cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neptunus
Neptunus het ’n dowwe, gefragmenteerde ringstelsel (wat "boë" genoem word). Dit is in 1984 ontdek en later deur Voyager 2 bevestig.
Frans-Duitse Oorlog
Die direkte aanleiding na die oorlog was die Franse verset teen die aanstaande koning van Spanje: die Duitse prins, Leopold van Hohenzollern. Indien die prins die troon van Spanje sou bestyg, sou Frankryk in die Suide en in die Noordooste deur Van Hohenzollerns begrens word. Frankryk het geëis dat die Pruisiese koning, Wilhelm I, sy steun vir die Pruisiese Prins terugtrek, sodat Spanje nie in Franse hande sou val nie. Wilhelm I het oorspronklik ingestem, maar na Napoleon III 'n afgevaardige, Graaf Benedetti, na hom toe gestuur het om te eis dat hy nie op sy woord sal teruggaan nie, het Wilhelm I geweier. Wilhelm (op daardie oomblik in die dorp Bad Ems) verklaar sy weiering deur op 13 Julie 1870 'n telegram na Bismarck te stuur. Koning Wilhelm het Bismarck toestemming gegee om die inhoud van die telegram aan die pers te versprei, maar Bismarck het die inhoud van die telegram gewysig om die Pruise se onwilligheid te beklemtoon voor hy dit aan die pers beskikbaar gestel het. Die gevolg was die verklaring van oorlog deur Frankryk teen Pruise: Bismarck se plan was geslaag: Pruise was nou in oorlog met Frankryk sonder dat Pruise die aanvallende party was.
Neptunus
Ontdekking
Galileo se tekeninge op 28 Desember 1612 en 27 Januarie 1613 is van die vroegste aangetekende waarnemings wat deur ’n teleskoop gedoen is – en dit bevat punte wat ooreenstem met wat nou bekend is die posisie van Neptunus is. Dit lyk of Galileo Neptunus op albei geleenthede vir ’n vaste ster aangesien het toe dit na aan Jupiter – in konjunksie – in die naglug was; hy kry dus nie die eer vir die planeet se ontdekking nie.
Tydens Galileo se eerste waarneming in Desember 1612 het Neptunus feitlik stilgestaan, want dit het op daardie dag retrograad geword. Hierdie oënskynlike terugwaartse beweging word geskep wanneer die Aarde se wentelbaan dit verby ’n buiteplaneet neem. Omdat Neptunus pas sy jaarlikse retrograde siklus begin het, was sy beweging heeltemal te klein dat Galileo dit met sy klein teleskoop kon sien. In 2009 het ’n studie aangetoon Galileo was ten minste bewus daarvan dat die "ster" wat hy waargeneem het, beweeg het relatief tot die vaste sterre.
Frans-Duitse Oorlog
Die oorweldigende mag van die Duitse magte was gou duidelik, deels te danke aan bekwame gebruik van spoorweë en die innoverende Krupp-artillerie. 'n Reeks snelle Duitse oorwinnings in Oos-Frankryk het 'n klimaks bereik in die Slag van Sedan, waar Napoleon III saam met sy hele leër gevange geneem is op 2 September 1870. Dit het egter nie 'n einde aan die oorlog gebring nie en die Derde Franse Republiek was op 4 September 1870 verklaar. Die Franse versetting is voortgesit onder leiding van Le Gouvernement de la Défense Nationale ("Regering van Nasionale Verdediging") en later Adolphe Thiers.
Neptunus
Ontdekking
In 1821 het Alexis Bouvard sterrekundige tabelle van die wentelbaan van Neptunus se buurman, Uranus, gepubliseer. Daaropvolgende waarnemings het aansienlike afwykings van dié tabelle getoon, en dit het Bouvard laat hipotetiseer dat ’n onbekende planeet Uranus se wentelbaan versteur deur middel van ’n swaartekragwisselwerking. In 1843 het John Couch Adams aan die wentelbaan van Uranus begin werk met die data wat hy tot sy beskikking gehad het en in 1844 bykomende inligting gekry van die Astronomer Royal, sir George Airy. Adams het in 1845 en '46 daaraan bly werk en verskeie ramings van ’n nuwe planeet gedoen.
In 1845 en '46 het Urbain Le Verrier, onafhanklik van Adams, sy eie berekenings gedoen. Toe Airy in Junie 1846 Le Verrier se eerste gepubliseerde raming van die planeet se lengtegraad sien, en hoe baie dit met Adams se raming ooreenstem, het hy die Engelse sterrekundige James Challis oorreed om na die planeet te soek. Challis het die naglug in Augustus en September vrugteloos bespied.
Frans-Duitse Oorlog
Na 'n vyf-maand-lange veldtog het die Duitse troepe die nuut gewerwe Franse troepe verslaan in 'n reeks veldslae wat in die noorde van Frankryk plaasgevind het. Op 18 Januarie 1871 is die Pruisiese koning Wilhelm I in die kasteel van Versailles tot keiser van die Duitse Keiserryk verklaar. Na 'n verlengde belegering is die Franse hoofstad, Parys, op 28 Januarie 1871, deur die Duitsers ingeneem. Tien dae vroeër het die Duitse state hul vereniging onder die Pruisiese Koning aangekondig en is die Duitse Keiserryk gevorm. Die finale Vredesverdrag van Frankfurt is op 10 Mei 1871 in die Hotel zum Schwan onderteken.
Neptunus
Ontdekking
Ná die ontdekking was daar ’n kwaai nasionalistiese wedywering tussen die Franse en Britte oor wie saam met Galle die krediet daarvoor moet kry. Eindelik was die internasionale konsensus dat Le Verrier en Adams albei erkenning moet kry. Sedert 1966 het die Amerikaanse sterrekundige en historikus Dennis Rawlins die geloofwaardigheid van Adams se aanspraak as mede-ontdekker bevraagteken en historici het die saak heroorweeg met die terugbesorging in 1998 van die "Neptunusdokumente" (historiese dokumente) aan die Royal Observatory in Greenwich. Nadat hulle dit bestudeer het, het hulle voorgestel dat "Adams nie gelyke aanspraak as Le Verrier gehad het op die ontdekking van Neptunus nie. Daardie eer kom net die persoon toe wat daarin geslaag het om die planeet se plek te voorspel asook om ander sterrekundiges te oorreed om daarna te soek."
Naam
Kort ná Neptunus se ontdekking is hy bloot "die planeet anderkant Uranus" of "Le Verrier se planeet" genoem. Die eerste voorstel vir ’n naam het van Galle gekom; hy het die naam "Janus" voorgestel. In Engeland het Challis die naam "Okeanos" voorgestel.
