cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Calman Postma
Oom Paul
duimnael|links|180px|[[Hendrik Hanekom as pres. Paul Kruger, moontlik sy grootste rol, in Postma se toneelstuk Oom Paul.]] Sy simboliese drama in vier bedrywe, Oom Paul, het in 1935 verskyn en is met veel welslae deur die Hanekomse se Toneelskool in Bloemfontein opgevoer. Dit was seker Hendrik Hanekom se bekendste rol; hy het dit in 1935–'36 en in 1941 byna 500 keer vertolk. Volgens Anna Minaar-Vos in Die gaan, gaan voort het Calman (Callie, soos sy na hom in die boek verwys) in Junie 1933 ná '’n opvoering van Die seeman, gegrond op Hans die skipper, na Hanekom en vir hom gesê hy het eindelik sy oom Paul gesien nadat hy 15 jaar met die idee om ’n toneelstuk oor die president te skryf rondgeloop het. Minnaar-Vos skryf Postma wou net die regte akteur hê vir die karakter aangesien daar skaars drie dekades ná Kruger se dood nog heelparty mense wat hom geken het. Hanekom en Postma het glo dikwels beraadslaag oor die stuk terwyl laasgenoemde daaraan gewerk het. Die eerste opvoering, ná intensiewe voorbereidings, was op 27 September 1934 in die Grand-teater op Bloemfontein. Dit was onmiddellik ’n sukses. Die tweede opvoering was op Reddersburg, waar Calman Postma se pa oorlede is. In November daardie jaar neem die Hanekoms afskeid van Bloemfontein en gaan op toer met Oom Paul tot einde 1936. Minnaar-Vos beskryf dit as "’n ware triomftog". Na raming het 250 000 mense dit gesien. Daar was wel baie kritiek op die stuk, onder meer dat die "helde te heldhaftig en die skurke te skurkagtig" was. Die Nasionale Pers het dié drama in 1944 in boekvorm uitgegee as Oom Paul: ’n simboliese drama in drie (of vier) bedrywe. maar volgens ander bronne reeds die eerste maal in 1934 of '35. In 1941 is dit opgevoer vir geldinsameling vir die Reddingsdaadbond. Van 1935 af was daar meer as een keer sprake dat dit verfilm sou word, maar dit het nooit gebeur nie, hoewel beeldmateriaal van Hanekom se vertolking van die rol behoue gebly het.
Nedersakse
Duitse Ryk
Noordwes-Duitsland is in Maart en April 1945 deur Britse, Kanadese en Amerikaanse troepe verower. Op 4 Mei het die Duitse Weermag naby Lüneburg voor veldmaarskalk Montgomery gekapituleer. Met die uitsondering van Bremen en Bremerhaven, wat deur Amerikaanse troepe beset is, het Noordwes-Duitsland deel van die Britse besettingsone geword.
Deelstaat Nedersakse
Die woningsnood is ná die oorlog vererger deur miljoene vlugtelinge wat uit die Russies- en Pools-besette gebiede van Oos-Duitsland na die weste gestroom het. Die bevolking in die huidige deelstaat het van sowat 4,5 miljoen voor die oorlog gestyg tot byna 7 miljoen in 1950. In 1949 was daar reeds 1,8 miljoen vlugtelinge uit die Oos-Duitse gebiede in Nedersakse. Tot by die monetêre hervorming in 1948 het die werkloosheidsyfer in die gebied 22 persent beloop.
Die Britse militêre administrasie het voorlopig die vroeëre deelstate Oldenburg, Braunschweig en Schaumburg-Lippe herstig, terwyl die voormalige Pruisiese provinsie Hannover omgeskep is tot die deelstaat Hannover met Hinrich Wilhelm Kopf as eerste minister. In Maart 1946 het die presidente van die verskillende deelstate hulle ten gunste van die skepping van groter deelstate uitgespreek, maar nogtans geen kompromis oor die presiese vorm en grense bereik nie. Die Britse owerhede het dus 'n komitee byeengeroep wat in Julie 1946 oor die administratiewe verdeling van die Britse Sone beraadslaag het. Die eerste ministers van Bremen en Oldenburg het vir die selfregering van hul deelstate gepleit, terwyl Hannover se eerste minister Kopf die skepping van 'n nuwe deelstaat Nedersakse voorgestel het.
Die eerste verkiesing is op 20 April 1947 gehou en die Sosiaal-Demokratiese Party (SPD) van die eerste minister Hinrich Wilhelm Kopf het 43,4 persent van die uitgebragte stemme op hom verenig. Op 1 Mei 1951 het die Landtag, die parlement van Nedersakse, die nuwe grondwet van die deelstaat afgekondig.
As opvolger van die Welfeparty het die nuutgestigte Duitse Party (DP) enkele jare lank 'n beduidende rol in die politieke lewe van Nedersakse gespeel en een van sy lede, Heinrich Hellwege, het tussen 1955 en 1959 selfs die amp van eerste minister beklee. Nogtans is die deelstaat tot in die jaar 1976 deur die SPD geregeer. Die Christelik-Demokratiese Unie (CDU) het die verkiesing van 2003 danksy 'n groot stemverskuiwing gewen. Die huidige eerste minister is Stephan Weil (SPD).
Taal
Die oorspronklike taal van die inheemse bevolking was Nedersaksies, 'n variant van Nederduits. Die voorsetsel "Neder-" dateer reeds uit die vroeë moderne tydperk en is gebruik om die oorspronklike Saksiese gebied van die gelyknamige Middelduitse vorstedomme Vrystaat Sakse en Sakse-Anhalt te onderskei wat om dinastiese redes ook die naam "Sakse" gedra het.
Ekonomie
Die gebied tussen Eems, Weser en Elbe was eeue lank 'n landboustreek (sien ook Altes Land) wat ver af van belangrike handelsroetes geleë was en oor min natuurlike hulpbronne beskik het. Die seehawens aan die Noordseekus het hier 'n uitsondering gevorm en reeds in die Middeleeue 'n beduidende ekonomiese rol as Hansestede gespeel. Later is handelsbetrekkinge aangeknoop wat tot in die Nuwe Wêreld gestrek het. Stede soos Bremerhaven en Wilhelmshaven is eers in die 19de eeu as voorposte van die oorsese handel en die militêre uitbreiding van die Duitse Ryk gestig.
Die groeiende handel was dan ook die dryfveer agter die ontwikkeling van die plaaslike skeepsboubedryf, terwyl die invoer van eksotiese ware soos tee en koffie in nuutgestigte fabrieke verwerk en veredel is. Bier, wat volgens die Duitse Reinheitsgebot gebrou is, is via die hawens van Noordwes-Duitsland in alle wêrelddele uitgevoer. Nyweraars uit die maritieme bedrywe het begin om hele nuwe nywerheidssektore in die gebied te vestig, waaronder motor- en vliegtuigvervaardiging, swaar nywerhede en die verwerking van ruolie.
