cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Desmond Tutu
Godsdienstige en politieke sieninge
In die jare vanaf 2008 het Tutu in 'n toenemende mate krities teenoor die African National Congress geword. In 2008 het hy in die openbaar die destydse Zimbabwiese president Robert Mugabe gevra om te bedank, hom van menseregteskendings beskuldig en Tutu was van die Suid-Afrikaanse ANC se optrede in dié saak teleurgesteld. In 2011 het hy die ANC van "onderdanigheid" teenoor die Volksrepubliek China beskuldig, nadat die Dalai Lama, wat vir Tutu se 80ste verjaardag genooi is, net met vertraging 'n visum vir Suid-Afrika ontvang het. Op 10 Mei 2013 het Tutu in die openbaar verklaar om by die volgende verkiesing nie meer vir die ANC te stem nie. Volgens hom was die ANC 'n goed in die stryd teen onderdrukking, maar dit sou moeilik wees om 'n groep van vryheidsvegters in 'n politieke party om te skep. Suid-Afrika se hoofprobleme volgens Tutu is korrupsie, 'n gebrek aan verantwoordelikheid en swakhede in die Suid-Afrikaanse grondwet. Terselfdertyd het hy die Suid-Afrikaners aangemoedig om oor die tydperk na die afsterwe van Nelson Mandela na te dink. Toe die Dalai Lama op 2 Oktober 2014 op aansoek deur Jacob Zuma opnuut ingang na Suid-Afrika geweier is, waar hy aan die Nobelprys vir Vrede-wenners se ontmoeting wou deelneem, het Tutu die Suid-Afrikaanse regering skerp gekritiseer: "Ek is skaam om hierdie lekspoegklomp my regering te noem." (I am ashamed to call this lickspittle bunch my government). Dit sou die derde keer in vyf jaar wees wat die Dalai Lama die ingang na Suid-Afrika geweier is en hy het hulle gewaarsku: "Ek het hulle toe gewaarsku dat net soos ons gebid het vir die ondergang van die apartheidsregering, so sal ons bid vir die ondergang van 'n regering wat so ruggraatloos kan wees." (I warned them then that just as we had prayed for the downfall of the apartheid government so we would pray for the demise of a government that could be so spineless).
Desmond Tutu het hom vir die Palestyne se regte beywer; na Israel se politiek het hy in 'n kommentaar van The Guardian in 2002 as "Apartheid" verwys
Tenerife
Tenerife is die grootste eiland van die Kanariese Eilande en digsbevolkte eiland van Spanje. Dit is in die middel van die eilandgroep geleë.
Desmond Tutu
Godsdienstige en politieke sieninge
Desmond Tutu het hom ook vir homoseksuele menseregte beywer. Sy kerk in Suid-Afrika het die selfdegeslaghuwelik ondersteun, wat die ANC in die parlement ondersteun het. In 'n persverklaring in Nairobi, Kenia, het Tutu 2007 in 'n debat die Anglikaanse kerkleiers in Afrika aangemoedig om selfdegeslaghuwelike in die kerk toe te laat. In 2013 het hy by die Verenigde Nasies se UN Free and Equal Campaign-veldtog in Kaapstad gesê, hy verwerp "godsdienstige regverdigings van homofobiese vooroordele". Hy het dit soos volg gestel: "Ek sou weier om na 'n homofobiese hemel te gaan. Nee, ek sal jammer sê, ek bedoel ek sal veel eerder na die ander plek toe gaan. Ek sal nie 'n God aanbid wat homofobies is nie en dit is hoe diep ek hieroor voel. Ek is so passievol oor hierdie veldtog as wat ek ooit oor apartheid was. Vir my is dit op dieselfde vlak." (I would refuse to go to a homophobic heaven. No, I would say sorry, I mean I would much rather go to the other place. I would not worship a God who is homophobic and that is how deeply I feel about this. I am as passionate about this campaign as I ever was about apartheid. For me, it is at the same level.) In Mei 2016 het Tutu se dogter Mpho met die Nederlandse Marceline van Furth getrou. Tutu het toestemming van die Anglikaanse Kerk gekry om 'n "vaderlike seën" tydens die huwelik te spreek.
Tenerife
Dit het 'n bevolking van 908 555 inwoners en 'n oppervlakte van 2 034 km2. Die hoofstad is Santa Cruz de Tenerife. San Cristóbal de La Laguna is 'n groot stad in Tenerife en 'n Unesco-wêrelderfenisgebied.
'n Ander wêrelderfenisgebied is die Teide Nasionale Park met die Teide-bergpiek wat op 3 718 meter die hoogste punt van Spanje en die derde grootste vulkaan ter wêreld vanaf sy basis is.
Geskiedenis
Oorspronklik is die eiland Tenerife deur inheemse Guanche bewoon, wat die eiland bereik het 200 v.C.. Vir bykans twee duisend jaar lank het hulle die eiland bevolk en probeer om by sy eienaardige omgewing aan te pas tot 1496 is verneder deur die Spaanse troepe. Die Guanche wat van Berberse (komende van Noord-Afrika) oorsprong was, maar word vandag gebruik om te verwys na die ou inwoners van die eilande. Die Guanche het hoofsaaklik in natuurlike grotte of lawa-buise gewoon, maar soms ook in klipskuilings en tente. Hulle het baie gode, geeste en duiwels aanbid en het hul afgestorwenes gebalsem (Guanche-mummie).
In Desember 1493, Alonso Fernández de Lugo verkry vanaf Kings Katolieke die bevestiging van hul regte van verowering op die eiland Tenerife. In April 1494, en van Gran Canaria, die oorwinnaar geland op die kus van die huidige Santa Cruz de Tenerife met troepe van skiereiland en kanarie gemaak van omtrent twee duisend man te voet en 200 perde. Na die verhoging van 'n fort hy uiteengesit om te delf in die eiland. Poesteriormente, was daar verskeie gevegte, totdat die eiland verower in September 1496.
Rondom 1670 was daar 'n beduidende emigrasie na Amerika en gestig families Tenerife verskeie stede soos San Antonio, Texas in die Verenigde State. Later, Tenerife geword skaal reis na Amerika en Port of Santa Cruz de Tenerife is tans een van die belangrikste oor die Atlantiese Oseaan en die wêreld.
In 1792 die Universiteit van La Laguna (die oudste van die Kanariese Eilande) is geskep in die stad van San Cristóbal de La Laguna. Hierdie stad was vir drie eeue die hoofstad van die Kanariese Eilande. In 1833 was dit aangewys as die hoofstad van die argipel die stad Santa Cruz de Tenerife. Sedert 1927 het die aandelekapitaal van die Kanariese Eilande met die stad Las Palmas de Gran Canaria.
