cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Air New Zealand
Air New Zealand Limited (IATA: NZ, ICAO: ANZ) is die nasionale lugredery en vlagdraer van Nieu-Seeland. Die redery is gebaseer in Auckland en bedryf geskeduleerde passasiersvlugte na en van 20 plaaslike en 32 internasionale bestemmings in 15 lande in Asië, Europa, Noord-Amerika en Oseanië. Die lugredery is 'n lid van die Star Alliance sedert 1999.
Air New Zealand het in 1940 as Tasman Empire Airways Limited (TEAL) ontstaan, 'n vlieënde bootmaatskappy wat vlugte tussen Nieu-Seeland en Australië (oor die Tasmansee) onderneem het. TEAL kom onder volle besit van die Nieu-Seelandse regering in 1965, en word herdoop na Air New Zealand. Die lugredery het hoofsaaklik internasionale roetes bedien tot 1978, toe die regering dit saamgesmelt het met die binnelands-georiënteerde New Zealand National Airways Corporation in 'n enkele lugredery onder die Air New Zealand-naam.
Air New Zealand is grootliks geprivatiseer in 1989, maar het teruggekeer na meerderheidsregeringseienaarskap in 2001 ná 'n mislukte samesmelting met die Australiese karweier Ansett Australia. In 2008 het Air New Zealand 11,7 miljoen passasiers vervoer.
Elwg
Die dorpie se naam kom van die Kalmikiese woord vir "oorvloedig".
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Elwg 280 inwoners gehad. Etniese Kalmikiërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Lissodendoryx fibrosa
Lissodendoryx fibrosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1961 deur Lévi.
Henk Kamp
Henricus Gregorius Jozeph (Henk) (gebore op 23 Julie 1952 in Hengelo) is 'n Nederlandse voormalige politikus vir die Volksparty vir Vryheid en Demokrasie (VVD), 'n regs-liberale party. Hy was minister in die kabinette Balkenende I, Balkenende II, Balkenende III, Rutte I, Rutte II en Rutte III gewees.
Biografie
Henk Kamp studeer aan die Sentrum vir Fiskale Studies (onderdeel van die Nederlandse Belastingdiens) en gaan werk as fiskale speurder. Hieronder volg 'n oorsig van sy verdere beroepe:
Lissodendoryx amphispinulata
Lissodendoryx amphispinulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Henk Kamp
Biografie
Opmerking: Kamp is as wethouer van Borculo belas met openbare werke, ruimtelike ordening, behuising, sport, ekonomiese aangeleenthede en omgewing.
Lissodendoryx amphispinulata
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2007 deur Rützler, Piantoni & Díaz.
Lodewijk Asscher
Lewe
Asscher het in die regte gestudeer aan die Universiteit van Amsterdam en promoveer in 2002. Hy het ook enige tyd sielkunde aan die Universiteit van Amsterdam gestudeer, maar enkel die eerste jaar gehaal. Hy was van 2002 tot 2006 'n lid van die stadsraad van die gemeente Amsterdam en van 2006 tot 2012 'n wethouer van dieselfde gemeente gewees, as ook waarnemend burgemeester in 2010. Van 5 November 2012 tot 26 Oktober 2017 was hy minister van Sosiale Sake en Werkgeleenthede en vise-premier gewees en daarbenewens van Desember 2016 tot Januarie 2021 politiek leier gewees.
Symplectella rowi
Symplectella rowi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Lodewijk Asscher
Lewe
Lodewijk Asscher is getroud en het drie kinders. Hy is 'n aanhanger van die liberale Judaïsme.
Symplectella rowi
Die spons behoort tot die genus Symplectella en tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Dendy.
Thomas Jefferson (akteur)
Thomas Jefferson (10 September 1856 – 2 April 1932) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Rip Van Winkle (1914), The Missing Links (1916), Tarzan of the Apes (1918), en The Romance of Tarzan (1918).
Sympagella nux
Sympagella nux is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Sympagella en tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Andesbeskawings
thumb|right|250px|Landbouterrasse is van die vroegste dae af in die [[Andes aangelê.]]
Die Andesbeskawings of Andiese beskawings was gemeenskappe van baie kulture en volke wat hoofsaaklik in die riviervalleie van die kuswoestyne van Peru ontwikkel is. Hulle het suidwaarts met die Andes af gestrek van Suid-Colombia tot Chili en Noordwes-Argentinië. Argeoloë glo die Andesbeskawings het eerste op die nou kusvlakte van die Stille Oseaan ontstaan. Die Norte Chico-beskawing van Peru is die oudste bekende beskawing in die Amerikas en dateer van 3200 v.C.
Ondanks groot omgewingsuitdagings het dié beskawings 'n groot verskeidenheid gewasse aangeplant, waarvan sommige wêreldwyd van belang is. Hulle was ook bekend vir monumentale argitektuur, tekstielweefwerk en baie kenmerke van die gemeenskappe wat hulle geskep het.