Hawens
Die vinnige groei van nywerhede in die laat-19de eeuse Wilhelmynse tydperk is in die stigting van nuwe stede soos Cuxhaven weerspieël wat in 1872 deur die samesmelting van twee dorpe ontstaan het. Hier is tussen 1892 en 1895 die Nuwe Hawe (Duits: Neuer Hafen) met in- en uitvoergeriewe van die Hamburgse redery Hapag gebou, waar in die tyd tot met die Eerste Wêreldoorlog onder meer die grootste Duitse passasierskepe Imperator en Vaterland aangedoen het wat vir lynvaarte tussen Cuxhaven en New York ingespan is.
Die nuwe seehawe van Wilhelmshaven, wat in 1869 deur koning Wilhelm I van Pruise ingewy is, is vinnig tot die Duitse Ryk se grootste vlootbasis uitgebou. Die rampsalige bewapeningswedloop tussen die Duitse Ryk en die Verenigde Koninkryk het hier sy aanvang geneem. Die diepseehawe is gedurende die Tweede Wêreldoorlog verwoes, maar het met Duitsland se grootskaalse ekonomiese opswaai in die 1950's en 1960's tot die belangrikste invoerhawe vir ruolie ontwikkel.
Skeepswerwe
Die ontstaan van maritieme nywerhede soos skeepswerwe is nou verbonde aan die ekonomiese geskiedenis van die seehawens. Net soos in Bremen en Bremerhaven het ook in die gebied van die huidige Nedersakse beduidende skeepswerwe soos die SSW-skeepswerf aan die benedeloop van die Weserrivier, die Lürssen-skeepswerf in Lemwerder, die Meyer-skeepswerf in Papenburg (sedert 1795) en die Nordseewerke in Eemden ontstaan.
Skeepswerwe se sleutelrol in uitvoergerigte ekonomieë en globalisering het tot sterk internasionale mededinging gelei en Nedersaksiese skeepswerwe het veral nismarkte in hul visier gestel. Die SSW-skeepswerf spits hom tans op kanaalveerbote en houerskepe toe, Lürssen vervaardig luukse jagte en vlootbote, Meyer in Papenburg plesierbote en die Nordseewerke is een van die voorste vervaardigers van duikbote op die wêreldmark en daarnaas ook 'n beduidende verskaffer van gastenkskepe en ysbrekers.
Ander nywerhede
In teenstelling met die Ruhrgebied en sy steenkoolvoorrade of die Saksiese nywerheidsgebied het die noordwestelike streke van Nedersakse oorspronklik nie oor 'n noemenswaardige sekondêre sektor of natuurlike hulpbronne beskik nie, behalwe vir turf. Die nywerhede wat wél ontstaan het, was nou verbonde aan die seehawens en die rederybedryf. Die veredeling van invoergoedere soos koffie en metaalverwerking het tot beduidende bedrywe in Bremen ontwikkel, waaruit ook motorvervaardiging voortgespruit het. Naas Daimler in Bremen is Volkswagen in die Nedersaksiese Eemden die tweede grootste vervaardiger van dié bedryf in Noordwes-Duitsland. Die hoofaanleg van Volkswagen is egter in Wolfsburg gesetel.
In Bremen en die Nedersaksiese stede Varel, Nordenham, Stade en Buxtehude vervaardig Airbus-aanlegte komponente vir die Europese makrostralerprojek Airbus A380, terwyl die stad Osnabrück tot 'n beduidende nywerheidsentrum in die suidweste van die Eems-Weser-Elbe-streek ontwikkel het, met metaalverwerking, papiervervaardiging, masjienbou, chemiese nywerhede, plastiekvervaardiging en tekstiele as die vernaamste nywerheidsektore. Die stede Peine en Salzgitter vorm die sentra van die Nedersaksiese staalbedryf.
Die administratiewe streek Hannover rondom die gelyknamige hoofstad van Nedersakse behels met sy 1,2 miljoen inwoners (vyftien persent van die totale bevolking van Nedersakse) 18 persent van alle werkgeleenthede en lewer 20 persent van die bruto binnelandse produk op. Hannover fungeer as 'n belangrike vervoer-, administratiewe en finansiële sentrum. Die stad tree ook as die gasheer van beduidende handelskoue soos die wêreldtentoonstelling EXPO 2000, wat in die jaar 2000 gehou is, en gereelde handelskoue en tentoonstellings soos die Hannover-Messe en CeBIT op. Sommige van hierdie skoue is die belangrikstes van hul soort ter wêreld.
Administrasie
Nedersakse word in administratiewe opsig in 164 stede, 54 Flecken (kleiner nedersettings met stedelike kenmerke soos markreg) en 804 dorpe (waarvan 735 Samtgemeinden of groepe van dorpe met 'n gemeenskaplike administrasie) en 25 gebiede sonder stede of dorpe verdeel. Hierdie stede, dorpe en gebiede vorm altesaam 38 landelike distrikte en 8 selfregerende stede.
Distrikte en geweste
Nedersakse behels tans die volgende distrikte en een streek:
Kookkuns
Nedersakse se kookkuns is so veelvuldig soos sy verskillende landsdele. Oos-Friesland in die noorde staan bekend vir sy teetradisie – dié drank word verskeie kere per dag gedrink en gewoonlik met klontjiesuiker en room bedien. Updrögt Bohnen, 'n soort bredie wat van aartappels, spek, worsies en gedroogde groen boontjies ("spekbone") berei word, is Oos-Friesland se nasionale gereg. Die boontjies word na die oes gedroog en voor gebruik in water geweek. Daarnaas speel vis en ander seekosse 'n belangrike rol in die Oos-Friese kookkuns.
Die Oldenburger Land word met Nedersakse se belangrikste groentesoort, groen- of boerekool (wat plaaslik ook Braunkohl of bruinkool genoem word) vereenselwig. Sogenaamde groenkoolstaptoere na plattelandse restourante, waar hierdie groente tydens die wintermaande bedien word, is baie gewild. Groenkool word in Noord-Duitsland meestal saam met aartappels, vleis en worsies geniet.
Die landskap Lüneburger Heide met sy uitgestrekte heidevelde staan vir sy skaapvleisgeregte soos Heidschnuckenbraten bekend wat saam met bloubessies en heideveld-aartappels bedien word. Die plaaslike naam vir skape – Heidschnucke of Schnucke – is afgelei van die Nederduitse schnökern (letterlik "proe") en verwys na die feit dat die inheemse skaapras ten opsigte van sy dieet van afwisseling hou – heidekruid, gras en wilde kruide dra by tot die kenmerkende smaak van Lüneburger skaapvleis wat aan wildsvleis herinner. Die laasgenoemde word eweneens in die gebied geniet. Aspersies, wat in die lentetyd geoes word, is net so gewild soos boekweitkoek en Welfenspeise, 'n soet nagereg wat uit poeding en 'n witwyn-eiergeelsous bestaan.
