cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fresko
Klassieke Oudheid
Fresko's is ook in antieke Griekeland geverf, maar min van die werke het bewaar gebly. In Suid-Italië, by Paestum, wat 'n Griekse kolonie van die Magna Graecia was, is 'n graftombe met fresko's uit tot 470 v.C. in Junie 1968 ontdek. Dié fresko's beeld tonele uit van die lewe en gemeenskap van antieke Griekeland en bevat waardevolle historiese getuienis. Een wys 'n man wat by 'n simposium lê, terwyl 'n ander 'n jong man wys wat in die see duik. Etruskiese fresko's van die 4de eeu v.C. is in die graftombe van Orkus in Italië ontdek.
thumb|220px|Fresko's uit die [[Thracië|Thraciese graftombe van Kazanlak, 4de eeu v.C.]] Die ryklik versierde Thraciese fresko's van die graftombe van Kazanlak dateer van die 4de eeu v.C. Dit is 'n Unesco-wêrelderfenisgebied.
250px|thumb|220px|'n Vrou se gesig in die Ostroesja-heuwel in [[Bulgarye, 4de eeu v.C.]] Romeinse muurskilderings, soos dié by die manjifieke Villa dei Misteri (1ste eeu v.C.) in die ruïnes van Pompeji, en ander by Herculaneum is in buon fresco voltooi.
Christelike fresko's uit die laat Romeinse Ryk van die 1ste-2de eeu is ontdek in katakombes onder Rome, en Bisantynse ikone is ook gevind in Siprus, Kreta, Efese, Kappadosië en Antiogië. Romeinse fresko's is op die klam pleister aan die mure gedoen, sodat die skilderye deel van die mure, en dus eintlik gekleurde pleister, is.
Indië
Danksy 'n groot aantal antieke grottempels wat uit rots gekap is, het waardevolle antieke en vroeë Middeleeuse fresko's op meer as 30 plekke in Indië bewaar gebly.
Die fresko's aan die plafon en mure van die Ajantagrotte is tussen omstreeks 200 v.C. en 600 n.C. geverf, en dit is die oudste bekende fresko's in Indië. Dit beeld die Jataka-verhale uit, oor die bestaan van die Boeddha in vorige lewens as bodhisattva. Ander plekke met waardevolle antieke en vroeë Middeleeuse fresko's sluit in die Bagh-, Ellora-, Armamalai-grotte en die Badami-grottempels. Fresko's is met verskeie tegnieke geverf, insluitende tempera.
Sri Lanka
thumb|220px|Fresko's in die Klooster van Sint Moses die Abessiniër in [[Sirië.]]
Die Sigiriya-fresko's is in Sigiriya in Sri Lanka ontdek. Dit is tydens die bewind van koning Kashyapa I (477-495) geverf. Die algemene siening is dat dit vroue van die koning se hof uitbeeld wat as hemelse nimfe blomme na die mense onder hulle strooi. Hulle toon 'n ooreenkoms met die Guptastylskilderye wat in die Ajantagrotte van Indië ontdek is.
Die skildertegniek wat hier gebruik is, is bekend as fresco lustro. Dit verskil van ware fresko's deurdat 'n ligte bindmiddel of gom gebruik is. Dit maak die skilderye duursamer, wat bewys word deur die feit dat hulle 1 500 jaar lank bewaar gebly het, al was hulle aan die elemente blootgestel.
Vroeë moderne Europa
thumb|220px|Die gewonde engel, Tampere-katedraal, [[Finland, deur Hugo Simberg (1873-1917).]] Noord-Roemenië (historiese streek Moldawië) spog met sowat 'n dosyn geverfde kloosters wat binne en buite heeltemal met fresko's bedek is. Hulle dateer van die laaste kwart van die 15de eeu tot die tweede kwart van die 16de eeu. Die merkwaardigstes is die kloosters van Voroneţ (1487), Arbore (1503), Humor (1530) en Moldoviţa (1532). Suceviţa, wat van 1600 dateer, verteenwoordig 'n laat terugkeer na die styl wat sowat 70 jaar tevore ontwikkel is. Die tradisie van geverfde kerke het elders in Roemenië tot in die 19de eeu voortgeduur, maar het nooit dieselfde omvang bereik nie.
Henri Clément Serveau het verskeie fresko's geverf, insluitende een van drie by ses meter vir die Lycée de Meaux, waar hy voorheen 'n student was. Hy het in 1937 die Pavillon du Tourisme versier by die Exposition Internationale des Arts et Techniques dans la Vie Moderne (Parys).
Die Foujita-kapel in Reims, wat in 1966 voltooi is, is 'n voorbeeld van moderne fresko's. Die binnekant is deur Tsuguharu Foujita geverf met godsdienstige tonele. In 1996 het die Franse regering dit as 'n historiese monument aangewys.
Kontemporêr
Relatief min fresko's is sedert die 1960's geskep, maar daar is 'n paar belangrike uitsonderings.
Die Amerikaanse kunstenaar Brice Marden se monochrome werke wat in 1966 die eerste keer by die Bykertgalery in New York vertoon is, is geïnspireer deur fresko's en "deur te kyk hoe messelaars stukadoormure pleister".
Intussen het David Novros, 'n Amerikaanse skilder, 'n praktyk van 50 jaar rondom die tegniek ontwikkel. In 1968 het Donald Judd vir Novros aangestel om 'n werk te skep by 101 Spring Street, New York, kort nadat hy die gebou gekoop het. Dit was Novros se eerste ware fresko, en hy het dit in 2013 gerestoureer.
Nog 'n Amerikaanse skilder, James Hyde, het in 1985 die eerste keer fresko's ten toon gestel in die Esther Rand-galery in Thompkins Square Park. In die dekades daarna het Hyde met verskeie soorte harde steunmateriale vir pleister geëksperimenteer. In 1991 het hy by die John Good-galery in New York sy debuut met 'n ware fresko gemaak op 'n enorme blok Styrofoam. Holland Cotter van die New York Times het die werk beskryf as “die beliggaming van sommige van die individuele elemente wat moderne skilderye skilderye gemaak het”. Hoewel Hyde met ander mediums ook werk, het sy fresko's op Styrofoam sedert die 1980's 'n belangrike deel van sy werk behels. Die fresko's is al deur die hele Europa en VSA ten toon gestel.
Megaciella microtoxa
Megaciella microtoxa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Megaciella en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1945 deur Dickinson.
