cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kasteel die Goeie Hoop
In 1682 vervang die hekopening die ou ingang wat aan die see gefront het. Die kloktoring, geleë bo die hoofingang is gebou in 1684. Die oorspronklike klok, die oudste in Suid-Afrika, is gegiet in Amsterdam in 1697 deur Claude Fremy en weeg 300 kg. Dit was gebruik om die ure aan te dui en burgerlikes te waarsku in geval van gevaar en kon tot 10 km ver gehoor word. Dit was ook gelui om inwoners en soldate vir belangrike aankondigings saam te roep.
Binne die mure van die Kasteel was daar onder andere 'n kerk, bakkery, werkswinkels, leefkwartiere, winkels, selle en 'n verskeidenheid ander fasiliteite. Die geel verf op die mure was gekies omrede sy vermoë om hitte en fel sonlig te verminder. 'n Muur verdeel die binnehof van die kasteel. Die verdeling is gedoen om inwoners te beskerm in geval van 'n aanval. Die bekende Katbalkon is 'n uitstaande kenmerk van die verdelingsmuur. Die oorspronklike balkon is gebou in 1695 en is herbou in sy huidige vorm deur die VOC tussen 1786 en 1790. Vanaf die balkon is aankondigings gedoen aan soldate, slawe en burgers van die Kaap. Die balkon lei na die beroemde William Fehr-versameling van historiese skilderye en outydse meubels, wat betrekking het op die Kaap die Goeie Hoop.
Die Kasteel die Goeie Hoop was die plaaslike hoofkwartier van die Suid-Afrikaanse Weermag in die Wes-Kaap en huisves die militêre museum en seremoniële fasiliteit vir tradisionele Kaapse Regimente. Die Kasteel die Goeie Hoop is tussen Kaapstad-hawe en Tafelberg geleë.
Gebou
Die Kasteel de Goede Hoop is volgens die internasionale standaardstelsel van die vestingbouers Stevyn en Vauban gebou. Kastele met soortgelyke grondplanne word oor die hele wêreld, veral in Nederlandse kolonies, aangetref. In sy ontwerp kan die Kasteel as 'n tipiese voorbeeld van die Barok-boukuns beskou word. Die Vauban-grondplan was die van 'n vyfhoekige fort met uitstekende hoek bastions (bolwerke) waarvandaan vuurwapendekking aan die reguit mure wat die bastions verbind, verskaf kon word.
Die vyf bastions is na voltooiing vernoem na die vyf belangrikste titels van die Prins van Oranje, naamlik Oranje, Katzenellenbogen, Nassau, Buren en Leerdam. Elk van die bastions is 9,14 m hoog en die muur tussen elke bastion 15 m lank. Die Kasteelmure is aan die seekant effens hoër as aan die landkant, maar is gemiddeld sowat 10 m hoog. Baie kenmerkend vir hierdie soort grondplan is die Kat, wat die binnehof van die Kasteel in twee verdeel. Die Kat, wat in 1685 gebou is, is ’n muur van 165 m lank en byna 12 m hoog waarop kanonne opgerig kon word om verdere dekking aan die bastions te verskaf en om as ’n tweede terugvalfront te dien indien die een helfte van die Kasteel tydens 'n aanval vernietig of ingeneem sou word. Verskeie geboue is met verloop van tyd aan weerskante van die Kat opgerig.
Max Rooses
Max Rooses (10 Februarie 1839 - 15 Julie 1914) was 'n Belgiese skrywer, literêre kritikus en kurator van die Plantin-Moretus Museum in Antwerpen.
Kasteel die Goeie Hoop
Gebou
Die Nederlandse Driekleur is gewoonlik op die muur van Katzenellenbogen gehys. Op een van die mure van Katzenellenbogen is daar 'n skip uitgebeitel wat uit die 17e eeu dateer en wat ’n ooreenkoms toon met die skip wat op die grootseël van die VOC voorkom. In Leerdam, aan die westekant, was die betaalmeester se kantoor en die teregstellingsterrein. Die manskappe en offisiere is oorspronklik in Buren, die noordelike bastion, gehuisves. Die kaptein se toring of uitkyktoring is op die muur tussen Oranje en Leerdam ingerig.
Max Rooses
Rooses is in Antwerpen gebore en het tot 1858 daar skoolgegaan, waarna hy die Universiteit van Luik bygewoon het en filosofie en letterkunde aldaar studeer het. Van 1860 tot 1864 was hy studiemeester aan die Koninklijk Athenaeum in Antwerpen en gradueer hy intussen aan die Universiteit van Luik met 'n graad in letterkunde. In 1864 word hy leraar in Nederlands aan die Koninklike Athenaeum van Namur, en in 1866 in Gent. Hy word uiteindelik op 8 Julie 1876 aangestel as direkteur van die Plantin-Moretus Museum in Antwerpen.
Kasteel die Goeie Hoop
Gebou
Die kasteel het sy eie put gehad (wat vandag nog bestaan). In die Kompanjiesdae was daar ’n piramide vormige stapel kanonkoeëls in die voor- en agterplaas. Daar is van 12-, 18- en 24-ponderkanonne gebruik gemaak, waarvan daar altesaam waarskynlik ’n honderd was. In die geskiedenis van die Kasteel is daar waarskynlik geen enkele skoot van die gebou af geskiet ter verdediging daarvan of ter verdediging van die baai nie. Aanvalle het altyd in ander baaie en op ander strande plaasgevind.
Die oorspronklike kwartiere wat in 1674 aan goewerneur Bax toegeken is, was in die muur tussen Oranje en Leerdam geleë. Die eerste amptelike goewerneurswoning is teenaan die Katmuur opgerig en Simon van der Stel was die eerste goewerneur wat dit betrek het (in 1691). Simon van der Stel het heelwat veranderings aan die geboue binne die Kasteel aangebring. In sy tyd is die poort in die muur tussen Katzenellenbogen en Buren toegemessel en die nuwe poort in die muur tussen Buren en Leerdam gebou. Hierdie poort, aan die Parade-kant van die Kasteel, is gebou van klein Nederlandse bakstene met pilasters, 'n fries en 'n verdeelde fronton in bewerkte klip. In die fronton (driehoekige pediment) is die Nederlandse Leeu en Kroon in laagreliëf aangebring.