Die landskap Altes Land langs die Elbe-rivier tussen Buxtehude en Stade is met sowat 10 000 hektaar die grootste vrugtestreek in Duitsland waar veral appels verbou word. Die Altländer Diekpedder is 'n gewilde drank wat van appel- en perebrandwyn en appelsap berei en warm of koud geniet word.
Die kookkuns van die Schaumburger Land word deur geregte soos Boddermelksanballerße gekenmerk – 'n bredie wat van verdikte karringmelk, gerookte spek, uie en aartappels berei word.
Wildsvleis is 'n belangrike bestanddeel van tipiese geregte uit die Harz-bergreeks. Die gebied staan daarnaas bekend vir sy suurmelkkaas of Harzer Käse wat met vars botterbroodjies geniet word.
Die lang tradisie van bierbrou maak van bier een van die gewildste dranke in Nedersakse. Maaltye word graag met 'n glasie brandewyn of bessielikeur afgesluit.
Mongole
Die Mongole (Mongools: Монголчууд,, Mongolchuud, [ˈmɔŋ.ɢɔɮ.t͡ʃʊːt]) is 'n nasie en etniese groep inheems aan Mongolië en die Chinese outonome gewes van Binne-Mongolië. Hulle vorm die titulêre nasie van Mongolië en praat Mongools as moedertaal.
Strzeleckiwoestyn
Die woestyn beslaan 80,250 km², en is die sewende grootste woestyn in Australië.
Mongole
Wêreldwyd leef omtrent 10 miljoen Mongole, waarvan sowat 6 miljoen in China en sowat 3 miljoen in Mongolië. Daarbenewens leef Mongole veral in die Russiese republieke van Boerjatië en Kalmikië, waar hulle Mongoolse tale soos Boerjaties en Kalmikies praat.
Strzeleckiwoestyn
Die woestyn word gekenmerk deur uitgebreide duinvelde, en is die tuiste van drie wildernis areas.
Kirgisië
Kirgisië of Kirgistan (Kirgisies: Кыргызстан, Kırgızstan, [qɯrʁɯsˈstɑn]; Russies: Киргизия), amptelik die Kirgiese Republiek (Kirgisies: Кыргыз Республикасы, Qırğız Respublikası; Russies: Кыргызская Республика, Kyrgyzskaja Respublika), is 'n landingeslote land in Sentraal-Asië. Dit grens aan Kasakstan in die noorde, Oesbekistan in die weste, Tadjikistan in die suidweste en die Volksrepubliek China in die suidooste. Kirgisië beteken die "Land van veertig stamme", waarop ook die 40 strale van die vlag van Kirgisië dui.
Kirgisië beslaan 'n oppervlakte van 199 951 km² en het 'n bevolking van sowat 6,6 miljoen in 2020 gehad. Omtrent 76 persent van die bevolking is Moslems en sowat 73 persent is Kirgisiërs, gevolg deur sowat 15% Oesbeke en 5% Russe. Kirgisië se geografie word veral deur groot bergreekse soos Pamir en Tiensjan gekenmerk; hier vloei ook die Sirdarja. Kirgisië het tot in 1991 as die Kirgisiese Sosialistiese Sowjetrepubliek deel uitgemaak van die Sowjetunie.
Strzeleckiwoestyn
Die Strzeleckiwoestyn is deur Charles Sturt na die Poolse ontdekkingsreisiger Edmund Strzelecki vernoem. Edmund Strzelecki was die eerste nie-inheemse ontdekkingsreisiger in die area, en is kort daarna deur die ongeluk belaaide Burke en Wills ekspedisie gevolg. Groot gedeeltes van die woestyn word in die Strzelecki Streeksreservaat in Suid-Australië bewaar, en verdere gedeeltes van die oostelike seksie word in die Sturt Nasionale Park in New South Wales bewaar. 'n Bevolking van die bedreigde Dusky Hopping muis woon in hierdie woestyn.
Mongole
In die Volksrepubliek China behoort die Mongole tot een van die 56 amptelik-erkende etniese groepe ("nasionaliteite"). Hulle leef veral in die Noord-Chinese outonome gewes van Binne-Mongolië aan die grens met Mongolië en 'n kleiner minderheid in die outonome gewes van Xinjiang.
Strzeleckiwoestyn
Die Cobbler Sandheuwels (Engels: Cobbler Sandhills) naby Lake Blanche is 'n gedeelte van die Strzeleckiwoestyn waar die duine vervang is met klein ge-êrodeerde knolle, wat meestal met plantegroei aan die bokant bedek is.
Kirgisië
* Bisjkek is die hoofstad van Kirgisië, maar het ook die status van 'n provinsie.
Mongole
Die Mongoolse stamme is in 1206 eeu deur Djengis Khan verenig en aansluitend het hy die Mongoolse Ryk gestig en begin uitbrei. Die ryk het onder Ögedei Khan na Sentraal-Europa en Oos-Asië uitgebrei en onder Koeblai Khan sy grootste uitbreiding bereik. In 1294 is die ryk in vier verskillende khanate verdeel en nadat al die vier ryke ontbind is, het die meeste Mongole na Mongolië teruggekeer. Net in sommige dele van China en Rusland het belangrike groepe van Mongole soos die Boerjate en die Kalmikiërs agtergebly.
Strzeleckiwoestyn
Vroeë pogings om hierdie gedeeltes met voertuie te kruis was baie moeilik, en die naam Cobbler Sandheuwels verwys na die skape wat die moeilikste was om te skeer (bekend as "Cobblers").
Lee Valley Velopark
Lee Valley Velopark is ’n fietsrysentrum in Stratford in Londen, as deel van die Koningin Elizabeth Olimpiese Park. Die baan word deur Lee Valley Streeksparkowerheid besit en bestuur en is in Maart 2014 vir die publiek oopgestel. Die fasiliteit was een van die vaste wedstrydplekke tydens die Olimpiese en Paralimpiese Somerspele van 2012.
Lee Valley VeloPark lê aan die noordekant van Koningin Elizabeth Olimpiese Park. Die het ’n fietsry- en BMX-renbaan wat vir die Spele gebruik is, asook ’n een-myl-padfietsbaan en ’n agt-kilometer-bergfietsbaan. Die park vervang die Eastway-fietsrybaan wat afgebreek is om plek te maak vir die Velopark. Die fasiliteite vir die Olimpiese Spele is tussen 2009 en 2011 gebou en die Velopark is vir die eerste keer in 2011 vir die Londense been van die UCI BMX Supercross-wêreldbekerreeks gebruik.
