cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Korporatisme
Korporatisme in die Rooms-Katolieke Kerk
In die Middeleeue het die Katolieke Kerk die skepping van verskillende instellings geborg, waaronder broederskappe, kloosters, godsdiensordes en militêre verenigings, veral tydens die kruistogte. In Italië is verskillende funksiegroepe en -instellings geskep, waaronder universiteite, gildes vir ambagsmanne en ander professionele verenigings. Die totstandkoming van die gilde-stelsel is 'n besonder belangrike aspek van die geskiedenis van korporatisme omdat dit die toekenning van mag om handel en pryse aan gildes te reguleer, behels, wat 'n belangrike aspek is van korporatiewe ekonomiese modelle van ekonomiese bestuur en klassesamewerking.
Die gewildheid van korporatisme het in die laat 19de eeu toegeneem en 'n corporatist internationale is in 1890 gestig, gevolg deur die publikasie van Rerum novarum deur die Katolieke Kerk wat vir die eerste keer die kerk se seën aan vakbonde verklaar en aanbeveel dat georganiseerde arbeid deur politici erken word. Baie korporatistiese vakbonde in Europa is deur die Katolieke Kerk onderskryf om die anargistiese, marxistiese en ander radikale vakbonde uit te daag, met die korporatistiese vakbonde redelik konserwatief in vergelyking met hul radikale mededingers. Sommige Katolieke korporatistiese state sluit Oostenryk in onder leiding van die bondskanselier Engelbert Dollfuss en Ecuador onder leiding van Garcia Moreno. Die ekonomiese visie soos uiteengesit in Rerum novarum en Quadragesimo anno beïnvloed ook die bewind van Juan Perón en Justisisme in Argentinië. In reaksie op die Rooms-Katolieke korporatisme van die 1890's, is Protestantse korporatisme ontwikkel, veral in Duitsland, Nederland en Skandinawië. Protestantse korporatisme was egter baie minder suksesvol in die verkryging van hulp van regerings as sy Rooms-Katolieke eweknie.
Kommunitêre korporatisme
Antieke Griekeland het vroeë konsepte van korporatisme ontwikkel. Plato het die konsep ontwikkel van 'n totalitêre en kommunitêre korporatistiese stelsel van natuurgebaseerde klasse en natuurlike sosiale hiërargieë wat op grond van funksies georganiseer sou word, sodat groepe sou saamwerk om sosiale harmonie te bereik deur kollektiewe belange te beklemtoon terwyl hulle individuele belange verwerp.
In Politica het Aristoteles ook die samelewing beskryf as verdeeld oor natuurlike klasse en funksionele doeleindes wat priesters, heersers, slawe en krygers was. Antieke Rome neem Griekse konsepte van korporatisme in hul eie weergawe van korporatisme aan, maar voeg ook die konsep van politieke verteenwoordiging toe op grond van funksie wat verteenwoordigers in militêre, professionele en godsdienstige groepe verdeel en instellings skep vir elke groep bekend as colegios. (Latyn : collegia).
Absolutistiese korporatisme
Absolute monargieë gedurende die laat Middeleeue het korporatistiese stelsels en korporatiewe groepe geleidelik ondergeskik gestel aan die gesag van gesentraliseerde en absolutistiese regerings, wat daartoe gelei het dat korporatisme gebruik word om sosiale hiërargie af te dwing.
Na die Franse rewolusie is die bestaande absolutistiese korporatistiese stelsel afgeskaf vanweë die onderskrywing van sosiale hiërargie en spesiale 'korporatiewe voorreg' vir die Rooms-Katolieke Kerk. Die nuwe Franse regering het die klem op korporatisme op groepsregte beskou as strydig met die bevordering van individuele regte deur die regering. Vervolgens is korporatistiese stelsels en korporatiewe voorregte in heel Europa afgeskaf in reaksie op die Franse rewolusie. Van 1789 tot die 1850's was die meeste aanhangers van korporatisme reaksionêr. 'n Aantal reaksionêre korporatiste het die korporatisme bevoordeel om die liberale kapitalisme te beëindig en die feodale stelsel te herstel.
Stokes se wet
Stokes lei af dat die wrywingskrag wat op 'n bal inwerk gegee word deur
Kyk ook terminale snelheid.
Pleknaamsveranderinge in Mosambiek
Hier volg 'n lys van dorpe en stede in Mosambiek waarvan die name sedert 1975 verander is, die datum is tussen hakies:
Clathrina clathrus
Clathrina clathrus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Clathrina en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1864 deur Schmidt.
Marico-Bosvelddam
Die Marico-Bosvelddam  is geleë in die Maricorivier, Noordwes, Suid-Afrika. Die dam het 'n bakmaat van 30 miljoen m3 agter 'n wal wat 1,5 km lank en 30 m hoog is. Die water word hoofsaaklik gebruik om koring en tabak onder besproeiing te verbou. Daar is 'n natuurreservaat by die dam.
Gil Hill
Gil Hill (5 November 1931 – 29 Februarie 2016) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Beverly Hills Cop (1984), Beverly Hills Cop II (1987), en Beverly Hills Cop III (1994).
Verbruikerisme
Verbruikerisme is 'n maatskaplike en ekonomiese orde en ideologie wat die aanskaf van goedere en dienste in steeds toenemende hoeveelhede aanmoedig.
Oorsprong
Verbruikerisme verwys soms na die antropologiese en biologiese verskynsel van mense wat goedere koop en materiale verbruik wat hulle basiese behoeftes oorskry, en as sulks kan dit in enige samelewing insluitend antieke beskawings (bv. Antieke Egipte en Antieke Rome) gesien word. Die konsep van verbruikerisme word egter gewoonlik gebruik om na die histories spesifieke stel verhoudings tussen produksie en uitruiling te verwys wat uit die spesifieke maatskaplike, politieke, kulturele en tegnologiese konteks van die laat 19de- en vroeë 20ste-eeuse kapitalisme verrys het, met meer sigbare wortels in die maatskaplike transformasies van die 16de-, 17de- en 18de-eeuse Europa.
