912 en 1914 deur Thomas Hastings gebou is.
Huwelik en gesin
In 1926 was De Wolfe se huwelik met die diplomaat Sir Charles Mendl voorbladnuus in die New York Times. Die huwelik was platonies en een van gerief. Die egpaar het skynbaar hoofsaaklik om sosiale redes getrou en om saam te onthaal, maar het in aparte huise gebly. In 1935, toe de Wolfe haar outobiografie gepubliseer het, het sy nie eens haar man daarin gemeld nie.
The Times berig "die voorgenome huwelik het as 'n groot verrassing vir haar vriende gekom"  - 'n verbloemde verwysing na die feit dat de Wolfe sedert 1892 volgens baie waarnemers openlik in 'n lesbiese verhouding betrokke was. Soos wat die koerant dit gestel het:  "Wanneer sy in New York is bly sy saam met mej Elizabeth Marbury by Sutton Plek 13."
Elisabeth (Bessy) Marbury, die dogter van 'n gesiene New Yorkse prokureur, was soos de Wolfe, ook 'n loopbaanpionier. Sy was een van die eerste vroulike teateragente en een van die eerste vroulike Broadway produsente. Haar kliënte het Oscar Wilde en George Bernard Shaw ingesluit. Tydens hul byna 40 jaar saam, het Marbury aanvanklik die belangrikste ondersteuning van die egpaar voorsien. Dave Von Drehle praat van "die lenige De Wolfe en die manlike Marbury... wat 'n wye pad deur die Manhattan sosiale gemeenskap sny. Skindertonge het hulle "die Oujongkêrels" genoem.    Met die verwagting dat niks in hul verhouding sal verander as gevolg van haar huwelik met Mendl, het de Wolfe Marbury se minnares gebly tot met laasgenoemde se dood in 1933.
Persoonlike beroemde
In 1926 het die New York Times de Wolfe as "een van die mees bekende vroue in New York se sosiale lewe beskryf," en in 1935 as "prominent in die Paryse samelewing."
In 1935 het Paryse kundiges haar as die besgeklede vrou in die wêreld aangewys, en daarop gewys dat sy dra wat haar die beste pas, ongeag van die mode.
De Wolfe het geborduurde taffeta kussings met die leuse "Moenie kla nie, moenie ooit verduidelik nie." Met die eerste sien van die Parthenon het de Wolfe uitgeroep "Dit is beige – my kleur!" By haar huis in Frankryk, die Villa Trianon, het sy 'n honde begraafplaas gehad waar al die grafstene die boodskap "Die een wat ek die meeste liefgehad het" opgehad het.
Huldeblyke
In 2015, is sy deur die Gelykheidsforum as een van hul 31 Ikone van die 2015 LGBT Geskiedenismaand benoem.
Qing-dinastie
Geskiedenis
In 1644 het rebelle die Ming-hoofstad, Beijing, verower. Eerder as om aan hulle oor te gee, het die Ming-generaal Wu Sangui ’n verbondskap met die Mantsjoes aangegaan en die Shanhai-pas van die Groot Muur aan die banierleërs onder prins Dorgon oopgestel. Hulle het die rebelle verslaan en Beijing oorgeneem. Die oorname van China is egter eers in 1683 voltooi, en tussen die 1750's en 1790's het die Qing-beheer tot in Sentraal-Asië versprei.
Olimpiese Somerspele 1896
Die Spele is aan Athene toegewys op 'n kongres wat deur De Coubertin in 1894 georganiseer is. Die Internasionale Olimpiese Komitee is ook tydens hierdie kongres gestig.
Die Spele was die eerste sedert die Romeinse keiser Theodosius I die antieke Spele in 393 verbied het, vanweë die heidense oorsprong daarvan.
Qing-dinastie
Geskiedenis
Hoewel die vroeë heersers die Mantsjoe-kultuur behou het, het hulle volgens die Konfusiaanse styl en met burokratiese instellings regeer. Hulle het die keiserlike eksamens behou en so Han-Chinese gewerf om saam met die Mantsjoes te werk.
Olimpiese Somerspele 1896
Daar het 'n totaal van 241 mansatlete uit 14 lande aan hierdie eerste moderne Olimpiese Spele deelgeneem. Deelname was nog nie vir vroue oop nie, maar in teenstelling met die antieke Olimpiese Spele is hulle as toeskouers toegelaat.
Qing-dinastie
Geskiedenis
Tydens die bewind van keiser Qianlong (1735–1796) het die ryk se voorspoed en keiserlike beheer ’n hoogtepunt bereik en ook begin afneem. Die bevolking het tot sowat 400 miljoen gestyg, maar die belasting en regeringsinkomste was laag en dit het ’n fiskale krisis onafwendbaar gemaak. Korrupsie het gedy, rebelle het die regering se wettigheid uitgedaag en die regerende elite het nie by veranderings in die res van die wêreld aangepas nie. Ná die Opiumoorlog het Europese magte verdrae aan die Chinese opgedwing wat tot hul nadeel gestrek het, asook vrye handel en handelshawens onder buitelandse beheer. Twee rebellies in die 19de eeu het tot die dood van sowat 20 miljoen mense gelei. In die Eerste Chinees-Japannese Oorlog van 1895 het die Qing invloed oor Korea en besitreg op Taiwan verloor. Toe buitelandse magte China binneval ná die gewelddadige Bokserrebellie van 1898–1900 teen buitelandse invloed, het die Keiserin-weduwee en regentes Cixi oorlog teen hulle verklaar, en dit het tot ’n rampspoedige nederlaag gelei.
Olimpiese Somerspele 1896
Sporte
9 Olimpiese sportsoorte in 43 dissiplines is tydens die Spele beoefen. Tydens die Spele is 122 goue medaljes oorhandig. • 2
Qing-dinastie
Geskiedenis
Die regering het toe begin met fiskale en administratiewe hervormings, insluitende verkiesings, die opstelling van ’n nuwe regskode en die afstelling van die eksamenstelsel. Rewolusionêre het met hervormers meegeding om die Qing-ryk in ’n moderne nasie te omskep. Ná die dood van die regent en die keiser in 1908 het die onbuigsame Mantsjoe-hof beide die hervormers en die plaaslike elite vervreem. Plaaslike opstande het op 11 Oktober 1911 begin en gelei tot die 1911-rewolusie. Die laaste keiser, Puyi, het op 12 Februarie 1912 geabdikeer.
