cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seksueel oordraagbare infeksie
Kondome
In die geval van MIV is die penis amper altyd die seksuele oordragroete aangesien MIV nie deur velkontak versprei kan word nie; om ’n penis dus met ’n kondoom wat korrek gedra word, van die vagina of anus te beskerm, kan MIV-oordrag effektief voorkom. MIV wat via geïnfekteerde vloeistof op stukkende direk oorgedra word, sal nie as “seksueel oorgedra” beskou word nie, maar kan teoreties steeds tydens seks plaasvind. Dit kan voorkom word deur seksuele kontak te vermy wanneer daar oop, bloeiende wonde is.
Ander SOI’s, selfs virusinfeksies, kan met die gebruik van lateks-, poli-uretaan- of poli-isopreenkondome voorkom word. Sommige mikro-organismes en virusse is steeds klein genoeg om deur die porieë in natuurlike velkondome te dring, maar te groot om deur lateks of sintetiese kondome te dring.
Vir maksimum beskerming moet daar aanvaar word dat 'n gebruikte kondoom en die inhoud daarvan geïnfekteer is. Daar moet dus met die kondoom weggedoen word. ’n Nuwe kondoom moet vir elke afsonderlike geslagsdaad gebruik word aangesien dit met veelvoudige gebruik kan skeur en die effektiwiteit as beskermer belemmer word.
Nonoxynol-9
Navorsers het gehoop dat nonxynol-9, ’n vaginalemikrobe-doder, die risiko vir SOI's sou verlaag. Bewyse het egter getoon dat dit oneffektief is en vroue se kans op MIV-infektering verhoog.
Diagnose
’n Persoon kan vir ’n enkele infeksie getoets word, of daar kan ’n reeks toetse vir verskeie SOI’s gedoen word, insluitend toetse vir sifilis, trigomoniasa, gonorree, chlamydia, herpes, hepatitis en MIV. Daar is nie ’n prosedure wat vir alle besmetlike agente toets nie.
Vroeë identifisering en behandeling lei tot ’n kleiner kans om die siekte te versprei en kan by sommige infeksies die uitkoms van die behandeling verbeter. Daar is dikwels ’n vensterperiode ná aanvanklike infektering waartydens ’n SOI-toets negatief kan wees. Gedurende hierdie tyd kan die infeksie oordraagbaar wees. Die duur van hierdie tydperk wissel afhangende van die infeksie en die toets. ’n Diagnose kan ook vertraag word indien die geïnfekteerde persoon onwillig is om ’n mediese praktisyn te besoek. Meer mense raadpleeg die internet in plaas van 'n dokter oor SOI's as oor ander seksuele probleme.
Roscoe Arbuckle
Roscoe Arbuckle (24 Maart 1887 – 29 Junie 1933) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer.
Herman Teirlinck
Herman Louis Cesar Teirlinck (Sint-Jans-Molenbeek, 24 Februarie 1879 - Beersel- Lot, 4 Februarie 1967) was 'n Vlaamse skrywer. Hy was die vyfde kind en enigste seun van Isidoor Teirlinck en Oda van Nieuwenhove, wat albei onderwysers in Brussel was. As kind het hy aan 'n swak gesondheid gely 'n groot deel van sy tyd op die platteland in Zegelsem (Oos-Vlaandere) saam met sy grootouers deurgebring. Hy is ses keer vir die Nobelprys vir letterkunde benoem.
Reggie Morris
Reggie Morris (25 Junie 1886 – 16 Februarie 1928) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent A Girl in Every Port (1928).
Herman Teirlinck
Onderrig
Hy het van 1886 tot 1890 skoolgegaan aan die laerskool Karel Buls in Brussel. Sy hoërskoolloopbaan ondergaan hy aan die Koninklijk Athenaeum in Brussel, waar hy Grieks en Latyn studeer. Een van sy onderwysers was Hyppoliet Meert, 'n stoere flamingant en taalpuris. In 1879 begin hy op versoek van sy vader met studies aan die Fakulteit Natuurwetenskappe aan die Université Libre de Bruxelles (ULB), maar self wou hy skrywer word, en nie 'n wetenskaplike nie. Hy slaag sy eerste jaar in geneeskundige studies, maar verlaat die ULB en gaan na die Universiteit van Gent (RUG) om Germaanse filologie te studeer; dit het egter ook nie goed verloop nie, en hy verlaat ook die RUG sonder om te gradueer. Hierna skryf hy sy eerste gedigte, getiteld Metter Sonnewende (1899) en Verzen (1900). In Gent ontmoet hy Karel van de Woestijne; hulle sou lewenslange vriende wees tot die oorlye van Van de Woestijne in 1929.
Loopbaan
In 1902 trou hy met sy eerste vrou Mathilde Lauwers, saam met wie hy twee dogters gehad het: Stella en Leentje Teirlinck. Hy is aangestel as die verantwoordelike amptenaar vir die Beeldende Kunste in Brussel. Ook in 1902 publiseer hy De wonderbare wereld, gevolg deur Het stille gesternte in 1903. In 1903 is hy ook medestigter van die geïllustreerde tydskrif Vlaanderen, wat vir Van nu en straks opgevolg het. In 1906 word hy Belgiese korrespondent vir die Amsterdamse dagblad Het Handelsblad. Hy begin toenemend belangstel in die stadslewe van Brussel, en in 1909 publiseer hy die roman Ivoren Aapje, wat sy eerste roman oor Brussel was. Ook in 1909 publiseer hy sy essay Het Vlaamsch Tooneel, wat sy waardering vir Edward Gordon Craig toon. Hy het in Linkebeek gaan woon, waar hy, as 'n liberaal, by die plaaslike politiek betrokke geraak het.
Van 1912 tot 1926 was hy direkteur van die meubelfabriek Ateliers Victor De Cunsel. Hy het selfs sekretaris van die organisasie vir houtwerkers geword, wat hom toegelaat het om die Belgiese Kongo te besoek.
Yannick Renier
Yannick Renier (gebore 29 Maart 1975) is 'n Belgiese akteur, regisseur, en skrywer.
Herman Teirlinck
Literêre loopbaan
In 1917 word hy lid van die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde in Leiden, en in 1919 word hy lid van die Koninklijke Vlaamse Academie voor Taal- en Letterkunde. In 1928 is sy eerste vrou oorlede. In dieselfde jaar trou Herman Teirlinck met Johanna Hoofmans van Linkebeek. Vyf jaar later verhuis hulle na 'n woning in die Uwenberg 14 in Beersel.
In 1920 word hy leraar van Vlaams aan die Koninklike Hof van Belgie; in 1933 Privaatraadslid van koning Albert I ; in 1934 Raadslid vir Kuns en Wetenskap van Koning Leopold III en in 1951 Ere-raadslid vir Kuns en Wetenskap van Koning Baudouin I, in die Nederlands bekend as Koning Boudewijn I.