Die verbruikersamelewing het in die laat sewentiende eeu verrys en het deur die loop van die agtiende eeu geïntensiveer. Terwyl daar beweer word dat die verandering deur die groeiende middelklas voortgedryf is wat nuwe idees oor die verbruik van weeldeartikels aangegryp het, is daar kritici [wie?] wat redeneer dat verbruikerisme 'n politieke en ekonomiese noodsaaklikheid vir die reproduksie van kapitalistiese mededinging vir markte en winste was. Volgens die meer positiewe middelklasbeskouing behels hierdie revolusie die groeiende konstruksie van reuse plattelandse landgoedere spesifiek ontwerp vir gerief en die toenemende beskikbaarheid van weeldeartikels wat op 'n groeiende mark gerig was. Dit het suiker, tabak, tee en koffie ingesluit.
America Ferrera
America Ferrera (gebore 18 April 1984) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Sisterhood of the Traveling Pants (2005), How to Train Your Dragon (2010), en How to Train Your Dragon 2 (2014), en in die televisiereeks Ugly Betty (2006).
Verbruikerisme
Verbruikerskultuur
Grondeienaars en welgestelde handelaars het hulle in Londen gaan vestig en 'n kultuur van weelde en verbruik geskep wat stelselmatig oor die sosio-ekonomiese kloof versprei het. Markte het uitgebrei namate winkelsentrums, soos die New Exchange, in 1609 deur Robert Cecil in die Strand oopgemaak is. Winkels het nou plekke geword waar Londenaars mekaar ontmoet en gekuier het, en het naas teaters gewilde bestemmings geword.
Reklame vervul 'n kardinale rol in die totstandkoming van 'n verbruikersamelewing; goedere word deur verskeie platforms op amper elke gebied van die lewe bemark en versterk die boodskap dat die kyker een of ander produk benodig. Verbruikerisme word in detail in die handboek, Media in Everday Life, bespreek. Die outeur skryf: "Verbruikerisme is deeglik geïntegreerd met die daaglikse lewe en die visuele kultuur van die samelewing, dikwels op maniere waarvan ons nie bewus is nie" (Smulyan 266). Reklame verander saam met verbruikers ten einde met hulle teiken tred te hou; hulle behoeftes en hulle onbewustelike assosiasies met handelsmerke en produkte word geïdentifiseer. Mediums waardeur individue aan advertensies blootgestel word, is deurlopend besig om te verander en te groei; bemarkers probeer in voeling bly met hulle mark en maak gedurig aanpassings ten einde hulle aandag te behou. Groot reklameborde is byvoorbeeld begin gebruik toe motors die primêre vervoermiddel geword het, en hulle is ontwerp om enkele besonderhede oor 'n handelsmerk of 'n treffrase te verskaf wat 'n bestuurder raaksien, herken en onthou (Smulyan 273). In die 21ste eeu is daar 'n intense fokus op tegnologie en digitalisering van die kultuur. Baie reklame geskied deur middel van gekombineerde veldtogte deur verskeie mediums wat dit bykans onmoontlik maak om boodskappe te ignoreer. Aram Sinnreich skryf oor die verhouding tussen aanlyn adverteerders en uitgewers en hoe dit deur die digitalisering van media versterk word, aangesien verbruikers se data deurlopend deur hulle aanlyn aktiwiteit versamel word (Sinnreich 3). Op hierdie manier word verbruikers op grond van hulle soektogte gebombardeer met inligting oor meer goedere en dienste wat hulle uiteindelik mag nodig kry. In die 18de eeu het stygende welvaart en maatskaplike mobiliteit die hoeveelheid mense met besteebare inkomste laat toeneem. Belangrike verskuiwings het die bemarking van goedere vir individue in plaas van die huishouding ingesluit. Produkte was nou statussimbole, soos in veranderende modes gesien kan word, en gewild op grond van estetiese waarde in plaas van bruikbaarheid. Die pottebakker en intrepreneur, Josiah Wedgwood, het raakgesien hoe aristokratiese modeneigings, wat self aan periodiese rigtingveranderings onderwerp was, stelselmatig deur die samelewing gefiltreer het. Hy het die weg gebaan vir die gebruik van bemarkingstegnieke om die rigting van heersende smake en voorkeure te beïnvloed en manipuleer sodat sy produkte deur die adel aangeneem is. Dit was net 'n kwessie van tyd voordat sy ware deur die middelklas opgeraap is. Sy voorbeeld is deur ander vervaardigers van 'n wye verskeidenheid produkte gevolg en die verspreiding en belangrikheid van verbruiksmodes het stelselmatig al hoe belangriker geword.
Massaproduksie
Die Industriële Revolusie het die beskikbaarheid van verbruiksgoedere dramaties laat toeneem, maar dit was steeds hoofsaaklik op die kapitaalgoederesektor en industriële infrastruktuur gefokus (i.e., mynbou, staal, olie, vervoernetwerke, ens.). Die koms van die afdelingswinkel het 'n paradigmaverskuiwing in die inkopie-ervaring verteenwoordig. Vir die eerste keer kon kopers 'n verstommende verskeidenheid produkte op een plek koop en inkopies het 'n gewilde ontspanningsaktiwiteit geword. Waar die norm voorheen die skaarste van hulpbronne was, het die Industriële era 'n ongeëwenaarde ekonomiese situasie geskep. Vir die eerste keer in die geskiedenis was produkte in ongekende hoeveelhede teen uiters lae pryse beskikbaar, met die gevolg dat dit binne feitlik almal in die geïndustrialiseerde Weste se bereik was.
Met die aanbreek van die 20ste eeu het die gemiddelde werker in Wes-Europa of die Verenigde State steeds ongeveer 80-90% van sy inkomste aan voedsel en ander noodsaaklikhede bestee. Ware verbruikerisme sou egter deur massaproduksie en -verbruik aangemoedig word, waarvan Henry Ford, die Amerikaanse motorvervaardiger, 'n belangrike voorbeeld is.
516
Die jaar 516 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 16de jaar van die 6de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Verbruikerisme
Oorsig
Sedert die aanvang van verbruikerisme is daar verskeie individue en groepe wat doelbewus 'n alternatiewe leefstyl nastreef. Hierdie bewegings bevind hulle op 'n spektrum van gematigde lewenstyle soos die voer van 'n eenvoudige bestaan, ekobewuste inkopies,  die koop van plaaslike produkte, tot "Freeganism" wat op die uiterste punt van die spektrum lê.