Bou
Op 12 Julie 2007 maak die Olympic Delivery Authority die argitekte na 'n ontwerperskompetisie bekend: Hopkins Architects, Expedition Engineering, BDSP en Grant Associates. Velopark sou volgens beplanning in 2011 klaar moes wees. Die Velopark-stadion bestaan uit 'n onderdak baan vir baan-fietswedrenne en 'n BMX-baan. Die BMX-gedeelte is buite langs die stadion geleë.
Buitekant: BMX-baan
Die buitenste BMX-gedeelte bestaan uit 'n 470 meter baan vir mans en 'n 430 meter baan vir dames. Beide bane het 'n kapasiteit van ongeveer 6 000 toeskouers. Daar is in Maart 2011 begin om die bane aan te lê. In Februarie 2012 is die eerste wedstryde reeds hier tydens die Wêreldbeker aangebied.
Binnekant: Renbaan
Die onderdakgedeelte (Velodrome) bevat 'n 250 meter lange renbaan, waarmee daar reeds in 2009 begin is. Die stadion het 'n kapasiteit van ongeveer 6 000 toeskouers en is reeds in 2011 vir die Wêreldbeker gebruik. Dit is ook tydens die Paralimpiese Somerspele 2012 gebruik.
X-straalkristallografie
X-straaldiffraksie is 'n meetegniek wat gebruik maak van die strooiing van fotone van 'n golflengte van 0.01-0.3 nm deur elastiese botsings met elektrone in 'n vastestof.
Molekulêre strukture
Die golflengte λ van X-strale is ongeveer 0,1 nm en derhalwe bied hulle 'n uitstekende sondeerder vir (molekulêre of ander) strukture van alle kristallyne stowwe. Hierdie golflengte het dieselfde grootteorde as die kristalle se eenheidselle. Dis die geval vir metallieke, anorganiese, organiese, polimere en ook vir talle biochemiese materiale.
Strooiing en oplossende vermoë
Die strooiinghoek word in die algemeen gedefinieer as 2θ (en nie as θ, soos in by verstrooiing van sigbare lig nie).
Die maatstaf van die tegniek kan geskryf word as:
Die maatstaf d is die omgekeerde van die oplossende vermoë: 1/d en die oplossende vermoë neem dus toe namate die hoek vergroot word. Omdat die golflengte ongeveer dieselfde grote het as die atoomafstande kan hierdie tegniek die elektrondigtheid ρ =ψ*ψ na atomiese groottes afskaal. (Die funksie ψ is die komplekse elektrongolffunksie).
By verstrooiing van nie-kristallyne stowwe soos glase, vloeistowwe of gasse is daar verstrooide fotone by alle hoeke. Die intensiteit word in die algemeen weergegee as 'n funksie van die strooiingvektor q:
Hierdie notasie stel mens in staat om data van verskillende golflengtes maklik te vergelyk. Die vektor q kan ook gesien word as 'n maatstaf vir momentumoordrag by die elastiese botsing van die foton met 'n elektron. Die energieoordrag daarby is gelyk aan nul, d.w.s. volkome elasties.
Diffraksie
By 'n kristallyne stof is daar net strooiing moontlik as die maatstaf dobs gelyk is aan een van die raamwerkafstande dhkl van die kristallyne struktuur. By ander hoeke tree totale destruktiewe interferensie op. Hoeke waarby dobs=dhkl en die interferensie konstruktief is word die Bragg-hoeke genoem. Die interferensie is die rede waarom dit nou diffraksie en nie strooiing genoem word nie, maar die eksperiment bly dieselfde.
X-straaldiffraksie word toegepas op enkelkristalle maar ook op poeiers. Enkelkristaldiffraksie is 'n tegniek waaruit driemensionale data verkry word. By poeierdiffraksie is dit eendimensionale data, wat veral gebruik word om vastestowwe te identifiseer en minder om hulle struktuur te bepaal.
Biologiese toepassing
X-straaldiffraksie is die hoofmetode waarvolgens die gedetailleerde driedimensionale strukture van molekules – in besonder die molekules van lewende stelsels – ontdek is. Die hoeveelheid inligting wat uit die ondersoek van enige stof afgelei kan word, hang uiteindelik af van hoe fyn die sondeerder is wat aangewend word. So word 'n ondersoek van biologiese weefsels met behulp van die optiese mikroskoop byvoorbeeld beperk deur die golflengte van sigbare lig, wat in die omgewing van 500 nm is. Besonderhede van molekulêre rangskikking in die weefsel is derhalwe nie ontleedbaar nie, aangesien hulle net 1 tot 10 nm van mekaar is.
Hierdie tegniek is byvoorbeeld gebruik om die gedetailleerde driedimensionale struktuur van 'n groot hoeveelheid proteïene te bepaal en om te demonstreer dat DNS normaalweg 'n dubbelstring-heliese molekule is. In laasgenoemde geval was die X-straaldiffraksiedata egter nie voldoende nie en was chemiese inligting nodig om af te lei dat die molekule helies was, met komplementêre basispare. Die toepassing van X-straaldiffraksietegnieke op makromolekules was meer as net 'n uitbreiding van die idees vir kleiner molekules. Nie net is dit moeiliker om groter molekules te kristalliseer nie, maar nuwe skemas om die fases van die diffraksiegolwe eksperimenteel te bepaal, moes ook ontwikkel word ten einde sulke strukture te ontleed.
Die koms van toegewyde sinchrotron-ligbronne met hoë-intensiteitsbundellyne vir biologiese navorsing het nie net die spoed van data-insameling van proteïenkristalle geweldig versnel nie, maar het ook onderskeiding verbeter deurdat stralingskade aan die kristalle beperk is.
Die gebruik van invoegingstoestelle het intensiteitstoenames tot gevolg gehad wat geskik was om 'n Laue-diffraksiepatroon in tydgrepe van millisekonde-ordes te bepaal, wat dit moontlik maak om dinamiese veranderings in die makromolekulêre struktuur in spiersaamtrekbaarheid te ondersoek, sowel as in die wisselwerkings tussen ensieme en substrate of tussen beherende proteïene en DNS.
Matthew Settle
Matthew Settle (gebore 17 September 1969) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente I Still Know What You Did Last Summer (1998) en U-571 (2000).
Olivia Holt
Olivia Holt (gebore 5 Augustus 1997) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Kickin' It (2011) en I Didn't Do It (2014).
Archie Mayo
Archie Mayo (29 Januarie 1891 – 4 Desember 1968) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, skrywer, en assistentregisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Vengeance (1930), Svengali (1931), The Petrified Forest (1936), en Crash Dive (1943).
Michael Balfour (akteur)
Michael Balfour (11 Februarie 1918 – 24 Oktober 1997) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Private Life of Sherlock Holmes (1970), Macbeth (1971), en Batman (1989).