Minder as 'n eeu voor die aankoms van die Spaanse veroweraars het die Inkas, vanaf hulle tuisland wat om die stad Cusco gesentreer was, die meeste van die Andeskulture in 'n enkele ryk verenig. Dit was 'n lappieskombers van tale, kulture en volke.
Die Spaanse verowering het baie elemente van die Andesbeskawings beëindig of verander, veral godsdiens en landbou.
Uniekheid
thumb|links|220px|'n Quipu. thumb|links|220px|'n Andiese manstuniek, 13de-15de eeu.
Die beskawings van die Andes was een van vyf in die wêreld wat geleerdes as "oorspronklik" beskou, dus inheems en nie van ander beskawings afgelei nie. Vanweë hulle afsondering van ander beskawings moes die inheemse volke van die Andes hulle eie, dikwels unieke oplossings vir omgewings- en gemeenskapsuitdagings vind.
Die Andesbeskawings het sekere eienskappe kortgekom en dit het hulle van ander oorspronklike beskawings in die Ou Wêreld en van die Mesopotamiese kulture onderskei. Die belangrikste daarvan was dat hulle nie 'n skryfstelsel gehad nie; hulle het die quipu, 'n stelsel van geknoopte en gekleurde toue, gehad om inligting oor te dra. Min quipu's het bewaar gebly en hulle is nooit heeltemal ontsyfer nie. Geleerdes verskil daaroor of die geknoopte toue van die quipu net numeriese data weergegee het en of dit ook vertellings kon kommunikeer soos 'n ware skryfstelsel. Die gebruik van die quipu dateer van minstens die Wariryk (600-1000 n.C.) en moontlik van die baie vroeëre beskawing van die Norte Chico van die 3de millennium v.C.
Die beskawings het ook nie voertuie met wiele en trekdiere gehad nie. Mense het net te voet oor land gereis en goedere is deur mense of lamas vervoer. Lamas was lasdiere wat vragte van tot 'n kwart van hulle eie gewig kon dra, 'n maksimum van 45 kg. Hulle was nie groot en sterk genoeg om vir ploegwerk of as rydiere vir volwassenes te gebruik nie.
Landbou
Landbou in Suid-Amerika het dalk begin aan die kusstreke van Ecuador met die verbouing van murgpampoen omstreeks 8000 v.C. deur die Las Vegas-kultuur.
Sommige geleerdes glo die vroegste beskawings aan die kus van Peru het aanvanklik meer op seebronne staatgemaak as op landbou. Later het landbou belangriker geword. Die grootste bydrae van die Andesbeskawings tot die moderne wêreld was die plante wat hulle gedomestikeer het. Gewasse wat hulle gekweek het, was dikwels uniek aan die omgewing. Mielies, wat van Mexiko af gekom het, was dikwels die belangrikste gewas teen lae en middelmatige hoogtes. Die Andesbeskawings het na raming 70 verskillende plante gekweek, amper soveel as in die hele Europa en Asië. Baie van dié plante word nie meer verbou nie of is minder belangrik, maar belangrike plante wat in of naby die Andes gedomestikeer is, sluit in aartappels, quinoa, tamaties, rissies, katoen, kakao, tabak, pynappels, grondboontjies en verskeie veriëteite boontjies. Diere wat gedomestikeer is, is lamas en marmotte.
Die uitdagings van die omgewing het gesofistikeerde landboutegnologie vereis. Anders as die Midde-Ooste, het die Andes nie plante wat maklik gedomestikeer kan word en met groot sade soos koring en gars nie, of groot diere wat maklik mak gemaak kan word soos perde en beeste nie.
Landbou aan die woestynkus het die ontwikkeling van besproeiing noodsaaklik gemaak. In die berge het die hoogtes, koue klimaat en steil terreine 'n reeks tegnologiese oplossings geverg soos terrasse, die ontginning van mikroklimate en selektiewe teling. Weens die onsekerhede van die klimaat het boere tradisioneel verskeie gewasse teen verskeie hoogtes en blootstellings gekweek. Net so is kolonies op verskillende hoogtes en plekke gestig om landbousukses te verseker.
Norte Chico
thumb|200px|Die piramides van die Norte Chico-beskawing in die droë Supevallei, sowat 20 km van die kus van die Stille Oseaan.
Die Norte Chico-beskawing, ook bekend as Caral, was 'n ingewikkelde gemeenskap uit die tyd van voor Christophorus Columbus wat tot 30 groot bevolkingsentrums gehad het in wat nou as die Norte Chico-streek van die noordsentrale kus van Peru bekend is. Dit is een van die oudste beskawings in die Amerikas en 'n wieg van die beskawing, waar beskawings in die ou wêreld apart van mekaar ontstaan het. Dit het tussen die 30ste en 18de eeu v.C. floreer. Die alternatiewe naam, Caral-Supe, is afgelei van die Heilige Stad Caral in die Supevallei, 'n groot terrein van die Norte Chico wat deeglik ondersoek is. Ingewikkelde gemeenskappe in Norte Chico het 'n millennium ná Sumer in Mesopotamië ontstaan, omtrent in die tyd van die Egiptiese piramides, en byna twee millenniums voor die Olmeke van Meso-Amerika.