"Neptunus" het egter kort daarna die algemeen aanvaarde naam geword. Neptunus was in die Romeinse mitologie die god van die see, wat die Grieke Poseidon genoem het. Die keuse van ’n mitologiese naam was in ooreenstemming met die name van die ander planete behalwe die Aarde, wat almal na gode in die Griekse en Romeinse mitologie genoem is.
Status
Van sy ontdekking in 1846 tot met die ontdekking van Pluto in 1930 was Neptunus die verste bekende planeet. Toe Pluto ontdek word, is dit as ’n planeet beskou en Neptunus het die tweede verste bekende planeet geword – behalwe vir ’n tydperk van 20 jaar tussen 1979 en 1999 toe Pluto vanweë sy elliptiese wentelbaan nader aan die Son was as Neptunus.
Die ontdekking van die Kuipergordel in 1992 het daartoe gelei dat baie sterrekundiges daaroor gedebatteer het of Pluto as ’n planeet of as deel van die Kuipergordel beskou moet word. In 2006 het die Internasionale Astronomiese Unie (IAU) die term "planeet" vir die eerste keer gedefinieer. Daarvolgens het Pluto ’n dwergplaneet geword en was Neptunus weer eens die verste bekende planeet in die Sonnestelsel.
Fisiese eienskappe
In die soeke na eksoplanete word Neptunus as maatstaf gebruik: Liggame van ’n soortgelyke massa wat ontdek word, word dikwels "Neptunusse" genoem, net soos wat soms na "Jupiters" verwys word.
Interne struktuur
Neptunus se interne struktuur stem ooreen met dié van Uranus. Sy atmosfeer maak sowat 5% tot 10% van sy massa uit en strek tot miskien 10% tot 20% van die pad na sy kern, waar dit druk van sowat 10 GPa ondervind, of sowat 100 000 keer dié van die Aarde se atmosfeer. Toenemende konsentrasies metaan, ammoniak en water word in die laer streke van die atmosfeer aangetref.
Die mantel is 10 tot 15 aardmassas en is ryk aan water, ammoniak en metaan. Soos die gebruik in planetêre wetenskap is, word na hierdie mengsel verwys as yse, al is dit ’n warm, digte vloeistof. Dié vloeistof, wat ’n groot elektriese geleidingsvermoë het, word soms ’n water-ammoniak-oseaan genoem. Die mantel bestaan dalk uit ’n laag ioniese water waarin die watermolekules afgebreek word in ’n sop van waterstof en suurstofione en dieper af superioniese water waarin die suurstof kristalliseer, maar die waterstofione vrylik ronddryf binne die suurstofraamwerk.
Op ’n diepte van 7 000 km kan die toestande sodanig wees dat metaan diamantkristalle vorm wat soos haelkorrels neerreën. Wetenskaplikes glo hierdie soort diamantreën kom ook op Jupiter, Saturnus en Uranus voor. Proefnemings by die Lawrence Livermore- Nasionale Laboratorium in Kalifornië dui daarop dat die bokant van die mantel ’n oseaan van vloeibare koolstof kan wees met soliede, drywende "diamante".
Neptunus se kern is waarskynlik saamgestel uit yster, nikkel en silikate met ’n massa van sowat 1,2 keer dié van die Aarde. Die druk in die middel is 7 Mbar (700 GPa), sowat twee keer dié van die middel van die Aarde, en die temperatuur kan 5 400 K wees.
Atmosfeer
By groot hoogtes is Neptunus se atmosfeer 80% waterstof en 19% helium. ’n Spoorhoeveelheid metaan is ook teenwoordig. Prominente absorpsielyne van metaan kom voor by golflengtes bo 600 nm, in die rooi en infrarooideel van die spektrum. Nes met Uranus is die absorpsie van rooi lig deur die metaan in die atmosfeer deel van die rede dat die planeet blou lyk, hoewel Neptunus se helder asuur verskil van Uranus se sagter sian. Aangesien die metaaninhoud van Neptunus se atmosfeer dieselfde is as dié van Uranus, dra ’n onbekende atmosferiese bestanddeel by tot Neptunus se kleur.
Neptunus se atmosfeer word in twee hoofstreke verdeel: die laer troposfeer, waar die temperatuur met die hoogte afneem, en die stratosfeer, waar die temperatuur met die hoogte toeneem. Die grens tussen die twee, die tropopouse, lê by ’n druk van 0,1 bar (10 kPa). Die stratosfeer gaan dan oor in die termosfeer by ’n druk van laer as 10-5 tot 10-4 bar (1 tot 10 Pa). Die termosfeer gaan geleidelik oor in die eksosfeer.
Modelle dui daarop dat Neptunus se troposfeer stroke wolke van wisselende samestellings het na gelang van die hoogte. Die boonste wolke lê by ’n druk onder een bar, waar die temperatuur geskik is vir metaan om te kondenseer. Vir ’n druk tussen een en vyf bar (100 en 500 kPa) vorm wolke van ammoniak en waterstofsulfied vermoedelik. Bo ’n druk van vyf bar kan die wolke bestaan uit ammoniak, ammoniumsulfied, waterstofsulfied en water. Dieper wolke van waterys behoort voor te kom by ’n druk van sowat 50 bar, waar die temperatuur tot 273 K (0 °C) is. Daaronder kan wolke van ammoniak en waterstofsulfied dalk voorkom.
Daar is waargeneem dat hoë wolke op Neptunus skadu's gooi op die wolkkombers daaronder. Daar is ook hoë wolke wat by ’n konstante hoogte om die planeet gedraai is. Dié omringende stroke het breedtes van 50-150 km en lê sowat 50-110 km bo die wolkkombers. Dié hoogtes is in die laag waar weer voorkom, die troposfeer. Weer kom nie in die hoër strato- en termosfeer voor nie.
Neptunus se spektra dui daarop dat sy laer stratosfeer mistig is vanweë die kondensasie van produkte van die ultraviolet-fotolise van metaan, soos etaan en etyn. Die stratosfeer huisves ook spoorhoeveelhede koolstofmonoksied en blousuur. Neptunus se stratosfeer is warmer as dié van Uranus vanweë die groter konsentrasie van koolwaterstowwe.
Om redes wat steeds onbekend is, het die planeet se termosfeer ’n afwykend hoë temperatuur van sowat 750 K. Die planeet is te ver van die Son af dat dié hitte deur ultravioletstraling opgewek kan word. Een kandidaat vir ’n verhittingsmeganisme is atmosferiese wisselwerkings met ione in die planeet se magneetveld. Ander kandidate is swaartekraggolwe van die binnekant af. Die termosfeer bevat spore van koolstofdioksied en water, wat kan kom van eksterne bronne soos meteoriete en stof.