Japan Nasionale Roete 152
Japan Nasionale Roete 152 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Gladys Frazin
Gladys Frazin (1901 – 9 Maart 1939) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Inspiration (1928), The Blue Peter (1928), The Compulsory Husband (1930), en Kiss Me Sergeant (1930).
Douvoordag
Douvoordag is 'n Suid-Afrikaanse musiekgroep wat bestaan uit die egpaar Ilse en Jattie de Beer.
Japan Nasionale Roete 153
Japan Nasionale Roete 153 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Garhwali
Garhwali (गढ़वळि भाख) is 'n Indo-Ariese taal wat deur sowat 2,5 miljoen mense in die Indiese deelstaat Uttarakhand gebesig word. Dit word veral deur die Garhwali's in die Garhwal-streek van die noordelike Indiese deelstaat Uttarakhand in die Indiese Himalaja gebesig.
Garhwali word in 'n aantal dialekte verdeel en is veral verwant aan Kumaoni wat verder oos gepraat word. Die taal word met die Devanagari-alfabet geskryf.
Garhwali is nie 'n bedreigde taal nie (Ethnologue lys dit as "lewenskragtig"); dit word nietemin as "kwesbaar" aangewys in Unesco se Atlas van die wêreld se tale in gevaar, wat daarop dui dat die taal konsekwente bewaringspogings benodig.
Wilbur Smith
Wilbur Addison Smith (gebore op 9 Januarie 1933 - 13 November 2021) was 'n Zambies-Suid-Afrikaanse romanskrywer. Hy het in historiese fiksie oor Suider-Afrika gespesialiseer, beskou vanuit die gesigspunt van beide swart en wit gesinne. Hy was aanvanklik 'n rekeningkundige.
Na die verskyning van sy eerste roman getiteld When the Lion Feeds het hy 'n filmkontrak losgeslaan. Die internasionale sukses van When the Lion Feeds het hom aangemoedig om voltyds skrywer te word.
Hy het tot aan die einde sy uitgewer, Charles Pick, se raad toegepas dat mens moet skryf oor dinge wat jy die beste ken.
Wilbur Smith se werk bevat outentieke besonderhede oor die plaaslike jag- en mynbouleefwyse, sowel as die romantiek en konflik wat daarmee gepaard gaan.
Met ingang 2014 is daar wêreldwyd meer as 120 miljoen eksemplare van sy 35 gepubliseerde romans verkoop, waarvan 24 miljoen in Italië was.
Vroeë lewe
Op die plaas was sy metgeselle die jong seuns van die plaaswerkers wat dieselfde belangstellings as hy gehad het. Hy het saam met hulle deur die bos gewandel, gejag en voëls en klein soogdiere dopgehou en gevang.
Sy belangstelling in letterkunde is geprikkel deurdat sy moeder dikwels saans vir hom sprokies voorgelees het en later vir hom romans gegee het om te lees. Dit het sy belangstelling in fiksie op 'n vroeë ouderdom geprikkel. Sy vader het egter nie baie van sy seun se belangstelling gedink nie.
Persoonlike lewe
Terwyl Smith na skool vir sy pa gewerk het, het hy op 5 Julie 1957 in Harare, Zimbabwe, met sy eerste vrou, Anne, in 'n Presbiteriaanse kerk in die huwelik getree. Daar is twee kinders ('n seun genaamd Shaun en 'n dogter genaamd Christen) uit die huwelik gebore. Die huwelik is in 1962 beëindig.
Smith het hierna 'n jong weduwee genaamd Danielle Thomas ontmoet, wat op dieselfde dorp gebore is. Hulle het in 1971 getrou. Smith het sy boeke aan haar gewy; in 1999 sterf sy ná 'n ses jaar lange stryd aan breinkanker.
Hy het sy vierde vrou, Mokhiniso Rakhimova, destyds 'n regstudent wat aan die Universiteit van Moskou studeer het en 39 jaar jonger as hy is, in 'n WH Smith-boekwinkel in Londen ontmoet. Die twee het verlief geraak en is in Mei 2000 getroud.
Toe Smith met Danielle Thomas getroud was, het hy kontak met sy seun Shaun en dogter Christen verbreek. Hy is ook vervreem van sy seun Lawrence. Hy het Danielle se seun (Dieter Schmidt) uit 'n vorige verhouding aanvaar en aangeneem. Smith en Shaun het later versoen.
Hy het wonings in Londen, Kaapstad, Switserland en Malta besit. Vir 'n aantal jare het hy 'n huis in Seychelle gehad.
Lys van Wilbur Smith se boeke in Afrikaanse vertaling (nie volledig nie)
Benewens vorige vertalings in Afrikaans, is Smith se werk onlangs deur Zirk van den Berg vertaal.
C.J.M. Nienaber
duimnael|regs|200px|C.J.M. Nienaber.
Becky Gardiner
Becky Gardiner (gebore 24 April 1886) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Padlocked (1926), The Sin Sister (1929), A Free Soul (1931), en Mordprozeß Mary Dugan (1931).
Mitchell Lewis
Mitchell Lewis (26 Junie 1880 – 24 Augustus 1956) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Mutiny of the Elsinore (1920), Ben-Hur: A Tale of the Christ (1925), Beau Bandit (1930), en Waikiki Wedding (1937).
C.J.M. Nienaber
Christoffel Johannes Michael Nienaber (* 6 Augustus 1918, Fauresmith – † 3 April 1988, Pietermaritzburg) was ’n Afrikaanse letterkundige en professor en hoof van die departement Afrikaans en Nederlands aan die Universiteit van Natal in Pietermaritzburg. Hy was aanvanklik getroud met die digter Sheila Cussons en later met die letterkundige M. Nienaber-Luitingh. Die letterkundige P.J. Nienaber en die taalkundige G.S. Nienaber was sy broers.
Herkoms en vroeë lewe
Christoffel Johannes Michael Nienaber is op 6 Augustus 1918 in die Fauresmith distrik gebore as die jongste broer van die bekende professors G.S. en P.J. Nienaber. Sy ouers is Petrus Johannes Nienaber (1878–1950) en Jakoba Petronella van den Berg (1883–1966). Hy word groot op sy ouers se plaas Erfdraai in die Wes-Vrystaat en gaan skool op die plaasskool by Koedoesrand, naby Paardeberg. Om by die skool te kom, moet hy daagliks sowat twintig kilometer te perd aflê. Sy onderwyser op die plaasskool, J.F. Jacobs, wek by hom ’n onversadigbare leeslus wat hy sy lewe lank behou. Daarna gaan hy vanaf 1933 na die Hoërskool Boshof waar hy in 1936 matrikuleer.