Chavín
thumb|200px|'n Goue kroon van Chavín, 1200 tot 300 v.C.
Die Chavín-kultuur was vermoedelik hoofsaaklik 'n godsdiensbeweging. Dit het blykbaar in die Peruaanse hoogland ontstaan en daarna deur die land versprei. Die Chavín-kultuur het baie kenmerkende kunsstyle gehad: veral in beeldende potte, waarvan sommige in die vorm van 'n vrou was. Chavin de Huantar was 'n belangrike rituele sentrum en dateer van omstreeks 1500 v.C.
Ellen Botha
Ellen Botha (1941–) is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en digter. Hoewel sy digkuns vir volwassenes lewer, is haar grootste bydrae tot die Afrikaanse letterkunde in die vorm van leesboekies vir kinders in rymformaat. Sy skryf ook verskeie kinderversies en rympies. Die digter Daniel Hugo het haar as ’n vroulike A.G. Visser beskryf.
Andesbeskawings
Nazca
thumb|200px|Die [[kondor, lyne wat deur die Nazca-kultuur geskep is.]]
Ellen Botha
Vroeë lewe en herkoms
Ellen Keet is op 2 Augustus 1941 op Senekal in die Vrystaat gebore. Haar pa is A.D. Keet, die bekende digter en distriksgeneesheer op die dorp, en haar ma is Catharina van der Merwe. Sy is een van drie dogters en een van haar susters is Rosa Keet, eweneens bekende digter. Uit haar pa se eerste huwelik het sy ook 'n halfbroer en halfsuster. Verskeie kunstenaars kom gereeld by hulle aan huis, soos die Hanekom-toneelgeselskap, D.J. Opperman, Theo Wassenaar, Morkel van Tonder, P.J. Nienaber en andere. Op skool in haar tuisdorp blink sy uit in musiek en haar moeder neem haar weekliks na Bloemfontein na dr. Arend Koole vir klavierles. Sy slaag dan ook die finale klaviereksamen reeds in standerd nege met die hoogste lof. Haar matriek behaal sy in 1959 aan die Hoërskool Paul Erasmus op Senekal.
Andesbeskawings
Nazca
Die Nazca of Nasca was 'n argeologiese kultuur wat van 100 tot 800 n.C. floreer het aan die droë suidkus van Peru, in die riviervalleie van die Rio Grande de Nazca-afwateringsgebied en die Icavallei. Die Nazca, wat sterk deur die voorafgaande Paracas-kultuur beïnvloed is wat vir hulle ingewikkelde tekstiele bekend was, het 'n verskeidenheid pragtige kunswerke en tegnologieë geskep, soos keramiek, tekstiele en geogliewe (waarvan die bekendste die Nazca-lyne is). Hulle het ook 'n indrukwekkende stelsel ondergrondse akwadukte gebou wat vandag nog werk.
Ellen Botha
Musiekopleiding
Ná matriek studeer sy vanaf 1960 verder aan die Universiteit van Kaapstad se College of Music, waar sy 'n vierjarige kursus in musiek volg met klavier en harp as hoofinstrumente, terwyl sy ook basdrom speel in die opera-orkes. Gedurende hierdie tyd doen sy ook heelwat solowerk en tree per geleentheid ook as soliste op saam met die orkes.
Andesbeskawings
Moche
thumb|right|200px|Die Moche-kultuur was bekend vir hulle potte. Hier is 'n Andiese [[kondor uit omstreeks 300 n.C.]]
Tabachnickia polybasalia
Tabachnickia polybasalia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Andesbeskawings
Moche
Die Moche-beskawing het van omstreeks 100 tot 800 n.C. in Noord-Peru floreer. Hoewel daaroor gedebatteer word, glo baie geleerdes die Moche was nie polities georganiseer as 'n ryk of staat nie. Hulle was waarskynlik 'n groep outonome bestelle wat 'n elitekultuur gedeel het, soos gesien kan word in die ryk ikonografie en monumentale argitektuur wat tot vandag bewaar gebly het. Hulle is veral bekend vir hulle oordadig geverfde keramieke, goudwerk en besproeiingstelsels.
Tabachnickia polybasalia
Die spons behoort tot die genus Tabachnickia en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1988 deur Tabachnick.
Ellen Botha
Musiekopleiding
Sy verwerf die Onderwys- en Voordraerslisensiate en kry 'n pos as musiekonderwyseres in Parow, terwyl sy steeds aanbly in die dameskoshuis Baxter Hall op die kampus van die Universiteit van Kaapstad, waar sy aangestel is as tutor vir die studente.