Olimpiese Somerspele 1896
Stadions
Sewe sportplekke is tydens die Olimpiese Somerspele 1896 gebruik:
Qing-dinastie
Geskiedenis
Dit het ’n einde gebring aan meer as 2 000 jaar van keiserlike regering in China en ’n lang tydperk van onstabiliteit ingelui. Die ongeorganiseerde politieke en ekonomiese stelsel en wydverspreide kritiek teen die Chinese kultuur het gelei tot twyfel oor die toekoms. In die 1930's het die Japannese Ryk Noordoos-China binnegeval en Mantsjoekwo in 1932 gestig met Puyi as keiser. Dié staat is beëindig met die inval deur die Sowjetunie in 1945.
Olimpiese Somerspele 1896
Kalender
Die volgende tabel dui die Spele se daaglikse program aan. 'n Blou blokkie beteken dat wedstryde plaasgevind het, maar dat geen medaljes op die spel was nie. 'n Geel blokkie dui aan dat medaljes toegeken is, die getal dui op die getal medaljeparades wat die dag gehou is.
Deelnemende nasies
[[Lêer:1896 Olympic games countries.PNG|duimnael|400px|Kaart van deelnemende nasies in 1896:
Gasheerstad Athene]] Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Olimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 3
Getal medaljes
Hier is die top elf lande wat medaljes tydens die Spele verower het:
Matimatolo
Matimatolo is 'n nedersetting in Umzinyathi-distriksmunisipaliteit in die KwaZulu-Natalprovinsie van Suid-Afrika.
Japan Nasionale Roete 259
Japan Nasionale Roete 259 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Tulium
Tulium is ’n chemiese element met die atoomgetal 69 en simbool Tm.
Die naam verwys na Thule, 'n naam vir Skandinawië. Dit is in 1879 deur die Sweedse chemikus Per Theodor Cleve ontdek. Hy het begin met erbia wat veral bevat, maar hy het daaruit twee onsuiwerhede geïsoleer. Die een was bruin wat hy holmia genoem het, die ander was groen en hy het dit thulia genoem. Dit was hoofsaaklik holmium en. Tulium is 'n taamlik seldsame element waarvan in die aardkors net 0,52 mg per kilogram aangetref word. Dit kan uit monasiet verkry word, maar vorm slegs 0,007% daarvan.
Dit is 'n glansende silwergrys metaal wat sag en pletbaar is. Oplossing van is groen van kleur en hulle fluoresseer blou onder UV-lig. Hierdie eienskap word in die eurobanknote gebruik om vervalsing daarvan te beperk. Tulium word ook as dotering in YAG-lasers gebruik. Dit word gewoonlik as nie-giftig beskou en het geen bekende biologiese rol nie.
Musina Plaaslike Munisipaliteit
Die Musina Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Vhembe-distriksmunisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika.
Subplekke
Tydens die 2011-sensus is die munisipaliteit soos volg ingedeel:
Valsrivier (Wes-Kaap, 33,40°S, 19,38°O)
Die Valsrivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaap vloei.
199
Die jaar 199 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 99ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Bloukleintand-jobvis
Die Bloukleintand-jobvis (Aphareus furca) is 'n vis wat voorkom in die Stille Oseaan, die Indiese Oseaan; meer spesifiek die Rooisee en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die noorde van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Blue smalltooth jobfish.
Identifikasie
Die vis word tot 40 cm lank, sy lyf is lank en die stertvin is diep gevurk. Die rug en bo-sykante is persbruin en die laersykante is staalblou. Die vis het 'n groot bek. Die rante van die kieudeksels en die stert is donker. Gedurende paartyd mag die mannetjie se voorkop geel word. Die vis leef in die middelwatersone bo of naby aflandige riwwe en tropiese strandmere in water wat tot 120 m diep is. Hulle is gewoonlik alleenlopers maar kan ook in klein groepies voorkom en vreet klein vissies en skaaldiere.
Austin
Austin kan na een van die volgende verwys:
Ytterbium
Ytterbium is ’n chemiese element met die atoomgetal 70 en simbool Yb.
Die element is in 1878 deur die Switserse chemikus Jean Charles Galissard de Marignac ontdek. In 1953 is dit in Ames, Iowa deur Daan, Dennison en Spedding as suiwer metaal vervaardig en dit het die navorsing van sy eienskappe moontlik gemaak. Die element se naam verwys na die Sweedse dorp Ytterby. In die aardkors kom dit as ongeveer 3 dpm voor.
Dit is 'n sagte silwerwit metaal dat goed pletbaar is. Dit reageer vinnig in lug en stadig in water en dit is goed oplosbaar in verdunde sure. Die element word in allooie gebruik en as dotering in glasvesels.
Mara (demoon)
In die Boeddhistiese kosmologie verpersoonlik Mara onheilsame impulse, onkunde en die "dood" van die geestelike lewe. Hy lok mense uit en probeer hulle wegkeer van ’n geestelike lewe deur aardse goed aanloklik te maak of negatiewe dinge positief te laat lyk.
Ytterbium
Soos die meeste lantaniede vorm ytterbium hoofsaaklik paramagnetiese -ione wat 'n onvolledige f-subskil (4f13) besit. Die element kan egter ook diamagnetiese -ione met 'n volledig gevulde f-subskil (4f14) vorm. Die divalente ioon is effens groter: die ioonradius vir oktaëdriese koördinasie is 116 pm teenoor 100,8 pm vir in dieselfde omringing. In alkohol opgeloste -ione kan fotochemies in -ione omgesit word.
Mara (demoon)
Naam
Die woord māra kom van die proto-Indo-Europese stam *mer, "om te sterf". Die Sanskrit-vorm van die werkwoord se stam is √mṛ.
Oorsig
In tradisionele Boeddhisme word vier betekenisse aan die woord mara gegee:
Florence Smythe
Florence Smythe (19 April 1878 – 29 Augustus 1925) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Voice in the Fog (1915), The Fighting Hope (1915), Common Ground (1916), en The Silent Partner (1917).