Aan weerskante van die ingang is daar ’n pilaster van grysblou klip, en op die twee kapitele verskyn die VOC embleem. Op die fries tussen die twee kapitele kom die wapenskilde voor van die ses Nederlandse stede waar kamers van die Kompanjie gevestig was: Amsterdam, Rotterdam, Delft, Middelburg, Hoorn en Enkhuizen. Die netjiese messelwerk met die klein geel bakstene (klompjes) in die poort en in die torinkie bo-op dui daarop dat daar in hierdie vroeë stadium reeds puik vakmanne aan die Kaap was. In die agtkantige kloktoring bo-op die poort hang die oorspronklike klok nog. Die klok is in 1697 in Amsterdam gemaak en is gebruik om burgers byeen te roep vir belangrike aankondigings en proklamasies.
Die ontwerp en uitvoering van die Katbalkon word dikwels aan die Franse argitek Louis Thibault en die beeldhouer Anton Anreith toegeskryf. Hoewel die versiering waarskynlik Anreith se werk is, is die ontwerp van die balkon in sy geheel egter van so 'n aard dat dit volkome teen Thibault se ontwerpbeginsels indruis. Die Katbalkon is een van die verfraaiings wat deur goewerneur Van der Graaff (aan bewind 1785–1791) aangebring is. Die bouwerk is eerder 'n portiek as 'n balkon.
AnnaSophia Robb
AnnaSophia Robb (gebore 8 Desember 1993) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Charlie and the Chocolate Factory (2005), Bridge to Terabithia (2007), Soul Surfer (2011), en The Way Way Back (2013).
Fanny Brice
Fanny Brice (29 Oktober 1891 – 29 Mei 1951) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Be Yourself! (1930), The Great Ziegfeld (1936), Everybody Sing (1938), en Ziegfeld Follies (1945).
Luik (provinsie)
Luik (Frans: Liège, Duits: Lüttich, Nederlands: Luik, Waals: Lidje, Limburgs: Luuk, Luxemburgs: Léck) is 'n Belgiese provinsie in Wallonië. Die provinsie het 'n bevolking van 1 111 000 in 2022 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 3 857 km² met 'n bevolkingsdigtheid van 288 per km². Die hoofstad is die gelyknamige stad Luik (Liège).
Luik lê in die ooste van België en grens in die noordooste aan die Nederlandse provinsie Limburg, in die ooste aan die Duitse deelstate Noordryn-Wesfale en Rynland-Palts en in die suidooste aan die Groothertogdom Luxemburg. In Luik word Frans en Wallonies gepraat, behalwe teen die grens met Duitsland waar daar Duits gepraat word en teen die grens met die Groothertogdom Luxemburg waar daar Duits en Luxemburgs gepraat word (die Duits-sprekende Ooskantons), en in die noordooste teen die grens met Nederland en Duitsland waar daar Limburgs gepraat word.
Die Maasrivier vloei deur die westedeel van die provinsie. In die noordweste lê die Haspengouw (Hesbaye), en in die suidweste die Condroz. Verder is daar die Land van Herve in die noorde (dit grens aan die Voerstreek in Belgiese Limburg) en in die ooste die Ardenne. Die hoogste punte lê in die Hoë Vene (Hautes Fagnes/Hohes Venn, 'n natuurgebied in die Ardenne en die Eifel): die heuwels die Signal van Botrange (694 m) in die munisipaliteit Weismes, die Weißer Stein (693 m) in die munisipaliteit Büllingen op die grens met Duitsland en die Baraque Michel (674 m) in die munisipaliteit Malmedy.
Administratiewe indeling
Luik is in administratiewe opsig in vier arrondissemente verdeel:
Rococo
Rococo is 'n Europese stylperiode in die beeldende kunste wat sy hoogtepunt tussen 1730 en 1760 beleef het. Die naam is afgelei van die Franse woord rocaille, 'n asimmetriese skulpmotief wat dikwels in die 18de-eeuse barok in die toegepaste kunste gebruik is. Die woord rocaille kom van die Franse woorde roc (rots) en coquilles (skulpe) en dui op die dekoratiewe voorkoms wat dit verskaf.
Luik (provinsie)
Administratiewe indeling
Die arrondissemente is in 84 munisipaliteite verdeel.
Rococo
Algemeen
Die Rococo, wat aan die einde van die 17e eeu begin ontwikkel het, was 'n kunsvorm wat op wêreldse genietinge gerig was en eintlik net tot 'n klein groepie van die elite beperk was. Die term Rococo is waarskynlik 'n samevoeging van rocaile en coquille, die kenmerkende skulpagtige ornamentvorm van die tyd.
Gedurende die laaste lewensjare van Lodewyk XIV (regeer 1643 - 1715) het daar al ŉ verslapping in die deftigheid van die hoflewe en die streng akademiese kuns ingetree. Die neiging het hom tydens die regentskap van die Hertog van Orléans (1715 - 1723) voortgesit, terwyl die Klassisisme, die onderstroming van die Barok, tot 'n einde gekom het. Kenmerkend vir die Rococo is die asimmetriese ornament wat uit C- en S-vormige volute opgebou is en 'n ligsinnige en speelse indruk wek.
'n Nuwe beginsel wat in binnenshuise versiering toegepas is, was dat die vertrek as 'n geheel beskou is waaraan die dekoratiewe elemente ondergeskik is. Die Rococo se strewe om te behaag en plesier te verskaf, het tot uiting gekom in ŉ nuwe meubelkuns waarin gemak die ontwerp grootliks beïnvloed het, byvoorbeeld die chaise longue (leuningsofa). In die skilderkuns het die strewe in 'n duidelike sinspeling op sensualiteit en erotiek tot uiting gekom. Wat die boukuns betref, het die Rococo geen vernuwing in die vorm meegebring nie, maar wel in die manier waarop die geboue versier is.
Die Rococo het dan ook sy hoogtepunt in die toegepaste kunste bereik. 'n Ander kenmerk van die Rococo is die belangstelling in vreemde kulture, veral die van China en Japan, wat uiting gevind het in die sogenaamde chinoiserie (die toepassing van Chinese motiewe). In die tweede helfte van die 18e eeu het opgrawings by Pompeii en Herculaneum en die teoretiese geskrifte van Johann Joachim Winckelmann 'n oplewing in die belangstelling in die klassieke kuns teweeggebring en die koel, streng styl van die Neo-Klassisisme het as reaksie op die Rococo ontstaan.
Kasteel die Goeie Hoop
Gebou
Dit is 'n oordekte ingangstoep met trappe aan weerskante. Die stoep en trappe is met leiklip wat uit Nederland ingevoer is, uitgelê. Die portiek word gesteun deur vier mooi, gegroefde, ioniese suile en twee steunpliare, almal van kiaathout. Die reliëf op die balkonrand toon 'n Nederlandse leeu op 'n gekroonde wapen- skild. Aan weerskante is 'n rustende figuur – een figuur op 'n stapel boeke stel vrede voor, terwyl die ander op 'n kanon oorlog uitbeeld. Die rand is verder met eiketakke en militêre trofee versier.