Verdere studie en loopbaan
Dan studeer hy in 1937 aan die Grey Universiteitskollege in Bloemfontein waar Elizabeth Conradie en D.F. Malherbe deur besondere persoonlike belangstelling hom aanmoedig om wyd en oordeelkundig te lees. In 1937 kry hy ook die geleentheid om die inrigting vir sielsiekes in Bloemfontein te besoek. Later, deur die bereidwilligheid van dr. Deppe, psigiater aan die Pietermaritzburg inrigting vir sielsiekes in Town Hill, raak hy verder vertroud met hierdie mense. Dit is hierdie ervarings wat hom stimuleer om later die novelle Keerweer te skryf, waarmee hy groot impak maak op die Afrikaanse prosa van sy tyd. In 1938 aanvaar hy in Pietermaritzburg ’n betrekking as onderwyser van die Komitee vir Voortsettingsonderwys, waar hy in die middag en aand les gee aan spoorwegwerkers. Dit bied hom voldoende geleentheid om sy studies in die oggend aan die Natalse Universiteitskollege aldaar voort te sit. In 1939 behaal hy hier die B.A.-graad, in 1941 ’n M.A.-graad met ’n verhandeling oor Natal se bydrae tot die Dietse geskrifte sedert 1900 en in 1942 die Hoër Onderwysdiploma. Vanaf 1942 tot 1946 beklee hy ’n betrekking as lektor in tale aan die Pietermaritzburg Tegniese Kollege. In 1943 trou hy met die digter en skilder Sheila Cussons.
In 1952 promoveer (D.Litt.-graad) Stoffel aan die Universiteit van Pretoria onder leiding van Merwe Scholtz met ’n studie oor Die taal as tolk: ’n stilistiese analise van ‘Maria’ deur Elisabeth Eybers. Hierdie proefskrif word later gepubliseer. Hy word in Junie 1959 bevorder tot senior lektor, in Julie 1965 tot medeprofessor en vanaf 1969 tot met sy aftrede aan die einde van 1983 is hy professor en hoof van die departement Afrikaans en Nederlands aan die Universiteit van Natal in Pietermaritzburg. Vanaf 1974 word die afdeling in Durban egter selfstandig en is hy hoogleraar en departementshoof te Pietermaritzburg. Hy is lief vir reis en besoek die meeste lande van Wes- en Suid-Europa, asook Afrikalande soos Mosambiek, eSwatini, Lesotho en Namibië.
Bydrae tot die Afrikaanse kultuur
Hy is volle lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en ook lid van die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde. Gedurig beywer hy hom vir kulturele verbintenis met Nederland en dien as hoofbestuurslid van die plaaslike afdeling van die Genootskap Nederland-Suid-Afrika en is lid van die Komitee van Toepassing en Advies ten opsigte van die Kultuurverdrag tussen Nederland en Suid-Afrika. Vir jare dien hy as lid van keurkomitees van die Akademie en ander instansies.
Persoonlike lewe en sterfte
Op 2 Mei 1951 trou hy in die Groote Kerk in Adderleystraat in Kaapstad met die Nederlandse weduwee Willemina (Miep) van der Bom-Luitingh (wat onder die naam M. Nienaber-Luitingh verskeie literêre werke publiseer en self later medeprofessor in Afrikaans en Nederlands is). Haar dogter Marianne Elisabeth word deur Nienaber as sy eie aangeneem en die egpaar het ook ’n eie dogter, Christina Johanna. Op 3 April 1988 is hy in Pietermaritzburg aan longkanker oorlede.
Skryfwerk
Reeds tydens sy plaasskooldae skryf hy sy eerste verhaal, oor ’n spook, wat gepubliseer word en waarmee hy ’n boekprys wen. In 1946 publiseer hy die novelle Keerweer, wat beskou word as ’n vroeë voorloper van die Sestiger-beweging in die prosa. Die gemoedstoestand van ’n kranksinnige word hierin uitgebeeld met sy vrese, agterdog, vervolgingswaansin, los assosiasies en visioene, waardeur motiewe deurmekaar gevleg word en ’n nagmerrie-agtige atmosfeer geskep word. Die hoofkarakter is gebore as seun, verander in ’n meisietjie, slyt die grootste gedeelte van sy lewe as manvrou en eindig nou as vrou met manlike hunkering. In hierdie toestand van psigotiese versplintering klou hy vas aan enkele terugkerende motiewe, veral die onbekende “sy” wat hom gedurigdeur ontwyk, waarskynlik omdat dit ’n integrale maar onontdekte deel van die self is. Geslaagde atmosfeer word geskep deur die suggestie van die voortdurende aanwesigheid van die tralievenster, die verpleegster en die simpatieke dokter. Met skrynende humor word die einde geteken as sy aanvaarding van sy plek van aanhouding as veilige rusoord en deel van sy nuwe bestaan. Die boek word geïllustreer deur Sheila Cussons.
Tydens sy akademiese loopbaan en na sy aftrede in 1983 skryf hy verskeie boeke en artikels van literêr-kritiese aard en lewer hy as gasdosent voordragte by verskeie ander universiteite en instansies. Sy proefskrif oor Die taal as tolk, ’n stilistiese ontleding van Elisabeth Eybers se gedig Maria, word gepubliseer. Saam met sy vrou, M. Nienaber-Luitingh, skryf hy ook Woordkuns, ’n inleiding tot die literatuurstudie. Hierin word die vernaamste teoretiese aspekte van die literatuur uiteengesit. Hy stel bloemlesings saam uit die Nederlandse literatuur en redigeer ’n uitgawe van Vondel se Joseph in Dothan, wat hy ook van aantekeninge voorsien. Hy skryf ook ’n kort biografie oor Die mens Totius en blokboeke oor Periandros van Korinthe van D.J. Opperman en oor die digbundels Alleenspraak, Die halwe kring en Gestaltes en diere van N.P. van Wyk Louw. ’n Aantal van sy literêr-wetenskaplike artikels word versamel in twee dele onder die titels Oor literatuur 1 en Oor literatuur 2. Hierdie opstelle het meermale reeds vantevore in tydskrifte verskyn. Saam met J.J. le Roux is hy verantwoordelik vir So sê ons in Afrikaans, waarin die mees algemene probleme wat Engelssprekende leerlinge met Afrikaans het, aangespreek word. Daarbenewens werk hy mee aan publikasies oor taalbeheersing en dra hoofstukke by tot verskeie versamelings essays oor die literatuur en taalgebruik. Sy artikels is meestal die eerste keer gepubliseer in die tydskrif Standpunte, maar talle resensies verskyn ook in tydskrifte en koerante, onder andere die Nieuwe Rotterdamse Courant, Het Parool, die maandblad Zuid-Afrika, Kriterium, Beeld, Die Burger, Ons eie boek en die Tydskrif vir Geesteswetenskappe.