Megaciella ochotensis
Megaciella ochotensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Megaciella en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1959 deur Koltun.
Ivy Duke
Ivy Duke (9 Junie 1896 – 8 November 1937) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Testimony (1920), The Lure of Crooning Water (1920), A Maid of the Silver Sea (1922), en A Knight in London (1928).
Megaciella incrustans
Megaciella incrustans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Megaciella en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2009 deur Van Soest.
Mshatu
Mshatu is 'n niestandhoudende spruit in die Krugerwildtuin in die Mpumalangaprovinsie.
Dit vloei wes van die Letaba-Satarapad (naby Roodewal boskamp) en mond ooswaarts uit in die Timbavatirivier, wat 'n sytak van die Olifantsrivier is.
Holodomor
Die Holodomor (Oekraïens: Голодомор, Holodomor, [ɦolodoˈmɔr], letterlik: "om deur honger dood te maak") was 'n hongersnood wat in die Oekraïense Sosialistiese Sowjetrepubliek in die jare 1932–1933 as gevolg van 'n politieke besluit van die destydse Stalin-bewind gewoed het. Dit bly een van die grootste nasionale rampe in Oekraïne in die moderne geskiedenis wat betrekkinge met die Russiese Federasie steeds vertroebel; daar word beraam dat die aantal sterftes tussen 2,5 en 7,5 miljoen siele beloop – 'n kwart van die totale landelike bevolking. Dit staan ook bekend as die Terreurhongersnood en Hongersnoodvolksmoord in Oekraïne, en word soms die Groot hongersnood of die Oekraïense volksmoord van 1932–33 genoem.
Oorsaak
Die hongersnood is grotendeels veroorsaak deur die beleid van die Sowjetunie onder Stalin, wat met geweld die kollektivisering (gedwonge beslaglegging van private eiendom van kleinboere tot voordeel van gemeenskapsplase) en de-"Koelakisasie" (deportasie van welgestelde kleinboere/koelakke) van die landbou deurgevoer het. Die plase moes saamgevoeg word in kolchosse (gemeenskapsplase) en sowchosse (staatsboerderye), waardeur arbeidskrag beskikbaar gestel sou word tot voordeel van industrialisasie. Stalin se vyfjaarplan uit 1928 moes gefinansier word uit uitvoere. Die belangrikste deel van die uitvoere het uit graan bestaan.
Dit het uitgeloop op verbete verset deur die boere, en veral dié in Oekraïne – met hul tradisie van vryheid. Hulle het verkies om eerder hul graan te verbrand en hul vee te slag as om dit aan die staatsboerdery te lewer. As straf is die vereiste graankwotas verhoog, alhoewel die oes in 1932 misluk het. Miljoene boere, deur die Kommuniste koelakke genoem, word gedeporteer na Siberië.
Die gebeurtenis is grotendeels deur die Sowjetregime verdoesel, alhoewel inligting oor die massiewe hongersnood reeds in 1933–1934 in die Weste rugbaar geword het vanweë die werk van die joernaliste Gareth Jones en Malcolm Muggeridge, asook danksy foto's wat deur die Oostenrykse chemikus Aleksander Wienerberger geneem is. Die Sowjetunie het gevolglik 'n teenpropagandaveldtog van stapel gestuur waarin vooraanstaande persoonlikhede soos Bernard Shaw, Edouard Herriot, Walter Duranty, ensovoorts die hongersnood ontken het.
Etimologie
Die term Holodomor is afgelei van die Oekraïense uitdrukking moriti holodom (Морити голодом), wat rofweg as "dood veroorsaak deur honger" vertaal kan word. Dit stam af van die Oekraïense woorde holod, "honger", en moriti, "iemand tot uitputting dryf". In moderne Oekraïense woordeboeke word Holodomor omskryf as '"kunsmatig veroorsaakte hongersnood, wat op groot skaal deur staatsweë georganiseer word". Soms word die begrip ook vertaal as "moord deur honger".
Nasleep
As gevolg van die groot aantal sterftes in 1933 van veral Oekraïners, het die aandeel wat Russiese inwoners in Oekraïne se bevolkingsgetalle uitmaak bykans verdubbel (van 5,6% tot 9,2%).
Internasionale erkenning en ontkenning as volksmoord
Hoewel historici dit nog nie altyd eens is wat betref die vraag of die beleidsmaatreëls gelei het tot die Holodomor nie, val dit wel onder die amptelike definisie van volksmoord. 'n Groot aantal regerings en organisasies erken die Holodomor as sodanig, en wel as 'n kriminele optrede van die Stalinregime:
• 2
Die Verenigde State beskou die Holodomor as 'n spesiale geval.
Willem Dafoe
William J. "Willem" Dafoe (gebore op 22 Julie 1955) is ’n Amerikaanse akteur. Hy is lid van die eksperimentele teatergroep The Wooster Group, en is benoem vir beste manlike byspeler vir sy spel in Platoon (1986) en Shadow of the Vampire (2000).
Kate Hudson
Kate Garry Hudson (gebore op 19 April 1979) is ’n Amerikaanse aktrise.
Willem Dafoe
Loopbaan
Dafoe se loopbaan het in 1981 begin met ’n rol in Heaven's Gate, wat egter in die finale redigering uitgesny is. In 1985 was hy te sien in To Live and Die in L.A. en die volgende jaar was hy die leier van ’n motorfietsbende in The Loveless.
Kate Hudson
Vroeë lewe en loopbaan
Hudson is in Los Angeles, Kalifornië, gebore as die dogter van die Oscar-bekroonde aktrise Goldie Hawn en Bill Hudson, ’n sanger, komediant en akteur. Haar ouers is 18 maande ná haar geboorte geskei en sy en haar ouer broer, die akteur Oliver Hudson, is deur hul ma en dié se kêrel van ’n lang tyd, die akteur Kurt Russell, grootgemaak. Hudson het al gesê sy beskou Russell as haar pa.
Willem Dafoe
Loopbaan
Hy het veral bekend geword vir sy rol as sersant Elias in Oliver Stone se Platoon (1986), waarvoor hy ’n Oscar-benoeming vir beste manlike byspeler gekry het. In 1988 was hy agent Buck McGriff in Off Limits. Hy het sedertdien ’n gewilde karakterakteur geword, met rolle soos die Green Goblin in Spider-Man en Barillo in Once Upon a Time in Mexico.