Japan Nasionale Roete 260
Japan Nasionale Roete 260 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Verdeelde lipvis
Die verdeelde lipvis (Macropharyngodon bipartitus) is 'n vis wat voorkom in die westelike Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika vanaf Oman tot by die Aliwal-bank in KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Divided wrasse.
Voorkoms
Die vis is groenerig met onreëlmatige donker strepe en kolle. Die dorsale en anale vinne het rye groen kolletjies op. Die wyfie is rooi met wit kolle en die pens is swarterig met ligte merke op.
Anna Neethling-Pohl
Anna Neethling-Pohl (gebore Anna Servasina Pohl; 24 Desember 1906 – 14 Augustus 1992) was 'n Afrikaanse aktrise en skrywer wat op die verhoog en in rolprente opgetree het. Sy lewer ook skryfwerk onder die skuilname A.P. Niehaus en Wynand du Preez. Saam met W.A. de Klerk skryf sy die briefroman Van Willem en San onder die skuilnaam Anna Heymans. Sy het in meer as 50 verhoogproduksies en hoofrolle opgetree, en sewe van Shakespeare se dramas in Afrikaans vertaal. Sy het ook verskeie romans gepubliseer waarvoor sy die Langenhoven-prys in 1926 en die Vaderland-prys in 1937 ontvang het. In 1948 ontvang sy 'n Erepenning vir Toneelspel van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns.
Vroeë lewe en herkoms
Anna Servasina Pohl is op 24 Desember 1906 op Graaff-Reinet as die oudste van vier kinders gebore. Voor haar is tweeling seuns gebore, maar hulle het slegs ’n paar dae gelewe. Haar broer en susters is die komponis Jan Luyt Pohl, die dramaregisseur Gertruide Isabella Reinet (Truida) Pohl, wat met N.P. van Wyk Louw getroud is, en Sophia Maria (Snaps) Pohl, wat later met ds. W.F. Huyzers getroud is.
Opleiding
Anna se laerskoolopleiding begin by die Engelsmediumskool op Graaff-Reinet, maar sy verander van skool wanneer Anna Grobbelaar ’n eenmanskooltjie in Afrikaans begin. Wanneer Anna Grobbelaar nie meer die skool kan behartig nie, gaan sy na die regeringskool. In 1923 matrikuleer sy aan die Hoër Volkskool op die dorp en die volgende jaar begin sy haar naskoolse opleiding aan die Universiteit van Stellenbosch, waar sy aan die begin van 1927 ’n B.A.-graad behaal met Geskiedenis en Aardrykskunde as hoofvakke. Haar medestudente op Stellenbosch sluit in die skrywers Mikro, Anna de Villiers, E.A. Schlengemann en Anna Rothmann, terwyl sy klasloop by onder andere J.F.W. Grosskopf, S.F.N. Gie, E.C. Pienaar en F.E.J. Malherbe.
Loopbaan as onderwyser
Van Julie tot Desember 1927 hou sy skool aan die Oranje-Meisieskool op Bloemfontein, waarna sy in 1928 dosent word by die Opleidingskollege op Graaff-Reinet. In 1929 gaan sy in Pretoria na die Transvaalse Universiteitskollege, waar sy die Hoër Onderwysdiploma met onderskeiding verwerf. Sy trou in 1930 met dr. Johann Christiaan (Chris) Neethling en hou dan vir ’n tyd skool in Pretoria. Haar man word aangestel as sekretaris van die Koringraad en hulle verhuis na Malmesbury in 1931, waar hulle dogter Linda op 10 Maart 1931 gebore is. Daarna trek hulle na Vredehoek in Kaapstad, waar N.P. van Wyk Louw en sy eggenote Joan hulle bure is. Haar man verloor dan sy werk by die Koringraad en gaan na die Transvaal, terwyl sy noodgedwonge weer skoolhou, hierdie keer vir ses maande op Gordonsbaai, waarna sy by haar man op Krugersdorp aansluit. Hier doen sy sekretariële werk terwyl haar man met assuransie werk. Na ’n paar maande word haar man aangestel by die afdeling Ekonomie en Markte in die Staatsdiens en hulle trek terug na Pretoria.
Betrokkenheid by die Ossewa-brandwag
Sy en haar man word lede van die Ossewa-Brandwag (OB), wat hewig gekant is teen die deelname van Suid-Afrika aan die Tweede Wêreldoorlog. Haar man word bevorder tot generaal in die OB. Tydens die oorlog word staatsamptenare verbied om lid te wees van die OB en hy word dan op 14 Februarie 1942 in hegtenis geneem vanweë sy verbintenis met hierdie organisasie. Anna word daarna gedwing om haar pos by ’n Engelse kerkskool te bedank, waarna sy ’n ruk by die Padvervoerraad gaan werk. Haar man word vir maande aangehou sonder verhoor en wanneer die verhoor op 2 Junie 1942 begin, is dit slegs die begin van ’n lang en uitgerekte hofgeding. Ten spyte daarvan dat daar geen sterk getuienis teen hom was nie, word hy in Maart 1943 na die Koffiefontein-interneringskamp gestuur. Die tyd van haar man se gevangeskap is moeilike jare, waarin sy telkens finansiële probleme ondervind. Die Ossewa-Brandwag betaal die premies op haar man se assuransie-polisse en help haar ook soms met ander benodighede. Die toneelreise sorg ook vir ’n gereelde inkomste, maar wanneer dit verby is, moet sy met ongereelde private Afrikaans klasse vir anderstaliges die mas probeer opkom. Haar man word na drie jaar in die interneringskamp vrygelaat, maar hulle skei kort daarna in 1944.
Reise
In 1948 onderneem sy ’n konserttoer deur Holland en België en besoek ook Engeland en Ierland in 1949. Sy is kort voor hierdie reis met die Portugees Jaoa Henrique Ulrich getroud, met wie sy haar in België sou verenig, maar kort voor haar vertrek vind sy uit dat hy in die tronk is vir bedrog. Hulle skei dus na minder as ’n maand van getroude lewe. Oorsee werk sy by die uitsaaidiens in Brussel, Hilversum, Dublin en Londen.