Herman Teirlinck het in 'n tipiese Vlaamse styl geskryf en Karel van de Woestijne as sy belangrikste voorbeeld beskou. Dit blyk duidelik uit sy werk soos in t Bedrijf van den kwade in De doolage. Hy was bekend met impressionistiese skilders, wat ook 'n sterk invloed op sy werk uitoefen. Sy versameling gedigte getiteld Zon bied die beste blik op hierdie invloed. Met verloop van tyd het sy taalgebruik egter meer Nederlands en minder Vlaams geword.
Herman Teirlinck het egter die meeste belanggestel in teater. Hy skryf toneelstukke soos De vertraagde film (1922), Ik dien (1924) en De man zonder lijf (1925). Ander toneelstukke is De ekster en de galg (1937) en Ave (1938), waarin hy eksperimenteer met moderne tegnieke om die publiek meer by die aksie te betrek.
In sy laaste literêre periode, wat in 1940 met die roman Maria Speermalie begin, benader hy die eksistensialisme. Ook die vrye passievolle lewe van mense, met die verfynde oor-beskawing en die teenstrydige uiterstes wat daarin voorkom, neem hy in ag. In 1946 word hy medestigter en direkteur van die Nieuw Vlaams Tijdschrift en stig hy die Studio van het Nationaal Toneel in Antwerpen, wat later die beroemde Studio Herman Teirlinck sou word. Hy wou 'n vernuwing in die onderrig van akteurs skep. Met die essay Pointering 48 van 1948, skryf hy die basiese program vir die skool. Die finale onderbou van die opvoedkundige beginsels van die Studio is in 1959 in die Dramatisch Peripatetikon neergeskryf. In 1951 skep hy die Arkprijs van het Vrije Woord. In Het gevecht met de engel word die onafwendbaarheid van die noodlot beklemtoon (1952). Sy laaste roman, Zelfportret of Het galgemaal verskyn in 1955, wat 'n oefening in selfbesinning is.
Mijol Klub
In 1912 stig hy die literêre klub genaamd De Mijol Club (ook MC, Magna Carta of Marie Jolles Club ), waarvan, August Vermeylen,  , en Ernest Claes lede van was. Hulle bymekaarkomplek was 'n plek genaamd 3 Fonteinen in Beersel ('n taverne wat steeds bestaan). Mijol is die naam van 'n speletjie wat met blokkiesstene gespeel word.
Wallmannsthal
Wallmannsthal is 'n landelike nedersetting 20 km noord van Pretoria, in Gauteng, Suid-Afrika.
Vlaamse letterkunde
Die Vlaamse letterkunde is die letterkundige skat wat afkomstig is van Vlaandere, wat histories gesien 'n streek is wat bestaan uit dele van die huidige België, Frankryk en Nederland. Tot die vroeë 19de eeu is hierdie letterkunde as 'n integrale deel van die Nederlandse letterkunde beskou. Nadat België in 1830 onafhanklik van Nederland geword het, het die begrip Vlaamse letterkunde 'n nouer betekenis gekry, en verwys dit na die Nederlandse taalletterkunde wat in België geproduseer word. Dit bly egter deel van die Neerlandistiek en van die Nederlandse letterkundige kanon, dieselfde geld in 'n mate ook vir die Afrikaanse letterkunde.
Volgens Daniël Hugo het die Nederlandse — en daarom ook die Vlaamse– en Afrikaanse letterkunde — begin met 'n liefdesgediggie: "Hebban olla vogala nestas hagunnan / hinase hic enda thu / wat unbidan we nu", oftewel in Afrikaans: "Al die voëls het neste begin / behalwe ek en jy / waarvoor wag ons nou?" Die reëls is byna 900 jaar gelede deur 'n Vlaamse monnik in Engeland neergekrabbel.
Middeleeuse Vlaamse letterkunde
In die vroegste stadia van die Nederlandse taal was daar 'n aansienlike mate van wedersydse verstaanbaarheid met sommige Duitse dialekte, en sommige letterkundige stukke en outeurs word deur beide taalgebiede as hul eie opgeëis. Voorbeelde hiervan is die twaalfde-eeuse digter Hendrik van Veldeke, wat deur die Nederlandse sowel as die Duitse letterkunde as hul eie geëis word. In die eerste fases van die Vlaamse letterkunde was poësie die oorheersende vorm van literêre uitdrukking. In die Lae Lande, soos in die res van Europa, was romans en liefdespoësie aan die howe gewilde genres gedurende die Middeleeue. Een voorbeeld van so 'n minnesanger was die voormelde Van Veldeke. Die ridderlike epiese poësie was ook 'n gewilde genre, en bevat dikwels Koning Arthur of Karel die Grote as protagonis (met die noemenswaardige voorbeeld van Karel ende Elegast, synde Nederlands vir "Karel en die elf-gees/elf-gas").
duimnael|links| [[Hendrik van Veldeke in die Codex Manesse, 14de eeu ]] Die eerste Nederlandse skrywer wat by sy naam bekend was, was die twaalfde-eeuse digter Hendrik van Veldeke, 'n vroeë tydgenoot van Walther von der Vogelweide. Van Veldeke skryf liefdespoësie aan die hof asook 'n hagiografie van Servaas van Maastricht en 'n epiese hervertelling van die Aeneis in 'n Limburgse dialek, wat die Nederlands-Duitse taalgrens oorkruis.
'n Aantal van die oorblywende epies-digterlike werke, veral sy romanse aan die howe, was óf kopieë van, óf uitbreidings van vroeëre Duitse of Franse pogings, maar daar is voorbeelde van oorspronklike werke (soos die anoniem-geskrewe Karel ende Elegast) en oorspronklike Nederlandse werke wat in ander tale vertaal is (die Nederlandse toneelstuk oor moraliteit getiteld Elckerlijc vorm die basis vir die Engelse toneelstuk "Everyman").
Behalwe vir ou verhale wat ingebed was in die Nederlandse volksliedere, het feitlik geen egte Nederlandse volksverhale van die Nederlandse oudheid oorgebly nie, en skaars enige eggo van Germaanse mitologie. Aan die ander kant, het die sages van Karel die Grote en Arthur onmiddellik in Middelnederlandse vorms voorgekom. Hierdie stukke is klaarblyklik bekendgestel deur dwalende minstrele, en vertaal om die nuuskierigheid van edele dames te bevredig. Dit is selde dat die naam van so 'n vertaler ons bereik het. Die "Chanson de Roland" is waarskynlik iewers in die twaalfde eeu vertaal, en die Vlaamse minstreel Diederik van Assenede het sy weergawe van "Floris en Blancheflour" as "Floris ende Blancefloer" in omstreeks 1260 voltooi.