Magnetosfeer
Neptunus se magnetosfeer stem baie ooreen met dié van Uranus, met ’n magneetveld wat baie skuins lê ten opsigte van sy draaias teen 47° en verplaas teen minstens 0,55 radiusse, of sowat 13 500 km van die planeet se fisiese middelpunt. Voor Voyager 2 se verbyvlug is gehipotetiseer dat Uranus se skuins magnetosfeer die gevolg van sy sywaartse rotasie is. Nadat wetenskaplikes die magneetvelde van die twee planete vergelyk het, glo hulle nou die uiterse oriëntasie kan die gevolg wees van strome in die planete se binnekant. Die veld kan geskep word deur konvektiewe vloeistofbewegings in ’n dun sferiese skild van elektries geleidende vloeistowwe (moontlik ’n kombinasie van ammonial, metaan en water) wat tot ’n dinamo-aksie lei.
Neptunus se boogskok, waar die magnetosfeer begin om die sonwind te vertraag, kom voor op ’n afstand van 34,9 keer die planeet se radius. Die magnetopouse, waar die druk van die magnetosfeer die sonwind balanseer, lê op ’n afstand van 23-26,5 keer die planeet se radius. Die stert van die magnetosfeer strek tot minstens 72 keer die radius, en dalk selfs verder.
Klimaat
Neptunus se weer word gekenmerk deur uiters dinamiese stormstelsels, met winde wat snelhede van byna 600 m/s bereik – amper supersoniese snelhede. Gewoonlik wissel windsnelhede egter tussen 20 m/s ooswaarts en 325 m/s weswaarts. Aan die bopunt van die wolke is windsnelhede tussen 400 m/s met die ewenaar langs en 250 m/s by die pole. Die meeste winde beweeg in die teenoorgestelde rigting as die planeet se rotasie. Die algemene windpatroon het ’n prograde rotasie by groot hoogtes en ’n retrograde rotasie by kleiner hoogtes.
Neptunus verskil van Uranus wat betref sy tipiese vlak van weeraktiwiteit. Voyager 2 het tydens sy verbyvlug van 1989 weerverskynsels op Neptunus waargeneem, maar geen vergelykbare verskynsels op Uranus tydens sy verbyvlug van 1986 nie.
In 2007 is ontdek die boonste troposfeer van Neptunus se suidpool is sowat 10 K warmer as die res van die atmosfeer, wat gemiddeld sowat 73 K (-200 °C) is. Die temperatuurverskil is groot genoeg dat metaan, wat op ander plekke in die troposfeer gevries is, in die stratosfeer naby die pool ontsnap. Die relatiewe "warm kol" is vanweë Neptunus se ashelling, wat die suidpool die afgelope kwartjaar van die planeet, of rofweg 40 aardjare, na die Son gedraai hou. Namate Neptunus stadigaan na die teenoorgestelde kant van die Son beweeg, sal die suidpool donker en die noordpool verlig word, wat sal veroorsaak dat die metaanvrystelling na die noordpool sal skuif.
Daar is waargeneem dat die wolkstroke in die suidelike halfrond vanweë seisoenale veranderings in grootte en albedo toeneem. Dié neiging is in 1980 die eerste keer waargeneem en sal na verwagting tot in 2020 duur. Neptunus se lang wentelperiode maak dat seisoene 40 jaar lank duur.
Storms
Die Bromponie is nog ’n storm, ’n wit wolkgroep verder suid as die Groot Donker Vlek. Dié bynaam het die eerste keer ontstaan in die maande voor Voyager 2 se verbyvlug in 1989, toe waargeneem is dat hulle teen snelhede van vinniger as die Groot Donker Vlek beweeg (en beelde wat later ingewin is, het onthul daar is wolke wat nog vinniger beweeg het as dié wat Voyager 2 aanvanklik waargeneem het). Die Klein Donker Vlek is ’n suidelike sikloonstorm, die tweede ergste storm wat tydens die 1989-verbyvlug waargeneem is. Dit was aanvanklik heeltemal donker, maar namate Voyager 2 nader gekom het, het ’n helder kern ontwikkel en dit kan op die meeste van die hoëresolusiefoto's gesien word.
Neptunus se donker kolle kom vermoedelik in die troposfeer voor, teen kleiner hoogtes as die helder wolkverskynsels, en daarom lyk hulle soos gate in die boonste wolkkombers. Omdat hulle maande lank stabiel bly, word geglo hulle is draaikolkstrukture. Helderder metaanwolke wat by die tropopouse vorm, word dikwels met donker vlekke verbind. Die voorkoms van meegaande wolke dui daarop dat sommige vorige donker kolle steeds as siklone kan bestaan, al is hulle nie meer as ’n donker verskynsel sigbaar nie. Donker vlekke kan verdwyn as hulle te na aan die ewenaar kom of moontlik vanweë ’n ander, onbekende meganisme.
Interne verhitting
Die groter wisselings in Neptunus se weer in vergelyking met dié van Uranus is gedeeltelik vanweë sy groter interne verhitting. Die boonste streke van die planeet se troposfeer het ’n lae temperatuur van tot 51,8 K (-221,3 °C). Op ’n diepte waar die atmosfeerdruk gelyk is aan 1 bar (100 kPa) is die temperatuur 72 K (-201,15 °C). Dieper binne-in die lae gas styg die temperatuur voortdurend. Nes met Uranus die geval is, is die bron van dié verhitting onbekend, maar die afwyking is groter: Uranus straal net 1,1 keer die hitte uit wat dit van die Son af kry; daarteenoor straal Neptunus omtrent 2,61 keer soveel energie uit as wat dit van die Son af kry. Neptunus is die verste bekende planeet van die Son af en lê meer as 50% so ver van die Son af as Uranus. Dit kry net 40% van Uranus se sonlig, en tog is sy interne energie groot genoeg om die vinnigste winde in die Sonnestelsel aan te dryf. Afhangend van die termiese eienskappe van sy binnekant, kan die hitte wat ná Neptunus se vorming oor is, dalk die huidige hittevloei verduidelik. Dit is egter moeiliker om terselfdertyd Uranus se gebrek aan interne hitte te verduidelik as ’n mens die skynbare ooreenkomste tussen die twee planete in ag neem.
Wentelbaan en rotasie
Die gemiddelde afstand tussen Neptunus en die Son is 4,5 miljard km (omtrent 30,1 AE) en dit voltooi gemiddeld elke 164,79 jaar ’n omwenteling; dit kan met ±0,1 jaar wissel. Sy perihelium (naaste afstand) is 29,81 AE en sy afelium (verste afstand) is 30,33 AE.
Op 11 Julie 2011 het Neptunus sy eerste volle barisentriese wentelbaan voltooi sedert sy ontdekking in 1846. Dit het egter nie na die presiese plek in die lug teruggekeer as waar dit ontdek is nie, want die Aarde was op ’n ander plek in sy wentelbaan van 365,26 dae. Vanweë die beweging van die Son in vergelyking met die barisentrum van die Sonnestelsel, was Neptunus op 11 Julie ook nie op presies dieselfde plek waar hy ontdek is in verhouding met die Son nie; as die algemener heliosentriese koördinatestelsel gebruik is, is die lengtegraad met sy ontdekking op 12 Julie 2011 bereik.