Terugkeer na Suid-Afrika en werk as akademikus
By haar terugkeer neem sy vanaf 1 Januarie 1950 die Vrouerubriek waar vir die SAUK. Met die Van Riebeeck-fees van 1952 is sy in beheer van die groot optog wat die drie eeue geskiedenis moes voorstel en reis sy regdeur die land om dorpe se samewerking te verkry. Aan die einde van 1964 bedank sy by die SAUK en word in Januarie 1965 professor in Drama aan die Universiteit van Pretoria, ’n pos wat sy tot 1971 beklee. Sy lewer haar intreerede in 1966 onder die titel Die akteur en sy rol in sy gemeenskap. Van haar studente was George Ballot, Lerina Erasmus, Katinka Heyns, Tobie Cronjé, Sandra Prinsloo en Trudie Taljaard.
Na haar uittrede hou sy haar besig met vryskut toneel- en radiowerk, as aktrise en as regisseur. Sy is op 14 Augustus 1992 in Bloemfontein aan kanker oorlede.
Loopbaan as aktrise
In haar loopbaan tree sy as aktrise in meer as vyftig toneelstukke op en sy was regisseur van byna sestig. Haar pa is baie betrokke by gemeenskapsteater as toneelspeler en regisseur en onder sy leiding maak sy reeds op sesjarige ouderdom in Graaff-Reinet haar debuut op die verhoog. Op 17-jarige ouderdom vertolk sy in 1923 ’n rol in Die laaste van die takhare van C.J. Langenhoven.
Recife
Recife (Portugees: [ʁeˈsifi], ) is die hoofstad van die Brasiliaanse deelstaat Pernambuco en lê ongeveer 100 km onder die mees oostelike punt van die Suid-Amerikaanse vasteland. Die stad self huisves 1,6 miljoen inwoners en die metropolitaanse gebied ongeveer 3 miljoen. Die stad lê op die walle van die Beberibe- en Capibariberivier. Beide riviere mond hier uit in die Atlantiese Oseaan.
Geskiedenis
Die area rondom Recife was een van die eerstes in Brasilië waar die Portugese 'n gemeenskap gevestig het.
In 1534 het Johannes III van Portugal Brasilië in verskillende oorerflike Kapteinskappe ("Capitanias Hereditárias" in Portugees) verdeel; die Portugese het besef dat hulle nie die menslike of finansiële bronne gehad het om in so 'n uitgebreide en veraf kolonie te belê nie en het besluit om die taak aan private entrepreneurs oor te laat, genoem "Donatários" (hierdie sisteem was toe reeds suksesvol geïmplimenteer in die Portugese kolonies in Afrika).
Die meeste Kapteinskappe het egter gefaal, grootliks as gevolg van te min ondersteuning van die Portugese metropolis. Een van die min wat gefloreer het was die Kapteinskap van Pernambuco, waarin Recife geleë is.
Vanaf 1630 tot 1654 was 'n groot deel van Brasilië onder Nederlandse bewind (Nederlands-Brasilië). Die hoofstad van Nederlands-Brasilië was Recife (die stad het toe as Mauritsstad bekend gestaan). Die Nederlandse fort Cinco Pontas in die stadsentrum herinner nog aan hierdie tyd. Tydens hierdie tydperk is die eerste sinagoge in die Amerikas gestig. Die Nederlanders is egter verdryf deur 'n leërtjie van Portugese en plaaslike opstandelinge. Hierdie opstand staan vandag bekend as die 'Restauração Pernambucana'. Die grootste deel van die Joodse gemeenskap het gevlug na Amsterdam en sommige na Noord-Amerika, waar hulle die eerste Joodse gemeenskap in Nieu-Amsterdam oprig, asook die Karibiese gebied.
Gedurende die 18e eeu het opstande dwarsoor die stad uitgebreek waarin die ryk boere van Olinda en die handelaars van Recife gebots het. Recife had 'n groot voordeel oor Olinda: Olinda het nie 'n hawe nie, terwyl Recife een van die beste aan die Atlantiese Oseaan het. Recife se bourgeoisie het 'n oorwinning behaal oor die dekadente suikeraristokrate van Olinda. Dit was 'n beslissende faktor in Recife se groei. Recife is vandag 'n groot stad terwyl Olinda 'n klein historiese dorpie is.
Recife se Estádio Ilha do Retiro is tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1950 vir wedstryde ingespan, terwyl tydens beide die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2013 en FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2014 van die Arena Pernambuco gebruik gemaak is.
Anna Neethling-Pohl
Loopbaan as aktrise
In Kaapstad in die dertigerjare raak sy aktief betrokke by die amateurtoneel en help in 1934 om die Kaapstadse Afrikaanse Toneelvereniging (KAT) te stig. Sy is saam met H.A. en Queenie Fagan, A.M. Viljoen, Boerneef, M.I. Murray, Herman Rooseboom, N.P. van Wyk Louw en Jacques Malan die eerste bestuurslede. Die doel van KAT is om Afrikaanse toneel deur opvoerings, besprekings en vertalings te bevorder, ’n toneelbiblioteek en ’n teater met die nodige fasiliteite op te rig en die Afrikaanse Eisteddfod te ondersteun. Vir KAT speel sy onder andere ’n rol in die opvoering van Hantie kom huis toe van P.W.S. Schumann.
In Pretoria help sy in 1935 met die stigting van die Volksteater, eers bekend as die Ons Teatertjie-toneelgroep, wat verskeie toere deur die land onderneem. Vir hulle speel sy in negentien opvoerings tussen 1936 en 1942. In 1937 vertrek sy saam met die Afrikaanse Studentebond onder leiding van P.J. Nienaber op ’n reis na Europa om eerstehandse ondervinding van die toneelkuns in Duitsland, België en Nederland op te doen en hou ook voordragte van Afrikaanse poësie in België en Nederland. By haar terugkoms voer sy in Desember 1938 Die dieper reg van N.P. van Wyk Louw op ten tye van die hoeksteenlegging van die Voortrekkermonument.
Sy gebruik die verhoognaam Anna Neethling-Pohl om sodoende verwarring met die sopraan Anna-Elizabeth Pohl te voorkom. In 1941 begin sy die kortstondige Kinderteater vir Volksteater, waarin sy kinders gebruik om self deur improvisering hulle eie dramas te skep, terwyl sy ook ’n jaarlikse Kersspel skep.