Kritici van verbruikerisme redeneer dat baie luukshede en onnodige verbruikersprodukte as 'n sosiale meganisme dien waarmee mense eendersdenkende individue deur die vertoon van soortgelyke produkte identifiseer. Sommige mense glo dat verhoudings met 'n produk of handelsmerk 'n plaasvervanger vir die gesonde menseverhoudings is wat in samelewings ontbreek. 'n Kulturele heerskappy word geskep en vorm deel van 'n algemene proses van sosiale beheer in die moderne samelewing. Kritici van verbruikerisme wys dikwels daarop dat verbruikersamelewings meer geneig is om die omgewing te beskadig, tot aardverwarming by te dra en hulpbronne teen 'n vinniger tempo as ander samelewings uit te put. Dr. Jorge Majfud sê: "Om omgewingsbesoedeling te probeer verminder sonder om verbruikerisme te verminder, is soos om dwelmhandel te beveg sonder om dwelmverslawing te beveg."
Volgens syfers wat deur William Rees by die jaarlikse vergadering van die Ekologiese Vereniging verskaf is, verbruik die samelewing 30% meer stowwe as wat volhoubaar uit die wêreld se hulpbronne geput kan word. Rees het verder gesê dat 85 lande hulle plaaslike "biokapasiteite" tans oorskry, en vir hulle gebrek aan plaaslike stowwe vergoed deur die voorrade van ander lande uit te put wat weens hulle laer verbruik oor 'n surplus stowwe beskik.
Verder is teoretici begaan oor die plek wat kommoditeite in persone se definisie van die self inneem. Mediateoretikus Straut Ewen het die term "kommoditeitself" geskep ten einde 'n identiteit te beskryf wat deur verbruiksgoedere gedefinieer word. Mense word byvoorbeeld dikwels as PC- of Mac-gebruikers geïdentifiseer, of definieer hulleself as 'n Coke- in plaas van 'n Tab-drinker. Die uitvinding van die kommoditeitself is 'n dryfkrag van verbruikersamelewings wat teer op die diep, menslike behoefte om betekenis aan die self te gee.
Nie alle anti-verbruikeriste is teen verbruik self gekant nie, maar hulle spreek hulle uit teen die verbruik van hulpbronne wat omgewingsvolhoubaarheid oorskry. Jonathan Porritt skryf dat verbruikers dikwels onbewus is van die negatiewe impak wat die vervaardiging van moderne ware en dienste op die omgewing het.
Levitikus
Levitikus (Grieks: το Λευιτικόν βιβλίον, letterlik: "boek van die Leviete"; Hebreeus: ויקרא, Wajikra, letterlik: "en hy het geroep") is die derde boek van die Hebreeuse Bybel en die derde boek van die Pentateug. Die boek se naam dui aan dat die nageslag van Levi, die priesters en Leviete, 'n belangrike funksie het in dié faset van Israel se godsdiens wat in hierdie boek beskryf word. Levitikus handel oor die mens se benadering tot God.
Die boek was tussen 1440 en 1400 v.C. geskryf en Moses was die skrywer.
Die eerste sin van die boek is:
Die Here het vir Moses geroep en uit die tent van ontmoeting vir hom gesê: Praat met die Israeliete en sê vir hulle: Wanneer een van julle vir die Here 'n offer wil aanbied, kan hy dit aanbied uit sy beeste of uit sy kleinvee.
Kort samevatting
"Hoofstukke 1-7 beskryf die offerandes wat vereis was van beide, die gewone mens en die priesterdom. Hoofstukke 8-10 beskryf die toewyding van Aäron en sy seuns tot die priesterdom. Hoofstukke 11-16 word gewy aan die voorskrifte van die verskeie tipes onreinhede. Die finale 10 hoofstukke is God se riglyne aan Sy mense aangaande praktiese heiligheid. Verskeie feeste is ingestel vir die mense om Jehova God te vereer, byeen te kom en toe te pas volgens God se wette. Seëninge en vloeke sou toegepas word indien God se wette nie gehou of verwerp is (hoofstuk 26). Geloftes aan God word in hoofstuk 27 gedek.
Die primêre tema van Levitikus is heiligheid. God se opdrag in verband met heiligheid vir Sy mense is gebaseer op Sy eie heilige natuur (wese). ‘n Tema wat daarmee saamgaan, is versoening. Heiligheid moet voor God gehandhaaf word en heiligheid kan verkry word deur ‘n behoorlike versoening."
Geskiedenis van Malta
Malta is bewoon sedert dit rondom 5200 v.C. vanaf Sisilië gekoloniseer is
Geologie en voorgeskiedenis
Malta staan op 'n onderwaterrif wat strek vanaf Noord-Afrika tot by Sisilië. Op 'n sekere stadium in die verre verlede was Malta onder water, soos aangedui deur seefossiele in rotse gevind by die hoogste punte op Malta. Soos die rif opgedruk is en die straat van Gibraltar gesluit het as gevolg van tektoniese aktiwiteit, het die seevlakke gedaal, en Malta het op 'n landbrug geëindig wat gestrek het tussen die twee kontinente, omring deur massiewe mere. Sommige grotte in Malta het beendere van olifante, seekoeie en ander groot diere opgelewer wat nou in Afrika gevind word, en ander weer diere inheems tot Europa. Hierdie artikel bied onlangse teorieë aan oor hoe die Maltese eilande gelyk het ongeveer 20 000 jaar gelede:Malta 20 000 jaar gelede
Die mens het Malta die eerste keer bereik rondom 5200 vC. Hierdie eerste Neolitiese mense het heel moontlik vanaf Sisilië gekom (omtrent 100 kilometer/60 myl noord), en was hoofsaaklik boerdery- en visserygemeenskappe, met bewyse van jagaktiwiteite. Hulle het blykbaar in grotte en oop wonings gebly. Gedurende die daaropvolgende eeue is daar tekens van kontak met ander kulture, wat hulle invloed op die plaaslike gemeenskap agtergelaat het. Dit word gestaaf deur die erdewerk se ontwerpe en kleure.
Een van die merkwaardigste tydperke in die eilande se geskiedenis is die tempel-era wat omtrent 3600 vC begin het. Die Ggantija prehistoriese tempel in Goza is die oudste vrystaande gebou in die wêreld (foto ). Die naam van die kompleks stam af van die Maltese woord ġgant, wat die omvang van die tempel se grootte reflekteer. Baie van die tempels is in die vorm van vyf halfsirkelvormige kamers wat met mekaar verbind in die middel. Daar is al geopper dat dit die kop, arms en bene van 'n godheid voorstel, aangesien die algemeenste beeldjies wat in die tempels gevind is die van 'n vet vrou is – 'n vrugbaarheidsimbool. Die Tempelperiode het tot omtrent 2500 vC geduur, waarna die beskawing wat hierdie massiewe strukture opgerig het skynbaar verdwyn het. Daar is heelwat spekulasie oor wat moontlik kon gebeur het en of hulle totaal en al uitgewis is of geassimileer is.