Die elliptiese wentelbaan van Neptunus lê teen ’n helling van 1,77° in vergelyking met die Aarde s'n.
Neptunus se ashelling is 28,32°, wat naby aan dié van die Aarde (23°) en Mars (25°) is. As gevolg daarvan ondervind Neptunus soortgelyke seisoenale veranderings as die Aarde. Die planeet se lang wentelperiode beteken die seisoene duur 40 aardjare. Sy sideriese rotasieperiode (dag) is rofweg 16,11 uur. Omdat sy ashelling vergelykbaar is met dié van die Aarde, is die wisseling in die lengte van sy dag gedurende sy lang jaar nie groter nie.
Omdat Neptunus nie ’n soliede liggaam is nie, ondergaan sy atmosfeer differensiële rotasie. Die breë ewenaarsone draai met ’n periode van sowat 18 uur, wat stadiger is as die 16,1 uur van die planeet se magneetveld. Die teenoorgestelde is waar van die poolstreke, waar die rotasieperiode 12 uur is. Hierdie verskil is die grootste van enige planeet in die Sonnestelsel, en die gevolg is ’n sterk latitudinale windskeur.
Baanresonansies
Neptunus se wentelbaan het ’n groot impak op die streek net daaragter, bekend as die Kuipergordel. Dié gordel is ’n ring klein yswêrelde soortgelyk aan die asteroïdegordel, maar veel groter – dit strek van Neptunus se wentelbaan by 30 AE tot sowat 55 AE van die Son af. Baie soos wat Jupiter se swaartekrag die asteroïdegordel oorheers en sy struktuur bepaal, oorheers Neptunus se swaartekrag die Kuipergordel. Deur die bestaan van die Sonnestelsel het sekere streke van die Kuipergordel gedestabiliseer geraak deur Neptunus se swaartekrag en gapings in die struktuur daarvan veroorsaak. Die streek tussen 40 en 42 AE is ’n voorbeeld.
Daar is in hierdie leë streke wentelbane waar voorwerpe vir die bestaan van die Sonnestelsel kan bly bestaan. Dié resonansies kom voor wanneer Neptunus se wentelperiode ’n volle breuk van dié van die voorwerp is, soos 1:2 of 3:4. As ’n voorwerp byvoorbeeld een keer om die Son wentel vir elke twee omwentelings van Neptunus, sal dit net die helfte van sy wentelbaan voltooi het teen die tyd dat Neptunus na sy oorspronklike posisie terugkeer. Die resonansie met die meeste bekende voorwerpe, sowat 200, is die 2:3-resonansie. Voorwerpe hier voltooi twee wentelbane vir elke drie van Neptunus. Hulle is bekend as plutino's omdat die grootste voorwerp in die Kuipergordel, Pluto, onder hulle tel. Hoewel Pluto gereeld deur Neptunus se wentelbaan beweeg, sorg die 2:3-resonansie dat hulle nooit bots nie. Daar is minder voorwerpe met ’n resonansie van 3:4, 3:5, 4:7 en 2:5.
Neptunus het ’n aantal bekende trojane by die Son en Neptunus se Lagrange-punte L4 en L5 – dit is stabiele swaartekragstreke wat Neptunus in sy wentelbaan onderskeidelik vooruitloop en volg. Neptunus-trojane kan beskou word as dat hulle ’n 1:1-resonansie met Neptunus het. Sommige van hulle is baie stabiel in hulle wentelbane en het waarskynlik saam met Neptunus gevorm, eerder as dat hulle aangetrek en vasgevang is. Die eerste voorwerp wat by Neptunus se L5-punt geïdentifiseer is, is. Neptunus het ook ’n tydelike kwasisatelliet,. Dié voorwerp is al 12 500 jaar ’n kwasisatelliet van Neptunus en sal dit nog 12 500 jaar lank bly.
Vorming en migrasie
Dit is moeilik om die vorming van die ysreuse, Neptunus en Uranus, presies met modelle te voorspel. Volgens huidige modelle was die materie in die buitenste streke van die Sonnestelsel nie dig genoeg dat sulke groot liggame volgens die tradisioneel aanvaarde metode van kernakkresie gevorm kon word nie, en verskeie hipoteses het ontstaan om hulle vorming te verduidelik. Een is dat die ysplanete nie deur kernakkresie gevorm is nie, maar deur onstabiliteite binne die oorspronklike protoplanetêre skyf, en dat hulle atmosfeer weggeblaas is deur straling van ’n nabygeleë, swaar OB-ster.
’n Alternatiewe idee is dat hulle nader aan die Son gevorm het waar die materie digter was, en daarna na hulle huidige posisies gemigreer het ná die verwydering van die gasagtige protoplanetêre skyf. Die teorie van migrasie ná vorming word verkies, want dit verduidelik die voorkoms van populasies klein voorwerpe in die streek anderkant Neptunus beter. Die model wat tans die algemeenste aanvaar word,  is die Nice-model, wat die uitwerking verduidelik van die migrasie van Neptunus en die ander reuseplanete op die struktuur van die Kuipergordel.
Mane
Neptunus het 14 bekende mane. Triton is die grootste en sy massa maak meer as 99,5% uit van die massa van die materiaal in ’n wentelbaan om Neptunus, en dit is die enigste een wat swaar genoeg is om rond gedruk te wees. Triton is deur William Lassell ontdek, net 17 dae ná die ontdekking van Neptunus self. Anders as alle groot mane in die Sonnestelsel het Triton ’n retrograde wentelbaan, wat daarop dui dat dit van elders aangetrek en vasgevang is eerder as dat dit in sy huidige posisie gevorm het; dit was moontlik eers ’n dwergplaneet in die Kuipergordel. Dit is na genoeg aan Neptunus dat dit ’n sinchroniese omwenteling het, en dit beweeg stadigaan binnewaarts vanweë getyversnelling. Dit sal eindelik uitmekaargeruk word: binne sowat 3,6 miljard jaar wanneer dit die Rochelimiet bereik.
In 1989 was Triton die koudste voorwerp wat nog in die Sonnestelsel gemeet is, met ’n geraamde temperatuur van 38 K (-235 °C).
Die maan wat tweede ontdek is, die onreëlmatige Nereïde, het een van die eksentriekste maanwentelbane in die Sonnestelsel. Die eksentrisiteit van 0,7512 maak dat sy apoapside (verste afstand van Neptunus) sewe keer so ver as sy periapside (naaste afstand) is.