Gedurende die oorlogsjare gaan sy vir die eerste keer op beroepstoneelreise saam met die Pierre de Wet-geselskap, eers met die drama Pinkie en daarna met ’n program eenbedrywe, wat W.A. de Klerk se Ontvlugting ingesluit het. Wanneer hierdie eenbedryf later gepubliseer word in De Klerk se bundel Drie vroue, dra hy dit aan Anna op. Sy vertolk ook een van die hoofrolle in die rolprent Die lig van ’n eeu, met die skrywer Sangiro as regisseur. Die rolprent is gemaak vir die eeufeesviering van die N.G. Kerk van Transvaal en bestaan uit ’n dramatiese voorstelling van die geskiedenis van ’n Afrikaanse familie oor drie geslagte. Haar toneelspel word reeds vroeg raakgesien en bekroon en sy verower die Langenhoven-prys in 1926 en die Vaderland-prys in 1937. Hierna verwerf sy verskeie ander toekennings, onder andere die Gallery Club Award in 1964 vir haar rol in Die lewe wat ek jou gegee het van Luigi Pirandello en in 1965 vir dieselfde drama die eerste Drie Blare-prys as beste speelster.
Van haar talle optredes op die verhoog sluit in Henrik Ibsen se Boumeester (1935), J.F.W. Grosskopf se In die wagkamer (1936), H.A. Fagan se Rooibruin blare en Ousus (1936), P.W.S. Schumann se Katrina (1937), Sophokles se Koning Oidipus (1938), C. Louis Leipoldt se Die laaste aand (1940), Friedrich Schiller se Maria Stuart (1941), H.A. Fagan se Lenie (1941), J.F.W. Grosskopf se Legende (1942), Maurice Maeterlinck se Monna Vanna (1942) en Suster Beatrys (1943), Pinkie van Pierre de Wet (1944), W.A. de Klerk se Ontvlugting (1944), Euripides se Die vroue van Troje (1945), Shakespeare se Hamlet (1947, Gif en oujongnooiens van Joseph Kesselring (1948), Macbeth van Shakespeare (1950), Periandros van Korinthe van D.J. Opperman (956), N.P. van Wyk Louw se Germanicus (1957), Friedrich Dürrenmatt se Die besoek van die ou dame (1962), Luigi Pirandello se Die lewe wat ek jou gegee het (1964), Elektra van Sophokles (1965), Die pluimsaad waai ver van N.P. van Wyk Louw (1966) en Harold and Maude van Colin Higgins in 1986 in Windhoek vir SWARUK.
Sy behartig die regie van verskeie opvoerings, waaronder Terwyl daar basaar gehou word van Marie Linde (1936), Die dieper reg van N.P. van Wyk Louw (1938), Fritz Steyn se Die wildsboudjie (1940), Friedrich Schiller se Maria Stuart (1941), Hamlet van Shakespeare (1947), W.A. de Klerk se Nag het die wind gebring (1948), Periandros van Korinthe van D.J. Opperman (1956), Ferenc Molnar se Gekonkel in die nag (1956) en Die koopman van Venesië van Shakespeare (1969).
Hoewel rolprente nie haar gunsteling medium was nie, maak sy haar debuut in 1938 in hierdie genre met Die bou van ons nasie en vertolk daarna rolle in ’n aantal rolprente, insluitende Die lig van ’n eeu, Daar doer in die stad, Huis op horings, Majuba: Heuwel van duiwe, Die Voortrekkers, Môre môre, Dit was aand en dit was môre en Elsa se geheim. Met die koms van televisie maak sy ook haar buiging in hierdie medium.
Skryfwerk
Onder die skrywersnaam A.P. Niehaus skryf sy die sketsbundel Ken u haar? en die jeugverhale cum liefdesromans Skewe potte (waarin die lotgevalle van verskeie families op die dorpie Gruisdorp die onderwerp is) en Die susters Dupont (wat die drie susters Dupont se lewens volg nadat hulle vroeg hulle moeder en daarna hulle vader verloor).
My liewe Magda is ’n dagboekroman waarin die eensame Lena Wium haar bestaansrede in haar dogter, Magda, vind. In ’n lang brief wat op dagboekaantekeninge gegrond is, vertel sy van haar ongelukkige huwelik en ander teenslae, wat haar as mens gevorm het tot wat sy is. Dit is ’n verhaal van die strewe na liefde, verydeling en teenslae, boetedoening oor foute wat gemaak is en eindelik geestelike oorwinning.
Van Willem en San, wat sy saam met W.A. de Klerk skryf onder die gesamentlike skrywersnaam Anna Heymans, vertel ’n liefdesverhaal in briefvorm. In hierdie roman word die verhaal ontbloot uit die twee karakters se briewe aan mekaar, wat uiteraard tegelykertyd twee perspektiewe bied. Die roman beeld die groei uit van een tot selfaanvaarding en geloof; hoe twee mense van mekaar wegdryf op fisiese gebied (wanneer een voor verleiding swig) sowel as geestelike gebied en hoe hulle mekaar weer vind juis as gevolg van die geestelike groei by een.
Dankbaar die uwe is haar outobiografie, terwyl Vader ek kry koud die biografie van haar vader Pieter Pohl is.
Van haar skryfwerk word ook in versamelbundels opgeneem, waaronder Ons noem hom Wyk (’n skets oor N.P. van Wyk Louw) in Dames 17 onder redaksie van C.J.M. Nienaber en Ken u haar? in Flitse.
Onder die skuilnaam Wynand du Preez skryf sy artikels en stories vir die tydskrif Dagbreek, asook in 1940 ’n ongepubliseerde drama Dagbreek. Saam met die sanger Jannie du Toit skryf sy ook ’n musikale weergawe van C.J. Langenhoven se Loeloeraai, wat in 1985 by die Universiteit van Pretoria opgevoer word.