Rococo
Boukuns
Die Rococo het tussen 1700 en 1715 op dreef gekom. Die nuwe styl het hoofsaaklik tot die versiering van die interieur beperk gebly, wat deur die toedoen van veral Pierre Lepautre (1648 - 1716) al hoe fyner en gekunsteld geword het. Lepautre se styl kan in onder meer die kapel van Versailles gesien word. Die styl is eers na 1715 behoorlik gedefinieer.
Streeplampogie
Die Streeplampogie (Aplocheilichthys katangae) is 'n varswatervis wat in die Kunenerivier, Okavangorivier, die Zambezirivier en die kusvlakte van Mosambiek suidwaarts tot by Richardsbaai voorkom. Dit kom ook in die Lufira-, Luapula- en Kongorivierstelsels voor. In Engels staan dit bekend as Striped topminnow.
Rococo
Boukuns
Omdat die vroeë vorm van die Rococo sy hoogtepunt tydens die regentskap (1715 -1723) van Filips II, die Hertog van Orléans, bereik het, word die eerste fase van die Rococo ook die Régencestyl (ca. 1715 - 1730) genoem. Na die dood van koning Lodewyk XIV het die adellikes hulle by voorkeur in Parys gevestig, waar hulle elegante herehuise laat oprig het. Vanweë 'n skaarste aan grond was daar nooit baie ruimte vir so ŉ herehuis nie en die huise was dus klein en onreëlmatig van vorm.
As kompensasie het die argitekte egter besonder baie aandag aan die binnekant van die huis bestee, en die versiering en inrigting van die huis se binnekant was trouens ook die belangrikste aspek van huisbou. Die tweede fase van die Rococo, die rocaillestyl (omstreeks 1730 - 1745), was 'n samestelling van al die elemente wat kenmerkend sou word vir die Rococo: asimmetrie, rocaille (skulpornament), die klem op die geheelindruk en aandag aan gerief. Belangrike navolgers van die styl was die versierder Nicolas Pineau (1684 -1754) en die silwersmid Justin-Aurèle Meissonnier.
Die pompadoerstyl (ongeveer 1745 - 1764) het op die rocaillestyl gevolg en is na die minnares van Lodewyk XV, madame De Pompadour, vernoem. Vanweë die algemene gebruik van die styl het die belangstelling in die rocaillestyl vinnig afgeneem.
Duitsland
Terwyl die Rococo in Frankryk hoofsaaklik op die interieur gerig was, is dit in Duitsland op die buitekant van geboue toegepas. In Duitsland, waar die Rococostyl 'n swaarder en Laat-Barokkarakter gehad het, is dit ook in die kerkboukuns toegepas. Die opvallendste verskil in die Rococo van die twee lande is egter dat die trappehuis in Duitsland 'n sentrale posisie ingeneem het, terwyl dit in Frankryk sover moontlik vermy is.
Ander lande
Ook Oostenryk het die invloed van die Rococo byna vrygespring; die Rococo-invloed is feitlik net in die interieurs van die groot Weense paleise merkbaar. In Spanje het die inheemse Laat-Barokstyl met die Rococo uit Frankryk saamgesmelt. Dit het veral in die kerkargitektuur tot uiting gekom.
In Rusland het die Rococo tussen ongeveer 1740 en 1760 sy hoogtepunt bereik. Aan die hof van keiserin Elisabeth Petrovna het die Franse invloed hoogty gevier. In Pole en Tsjeggo-Slowakye is die Rococo deur die Duitse styl beïnvloed.
Streeplampogie
Voorkoms
Die vissie het 'n lang lyf met 'n kenmerkende swart sig-sag band op die sye. Die onderkant van die kop en pens is wit terwyl die iris, boonste gedeelte van die kieuedeksel en die skubbe in die middel van die lyf 'n glinsterende blou-turkoois skynsel het. Die vinne is kleurloos of liggeel. Die vissie word tot 50mm lank.
Rococo
Beeldhoukuns en skilderkuns
Cythera was die eiland van liefde in die klassieke mitologie, waarheen jong paartjies gegaan het om aan Venus eer te bewys. Watteau se weemoedige skilderye het net vaagweg aan Klassieke onderwerpe herinner en sy werk het al die kenmerke van die Rococo bevat: sagte, newelagtige pastelkleure, openlike erotiek en groepe wat dikwels soos nimfe en saters aangetrek is en in parke vergader het, die sogenaamde fetes galantes. 'n Ander kunstenaar wat deur Rubens beïnvloed is - selfs in grater mate as Watteau, was Jean-Honoré Fragonard (1732 - 1806).
Streeplampogie
Habitat
Die vissie leef in riviere en strome vol digte plantegroei en word nie op vloedvlaktes gevind nie. Hulle vreet inseklarwes en ander klein ongewerweldes. Die wyfie lê haar eiers in die plantegroei.
Rococo
Beeldhoukuns en skilderkuns
Hy het die toppunt van sy roem bereik toe hy die Baaiers (ongeveer 1765; Louvre, Parys) geskilder het. Hy het tot met sy dood in dieselfde idilliese styl geskilder, selfs na die Franse Revolusie, toe die heersende opvatting verander het en dit van slegte smaak getuig het. Nicholas Largillière (1656 - 1746) het bekendheid verwerf, veral as portretskilder. Voor die Rococo was sy werk glad nie speels nie. Die gunsteling van madame De Pompadour was Francois Boucher (1703 -1770). Sy skilderye, met hul dartelende, rooskleurige en naakte nimfe, was 'n hoogtepunt in die skilderkuns van die Rococo.
Hy het nog meer as Watteau van pastelkleure en silwer tinte gebruik gemaak. Een van sy bekendste werke is die Geboorte van Venus (Wallace-versameling), wat hy vir madame De Pompadour gemaak het. Die beeldhoukuns van die Rococo het hoofsaaklik uit klein groepe figure bestaan wat dikwels in terracotta uitgevoer is en gekenmerk word deur erotiek en intimiteit. Die onderwerpe was byna altyd saters, bacchante en liefdesgodjies. Die belangrikste beeldhouers was Claude Michel Clodoin (1738 - 1814) en Jacques Phillipe Bouchardon (1711 - ongeveer 1745).
Duitsland
In Duitsland, en veral Suid-Duitsland, het 'n besondere vorm van die Rococo ontstaan, waarin baie van die elemente van die Laat-Barok nog voorkom. Die styl het met die Franse Rococo ooreengestem wat die vinnige, ligte kwashale, die elegante grasie en sagte pastelkleure betref. In die Duitse Rococo het daar dikwels 'n diep godsdienstige oortuiging agter die opgesmuktheid van die kuns geskuil.