Ken Marino
Ken Marino is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Ten (2007) en Wanderlust (2012), en in die televisiereekse The State (1993) en Childrens Hospital (2008).
Willem Dafoe
Loopbaan
In 1993 was hy in die erotiese drama Body of Evidence saam met Madonna. In 1999 het die rol van ’n eksentrieke FBI-agent vertolk in The Boondock Saints en in 2000 was hy in American Psycho en Shadow of the Vampire, waarvoor hy sy tweede Oscar-benoeming gekry het. in 2014 was hy Peter van Houten in die rolprentweergawe van The Fault in Our Stars.
Sy ander prente sluit in The Last Temptation of Christ (1988) en The English Patient (1996).
Gymnosporia bonii
Gymnosporia bonii is 'n boom wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is endemies aan Viëtnam.
Megaciella pilosa
Megaciella pilosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Megaciella en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Bose-Einsteinkondensaat
Hierdie toestand is die eerste keer in die algemeen voorspel in 1924–1925 deur Albert Einstein, na aanleiding van 'n baanbrekerverslag deur Satyendra Nath Bose oor die nuwe veld wat nou bekend staan as kwantumstatistieke.
Theodore Newton (akteur)
Theodore Newton (4 Augustus 1904 – 28 Februarie 1963) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The World Changes (1933), Let's Try Again (1934), en Jalna (1935), en in die televisiereeks Kraft Theatre (1947).
Sharon Duncan-Brewster
Sharon Duncan-Brewster (gebore 8 Februarie 1976) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Imagine Me & You (2005) en Rogue One: A Star Wars Story (2016), en in die televisiereekse Bad Girls (1999) en Doctor Who (2005).
Eierleier
Die Fallopiusbuise of eierleiers is deel van die geslagsorgane van die vroulike soogdier. In die buise is sweephare, of silia, wat ’n ryp eiersel van die eierstokke na die baarmoeder vervoer. In gewerweldes wat nie soogdiere is nie, is die ekwivalent ovidukte.
Embrio's het twee pare buise wat gamete uit die liggaam sal vervoer; een paar ontwikkel in vroue tot die Fallopiusbuise, baarmoeder en vagina, terwyl die ander paar in mans ontwikkel tot die bytestes en saadleiers.
Gewoonlik ontwikkel net die een paar buise, terwyl die ander paar kleiner raak en eindelik verdwyn.
Ontwikkeling
thumb|links|210px|Die regterkantse Fallopiusbuis. Tydens bevrugting voeg die sperm óf ’n X-chromosoom (vroulik) óf ’n Y-chromosoom (manlik) by die X-chromosoom in die eiersel. Dit bepaal die genetiese geslag van die embrio. In die eerste weke van ontwikkeling is geneties manlike en vroulike fetusse "anatomies ononderskeibaar", met primitiewe geslagskliere wat teen die sesde week begin ontwikkel. Die geslagskliere kan tot óf testikels (manlik) óf eierstokke (vroulik) ontwikkel, na gelang van die daaropvolgende gebeure. Tot in die sewende week lyk manlike en vroulike fetusse identies.
Teen die agtste week ná bevrugting begin die geslagskliere van die XY-embrio tot funksionerende testikels ontwikkel, wat testosteroon afskei. Eierseldifferensiasie, vir XX-embrio's, begin eers teen sowat 12 weke ná bevrugting. In ’n tipiese vroulike differensiasie ontwikkel die Müllerbuisstelsel in die baarmoeder, Fallopiusbuise en binneste derde van die vagina. In manlike fetusse veroorsaak die Müllerbuis-inhiberende hormoon (MIH) dat dié buisstelsel agteruitgaan. Hierna veroorsaak androgene dat die Wolffbuisstelsel ontwikkel, en dit ontwikkel weer tot die saadleiers, saadsakkies en ejakulasiebuise.
Funksie
[[Beeld:Female reproductive system.svg|200px|duimnael|Voortplantingstelsel in die vrou:
1. Nier; 2. Nierbekken; 3. Urienleier; 4. Fallopiusbuis; 5. Eierstok; 6. Baarmoeder; 7. Blaas; 8. Serviks; 9. Vagina]] ’n Fallopiusbuis vervoer ’n eiersel van ’n eierstok na die baarmoeder. Wanneer ’n vrou ovuleer, gewoonlik in die middel van haar menstruasiesiklus, word ’n eiersel van een van die vrou se twee eierstokke ryp en van die eierstok afgestoot, en word die sel dan oor ’n tydperk van drie tot vier dae deur die Fallopiusbuis na die vrou se baarmoeder vervoer. 'n Gemiddelde eiersel lewe egter net ongeveer 24 uur, dus moet bevrugting reeds in die Fallopiusbuise plaasvind, vóór die eiersel die baarmoeder bereik. Oor die algemeen word slegs een eiersel ryp, maar in sommige gevalle word twee (of selfs meer) ryp en, indien albei ná geslagsgemeenskap bevrug word, kan dit tot 'n gewone (nie-identiese) tweeling lei.
Tydens ovulasie word die slym in die baarmoeder dikker en neem dit meer bloed op, vir geval ’n bevrugte eiersel (nou ’n sigoot) daaraan moet heg. Indien geen bevrugting plaasvind nie, moet die baarmoeder die onnodige bloed en slym afskei, wat tot 'n vrou se maandstonde lei.
Ná ovulasie is daar ’n tydsduur van slegs ’n paar uur waartydens die eiersel deur ’n saadsel bevrug kan word. Wanneer ’n man tydens geslagsgemeenskap ejakuleer, stort hy miljoene spermselle in die vrou se vagina, wat dan opwaarts reis en probeer om die eiersel in die Fallopiusbuis te bevrug deur daarmee te versmelt. Hierdie reis duur tussen 12 en 24 uur. Spermselle lewe baie langer as eierselle, van 3 tot 7 dae, dus is die beste kans op bevrugting wanneer die spermselle reeds die Fallopiusbuise bereik het wanneer die eiersel afgestoot word.
Soms heg die sigoot aan die wand van die Fallopiusbuis pleks van die baarmoeder, en dan ontwikkel ’n buitebaarmoerderlike swangerskap.
Megaciella spirinae
Megaciella spirinae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Megaciella en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Koltun.