Dit lyk asof die Arthuriaanse legende deur sommige Vlaamse koloniste in Wallis na Vlaandere teruggebring is toe hulle teruggekeer het na hul vaderland. In ongeveer 1250 het 'n minstreel van die Hertogdom van Brabant die "Prose Lancelot" op bevel van sy heer, Lodewijk van Velthem, vertaal. Hierdie aanpassing, bekend as die "Lancelot-Compilatie", toon verskeie omvattende verskille met die oorspronklike Franse verhaal, en bevat 'n aantal episodes wat waarskynlik oorspronklik aparte romans was. Sommige hiervan is self vertalings van Franse oorspronklikes, maar ander, soos die "Morien", blyk oorspronklik te wees. Die "Gauvain" is voor 1260 deur Penninc en Vostaert vertaal as die "Roman van Walewijn", terwyl die eerste oorspronklike Nederlandse skrywer, Jacob van Maerlant, homself omstreeks 1260 besig hou met verskeie romans wat handel oor die towenaar Merlin en die Heilige Graal.
W.E.G. Louw
William Ewart Gladstone Louw (31 Mei 1913 – 24 April 1980) was kunsredakteur van Die Burger en ’n professor in Nederlandse letterkunde aan die Universiteit van Stellenbosch. Hy was 'n Afrikaanse digter en lid van die Dertigers-beweging in die letterkunde, wat die Hertzogprys met sy poësie gewen het.
Vlaamse letterkunde
Middeleeuse Vlaamse letterkunde
Die eerste liriese skrywer van die Lae Lande was Johannes I, Hertog van Brabant, wat die minnelied met sukses beoefen het. In 1544 het die vroegste versameling Nederlandse volksliedere die lig gesien, en in die bundel word een of twee romanse uit die veertiende eeu bewaar, waarvan "Het Daghet in den Oosten" die bekendste is.
Tot op daardie stadium het die Middelnederlandse taal se uitset hoofsaaklik die aristokratiese en kloosterordes bedien, en die tradisies van ridderlikheid en godsdiens aangeteken; die grootste deel van die bevolking was egter skaars daarvan bewus. Aan die einde van die dertiende eeu het die Nederlandse letterkunde 'n omwenteling ondergaan. duimnael|regs|Jacob van Maerlant. Die stigter en skepper van hierdie oorspronklike Nederlandse letterkunde was Jacob van Maerlant. Sy "Der Naturen Bloeme", wat omstreeks 1263 geskryf is, neem 'n belangrike plek in die vroeë Nederlandse letterkunde in. Dit is 'n versameling van morele en satiriese stukke wat aan alle klasse van die samelewing gerig is. Met sy "Rijmbijbel" het hy 'n voorspel gegee tot die moed en vrye denke wat sou gedy tydens die Hervorming. Dit was eers in 1284 dat hy sy meesterstuk, "De Spieghel Historiael" ("Die Spieël van Geskiedenis") op bevel van graaf Floris V begin het.
W.E.G. Louw
Lewe en werk
regs|300px|duimnael|W.E.G. Louw en sy vrou, die komponis [[Rosa Nepgen.]]
Vlaamse letterkunde
Middeleeuse Vlaamse letterkunde
Hem van Aken, 'n priester van Leuven wat omstreeks 1255 tot 1330 geleef het, was 'n ware aristokraat van gees. Hy het op 'n baie vindingryke en verbeeldingryke wyse die heersende romantiese en didaktiese elemente van die tydperk vermeng. Reeds in 1280 het hy sy vertaling van die Roman de la Rose voltooi, wat hy waarskynlik begin het gedurende die leeftyd van die skrywer Jean de Meung.
W.E.G. Louw
Herkoms en vroeë lewe
William Ewart Gladstone Louw is op 31 Mei 1913 as die jongste van vier broers in Sutherland gebore. Hy was die jonger broer van die digter N.P. van Wyk Louw. Albei het hul skoolloopbaan aan SACS voltooi, toe nog in die Kaapse middestad. In 1935 wen hy die Hertzogprys vir Die ryke dwaas (saam met C. Louis Leipoldt en Totius). Die versameling poësie kan moontlik as die begin van die Dertigers-beweging in die Afrikaanse literatuur beskou word. Hy is op 31 Mei 1913 op Sutherland gebore. Hy is die seun van die prokureur Bismarck von Moltke Louw en Martha Hendrina Johanna Frederika (Poppie) van Wyk, dogter van ’n bekende boer van die distrik. Sy broers is Koos, die bekende digter N.P. van Wyk Louw en Bismarck von Moltke.
Die huis in Jubileestraat waar die gesin bly, word later as gevolg van sy en sy broer N.P. van Wyk Louw se belang in die letterkunde as museum verklaar. Hy begin sy laerskoolopleiding op Sutherland. In Desember 1920 vestig die gesin hulle in Oranjezicht in Kaapstad. Die verhuising is egter nie ’n volslae breuk met sy plattelandse verlede nie, aangesien hulle huis in Sutherland eers in 1925 verkoop word, sy pa steeds vennoot in die prokureurspraktyk op die dorp is en die kinders vir etlike jare steeds vir die somer- en wintervakansies sou terugkeer na familie in die distrik of die naburige Calvinia-distrik. In Kaapstad ontvang hy sy laer- en hoërskoolopleiding hoofsaaklik aan die Engelsmedium South African College, waar hy in 1930 matrikuleer. Sy matriekuitslae sluit twee onderskeidings in en hy verower hiermee ’n studiebeurs.
Vlaamse letterkunde
Middeleeuse Vlaamse letterkunde
duimnael|links|Jan van Ruusbroec Wat prosa betref, is die oudste stukke Nederlandse prosa wat tans nog bestaan die handveste van dorpe in Vlaandere en Zeeland, gedateer 1249, 1251 en 1254. Beatrix van Nasaret (1200–1268) was die eerste bekende prosaskryfster in die Nederlandse taal. Sy het die werk bekend as Van seven manieren van heiliger minnen geskryf. Van die ander Nederlandse Christelike mistici wie se skrywes nog bestaan, staan die Brusselse frater Jan van Ruusbroec (1293/4–1381) uit as die "vader van die Nederlandse prosa". 'n Prosavertaling van die Ou Testament is omstreeks 1300 gemaak, en daar bestaan 'n "Lewe van Jesus" wat uit ongeveer dieselfde tydperk dateer.
W.E.G. Louw
Herkoms en vroeë lewe
Op hoërskool dien hy op die redaksie van die skooltydskrif The South African College Magazine, waarin van sy eerste gedigte verskyn, terwyl hy ook dien op die komitee van die Literary and Debating Society. In hierdie tyd ontvang hy musieklesse by ’n Duitse dame, wat sy belangstelling in verskeie ander aspekte van die Wes-Europese kultuur prikkel. Skoolvakansies bring hy meestal deur op sy oupa Van Wyk se plaas Gunsfontein naby Sutherland.