Andesbeskawings
Chachapoyas
Die Chachapoyas, of "Newelvolk", was 'n Andesbeskawing wat in 'n newelbos van die Amasone-streek van die huidige Noord-Peru gewoon het. Die Inkas het die Chachapoyas verower kort voor die aankoms van die Spanjaarde in Peru. Die eerste bewyse van hulle bestaan dateer van omstreeks 700 n.C., hoewel hulle moontlik 'n nedersetting met die naam Gran Pajáten gebou het waar keramiekwerk van omstreeks 200 v.C. ontdek is. Die grootste terrein van die Chacapoyas wat tot dusver gevind is, is Kuelap. 'n Paar gemummifiseerde begraafplase is ook al ontdek.
Wari
Die Wari was 'n beskawing wat tussen 500 en 1000 n.C. in die suidsentrale Andes en die kusstreek van Peru bestaan het. Wari, soos die voormalige hoofstad genoem is, is 11 km noordoos van die stad Ayacucho. Dié stad was die middelpunt van 'n beskawing wat oor 'n groot deel van die hoogland en kus van Peru gestrek het. Die bes bewaarde oorblyfsels, benewens die Wari-ruïnes, is die onlangs ontdekte Noord-Wari-ruïnes naby die stad Chiclayo en die Cerro Baul in Moquegua.
Ellen Botha
Loopbaan
Vervolgens gee sy musiek op Senekal, by die Pretoria Technikon en dan op Queenstown, waar sy haar toekomstige man, die bankbestuurder Nick Botha, ontmoet. Ná hulle troue trek hulle Kaap toe en ná die geboorte van hulle enigste seun, Joe, gaan bly hulle in Parow-Noord. Sy hou haar na haar huwelik besig met verskeie musiekkonserte, veral in skole en kerke. Sy is lid van 'n plaaslike leeskring asook die Afrikaanse Skrywersgilde. Die publikasie van haar digbundels gee aanleiding tot verskeie radio-onderhoude en 'n program op Radiosondergrense waarin Margot Luyt en Nick van Jaarsveld van hierdie gedigte voordra, terwyl sy ook genooi word na leeskringe om haar werk te bespreek. In 1987 begin sy weer met harplesse by die Walliese harpspeelster Beti Woolley, 'n lektrise by die Universiteit van Kaapstad. Hierna hou sy gereeld uitvoerings in skole, kerke en ouetehuise in die Kaapse Skiereiland en die Boland.
Digkuns
Vanaf tienjarige ouderdom op skool skryf sy reeds opstelle en rympies wat in die skooljaarblad gepubliseer word. In hierdie jare skryf sy hoofsaaklik liefdesgedigte, maar stop dit toe haar suster, Rosa Keet, vir haar sê dat dit klink of sy “Eno’s gedrink het”. Daarna skryf sy meestal vir die pret en stuur ook gereeld rympies aan vriendinne om hulle op te beur. Hierdie gebruik lei daartoe dat sy as digter ontdek word. Een van haar goeie vriendinne is Loreinne Fryer, vrou van Charles Fryer, die digter en uitgewer. Ellen skryf gereeld vrolike versies vir Loreinne, wat sy per geleentheid onder 'n magneet op die yskasdeur opplak. Op hierdie manier sien Charles dit en nooi hy vir Ellen uit om versies voor te lê vir publikasie. In haar debuutbundel, Gruwelike huwelike, bundel sy limerieke, welke versvorm sy absoluut bemeester het. Getrou aan die aard van hierdie versvorm is die aanslag lig en humoristies, maar sy lewer ook skerp sosiale kommentaar en daar is versteekte erns agter die oënskynlike banaliteite. Meer van dieselfde is in die vernuftige opvolgbundel, Verspot, waar die titel 'n pot vol verse, onsinnig, en ook diep of ver die draaksteek beteken. In hierdie bundel eksperimenteer sy ook met ander versvorme. Die Drama Departement van die Universiteit van Stellenbosch voer van haar verse op en sy lewer ook oor baie jare gereelde bydraes vir hulle karnavalblad, Akkerjol. Van haar verse word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing Die Afrikaanse poësie in 'n duisend en enkele gedigte en in ander versamelbundels soos Die dye trek die dye aan en Nuwe verseboek vir seniors.
Andesbeskawings
Tiwanaku
Tiwanaku is 'n belangrike argeologiese terrein in Wes-Bolivia, Suid-Amerika. Andiese geleerdes beskou Tiwanaku as een van die belangrikste voorlopers van die Inkaryk. Dit het sowat 500 jaar lank floreer as die rituele en administratiewe hoofstad van 'n magtige staat. Die ruïnes van die antieke stad is naby die suidooskus van die Titicacameer, sowat 72 km wes van La Paz. Pedro Cieza de León het in 1549 op die oorblyfsels van Tiwanaku afgekom terwyl hy op soek was na Qullasuyu, die hoofstad van die Inkas. Die naam waaronder Tiwanaku onder sy inwoners bekend was, het dalk verlore gegaan omdat die volk van Tiwanaku nie 'n skryfstelsel gehad het nie.