Staatsgreep in Burkina Faso (September 2022)
'n Staatsgreep het op 30 September 2022 in Burkina Faso plaasgevind, wat die tussentydse president Paul-Henri Sandaogo Damiba verwyder het oor sy onvermoë om 'n Islamitiese opstand te hanteer. Damiba het net agt maande tevore in 'n staatsgreep aan bewind gekom. Kaptein Ibrahim Traore het as tussentydse leier oorgeneem.
Mostertshoek
Mostertshoek is 'n bergpiek geleë in die Wes-Kaap provinsie van Suid-Afrika.
Staatsgreep in Burkina Faso (September 2022)
Agtergrond
Die staatsgreep het plaasgevind in die nasleep van die Burkina Faso-staatsgreep in Januarie 2022. Die staatsgreep in Januarie is gemotiveer deur die Burkinabe-regering se onvermoë om die jihadistiese opstand in Burkina Faso te bedwing. 'n Groep weermagoffisiere het president Roch Marc Christian Kaboré omvergewerp en die Patriotiese Beweging vir Beveiliging en Herstel militêre junta met Paul-Henri Sandaogo Damiba as die hoof geïnstalleer. Die staatsgreep is aanvanklik deur baie in Burkina Faso verwelkom, aangesien die vorige regering diep ongewild geraak het weens sy versuim om die opstand te hanteer.
Op 26 September is 'n voorraadkonvooi na die beleërde noordelike dorp Djibo deur rebelle in 'n lokval gelei, met die dood van elf Burkinese soldate en die ontvoering van 50 burgerlikes. Hierdie gebeurtenis het die publiek se vertroue in Damiba se regering verder ondermyn.
Verloop
Die gebeure het vroeg die oggend begin toe hewige geweervuur en ontploffings gehoor is in verskeie dele van die hoofstad Ouagadougou, insluitend in die Ouaga 2000-woonbuurt wat beide die presidensiële en militêre junta-hoofkwartier huisves. Gemaskerde soldate het blokkades in die hoofstad se sentrum georganiseer. Botsings het plaasgevind by 'n militêre basis, Camp Baba Sy, waar Damiba hoofsaaklik gebaseer was. Geweervuur is ook by die Kosyam-paleis aangemeld. Staats-TV het van die lug gegaan. Ure later het die tussentydse regering 'n "interne krisis" binne die weermag erken en gesê samesprekings is aan die gang om 'n skikking te bereik. Op Facebook het tussentydse president Damiba erken dat daar 'n "verandering in gesindheid onder sekere elemente van die nasionale gewapende magte was". Soos burgerlikes besef het dat 'n staatsgreep plaasvind, het groepe in die hoofstad bymekaargekom om inligting in te samel of ondersteuning vir die staatsgreepplanners te demonstreer.
De Aar (kiesafdeling)
De Aar was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
In 1948, '53, '58, '61 is De Aar met Colesberg gekombineer, waarna dit weer twee afsonderlike kiesafdelings word in 1966. In 1974 verdwyn Colesberg, maar De Aar bestaan voort tot 1994.
Monte Markham
Monte Markham (gebore 21 Junie 1935) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Guns of the Magnificent Seven (1969), Airport '77 (1977), en We Are Still Here (2015), en in die televisiereeks The Six Million Dollar Man (1974).
Staatsgreep in Burkina Faso (September 2022)
Verloop
Die staatsgreep is beskryf as "baie betreurenswaardig" deur die president van die land se Beweging vir Menseregte, wat ook die weermag gekritiseer het vir sy verdeeldheid en onvermoë om ekstremisme te bekamp.
Italianers
Die Italianers (Italiaans: italiani [itaˈljaːni]) is 'n nasie en etniese groep inheems aan die Italiaanse Skiereiland en omliggende eilande soos Korsika, Sardinië en Sisilië. Hulle deel 'n gemeenskaplike Italiaanse kultuur, afkoms en praat Italiaans of 'n ander Romaanse taal as moedertaal. Italianers vorm die titulêre nasie van Italië, waar hulle 91% van die bevolking uitmaak, terwyl volgens die wetlike sin die hele bevolking van Italië Italianers is.
Behalwe Italië leef Italianers nog in omliggende lande soos Duitsland, Frankryk, San Marino, Switserland en die Vatikaanstad, maar die meeste Italianers het hulle in Noord- en Suid-Amerikaanse lande soos Argentinië, Brasilië, Kanada, Uruguay, Venezuela en die Verenigde State gevestig, veral sedert die 19de eeu, na die Unifikasie van Italië. Klein minderhede van Italianers leef sedert eeue heen in Kroasië en Slowenië, veral in Dalmasië en op die skiereiland van Istrië.
Met die uitbreiding van die Italiaanse Ryk in die Middellandse See en Oos-Afrika in die eerste helfde van die 20ste eeu het sommige Italianers in lande soos Libië en Somalië gevestig, maar as gevolg van Italië se nederlaag in die Tweede Wêreldoorlog is hulle weer uitgedryf. Nadat Wes-Duitsland in die 1950's en 1960's sy grootste ekonomiese opswaai beleef het, die sogenaamde "Wirtschaftswunder", is Italianers saam met Turke en ander nasies van die Middellandse See genooi om in dié land te gaan werk en woon.
Italianers het 'n groot invloed en bydrae tot wetenskap, kuns, tegnologie, kookkuns, sport, regsgeleerdheid en bankwese, beide in die buiteland en wêreldwyd. Italianers is algemeen bekend vir hul lokalisme, sowel regionaliste en munisipaliste asook hul aandag aan klere en respek vir gesinswaardes. Die meeste pouse van die Rooms-Katolieke Kerk was Italianers, altesaam 217.
Dovyalis macrocarpa
Dovyalis macrocarpa is 'n struik of klein boom wat deel is van die Salicaceae-familie en is inheems in Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Rwanda, Tanzanië en Uganda.
Megaciella tawiensis
Megaciella tawiensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Megaciella en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1925 deur Wilson.
Emma Dunn
Emma Dunn (26 Februarie 1875 – 14 Desember 1966) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Seven Keys to Baldpate (1935), Dr. Kildare Goes Home (1940), The Great Dictator (1940), en The Woman in White (1948).
Gymnosporia buchananii
Gymnosporia buchananii is 'n struik of klein boompie wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is inheems aan Angola, Benin, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Ethiopië, Gaboen, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Malawi, Mosambiek, Nigerië, Republiek die Kongo, Rwanda, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Soedan, Tanzanië, Uganda en Zambië.