Kasteel die Goeie Hoop
Gebou
ln die binneplaas reg agter die Goewerneurswoning was daar vroeër ’n mooi tuin met 'n dolfynfonteintjie wat deur Anton Anreith gebou is. Lady Anne Barnard het in hierdie tuin haar beroemde briewe geskryf. Regs van die boogingang wat die binneplaas van die voorhof met mekaar verbind, is daar 'n gangetjie wat na die putshuis lei. Die put is ongeveer 12,5 m diep en moes as bron van water dien in geval van oorlog of beleg. Omdat dit so na aan die see was, was die water baie brak.
Rococo
Duitsland
Trouens, die kerk was die belangrikste opdraggewer. Belangrike skilders was Franz Anton Maulbertsch (1724 - 1796) en Matthäus Günther (1705 -1788), en belangrike beeldhouers was Ignaz Günther (1725 - 1775) en Ferdinand Dietz (1709 - 1777).
Kasteel die Goeie Hoop
Gebou
Van die grag en die drie ophaalbrûe wat dit moes oorspan, het daar nie veel gekom nie. ln 1705 is daar begin met die uitgrawing van ’n kleiner grag binne die groot grag, maar dit is nooit voltooi nie. Die Kasteel was aanvanklik baie na aan die see geleë. Na 'n land herwinningskema in 1937 is 'n groot deel van die strandgebied egter drooggelê en staan die Kasteel vandag ongeveer een kilometer van die see af.
SF
SF kan wees enige van:
Rococo
Ander lande
Giambattista Tiepolo (1696 - 1770) was die belangrikste Rococoskilder in Italië. Hy het ook dartelende figure in stralende pastelkleure geskilder, en hy het ook in Duitsland gewerk, waar hy die meeste beïnvloed is. Ander belangrike Italiaanse Rococo-kunstenaars was Francesco Solimena (1657- 1747), Rosalba Carriera (1675 - 1757) en Giovanni Battista Piazetta (1683 - 1754), wat meer onder Franse invloed gewerk het. In die Nederlande was Jan Baptist Xaverij (1697-1742) en Michiel van der Voort (1667 -1737) belangrike verteenwoordigers van die Rococo.
Kunsnywerheid
Die kunsnywerheid het tydens die Rococo tot 'n groot bloei gekom. Dit het gepaard gegaan met 'n nuwe lewenstyl wat op genot gerig was en het in gerieflike meubels en opgesmukte gebruiksvoorwerpe tot uiting gekom. Boonop het 'n nuwe klas opdraggewers na vore getree, naamlik die gevestigde middelklas, wat hulle met die ou aristokrasie wou vereenselwig.
Vanweë die handelsbetrekkinge met China en Japan het die Europeërs 'n smaak vir uitheemse produkte ontwikkel, veral vir porselein (keramiek wat by hoë temperature gebak word), sy en lakwerk. In 1709 het Johann Friedrich Böttger (1682 - 1719), van Meissen naby Dresden, daarin geslaag om self porselein te vervaardig, en in 1710 het hy die Meissner Porzellanmanufaktur opgerig.
Daarna het talle ander porseleinfabrieke in Europa tot stand gekom. Nie net porseleinbeeldjies nie, maar ook breekware wat met blomme, voëls, vrugte en landskappe versier is, is in die Rococostyl vervaardig. Die rocaille en coquille, die skulpmotiewe wat kenmerkend is vir die periode wat die Rococo voorafgegaan het, het heel eerste in die herehuise van Parys vorm begin kry. Die vertrek is as 'n geheel beskou waarin meubels, versiering en skilderkuns 'n ewe belangrike rol gespeel het.
Meubels is by die interieur aangepas: die pote is swierig gebuig en die verskillende onderdele is deur pragtige, ornamentele, vergulde brons bymekaar gehou. Nie net die ornamente nie, maar dikwels ook die meubels was simmetries. 'n Tipiese Rococo-meubelstuk was die commode (laaikas), die skryftafel en die konsoletafeltjie. Die meubelstukke was onontbeerlik in elke huis en ŉ spieël is daarbo gehang. Daar het 'n paar nuwe meubelstukke ontstaan wat veral vir gemak ontwerp is, byvoorbeeld die canapé ('n lae, breë bank), die chaise-longue (leuningsofa) en die bergère.
Kasteel die Goeie Hoop
Die Kasteel as middelpunt van die Kaapse samelewing
Die Kasteel was die hoofkwartier van die VOC aan die Kaap en die politieke, militêre en sosiale lewe aan die Kaap het om die Kasteel gewentel. Met verloop van tyd, ongeveer ’n honderd jaar nadat Jan van Riebeeck voet aan wal gesit het, het daar 'n dorpie om die Kasteel ontwikkel wat later as Kaapstad bekend sou staan.
Die Kasteel het egter nog lank die belangrikste gebou in die dorpie gebly. Nadat die ou fort gesloop is, het die garnisoen en die destydse kommandeur hul intrek in die Kasteel geneem en militêre seremonies en roetine het 'n daaglikse, kleurryke deel van die Kasteel se bestaan geword. Daar was die gereelde seremoniële wisseling van die wag, asook die inspeksie van die wag voordat hulle aan diens gegaan het. Hoewel die militêre offisiere gewoonlik in private huise in die dorp gewoon het, was sowat 400 soldate in die Kasteel gehuisves.
Die Kasteel was die setel van die Kaapse bestuur, waarvan die goewerneur en sy raadslede die hoogste gesag was. Van die begin af het die kommandeur, tater die goewerneur, in die Kasteel gewoon, eers in die woning in die muur tussen Leerdam en Oranje en later in die Goewerneurswoning teen die Kat-muur. Ander hoogwaardigheidsbekleërs, soos die Sekunde, het ook in wonings in die Kasteel gewoon. Die gewone amptenare het in herberge of in private huise in die dorp gewoon. Die Politieke Raad, die hoogste gesagsliggaam van die vae aan die Kaap, het gewoonlik in die Kasteel vergader.
Die goewerneur was voorsitter en hy is bygestaan deur die Sekunde, die sekretaris en ander hoë amptenare. Vergaderings is in die Raadsaal gehou en proklamasies of belangrike aankondigings is na die klokgelui om die burgers byeen te roep, van die Katbalkon af gedoen. Die geregshof het ook in die Kasteel sitting gehad en gevangenes wat gevonnis of ter dood veroordeel is, is in die selle onder Katzenellenbogen aangehou. Wanneer 'n beskuldigde nie wou praat of erken dat hy 'n misdaad gepleeg het nie, is hy dikwels vir ’n tyd lank in die berugte Donker Gat opgesluit.