Adam G. Sevani
Adam G. Sevani (gebore 29 Junie 1992) is 'n Amerikaanse akteur.
Shamima Shaikh
Shamima Salahuddin Shaikh (14 September 1960 - 8 Januarie 1998) was 'n wel-bekende Suid-Afrikaanse vroueregte-aktivis, noemenswaardige Islamitiese feminis en joernalis.
Lewensgeskiedenis
Shamima Salahuddin Shaikh is op 14 September 1960 in Louis Trichardt gebore. Sy was die tweede uit die ses kinders van Salahuddin en Mariam Shaikh.
Nadat sy haar eerste skooljare voltooi het, het haar gesin na Pietersburg verhuis. Sy het in 1978 gematrikuleer en daarna studeer sy aan die Universiteit van Durban-Westville om 'n BA-graad in Arabies en Sielkunde te verwerf.
In 1984 het sy betrokke by die Azanian People’s Organisation (AZAPO) geraak en in 1985 is sy verkies as een van die lede van die uitvoerende komitee van die Islamitiese Vereniging van UD-W. Op 4 September 1985 is Shamima in hegtenis geneem in verband met die verspreiding van pamflette wat 'n verbruikersboikot teen Wit-ondernemings bevorder het. Op 20 Desember 1987 trou sy met haar mede-aktivis Na'eem Jeenah, hulle het twee kinders.
Sy was die redakteur van al-Qalam, 'n Moslem-gemeenskapkoerant van die Moslemjeugbeweging van Suid-Afrika. Onder haar redaksie was al-Qalam die vlagskip vir 'n progressiewe uitdrukking van Islam in Suid-Afrika. In 1993 het Shamima die Taraweeh-gebede by die 23ste Straat-moskee in Fiestas, Johannesburg gelei.
Sy het verklaar dat die Moslemgemeenskap moet in die 1994-verkiesings vir bevrydingsbewegings soos die African National Congress (ANC) en die Pan Africanist Congress (PAC) stem.
In April 1997 het sy die Hajj-pelgrimstog na Mekka onderneem.
As gevolg van kanker is sy op 8 Januarie 1998 / 9 Ramadan 1418, oorlede. Die gebede by haar begrafnis is op haar versoek, deur 'n vrou (haar vriendin Farhana Ismail) gelei.
Mira Hilli Møller Hallund
Mira Hilli Møller Hallund is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Princess (2006) en Carsten & Gitte's Movie Madness (2008), en in die televisiereeks Mira + Marie (2003).
NG gemeente Warden
Die NG gemeente Warden is 'n Vrystaatse gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk. Die gemeente se kerkgebou is die grootste in die Vrystaat en een van die ses grootstes in Suid-Afrika Oorspronklik was daar sitplek vir 1 750 mense, maar met die inrig van die moederkamers is daar nou sitplek vir 1 652.
Stigting
Ná 'n lang gevoelde behoefte om 'n eie gemeente hier ter plaatse te hê, is met 'n meerderheidstem besluit om aansoek om afstigting van Harrismith en Vrede aan te vra. Die gemeente is toe eindelik op 28 Junie 1917 gestig en ds. J.P. van der Spuy was die eerste konsulent. Die eerste dienste is in die skoollokaal gehou en later in 'n tydelike sinkkerk.
Daar bestaan onsekerheid oor die oorsprong van Warden se naam. Charles Pettman in sy Place Names of the O.F.S. (1922) sê die plek is genoem na maj. Warden, Britse resident in die Oranjerivier-Soewereiniteit, maar Robertson in sy Travellers' Guide for S.A. beweer Warden dra die naam van Charles Warden, eens op 'n tyd magistraat op Harrismith.
Die eerste leraar, ds. J.A. Hurter, is op 19 Maart 1918 hier bevestig. Pas ná sy aankoms is met die kerkgebou begin. Hy vertrek egter ná 'n kort dienstyd op 7 Mei 1921 na George. Sy opvolger was ds. B.A. Spies. Die ontvangs is deur 'n geweldige kapokstorm in die war gestuur. Hy is op 10 September 1921 bevestig. Die bou van die kerk, wat onder omstandighede gestaak moes word, is kort ná die koms van ds. Spies hervat en eindelik is die kerk op 14 Mei 1924 ingewy. "Dié groot sierlike klipgebou vereer God as een van die grootstes in die land," volgens Ons gemeentelike feesalbum. 'n Donker dag het vir die pastorie en gemeente aangebreek toe die pastoriemoeder op 28 September 1924 in die hospitaal op Harrismith oorlede is.
Vooruitgang
Die eerste sendeling het in 1928 sy werk in die sendinggemeente begin, naamlik eerw. J.M.A. de Beer. Ná hom het eerww. V. du Plessis en J.L. Durand gekom. Onder die geseënde arbeid van ds. Spies en as gevolg van sy invloed, het teen 1951 ses seuns van die gemeente in die evangeliebediening gestaan. In die buitelandse sending het destyds mej. Paul Spies en suster Franzsen gearbei, ook dogters van die gemeente. Ná 'n besonder vrugbare loopbaan en geseënde arbeid, het ds. Spies op 14 Mei 1949 sy emeritaat aanvaar. Op 'n treffende wyse is aan hom by sy afskeid die agting van die gemeente opnuut bevestig. 'n Sierlike koshuis is deur die kerkraad gebou en in April 1949 geopen.
Ds. J.J. de Necker, van 1946 af Frankfort se leraar, en sy gesin is op 30 Oktober 1949 hier verwelkom. 'n Verpleeginrigting wat in 'n groot behoefte voorsien het, is op 4 Junie 1951 ingewy. Ons gemeentelike feesalbum kon in 1952 berig: "Onder die genadige sorg van die Drieënige God, Vader, Seun en Heilige Gees, wag daar 'n skoon toekoms vir die groot en bloeiende gemeente."
Birgitte von Halling-Koch
Birgitte von Halling-Koch (gebore 30 April 1943) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Krigernes børn (1979), The Boy Who Disappeared (1984), A Place Nearby (2000), en The Judge (2005).
JoBeth Williams
JoBeth Williams (gebore 6 Desember 1948) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kramer vs. Kramer (1979), Poltergeist (1982), The Big Chill (1983), en In the Land of Women (2007).
Mediterreense woud, bos- en struikveld
Die  is een van die 14 biome waarin die WWF die aarde se landoppervlakte indeel. In die WWF se indeling is dit bioom 12.
Die mediterrense bioom word veral deur winterreëns en droë somers gekenmerk. Die temperature is taamlik gematig. Dit sal selde vries. Daar is vyf gebiede waar dit bioom aangetref word:
Geofiete is 'n kenmerkende soort plante aan hierdie bioom. In Suid-Afrika word dit verteenwoordig deur fynbos en renosterveld. Daar is drie ekostreke van bioom 12 in Suid-Afrika: kusfynbos en -renosterveld, bergfynbos en -renosterveld en die Albanie-ruigte.