Phumulo Masualle
Phumulo Masualle is 'n Suid-Afrikaanse politikus. Hy was die Premier van die Oos-Kaapse provinsie sedert sy aanstelling in 2014 tot in Mei 2019. Masualle is 'n lid van die African National Congress (ANC) en dien tans in die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika.
Megaciella tibiellifera
Megaciella tibiellifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Megaciella en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
Moraea brachygyne
Moraea brachygyne is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos en Sukkulente Karoo is. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Dit kom vanaf die Bokkeveldberge tot by Clanwilliam en die noorde van die Tankwa Karoo voor. Die populasie is stabiel.
Thinis
Thinis of This (Egipties: Tjenoe) was die hoofstad van Antieke Egipte tydens die Vroegdinastiese Tydperk. Die stad is nog nie weer ontdek nie, maar word dikwels deur antieke skrywers genoem, onder andere die Egiptiese historikus Manetho. Hy het dit ’n stamkonfederasie genoem waarvan die leier, Menes (of Narmer), Bo- en Benede-Egipte verenig het en die land se eerste farao was.
Vanaf die 3de Dinastie, toe die hoofstad na Memphis geskuif is, het Thinis begin agteruitgaan. Sy ligging op die grens van die mededingende Herakleopolis en Thebe van die Eerste Oorgangstydperk en sy nabyheid aan sekere oases met moontlike militêre belangrikheid, het verseker dat Thinis nog ’n aansienlike rol gespeel het in die Ou Ryk en die Nuwe Ryk.
Hoewel die stad se presiese ligging onbekend is, is daar konsensus onder Egiptoloë dat dit in die omgewing van antieke Abydos en die moderne Girga was.
Nasionale Republikeinse Leër
Die Nasionale Republikeinse Leër (NRL) (Russies: Национальная республиканская армия, geromaniseer: Natsional'naya respublikanskaya armiya; NRA) is 'n beweerde ondergrondse partisaan groep van Russe in Rusland wat die gewelddadige omverwerping van die Poetin-regering nastreef.
Ilya Ponomarev, 'n voormalige lid van Rusland se Doema wat geskors is weens aktiwiteite teen die regering, het die groep geïdentifiseer as agter die sluipmoord op die Russiese propagandis Darya Dugina in Augustus 2022, en "baie ander partisaan optrede wat op die grondgebied van Rusland uitgevoer is in onlangse maande." Hy het gesê hy is sedert April 2022 "in kontak" met verteenwoordigers van die organisasie. Hy beskryf sy rol as soortgelyk aan dié wat Gerry Adams en Sinn Féin gespeel het teenoor die Voorlopige Ierse Republikeinse Leër tydens die "Probleme", en beweer dat sy rol beperk is tot die verskaffing van publisiteit, die hulp van voortvlugtendes en die verskaffing van tegniese bystand; hy het ontken dat hy wapens verskaf het.
Kommentators het twyfel uitgespreek oor Ponomarev se aansprake oor die groep. Mediadekking van Dugina se sluipmoord beklemtoon dat daar geen onafhanklike verifikasie van die Russiese NRL se bestaan of die organisasie se rol in die sluipmoord was nie. Nietemin het die Russiese Aksiekomitee van die opposisie Ponomarev van sy Vrye Rusland-kongres op die swartlys geplaas op grond daarvan dat hy "opgeroep het vir terreuraanvalle op Russiese grondgebied." Die komitee se verklaring het ook geïmpliseer dat Dugina 'n "burger" was wat nie aan die gewapende konfrontasie deelneem nie, en het veroordelings van Aleksandr Dugin na die aanval veroordeel as "'n demonstratiewe verwerping van normale menslike empatie vir die families van die slagoffers."
Die NRA se beweerde manifes lui deels: "Ons, Russiese aktiviste, militêre en politici, nou partisane en vegters van Nasionale Republikeinse Leër, ons verbied oorlogvoerders, rowers en onderdrukkers van die mense van Rusland!
Ons verklaar president Poetin tot die oorheerser van gesag en die militêre misdadiger wat die Grondwet gewysig het, broederoorlog tussen Slawiese volke ontketen het en die Russiese soldate na 'n gewisse en sinnelose dood gestuur het. Armoede en kiste vir sommige, paleise vir ander – die kern van sy beleid. Ons glo dat mense wat van die stemreg ontneem is die reg het om in opstand te kom teen tiranne. Poetin sal deur ons afgesit en vernietig word!— Kyiv Post (vertaal), " Verklaring van die Nasionale Republikeinse Leër (NRL) op 21 Augustus 2022"
Louise Duprey
Louise Duprey (1957 – Februarie 2000) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Dancin' Thru the Dark (1990) en in die televisiereekse Coronation Street (1960), One Foot in the Grave (1990), en Coasting (1990).
Michael C. Maronna
Michael C. Maronna (gebore 27 September 1977) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Home Alone (1990), Home Alone 2: Lost in New York (1992), 40 Days and 40 Nights (2002), en Men in Black 3 (2012).
Goukamma-natuurreservaat
Die Goukamma-natuurreservaat is 'n natuurreservaat in die Wes-Kaap. Dit is geleë op die tuinroete, suid van die N2-nasionale pad tussen Sedgefield en Knysna.
Flora
Die reservaat bevat digte kuswoud. Insluitend:
Geskiedenis
Dit is in 1990 as 'n mariene beskermde gebied verklaar.
Die reservaat is in 2017 erg deur veldbrande geraak en was tot middel 2018 gesluit.
Dovyalis spinosissima
Dovyalis spinosissima is 'n struik of klein boom wat deel is van die Salicaceae-familie en is inheems in Malawi en Tanzanië.
Constantine Maroulis
Constantine Maroulis (gebore 17 September 1975) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Rock of Ages (2012) en in die televisiereekse The Bold and the Beautiful (1987), Kittens in a Cage (2015), en Psychosis.
George Nicholls Jr.
George Nicholls Jr. (5 Mei 1897 – 13 November 1939) was 'n Amerikaanse regisseur en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Big Game (1936), Chatterbox (1936), Army Girl (1938), en The Marines Fly High (1940).
Dovyalis revoluta
Die iSimangaliso-wilde-appelkoos (Dovyalis revoluta) is 'n struik wat deel is van die Salicaceae-familie.