Beskuldigdes is soms ook in die folterkamer gemartel om ’n erkenning van hulle te verkry. Dit was in daardie jare se regspleging nodig omdat teregstellings nooit sonder 'n bekentenis uitgevoer kon word nie. Terdoodveroordeeldes is in die bastion Leerdam tereggestel. Die Kasteel was ook die middelpunt van die sosiale lewe aan die Kaap. Die vrouens van die verskillende goewerneurs het hierin ’n leidende rol gespeel. Hulle het groot danspartye en onthale gereël as vermaak vir die Kapenaars – dikwels ook die gewone burgers.
Hoogwaardigheidsbekleërs van die VOC, op pad na Indië of op pad terug na Nederland, is gewoonlik ook met groot swier in die Kasteel onthaal. Nadat die Britte aan die Kaap aan die bewind gekom het, was lady Anne Barnard die belangrikste persoon in die Kasteel se sosiale lewe. Sy was die vrou van die Kaapse Koloniale Sekretaris en het as gasvrou vir lord George Macartney opgetree. Sy het gereeld onthale en danspartye gehou om die Britte en die burgers aan die Kaap aan mekaar voor te stel. Benewens bekendes soos Adam Tas is ook Cetshwayo, die koning van die Zoeloes, as gevangene in die Kasteel opgesluit. Hy is in 1879 na Kaapstad verban en saam met al sy vrouens in die Kasteel aangehou.
Simboliek
Tot in 2003, toe dit vervang is, is die kenmerkende vorm van die vyfhoekige kasteel op vlae van die Suid-Afrikaanse Weermag gebruik en het dit die grondslag vir sommige rangkentekens (soos vir majoor en hoër) gevorm. Dit is ook op vliegtuie van die Suid-Afrikaanse Lugmag gebruik.
Lottie Briscoe
Lottie Briscoe (19 April 1883 – 21 Maart 1950) was 'n Amerikaanse aktrise.
798
Die jaar 798 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 98ste jaar van die 8ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Coscinoderma matthewsi
Coscinoderma matthewsi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Coscinoderma en tot die familie Spongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Lendenfeld.
Goue Horing
Die Goue Horing (Turks: Haliç of Altın Boynuz; Grieks: Χρυσόν Κέρας, Chrysón Kéras) is ’n historiese inham van die Bosporus wat die stad Istanboel verdeel en ’n natuurlike hawe vorm wat duisende jare lank beskutting gebied het aan Griekse, Romeinse, Bisantynse, Ottomaanse en ander skepe.
Dis ’n monding in die vorm van ’n krom swaard wat by die Bosporus aansluit net waar dit in die See van Marmara inloop, en so word ’n skiereiland gevorm waarvan die punt Ou Istanboel is (die antieke Bisantium en Konstantinopel).
Die Afrikaanse en Griekse naam beteken dieselfde, maar die betekenis van die "goue" is onbekend. Talle historiese voorvalle het hier plaasgevind en die dramatiese tonele was al die onderwerp van ontelbare kunswerke.
Yan Sen
Hierdie is 'n Chinese naam, die van is Yan.
Yan Sen (阎森; gebore 16 Augustus 1975) is 'n Chinese tafeltennisspeler.
Goue Horing
Beskrywing
Daar is vier brûe oor die inham. Hulle is, stroomaf, Haliç-brug (letterlik Goue Horing-brug); Eski Galata-brug (letterlik Ou Galata-brug, aangesien die oorspronklike Galata-brug in stukke hierheen vervoer en weer aanmekaargesit is nadat ’n brand dit in 1992 beskadig het; die huidige Galata-brug wat dit vervang het, is in 1994 voltooi); Atatürk-brug en Galata-brug. ’n Vyfde brug word tans gebou.
Yoon Ki-sook
Hierdie is 'n Koreaanse naam, die van is Yoon.
Gereformeerde kerk Humpata
Die Gereformeerde kerk Humpata was die Gereformeerde Kerk se oudste gemeente in die destydse Portugees-Wes-Afrika (Angola) wat gestig is nadat lede van die Dorslandtrek, wat oorspronklik meestal uit Gereformeerdes bestaan het, hulle in die suidweste van die kolonie gaan vestig het. Dié wat nie tot die Gereformeerde Kerk behoort het nie, het hulle weldra by dié kerkverband aangesluit.
Yoon Ki-sook
Yoon Ki-sook is 'n voormalige vroulike tafeltennisspeler uit Suid-Korea. In 1967 het sy twee medaljes in enkel- en spanbyeenkomste by die Asiatiese Tafeltenniskampioenskap gewen.
Gereformeerde kerk Humpata
Die gemeente Humpata is op 20 Desember 1881 gestig, maar in 1928 ontbind nadat die Uniale regering 350 van die net meer as 400 gesinne na Suidwes-Afrika gerepatrieer het ingevolge ’n skema wat £500 000 gekos het. Die meeste het hulle in die noorde van die gebied gevestig waar die Gereformeerde kerk Gobabis in 1930 as eerste Gereformeerde gemeente in Suidwes gestig is; Outjo en Aranos (tot 1938 bekend as Gibeon en tot 1959 as Omrah) het in dieselfde jaar aan die beurt gekom.
Ná 1928 het net sowat 400 Afrikaners in Angola agtergebly. Vanaf 1958 is die meeste na Suidwes- en Suid-Afrika gerepatrieer sodat net enkeles in Angola agtergebly het. Met die uitbreek van die Burgeroorlog in 1975 het die laaste Afrikaners uit Angola gevlug. Dit was die einde van die Angola-Boere se verbintenis met dié Wes-Afrikaland.
Die Dorslandtrek
Omstreeks 1874/’75 het op staatkundige gebied in die Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR) ’n beroering gekom met die trekbewegings wat altyd meer en meer aandag begin geniet het. Die redes vir hierdie trekbewegings is moeilik om vas te stel, aangesien geen leidende figuur of instelling ’n manifes uitgereik het nie. Dit blyk die meeste trekkers het gekom uit die distrikte Rustenburg en Pretoria. Verskillende redes is genoem, byvoorbeeld die ongodsdienstigheid van die owerheid; die algehele vrymaking van die gekleurdes en ander onbestaanbare wette.
Ds. Dirk Postma jr. gee die redes as volg weer in sy boek De trekboeren te St. Januario, Humpata, wat in 1896 verskyn het: “’n Mens sou kon vra wat hierdie burgers van die Zuid-Afrikaansche Republiek gedring het om noordwaarts te trek. En seker is dit belangrik om na die redes van die trek ondersoek in te stel en daarop ag te gee. Stellig dink ek dat die ou bekende trekgees – treklus – van die Afrikaner daarmee te doen gehad het; tog is daar nog baie ander redes op te noem. Veroorloof my om dit te doen in die woorde van ds. S.J. du Toit van die Paarl. In April van hierdie jaar het ek hom op ’n terugreis van Pretoria af op die trein ontmoet, en onder meer het ons oor die trekboere gepraat.