Historiese kulture
links|thumb|220px| 'n Uitsig oor [[Machu Picchu, wat deur die Inkas gebou is.]] thumb|200px|Die administratiewe sentrum Pikillaqta, wat in Cusco deur die Wari-beskawing gebou is. thumb|200px|'n Chimú-houer wat 'n visserman voorstel (1100 tot 1400).
Ellen Botha
Kinderverse en rympies
Kwet en Kwit se rare rit het vervoermiddels as tema. Kwet en Kwit is twee ruimtewesens wat in hul ruimtetuig op die aarde land. Hier ry hulle onder andere saam op 'n lorrie, 'n fiets, 'n motorfiets en 'n perd, maar maak ook kennis met 'n stroper, 'n hooiwa, 'n trekker en 'n koeltrok op die plaas, terwyl hulle ook 'n brandweerwa, die insleepdiens en 'n ambulans sien.
Andesbeskawings
Chimú
Die Chimú was die inwoners van Chimor, waarvan die hoofstad Chan Chan was, 'n groot stad in die Mochevallei van die huidige Trujillo in Peru. Die kultuur het omstreeks 900 n.C. ontstaan. Die Inkas het die Chimú omstreeks 1470 verower, 50 jaar voor die aankoms van die Spanjaarde in die streek. Dus kon Spaanse kroniekskrywers verhale van die Chimú-kultuur hoor by mense wat voor die verowering van die Inkas gelewe het. Argeologiese bewyse bestaan dat Chimor uit die oorblyfsels van die Moche-beskawing ontstaan het; vroeëre Chimú-potte toon ooreenkomste met dié van die Moche.
Ellen Botha
Kinderverse en rympies
Wakker Rakker Rympies is rympies oor allerlei onderwerpe.
Niitsian
Niitsian (Russies: Ниицян, Kalmikies: Ниицән) is 'n klein dorpie in Jasjkoel-rajon van Kalmikië, Rusland. Dit behoort tot die Tsjilgir Plaaslike Munisipaliteit en lê 71 kilometer noordoos van die republiek se hoofstad, Elista.
Andesbeskawings
Inkaryk
Die Inkaryk was die grootste ryk in die Amerika van voor Columbus. Die administratiewe, politieke en militêre hoofstad was Cusco. Die Inka-beskawing het iewers in die 13de eeu in die Peruaanse hoogland ontstaan en die laaste Inka-vesting is in 1572 deur die Spanjaarde verower.
Niitsian
Die dorpie se naam kom van die Kalmikiese woord vir "unie".
Ellen Botha
Kinderverse en rympies
Tinkel tonkel towertaal se tema is leestekens en ander taalverskynsels.
Andesbeskawings
Inkaryk
Van 1438 tot 1533 het die Inkas verskeie metodes, van verowerings tot vreedsame oornames, gebruik om 'n groot deel van die westelike Suid-Amerika te verower. Dit was gesentreer in die Andesgebergte en sluit in Peru, Suidwes-Ecuador, Wes- en Suidsentraal-Bolivia, noordwes Argentinië, Noord-Chili en 'n klein deel van Suidwes-Colombia.
Ellen Botha
Kinderverse en rympies
Diereplesier handel oor verkeersveiligheid. Die diere Kietsie Kat, Hansie Haas, Jan Apie, Kiepie-Hen, Siebie Hond en Ou Skilpad hou met 'n minibus vakansie. Hansie Haas bestuur te vinnig, almal het nie veiligheidsgordels aan nie en die verkeerspolisie keer hulle voor.
Andesbeskawings
Timoto-Cuica
Die Timoto-Cuica-volk het hoofsaaklik uit twee stamme, die Timotes en Cuicas, bestaan maar ook uit ander, kleiner stamme. Hulle het die Andesstreek van Wes-Venezuela bewoon en was nou verwant aan die Muisca van die Andes. Die Timoto-Cuica-gemeenskap was ingewikkeld, met vooraf beplande permanente dorpe wat deur besproeide landerye omring was wat uit terrasse bestaan het. Hulle het ook water in tenks gestoor. Hulle huise was hoofsaaklik van klip en hout en het grasdakke gehad. Die Timoto-Cuica was meestal vreedsaam en het gelewe van gewasse wat hulle gekweek het. Hulle het kunswerke agtergelaat, maar geen monumente nie.
Bert Koenders
Albert Gerard (Bert) Koenders (gebore 28 Mei 1958) is 'n Nederlandse voormalige diplomaat en politikus van die Party van die Arbeid (PvdA).
Niitsian
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Niitsian 84 inwoners gehad. Etniese Kalmikiërs en Tsjetsjniërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Bert Koenders
Opleiding
Koenders het in Internasionale Betrekkinge en Internasionale Ekonomie aan die Universiteit van Amsterdam gegradueer. Hy het ook Internasionale Studies aan die Johns Hopkins Universiteit in Washington, D.C. en Bologna gestudeer.
Biografie
Koenders was van 1997 tot 2007 'n lid gewees van die PvdA se Tweede Kamer-fraksie.