Na die Tempel-era volg die Bronstydperk. Daar het 'n paar nedersettings en dorpies vanuit hierdie era behoue gebly, asook dolmens – altaarstrukture gemaak uit baie groot steenblokke. 'n Oorblywende menhir, wat gebruik is vir die bou van tempels, staan nog steeds by Kirkop; een van min nog in goeie kondisie. Onder die mees interessante geheimsinnige oorblyfsels vanuit die tydperk is die sogenaamde waspore wat gesien kan word by 'n plek op Malta genaamd Clapham-kruising. Dit is parallel slote in die oppervlakte van die rots ingesny, wat oor groot afstande strek, in 'n presiese reguit lyn. Hulle gebruik is nie bekend nie. Een voorstel is dat lasdiere die waens getrek het en die slote die waens op koers gehou het sodat die diere nie kon afdwaal nie. Die samelewing wat hierdie strukture gebou het, het met die tyd uitgesterf of verdwyn.
Fenisiërs en Grieke
Fenisiërs vanaf Tirus het die eilande omstreeks 1000 vC gekoloniseer en gebruik as 'n buitepos vanwaar hulle hul ontdekkings- en handelsreise in die Middellandse See kon uitbrei. Hulle noem die eiland Maleth/Malat wat "veilige hawe" beteken en bewoon die gebied waar die huidige stad Mdina en die voorstad Rabat nou geleë is.
Teen die einde van die 8ste eeu vC is 'n Griekse kolonie op die hoofeiland gestig met die naam Μελίτη (Melite), vanaf Doriese Grieks vir die woord heuningby. Daar word vermoed dat die naam 'n verwysing is na 'n plaaslike by-spesie en die kenmerkende heuning wat die maak.
Kartago en Rome
Die eilande kom later onder die beheer van Kartago (400 vC) en ook die Romeinse Republiek (218 vC). Die eilande het floreer onder Romeinse heerskappy, en was namate bekend as 'n Municipium en 'n Foederata Civitas. Heelwat Romeinse oudhede bestaan vandag nog, wat getuig van noue bande tussen die Maltese inwoners en mense van Rome.
In 60 nC, dokumenteer die nuwe Testament dat Paulus skipbreuk gely het op 'n eiland genaamd Melite, wat heelwat Bybel-kenners en Maltese met Malta vereenselwig; daar is 'n tradisie dat die skipbreuk plaas gevind het by die strand wat nou gepas "Saint Paul's Bay" genoem word.
Vandale en Bisantyne
Die eiland is in 440 verower deur die Vandale, wat op daardie stadium kort van tevore die Romeinse provinsie van Afrika beset het. Dit is herower deur die Bisantynse generaal Belisarius in 533, tesame met die ander Vandaalse eiendom en het deel van die Bisantynse provinsie van Sisilië gevorm vir die volgende 340 jaar.
Normandiese Koninkryk van Sisilië
Tussen 1194 en 1530 het die Koninkryk van Sisilië oor die eilande regeer en het die proses van algehele Romanisering in Malta begin.
In 1091 het Graaf Rogier I van Sisilië 'n aanvanklike poging aangewend om Normandiese heerskappy te vestig en was hy begroet deur 'n paar van die plaaslike Christene. In 1127 het sy seun, Rogier II van Sisilië, daarin geslaag. Dit merk die geleidelike oorgang van 'n Arabiese kulturele invloed na 'n Europese een. In 1191 is Tancred van Sisilië aangewys as Margaritus van Brindisi, die eerste Graaf van Malta. Tot met 1224 het daar egter 'n sterk Moslem-segment in die samelewing oorgebly.
Hospitaalridders
Vroeg in die 16de eeu het die Ottomaanse Ryk begin uitbrei in die streek en bereik Suidoos-Europa. Die Spaanse koning Karel V het gevrees dat as Rome voor die Turke val dit die einde van Christelike Europa sou beteken. In 1522 verdryf Süleyman I die Hospitaalridders van Rhodos af. Hulle onttrek terug na hulle gesagsgebiede in Europa. Met ten doel om Rome te beskerm teen 'n inval vanuit die suide, gee Karel V in 1530 die Maltese eilande aan die Ridders.
Vir die volgende 275 jaar maak die bekende "Ridders van Malta" die eiland hulle domein en vestig Italiaans die amptelike taal. Hulle bou dorpe, paleise, kerke, tuine en verskansings, verfraai die eiland met talle kunswerke en vergroot die kulturele nalatenskap.
Die orde van die Ridders van Johannes was aanvanklik op die been gebring om voorposte op te rig langs die roete na die Heilige Land, om pelgrims by te staan wat in beide rigtings reis. As deel van die vele skermutselings wat plaasgevind het was een van hulle belangrikste take om mediese bystand te verskaf, en tot vandag nog word die agtpuntige kruis algemeen gebruik onder ambulanse en eerstehulporganisasies. As vergoeding vir die vele lewens wat hulle gered het, het die Orde heelwat nuut verowerde gebiede bygekry wat verdedig moes word. Tesame met die behoefte om die pelgrims in hulle sorg te verdedig, het dit gesorg vir die totstandkoming van die sterk militêre vleuel van die Ridders. Oor tyd het die Orde sterk en ryk geword. Die prioriteite van versorgers eerste en militariste tweede het namate omgeruil. Omrede baie van die gebiede wat hulle moes beskerm rondom die Middellandse See was, het hulle vername seevaarders geword.
Vanaf Malta het die ridders seelangs aanvalle op Ottomaanse skeepsmagte voortgesit en kort voor lank het die Sultan Süleyman die Manjifieke 'n finale aanval op die Orde beveel. Teen daardie tyd het die Ridders die stad Birgu beset, wat uitstekende hawens gehad het om hulle skepe in te huisves. Birgu was ook een van die twee vernaamste stedelike gebiede op daardie tydstip, die ander vername stedelike gebied was Mdina, die ou hoofstad van Malta. Die verskansings rondom Birgu is verbeter en nuwe verskansings is opgerig op die ander punt waar Senglea nou staan. 'n Klein fort is opgerig op die punt van die skiereiland, waar die stad Valletta nou geleë is, en is Fort Sint Elmo genoem.