Saam met D.J. Opperman is hy verantwoordelik vir die versamelbundel Dubbelloop, met gedigte in Afrikaans en Nederlands, en saam met sy vrou versorg hy die keuse uit godsdienstige gedigte Die braambos brand en die bundel Moderne Nederlandse gedigte. Hy is redakteur van die publikasie oor Tuinprovinsie Natal en versamel vertellinge van vroue in die versamelbundel Dames 17. In die periode 1984 tot 1988 neem hy die redakteurskap van die literatuurstudiereeks Blokboeke waar. Per geleentheid is hy ook op sy eie of saam met ander samesteller van die bundel Poort, ’n keur uit die werk van hoërskoolleerlinge wat jaarliks verskyn.
Eerbewyse
By sy aftrede in 1983 word hy deur sy kollegas met die huldigingsbundel Samesein, onder redaksie van Nicky Grieshaber, vereer. In 1984 ontvang hy die Akademie se Erepenning vir Wetenskaplike Vakbevordering.
Erica brevifolia
Erica brevifolia is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Japan Nasionale Roete 155
Japan Nasionale Roete 155 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Ophemert
Ophemert is ’n dorp in die munisipaliteit West Betuwe in die provinsie Gelderland in Nederland.
Middelmisbruik
Middelmisbruik, ook bekend as dwelmmisbruik, is die gebruik van ’n dwelmmiddel in hoeveelhede of deur metodes wat skadelik vir die individu of ander is. Dit is ’n vorm van dwelmverwante geestesteuring. Verskillende definisies van dwelmmisbruik word in openbare gesondheids-, mediese en regskringe gebruik. In sommige gevalle kom misdaad- of antisosiale gedrag voor wanneer ’n persoon onder die invloed van ’n dwelmmiddel is, en persoonlikheidsveranderings op lang termyn kan in individue voorkom.
Benewens moontlike fisieke, sosiale en sielkundige skade, kan die misbruik van dwelms ook lei tot misdaadstrawwe, hoewel dit grootliks verskil na gelang van plaaslike jurisdiksies.
Dwelmmiddels wat die meeste met misbruik verbind word, sluit in: alkohol, amfetamienplaasvervangers, barbiturate, bensodiasepiene, dagga, kokaïen, hallusinogene, metakaloon en opioïede. Die presiese oorsaak van dwelmmisbruik is nie bekend nie; die twee algemeenste teorieë is: ’n genetiese neiging wat van ander aangeleer word of ’n gewoonte wat, as verslawing ontwikkel, tot uiting kom as ’n chronies uitmergelende siekte.
In 2010 het sowat 5% van mense wêreldwyd (230 miljoen) ’n onwettige middel gebruik. Van hulle het 27 miljoen ’n hoërisikodwelmgebruik getoon wat gelei het tot gesondheidskade en sielkundige probleme, of sosiale probleme wat hulle aan dié gevare blootgestel het.
In 2015 het dwelmmisbruiksteurings wêreldwyd gelei tot 307 400 sterftes, teenoor 165 000 in 1990. Hiervan was die meeste weens alkohol (137 500), opioïde (122 100), amfetamien (12 200) en kokaïen (11 100).
Definisies en waardeoordeel
In openbare gesondheid is pogings om na middelgebruik te kyk uit ’n breër oogpunt as die individu. Die klem word gelê op die rol van die gemeenskap, kultuur en beskikbaarheid. Sommige beroepslui vermy die gebruik van die term "alkoholmisbruik" en "dwelmmisbruik" ten gunste van terme wat hulle as objektiewer beskou, soos "middel- en alkoholverwante probleme" of "skadelike gebruik" van dwelmmiddels.
"Dwelmmisbruik" is nie meer ’n mediese diagnose is enige van die twee mees gebruikte diagnostiese handleidings in die wêreld nie: die Amerikaanse Psigiatriese Vereniging se Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesteurings (DSM) en die Wêreldgesondheidsorganisasie se Internasionale Klassifikasie van Siektes (ICD).
Hans van Rensburg
duimnael|regs|200px|Dr. Hans van Rensburg.
Middelmisbruik
Definisies en waardeoordeel
Volgens Philip Jenkins, ’n professor in geskiedenis en verbonde aan die Amerikaanse Instituut vir Studies oor Godsdiens, is daar twee probleme met die term "dwelmmisbruik". Eerstens is die betekenis van die woord "dwelm" debatteerbaar. So word GHB, ’n middel wat natuurlik in die sentrale senuweestelsel voorkom, as ’n dwelm beskou en is dit in baie lande onwettig, terwyl nikotien in die meeste lande nie as ’n dwelm beskou word nie.
Tweedens impliseer die woord "misbruik" ’n erkende gebruikstandaard vir enige middel. Om nou en dan ’n glas wyn saam met ete te drink is in die meeste Westerse lande aanvaarbaar, terwyl die drink van ’n paar bottels as misbruik beskou word. Sterk voorstanders van geheelonthouding kan die drink van selfs net een glas as misbruik beskou. Sommige groepe veroordeel die gebruik van kafeïen in enige hoeveelheid. Soortgelyk is die siening dat die gebruik van dagga of ’n amfetamienplaasvervanger in enige hoeveelheid skadelik is.
Hans van Rensburg
Herkoms en opleiding
Van Rensburg was die seun van Johannes Frederik Janse van Rensburg en Louise de Villiers (’n niggie van hoofregter Jacob de Villiers), bekend inwoners van Winburg. Dertien maande ná Van Rensburg se geboorte het die Tweede Vryheidsoorlog (1899–1902) uitgebreek en het sy vader op kommando gegaan. Die stryd en die nederlaag teen die Engelse was 'n onderwerp wat in die Van Rensburg-huishouding driftig bespreek is. Dit, tesame met die doelbewuste verengelsingsbeleid ná die Driejarige Oorlog, het 'n belangrike rol in sy vormingsjare gespeel en hom vervul met bewondering vir dit wat militêr is en met afsku teenoor die Britse administrasie.
Nadat hy sy matrikulasie-eksamen in 1918 suksesvol op Winburg afgelê het, is hy na Stellenbosch waar hy die M.A.-graad in Duits behaal het. Hier is hy veral beïnvloed deur sy dosent in Duits, dr. E. Friedlaender, wat die glorie van militêre deugde en 'n liefde vir die Duitse letterkunde by hom ingeskerp het. Op aandrang van adv. Tielman Roos, wat getroud was met sy niggie, is hy daarna na Pretoria om hom as regsgeleerde te bekwaam en het die graad LL.B. verwerf.
Middelmisbruik
Voorskrifmisbruik
Die term middelmisbruik word algemeen gebruik vir die inneem van voorskrifmedisyne met ’n kalmerende, pynverdowende of stimulerende uitwerking bloot om ’n persoon te bedwelm of sy gemoedtoestand te verander, sonder om in ag te neem dat ’n oordosis van sulke medisyne ernstige newe-effekte kan hê. Dit word soms onwettig verkry van die persoon aan wie dit voorgeskryf is.