Ellen Botha
Kinderverse en rympies
Brrr!!! en Sjoe! handel oor weerverskynsels en seisoene.
Verl@nge se tema is menseverhoudings.
Bert Koenders
Biografie
Van 2007 tot 2010 het hy minister van Ontwikkelingssamenwerking in die Balkenende IV-kabinet gewees.
Ellen Botha
Versamelde werke
Van haar werk word ook opgeneem in Die meermin en die toebroodjie en ander tekste, Mitologie en ander tekste, Olifant, jou agterstevoriefant en ander tekste en Purr-fekte katfeite en ander tekste, saamgestel deur Rachelle Greeff.
Publikasies
Vir kinders
Bert Koenders
Biografie
Van 2011 tot 2014 het hy vir die Verenigde Nasies gewerk.
Van 17 Oktober 2014 tot 26 Oktober 2017 was hy minister van Buitelandse Sake in die Rutte II-kabinet gewees, as opvolger van die Rooms-Katolieke PvdA-minister Frans Timmermans.
Trachycaulus gurlitti
Trachycaulus gurlitti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Trachycaulus en tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
Lissodendoryx cavernosa
Lissodendoryx cavernosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1892 deur Émile Topsent.
Wally Funk
Mary Wallace Funk (gebore 1 Februarie 1939) is 'n Amerikaanse vlieënier, kommersiële ruimtevaarder, en welwillendheidsambassadeur. Sy was die eerste vroulike lugveiligheidsinspekteur vir die Nasionale Vervoerveiligheidsraad, die eerste vroulike burgerlike vlieginstrukteur by Fort Sill, Oklahoma, en die eerste vroulike inspekteur van die Federale Lugvaartagentskap, sowel as een van die Mercurius 13.
Funk het op 20 Julie 2021 op 82-jarige ouderdom die oudste persoon geword wat na die ruimte gegaan het, terwyl sy op Blue Origin se New Shepard -ruimtetuig gevlieg het tydens sy suborbitale vlug, wat 'n rekord gebreek het wat 23 jaar lank deur John Glenn gehou is. Haar rekord sou staan tot later daardie jaar toe William Shatner se vlug op 13 Oktober plaasgevind het; Shatner was toe 90 jaar oud. Funk hou steeds die rekord vir die oudste vrou om na die ruimte te reis.
Funk is, saam met Gene Nora Jessen, een van die laaste twee oorlewende lede van die Mercury 13 -groep. Sy is ook die enigste een van die dertien wat na die ruimte gereis het.
Vroeë lewe
Funk is in 1939 in Las Vegas, New Mexico, gebore en het in Taos, New Mexico, grootgeword. Haar ouers het 'n verskeidenheidswinkel besit. Die gesin het 'n versameling kunswerke van kunstenaars by die Taos-kunskolonie gehad, aangesien die kunstenaars kunswerke sou verruil om hul skuld by die winkel te delg.
Funk was ook 'n bekwame buitelugvrou, wat tyd spandeer het op haar fiets of haar perd, ski, jag en visvang. Op 14-jarige ouderdom het sy 'n kundige skut geword en die Distinguished Rifleman's Award ontvang. Die National Rifle Association het haar ongelooflike skietuitslae aan die president, Dwight Eisenhower, gestuur en hy het aan haar teruggeskryf. Terselfdertyd het sy die suidwestelike Verenigde State verteenwoordig as Top Vroulike Skiër, Slalom en Afdraande wedrenne in die Verenigde State-kompetisie.
Onderwys en vlugskool
As 'n hoërskoolleerling wou Funk kursusse soos meganiese tekening en motorwerktuigkunde neem, maar omdat sy 'n meisie was, is sy toegelaat om slegs kursusse soos huishoudkunde te neem. Gefrustreerd het Funk die hoërskool vroeg op die ouderdom van 16 verlaat en by Stephens College in Columbia, Missouri, ingegaan. Funk het 'n lid van die "Flying Susies" geword en eerste gegradeer in haar klas van 24 vlieërs. Sy het in 1958 gegradueer met haar vlieënierslisensie en 'n Assosiaat van die Kunste-graad.
Funk het voortgegaan om 'n Baccalaureus Scientiae- graad in Sekondêre Onderwys aan die Oklahoma State University te voltooi. Terwyl hy by OSU was, was Funk 'n lid van Alpha Chi Omega, Gamma Epsilon hoofstuk. Funk is hoofsaaklik na OSU getrek deur sy beroemde "Flying Aggies"-program. By OSU het Funk 'n groot aantal lugvaartsertifikate en -graderings verwerf, insluitend haar kommersiële, enkelmotorige land, multi-enjin land, enkelmotor see, instrument, vlieginstrukteur en alle grondinstrukteur se graderings. Funk is verkies as 'n offisier van die "Flying Aggies" en het vir hulle in die International Collegiate Air Meets gevlieg. Sy het die "Uitstekende vroulike vlieënier"-trofee, die "Flying Aggie Top Pilot" en die "Alfred Alder Memorial Trophy" twee jaar agtereenvolgens ontvang.