Op 18 Mei 1565 beleër Süleyman die Manjifieke vir Malta. Teen die tyd wat die Ottomaanse vloot aangeland het was die Ridders so reg as wat hulle kon wees. Die Ottomane het eerste die nuutgeboude fort van Sint Elmo aangeval en na 'n maand se gevegte was die fort in puin gelê, terwyl die soldate daar aanhou baklei het tot die Turke almal doodgemaak het. Hierna het hulle begin om Birgu en die verskansings by Senglea aan te val, maar sonder enige gewin.
Na 'n uitgerekte beleg wat op 8 September dieselfde jaar geëindig het, wat later in geskiedenis as die Groot Beleg sou bekend staan, het die Ottomaanse Ryk die stryd gewonne gegee, omdat die naderende winterstorms sou verhoed dat hulle kon weg. Die Ottomaanse Ryk het 'n maklike oorwinning binne etlike weke verwag. Hulle het 40 000 man in slagorde ontplooi gehad teen die Ridders se 9 000 man, waarvan meeste Maltese soldate en gewone gewapende burgerlikes was. Hulle verliese van duisende manskappe was geweldig ontmoedigend. Die Ottomane het hierna geen verdere betekenisvolle militêre vordering in Europa gemaak nie en die Sultan is 'n paar jaar later oorlede.
Na die oorlog
Die jaar na die oorlog het die Orde begin met die bou van 'n nuwe verskansde stad, soos geen ander nie, op die skiereiland genaamd Gholja Sciberras, wat die Ottomane as 'n basis gebruik het tydens die beleg. Dit is Valletta gedoop na Jean Parisot de la Valette, die Grootmeester wat die Orde deur hulle oorwinning gelei het. Aangesien die Ottomane nooit weer aangeval het nie is die verskansings nooit getoets nie en bly dit tot vandag toe nog een van die bes bewaarde fortifikasies uit die tydperk.
Anders as ander heersers oor die eiland, het die Johannesorde geen "vaderland" buite die eiland gehad nie. Die eiland het hulle tuiste geword en daarom het hulle baie meer as enige ander mag in die eiland belê. Bowendien kom al die lede van adellike families en het hulle aansienlike rykdom bymekaargemaak met hulle dienste langs die roete na die Heilige Land. Die artistieke en argitektoniese nalatenskap uit die tydperk bly een van die grootste in Malta se geskiedenis te wees, veral hulle 'kroonjuweel' -- die stad Valletta.
Ferdinand I
Ferdinand I, die jonger broer van keiser Karel V, is in 1503 in Spanje gebore. In 1521 het hy die Oostenrykse deel van sy broer se ryk van hom ontvang, asook die magtiging om tydens die afwesigheid van die Keiser as president van die regering van Duitsland op te tree. Na die abdikasie van Karel V het hy in 1561 keiser geword. Hy is die stamvader van die sg. jonger Duitse of Oostenrykse lyn van die Habsburgers.
Geskiedenis van Malta
Napoleonties-Franse verowering (1798–1800)
Gedurende sy kort verblyf (ses dae), het Napoleon heelwat hervormings afgehandel, veral merkbaar is die oprig van 'n nuwe administrasie met 'n Staatskommissie, die skep van twaalf munisipaliteite, die opstel van 'n openbare finansieringsadministrasie, die afskaf van alle feodale regte en voorregte, die afskaffing van slawerny en die toekenning van vryheid aan alle Turkse slawe (2000 altesaam). Op die geregtelike terrein is 'n familiekode opgestel en twaalf regters is genomineer. Openbare onderwys is gestruktureer volgens riglyne neergelê deur Bonaparte homself. Dit het voorsiening gemaak vir primêre en sekondêre onderwys. Vyftien laerskole is gestig en die universiteit is vervang deur 'n ’École centrale’ met agt leerstoele, almal met 'n sterk wetenskaplike uitkyk: ondermeer rekenkunde en stereometrie, algebra en ruimtemeetkunde, meetkunde en sterrekunde, meganika en fisika, navigasie, chemie, ensovoorts.
Hy het hierna Egipte toe geseil met 'n aansienlike garnisoen wat op die eiland agter gebly het. Aangesien die Orde ook onder die plaaslike Maltese ongewild geraak het, is die Franse aanvanklik met optimisme begroet. Hierdie illusie het nie lank geduur nie. Binne 'n paar maande het die Franse begin om kloosters te sluit en kerkskatte te vat, onder andere die swaard van Grootmeester Jean Parisot de la Valette wat tot op datum nog uitgestal lê in die Louvre in Parys. Die Maltese het hierteen in opstand gekom en die Franse garnisoen van Generaal Claude-Henri Belgrand de Vaubois moes terugval tot in Valletta. Na vele mislukte pogings deur die inwoners om Valletta terug te neem, is die Britte om bystand gevra. Skout-Admiraal Lord Horatio Nelson besluit op 'n totale blokkade van die eiland in 1799. Die Franse garnisoen gee hulleself oor in 1800.
Britse Malta in die 19de eeu
In 1800, word Malta gewilliglik deel van die Britse Ryk. Onder die voorwaardes van die 1802 Verdrag van Amiens was Brittanje veronderstel om die eiland te ontruim, maar hulle bly in gebreke om die verpligting na te kom – een van verskeie onderlinge gevalle van nie-nakoming van die verdrag, wat op die ou einde lei tot die mislukking van die verdrag en die voortsetting van die oorlog tussen Brittanje en Frankryk.
Acteongroep
duimnael|270px|’n Kaart van die Acteongroep.
Geskiedenis van Malta
Britse Malta in die 19de eeu
Alhoewel daar nie aanvanklik veel waarde aan die eiland se belangrikheid geheg is nie, het die uitstekende hawens gesogte bates geword vir die Britte, veral na die opening van die Suezkanaal in 1869. Die eiland het 'n militêre- en vlootverskansing geword asook die hoofkwartier van die Britse Mediterreense vloot.
Acteongroep
Die Acteongroep (Frans: Groupe Actéon) is ’n taamlik afgesonderde en onbewoonde subgroep atolle in die verre suidooste van die Tuamotu-argipel in Frans-Polinesië. Dit lê sowat 1 400 km oossuidoos van Tahiti.