Vlag van Togo
Die nasionale vlag van Togo is op 27 April 1960 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon vyf horisontale afwisselende groen en geel bane en in die skildhoek is een vyfpuntige wit ster op ’n rooi agtergrond.
Simboliek
Die kleure op die vlag van Togo is ook die Pan-Afrika kleure van groen, rooi en geel. Elke kleur stel ook iets anders voor; rooi stel die bloed voor van vegters vir Togo se onafhanklikheid, groen stel die landbou en die hoop op ’n goeie toekoms en die nuwe tydperk wat met die koms van onafhanklikheid aangebreek het, voor, geel stel nasionale eenheid voor en wit simboliseer wysheid en vrede.
Die vyf bane simboliseer die verskeidenheid van die land, waain die eenheid moet lê. Daarbenewens lyk dit soos vyf vingers en staan in die hoedanigheid vir aksie: die besluitvaardigheid om alle moeilikhede te oorwin. Dit kan ook die vyf streke (provinsies) van Togo (die savannahstreek, die Karastreek, die sentrale streek, die platostreek en die kusstreek) voorstel.
Die ster verwys na die lewe, die volk en innerlike ontwikkeling. Die ster styg ook simbolies uit die bloed op, as verwysing na die vryheid en onafhanklikheid van die land en die wil om dit te behou.
Ontwerp
Die lengte-wydteverhouding van die vlag is 1:1,618 (500:809), waartoe die goue verhouding benader word. Elke baan neem een vyfde van die wydte van die vlag in. Die skildhoek is vierkantig en elke is so lank soos die wydte (hoogte) van drie horisontale bane.
HMS King George V
Die HMS King George V was destyds die nuutste geslag slagskip van die Britse Vloot tydens die Tweede Wêreldoorlog. Sy was 'n bietjie kleiner en stadiger as die Bismarck maar was dikker gepantser op die regte plekke gebaseer op ondervinding uit die Eerste Wêreldoorlog. Die konsep het sy waarde bewys deurdat haar susterskip, die HMS Prince of Wales relatief min skade opgedoen het nadat sy getref is deur die Bismarck se 15-duim kanonne en die Prinz Eugen toe eersgenoemde gekelder is.
Tegniese besonderhede
Sy het 36,830 ton water verplaas en was aangedryf deur vier turbines wat gesamentlik 122,000 dryfasperdekrag gelewer en haar aangedryf het teen 29,25 knope. Sy was toegerus met tien 14-duim kanonne en sestien 5.25-duim meervoudige kanonne. Die 14-duim kanonne was gegroepeer in drie skiettorings, een met vier kanonne op die agterste dek en twee skiettorings met vier en twee kanonne elk op die voordek. Sy was ook die eerste slagskip wat toegerus is met twee vliegtuie.
Camilla Hammerich
Camilla Hammerich (gebore 1 Oktober 1963) is 'n Deense vervaardiger en aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Matador (1978), At the Faber (2000), Borgen (2010), en Ride Upon the Storm (2017).
Hong Chau
Hong Chau (* 1979) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Inherent Vice (2014) en Downsizing (2017), en in die televisiereeks Treme (2010).
Frank Mayo (akteur)
Frank Mayo (28 Junie 1886 – 9 Julie 1963) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Shark Master (1921), Souls for Sale (1923), Wild Oranges (1924), en Then Came the Woman (1926).
Bobby Ball
Bobby Ball (gebore 28 Januarie 1944) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Boys in Blue (1982) en in die televisiereekse Cannon and Ball (1979), Heartbeat (1992), en Mount Pleasant (2011).
Sita
Sita was die skuilnaam van Sara Susanna Bosman (10 Junie 1898, Potchefstroom – 10 Mei 1987, Bronkhorstspruit), Afrikaanse skrywer van kinderverhale, jeugverhale, dramas en romans. Sy is ook verantwoordelik vir die opstel van die Bosman- en De Kock-familieregisters.
Herkoms en vroeë lewe
Sara Susanna ("Sita") Bosman was die oudste van ses susters en is op 10 Junie 1898 op die ou Voortrekker-erfplaas Hoogekraal naby Potchefstroom gebore. Hier vloei die waters van die Mooirivier en die Vaalrivier ineen. Haar pa was die onderwyser en boer Lourens Dirk Cornelis (Louw) Bosman en haar ma was Elizabeth Johanna Maria Pienaar. Haar susters is Abelina Jacoba, Lourensa Elizabeth, Gertruida Aletta, Elizabeth Johanna Maria en Anna Debora. Sita is gebore twee jaar nadat die runderpes die Oranje-Vrystaatse en Transvaalse boere verarm het en hulle groot getalle vee aan die siekte moes afstaan. Verarm deur hierdie swaar terugslae, moes baie boere van meet af ’n bestaan probeer maak.
Anglo Boereoorlog
Hulle was skaars weer op die been toe die Anglo-Boereoorlog uitbreek. Haar vader sluit hom by die Boeremagte aan onder generaal Cronjé en hy neem deel aan verskillende veldslae, onder andere Magersfontein. Ná die Slag van Paardeberg word hy saam met Cronjé en sy burgers gevange geneem en na St. Helena verban. Voor die oorlog was hy reeds ’n onderwyser en hy het sy studie in ballingskap voortgesit en sy matrikulasie-eksamen op St. Helena afgelê.
Sita word saam met haar moeder gevange geneem en word eers aangehou in die konsentrasiekamp op Vyfhoek naby Potchefstroom. Later is hulle op steenkooltrokke na die konsentrasiekamp Merebank in Natal geneem. Met hulle terugkoms op die plaas was daar niks nie, slegs puinhope. ’n Buurman maak van die verbrande sinkplate wat op die werf rondgelê het ’n skerm teen een van die mure wat nog gestaan het. Dit was vir eers hulle woning. Sita se vader het geweier om die eed van getrouheid aan Engeland te onderteken en kom dus eers lank na die ander burgers tuis. Hy bou ’n buitehuis van rou kleimure, waar die gesin bly tot die groot plaaswoning voltooi is toe Sita reeds ses jaar oud was. Die tweede suster is gebore toe Sita vyf jaar oud was en daarna nog vier ander susters. Die jongste suster is op sewejarige ouderdom oorlede en die tweede jongste, Bets, is later met die bekende beeldhouer Coert Steynberg getroud.