Lugvaart loopbaan
Op 20-jarige ouderdom het Funk 'n professionele vlieënier geword. Haar eerste werk was by Fort Sill, Oklahoma, as 'n burgervluginstrukteur van onder- en opdragoffisiere van die Amerikaanse weermag. Funk was die eerste vroulike vlieginstrukteur by 'n Amerikaanse militêre basis. Gedurende die herfs van 1961 het sy 'n pos aanvaar as 'n gesertifiseerde vlieginstrukteur, 'charter' en hoofvlieënier by 'n lugvaartmaatskappy in Hawthorne, Kalifornië.
Funk het haar Airline Transport Rating in 1968 bekom, die 58ste vrou in die VSA om dit te doen. Sy het by drie kommersiële lugrederye aansoek gedoen, maar is, soos ander gekwalifiseerde vroulike vlieëniers, weggewys weens haar geslag.
In 1971 het Funk die gradering van vluginspekteur van die Federal Aviation Administration (FAA) verwerf, wat die eerste vrou geword het wat die FAA se General Aviation Operations Inspector Academy-kursus voltooi het, wat loodsertifisering en vlugtoetsprosedures, hantering van ongelukke en oortredings insluit. Sy het vir vier jaar by die FAA gewerk as 'n veldeksaminator, die eerste vrou wat dit gedoen het. In 1973 is sy bevorder tot FAA SWAP (Systems Worthiness Analysis Program) as 'n spesialis, die eerste vrou in die Verenigde State wat hierdie pos beklee het. Aan die einde van November 1973 het Wally weer die FAA Akademie betree om kursusse te neem wat lugtaxi-, 'charter'- en lugvaartverhuringsondernemings insluit.
In 1974 is Funk deur die National Transportation Safety Board (NTSB) aangestel as sy eerste vroulike lugveiligheidsondersoeker. Funk het 450 ongelukke ondersoek, wat wissel van 'n waarskynlike gepeupel getref tot 'n noodlottige ongeluk by 'n lykshuis. Sy het die ontdekking gemaak dat mense wat in klein vliegtuigongelukke sterf, dikwels hul juweliersware, skoene en klere deur die impak afgestroop word.
Terselfdertyd het Funk aan baie lugresiese deelgeneem. Sy het die agtste plek behaal in die Powder Puff Derby se 25ste jaarlikse wedren, sesde in die Pacific Air Race, en agtste in die Palms to Pines Air Race. Op 16 Augustus 1975 het sy tweede geplaas in die Palms to Pines All Women Air Race van Santa Monica, Kalifornië, na Independence, Oregon. Op 4 Oktober 1975, met haar rooi en wit Citabria, het Wally die Pacific Air Race van San Diego, Kalifornië, na Santa Rosa, Kalifornië, gewen teen 80 deelnemende mededingers.
Funk het in 1985 uit haar pos as 'n Lugveiligheidsondersoeker getree nadat sy 11 jaar lank gedien het. Funk is toe aangestel as 'n FAA Veiligheidsraadgewer en het 'n bekende vlieënieropleier en spreker oor lugvaartveiligheid geword. In 1986 was sy die hoofspreker vir die VSA by die World Aviation Education and Safety Congress. In 1987 is Funk aangestel as hoofvlieënier by Emery Aviation College, Greeley, Colorado, wat toesig gehou het oor die hele vlugprogramme vir 100 studente van privaat tot multi-enjin vluginstrukteurs en helikoptergraderings.
Funk was hoofvlieënier vir vyf lugvaartskole regoor die land. Tot op hede het sy as 'n professionele vlieginstrukteur meer as 700 studente solo's gedoen en 3 000 privaat, kommersiële, multi-enjin, seevliegtuig, sweeftuig, instrument, CFI, Al en lugvervoervlieëniers deurgesit.
Mercurius 13
In Februarie 1961 het Funk vrywillig aangemeld vir die "Women in Space"-program. Die program is deur William Randolph Lovelace bestuur, alhoewel dit nie amptelike regeringsondersteuning gehad het nie. Funk het Lovelace gekontak en haar ervaring en prestasies uiteengesit. Ten spyte daarvan dat sy jonger as die werwingsouderdom van 25–40 was, is Funk genooi om deel te neem. Vyf-en-twintig vroue is genooi, negentien het ingeskryf en dertien het gegradueer, insluitende Funk, wat op 21 die jongste was. Op sommige toetse het sy beter as John Glenn gevaar. Die media het die groep die "Mercury 13 " gedoop, 'n verwysing na die Mercury 7.
Nadat die Mercury 13-program gekanselleer is, het Funk 'n welwillendheidsambassadeur geword.
Latere loopbaan
Funk het bly droom om ruimte toe te gaan. Toe NASA uiteindelik begin om vroue te aanvaar in die laat 1970's, het Funk drie keer aansoek gedoen. Ten spyte van haar indrukwekkende geloofsbriewe, is sy afgekeur omdat sy nie 'n ingenieursgraad of 'n agtergrond as 'n toetsvlieënier gehad het nie.