Van Julie tot September 1989 het Voyager 2 ses mane van Neptunus ontdek. Van hulle is Proteus met sy onreëlmatige vorm merkwaardig omdat dit so groot is as wat ’n liggaam moontlik kan wees sonder dat sy eie swaartekrag dit in ’n ronde vorm druk. Hoewel dit Neptunus se tweede swaarste maan is, is sy massa net 0,25% van dié van Triton.
Neptunus se heel binneste mane – Naiade, Talassa, Despina en Galatea – is naby genoeg aan die planeet dat hulle binne-in die ringe lê. Die volgende maan van binne af, Larissa, is oorspronklik in 1981 ontdek toe dit voor ’n ster inbeweeg het. Dié okkultasie is eers aan ringboë toegeskryf, maar toe Voyager 2 Neptunus in 1989 waarneem, is ontdek dat Larissa dit veroorsaak het. Die ontdekking van vyf nuwe onreëlmatige mane tussen 2002 en 2003 is in 2004 aangekondig. ’n Nuwe maan, die kleinste tot dusver, is Hippokamp, wat in 2013 ontdek is deur verskeie Hubble-foto's te kombineer.
Planetêre ringe
Neptunus het ’n planetêre ringstelsel, maar heelwat minder beduidend as Saturnus s’n. Die ringe bestaan dalk uit ysdeeltjies met ’n laag silikate of koolstofgebaseerde materiaal, wat hulle waarskynlik ’n rooierige kleur gee. Die drie hoofringe is die smal Adamsring, 63 000 km van die middel van Neptunus af, die Le Verrierring op 53 000 km en die breër, dowwer Gallering op 42 000 km. ’n Dowwe uitwaartse uitbreiding van die Le Verrierring word Lassell genoem; dit word aan die buitekant ingeperk deur die Aragoring op 57 000 km.
Die eerste planetêre ring is in 1968 waargeneem deur ’n span onder Edward Guinan. In die vroeë 1980's het ’n ontleding van dié data en nuwer waarnemings tot die hipotese gelei dat dié ring onvolledig is. Bewyse dat die ring gapings kan hê het die eerste keer duidelik geraak tydens ’n stellêre okkultasie in 1984 toe die ringe ’n ster tydens immersie verdwerg het, maar nie tydens emersie nie. Foto's deur Voyager 2 in 1989 het die kwessie opgelos deur verskeie dowwe ringe te wys.
Die heel buitenste ring, Adams, bevat vyf prominente boë, wat nou genoem word Courage, Liberté, Egalité 1, Egalité 2 en Fraternité ("Moed", "Vryheid", "Gelykheid" en "Broederskap"). Die bestaan van boë was moeilik om te verduidelik, want die wette van beweging voorspel dat boë tot ’n uniforme ring sou uitsprei. Sterrekundiges meen nou die boë word in hulle huidige vorm gedruk deur die swaartekraginvloed van Galatea, ’n maan net binne die ring.
Waarnemings van die Aarde af het blykbaar in 2005 gewys Neptunus se ringe is veel meer onstabiel as wat vroeër geglo is. Foto's wat in 2002 en 2003 van die W.M. Keck-sterrewag af geneem is, toon ’n aansienlike aftakeling in die ringe in vergelyking met foto's deur Voyager 2. Dit lyk veral of die Liberté-boog in net sowat ’n eeu kan verdwyn.
Waarneming
Neptunus het tussen 1980 en 2000 aansienlik helderder geword. Die skynbare magnitude wissel tans tussen 7,67 en 7,89, met ’n gemiddelde van 7,78. Voor 1980 was die planeet so dof as magnitude 8,0. Neptunus is te dof om met die blote oog te sien en kan dowwer wees as Jupiter se Mane van Galilei, die dwergplaneet Ceres en die asteroïdes 4 Vesta, 2 Pallas, 7 Iris, 3 Juno en 6 Hebe. Deur ’n teleskoop of sterk verkyker sal Neptunus soos ’n klein blou skyf lyk, nes Uranus.
Weens Neptunus se afstand van die Aarde af wissel sy hoekdeursnee tussen net 2,2 en 2,4 boogsekondes, die kleinste van die planete in die Sonnestelsel. Weens sy klein skynbare grootte is dit moeilik om dit visueel te bestudeer. Die meeste teleskopiese data was redelik beperk tot met die uitvinding van die Hubble-ruimteteleskoop en groot grondgebaseerde teleskope met aanpassingsoptiek. Die eerste wetenskaplik nuttige waarnemings van die planeet van grondgebaseerde teleskope af met behulp van aanpassingsoptiek het in 1997 van Hawaii af plaasgevind.
Verkenning
Voyager 2 is die enigste ruimtetuig wat Neptunus nog besoek het. Sy naaste afstand van die planeet was op 25 Augustus 1989. Omdat dit die laaste groot planeet was wat die tuig kon besoek, is besluit om dit naby Triton te laat verbyvlieg, ongeag die gevolge vir die tuig se baan, net soos gedoen is met Voyager 1 se verbyvlug van Saturnus en sy maan Titaan. Die foto's wat na die Aarde teruggestuur is, was die basis van ’n Amerikaanse deurnagprogram, Neptune All Night, op televisie. Dit het ook naby die maan Nereïde verbygevlieg.
Die tuig het die bestaan van ’n magneetveld om die planeet bevestig en ontdek die veld was verplaas van die middel af en skuins, nes Uranus s’n. Neptunus se rotasieperiode is vasgestel en Voyager 2 het ook gewys die planeet het ’n verbasend aktiewe weerstelsel. Ses nuwe mane is ontdek en daar is ontdek Neptunus het meer as een ring.
Die volgende stap ná die Voyager 2-verbyvlug is moontlik ’n Flagship-wentelsending. So ’n hipotetiese sending is moontlik in die laat 2020's of vroeë 2030's. Daar was egter al besprekings oor ’n vroeër sending.
Ford Escort
Die Ford Escort was 'n klein gesinsmotor wat vanaf 1968 tot 2002 deur Ford van Brittanje en Ford Duitsland vervaardig is. Die Ford Escort naam is ook gebruik vir verskillende klein motors wat in Amerika deur Ford vervaardig is tussen 1981 en 2002-03. Ford het die Ford Escort herbekendgestel op die Chinese motormark in 2014.
Die eerste gebruik van die Escort-naam was vir 'n laerspesifikasie weergawe van die Ford Squire, 'n 1950 stasiewaweergawe van die Ford Anglia 100E, maar dit het nie goed verkoop in vergelyking met die ander lede van die 100E familie nie.
Sam Retford
Sam Retford (gebore 22 Junie 1999) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die televisiereeks Ackley Bridge (2017).