Vlaamse letterkunde
Middeleeuse Vlaamse letterkunde
Die digters van die Lae Lande het reeds in die laat Middeleeue die waarde van gildes ontdek in die bevordering van kuns. Die term "Collèges de Rhétorique" ("Kamers van retoriek") was klaarblyklik in ongeveer 1440 aan die howelinge van die Boergondiese dinastie bekendgestel, maar die instellings self het lank tevore reeds bestaan. Hierdie literêre gildes, wie se lede hulself "Rederijkers" of "Retorici" genoem het, het tot aan die einde van die sestiende eeu voortbestaan en het gedurende die grootste deel van daardie tydperk 'n volkome Middeleeuse karakter behou, selfs toe die invloede van die Renaissance en die Hervorming hulle verplig het om te verander. Hulle was in byna alle gevalle absoluut middelklas van aard, en was gekant teen aristokratiese idees en neigings in die denke.
W.E.G. Louw
Verdere studie en loopbaan as digter
Van 1931 af studeer hy aan die Universiteit van Kaapstad, waar hy die B.A.-graad in 1933 en die M.A.-graad in 1934 met ’n studie oor die poësie van die Nederlandse digter J.H. Leopold verwerf. Van die begin van 1931 neem hy elke Vrydagaand privaatlesse in Duits by N.P. van Wyk Louw en hierdie kontak verstewig die verhouding tussen die twee broers, wat weens die groot ouderdomsverskil tot in daardie stadium oppervlakkig was. Hy wys die gedigte wat hy skryf in hierdie tyd aan sy broer en ’n paar intieme vriende en hulle moedig hom aan om dit te laat publiseer. Vergesel van ’n paar vriende lees hy dan die verse aan professor F.E.J. Malherbe voor, maar dit is ’n ongelukkige ontmoeting. In ’n latere brief aan Malherbe stip W.E.G. Louw redes hiervoor aan, naamlik hulle vreemdheid vir mekaar, die teenwoordigheid van ander, sy eie smaaklose lees van die verse en Malherbe se moegheid en prikkelbaarheid. Malherbe maak tydens die ontmoeting ’n aantal opmerkings wat Louw as onvanpas en sonder werklike insig beskou en hy besluit daarna om eerder self die gedigte te publiseer as om deur ’n uitgewer te werk. So verskyn Die ryke dwaas dan, wat ook met die Hertzogprys bekroon word en amptelik die Dertiger-beweging in die poësie inlui. Malherbe kry ’n afskrif van die bundel en skryf uit die bloute ’n waarderingsbrief aan Louw, waarin hy die genot wat hy aan die bundel het, duidelik stel. Hy lewer dan ook ’n waarderende resensie daaroor in Die Huisgenoot, maar in latere jare is daar ’n breuk tussen Louw en Malherbe, wanneer dit uit getuienis soos vervat in Dokumente van Dertig van J.C. Kannemeyer duidelik begin word dat Malherbe se optredes nie altyd vry te spreek is van onegtheid, ’n gebrek aan insig en ’n jag na eie voordeel nie. Gerrit Dekker, vername meningvormer in die letterkunde van daardie tyd, skryf ook ’n positiewe resensie, waarna die sukses van die bundel feitlik verseker is.
Vlaamse letterkunde
Middeleeuse Vlaamse letterkunde
Van hierdie kamers was die vroegste byna geheel en al besig met die voorbereiding van wonderwerk-toneelstukke. Aan die einde van die vyftiende eeu het die Gentse kamer soewereine mag begin uitoefen oor die ander Vlaamse kamers, wat later in die Hollandse graafskap nagevolg is deur die Eglantine van Amsterdam. Hierdie amptelike erkenning het egter wat die letterkunde betref geen uitwerking gehad nie, en dit was nie in Gent nie, maar in Antwerpen dat die intellektuele lewe eers werklik begin toeneem het. In Holland het die burgers slegs die kamers gestig, terwyl die verteenwoordigers van die adellike families in Vlaandere erelede was, en bystand gebied het met geldelike bydraes. Hul Landjuwelen, of Toernooie van Retoriek, waartydens groot pryse toegeken is, was geleenthede waartydens die lede van die kamers hulself kon onderskei.
W.E.G. Louw
Verdere studie en loopbaan as digter
Tydens sy studentejare is Louw aktief betrokke by die Afrikaanse Nasionale Studentebond. Hy het in sy vroeë studentejare ’n verhouding met Hettie Smit (wat weerklank vind in haar boek Sy kom met die sekelmaan) en leer ook vir F.J. le Roux goed ken. Hy het ook ’n belangrike aandeel aan die stigting van die Vereniging vir die Vrye Boek in 1936 wat hom ten doel stel om die aandag op die nuwe poësie te vestig en om N.P. van Wyk Louw se Alleenspraak gepubliseer te kry. As student blink hy uit deur die J.H. Hidding-beurs aan Kaapstad Universiteit en die Queen Victoria Memorial Scholarship vir oorsese studie in die Verenigde Koninkryk te ontvang. Gedurende 1935 is hy vir ’n tyd waarnemende lektor in Afrikaans-Nederlands aan die Universiteit van Kaapstad. Teen die einde van 1935 vertrek hy na Nederland, waar hy aan die Gemeentelike Universiteit van Amsterdam studeer en in 1939 die doktorale eksamen (Drs.Litt.) voltooi onder leiding van N.A. Donkersloot en A.A. Verdenius. Hy neem Kunsgeskiedenis hier as ’n byvak. Deur kritiese beskouinge en toesprake stel hy die jonger Afrikaanse poësie aan die Nederlanders bekend en publiseer onder meer in 1939 ’n bestekopname van die jongste Afrikaanse digkuns in De nieuwere Afrikaanse poëzie, terwyl hy ook die bydrae Vernuwing in die Afrikaanse poësie lewer tot J. Haantjes se Kroniek van Zuid-Afrika, wat in 1938 verskyn. Tydens sy tyd in Nederland maak hy van die geleentheid gebruik om gereeld konserte, toneelopvoerings en museums te besoek en tydens vakansies reis hy na ander dele van Wes-Europa. In München in Duitsland maak hy ’n intensiewe studie van Rembrandt se skilderye in opdrag van Frederik Hendrik oor die lyding en dood van Christus, wat later sou lei tot sy reeks sonnette Die passie van ons Heer wat in Adam en ander gedigte opgeneem word. Net na die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog keer hy in November 1939 terug na Kaapstad, waar hy in 1942 aan die plaaslike universiteit promoveer (Ph.D.-graad) met ’n proefskrif oor Die invloed van Gorter op Leopold: ’n Bydrae tot die studie van die sensitivisme, wat later gepubliseer word.
Vlaamse letterkunde
Middeleeuse Vlaamse letterkunde
Tussen 1426 en 1620 is minstens 66 van hierdie feeste gehou. Die grootste fees van almal was die fees wat op 3 Augustus 1561 in Antwerpen gehou is. Die Brusselse kamer het 340 lede gestuur wat almal te perd verskyn het en geklee was in bloedrooi mantels. Die stad Antwerpen het 'n ton goud gegee wat onder 1.893 retorici verdeel is. Na hierdie hoogtepunt het die kamers gou in onguns verval.