Hans van Rensburg
Vroeë loopbaan
Met die bewindsaanvaarding van die Pakt-regering is hy in 1924 as privaat sekretaris van Roos, minister van justisie, aangestel. In 1925 het hy 'n regsadviseur van die regering in die kantoor van die prokureur-generaal geword en in 1930 ’n doktorsgraad in die regte aan die Universiteit van Stellenbosch behaal. Van Rensburg se loopbaan in hierdie jare is gekenmerk deur buitengewone vinnige bevordering. In 1930 is hy aangestel as ondersekretaris en drie jaar later as sekretaris van justisie. In dié hoedanigheid het hy Suid-Afrika op 'n internasionale konferensie in België verteenwoordig waar die Duitse opperbevel hom uitgenooi het om militêre maneuvers by te woon. Tydens hierdie geleentheid het hy Adolf Hitler, Hermann Göring en ander Duitse leiers ontmoet en sy bewondering vir die Duitse taal en kultuur is intens versterk deur die aanskouing van Duitse gedissiplineerdheid en Hitler se dinamiese leierskap. Ook die ideologie van nasionaal-sosialisme het hom algaande sterker beïndruk.
Administrateur
Op die buitengewoon jeugdige leeftyd van 38 jaar is Van Rensburg op 1 Desember 1936 as administrateur van die Vrystaat aangestel. Sy aanstelling is as 'n verrassing beskou omdat die amp van administrateur deur die verskillende regerings van die Unie uit die geledere van meer bejaarde politieke strydrosse gevul is. Van Rensburg het sy ampstermyn op 'n moeilike tydstip begin toe die Vrystaatse administrasie, net soos die res van die land, ernstige finansiële probleme ervaar het.
Middelmisbruik
Voorskrifmisbruik
"Voorskrifmisbruik" het verskillende en dikwels inkonsekwente definisies na gelang van die status van die voorskrif, die gebruik sonder ’n voorskrif, die opsetlike gebruik van die middel vir die bedwelmende uitwerking daarvan, die gebruik daarvan saam met alkohol en die teenwoordigheid of afwesigheid van afhanklikheidsimptome.
Die chroniese gebruik van sekere middels lei tot ’n verandering in die sentrale senuweestelsel bekend as toleransie, sodat al hoe meer van die middel nodig word om die gewenste uitwerking te kry. Die skielike afname of beëindiging van sekere middels kan weer tot kwaai onttrekkingsimptome lei, maar dit hang in ’n groot mate af van die middel wat gebruik word.
Hans van Rensburg
Administrateur
Intussen het hy ook opgang as militêr gemaak. In Julie 1928 het hy hom by die Pretoria-regiment as gewone manskap aangesluit en twee jaar later is hy tot luitenant bevorder. Sy intense belangstelling in en natuurlike aanleg vir militêre sake het tot vinnige bevordering gelei en eindelik tot sy aanstelling as bevelvoerder van die sesde brigade in Augustus 1934. In Desember 1936 het hy bevel van die vierde brigade oorgeneem en met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in 1939 het hy die rang van kolonel van die Vrystaatse sesde brigade beklee. Hy was die eerste offisier in Suid-Afrika wat paradebevele in Afrikaans gegee het.
Middelmisbruik
Tekens en simptome
Na gelang van die middel kan dwelmmisbruik, insluitende alkoholmisbruik, lei tot gesondheidsprobleme, sosiale probleme, morbiditeit, beserings, onbeskermde seks, geweld, sterftes, motorongelukke, manslag, selfmoord, fisieke afhanklikheid of sielkundige verslawing.
Hans van Rensburg
Tweede Wêreldoorlog
duimnael|regs|320px|Dr. Hans van Rensburg (staande, derde van links) en lede van die [[Ossewabrandwag se Transvaalse beheerraad. Voor: N.J.R. Roets, J.P.S. Rossouw, M.S.F. Grobler, P. Bothma, G.J. Puren. Staande: Onbekend, Louis Botha, Hans van Rensburg, onbekend, M.C. Eloff, adv. J.D. Jerling, Hendrik Neethling, onbekend, onbekend, ds. S.J. Stander (van die NG gemeente Hartebeestfontein), kap. Henri Slegtkamp (van Spioenkop), G. Opperman.]]
Middelmisbruik
Tekens en simptome
Die selfmoordsyfer is hoog onder die misbruikers van alkohol en ander dwelmmiddels. Die rede vir die hoë syfer sluit in dat die langtermynmisbruik van dié middels tot fisiologiese versteurings van breinchemie sowel as sosiale afsondering lei. Ander faktore is dat die akute bedwelmende uitwerking van die dwelms selfmoord waarskynliker maak. Selfmoord is ook baie algemeen onder tienderjarige alkoholmisbruikers, met 1 uit 4 selfmoorde by tieners wat met alkoholmisbruik verband hou. In Amerika is sowat 30% van selfmoorde verwant aan alkoholmisbruik. Alkoholmisbruik word ook verbind met ’n groter risiko van die pleeg van misdade, soos kindermolestering, huishoudelike geweld, verkragtings, inbrake en aanvalle.
Hans van Rensburg
Tweede Wêreldoorlog
Genl. J.C. Smuts se bewindsaanvaarding in 1939 het Van Rensburg se posisie uitermate bemoeilik. Sy sienswyse oor die belange van die Afrikanerdom (en veral die Reddingsdaadbond) het dit eindelik vir hom feitlik onmoontlik gemaak om as administrateur so op te tree dat hy die nuwe regering nie in die verleentheid stel nie. Toe daar boonop by hom aangedring is om die leierskap van die Ossewabrandwagbeweging (OB) sowat twee jaar ná sy stigting te aanvaar, het hy einde 1940 besluit om as administrateur te bedank.
Middelmisbruik
Tekens en simptome
Die misbruik van middels, insluitende alkohol en voorskrifmedisyne, kan simptome veroorsaak wat soos dié van geestesiektes lyk. Dit kan tydens die bedwelmings- of onttrekkingsfase wees. In sommige gevalle kan dié middels sielkundige steurings veroorsaak lank nadat die gebruik gestaak is, soos ’n lang tydperk van psigose of depressie nadat die misbruik van amfetamien of kokaïen geëindig het. Langdurige onttrekkingsindroom kan ook voorkom met simptome wat maande ná die beëindiging van die misbruik voortduur. Bensodiasepiene is bekend daarvoor dat hulle langdurige onttrekkingsindroom veroorsaak – soms tot jare nadat die misbruik daarvan gestaak is. Die onttrekking ná die misbruik van alkohol, barbiturate en bensodiasepien kan selfs noodlottig wees. Die misbruik van hallusinogene kan lank ná die staking van misbruik nog waanbeelde en ander psigotiese verskynsels tot gevolg hê.