Frederik Jensen
Frederik Jensen (25 Junie 1863 – 13 Februarie 1934) was 'n Deense akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Her Secret (1919), David Copperfield (1922), Lille Dorrit (1924), en Skal vi vædde en million? (1932).
Vedanga
Die Vedangas (Sanskrit: वेदाङ्ग , "ledemate van die Veda") is ses bykomende dissiplines in Hindoeïsme wat in die antieke tyd ontwikkel het en met die bestudering van die Vedas verband hou. Hulle is:
Die Vedangas het hul wortels in antieke tye en die Brihadaranyaka-Upanishad noem hulle ’n integrale deel van die Vediese geskrifte. Hulle kan teruggespeur word na die 2de millennium v.C. Dit is egter nie duidelik waar en wanneer die idee vir ’n lys van ses Vedangas ontstaan het nie.
Tomoyasu Asaoka
Tomoyasu Asaoka (gebore 6 April 1962) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Witkoluil
Die witkoluil (Glaucidium perlatum) is 'n algemene standvoël en nomade in doringboomsavanne en droë boomveld. Die voël is dikwels bedags aktief. Die voël is 17–21 cm lank en weeg 60–100 g. In Engels staan die voël bekend as die Pearl-spotted owlet.
William Edward Boeing
William Edward Boeing (1 Oktober 1881 – 28 September 1956) was 'n Amerikaanse lugvaartpionier wat die Boeing-maatskappy gestig het.
Jack Davis (akteur)
Jack Davis (5 April 1914 – 3 November 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Talk About a Lady (1946), Attack Squadron! (1963), Code Name: Apollo (1970), en The Big Doll House (1971).
Al Taylor (akteur)
Al Taylor (29 Augustus 1887 – 2 Maart 1951) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Dangerous Dub (1926), Between Dangers (1927), The Vanishing Legion (1931), en Mysterious Doctor Satan (1940).
Henning Jensen (akteur)
Henning Jensen (gebore 5 Januarie 1943) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Flickering Lights (2000) en After the Wedding (2006), en in die televisiereeks Below the Surface (2017).
Timoeriede
Die Timoeriede (Persies: تیموریان) was ’n Turks-Mongoolse, Persiese Moslemdinastie wat oor ’n ryk regeer het wat bestaan het uit die hedendaagse Iran, Kaukasus, Mesopotamië, Afganistan, ’n groot deel van Sentraal-Asië en dele van Pakistan, Sirië, Indië en Anatolië. Die dinastie is tussen 1370 en 1405 gestig deur die krygsheer Timoer (ook bekend as Tamerlane).
Grondwet van die Verenigde State
Die Grondwet van die Verenigde State (Engels: United States Constitution) is die hoogste wet van die Verenigde State van Amerika. Dié grondwet is op 17 September 1787 aangeneem, op 21 Junie 1788 bekragtig en het op 4 Maart 1789 in werking getree.
Resolusie 418 van die VN se Veiligheidsraad
Die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad Resolusie 418, eenparig aangeneem op 4 November 1977, het 'n verpligte wapenverbod teen Suid-Afrika opgelê. Hierdie resolusie het verskil van die vorige Resolusie 282, wat slegs vrywillig was. Die sanksies was daarna strenger toegepas en is ook uitgebrei deur Resolusie 591.
Impak
Die verbod het 'n direkte impak gehad op die volgende gebeure:
Estelle Parsons
Estelle Parsons (gebore 20 November 1927) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bonnie and Clyde (1967), Rachel, Rachel (1968), en Dick Tracy (1990), en in die televisiereeks Roseanne (1988).
Jaclyn Betham
Jaclyn Betham (gebore 4 Julie 1986) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Getaway Girls en in die televisiereekse The Haves and the Have Nots (2013), NCIS: New Orleans (2014), en Dear White People (2017).
Cisterciënsers
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Orde van Cisterciënsers
Ordo Cisterciensis
Abdy van Cîteaux
Huidige verspreiding van kloosters
Die Orde van Cisterciënsers het sy oorsprong in hervormings wat ná besware oor die verwêreldliking van die Orde van Benediktyne toegepas is. Monnike en nonne, wat bereid is om 'n lewe vol gebed, geestelike lesings en arbeid te voer, is in dié orde met sy verskillende takke georganiseer wat in die naamgewende Franse Moederklooster te Cîteaux se tradisie staan en sy geestelike erfenis bewaar. Die gemeenskap van Cisterciënser-ordes, wat in Latyns Famila Cisterciensis genoem word, sluit naas die Orde van Cisterciënsers (Ordo Cisterciensis, afgekort as O.Cist.), 'n kontemplatiewe monastiese orde binne die Rooms-Katolieke Kerk, ook die Orde van Cisterciënsers van die Streng Observansie (afkorting: OCSO, algemeen bekend as Trappiste) en die manlike en vroulike gemeenskappe van Cisterciënser-oblate in wat aan een van die genoemde ordes ondergeskik is, maar buite 'n klooster lewe. Die naam Cisterciënser (Frans: Cistercien) is afgelei van Cistercium, die Latynse naam vir Cîteaux, 'n dorp naby Dijon in Oos-Frankryk. In 1098 het 'n groep Benediktyne-monnike uit die klooster Molesme 'n klooster in hierdie nedersetting gestig om hier streng volgens die monastiese reëls van Sint Benedictus van Nursia, die Regula Benedicti, in afgesonderdheid van die wêreld te lewe en God te aanbid. Die bekendstes van hulle was Robert de Molesme, Alberic van Cîteaux en die Engelse monnik Stephen Harding wat as die nuwe klooster se eerste drie abde gedien het. Bernardus van Clairvaux het in 1113 saam met 'n dertigtal ander adellikes tot die abdy toegetree en 'n beslissende bydrae tot die vinnige uitbreiding van die orde gelewer.
Callyspongia muricina
Callyspongia muricina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Vuurhaan (astrologie)
Die Vuurhaan (丁酉, dīngyǒu) is die 34ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die vierde Hemelstam (丁, dīng; die element Vuur en Jin) met die 10de Aardtak (酉, yǒu), gesimboliseer deur die Haan (鷄, jī).
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Vuurhaanjaar het in 2017 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 28 Januarie 2017 tot 15 Februarie 2018.
Vuurhaanjare
Die volgende jare is Vuurhaanjare:
Tibeto-Birmaanse tale
Die Tibeto-Birmaanse tale vorm die nie-Chinese tak van die Sino-Tibettaanse tale met omtrent 456 tale wat deur sowat 70 miljoen mense gepraat word. Hulle word veral in Oos-, Suidoos- en dele van Suid-Asië (Himalaja-streek) gepraat.