W.E.G. Louw
Verdere studie en loopbaan as digter
Saam met D.B. Bosman, N.P. van Wyk Louw en Jan Greshoff stel hy die bloemlesing Tussen die engtes (1940) saam met die doel om Nederlandse skrywers tydens die Duitse besetting te steun. Geld so ingesamel stel hulle in staat om later vir A. Roland Holst en J.C. Bloem op besoeke na Suid-Afrika te bring. Daarna werk hy vanaf September 1941 ’n tyd lank by die Reddingsdaadbond in Johannesburg, ’n organisasie wat gestig is om op ekonomiese en kulturele gebied hulp te verleen aan Afrikaners wat weens die droogte en depressiejare verarm is. Hier vertolk hy veral ’n groot rol as toneelorganiseerder. Hy probeer ’n betrekking by Die Burger kry, maar die bevinding is dat hy met ’n doktorsgraad te goed gekwalifiseer is vir die joernalistiek. In 1942 doen hy aansoek om die pos as hoogleraar in Afrikaans-Nederlands aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat, ’n posisie wat vakant word met die aftrede van D.F. Malherbe. Hoewel hy die enigste kandidaat is wat deur die Senaat aanbeveel word, stel die Raad ’n ander kandidaat aan. Hulle neem klaarblyklik eksepsie teen “politieke” verse in sy bundel Terugtog (veral die Renegaat-sonnette, wat as ’n toespeling op generaal J.B.M. Hertzog beskou is).
Vlaamse letterkunde
Middeleeuse Vlaamse letterkunde
Die dramatiese stukke wat deur die kamers vervaardig is, het bestaan uit didaktiese rolverdelings en klugte, en die tradisie van Maerlant en sy skool voortgesit. Hulle het baie selde met historiese of selfs met Bybelse persoonlikhede gehandel, maar geheel en al met allegoriese en morele kwessies. Die mees noemenswaardige voorbeelde van Rederijker-teater sluit "Mariken van Nieumeghen" en "Elckerlijc" in. (wat in Engels vertaal is as "Everyman").
Daar kan met selfs groter selfversekerdheid vertel word van die suiwer klugte van die retoriese kamers, omrede sommige van die stukke na ons oorgedra is. Van die skrywers wat bekend was vir hul vaardigheid in hierdie soort werke is Cornelis Everaert van Brugge en Laurens Janssen van Haarlem. Die materiaal van hierdie klugte is buitengewoon vurig en ongetemd, en bestaan uit 'n ruwe geskerts, ten koste van die priesterklas, dwase ou mans en hul ligsinnige vrouens.
W.E.G. Louw
Loopbaan as akademikus en in die koerantbedryf
Vanaf die begin van 1944 word hy aangestel as hoogleraar in Afrikaans-Nederlands aan die Rhodes Universiteitskollege in Grahamstad. In dieselfde jaar tree hy in Melville in Johannesburg in die huwelik met die komponis Rosa Sophia Cornelia Nepgen van Barkly-Oos, ’n huwelik waaruit twee seuns gebore word, Johannes en Paul. Saam met N.P. van Wyk Louw en H.A. Mulder rig hy in 1945 die onafhanklike blad Standpunte op en hy tree ook geruime tyd op as redaksie-sekretaris van hierdie blad. Aan die einde van 1948 vertrek hy op ’n ses maande lange oorsese reis. Op Grahamstad speel hy ’n belangrike rol in die klein Afrikaanse gemeenskap en is die dryfkrag agter die stigting in 1956 van ’n plaaslike Afrikaanse skool, Hoërskool P.J. Olivier. Wanneer die koshuis van hierdie skool later gebou word, kry dit die naam van Huis W.E.G. Louw. Deur sy bemiddeling kom die Vlaamse letterkundige Rob Antonissen in 1951 na Suid-Afrika en word hy aangestel as dosent aan Rhodes Universiteit en volg Louw as hoogleraar op wanneer hy besluit om die professoraat in 1957 te laat vaar.
Vlaamse letterkunde
Middeleeuse Vlaamse letterkunde
Die kamers het ook die komposisie van liedere aangemoedig, maar met baie min sukses; hulle het geen liriese gedigte van 'n meer geniale aard of meer aansienlik as die deur Matthijs de Castelein (1488–1550) van Oudenaarde, skrywer van "De Conste van Rhetorijcken" ("Die kuns van Retoriek"), voortgebring nie.
W.E.G. Louw
Loopbaan as akademikus en in die koerantbedryf
Hy verhuis in 1957 na Oranjezicht in Kaapstad, waar hy kunsredakteur word van Die Burger, ’n betrekking wat hy tot einde Desember 1966 beklee. In hierdie kapasiteit skryf hy gereeld self artikels oor musiek en die skilderkuns en lewer toneel, rolprent en letterkundige kritiek, terwyl hy elke week ’n kort essay skryf wat Saterdae as die hoofartikel in die blad verskyn. Hy redigeer en skryf verskeie artikels en reekse waarin hy die belangstelling van die lesers in die letterkunde prikkel, soos byvoorbeeld Omgang met poësie van 19 Mei 1959 en die Euwel van die voorgeskrewe boek. Hy redigeer ook bylaes van kulturele aard, soos die Wonder van Afrikaans bylae wat op 16 April 1959 in Die Burger, Die Volksblad en Die Oosterlig verskyn het, met bydraes van onder andere M.E.R., N.P. van Wyk Louw, D.J. Opperman en Boerneef.
Vlaamse letterkunde
Middeleeuse Vlaamse letterkunde
duimnael|regs|200px|Titelblad van Anna Bijns se eerste volume van "Refereinen"(1528).
Die eerste skrywer wat die Nederlandse taal met 'n nougestte en opvallende grasie en noukeurigheid van styl gebruik het, was 'n vrou en 'n erkende teenstander van Lutheranisme en gereformeerde denke. Die moderne Nederlandse letterkunde begin daadwerklik met Anna Bijns (ca. 1494–1575). Bijns, wat vermoedelik in 1494 in Antwerpen gebore is, was 'n skoolmeester in die stad van middeljarige leeftyd. Sy voed gedurende haar bejaarde jare steeds die jeug op in die Katolieke godsdiens. Sy is op 10 April 1575 oorlede. Uit haar werk weet ons dat sy 'n non was en dat sy 'n posisie van invloed in Antwerpen beklee het. Bijns se hoofonderwerpe was religie en die karakter van Luther. In haar eerste bundel poësie (1528) word die Lutherane skaars genoem, en word gefokus op haar persoonlike geloofservaring. In die digbundel van 1538 is elke bladsy gevul met 'n uitskellery teen die Lutherane. Anna Bijns se bestaande gedigte is in die vorm van "refereinen" (refreine). Haar beheersing oor versvorm word as merkwaardig beskou. Met die geskrifte van Anna Bijns sluit die periode van Middelnederlands af, en begin moderne Nederlands.