Geskiedenis van Malta
Britse Malta in die 19de eeu
Selfregering was aanvanklik aan die Maltese geweier tot en met 1921, alhoewel 'n gedeeltelik verkose wetgewende raad reeds so vroeg as 1849 al bestaan (die eerste Regeringsraad onder Britse heerskappy is in 1835 gehou), en die plaaslike inwoners het soms geweldige armoede ervaar. Dit was as gevolg van die feit dat die eiland oorbevolk was en grootliks afhanklik van Britse militêre uitgawes wat gewissel het na gelang van behoeftes rondom oorloë. Regdeur die 19de eeu het die Britse administrasie verskeie liberale grondwetlike hervormings ingestel, wat oor die algemeen teengestaan is deur die Kerk en die Maltese elite wat verkies het om aan hulle feodale voorregte vas te klou. Politieke organisasies, soos die Nasionalistiese Party, was op die been gebring of het ten doel gehad, die beskerming van die Italiaanse taal in Malta.
Acteongroep
Atolle
Die groep bestaan uit vier klein atolle:
Geskiedenis van Malta
Britse Malta in die 19de eeu
In 1813 is Malta die Bathurst Konstitusie vergun; in 1814 is dit vry van die plaag verklaar, terwyl die Weense Kongres van 1815 Britse heerskappy onder die 1814 Verdrag van Parys opnuut bevestig het. In 1819 is die plaaslike Italiaanstalige Università ontbind.
Die jaar 1828 sien die herroeping van die reg op kerklike beskerming na aanleiding van die Vatikaanse Kerk-Staat se proklamasie. Drie jaar later is die Bisdom van Malta onafhanklik verklaar van die Bisdom van Palermo. In 1839 is perssensuur afgeskaf en die konstruksie van die Anglikaanse Katedraal van Paulus is begin.
Na die 1846 Karnavalbetogings is 'n Regeringsraad met verkose lede, in 1849, onder Britse heerskappy saamgestel. In 1870 is 'n referendum gehou oor geestelikes op die Regeringsraad, en in 1881 is 'n Uitvoerende Raad onder Britse beheer geskep; in 1887 is "dubbele beheer" aan die Regeringsraad toevertrou onder Britse beheer. 'n Teenreaksie vind plaas in 1903, met die terugkeer na die 1849 vorm van Regeringsraad onder Britse heerskappy.
Die laaste vyftien jaar van die eeu is daar heelwat tegniese en finansiële vooruitgang gemaak in lyn met die Belle Epoque: in die daaropvolgende jare volg die grondlegging van die Anglo-Egiptiese Bank (1882) en die begin van die inwerkingstelling van die Malta Spoorweë (1883); die eerste Maltese posseëls is uitgegee in 1885 en in 1904 skop tremdienste af. Die Koninklike Operahuis is aan begin bou in 1888. In 1886 ontdek die hoof van chirurgie, David Bruce, die mikrobe wat Malta-koors veroorsaak, en in 1905 ontdek Themistocles Zammit die koors se oorsprong. Ten slotte, in 1912 skryf Dun Karm sy eerste gedig in Maltees.
Acteongroep
Geskiedenis
Thomas Ebrill, kaptein van die Tahitiaanse handelskip Amphitrite, het die eilande glo in 1833 herontdek. Hulle het egter vier jaar later hul naam gekry van lord Edward Russell van die HMS Actaeon, wat dit na sy skip genoem het.
Administrasie
Die vier atolle val administratief onder die munisipaliteit Gambier.
Geskiedenis van Malta
Malta tussen die twee wêreldoorloë
In 1919 lei die Sette Giugno (7 Junie) onluste oor die uitbundige prys van brood, tot meer outonomie vir die plaaslike inwoners gedurende die 1920's. Nadat Filippo Sciberras 'n Nasionale Vergadering saamgestel het, is selfregering onder Britse beheer vergun in 1921. Malta bekom 'n tweekamer parlement met 'n senaat (later in 1949 ontbind) en 'n verkose Wetgewende Vergadering. Joseph Howard word aangewys as Eerste Minister. In 1923 is die Innu Malti vir die eerste keer in die openbaar gespeel, en in dieselfde jaar word Francisco Buhagiar Eerste Minister, gevolg deur Sir Ugo Pasquale Mifsud in 1924 en in 1927 deur Sir Gerald Strickland.
Die 1930's is gekenmerk deur die onstabiele verhoudings tussen die Maltese politieke elite, die Maltese kerk en die Britse heersers; die Grondwet van 1921 is twee keer opgeskort. Eers in 1930–1932, na 'n botsing tussen die regerende Konstitusionele Party en die Kerk en laasgenoemde se daaropvolgende oplegging van doodsonde aan kiesers van die party en die se bondgenote, wat dus 'n vrye en regverdige verkiesing onmoontlik gemaak het. Weer, in 1933 is die Grondwet teruggetrek oor die Regering se begrotingstem vir die onderrig van Italiaans in laerskole. Malta keer daarna dus terug na de Kroonkolonie status wat dit in 1813 gehad het.
Voor die koms van die Britte was die amptelike taal sedert 1530 (en die taal van die geleerde elite) Italiaans, wat later verwater het as gevolg van die toenemende gebruik van Engels. In 1934 is Engels en Maltees verklaar as die enigste amptelike tale. In 1934 kon slegs omtrent 15% van die bevolking Italiaans vlot praat. Dit het beteken dat uit 58 000 mans wat volgens ouderdom kwalifiseer as jurielede, slegs 767 kon kwalifiseer op grond van taal, aangesien Italiaans tot op daardie stadium in die howe gebruik is. Die ongeregtigheid het meer gewig gedra as die kommer oor fascisme.
In 1936 is die Grondwet hersien om voorsiening te maak vir die benoeming van lede tot die Uitvoerende raad onder Britse heerskappy, en weer in 1939 om voorsiening te maak vir 'n verkose Regeringsraad onder Britse heerskappy.
Britse Malta gedurende die Tweede Wêreldoorlog
Voor die Tweede Wêreldoorlog was die Britse Middellandse See-vloot se hoofkwartiere in Valletta. In weerwil van Winston Churchill se besware is die kommandement geskuif na Alexandrië, Egipte, in April 1937, uit vrees dat dit te ontvanklik was vir lugaanvalle vanaf Europa. Teen die tyd van die Italiaanse oorlogsverklaring (10 Junie 1940) het Malta 'n garnisoen van minder as vierduisend soldate gehad en omtrent vyf weke se kosvoorraad vir 'n bevolking van naastenby driehonderdduisend mense. Daarbenewens het Malta se lugafweergeskut bestaan uit ongeveer twee-en-veertig lugafweer kanonne (vier-en-dertig "swaar" en agt "lig") en vier Gloster Gladiators, vir wat daar drie loodse beskikbaar was.