Skoolloopbaan
Op hulle plaas Hoogekraal word ’n plaasskool opgerig, waar Sita se oupa en later haar pa skoolmeester is. Onder die Milner-bewind is Engelse onderwyseresse uit Engeland na Suid-Afrika gebring en ’n Miss Moore en daarna ’n Miss White hou ook op Hoogekraal skool. Nie een van die twee kon ’n woord Afrikaans praat of verstaan nie, met die gevolg dat hierdie plattelandse kinders ’n deeglike onderrig in Engels ontvang het. Sita se pa se grootste belangstelling was musiek en van kleins af word gereelde musiekaande by hulle huis gehou. Hierdie belangstelling het regdeur Sita se lewe ’n impak op haar en haar gesin en vind neerslag in die werk wat sy en later haar kinders doen. Haar hoërskoolopleiding ontvang sy aan die Girls High School op Potchefstroom en sy behaal dan in 1921 die B.A.-graad aan die Potchefstroomse Universiteitskollege. Deur privaatstudie behaal sy deur die Vere Stent College of Journalism and Short Story Writing ’n diploma in joernalistiek en ’n diploma in kortverhaalskryf. Sy lees van kleinsaf alles wat sy in die hande kan kry, so-ook Die Brandwag en veral die kinderrubriek van Tannie van die Brandwag wat van haar briefies publiseer. Sy trou op 26 Maart 1921 met die onderwyser Arend Josias de Kock en hulle het twee seuns, die bekende radio-omroeper, musikant en hoof van TRUK Bosman de Kock en Silvan de Kock.
Skrywer
Die meeste van haar lewe bring sy deur in die Potchefstroom-omgewing, waar haar man vir veertig jaar onderwys gee en hulle op die plaas Wilgeboom bly. Na haar huwelik verrig Sita allerhande los werkies om ekstra geld in te bring. Sy boer met hoenders en varke, word verkoopsagent vir stoomkastrolle en radiotoestelle, maak hoede en rokke en verkoop blomme, blomplantjies, saad, bolle en groente. Haar skryfwerk sorg egter vir die meeste van haar inkomste. Met die verhuising van Die Vaderland vanaf Pretoria na Johannesburg word sy aangestel om die kinderdeel van die jeugblad waar te neem. Vanaf 1936 tot 1947 behartig sy ook Die touleiertjies, die kinderrubriek in Die Brandwag. Daarna is sy vir ’n jaar redaktrise van die kinderdeel van Boerebelange, terwyl sy ook op die redaksie van Avontuur dien. Sy reis baie en besoek meer as 25 lande. In 1948 onderneem sy ’n uitgebreide reis van vyf maande deur Europa en besoek onder andere die Britse Eilande, Nederland, Frankryk, Switserland, België, Italië en dan verder noord die Skandinawiese lande Swede, Denemarke, Finland, Lapland en Noorweë. In Engeland maak sy by die BBC ’n nadere studie van die radiowese en doen ook deeltydse werk vir hierdie organisasie, terwyl sy in Europa veral ondersoek instel na die leefwyse van die mense op die platteland. Sy bring ook besoeke aan Suid-Amerika, waar sy Argentinië, Uruguay en Brasilië verken, terwyl sy ook reis deur Israel en die Midde-Ooste. In die Verre Ooste besoek sy lande soos Singapoer, Hongkong, Japan, China, Indonesië en Bali en in Afrika doen sy ook by Suidwes-Afrika, Rhodesië en Zambië aan.
Latere jare en sterfte
Na aftrede verhuis sy en haar man na die Suidkus van Natal, waar hy aangestel word as Afrikaans-onderwyser aan die Kingsway High School in Amanzimtoti en Sita privaatlesse in Afrikaans gee. Na drie jaar verhuis hulle na Pretoria, waarna hulle op Donkerhoek bly en hulle dan op Bronkhorstspruit vestig. Teen die einde van haar lewe trek sy saam met haar man by die Ons Herberg-tehuis vir bejaardes op die dorp in. Sy is op 10 Mei 1987 op Bronkhorstspruit aan hartversaking oorlede.
Prosa
Nog voordat Sita kon lees en skryf begin sy reeds stories opmaak, wat sy dan aan almal wat wou luister, vertel. Terwyl sy op laerskool is, verskyn die eerste Die Brandwag en Tannie van die Brandwag skryf vir die kinders briefies daarin en plaas en beantwoord briefies van die kinders. Sita bestook Tannie met briefies, waarvan ’n aantal geplaas word. Intussen skryf sy kort-kort toneelstukkies wat sy en haar maatjies opvoer as hulle konsert hou in die groot populierbos van haar ouma se tuin. Sy skryf in hierdie tyd ook reeds verhaaltjies in Engels. Toe Sita ongeveer elf jaar oud was, wen sy ’n prys vir ’n opstel oor Ou Bles, hulle hond wat in die oorlog dood is. Later is die stukkie opgeneem in ’n bundel modelopstelle. Daarna wen sy nog baie pryse vir haar opstelle. Op twaalfjarige ouderdom skryf sy reeds ’n Engelse roman, ’n stroperige liefdesverhaal, maar sy vernietig later die manuskrip. Haar skrywersloopbaan begin egter eers in erns toe ’n skets van haar op 24 Maart 1924 in Die Huisvrou gepubliseer word, waarna hulle ook haar vervolgverhaal Die gebed van ’n moeder (onder die skuilnaam X) plaas. In 1925 wen sy die Kersverhaalwedstryd van hierdie tydskrif. Later publiseer sy ook in Die Huisgenoot, Die Boerevrou, Die Brandwag en Rooi Rose. Met die geld wat sy vir hierdie verhale kry, koop sy haar eerste tikmasjien.
Jeugverhale
Dit is veral met haar jeugverhale wat sy ’n groot bydrae tot die Afrikaanse letterkunde maak. Haar grootste verdienste as jeugskrywer is haar vermoë om die diepste innerlike van die kind en die jongmens te verstaan en weer te gee in ’n taal wat uit die volksmond kom en by die jeug afgeluister is. In haar werk beskryf sy haar herinneringe en die Afrikanertradisies met liefde en fyn aanvoeling vir die jeug se behoeftes. En toe die prins kom: ’n verhaal van ’n Afrikaanse Aspoestertjie is haar eerste novelle, wat goed ontvang word.
In Bakvissies: ’n Kosskoolverhaal vir dogters moet Stella die ouerhuis verlaat om kosskool toe te gaan, waar die verhaal eindig met die matriekafskeid en sy as jong dame die toekoms tegemoet staar. Sita skryf ook ’n kosskoolverhaal vir seuns met die titel Groentjies: Kaskenades op ’n seunskosskool.
Janette, die dogter wat nie ’n dame wou word nie is die verhaal van Janette wat nie meer ’n ma het nie en dan vir afronding na haar tante in die stad gestuur word. Sy pas eers moeilik aan, kom nie met haar tante oor die weg nie en begaan vele sosiale flaters, wat op vermaaklike wyse beskryf word. Later maak sy tog vriende, leer die nodige sosiale kunsies aan en kan met haar broers herenig word. Hierdie boek verskyn eers as vervolgverhaal in Die Vaderland en word later in ’n toneelstuk en radiovervolgverhaal omskep.