Dagga kan paniekaanvalle tydens bedwelming veroorsaak en met langdurige gebruik kan dit lei tot ’n toestand soortgelyk aan distimie (langdurige depressie). Navorsers het bevind die daaglikse gebruik van dagga en die gebruik van sterk dagga word onafhanklik verbind met ’n hoër kans op die ontwikkeling van skisofrenie en ander geestesteurings.
Hans van Rensburg
Tweede Wêreldoorlog
So het Van Rensburg op 15 Januarie 1941 kommandant-generaal geword van 'n beweging wat in die vroeë veertigerjare derduisende Afrikaners gelok het. Die OB het onder meer sy oorsprong gehad in die simboliese ossewatrek van 1938 wat Afrikanerpatriotisme tot 'n spits gedryf het, en ook in die vyandelikhede tussen Duitsland en Brittanje waarin baie Afrikaners die geleentheid gesien het om totale onafhanklikheid te verkry. In wese was die OB vir sy lede 'n volksbeweging op 'n semi-militêre grondslag georganiseer, met die ideaal om Suid-Afrika in 'n republiek te omskep. Hoewel aanvanklik 'n suiwer Afrikaner-kultuurorganisasie, het die OB veral ná die Duitse militêre suksesse in Junie 1940 mettertyd sy beleid in ooreenstemming gebring met dié van 'n gesagstaat. Daar is naamlik voorsiening gemaak vir 'n verenigde volkspolitiek met burgerskap slegs aan “volksgenote”, Christelike nasionalisme in plaas van liberalisme, geen kapitalisme of kommunisme, geleidelike rasseskeiding, landsrykdom vir volksdiens, die bekamping van werkloosheid en verteenwoordiging vir die beroepe in die landsbestuur.
Middelmisbruik
Tekens en simptome
Ernstige angs en depressie word dikwels deur die volgehoue gebruik van alkohol veroorsaak. In die meeste gevalle neem dit af ná ’n lang tydperk van onthouding. Selfs volgehoue middelmatige alkoholgebruik kan angs- en depressievlakke in sommige mense verhoog. In die meeste gevalle verbeter dit ná ’n lang onthouding. Dieselfde is die geval met ander dwelmmiddels, ondanks veranderings wat in die brein veroorsaak word tydens die gebruik van die middels.
Hans van Rensburg
Tweede Wêreldoorlog
Omdat die OB nie 'n afgebakende terrein vir sy bedrywighede gehad het nie, is 'n ooreenkoms met die Herenigde Nasionale Party of Volksparty in 1940 op Cradock gesluit. Die Party sou op die politieke terrein werksaam wees en die OB op die niepolitieke terrein, soos byvoorbeeld beskerming en uitlewing van die Voortrekkerbeginsels en -ideale, insluitende die godsdienstige, morele en ekonomiese opbou van die Afrikanervolk. In die stormagtige dae van 1941 was die persoonlike optrede van Van Rensburg in enkele gevalle deurslaggewend in die voorkoming van geweld in Suid-Afrika. Deur die dissipline wat hy binne die OB kon handhaaf, het hy voorkom dat soldate-onluste in Johannesburg in Februarie 1941 handuit ruk, dat die verbod op staatsamptenare (in Maart) om aan die OB te behoort tot radikale optrede lei en dat Robey Leibbrandt in die winter van 1941 'n houvas op die militante vleuel van die OB kry.
Aanvanklik het die OB en die HNP goed saamgewerk, maar ná 'n vergadering in Elsburg in Augustus 1941 waarop Van Rensburg 'n sydelingse aanval op die HNP gedoen het, het die verhouding begin versleg. 'n Belangrike rede vir die toenemende vervreemding was die feit dat die OB al meer op die politieke terrein begin beweeg en selfs verklaar het dat net hy in staat sou wees om 'n republiek vir Suid-Afrika te verkry. Intussen het die OB duisende pamflette versprei oor die soort republiek wat beoog word en hiermee het hy nie net daadwerklik op die politieke terrein oortree nie, maar ook nasionaal-sosialistiese idees wat vir baie Afrikaners 'n vreemde en onaanvaarbare ideologie was, verkondig.
Middelmisbruik
Impulsiwiteit
Impulsiwiteit word gekenmerk deur optrede wat geskoei is op skielike begeertes of giere eerder as deurdagte idees. Individue met middelmisbruik het hoër vlakke van impulsiwiteit, en persone wat meer as een middel gebruik, is geneig om impulsiewer te wees. ’n Hipotese bestaan dat die verlies van impulsbeheer die gevolg kan wees van aangetaste inhibisiebeheer weens veranderings wat die middels in die frontale korteks veroorsaak.
Dit is ook moontlik dat senu-ontwikkelings en hormoonveranderings wat tydens die tienerjare voorkom, impulsbeheer kan beïnvloed, wat weer kan lei tot proefnemings wat latere verslawing kan veroorsaak.
Hans van Rensburg
Tweede Wêreldoorlog
Toe die OB in 1942 begin spot met die futiliteit van demokratiese verkiesings en die leiers van die HNP aangeval het, het die twee organisasies openlik vyandig teenoor mekaar begin staan en 'n groeiende stroom Nasionaliste het die OB verlaat. Ná die breuk tussen die HNP en Van Rensburg het hy sy volgelinge aangemoedig om hulle by die Afrikanerparty aan te sluit en behulpsaam te wees met die organisasie van die party.
Ná die oorlog
Die verkiesingsooreenkoms tussen die HNP en die AP in 1947 het Van Rensburg opnuut in botsing met die leiers van die HNP gebring. Ná die oorwinning van die HNP en AP in 1948 was die OB nie meer 'n belangrike faktor in die politiek nie, maar Van Rensburg het as hoofleier aangebly tot 1952. Vervolgens het hy in verskeie raadgewende regeringsliggame met betrekking tot groepsgebiede gedien, eers in Kaapstad en daarna in Port Elizabeth. In 1962 het hy finaal uit die openbare lewe getree en hom gevestig op sy plaas Mooi Eiland in die distrik Parys, wat sy OB-ondersteuners aan hom geskenk het. Hy het egter lid gebly van die direksies van Sanlam, Santam en Federale Mynbou.
Skrywer
Van Rensburg het talle pamflette gepubliseer, onder meer Die Ossewa-Brandwag en die verkiesing (Pretoria, 1943); Die Ossewa-Brandwag en die parlementsverkiesing, die soldate en die kommunisme (Johannesburg, 1943); Een volksfront in plaas van verskeie partyfronte (Stellenbosch, 1944) en Samewerking (Stellenbosch, 1947). Twee boeke het uit sy pen verskyn: Sonder gewere; 'n verhaal van nog 'n rondte (Johannesburg, 1946), onder die skuilnaam S.J. de Jongh en sy outobiografie Their paths crossed mine; memoirs of the commandant-general of the Ossewa-Brandwag (Kaapstad, 1956). Dit het ook in Duits verskyn as Der weisse Sündenbock (Göttingen, 1964), met bykomende gegewens oor onder meer apartheid.