Dit is endemies aan KwaZulu-Natal en kom naby Hluhluwe voor. Die spesie is eers as 'n erkende spesie beskou, later herklassifiseer as 'n sinoniem vir Dovyalis zeyheri en is weer geherklassifiseer as 'n unieke spesie.
Die boom word krities bedreig en sy FSA-nommer is 760.
Bernard Montgomery
Veldmaarskalk Bernard Law Montgomery, 1ste Burggraaf Montgomery van Alamein, (17 November 1887 – 24 Maart 1976); met die byname "Monty" en "The Spartan General", was ’n senior Britse offisier wat in die Eerste én Tweede Wêreldoorlog geveg het.
Montgomery se eerste deelname aan oorlogvoering was tydens die Eerste Wêreldoorlog as ’n junior offisier van die Koninklike Warwickshire-regiment. In die Eerste Slag van Ypres is hy by Méteren, naby die Belgiese grens by Bailleul, deur ’n skerpskutter deur die regterlong geskiet. Toe hy as ’n generale stafoffisier na die Wesfront terugkeer, het hy in April/Mei 1917 aan die Slag van Arras deelgeneem. Laat in 1917 het hy ook aan die Slag van Passchendaele deelgeneem. Aan die einde van die oorlog was hy stafhoof van die 47ste (2de Londense) Divisie.
Tydens die Westelike Woestyn-veldtog van die Tweede Wêreldoorlog was Montgomery van Augustus 1942, deur die Tweede Slag van El Alamein tot met die finale Geallieerde oorwinning in Tunisië in Mei 1943 bevelvoerder van die Britse Agtste Leër. Hy het daarna die Britse Agtste Leër aangevoer tydens die Geallieerdes se inval in Sisilië en Italië en was in bevel van al die Geallieerde grondmagte tydens die Slag van Normandië (Operasie Overlord), van D-dag op 6 Junie 1944 tot 1 September 1944. Vir die res van die Noordwes-Europese veldtog, insluitende die mislukte poging om die Rynrivier oor te steek tydens Operasie Market Garden, was hy bevelvoerder van die 21ste Leërgroep.
Toe pantsertroepe van die Duitse Weermag deur die Amerikaanse linies in België breek tydens die Ardenne-offensief, is Montgomery aangestel as bevelvoerder van die noordelike skouer van die uitloper. Dit het tydelike bevel van die Amerikaanse Eerste en Negende Leër ingesluit.
Montgomery se 21ste Leërgroep, insluitende die Amerikaanse Negende Leër en die Eerste Geallieerde Valskermleër, het die Ryn in Maart 1945 in Operasie Plunder oorgesteek, twee weke nadat die Amerikaanse Eerste Leër die Ryn tydens die Slag van Remagen oorgesteek het. Teen die einde van die oorlog het troepe onder Montgomery se bevel deelgeneem aan die omsirkeling van die Ruhr-nes, die Nederlanders bevry en ’n groot deel van Noordwes-Duitsland ingeneem. Op 4 Mei 1945 het Montgomery die oorgawe van die Duitse magte in Noordwes-Europa aanvaar by die Lüneburgse Heide, oos van Hamburg, ná die oorgawe van Berlyn aan die USSR op 2 Mei, maar voor die algemene oorgawe aan die Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force (SHAEF) op 7 Mei.
Ná die oorlog het hy opperbevelvoerder van die Britse Leër van die Ryn in Duitsland geword, en daarna generalestafhoof (1946–1948). Van 1948 tot 1951 was hy voorsitter van die Opperbevelvoerderskomitee van die Westerse Unie. Hy het daarna, tot met sy aftrede in 1958, gedien as onderbevelvoerder van Navo se militêre opperbevelstruktuur.
Vroeë lewe
Montgomery is in Kennington, Surrey gebore in 1887, die vierde kind van nege, sy vader 'n predikant van die Iers-Skotse Kerk, eerwaarde Henry Montgomery, en sy moeder Maud (née Farrar). Die Montgomerys is afkomstig van die County Donegal deel van die Clan Montgomery. Henry Montgomery, destyds prediker van die St Mark's Kerk, Kennington, was die tweede seun van Sir Robert Montgomery, 'n boorling van Inishowen in Donegal, in Ulster, die bekende koloniale administrateur in Brits-Indië, wat 'n maand na sy geboorte van sy kleinseun oorlede is.
Hy was waarskynlik 'n afstammeling van kolonel Alexander Montgomery (1686–1729). Bernard se ma, Maud, was die dogter van die eerw. Frederic William Canon Farrar, 'n bekende prediker, en was agtien jaar jonger as haar man. Na die dood van Sir Robert Montgomery het Henry die Montgomery-landgoed van New Park in Moville in Inishowen, Ulster geërf. Daar was nog £ 13.000 op die verband uitstaande, 'n groot bedrag skuld vir die 1880's, en Henry was toe nog net 'n Anglikaanse predikant. Ondanks die verkoop van al die plase in Ballynally, was dit steeds moeilik om kop bo water te hou.
Dit was 'n finansiële verligting toe Henry in 1889 as biskop van Tasmanië benoem is, toe nog 'n Britse kolonie, en Bernard het sy grootwordjare daar deurgebring. Biskop Montgomery het dit as sy plig beskou om soveel tyd moontlik in die landelike gebiede van Tasmanië deur te bring en was tot ses maande op 'n keer weg. Terwyl hy weg was, het sy vrou, nog in haar middel-twintigerjare, haar kinders konstant lyfstraf gegee, en hulle dan meestal geïgnoreer terwyl sy die openbare pligte van die biskop se vrou uitgevoer het.
Van Bernard se broers en susters sterf Sibyl op 'n vroeë ouderdom in Tasmanië, en Harold, Donald en Una het geëmigreer. Maud Montgomery het weinig belanggestel in die opvoeding van haar jong kinders en het hulle laat onderrig deur tutors wat uit Brittanje gebring is. Die liefdelose omgewing het Bernard ietwat van 'n boelie gemaak, soos hy self onthou: "Ek was 'n aaklige seuntjie. Ek dink nie dat iemand deesdae my soort gedrag sou goedkeur nie". Later in st lewe het Montgomery geweier om toe te laat dat sy seun David iets met sy ouma te doen het, en het ook nie haar begrafnis in 1949 bygewoon nie.