Uit juffrou se dagboek is die verhaal van ’n nuwe onderwyseres (juffrou Bleriot) op ’n eenman plaasskooltjie, waar haar vernuf en deursettingsvermoë tot die uiterste beproef word deur die omstandighede en die agterlike, ondervoede kinders en dom-astrante ouers. Sita slaag daarin om werklike lewe in die karakters te blaas. Sy verhaal op geestige wyse die manewales van die skoolkinders en die juffrou se ontluikende romanse met ’n ryk boerseun, wat na ’n konvensionele misverstand goed op dreef kom. Hierdie verhaal verskyn aanvanklik as vervolgverhaal in Die Huisgenoot en word later as ’n radioverhaal en ook ’n toneelstuk verwerk. Die keurkommissie vir die toekenning van die Hertzogprys vir 1936 sonder dit uit as verdienstelike werk. Juffrou op reis is die opvolgboek waarin Juffrou se wittebroodsreis na Engeland en Skotland beskryf word. Onder die titel Juffrou die bruidjie is dit ook eers as vervolgverhaal in Die Huisgenoot gepubliseer.
Fleurig en keurig is ’n keur uit Sita se briewe aan haar maats, terwyl Speurder Ella ’n avontuurverhaal is vir die jeug. Bennie-Boet se verhaal gee gestalte aan die universele probleem van die begripsgaping tussen kinders en ouers en die seer wat daaruit spruit. Bennie is ’n kunstige seun wat ontuis voel in die boerderygemeenskap en daarna verlang om deur sy pa, die ruwe Karel Kruger, aanvaar te word. Bennie se ma is dood toe hy nog baie klein was en sy pa beskou sý wil en behoeftes as algemeen-geldend. Hy is teleurgesteld oor Bennie se tingerigheid en het nie geduld met sy belangeloosheid by die boerdery nie en weier ook dat hy na standerd ses verder studeer. Wanneer hy die beeld wat Bennie gemaak het, vernietig, bereik die verhouding tussen pa en seun breekpunt en Bennie loop weg. Hierdie boek is verwerk tot ’n verhoogstuk, oor die radio uitgesaai en ook in ’n rolprent omskep.
Die Mientjie-reeks beeld die plaaslewe nostalgies uit en beskryf die vakansies wat Mientjie, Spikkels en Klaas op die plaas deurbring en die avonture wat hulle dan beleef. Die problematiek van die saambestaan van wit en swart op die plaas word reeds in hierdie reeks aangeroer. Hierdie reeks bestaan uit Mientjie die meisiekind, Mientjie en die grotman, Mientjie en die aapmens, Mientjie en die tokkelossie en Mientjie en die geheime wapen. Later kom Die spookhuis ook by, wat eers oor die radio in die program Jongspanateljee van die Afrikaanse Diens van die SAUK voorgelees is.
Die Scheepers-prys vir jeuglektuur word in 1960 deur die Akademie aan haar toegeken vir al haar jeugboeke, in die besonder Uit juffrou se dagboek, Juffrou op reis, Bennie-Boet, Janette, Outa Fransie en ander verhale, Rollie-Pollie en die glimlagfeetjies, Mientjie die meisiekind, Mientjie en die grotman, Mientjie en die aapmens, Mientjie en die tokkelossie en Mientjie en die geheime wapen.
Skryfwerk vir jonger kinders
Vir jonger kinders skryf sy ook etlike boeke, wat insluit fantasieverhale (Rollie-Pollie en die glimlagfeetjies), geskiedenisverhale (Die ou Voortrekker-bordjie vertel), avontuurverhale (Boetman en Fanus, waarin sy avonture van twee knapies op die plaas beskryf, en Die hutjie in die populierbos) en talle verhale waarin opvoedkundige materiaal deur middel van ’n storie oorgedra word. In Japie en Pietbrak gaan op reis besoek hierdie twee reisigers al die vernaamste stede en dorpe in die land. Kortverhale vir kinders word gebundel in Outa Fransie en ander verhale (haar eerste publikasie waarin al haar kinderverhale tot in daardie stadium opgeneem is), Kleingoed van die vlaktes, Pokkie en Dorkas en Daar was eendag.
Vir kleuters lewer sy die boekies in kleur Trippel trappel toontjies (wat rympies is uit die volksmond), Touleiertjies se ABC, Touleiertjies op reis, Kom ons speel en Grootjie se ABC. Linkie-Winkie is ook kleuterrympies.
Skryfwerk vir volwassenes
Talle verhale vir volwassenes kom ook uit haar pen. Vonke is ’n bundel kortverhale waarin haar aangename verteltrant bekoor, selfs al mis die verhale sielkundige diepgang. Temas sluit in goëlery, voorbodes, dolosgooi, boererate en toneeltjies uit die kinderlewe en sketse uit die Anglo-Boereoorlog.
Nuwe more is ’n roman wat hoog aanbeveel word in ’n romanwedstryd van die Afrikaanse Pers Boekhandel.
Kelli Williams
Kelli Williams (gebore 8 Junie 1970) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Practice (1997), Army Wives (2007), Lie to Me (2009), en The Fosters (2013).
Sita
Skryfwerk vir volwassenes
Nig Ralie se gedoentes is ’n bundel met luimige sketse.
Die roman Uit die puine is ’n verhaal wat op outentieke briewe van die skryfster se ouers aan mekaar berus en oor die lotgevalle van ’n Boeregesin tydens die Anglo-Boereoorlog handel. Selfs in die haglikste omstandighede word hulle gees nie geblus nie en hoop hulle steeds op beter dae midde-in ’n oorlog wat vir hulle slegs dood, verwoesting en lyding bring. Hierdie roman word later verwerk en herpubliseer as Wekroep. Donker magte wen die letterkundige prys van die tydskrif Avontuur.
Die buurt is eers ’n radiovervolgverhaal wat later gepubliseer word en dan in Nederlands vertaal word. Dit speel af net na die Anglo-Boereoorlog, waar Jan en Allie Verster en hulle gesin ’n bitter stryd voer om weer op die been te probeer kom. Die res van die gemeenskap in hulle verskeidenheid en die bygelowe en gebruike van ’n vergange tyd word treffend beskryf.
Die verlore droom is ’n liefdesroman, wat later as Magriet van die kinderhuis verwerk en heruitgegee word. Die naïewe Magriet het matriek geskryf en moet nou self in die stad ’n bestaan probeer maak. Sy word gekonfronteer met baie ontnugterings, maar ook ’n paar verrassings.
Liefste Kadie is ’n bundel van die briewe wat Sita elke jaar op haar verjaarsdag aan haar oudste kleindogter, Karin de Kock, geskryf het en die leser kan figuurlik die dogter sien groot word en ontluik in ’n jong vrou.