Sy is ook aktief as vertaler en twee van die sewe Shakespearedramas wat sy vertaal word in boekvorm uitgegee, naamlik Julius Caesar en Othello. Die vertaling van Julius Caesar word op 20 November 1964 en weer op 23 Julie 1965 deur die Afrikaanse Radiodiens van die SAUK uitgesaai. Sy vertaal ook Coriolanus, Die koopman van Venesië, Die storm, Antonius en Cleopatra en Die wintersprokie. Haar vertaling van 25 Shakespeare-sonnette in Afrikaans word gepubliseer. Vir opvoering in 1943 vertaal sy Maurice Maeterlinck se Suster Beatrys.
Eerbewyse
Die Akademie vir Wetenskap en Kuns ken in 1947 ’n Erepenning aan haar toe vir Toneelkuns. Die Universiteit van Pretoria vereer haar in 1986 met die Laureata Toekenning, die hoogste toekenning wat aan alumni van hierdie universiteit gemaak word. In 1988 kry sy die Toastmasters se Communication and Leadership Award. In 2006 word ’n spesiale feesgeleentheid deur die Erfenisstigting in die Senotaafsaal van die Voortrekkermuseum gehou om haar eeufees te vier. Verskeie kunstenaars tree by hierdie geleentheid op. Die dramaturg Schalk Schoombie skryf ’n drama oor haar lewe, Liefde, Anna, wat in 2012 by die Aardklop Kunstefees op Potchefstroom debuteer.
Filmografie
As aktrise: As regisseur:
Publikasies
Werke uit haar pen sluit in:
Japan Nasionale Roete 261
Japan Nasionale Roete 261 is 'n nasionale snelweg in Japan.
P. D. James
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
P. D. James
Engelse skryfster
3 Augustus 1920
in Oxford, Engeland, Groot-Brittanje
Oorlede
27 November 2014
in Oxford, Engeland Groot-Brittanje
Literêre genre
Walter Long (akteur)
Walter Long (5 Maart 1879 – 4 Julie 1952) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Intolerance: Love's Struggle Throughout the Ages (1916), Raffles: The Amateur Cracksman (1925), Pardon Us (1931), en The Maltese Falcon (1931).
P. D. James
Misdaadfiksie
Bekende werke
The Children of Men
The Murder Room
Death Comes to Pemberley
Phyllis Dorothy James, Baroness James of Holland Park, OBE, FRSA, FRSL (* 3 Augustus 1920, † 27 November 2014), algemeen bekend as P. D. James, was 'n Engelse skryfster van misdaadfiksie en 'n lewenslange konserwatiewe lid van die Britse Hoërhuis (House of Lords). Sy het veral bekendheid verwerf met haar speurromans rondom die polisieman en digter Adam Dalgliesh.
Lewe en loopbaan
P. D. James is as dogter van Sidney James, 'n belastinginspekteur, in Oxford gebore. Sy het haar skoolopleiding by die British School in Ludlow en die Cambridge Hoër Meisieskool (Cambridge High School for Girls) ontvang. Aangesien haar familie nie oor die nodige finansiële middele beskik het nie, maar ook omdat haar pa hoër onderwys vir meisies as onnodig beskou het, het James haar skoolloopbaan reeds in die ouderdom van sestien beëindig en in 'n belastingkantoor begin werk. Drie jaar later is sy as adjunk-toneelbestuurder by 'n teatergroep aangestel. In 1941 het sy met Ernest Connor Bantry White, 'n militêre dokter, getrou. Uit die huwelik is twee dogters gebore, Clare en Jane.
Toe White van die Tweede Wêreldoorlog teruggekeer het, het hy aan 'n geestessiekte gely, en James was genoodsaak om alleen die rol van broodwinner vir die hele gesin te speel tot haar man se afsterwe in 1964. Terwyl White behandeling by 'n sielkundige instelling ontvang en sy ouers na die kinders omgesien het, kon James 'n akademiese opleiding in hospitaaladministrasie volg. Tussen 1949 en 1968 was sy vir 'n Londense hospitaalraad werksaam.
Teen die middel van die 1950's het James begin om te skryf. Haar eerste roman rondom die polisie-ondersoeker van New Scotland Yard en digter Adam Dalgliesh (wat na een van haar onderwysers by die Cambridge Hoërskool vernoem is), Cover Her Face, is in 1962 gepubliseer. Baie van James se misterieuse romans speel af teen die agtergrond van Britse burokrasieë soos die strafregstelsel en die Nasionale Gesondheidsdiens NHS waarin sy vanaf die 1940's dekades lank werksaam was.
Haar man is twee jaar ná die publikasie van Cover Her Face oorlede, en sy het 'n pos as amptenaar in die Departement van Binnelandse Sake se strafafdeling aanvaar. James het tot haar aftrede in 1979 in regeringsdiens gestaan.
In Death in Holy Orders, wat in 2001 gepubliseer is, toon James, 'n lid van die Anglikaanse Kerk en leke-beskermvrou van die Prayer Book Society, haar intieme kennis van die gebeure binne die kerkhiërargie. Haar latere romans speel dikwels in 'n enigsins geslote gemeenskap af, soos byvoorbeeld in 'n uitgewery of 'n advokatekamer, 'n teologiese kollege, op 'n eiland of in 'n privaat kliniek.
James het in baie essays en kortverhale vir literêre tydskrifte en antologieë oor haar skrywersloopbaan gereflekteer. Haar werk Talking About Detective Fiction is in 2009 gepubliseer. In 2011 het sy onthul dat sy The Private Patient, wat in 2008 verskyn het, as die laaste roman in die Dalgliesh-reeks geskryf het.
As gasredakteur van BBC Radio 4 se Today-program het James in Desember 2009 'n onderhoud met die BBC se direkteur-generaal, Mark Thompson, gevoer waarin sy blykbaar kritiek op sommige van sy besluite gelewer het. Evan Davis, Today se vaste aanbieder, het opgemerk dat sy as permanente aanbieder aangestel moes word. In 2008 is sy tydens die eerste toekenning van ITV3 se Crime Thriller Awards tot die International Crime Writing Hall of Fame verkies.
P. D. James is op 27 November 2014 by haar huis in Oxford in haar slaap oorlede.
Rolprente en televisie
Gedurende die 1980's is talle van James se misterieuse romans in opdrag van die Britse televisienetwerk ITV deur Anglia Television verfilm. Hierdie televisie-produksies is ook in ander lande uitgesaai, waaronder die Verenigde State (op die nie-winsgewende PBS-kanaal). Roy Marsden het hierin die rol van Adam Dalgliesh vertolk.