W.E.G. Louw
Loopbaan as akademikus en in die koerantbedryf
Tussen 1948 en 1973 lê hy ses oorsese besoeke af en besoek feitlik elke Wes-Europese land vir studie, of as afgevaardigde van genootskappe, of om lesings ingevolge kultuurverdrae te gee. In 1954 bring hy onder andere besoek aan sy broer N.P. van Wyk Louw in Amsterdam, waar hy vier maande vertoef in sy navorsing oor Martinus Nijhoff se literatuuropvattings en enkele lesings aan die Universiteit van Amsterdam gee oor Prosodie: die wetenskap van die ritmiek.
Vlaamse letterkunde
Skeuring tussen Noord en Suid
Vlaandere het tot 1579 'n politieke en kulturele geheel met Nederland gevorm, toe die Protestantse noordelike provinsies (deel van die hedendaagse Nederland) as gevolg van die Hervorming van die Rooms-Katolieke suide, wat onder Spaanse bewind gebly het, afgebreek het.
W.E.G. Louw
Persoonlike lewe en sterfte
Hy leef hom ook uit op kultuurgebied en is sedert 1944 lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, van 1960 lid van die Maatschappij der Nederlandsche Letterkunde, sedert 1954 erelid van die Friese Akademie en lid van die Afrikaanse Skrywerskring. Hy dien vanaf 1955 tot 1968 op die uitvoerende komitee van die Federasie van Afrikaanse Kultuurverenigings en dien ook op die beheerrade van die S.A. Kultuurhistoriese Museum en van die Nasionale Kunsmuseum. Hy is tussen 1958 en 1966 raadslid van die Universiteit van Kaapstad. Tot met sy dood is hy letterkundige adviseur van die nuwe Afrikaanse Bybelvertaling, toneelkritikus van Die Burger en direkteur van Historiese Huise van Suid-Afrika Beperk.
Vlaamse letterkunde
Skeuring tussen Noord en Suid
Terwyl die Republiek van die Sewe Verenigde Nederlande getuie was van die Goue Eeu, het die Suidelike-Nederlande oorlog en ellende onder Spaanse besetting ondergaan. Soos wat die Protestante uit die Katolieke Suid-Nederland gevlug het, het die eens welvarende hawestad Antwerpen begin kwyn as 'n metropool, tot voordeel van dorpe en stede in die Nederlande soos Amsterdam, 's-Gravenhage, Rotterdam en Utrecht. As gevolg van hierdie politieke ontwikkelinge het die letterkunde in die suide, Vlaandere en Hertogdom van Brabant van karakter verander. Die hoogbloei van die Middeleeuse letterkunde het skielik tot 'n einde gekom, terwyl die Noorde in die 17de eeu 'n "Goue Eeu" in die kunste, insluitende letterkunde, gehad het. Met die massa-uittog van Vlaamse intellektuele na die Nederlandse Republiek, het literêre aktiwiteite in Vlaandere feitlik tot stilstand gekom.
W.E.G. Louw
Persoonlike lewe en sterfte
Hy is ’n oortuigde Calvinis en dien by herhaling as ouderling in sy kerk.
John Archer (akteur)
John Archer (9 Mei 1915 – 3 Desember 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente King of the Zombies (1941), White Heat (1949), Destination Moon (1950), en Blue Hawaii (1961).
W.E.G. Louw
Persoonlike lewe en sterfte
Hy is op 24 April 1980 op sy kleinhoewe Sondraai naby Stellenbosch aan ’n hartaanval oorlede. Sy as word later herbegrawe by die Louw-huis museum in Sutherland, waar hy groot geword het.
Vlaamse letterkunde
Skeuring tussen Noord en Suid
In die Frans-besette deel van Vlaandere was 'n paar groot figure aktief, waaronder Dominic De Jonghe (1654–1717) wat "Le Cid" deur Pierre Corneille in Nederlands vertaal het, die digter Michiel de Swaen ( 1654-1707) wat die epos "Het Leven en Dood van Jezus Christus" (1694) en die komedie "The gecroonde leerse" ("Die gekroonde laarse") geskryf het, en Willem Ogier, wat bekend is om die komedie "Droncken Heyn" (1639) asook 'n dramareeks getiteld "De seven hooft-sonden" (1682). Gedurende die 18de eeu was die Vlaamse letterkundige uitset op 'n laagtepunt. In 1761 het Jan Des Roches, wat gebore is in Den Haag, die "Nieuwe Nederduytsche spraek-konst" geskryf, te wete Nederlandse grammatika wat gepoog het om die gebruik van Latyn as kultuurtaal en Frans as die prestige-taal uit te daag deur 'n gestandaardiseerde suid-Hollandse (Vlaamse) taal te standaardiseer, ontwikkel en te vestig. Die Brusselse advokaat Jan-Baptist Verlooy (1746–1797) het die "Verhandeling op d'onacht der moederlyke tael in de Nederlanden" (Verhandeling oor die verwaarlosing van die moedertaal in Nederland) (1788) geskryf, 'n verslag oor die status van die Nederlandse taal en die minagting waarmee dit behandel is.
Ander belangrike skrywers sluit in Willem Verhoeven (1738–1809), Charles Broeckaert (1767–1826) (skrywer van die gewilde Vlaamse roman "Jelle en Mietje"), en Jan-Baptist Hofman (1758–1835), skrywer van middelklas-tragedies.
Hereniging en 'n hernieude skeuring
Na die afloop van die Napoleontiese Oorloë is België en Nederland in 1815 onder die Nederlandse regering herenig as die Verenigde Koninkryk van Nederland. Die hereniging het gelei tot 'n groter erkenning van die Nederlandse taal in België. Wrokke teen die Nederlandse regering deur die Franssprekende elite en die Katolieke Kerk het egter 'n klimaat geskep waarin die Belge in 1830 teen die Nederlandse regering in opstand gekom het, 'n gebeurtenis wat bekend staan as die Belgiese rewolusie.
duimnael|200px|regs|Jan Frans Willems Die onmiddellike resultaat van die Belgiese Rewolusie was 'n reaksie teen alles wat met die Nederlanders verband hou, en 'n ingesteldheid om die Franse taal as die taal van vryheid en onafhanklikheid te beskou. Die voorlopige regering van 1830 het die amptelike gebruik van die Nederlandse taal onderdruk, wat verneder en tot die rang van 'n patois verminder is.
Jan Frans Willems (1793-1846) was vir 'n aantal jare voor 1830 'n voorstander van die gebruik van die Nederlandse taal. Hy het sy bes gedoen om die wrywing tussen Nederland en België te besleg en om 'n skeiding te voorkom. As argivaris van Antwerpen het hy toegang gehad tot direkte bronne wat hom toegelaat het om 'n geskiedenis van die Vlaamse letterkunde te skryf. Na die rewolusie het sy simpatie met Nederlands dit nodig gemaak dat hy vir 'n ruk 'n lae profiel moes hou, maar in 1835 het hy hom in Gent gevestig en hom gewy aan die ontwikkeling en opbou van die Nederlandse taal. Hy het ou Vlaamse klassieke skrywers se werke geredigeer, soos Reinaert de Vos (1836), die rymende "Kronieke van Jan van Heelu", Jean Leclerc ens. Hy het hom omring met 'n groep mense wat bestaan het uit onder andere die chevalier Philip Blommaert (1809–1871), Karel Lodewijk Ledeganck (1805–1847), Frans Rens (1805–1874), Ferdinand Augustijn Snellaert (1809–1872), Prudens van Duyse (1804–1859), en andere wat die gebruik van die Nederlandse taal ondersteun het.