Die grootste tale (volgens moedertaalsprekers) is: Birmaans (32 miljoen), Meitei (1,5 miljoen), Bodo (1,3 miljoen), Newari (1,3 miljoen), Tibettaans (1,2 miljoen, insluitende Dzongkha), Garo (1,1 miljoen), Kokborok (1 miljoen) en Mizo (830 846). Baie Sino-Tibettaanse tale word deur klein gemeenskappe in afgeleë berggebiede gepraat en is weinig gedokumenteer. Die oudste bevestigde Tibeto-Birmaanse taal is Pai-lang uit die derde eeu, gevolg deur Tibettaans en Birmaans.
J.G. Engela
Jacobus Gideon Engela (* 3 Februarie 1862, Ceres – † 26 September 1950, Krugersdorp ) was ’n vroeë Afrikaanse skrywer van kortverhale en romans.
Herkoms en vroeë lewe
Jacobus Gideon Engela is op 3 Februarie 1862 op Ceres in die Kaapprovinsie gebore. Na die dood van sy ouers terwyl hy slegs sewentien jaar oud is, moet hy vir homself sorg en hy doen verskeie werke en verhuis dikwels. Eers werk hy vir ’n kort rukkie as fotograaf, maar vind die toerusting van daardie tyd moeilik om te bemeester. Hierna vestig hy hom op Victoria-Wes, waar hy as ’n klerk in ’n handelsonderneming werk, maar hierdie besigheid gaan tot niet. Hy gaan dan na Sutherland, waar twee van sy broers woon en gaan dan saam met een van sy broers terug na Ceres. Hier maak die plaaslike predikant, ds. J.A. Stegmann, reëlings dat hy by die kweekskool verder leer vir predikant, maar hy kom in opstand teen hierdie plan en vestig hom op Grootrivierstasie. Hier verhuur hy hom aanvanklik aan ’n transportryer en tree daarna steeds as transportryer in die voltydse diens van die firma Buksman en Van der Spuy. Met die voltooiing van die treinspoor na Kimberley kom sy loopbaan as transportryer tot ’n einde. Saam met sy broer verlaat hy Kimberley, onderneem ’n handelstog na Prieska en keer dan weer terug na Ceres.
Transvaal en die Anglo-Boereoorlog
Met die goudontdekking in Transvaal verhuis hy daarheen en vestig hom op Klerksdorp, waar hy by die firma Marais en Conradie ’n betrekking as boekhouer aanvaar. Hier trou hy met Maria Catharina van Wyk. Later aanvaar hy op Klerksdorp ’n werk as klerk in die kantoor van die Mynkommissaris van die Zuid-Afrikaansche Republiek. Met die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog gaan hy saam met die Boeremagte op kommando. Onder veldkornet A.P. Cronjé is die kommando na Mafeking en keer dan weer terug na Klerksdorp, waar hy weer vir ’n ruk op kantoor werk. Hierna trek die kommando na Marsfontein, toe Rondaweldrif en toe na Paardeberg. Hier word hy gevange geneem en as krygsgevangene vanaf Simonstad na Ceylon gestuur. Met sy terugkeer, sewe maande na afloop van die oorlog, vind hy dat sy gesin nog lewe, behalwe een dogtertjie wat in die konsentrasiekamp dood is.
Latere lewe en sterfte
Hy vestig hom weer by sy gesin op Klerksdorp en kry werk as klerk by die private firma Thos Leask en Kie. Aan die begin van 1914 verlaat hy Klerksdorp en aanvaar ’n betrekking as winkelinspekteur in diens van die Transvaalse Provinsiale Administrasie. Wanneer hy op sestigjarige ouderdom aftree, koop hy die plaas Die Vlakte in die Bloemhof distrik, waar hy vir ’n ruk boer. Hy verkoop later die plaas en trek na Krugersdorp, waar hy ’n algemene handelaar besigheid bedryf, wat hy ook later verkoop.
Hy is op 26 September 1950 oorlede.
Skryfwerk
Hy skryf gediggies vir Die Patriot wanneer hierdie tydskrif begin verskyn. Na die Anglo-Boereoorlog begin hy weer skryf om sy inkomste aan te vul. Sy bydrae van Ondervindings op tog word by ’n debatsaand op Klerksdorp baie positief ontvang en hy voltooi dan die manuskrip vir Afrikaanse verhale, wat deur Het Westen Drukkerij gepubliseer word. Hierdie boek word ook positief ontvang en beleef drie drukke, wat hom aanspoor om aan te hou skryf.
Versamelbundels
Sy verhale word versamel in die bundels Afrikaanse Verhale, Gesellige Half-Uurtjies, Gesels en 'n Terugblik. Die verhale is sonder enige literêre pretensie. Hy is veral lief daarvoor om te vertel van hoe iemand ’n poets gebak word, met die selfverklaarde voorneme (uitgespel in sy voorwoord tot Gesellige halfuurtjies) om sy volk aan te spoor om te lees. Hy het die vermoë om humoristiese voorvalle met eenvoud en geestigheid op te dis, gegeur met sy kennis van toestande in die ou dae en die pittige volksegswyses. Hierdie vermoë het sy werk veral gewild gemaak by die minder gekunstelde lesers. Sy grillige verhale, gewoonlik oor moord, is minder geslaagd en geneig tot melodrama en oordrewe romantiek. Daniel Hugo neem die verhaal ’n Reis naar Transvaal in die versamelbundel Tydskrif op. Dit handel oor transportryers wat gereeld vir mekaar poetse gebak het.
Roman
Die roman Die getatoeëerde ‘K’ val in die kategorie van melodrama en oordrewe romantiek.
Sergei Golofkin
Sergei Aleksandrowitsj Golofkin (Russies: Серге́й Александрович Головкин; 26 November 1959 - 2 Augustus 1996) was ’n reeksmoordenaar in die Sowjetunie en later Rusland. Hy is skuldig bevind aan die moord op 11 seuns tussen 10 en 15 jaar oud tussen 1986 en 1992 in die Moskou-omgewing. Golofkin, wat ook as Die Visser en Die Boa bekend was, het jong seuns in sy kelder en die woude buite Moskou gemartel, verkrag en vermoor.
Karyn Parsons
Karyn Parsons (gebore 8 Oktober 1966) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Major Payne (1995) en in die televisiereekse The Fresh Prince of Bel-Air (1990) en Lush Life (1996).
Sergei Golofkin
Golofkin was die laaste mens wat in Rusland tereggestel is voordat die doodstraf in dié land opgeskort is.
Agtergrond
Golofkin is op 26 November 1959 in Moskou gebore. Sy pa was ’n alkoholis en sy ouers is in 1988 geskei. Hy is met ’n geboortedefek in sy borsbeen gebore en het dikwels brongitis en slegte spysvertering gehad. Op skool is hy as ’n alleenloper beskou en sy skoolmaats het opgelet hy het glad nie in meisies belanggestel nie. Hy het ook aan onwillekeurige urinering gely en was bang sy klasmaats sou sy urine ruik. Golofkin was ’n klasmaat van Armen Grigorjan van die rockgroep Krematori. Toe Golojkin 13 jaar oud was, het hy tekens van sadisme begin toon; hy het byvoorbeeld ’n kat gevang, huis toe geneem en opgehang.