Die gesin het op 'n stadium vir 'n Lambeth-konferensie in 1897 na Engeland teruggekeer, en Bernard en sy broer Harold was vir 'n kwartaal in die King's Skool in Canterbury. In 1901 word biskop Montgomery sekretaris van die Vereniging vir die Uitbreiding van die Evangelie, en die gesin het na Londen teruggekeer. Montgomery was in die St Paul's Skool en daarna die Koninklike Militêre Kollege, Sandhurst, waar hy amper geskors is weens beweerde astrantheid en gewelddadigheid.
Eerste Wêreldoorlog
Die Eerste Wêreldoorlog het in Augustus 1914 begin en Montgomery het daardie maand met sy bataljon na Frankryk vertrek, wat destyds deel was van die 10de Brigade van die 4de Divisie. Hy was daardie maand in aksie in die Slag van Le Cateau, tydens die terugtrekking van Mons. Op Méteren, naby die Belgiese grens by Bailleul op 13 Oktober 1914, is hy tydens 'n geallieerde teenaanval deur 'n sluipskutter in die regterlong verwond. Hy verwerf die Orde vir Voortreflike Diens (Distinguished Service Order) vir dapper leierskap: die aanhaling vir hierdie toekenning, gepubliseer in die Londense Gazette in Desember 1914 lui: “''Met opvallende dapperheid lei hy op 13 Oktober, toe hy die vyand met bajonet uit hul loopgrawe dryf. Hy is erg gewond.”''
Nadat hy vroeg in 1915 herstel het, is hy eers aangestel as brigade-majoor van die 112ste Brigade en daarna van die 104de Brigade onder opleiding in Lancashire. Hy het vroeg in 1916 na die Westelike Front teruggekeer as 'n algemene stafoffisier in die 33ste Divisie en neem deel aan die Slag van Arras in April/Mei 1917. Hy word 'n algemene stafoffisier by die IX Korps, deel van generaal Sir Herbert Plumer se Tweede Leër, in Julie 1917.
Montgomery het laat in 1917 aan die Slag van Passchendaele deelgeneem. Voordat die oorlog beëindig is, het hy as GSO1 (effektief stafhoof) van die 47ste (2de Londense) Divisie, met die tydelike rang van luitenant-kolonel gedien. Op 'n foto uit Oktober 1918, weergegee in talle biografieë, staan die destyds onbekende luitenant-kolonel Montgomery voor Winston Churchill (op daardie stadium die minister van munisie) tydens die parade na die bevryding van Lille.
1920’s
Na die Eerste Wêreldoorlog was Montgomery bevelvoerder van die 17de (Diens) Bataljon van die Koninklike Fusiliërs, 'n bataljon in die Britse leër van die Ryn, voordat hy in November 1919 teruggekeer het na sy aangestelde rang van kaptein (brevet majoor). Hy is aanvanklik nie gekies vir die Offisiers Kollege in Camberley, Surrey nie (sy enigste hoop om ooit 'n hoë bevel te ontvang). Tydens 'n tennispartytjie in Keulen kon hy egter die opperbevelhebber van die Britse besettingsleër, veldmaarskalk Sir William Robertson, oorhaal om sy naam by die lys te voeg.
Nadat hy aan die Offisierskollege studeer het, is hy aangestel as brigade-majoor van die 17de Infanteriebrigade. Die brigade is in County Cork, Ierland, gestasioneer en het tydens die laaste stadiums van die Ierse Onafhanklikheidsoorlog teen-insurgensie operasies uitgevoer.
Montgomery het tot die gevolgtrekking gekom dat die konflik nie sonder ingrypende maatreëls gewen kon word nie, en dat selfbestuur vir Ierland die enigste haalbare oplossing was. In 1923, na die stigting van die Ierse Vrystaat en tydens die Ierse Burgeroorlog, het Montgomery aan kolonel Arthur Ernest Percival van die Essex Regiment geskryf:
“''Persoonlik het ek al my aandag daaraan geskenk om hierdie rebelle te verslaan, maar dit het my nooit 'n bietjie gepla, hoeveel huise afgebrand is nie. Ek dink ek het alle burgerlikes as 'sondaars' beskou en ek het nooit met hulle te doen gehad nie. My eie siening is dat 'n mens ongenaakbaar moet wees om so 'n oorlog te wen. Oliver Cromwell, of die Duitsers, sou dit binne 'n baie kort tydjie afgehandel het. Deesdae verhinder die openbare mening sulke metodes, die nasie sou dit nooit toelaat nie, en die politici sou hul werk verloor as hulle dit goedgekeur het. Dit is so dat ek van mening is dat Lloyd George reg was in wat hy gedoen het, as ons verder gegaan het, sou ons waarskynlik die opstand as 'n tydelike maatreël kon verpletter, maar dit sou weer uitgebreek het soos 'n maagsweer die oomblik as ons die troepe verwyder het. Ek dink die rebelle sou waarskynlik gevegte vermy het en hul wapens weggesteek het totdat ons weg was.''”
In Mei 1923 word Montgomery na die 49ste (West Riding) Infanterie-divisie, 'n territoriale weermag, gestuur. Hy het in 1925 na die 1ste bataljon, Koninklike Warwickshire Regiment, as 'n kompaniebevelvoeder teruggekeer en is in Julie 1925 tot majoor bevorder. Van Januarie 1926 tot Januarie 1929 dien hy as adjunk-assistent-generaal aan die Offisierskollege, Camberley, met die tydelike rang van luitenant-kolonel.
Getroude lewe en familie
In 1925, in sy eerste bekende hofmakery van 'n vrou, het Montgomery, toe in sy laat dertigerjare, aan 'n 17-jarige meisie, Betty Anderson, gevra om te trou. Sy benadering om haar te beïndruk was om diagramme in die sand te teken van hoe hy sy tenks en infanterie in 'n toekomstige oorlog sou ontplooi, 'n gebeurlikheid wat destyds baie onwaarskynlik gelyk het. Sy het sy ambisie en eensgesindheid eerbiedig, maar het sy huweliksaanbod van die hand gewys.