Philipp Blommaert, wat op 27 Augustus 1809 in Gent gebore is, het in 1834 in sy geboortedorp die "Nederduitsche letteroefeningen", 'n oorsig vir nuwe skrywers, ontwikkel. Hierdie tydskrif is vinnig gevolg deur ander Vlaamse organisasies, en deur letterkundige verenigings vir die bevordering van Nederlands in Vlaandere. In 1851 is 'n sentrale organisasie vir Vlaamse propaganda voorsien deur 'n vereniging wat vernoem is na die vader (Jan Frans Willems) van die beweging, naamlik, die Willemsfonds. Die Rooms-Katolieke Vlaminge het in 1874 die mededingende Davidsfonds gestig, wat vernoem is na die energieke Jean-Baptist David (1801-1866), professor aan die Universite Catholique de Louvain (Leuven), en die skrywer van 'n Nederlandse geskiedenisboek oor België ("Vaderlandsche historie", Leuven, 1842-1866). As gevolg hiervan is die Nederlandse taal op 'n gelyke voet geplaas met Frans in die regsberoepe; en ook wat administratiewe aangeleenthede betref; in onderskeidelik 1873 en 1878; en in 1883 in die skole. Uiteindelik is daar in 1886 'n Vlaamse Akademie op koninklike gesag in Gent opgerig, waar daar reeds in 1854 'n kursus in Vlaamse letterkunde op die been gebring is.
duimnael|150px|links|Hendrik Conscience Die aansprake van die Vlaamse skool is geregverdig deur die verskyning (1837) van "In 't Wonderjaer 1566" deur Hendrik Conscience, wat nasionale entoesiasme opgewek het deur die heldhaftige stryd van die Vlaminge teen die Spanjaarde te beskryf. Conscience sou uiteindelik sy grootste suksesse behaal met die beskrywing van die hedendaagse Vlaamse lewe, maar sy historiese romanse en sy gewilde geskiedenis van Vlaandere het gehelp om 'n basis te verskaf aan 'n beweging wat deur professore en geleerdes begin is.
Die eerste digter van die nuwe skool was Karel Lodewijk Ledeganck, waarvan die bekendste gedigte die van die drie susterstede van Brugge, Gent en Antwerpen is ("De drie zustersteden, vaderlandsche trilogie", Gent, 1846). Hierin lewer hy 'n passievolle protes teen die aanvaarding van Franse idees, maniërismes en taal, en die verwaarlosing van die Vlaamse tradisies. Die boek het vinnig 'n plek ingeneem as 'n Vlaamse klassieke werk. Ledeganck, 'n landdros, het ook die Franse kode in Nederlands vertaal. Jan Theodoor van Rijswijck (1811–1849) het, nadat hy as vrywilliger in die veldtog van 1830 gedien het, hom as 'n klerk in Antwerpen gevestig en een van die grootste voorstanders van die Vlaamse beweging geword. Hy het 'n reeks politieke en satiriese liedjies geskryf wat bewondering by die publiek opgewek het. Die romantiese en sentimentele digter, Jan van Beers, was tipies Vlaams in sy opregte en morele lewensbeskouing. Prudens van Duyse, waarvan die mees ambisieuse werk die epiese "Artevelde" (1859) is, word die beste onthou vir sy digbundel (1844) vir kinders. Peter Frans Van Kerckhoven (1818–1857), 'n boorling van Antwerpen, het romans, gedigte, dramas en 'n werk oor die Vlaamse herlewing geskryf ("De Vlaemsche Beweging", 1847).
Pierre Knoessen
Pierre Knoessen (gebore in die 20ste eeu) is 'n Suid-Afrikaanse akteur.
Vlaamse letterkunde
Hereniging en 'n hernieude skeuring
Antwerpen was die woonplek van die realistiese romanskrywer Jan Lambrecht Domien Sleeckx (1818–1901). Hy was van beroep 'n inspekteur van skole en was 'n ywerige joernalis en literêre kritikus. Hy was een van die stigterslede in 1844 van "Vlaemsch Belgie", die eerste dagblad wat die Vlaamse belang vooropgestel het. Sy werke bevat 'n lang lys toneelstukke, waaronder "Jan Steen" (1852), 'n komedie; "Gretry", wat in 1861 'n nasionale prys verwerf het; "Vissers van Blankenberge" (1863); en die patriotiese drama "Zannekin" (1865). Sy talent as romansier het lynreg gestaan teenoor die idealisme van Conscience. Hy was presies, nugter en konkreet in sy metodes, en het staatgemaak op sy versameling van noukeurig waargenome detail. Hy was veral suksesvol in die beskrywing van die lewe van die skeepskwartiere van sy geboortedorp. Sy romans sluit in : In't Schipperskwartier (1856), Dirk Meyer (1860), Tybaerts en Cie (1867), Kunst en Liefde (1870), en Vesalius in Spanje (1895). Sy volledige werke is in 17 volumes versamel (1877-1884).
Wat die poësie betref, het Julius de Geyter (1830–1905), die skrywer van 'n vertaling van Reinaert (1874, 'n epiese gedig wat o.a. oor Karel V handel (1888) ) asook 'n sosiale epos in drie dele gelewer getiteld "Drie menschen van in de wieg tot in het graf" (1861), waarin hy radikale- en humanitêre standpunte voorhou. Die liedjies van Julius Vuylsteke (1836–1903) is vol liberale en patriotiese ywer; maar sy latere lewe was eerder aan politiek as letterkunde gewy. Hy was die leidende gees van 'n studentevereniging in Gent wat die verspreiding van Vlaamse beskouings ten doel gehad het; die Willemsfonds was baie daarteenoor verskuldig. Sy Uit het studentenleven verskyn in 1868, en sy gedigte is in 1881 gebundel. Die gedigte van Mme van Ackere (1803–1884), née Maria Doolaeghe, was op die Nederlandse oorspronklikes geskoei. Joanna Courtmans (1811–1890), née Berchmans, se roem is eerder aan haar verhale as aan haar gedigte toe te skryf; sy was bo alle ander oorwegings 'n moralis, en haar vyftig verhale is derhalwe lesings oor die ekonomie en praktiese deugde. Ander digters was Emmanuel Hiel, skrywer van komedies, opera libretti en 'n paar bewonderenswaardige liedere; die abbé Guido Gezelle, wat godsdienstige en patriotiese gedigte in die dialek van Wes-Vlaandere geskryf het; Lodewijk de Koninck (1838–1924), wat 'n groot epiese onderwerp aangepak het in Menschdom Verlost (1872) en Johan Michiel Dautzenberg (1808–1869) van Heerlen, skrywer van 'n bundel sjarmante Volksliederen. Die beste werk deur Dautzenberg is vervat in die postuum volume uit 1869 wat gepubliseer is deur sy skoonseun, Frans de Cort (1834-1878), wat self 'n liedjieskrywer was en liedjies deur Robert Burns vertaal het, asook werke deur Jacques Jasmin en Duitse werke.