Afsterwe
Hy is op 1 Oktober 1966 onder blyke van groot belangstelling en met militêre eer vanuit die NG kerk Pretoria-Oos begrawe. 'n Klein monument op sy grafsteen, ontwerp deur Elly Holm, is op 10 Oktober 1967 deur die destydse eerste minister, adv. B.J. Vorster onthul.
Universiteit van Washington
Die Universiteit van Washington (Engels: University of Washington) is 'n universiteit geleë in Seattle, Washington, Verenigde State.
Hans van Rensburg
Waardering
J.C. Moll skryf in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek: “In die vroeë oorlogsjare het Van Rensburg 'n betekenisvolle rol in die volksdenke gespeel en gedurende 1941–1942 was hy sekerlik 'n gewilde leier in Suid-Afrika. Hy was 'n man met 'n rustelose intellek, skerpsinnig, wakker in sy optrede en met 'n sterk lojaliteit teenoor sy vriende en kamerade. Daarbenewens was hy 'n fyn kultuurmens. Op die duur het sy leierskap egter nie stand gehou nie, veral omdat die Afrikaner die beproefde partyleiers aanvaar het as die werklike verteenwoordigers van sy diepgewortelde demokratiese politieke opvattinge. Van Rensburg, wat 'n tyd lank die verbeelding sterk aangegryp het, kon daardie rol nie vervul nie.”
Gesinslewe
Uit sy huwelik in 1925 met Catharina Johanna Joubert van Worcester is 'n dogter en 'n seun gebore.
Universiteit van Washington
Dit is in 1861 gestig.
Bakoorjakkals
Die bakoorjakkals (Otocyon megalotis), bekend vanweë sy groot ore, is 'n klein, skadelose dier wat in Oos- en Suid-Afrika voorkom. Dit is die enigste spesie in die genus Otocyon. As gevolg van die bakoorjakkels se gebit, word dit soms ook as 'n selfstandige subfamilie beskou (Otocyoninae).
Bakoorjakkalse het 'n grysbruin pels en groot, breë ore wat binne-in wit is. 'n Gemiddelde volwasse bakoorjakkals het 'n massa van 5 kg, 'n lengte van ± 80 cm en 'n hoogte van ± 35 cm. Sy ore is ongeveer 13 cm lank en goed ontwikkel is om by die woestynklimaat aan te pas. Die oppervlak van die ore is goed beaar en bevorder die verwerking van oortollige hitte. Bakoorjakkalse lewe van insekte en ander goggas, muise en ander knaagdiere en wilde vrugte. Hulle sal ook soms klein voëltjies vang of voëleiers eet. Sy gebit lyk ook meer op dié van 'n inseketer as dié van 'n roofdier. Bakoorjakkelse het tussen 40 en 46 relatief klein tande.
Hulle kom in droë streke voor en is meestal snags aktief. Bakoorjakkalse woon alleen, in pare (met hulle kleintjies) of selfs in klein groepe. Die wyfie is vir 3 maande dragtig en skenk telkens aan 3 tot 5 kleintjies geboorte. Beide ouers help om die kleintjies groot te maak.
Dhanbad
Dhanbad (Hindi: धनबाद Dhanabād, Bengaals: ধানবাদ) is die grootste stad in die Indiese deelstaat Jharkhand voor die hoofstad Ranchi met 'n bevolking van 1 195 298 in 2011.
Nederlandse Wes-Indiese Kompanjie
Die Nederlandse Wes-Indiese Kompanjie of Geoktroyeerde West-Indische Compagnie (WIC) was 'n organisasie wat in die 17e- en 18e eeu by die Republiek van die Verenigde Nederlande se owerheid 'n monopolie verkry op handel met alle kolonies in Wes-Indië, dit wil sê die gebiede Noord- en Suid-Amerika en Wes-Afrika. Die WIC het egter ook 'n politieke doelstelling gehad, naamlik om die oorlog met Spanje na die Spaanse kolonies te verplaas.
Die oprigting van die eerste WIC
Nadat die skeepvaart en handel in die Atlantiese gebied vanaf die vyftiende eeu 'n lang tyd deur die Spanjaarde en die Portugese beheer is, kom hulle in die sestiende eeu al hoe meer onder skoot van kapers. Dit het die Engelse en die Franse gehelp om die monopolie van die Spanjaarde en Portugese te breek. Die groot afwesige moondheid in die Atlantiese gebied in hierdie tyd was egter Nederland. Dit was 'n opmerklike feit, beskou in die lig van hulle vooraanstaande posisie in die handel en skeepvaart binne Europa.
Aan die einde van die sestiende eeu begin Nederland egter ook deelneem aan die handel in die Atlantiese gebied. Een van die redes hiervoor was die handelsbevoegdheidbeperkings binne Europa wat die Spaanse koning Filips II opgelê het aan die Lae Lande. 'n Ander rede was dat die handel binne Europa sy versadigingspunt bereik het en dat lande verder moes begin kyk om uitbreiding te realiseer. Daarnaas was 'n belangrike impuls in hierdie tyd die immigrasie van baie handelaars, geleerdes en ambagslui uit Antwerpen, wat in 1585 deur Filips II in die Beleg van Antwerpen (1584-1585) verower en geplunder is. Dit sorg vir 'n groot toename van kennis en kapitaal, presies wat nodig was vir ekspedisies na die verre oorde van die Atlantiese gebied. Een van die geleerdes wat homself in Amsterdam gevestig het in hierdie tyd was Petrus Plankius, 'n Vlaamse predikant en vervaardiger van kaarte, aardbolle en seevaartkundige instrumente.
In 1609 land Henry Hudson op verskeie plekke aan die kus van die latere Nieu-Nederland in sy soektog na die Noordwestelike deurvaart na Asië, in opdrag van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie. Omdat die VOC die monopolie gehad het op handel met die Ooste, duur dit nog tot 1621 voordat die handel in die Weste met die oprigting van die WIC aan die gang kom. Die handel met die Weste word ook vertraag deur die vredespolitiek met Spanje: die Republiek was gewikkel in die Tagtigjarige Oorlog en Spanje bied vrede aan onder voorwaarde dat die Republiek sou terugtrek uit Asië. Johan van Oldenbarnevelt, die Nederlandse onderhandelaar en woordvoerder, bied egter aan om handel met die Weste op te skort in ruil vir 'n wapenstilstand, die sogenaamde “Twaalfjarig Bestand” van 1609. In 1619 word Van Oldenbarnevelt onthoof en 2 jaar later loop die wapenstilstand af, sodat niks meer in die weg staan van die oprigting van die WIC nie.