Terwyl sy in 1937 met vakansie in Burnham-on-Sea was, het Betty 'n insekbyt opgedoen wat besmet geraak het, en sy is in die arms van haar man dood aan septisemie na amputasie van haar been. Die verlies het Montgomery verwoes, wat toe as 'n brigadier gedien het, maar hy dring daarop aan om onmiddellik na die begrafnis weer aan te gaan met sy werk. Montgomery het 'n baie gelukkige huwelik gehad. Baie van sy korrespondensie met sy vrou is vernietig toe sy woonbuurt in Portsmouth tydens die Tweede Wêreldoorlog gebombardeer is. Na die dood van Montgomery het John Carver geskryf dat sy ma die land waarskynlik 'n guns gedoen het deur sy persoonlike onaardighede – sy uiterste eensgesindheid, en sy onverdraagsaamheid en agterdog ten opsigte van ander se motiewe – lank genoeg binne redelike perke te hou en sodoende sy kans op hoër bevelsposisies aansienlik verbeter het.
Albei die stiefseuns van Montgomery het in die dertigerjare weermagoffisiere geword (albei het in Indië gedien ten tyde van hul moeder se dood), en albei het in die Tweede Wêreldoorlog geveg, waartydens hulle die rang van kolonel gedra het. Terwyl hy as GSO2 saam met die Agtste Leër gedien het, is Dick Carver tydens die operasies naby El Alamein vorentoe gestuur om te help met die identifisering van 'n nuwe terrein vir die Agtste Leër se hoofkwartier. Hy is op 7 November 1942 in Mersa Matruh gevange geneem.
Montgomery het aan sy kontakpersone in Engeland gevra dat navraag gedoen word via die Rooi Kruis waar sy stiefseun gehou word, en dat pakkies na hom gestuur word. Soos baie Britse krygsgevangenes, het Dick Carver in September 1943 ontsnap tydens die kort tydjie tussen Italië se beëindiging van die oorlog en die Duitse okkupasie van die land. Uiteindelik bereik hy Britse linies op 5 Desember 1943, tot vreugde van sy stiefpa, wat hom na Brittanje toe gestuur het om te herstel.
Jaycees
Die Jaycees is ‘n internasionale vereniging van jong sakemanne om hulle voor te berei op leierskapsrolle in hul onderskeie gemeenskappe.
Bernard Montgomery
1930’s
In Januarie 1929 is Montgomery bevorder tot 'n brevet luitenant-kolonel. Hy is daardie maand weer terug na die 1ste Bataljon, Koninklike Warwickshire Regiment, as bevelvoerder van die hoofkwartierkompanie; in die middel van 1929 het hy by die Ministerie van Oorlog gaan help om die infanterie-opleidingshandleiding te skryf. In 1931 word Montgomery tot permanente luitenant-kolonel bevorder en word hy die bevelvoerder van die 1ste Bataljon, Koninklike Warwickshire Regiment en word hy ontplooi in Palestina en Brits-Indië.
Jaycees
Die vereniging het as doel om by jong sakemanne (slegs mans tussen die ouderdomme van 18 en 40 jaar) ‘n besef te skep wat die verantwoordelikhede van goeie burgerskap inhou. Om hierdie doel te bereik moet individuele lede deelneem aan projekte om het leierskappotensiaal te ontwikkel, die ekonomiese ontwikkeling van hul gemeenskap bevorder en ‘n goeie gesindheid tussen alle mense probeer nastreef. Lidmaatskap bied die geleentheid om diens te verleen en sodoende op verskeie gebiede ervaring op te doen. Leierskapontwikkeling vind ook plaas deur kursusse by te woon in openbare redevoering, sakebestuur, komiteewerk en vergaderingprosedure.
Bernard Montgomery
1930’s
Hy is in Junie 1934 tot kolonel bevorder. Hy word daarna aanbeveel as 'n instrukteur by die Indiese Weermag Offisierskollege (nou die Pakistanse Weermag Offisierskollege) in Quetta, Brits-Indië. Na voltooiing van sy diensreis in Indië het Montgomery in Junie 1937 na Brittanje teruggekeer waar hy die bevel van die 9de Infanteriebrigade met die tydelike rang van brigadier oorgeneem het. Sy vrou is daardie jaar oorlede.
Jaycees
Tipiese gemeenskapsprojekte waarin lede betrokke is, is die skep van werksgeleenthede vir hulbehoewendes, onderwys aan verstandelik minderbedeeldes, tussenskoolse debatskompetisies en die kies van ‘n junior sportpersoon van die jaar.
Bernard Montgomery
1930’s
In 1938 organiseer hy 'n amfibiese gekombineerde operasionele landingsoefening wat die nuwe opperbevelhebber van die Suidelike Bevelstruktuur, generaal Sir Archibald Percival Wavell, beïndruk het. Hy is op 14 Oktober 1938 tot generaal-majoor bevorder en het die bevel van die 8ste Infanteriedivisie in Palestina oorgeneem. Daar het hy 'n Arabiese opstand beëindig voordat hy in Julie 1939 na Brittanje teruggekeer het, en het 'n ernstige siekte onderweg opgedoen. In Brittanje het hy die derde (Yster) infanteriedivisie aangevoer. Na hy verneem het van die rebelle-nederlaag in April 1939, het Montgomery gesê: "Ek is om verskeie redes jammer om Palestina te verlaat, aangesien ek die oorlog hier geniet het".
Jaycees
Die naam Jaycees is na aanleiding van die oorspronklike Engelse naam van die organisasie, naamlik die Junior Chamber of Commerce.
Bernard Montgomery
Terugkeer na Duinkerken en ontruiming
Brittanje het op 3 September 1939 oorlog teen Duitsland verklaar. Die 3de Divisie is na België ontplooi as deel van die Britse Ekspedisiemag (BE). Gedurende hierdie tyd het Montgomery ernstige probleme ondervind met sy militêre meerderes en kerkleiers weens sy openhartige houding ten opsigte van die seksuele gesondheid van sy soldate, maar hy is deur sy toesighouer Alan Brooke, bevelvoerder van II Korps, verdedig teen ontslag. Die opleiding van Montgomery het vrugte afgewerp toe die Duitsers op 10 Mei 1940 hul inval in die Lae Lande begin het en die 3de Divisie na die Dijlerivier gevorder het. Hy het daarna met groot professionaliteit na Duinkerken teruggetrek en die Duinkerken-omgewing binnegekom in 'n beroemde nagmars wat sy magte aan die linkerflank ontplooi het wat deur die Belgiese oorgawe blootgestel was
Die 3de Divisie het met minimale ongevalle ongeskonde na Brittanje teruggekeer. Tydens Operasie Dynamo – die ontruiming van 330 000 Ekspedisiemag en Franse troepe na Brittanje – het Montgomery die bevel oor die II Korps aanvaar.