Die Makamen en Ghazelen (1866), wat aangepas is uit Rückert se weergawe van Hariri, en ander volumes deur Jan Ferguut (JA van Droogenbroeck, 1835-1902), toon 'n groeiende beheptheid met vorm, en saam met die werk van Gentil Theodoor Antheunis (1840–1907) berei hulle die weg voor vir die vernuftige en noukeurige vakmanskap van die jonger digterskool, waarvan Charles Polydore de Mont die leier was. Hy is in 1857 in Wambeke in Brabant gebore, en het professor in die akademie vir beeldende kunste in Antwerpen geword. Hy het iets van die idees en metodes van kontemporêre Franse skrywers in die Vlaamse verskuns ingebring en sy teorieë in 1898 in 'n Inleiding tot de Poezie uiteengesit. Onder Pol De Mont se talle verse uit 1877 is Claribella (1893) en Iris (1894), wat onder meer Uit de Legende van Jeschoea-ben-Josief bevat, 'n weergawe van die evangelieverhaal deur 'n Joodse kleinboer.
20ste eeu
duimnael| 200px|regs|Hubert Lampo (foto Tom Ordelman) In die twintigste eeu het Vlaamse letterkunde verder ontwikkel, en is dit beïnvloed deur die internasionale letterkundige ewolusie. Cyriel Buysse en Stijn Streuvels is beïnvloed deur die naturalistiese letterkundige modes, terwyl Felix Timmermans 'n neo-romantikus was.
Na die Eerste Wêreldoorlog was die digter Paul van Ostaijen 'n belangrike verteenwoordiger van die ekspressionisme. Gerard Walschap, Willem Elsschot en Marnix Gijsen was in die tydperk tussen die Eerste Wêreldoorlog en Tweede Wêreldoorlog prominente Vlaamse skrywers. Na die Tweede Wêreldoorlog het die eerste avant-garde tydskrif genaamd Tijd en Mens verskyn (vanaf 1949 tot 1955). In 1955 is dit opgevolg deur Gard Sivik (tot 1964), met Hugues C. Pernath en Paul Snoek. Die prominentste Vlaamse Vijftiger was Hugo Claus, wat 'n uitermate belangrike rol in die Vlaamse letterkunde gespeel het, met meesterstukke soos Het verdriet van België (Afrikaans: Die verdriet van België). Ander naoorlogse digters was Anton van Wilderode en Christine D'Haen. Van die skrywers wat na 1960 hul buiging gemaak het, was Eddy Van Vliet, Herman de Coninck, Roland Jooris, Patrick Conrad en Luuk Gruwez.
Die hernuwing van die Vlaamse prosa onmiddellik na die Tweede Wêreldoorlog was die gevolg van die werk van Hugo Claus en Louis Paul Boon. Johan Daisne en Hubert Lampo het magiese realisme in die Vlaamse letterkunde bekendgestel. Ivo Michiels en Paul De Wispelaere verteenwoordig die "nuwe roman". In die tagtigerjare het Walter van den Broeck en Monika van Paemel voortgegaan om te skryf in die styl van Louis Paul Boon.
Nasinae
Nasinae – ook bekend as die Eenhoringvisse – is 'n sub-familie wat hoort tot die familie Acanthuridae. Daar is slegs een genus wat hoort tot die sub-familie. Die kenmerk van die sub-familie is die horingagtige uitgroeisel op die voorkop (vandaar die groepnaam) terwyl by sommige spesie daar slegs 'n ronde knop uitgroei. Hierdie uitgroeisel verskyn eers na die vis volwassenheid bereik het. By sommige spesies kom die verskynsel slegs by die mannetjies voor. Nog 'n kenmerk van die sub-familie is dat daar twee of soms een hoekagtige, skerp plate weerskante van die stertvin basis is. Hierdie plate is in werklikheid skubbe. Die vis kan die plate gebruik vir verdediging. Die sub-familie kan hulle kleure varieer afhangende van hul gemoedstoestand.
Genus
Daar is slegs een genus met agttien spesies wat hoort tot dié sub-familie en twaalf van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Fabrizio Rongione
Fabrizio Rongione (gebore 3 Maart 1973) is 'n Belgiese akteur, vervaardiger, en skrywer.
W.E.G. Louw
Poësie
Hy volg hierdie bundel op met die soortgelyke Terugtog, waar die titel veral die terugkeer na God suggereer. Die sentrale tema van hierdie bundel is die stryd “met God om God”, soos Louw dit self formuleer in sy boekie De nieuwere Afrikaanse poëzie. Hierin swerf die digter deur die verslaenheid en wanhoop wat die lewe en die liggaamlike passie kenmerk, maar kom deur sy krisis tog eindelik uit by ’n groter geestelikheid. Hierdie geestelike krisis bring mee ’n strakker segging, ’n vermindering van die sierwoorde en groter vormbeheersing, maar terselfdertyd verloor die gedigte baie van die spontaneïteit wat in sy eerste bundel bekoor het. Hierdie geestelike stryd word ten beste verwoord in die lang aanvangsgedig, Die dood van die dwaas, die sonnet Die liefde van God en die Vier gebede. Die bundel bevat ook natuurstemminge, liefdesgedigte en vaderlandse gedigte. Gedigte soos Oktober en Teen die helling en die Bybelse wedergeboorte-sonnette (veral Maria, wat handel oor die engel Gabriël se aankondiging van die geboorte van Jesus) tel onder sy beste werk, terwyl Verlange die beste onder die liefdesgedigte is. Hiëronimus in die woestyn is geskryf na aanleiding van ’n skildery van Jeroen Bosch en Louw sal daarna nog etlike gedigte skryf na aanleiding van kunswerke. Op nie-literêre gronde is daar skerp kritiek teen die drie sonnette Aan die renegaat, gedigte oor die ontrou en geknoei van leiers en die afvalligheid van volksgenote, waarin kritici ’n aanval sien op generaal Hertzog se persoon en ook sy samesmeltingspolitiek. Objektief beskou en verlos van sy tyd se politiek is dit egter ’n verdoeming van alle renegaatskap, geskryf in ’n toon van opregte verontwaardiging oor onregte. In 1943 is daar beide ’n meerderheidsverslag en ’n minderheidsverslag van die keurkommissie vir die Hertzogprys. Die meerderheidsverslag beveel aan dat Terugtog bekroon word saam met Kwatryne van I.D. du Plessis en Rooidag van Uys Krige, terwyl die minderheidsverslag aanbeveel dat Terugtog alleen bekroon word. Uiteindelik word as kompromis Elisabeth Eybers se Belydenis in die skemering en Die stil avontuur bekroon.