Ook die BBC het van James se werke as televisie-dramas verwerk, Death in Holy Orders (2003) en The Murder Room (2004), met Martin Shaw as Dalgliesh. Death Comes to Pemberley is as deel van BBC1 se kersfeesprogram in drie aflewerings in Desember 2013 gebeeldsaai en het miljoene kykers voor hul TV-skerms vasgenael.
Die roman The Children of Men (1992) is in 2006 deur die regisseur Alfonso Cuarón verfilm. Die hoofrolle is deur Clive Owen, Julianne Moore en Michael Caine vertolk. Alhoewel die werk vir sy verfilming sterk aangepas is, was James volgens nuusberigte tevrede met die resultaat en trots daarop om met die rolprent geassosieer te word.
Romans
Misterieuse romans rondom Adam Dalgliesh Misterieuse romans rondom Cordelia Gray Ander romans Omnibus-uitgawes
Japan Nasionale Roete 262
Japan Nasionale Roete 262 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Kizji
Kizji (Russies: Кижи) is ’n eiland in die Onegameer in die Republiek van Karelië in Rusland met ’n versameling houtgeboue. Dit is een van die gewildste toeriste-attraksies in Rusland en bevat die Kizji-pogost, ’n Unesco-wêrelderfenisgebied.
Die hele eiland is ’n museum van groot historiese belang met allerhande geboue soos kapelle, windmeulens, boothuise, saunas, huise en skure van hout. ’n Paar plaaslike boere en personeellede van die museum woon op die eiland.
Kizjimuseum
Die Opelugmuseum Kizji is een van die oudstes in Rusland. Dit is in 1951 gestig en bevat tans altesaam 87 houtkonstruksies.
Die bekendste groep geboue is die Kizji-pogost, ’n gebied binne ’n heining wat twee groot houtkerke en ’n kloktoring insluit (sien foto regs bo). Die juweel van die kompleks is die Kerk van die Verheerliking (ook bekend as die Somerkerk) met sy 22 koepels wat in 1714 gebou is. Dit is sowat 37 m hoog en een van die hoogste houtgeboue ter wêreld. Die kleiner Kerk van die Voorbidding (ook bekend as die Winterkerk) met sy 10 koepels is in 1764 gebou. Die derde struktuur binne die pogost is die kloktoring, wat in 1874 gebou is.
Sedert 1951 het die Sowjetunie houtgeboue van verskeie dele van Karelië hierheen vervoer. Die bekendste hiervan is die 16de-eeuse Sint Lasarus-kerk van die Moerom-klooster wat een van die oudste houtkerke in Rusland is (uit die tweede helfte van die 14de eeu), verskeie kloktorings, meer as 20 plaashuise, meulens, skure en saunas.
Buiten die geboue bevat die museum meer as 41 000 voorwerpe, wat wissel van gereedskap tot borde en meubels. Daar is sowat duisend ikone uit die 16de tot 19de eeu wat Rusland se enigste versameling "hemele" insluit. Daar is ook kerkitems soos kruise, vroeë manuskripte uit die 17de tot 19de eeu en duisende 20ste-eeuse foto's en tekeninge.
Die museum voer ’n groot reeks wetenskaplike studies uit oor die geskiedenis, argeologie, ekologie, natuur en ander terreine wat met die eiland verband hou. Dit is op Kizji en in Petrozawodsk gebaseer en het ’n webportaal asook ’n webkamera op die eiland. Dit publiseer ook die maandelikse koerant Kizji. In die somer is daar week lange opleidingskursusse op skool- en universiteitsvlak.
Erica danguyana
Erica danguyana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is endemies aan Madagaskar.
Mkhize
Mkhize is 'n nedersetting in Umzinyathi-distriksmunisipaliteit in die KwaZulu-Natalprovinsie van Suid-Afrika.
Utrechtse Heuvelrug (munisipaliteit)
Utrechtse Heuvelrug is 'n munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Utrecht, met 'n bevolking van 49 000 in 2018 en 'n oppervlakte van 134 km².
Die munisipaliteit is in 2006 gestig en betref 'n saamvoeging van die munisipaliteite Amerongen, Doorn, Driebergen-Rijsenburg, Leersum en Maarn.
Die bestuurlike sentrum is in Doorn.
Utrechtse Heuvelrug is in die gelyknamige natuurgebied Utrechtse Heuvelrug geleë.
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Utrechtse Heuvelrug:
Lois Wheeler Snow
Lois Wheeler Snow (12 Julie 1920 – 3 April 2018) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent My Foolish Heart (1949) en in die televisiereekse Actor's Studio (1948), Suspense (1949), en Guiding Light (1952).
Martha Argerich
Martha Argerich (gebore 5 Junie 1941) is 'n Argentynse klassieke konsertpianis. Sy word wyd gereken as een van die grootste pianiste van alle tye.
Vroeë lewe en opvoeding
Argerich was gebore in Buenos Aires, Argentinië. Haar voorouers aan vaderskant was Kataloniërs wat sedert die 18de eeu in Buenos Aires gebaseer was. Haar grootouers aan moderskant was Joodse immigrante van die Russiese Ryk, wat hulle in Colonia Villa Clara in die Entre Ríos provinsie gevestig het—een van die kolonies wat gestig is deur Baron de Hirsch en die Joodse Kolonisasie Assosiasie-.
Die herkoms van die naam Argerich is Katalaans. Sy het op die ouderdom van drie jaar die klavier begin speel. Op die ouderdom van vyf jaar het sy na haar onderwyser Vincenzo Scaramuzza getrek, wat aan haar die belangrikheid van liriese en gevoelvolle speelwerk beklemtoon het. Argerich het op die ouderdom van agt jaar in 1949 haar buiging gemaak.
Die gesin het in 1955 na Europe getrek, waar Argerich saam met Friedrich Gulda in Oostenryk studeer het. Juan Perón, die destydse president van Argentinië, het hulle besluit moontlik gemaak deur haar ouers aan te stel in diplomatieke poste in die Argentynse Ambassade in Wene. Sy het later studeer saam met Stefan Askenase en Maria Curcio.