Die organisasie van die WIC
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 1em; padding: 0.5em; background: #fffff4; border: 1px solid #ddddbb; width: 400px;"> Dat oorlogvoering in die eerste jare van die WIC 'n belangrike aktiwiteit was, blyk uit die volgende sitaat uit 'n kommissie van die Here XIX aan Piet Hein: <BR> "Alsoo ons bij die van de West-Indische Compagnie te kennen gegeven is, dat sij inde laestgehoudene Vergaederinge van de Negenthien, beslooten hadden, omme wederom de Compagnie ten besten, ende tot afbreuck der Spaignaerden, in zee te brengen een groot aental van Schepen, ende die aen verscheiden oorden ende gewesten in haere Limiten te gebruijcken, op onse Commissie onder het beleit van een ervaren Admirael ende Capitein Generael, versien met sodanige macht ende Instructie, dat alle andere Admiralen, Commandeurs, Capiteinen en andere Officieren, het sij te land ofte te water met haere onderhebbende Schepen, besette plaetsen, Boots- en Crijchs-volck ter sijner aencomste sich datelick sullen begeven onder sijn commandement ende gebiet, denzelven obedieren."
Die WIC was georganiseer aan die hand van die model van die VOC en het bestaan uit die kamers Amsterdam, Seeland, Stad en Lande, Maze en Noorderkwartier. Die bestuur het bestaan uit die Here XIX. Anders as die VOC het die WIC egter nie die reg tot militêre optrede gehad nie. Daarvoor was toestemming van die Republiek nodig. Omdat die “Twaalfjarig Bestand” in 1621 afgeloop het en die Republiek weer in 'n staat van oorlog met Spanje verkeer het, was kaapvaart 'n belangrike doelstelling van die WIC. Die verowering van die Silvervloot deur Piet Hein spreek tot vandag toe tot die verbeelding (verwys byvoorbeeld na die bekende Afrikaanse volkswysie oor Piet Hein). Na 1648 is daar egter vrede met Spanje gesluit en was die winsgewende kaapvaart nie meer moontlik nie.
Die belangrikste handelsprodukte van die WIC was tabak, suiker, goud en slawe van Afrika.
Oprigting van die Tweede WIC
Teen 1674 is die WIC deur bankrotskap in die gesig gestaar en toe die organisasie nie meer sy skulde kon delg nie, word dit ontbind. Die finansiële probleme is hoofsaaklik veroorsaak deur die verlies van handelsposte en kolonies aan mededingende Europese moondhede en die duur Anglo-Nederlandse oorloë tussen 1652 en 1674. Verder het die WIC gesukkel om setlaars na sy kolonies te trek weens die Patroon-beleid, wat groot magte aan die mense wat die setlaars oorgebring het toegeken het.
Vanweë die groot vraag na handel met die Weste (hoofsaaklik handel in slawe), en die feit dat daar nog baie kolonies bestaan het, word daar egter besluit om die Tweede Geoktroyeerde West-Indische Compagnie (ook die Nuwe Wes-Indiese Kompanjie genoem) op te rig in 1675 met dieselfde handelsgebied as die eerste. Alle skepe, vestings en dies meer van die oorspronklike WIC word deur die nuwe bedryf oorgeneem.
Die Slawehandel
Die Nuwe WIC het hom veral besiggehou met die slawehandel, al was slawehandel nie die winsgewendste gedeelte van die besigheid nie. In geldterme neem die handel in goud 'n veel belangriker plek in. Ruim 75% van die kompanjie se omset word deur die edelmetaal gegenereer, gevolg deur die slawehandel, wat slegs 'n waarde van 13% verteenwoordig het.
Tog vorm die vervoer van slawe, waarin die bewindhebbers 'n baie groot deel van hulle bedryfskapitaal belê het, die omvangrykste skeepvaartaktiwiteit van die WIC. Die WIC het dus baie bygedra tot die ontwikkeling en bevolkingsamestelling van veral die Karibiese Eilande.
Erica brownii
Erica brownii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Ducats
Ducats is 'n swart woonbuurt noord van Oos-Londen, in die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika. Dit val onder beheer van die Buffalo City Metropolitaanse Munisipaliteit.
HMS Belfast
Die HMS Belfast is 'n ligte kruiser wat op 17 Maart 1938 te water gelaat is deur die Britse Vloot.
Geskiedenis
Die skip is in Belfast, Noord-Ierland deur Harland and Wolff gebou. Die kiel is gelê op 10 Desember 1936 en hy is in diens gestel op 5 Augustus 1939. 'n Paar maande nadat dit in diens geneem is, het die skip 'n seemyn getref in die Firth of Forth, Skotland. Dit is ernstig beskadig deur die magnetiese myn en herstelwerk het tot November 1942 geduur voor dit weer aan operasies kon deelneem. Hy is ook toegerus met die nuutste radartegnologie. Daarna het hy gehelp om die konvooie na Rusland te beskerm en het 'n sleutelrol gespeel in die Slag van Noord-Kaap waar die Scharnhorst gekelder is. Die Belfast het ook deelgeneem aan die D-dag landings in Junie 1944 te Normandië. Hy het ook deelgeneem aan die Koreaanse Oorlog.
Museum
Sedert 1967 het die Britse Imperial War Museum met pogings begin om die skip te red nadat daar beoog is om hom op te breek vir skrootmetaal. Vroeg in 1971 is die HMS Belfast Trust gevorm en in September van daardie jaar is hy na sy ankerplek in die Teemsrivier gesleep as 'n drywende museum onder beheer van die Imperial War Museum.
Spesifikasies
Hy het 10 553 ton water verplaas en was toegerus met:
Hy is aangedryf deur twee Parsons-turbines (80 000 dryfasperdekrag) wat hom teen 32 knope kon voortstu. Sy bemanning was 750 man groot. Hy is 187 meter (613 voet, 6 duim) lank, 20 meter (66 voet) breed en het 'n diepgang van 5,22 meter (17 voet, 3 duim).
Geïntegreerde stroombaan
In elektronika is 'n geïntegreerde stroombaan 'n miniatuur elektroniese stroombaan wat hoofsaaklik bestaan uit halfgeleiertoestelle benewens passiewe komponente wat in die oppervlak van 'n dun halfgeleiersubstraat, tipies van kristallyne silikon gemaak, ingebou word. In praktyk is dit hierdie komponent wat elektroniese items slim maak en hulle in staat stel om 'n verskeidenheid funksies uit te voer. Geheueskyfies, wat data stoor, is relatief eenvoudig van aard en is tans goedkoop kommoditeite. Logika-skyfies, wat programme laat loop en as die brein van 'n toestel optree, is egter meer kompleks en duurder om te vervaardig. Hierdie komponente dra dikwels handelsmerke soos Apple, Qualcomm of Nvidia, maar daardie maatskappye is eintlik net die ontwerpers daarvan, terwyl die vervaardiging aan gespesialiseerde fabrieke, die sogenaamde gieterye uitgekontrakteer word.