Aangesien dit 'n Britse kolonie was, naby aan Sisilië en die Spilmoondhede se skeepsroetes, is Malta gebombardeer deur die Italiaanse en Duitse lugmag. Malta is deur die Britte gebruik om aanvalle op die Italiaanse vloot van stapel te stuur en het ook 'n duikbootbasis gehad. Dit was ook gebruik as 'n luisterpos, met die afluister van Duitse radioboodskappe insluitende Enigma verkeer.
Die eerste lugaanvalle op Malta het op 11 Junie 1940 plaasgevind; daar was ses aanvalle op daardie dag. Die eiland se tweevlerkvliegtuie kon nie in die verdediging gebruik word nie aangesien die Luqa-vliegveld nog nie voltooi was nie, dit was egter reg teen die sewende aanval. Aanvanklik het die Italianers op omtrent 5 500 meter gevlieg en dan gedaal tot 3 000 meter (om die akkuraatheid van die bomwerping te verbeter). Majoor Paine het vermeld "[Na hulle gedaal het], het ons een of twee afgeskiet elke ander dag, so hulle het begin om teen [sesduisend meter] in te kom. Hulle bomwerping was nooit baie akkuraat nie.  Soos hulle hoër gevlieg het, het dit nogal blindelings geskied." Mabel Strickland sou vermeld, "Die Italianers het besluit hulle hou nie van die [die Gladiators en lugafweerkanonne] nie, so hulle het die bomme 20 km weg van Malta gewerp en dan teruggekeer."
Teen die einde van Augustus is die Gladiators aangevul deur twaalf Hawker Hurricanes wat via die HMS Argus aangeland het. Gedurende die eerste 5 maande van die oorlog het die eiland se vliegtuie ongeveer 37 Italiaanse vliegtuie afgeskiet of beskadig. Italiaanse vegvlieënier Francisco Cavalera het opgemerk "Malta was regtig 'n groot probleem vir ons gewees — baie goed verdedig."
Op Malta het 330 mense omgekom en is 297 ernstig beseer sedert die aanvang van die oorlog tot Desember 1941. In Januarie 1941, het die Duitse X. Fliegerkorps in Sisilië aangekom op die tydstip wat die Afrika Korps in Libië aangekom het. Oor die daaropvolgende paar maande is 820 mense dood en 915 ernstig beseer.
Op 15 April 1942 ken Koning George VI die George-kruis (die hoogste siviele toekenning vir dapperheid) toe aan "die eiland-fort van Malta — sy mense en verdedigers." Franklin D. Roosevelt arriveer op 8 Desember 1943 en oorhandig 'n Verenigde State Presidensiële Sitaat aan die inwoners van Malta vanaf die mense van die Verenigde State. Hy oorhandig ook 'n perkamentrol op 8 Desember, wat hy weens simboliese redes terugdateer na 7 Desember. Gedeeltelik lees dit: "Onder herhaalde vuur vanuit die lug, staan Malta alleen en onbevrees in die middel van die see, een klein helder vlam in die donker — 'n baken van hoop vir die helderder dae wat aangebreek het." (Die volledige Sitaat staan nou op 'n gedenkplaat teen die muur van die Grootmeester se paleis in Republic-straat in die dorpsplein van Valletta. )
In 1942 het Operasie Pedestal se konvooi in Grand Harbour aangekom, en die volgende jaar het Franklin D. Roosevelt en Winston Churchill Malta besoek. George VI arriveer in Grand Harbour vir 'n besoek.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was Ugo Mifsud en George Borg Olivier die enigste twee oorblywende Nasionalistiese lede van die Maltese parlement. Ugo Mifsud het flou geval na hy 'n passievolle verweer gelewer het vir die deportasie na konsentrasiekampe in Uganda van Enrico Mizzi en 49 ander Maltese Italianers aangekla van pro-Italiaanse politieke aktiwiteite. Hy is 'n paar dae later oorlede.
Die Geallieerdes skop hulle inval van Sisilië af, en begin vanaf Malta. Dieselfde jaar, 1943, na die Cassibile-wapenstilstand, gee die Italiaanse vloot oor aan die Geallieerdes in Malta. In 1945 ontmoet Churchill en Roosevelt vir Josef Stalin in Malta voor die Jalta-konferensie.
Die Nasionale Vergadering van 1946 het die 1947 grondwet onder Britse heerskappy tot gevolg, met die herinstel van selfregering en Paul Boffa wat eerste Minister word.
Van Selfregering tot onafhanklikheid
Na die Tweede Wêreldoorlog verkry die eilande selfregering met die Malta Arbeidersparty (MLP) van Dom Mintoff wat volle integrasie met die VK soek of anders "eie-ontwikkeling (onafhanklikheid)", en die Partit Nazzjonalista (PN) van George Borg Olivier wat onafhanklikheid voorstaan met dieselfde "gebiedstatus" wat Kanada, Australië en Nieu-Seeland geniet.
Intussen onderteken Malta in 1949, na die Rooi vlag insident van 1948, die Noord-Atlantiese verdrag en sluit aan by NAVO.
Na die Kroningsinsident in 1953, word 'n Ronde-tafel konferensie in Londen gehou in Desember 1955, oor die toekoms van Malta, bygewoon deur die nuwe Eerste Minister Dom Mintoff, Borg Olivier en ander Maltese politici, tesame met die Britse Koloniale sekretaris, Alan Lennox-Boyd. Die Britse regering onderneem om die eilande hul eie verteenwoordiging te gee in die Britse Laerhuis, met Britse Binnelandse sake wat verantwoordelikheid oorneem vir Maltese sake, van die Koloniale kantoor. Onder hierdie voorstelle sal die Maltese parlement verantwoordelikheid behou oor alle sake behalwe verdediging, buitelandse beleid en belasting. Die Maltese sal ook sosiale en ekonomiese gelykheid met die VK geniet, gewaarborg deur die Britse ministerie van verdediging (MoD), die eiland se hoofbron van arbeid.