Argerich het ook geleenthede waargeneem vir kort periodes van afrigting saam met Madeleine Lipatti (weduwee van Dinu Lipatti), Abbey Simon, en Nikita Magaloff. In 1957 het sy op die ouderdom van sestien beide die Genève Internasionale Musiekkompetisie en die Ferruccio Busoni Internasionale Kompetisie binne drie weke van mekaar gewen. Dit was tydens laasgenoemde dat sy die groot meester Arturo Benedetti Michelangeli ontmoet het, wie sy later na sou uitreik vir lesse gedurende 'n persoonlike artistieke krisis op die ouderdom van twintig jaar, alhoewel sy slegs vier lesse saam met hom gehad het binne die bestek van 'n jaar en 'n half. Haar grootste invloed was Friedrich Gulda, saam met wie sy vir agtien maande gestudeer het.
Professionele Loopbaan
Argerich het tot internasionale prominensie gestyg toe sy in 1965 op die ouderdom van vier-en-twintig jaar die sewende Internasionale Chopin Klavierkompetisie in Warskou gewen het. In dieselfde jaar het sy haar buiging in die Verenigde State gemaak in die Lincoln Sentrum se "Groot Kunstenaars Reeks".
Argerich het al dikwels in onderhoude opgemerk dat sy "eensaam" voel op die verhoog gedurende solo opvoerings. Sedert die 1980s het sy selde solo opvoerings gemaak, en in stede daarvan gekonsentreer op klavierconcertos en in besonder Kamermusiek en het sy saamgewerk met instrumentaliste in Sonates.
Een noemenswaardige samestelling kombineer Rachmaninoff se Klavierkonsert No. 3 (opgeneem in Desember 1982 met die Radio Symphonie-Orchester Berlyn onder die beheer van Riccardo Chailly) met Tsjaikofski se Klavierconcerto No. 1 (Februarie 1980, Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks onder Kirill Kondrashin).
Argerich het ook die werke van jonger pianiste bevorder, beide deur haar jaarlikse musiekfeeste en deur haar verskynings as 'n paneellid van beoordelingspanele tydens internasionale kompetisies.
Dit was as gevolg van Argerich se optrede dat die pianis Ivo Pogorelić in die internasionale kalklig geplaas was: nadat hy uitgeskakel was in die derde rondte van die 1980 Internasionale Chopin Kompetisie in Warskou, het Argerich hom bestempel as 'n genie, en die paneel uit protes verlaat. Sy het verskeie kunstenaars ondersteun, insluitende Gabriela Montero, Mauricio Vallina, Sergio Tiempo, Roberto Carnevale Gabriele Baldocci, Christopher Falzone en andere.
Argerich is die president van die Internasionale Klavierakademie te Como-meer, en voer gereeld op tydens die Luganofees. Sy het ook die Argerich Musiekfees en Ontmoeting in Beppu, Japan sedert 1996 geskep en was ook Algemene Direkteur daarvan.
Haar weersin van die pers en publisiteit het veroorsaak dat sy vir die grootste deel van haar loopbaan uit die kollig gebly het. Nietemin word sy wyd aangeprys as een van die beste pianiste wat die wêreld al ooit voortgebring het.
Persoonlike lewe
Argerich is al drie keer getroud. Haar eerste huwelik aan die Komponis-Dirigent Robert Chen, saam met wie sy 'n dogter, die violis Lyda Chen-Argerich gehad het, het in 1964 geëindig. Van 1969 tot 1973 was Argerich met die Switserse dirigent Charles Dutoit getroud, saam met wie sy 'n dogter gehad het, Annie Dutoit. Argerich maak steeds opnames met en speel steeds saam met Dutoit. In die 1970s was sy ook kortliks getroud met die pianis Stephen Kovacevich, saam met wie sy 'n dogter, Stéphanie, het.
Gesondheid
In 1990 is Argerich gediagnoseer met kwaadaardige velkanker. Na behandeling het die kanker in remissie gegaan, maar daar was weer in 1995 'n opwelling gewees, wat uiteindelik gelei het tot metastasis na haar longe en limfkliere. Na eksperimentele behandeling by die John Wayne-kankerinstituut in Santa Monica wat deur onkoloog Donald Morton voorgeskryf is, het Argerich se kanker weer in remissie gegaan. Argerich het uit dankbaarheid 'n Carnegie Hall opvoering gemaak ten bate van die Instituut. Van 2019 af is Argerich steeds kankervry.
Media
In 2002 het die regisseur Martha Argerich, Evening Conversation, 'n dokumentêre rolprent oor Argerich, vrygestel.
Stéphanie Argerich Blagojevic was die direkteur van 'n dokumentêre rolprent oor Argerich se moeder genaamd, Bloody Daughter, wat gebaseer is op filmmateriaal wat sedert haar kinderdae geskiet is.
GPS
Die Globale Posisioneringstelsel (GPS) is 'n "konstellasie" van 33 satelliete, wat seine uitstuur wat deur 'n GPS-ontvanger op aarde ontvang kan word. Hierdie inligting word deur die GPS-ontvanger verwerk om die posisie daarvan te bereken.
Die GPS-satelliete is sedert 22 Februarie 1978 deur die Amerikaanse Weermag gelanseer en word deur die Amerikaanse Ruimtemag bedryf en instand gehou. Die Europese Unie het vroeg in 2003 'n projek aangekondig om hulle eie satellietposisioneringstelsel te lanseer.
Funsionering
GPS-ontvangers wat deur burgerlike persone aangekoop kan word, kan onder ideale toestande 'n posisie met 'n akkuraatheid van 3 meter aandui. Seine vanaf minstens 4 GPS satelliete is nodig om 'n posisie (lengte- en breedtegraad en hoogte bo seevlak) akkuraat te bepaal.
Dit is een van die wêreldwye navigasiesatellietstelsels (GNSS) wat geografiese ligging en tydinligting verskaf aan 'n GPS-ontvanger op enige plek op of naby die aarde waar daar vier of meer GPS-satelliete 'n onbelemmerde siglyn het. Struikelblokke soos berge en geboue blokkeer die relatiewe swak GPS-seine.