“Terwyl ek geweet het dat ds. Du Toit destyds ’n reis deur die ZA Republiek gemaak het, het ek hom later geskrywe en gevra om sy opinie insake die redes wat aanleiding gegee het tot die trek, vir my op skrif te stel; en met sy verlof en my hartlike dank daarvoor laat ek dit nou hier volg soos hy dit gestel het: ‘Wat die trekboere na Humpata aangaan, het ek juis voor die uittog begin het, as proponent Transvaal deurreis en met baie van die persone gepraat; en sover ek my herinner, was die hoofredes deur hulle toe genoem, die onchristelike bestuur van wyle die arme oudpresident Burgers, wat toe op so ’n toppunt van glorie gestaan het, dat hulle gewanhoop het of hulle hom ooit sou kon ontsetel. Ek het van die mense letterlik hoor sê: “Die antichris is nou in die land, dus moet ons maar daaruit trek.” Ek het hulle met weemoed hoor vertel hoedat die president opsetlik, tot ’n grief vir die gelowiges, op Sondae dorpe en stede besoek het onder luidrugtige demonstrasies van sy geesgenote; hoe hy vrymesselaarslosies en danssale help stig het en daarin as voorman opgetree het, ens.”
“‘Maar my eie oortuiging is: dat God ’n besonderse doel gehad het met die rampspoedige trek. Immers, juis kort voor die anneksasie het die treurige berigte gekom van die lyde van die trekkers. As dit nie gebeur het nie, dan sou ’n tien of twintig maal grotere trek die land uitgegaan het, moontlik onder aanvoering van manne soos president Kruger en generaal Joubert! En dan: 1 sou die ellende en die verlies van ons jong nasionaliteit des te groter gewees het, en 2 dan sou die wat agtergebly het, te swak en ontmoedig gewees het om hulle te ontworstel aan die juk wat hulle opgelê was, want tot aan die anneksasie was die behoud van ons swak en jeugdige nasionaliteit steeds gewees om te wyk en pad te gee vir die stroom van Britse oorheersing. Maar daar het die terugslag begin wat nog voortgaan en die golf terug sal dring tot by die see vanwaar dit gekom het. Uit daardie kwaad wat die arme ongelukkiges oorkom het, het God dus ’n heerlike goed laat verrys, soos so dikwels in die geskiedenis van die kerk en selfs van die wêreld gebeur het’.”
Bewaringstatus
Wêreldwyd word 'n aantal verskillende bewaringstatuslyste en ranglyste in stand gehou. Hiervan is die Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur (IUBN) se Rooi Lys van Bedreigde Spesies die bekendste. Volgens die IUBN stelsel word spesies in drie kategorieë geklassifiseer: Kritiek bedreig, Bedreig, en Kwesbaar. Spesies wat sedert 1500 uitgesterf het en spesies wat nie meer in die natuur voorkom nie word ook aangegee. Laer risiko taksa word in verdere kategorieë verdeel. Teen 2008 is 44 837 spesies deur die IUBN ondersoek waarvan 869 (2%) uitgestorwe is of nie meer in die natuur voorkom nie, 16 928 (38)% as bedreig geklassifiseer is (3 246 kritiek bedreig, 4 770 bedreig en 8 912 kwesbaar), 3 513 as naby bedreig. Verder is daar vir 5 570 (12%) nie genoeg data om hulle bewaringstatus te bepaal nie.
Die Konvensie op Internasionale Handel in Bedreigde Spesies van Wilde Fauna en Flora (CITES – Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora) is 'n internasionale organisasie wat hom beywer om te verseker dat die handel in diere en plante nie die oorlewing van spesies bedreig nie. Ander organisasie soos die internasionale walviskommissie spits hulle op spesifieke groepe dier of plante toe. Baie lande het ook hulle eie klassifikasie stelsels en organisasies wat vir bewaring veg.
Gereformeerde kerk Humpata
Die Dorslandtrek
Met hierdie opvatting van ds. Du Toit stem ds. Postma heelhartig saam. Ongelukkig het ds. Du Toit nie gesê waarop sy bewering van die groter trek onder Kruger en Joubert berus het nie, maar in ’n brief van Paul Kruger gedateer 13 Maart 1874 en wat in De Maandbode verskyn het, het hy hom soos volg uitgelaat oor die trek: Hy keur die trekbeweging ten sterkste af en sy argument: God sal nie meetrek nie omdat deur die trek die Kerk verswak word en die Teologiese Skool op Burgersdorp benadeel word. Die trek as sodanig was ’n politiek burgerlike aangeleentheid, soos blyk uit die volgende sin uit prof. G.B.A. Gerdener se Boustowwe vir die geskiedenis van die Nederduits-Gereformeerde Kerk in die Transgariep (1930) : “Swaar het dit vir ons geval om ons Kerk te verlaat maar nie die land nie.”
Aankoms in Angola
Die trekkers was vir die grootste gedeelte lidmate van die Gereformeerde Kerk. Die mense het nie as een verenigde groep trekkers die land verlaat nie. Die eerste groep, meesal bekend as die Van der Merwe-trek, was reeds ’n geruime tyd weg toe die tweede onder Louw du Plessis die land verlaat. Die tweede groep het die Kalahari in April 1877 aangedurf en in ’n stadium bestaan uit 480 blankes en ’n aantal bediendes met 128 waens en 1 958 trekosse, maar uiteindelik ongeveer 700 persone getel. Van die begin was daar onderlinge tweespalt. Later het hierdie twee aparte groepe tog ’n eenheid gevorm om so as ’n verenigde trek verder deur te sukkel, maar die trek was heeltemal groot vir die roete waarop water uiters skaars was. Op plekke moes die water lepelsgewys uitgedeel word of modder deur handdoeke en hemde gedruk word vir vogtigheid. Die ontberinge wat die mense deurgemaak het en wat in die bestek van vyf jaar amper die helfte van die trekkers, wit en bruin, se lewe geëis het, was byna onbeskryflik. Die dodetal onder mense in die eerste twee maande, was reeds 37. Die meeste van die vee het ook langs pad gevrek. ’n Derde, kleiner trek het die Kalahari veilig deurgedring. Die eerste oorgeblewenes het, nadat hulle op Rietfontein in Suidwes-Afrika aangekom het, eers geruime tyd daar vertoef. Nadat nog trekkers hulle by hulle aangesluit het, het hulle in die Kaokoveld gaan vestig en 18 maande daar gebly.