Pleknaamsveranderinge in Angola
Hier volg 'n lys van plekke in Angola waarvan die name sedert 1975 verander is:
Geskiedenis van Malta
Van Selfregering tot onafhanklikheid
'n VK integrasie-referendum is op 11 en 12 Februarie 1956 gehou, waarin 77.02 persent van kiesers ten gunste van die voorstel was, maar omrede 'n boikot deur die Nasionalistiese party het slegs 59.1 persent van die stemgeregtiges gestem wat die referendum onbeslis gelaat het. Daar was ook kommer onder Britse LP's dat die verteenwoordiging van Malta in Westminster 'n president sal skep vir ander kolonies, en dit kan die uitslag van die algemene verkiesing beïnvloed.
Angela Pleasence
Angela Pleasence (gebore 30 September 1941) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Gangs of New York (2002) en Your Highness (2011), en in die televisiereeks Whitechapel (2009).
Geskiedenis van Malta
Van Selfregering tot onafhanklikheid
Bykomend beteken die verminderde strategiese belang van Malta vir die Britse vloot dat die Britse regering toenemend huiwerig was om die vloot se skeepswerwe te onderhou. Na aanleiding van 'n besluit deur die Admiraliteit om 40 werkers af te lê by die skeepswerf, het Mintoff verklaar dat "verteenwoordigers van die Maltese mense in die Parlement verklaar dat hulle nie langer gebonde is aan die ooreenkomste en verpligtinge tot die Britse regering nie..." (die 1958 Caravaggio-insident ) In antwoord hierop het die Koloniale sekretaris 'n kabelgram aan Mintoff gestuur waarin hy dit stel dat hy die integrasieplan "met roekeloosheid in gevaar gestel het".
Dom Mintoff het onder protes bedank as Eerste Minister, terwyl Georgio Borg Olivier geweier het om 'n alternatiewe regering te vorm. Dit het tot gevolg gehad dat die eilande onder direkte koloniale administrasie geplaas is vanaf Londen, met die MLP wat ondersteuning onttrek het aan die integrasie voorstel en nou onafhanklikheid voorstaan. In 1959 is 'n tussentydse Grondwet verskaf vir 'n Uitvoerende raad onder Britse heerskappy.
Terwyl Frankryk 'n soortgelyke beleid geïmplimenteer het in hulle kolonies, waarvan sommige oorsese departemente geword het, het die posisie wat Brittanje aan Malta geoffer het 'n unieke uitsondering bevat. Malta was die enigste Britse kolonie waar integrasie met die VK ernstig oorweeg is, en latere Britse regerings het integrasie van die oorblywende kolonies soos Gibraltar heeltemal uitgeskakel.
In 1961 het die Blood-kommissie voorsiening gemaak vir 'n nuwe grondwet wat 'n mate van selfregering toelaat en die "Staat van Malta" erken. Giorgio Borg Olivier word Eerste Minister die volgende jaar met die lewering van die Stolper-verslag.
Nasionalistiese regerings (1964–1971)
Na aanleiding van die Maltese grondwetlike referendum in 1964, goedgekeur deur 54.5% van die kiesers op 21 September 1964, word Malta 'n onafhanklike staat as 'n Konstitusionele Monargie, met Elizabeth II as Staatshoof. Dit word gevier as Onafhanklikheidsdag of Jum l-Indipendenza in Maltees. Op 1 Desember 1964 is Malta toegelaat tot die Verenigde Nasies
In die eerste twee verkiesings sedert onafhanklikheid, 1962 en 1966, het die Nasionalistiese party verrys as die grootste party, en verkry 'n meerderheid van die Parlementêre setels.
In 1965 sluit Malta aan by die Europese raad, en in 1970 teken Malta 'n Assosiasie-ooreenkoms met die Europese Gemeenskap.
Arbeider regerings (1971–1987)
Met die 1971 verkiesing wen die Arbeidersparty (MLP) onder Dom Mintoff met net oor die 4000 stemme.
Deur 'n pakket van grondwetlike hervormings, ooreengekom met die Nasionalistiese opposisie, het Malta 'n republiek geword op 13 Desember 1974, met die laaste Goewerneur-Generaal, Sir Anthony Mamo, as die eerste President. Die Gieh ir-Repubblika-akte is die volgende jaar uitgevaardig, wat alle titels van adellikheid in Malta tot niet verklaar en beveel dat dit nie verder erken sal word nie.
Die Party is tot bewind aanvaar met die 1976 verkiesing. Malta is tussen 1976 en 1981 deur onstuimige jare en die Arbeidersregering het aangedring dat Maltese die belt stywer trek sodat die uitdagings en moeilikhede oorkom kan word. Daar was tekorte aan noodsaaklike items; water- en elektrisiteitverskaffing is 2 tot 3 maal per week opgeskort. Politieke spanning het toegeneem, veral op Swart Maandag na 'n mislukte sluipmoordpoging op die Eerste Minister, die perseel van die Times of Malta tot op die grond afgebrand is en die huis van die Leier van die Opposisie aangeval is.
Op 1 April 1979 verlaat die laaste Britse magte die eiland na die afhandeling van die ekonomiese ooreenkoms om die Maltese ekonomie te stabiliseer. Dit word gevier as Vryheidsdag (Jum Il-Ħelsien) op die 31ste Maart. Die vieringe begin met 'n seremonie in Floriana na aan die Oorlog-gedenkteken. 'n Populêre gebeurtenis op die herdenkingsdag is die tradisionele regatta. Die regatta word in Grand Harbour gehou en die deelnemende spanne gee hulle allerbeste om die gesogte Regatta-skild te verower. Mintoff het ook noue kulturele en ekonomiese bande gesluit met Muammar Gaddafi van Libië.
Die 1981 algemene verkiesing lewer vir die Nasionalistiese Party (NP) 'n algehele meerderheid van stemme, maar die Arbeiders verkry nog steeds 'n meerderheid van setels in die parlement onder die Enkel-oordraagbare stem en Mintoff bly Eerste Minister. Dit lei tot 'n politieke krisis. Die Nasionaliste, nou gelei deur Eddie Fenech Adami, weier om die uitslag te aanvaar en weier ook om hulle plekke in die parlement in te neem vir die eerste paar jaar van die wetgewende liggaam. Dit bou op tot 'n veldtog wat eis dat die Parlement die wil van die kiesers moet weergee. Ten spyte hiervan het die Arbeidersregering vir die volle 5 jaar aan bewind gebly. Mintoff bedank as Eerste Minister en Partyleier en wys Karmenu Mifsud Bonnici aan as sy opvolger in 1984.