In 1982 het Golofkin sy skoolloopbaan voltooi. Hy het by ’n resiesbaan begin werk en daarna as ’n veekundige by ’n boerdery in Moskou. Vir sy prestasies in perdetelingsontwikkeling is ’n silwermedalje in 1989 op ’n handelskou aan Golofkin toegeken.
In 1984 het hy sover bekend sy eerste misdaad gepleeg toe hy probeer het om ’n jong seun te verkrag en vermoor.
Moorde in Moskou-oblast
In April 1986 het Golofkin sy eerste moord gepleeg, naby ’n spoorwegstasie in Nekrasof, Moskou-oblast, net buite Moskou. Hy het die 15-jarige Andrei Pawlof ontmoet, met ’n mes gedreig en hom die woud in gesleep. Pawlof is verkrag en verwurg, en Golofkin het daarna nekrofilie gepleeg.
In Julie die volgende jaar het Golofkin sy tweede moord gepleeg; hy het die 12-jarige Andrei Goeljajef uit ’n somerkamp naby Odintsowo, Moskou-oblast, ontvoer. Goeljajef is ook met ’n mes gedreig, verkrag en verwurg, en daarna het Golofkin sy ledemate afgesny.
Vier dae ná Goeljajef se moord is die liggaam van ’n 16-jarige in die Odintsofski-distrik ontdek. Hy is altesaam 35 keer met ’n mes gesteek en sy ledemate is daarna afgesny. Later het Golofkin ontken dat hy dié moord gepleeg het.
Garagemoorde
In 1988 het Golofkin ’n beige WAZ-2103-motor gekoop. Hy het dit in sy garage gehou waar hy ’n kelder begin bou het, aanvanklik om as ’n werkwinkel te gebruik. Hy het egter besef dis die ideale plek vir sy seksmisdade. Van Augustus 1990 af het Golofkin agt seuns tussen 10 en 15 jaar oud vermoor; in ’n stadium het hy twee seuns tegelykertyd gemartel. In September 1992 het hy drie seuns wat hy na sy garage gelok het, verkrag en vermoor. Die laaste een het hy 12 uur lank gemartel en verkrag voordat hy hom opgehang en werk toe gegaan het.
Arres en vonnis
Op 5 Oktober 1992, drie weke ná die laaste moord, is die liggame van die laaste drie slagoffers deur sampioenplukkers ontdek. Op 19 Oktober is Golofkin as verdagte deur die polisie aangehou. Gedurende die ondervraging was hy kalm en het skuld ontken. Die ondervraers het besluit om hom te laat gaan, maar in die geheim dop te hou. ’n Polisieman het egter die bevel verontagsaam en Golofkin vir die nag in eensame opsluiting geplaas. Die volgende oggend is Golofkin weer ondervra en hy het skuld op die laaste drie moorde beken.
Die polisie het die dag daarna Golofkin se garage deursoek en ’n bababad met ’n gebrande vellaag en bloed, klere en liggaamsdele gevind. Golofkin het toe skuld aan 11 moorde beken en onthul waar hy van sy slagoffers se lyke ontslae geraak het. Daar is bevind hy is by sy sinne, maar ’n skisofreen. Hy is op 19 Oktober 1994 tot dood veroordeel.
Op 2 Augustus 1996 is Golofkin tereggestel met ’n enkele skoot in sy agterkop. Hy is die laaste mens wat in Rusland tereggestel is voordat Rusland die doodstraf in dié jaar opgeskort het.
"Die Visser"
Tydens die ondersoek het ’n kennis van een van die slagoffers vertel hy het ’n man ontmoet wat hom as Die Visser voorgestel het; hy het ’n tatoe aan sy regterarm gehad van ’n dolk en slang wat om mekaar gedraai is asook die woord "Visser". Mettertyd is vasgestel dis nie waar nie, maar dit het vir lank ’n vals leidraad verskaf en gelei tot die bynaam "Die Visser". Dit het aansienlike aandag in die media gekry.
Daarna het Golofkin hom as Die Visser aan sy slagoffers voorgestel.
Glaucidium
Glaucidium is 'n genus van voëls in die familie van ware uile (Strigidae). Die genus omvat 28 spesies.
Swartrug-beitelbek
Voorkoms
Die vis het 'n lang, skraal lyf en die kop is kort, rond en die mond is klein. Daar is normaalweg geen baarde teenwoordig nie. Die sylyn is laag op die sye. Die bokant van die vis is goud-olyf kleurig en onder die sylyn is die vis room tot liggeel van kleur. Die vinne is donker olyf kleurig. Die vis word tot 245 mm lank.
Habitat
Die visse leef in skole saam in vinnig vloeiende gedeeltes van riviere en diep rots poele. Hulle vreet deur alge van die rotse te skraap en leef saam met die Skeermes-beitelbek.
Osamu Maeda
Osamu Maeda (gebore 5 September 1965) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
The Word for World Is Forest
The Word for World Is Forest is 'n wetenskapsfiksie-novelle deur die skrywer Ursula K. Le Guin wat die eerste keer in 1972 as deel van die keurversameling Again, Dangerous Visions gepubliseer is. In 1976 is dit as aparte boek deur Berkley Books gepubliseer.
Hierdie novelle kommunikeer sterk anti-imperialistiese en anti-militaristiese temas, weens Le Guin se negatiewe reaksie teenoor die Viëtnamoorlog. Verder ondersoek dit temas wat te doen het met ekologiese sensitiwiteit en beskerming, asook die verbintenisse tussen taal en kultuur.
Dit het die Hugo Award in 1972 gewen.
Callyspongia osculata
Callyspongia osculata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Lendenfeld.
2010-Drienasiesreeks
Die 2010-Drienasiesreeks was die vyftiende jaarlikse rugbytoernooi tussen die nasionale spanne van Suid-Afrika, Australië en Nieu-Seeland gewees. Die reeks is vanaf 10 Julie tot 11 September 2010 gespeel. Die lande se spanne is onderskeidelik die Springbokke, Wallabies en All Blacks genoem. Nieu-Seeland het die toernooi vir die tiende keer gewen. Buitendien het hulle die Bledisloebeker ingepalm en die Vryheidsbeker gewen, terwyl Australië met die Mandela Uitdaagplaat weggestap het.
Die toernooi is deur SANZAR georganiseer, ’n konsortium wat uit die drie lande se rugbyfederasies bestaan. Sedert 2012 is dit na die Rugbykampioenskapreeks verander toe ook Argentinië tot die toernooi toegetree het.