In Desember 1880 het die trekkers in Portugees-Wes-Afrika aangekom, nadat hulle die voorafgaande vyf jaar groot verliese aan besittings gely het. In die nuwe land het hulle in Humpata gaan woon as ’n groep nedersetters onder die Portugese regering. In Desember 1880 het die goewerneur-generaal van Angola aan die goewerment berig gestuur dat daar ’n groep trekboere by die Kunenerivier aangekom het en deurgetrek het tot by Humbe, waar hulle ’n tydjie sal vertoef voor hulle na Huila sal gaan, asook dat hulle van voorneme is om in die Portugese gebied grond aan te vra om te dien vir landbou en veeteelt en hulle dan so te vestig onder die weldadige beskerming van die Portugese vlag en verder mee te help om die Portugese Ryk te verstewig en deel te neem aan die beskawing en opheffing van die “naturelle”.
Hierdie boere sou dan ’n soort trekkende kolonie uitmaak wat na die ontberinge in die binnelande van Afrika nou hier rustig onder beskerming van die Portugese vlag wou woon, terwyl hulle die politieke en administratiewe Grondwet wat die nasie aan hulle voorgeskryf het, sou eerbiedig, tevrede met die voorregte wat die land aan sy onderdane gegun en verseker het. So sou hulle die vrugbare velde van Humpata, met ’n uitnemende klimaat en oorvloed van standhoudende water, gaan bewoon. Die genoemde Kolonie het bestaan uit 270 blankes en 50 swart arbeiders. Op daardie tydstip het almal saam 64 huise, 52 waens, 8 perde, 523 trekosse, 511 beeste, 71 skape en 79 bokke besit. Dit was al wat oor was van die 800 siele wat sewe jaar tevore uit Transvaal vertrek het en daardie hele tyd in die binnelande van Afrika rondgeswerwe het.
Ooreenkoms met Portugese owerheid
Ongetwyfeld is die nodige onderhandelinge gevoer met die Portugese amptenare, en nadat die Boere gevra het om in die velde van Huila en Humpata te mag woon, is die volgende ooreenkoms aangegaan tussen die twee partye:
Die Goewerneur het eindelik ook nog onderneem dat hierdie onderhandelinge beskrywe sou word en dat dit onderteken sou word deur die aanwesige persone. Dit is so aanvaar, en die Portugese owerheid het J.F. Botha, wat onder die emigrante as kommandant bekend was, aangewys as ’n soort landdros of tussenpersoon tussen die Goewerment en die emigrante.
Die naam van die nuwe nedersetting sou wees Humpata St. Januario, ter ere van die destydse Portugese minister van kolonies. Op 28 Desember 1880 het die goewerneur van Mossamedes, kol. Sebastiao Nunes da Matta en sy mense en J.F. Botha en syne die nodige stukke onderteken, sodat die nuwe kolonie gestig kon word. Die voorwaardes van stigting het aangesluit by die bogenoemde, en in art. 5 daarvan is nog weer die vrye en onbelemmerde uitoefening van hulle godsdiens genoem.
Trekkers se kerklike posisie
Nog voor die eerste trek die grense van Transvaal oorgesteek het, is hulle besoek deur ds. L.J. du Plessis, destyds predikant te Rustenburg. By daardie geleentheid het hy vir hulle ’n afskeidsdiens waargeneem. Op 14 April 1875 het hulle hierdie kerkplek verlaat en na die noordwestekant van Suid-Afrika begin trek. Die tweede groep is ook, voor hulle die land verlaat het, besoek eers deur ds. Du Plessis en toe weer ds. Jan Lion Cachet, indertyd predikant van die gemeente Philipstown. Tydens die besoek van ds. Du Plessis is ’n paar ouderlinge en diakens verkies en in die ampte bevestig. Hier het ’n aantal persone wat lidmate was van die Hervormde Kerk, ook aangesluit by die Gereformeerde Kerk.
Die trekkers het ’n beroep op ds. Cachet uitgebring, met die gevolg dat hy nie lank daarna nie die trek besoek het. Hy kon op daardie tydstip nie sy gemeente verlaat nie en het dus vir die beroep bedank, maar sy belangstelling in die trekkers het gebly.
Die volgende jaar gedurende Mei het die Algemene Sinode van die Kerk op Reddersburg vergader, en daar sou die saak van die geestelike versorging van die trekkers deeglik in behandeling kom. Die Sinode het voor hom twee briewe gehad, geskryf deur trekkers self, asook ’n beskrywingspunt afkomstig van die kerkraad van Philipstown. Die een brief, onderteken deur ’n groepie trekkers, het net heil en seën aan die Sinode toegewens en gevra, “indien moontlik, trag tog soveel moontlik om in onse geestelike belange te voorsien”.
Die ander brief, onderteken deur R.F. Holsthuizen, oudouderling van die gemeente Pretoria, en J.A. Kruger en G.A. Alberts, afgetrede diakens van Pretoria, en verder die ander trekkers wat nie persoonlik onderteken het nie, was gedateer 12 April 1875, het baie meer inligting aan die Sinode verstrek. Dit het gelui: “Seer veel geagte en eerw. Sinode, ons maak u hiermee bekend dat ons die land, naamlik die Transvaalse Republiek, gaan verlaat om te emigreer na ’n afgeleë land; maar ons onttrek ons nie aan u eerwaarde Sinode en ons Kerkgemeenskap nie, ons hoop en wens is, as ons in die afgeleë land gevestig is, deur die hulp en bystand van die Here, dat die eerw. Sinode ons sal ondersteun in al ons kerklike behoeftes sodat die koninkryk van Jesus Christus verder uitgebrei mag word …”
Die inhoud van die beskrywingspunt het daarop neergekom dat die Sinode gevra word om kennis te neem van enkele lidmate van die Kerk wat na Ovamboland toe getrek het, en om pogings aan te wend om in die geestelike behoeftes van die mense te voorsien. Toe die Sinode hierdie stukke bespreek, was ds. Cachet nie teenwoordig nie, maar die voorsitter van Sinode, ds. L.J, du Plessis, het die doel van die beskrywingspunt toegelig, naamlik dat die Sinode die moontlikheid oorweeg om die trekkers as ’n gemeente te organiseer sodat daar ampsdraers onder hulle kon wees. Hierteen het egter ernstige besware gekom. Op versoek van die Sinode het die twee predikante van Transvaal, nl. ds. J.S.L. Venter en die voorsitter (Du Plessis), ook nog mededelinge gedoen in verband met die trekkers, waarvoor hulle bedank is. Na bespreking van die saak is besluit: “Daar sal van hierdie Sinode ’n vriendelike skrywe uitgaan na die lede met die raad om hulle altyd vir hulp te wend na die naaste Algemene Vergadering of tot die Algemene Korrespondent. Die Algemene Vergadering sal dan die verlangde hulp volgens sy vermoë verskaf. En die Algemene Korrespondent sal vir hulle hulp soek, hetsy partikulier of ook deur enige kerkbestuur van ons Kerk. Verder sal daar van hulle toestand gereeld rapport gedoen word aan die Algemene Korrespondent, wat dit op sy beurt weer bekend stel deur middel van De Maandbode.”
Na breedvoerige bespreking is besluit: Die Sinode sal ’n kommissie afvaardig na die emigrante. En as Kommissie vir hierdie doel is aangewys: Di. L.J. du Plessis, J.S.L. Venter en J. Lion Cachet, met ds. M.P.A. Coetsee jr. as sekundus. Later het ds. Cachet aangekondig dat die Kommissie hom as praeses en skriba aangewys het, sodat alle korrespondensie in hierdie verband aan hom gerig moes word. Op hierdie Sinode is ook kennis geneem van ’n brief uit die Paarl, gedateer 8 Mei 1879, in verband met die trekmense. Nadat die Sinode met ingenomenheid kennis geneem het van die inhoud, is besluit om die brief te verwys na ds. Cachet. Met die benoeming van die Kommissie het die Sinode dus ’n verbindingskakel met die emigrante geskep, en van nou af sou elke Sinode te doen kry met die voorsiening in die geestelike behoeftes van die mense.
Kort ná die Sinode het daar berigte gekom van die trekkers en het ds. Cachet met behulp van die kommissie vir steun in die Paarl ’n poging aangewend om die trekkers te besoek, maar hy kon nie met hulle in aanraking kom nie.
Die gemeente Humpata gestig
Nadat die Kommissie sake mooi deurgekyk het, is besluit om di. L.J. du Plessis en M.P.A. Coetsee jr. as kommissie na die trekkers af te vaardig om hulle in die vreemde land te gaan besoek. In Junie 1881 het hulle vertrek maar kon geen reisgeleentheid vind na Moçâmedes, die hawestad van waar hulle met die mense in verbinding moes kom nie. Hulle sou dus geheel en al onverrigter sake moes teruggekeer het, maar het toe besluit om na Nederland te gaan en kennis te maak met die Moederkerk.
Nog dieselfde jaar het die kommissie toe weer besluit om ds. Cachet daarheen te stuur, en hy het daarin geslaag om hulle te bereik; en hoewel hyself toe nog nie by die Sinode was nie, het daar toe reeds ’n rapport van hom by die kommissie aangekom. Ds. Cachet het reeds in Kaapstad heelwat moeite ondervind om passasie te kry na Moçâmedes, maar het tog uiteindelik daarin geslaag om ’n boot te vind wat na die Kongo gevaar het, en daarmee is hy toe saam. Op 2 Desember 1881 was hy in Moçâmedes, maar daar was geen geleentheid om met die trekkers in verbinding te kom nie, sodat hy ’n tyd lank die gas was van die Portugese goewerneur van die streek, en mede deur sy bemoeiing kon hy daarin slaag om op 16 Desember te St. Januario, Humpata, aan te kom. Die ontvangs was onbeskryflik, en volgens oorlewering het trane van vreugde en dankbaarheid teenoor God het vryelik gevloei.
So spoedig moontlik is ’n gemeentebyeenkoms saamgeroep as ’n dank-en-biduur, en daarna is aandag geskenk aan die organisasie van die kerk. Hier was verskillende faktore wat meegewerk het om ’n grondige reorganisasie te bewerkstellig: a. ’n Gedeelte van die lidmate wat met die sogenaamde Van der Merwe-trek reeds weg was toe die groep trekkers by Krokodilrivier in ’n trekkende gemeente georganiseer is, het hulle nooit onder toesig van daardie kerkraad gestel nie. b. Talle kerkraadslede het teruggekeer, en ander is deur die dood weggeneem, sodat daar slegs enkele nog oorgebly het. Daarom is ooreengekom dat hulle die ampte sou neerlê sodat die gemeente geheel en al sonder ampsdraers sou wees. Onder hierdie ontredderde omstandighede is die sakramente nie bedien nie, maar die reorganisasie van sake is eers ter hand geneem en wel soos volg: (1) Op versoek van die predikant het alle persone wat vroeër in een of ander Protestantse Kerk ’n amp beklee het, vooraf saamgekom. Dit het gebeur, en op die samespreking is ooreengekom om ’n gemeentevergadering op te roep en ook die persone wat tot ander Protestantse Kerke behoort het, is daarheen uitgenooi. (2) Die gemeentevergadering is op 19 Desember gehou, en daar het almal wat tot die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika behoort het, verklaar dat hulle begeerte is om as ’n gemeente van die Gereformeerde Kerk beskou te word, en ek is gevra om dit tog te bepleit by die kommissie sodat dit by die betrokke kerklike vergaderings behandel kon word. Die lidmate van die Nederduitse Gereformeerde Kerk en van die Nederduitsch Hervormde Kerk wat teenwoordig was, het ook hulle begeerte uitgespreek om by die Gereformeerde Kerk aan te sluit.
Nadat die broeders ook hier aangekondig het dat hulle hul amp neerlê, het die predikant versoek dat almal wat tot die gemeente wou behoort, hulle naam by hom moes kom opgee en dat solank as daar nog nie ’n kerkraad is nie, die oudkerkraadslede ’n kommissie sou uitmaak om die predikant by te staan. By die opskryf van die name het dit geblyk dat die getal van die lidmate insluitende diegene wat nou eers by die gemeente aangesluit het, op 108 gestaan het. Daar was egter nog ’n paar lidmate afwesig. Ds. Cachet voeg hier die tekenende woorde in: “Uit hierdie lidmate getal kan opgemaak word hoe die ellende van die trek die gemeente geteister het.”
Op 20 Desember is die gemeente weer saamgeroep, en na die aanroeping van die Naam van die Here is kerkraadslede gekies. Vier ouderlinge en vier diakens is gekies, en onder die besondere omstandighede is van die gewone kerklike reël afgewyk en die verkose broeders is so spoedig moontlik bevestig. Ds. Cachet was beswaard om die Sakramente te bedien voor daar eers ’n Censura morum-vergadering gehou is. In die buitengewone diens is die broeders in die ampte bevestig, en op 21 Desember is die eerste kerkraadsvergadering gehou. Daarna het die verrigtinge normaal verloop.