In 2012 het sy geld spandeer om een van die eerste mense te wees wat die ruimte invlieg via Virgin Galactic. Die fondse vir die vlug was afkomstig van Funk se eie boek- en filmtantieme en familiegeld.
Funk het in Julie 2020 'n memoir gepubliseer, Higher Faster Longer – My Life in Aviation en My Quest for Space Flight met skrywer Loretta Hall.
Persoonlike lewe
Funk woon tans in Grapevine, Texas. Sy geniet sport en die restourasie van antieke motors, met 'n versameling wat 'n 1951 Hooper Silver Wraith insluit.
Sy het meer as 18 600 vliegure en het tot en met Junie 2019 steeds elke Saterdag as instrukteur gevlieg.
Toekennings en eerbewyse
Ook in 2022 het The Smithsonian's National Air and Space Museum sy Michael Collins-trofee aan Funk for Lewenslange Prestasie toegeken.
Bokang Montjane
Bokang Montjane (gebore 5 Mei 1986) is 'n Suid-Afrikaanse model en skoonheidskompetisietitelhouer wat as Mej Suid-Afrika 2010 gekroon is en die amptelike verteenwoordiger van haar land by die Mej Heelal 2011 en Mej Wêreld 2011 kompetisies geword het. Sy het ook aan Miss International 2009 deelgeneem en in die Top 16 by Miss Earth 2007 geplaas, geëindig as een van die Top 7 finaliste en as Mej Wêreld Afrika by Mej Wêreld 2011 aangewys.
Vroeë lewe
Montjane is gebore en getoë in die dorpie Ga-Mphahlele in Limpopo. Voordat sy aan Mej Suid-Afrika deelgeneem het, het Montjane deelgeneem aan Miss Earth 2007 wat in Quezon Stad gehou is, waar sy die "Beauty for a Cause"-toekenning verwerf het en as een van die Top 16 semifinaliste van die kompetisie geplaas is. Twee jaar later het sy aan Miss International 2009 in Chengdu, China, deelgeneem.
Montjane, wat 1,75 m lank is, het as een van 12 finaliste deelgeneem in haar land se nasionale skoonheidskompetisie, Mej Suid-Afrika, wat op 12 Desember 2010 by Sun City gehou is. Sy was die uiteindelike wenner van die titel en het die eer toegeval om Suid-Afrika by die Mej Heelal 2011 en Mej Wêreld 2011 te verteenwoordig. Sy was slegs die tweede Afrika-vrou wat aan al die Groot Vier-kompetisies deelgeneem het, ná Cynthia Kanema van Zambië.
Montjane het in 2019 met jongmense by die YCAP Nasionale gesels om hulle aan te moedig om in hul eie gemeenskappe betrokke te raak en te help. Sy het gesê: “Jy moet verstaan dat wanneer die tyd aanbreek en jy in ’n posisie is om ’n verskil te maak, dit nie oor jou gaan nie. Jy is geseënd om 'n seën te wees. Julle is hier, want julle het antwoorde op die probleme wat in julle gemeenskappe plaasvind vir 'n rede: omdat julle daartoe in staat is."
Tatum Keshwar
Tatum Keshwar (gebore 14 Desember 1983) is 'n Suid-Afrikaanse modemodel, sielkundige en skoonheidskompetisietitelhouer wat as Mej Suid-Afrika 2008 gekroon is. Sy het Suid-Afrika by Mej. Heelal 2009 verteenwoordig en onder die top 10 geëindig. Keshwar het Suid-Afrika ook by Mej Wêreld 2009 verteenwoordig en was die 2de naaswenner.
Biografie
Keshwar is in Durban gebore, en het by Mowat Park Girls High skoolgegaan voordat sy 'n graad in sielkunde aan die Universiteit van KwaZulu-Natal behaal het. Sy was 'n finalis in die derde periode van die realiteitsmodelkompetisie Revlon Supermodel in 2007 voordat sy as Mej Suid-Afrika gekroon is op 15 Desember 2008.
Isla Bevan
Isla Bevan (1910 – 1976) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Face at the Window (1932), The Sign of Four: Sherlock Holmes' Greatest Case (1932), en Wolves of the Underworld (1933).
J. Anthonie Smith
Johannes Anthonie Smith (Leeukop, distrik Aberdeen, 23 Julie 1910 – Somerset-Wes, 7 Mei 1997) was ’n Suid-Afrikaanse argitek wat veral onthou word vir die meer as 60 NG kerkgeboue wat hy vir dorpe en stede in die destydse Kaapland en Suidwes-Afrika ontwerp het. Naas Hendrik Vermooten, Wynand Louw en Koos Reyneke maak dit hom die vrugbaarste argitek van NG kerkgeboue.
Herkoms en opleiding
Anthonie Smith was die seun van Johannes Anthonie Smith (1886–1954), ’n verslaggewer, skilder en kunsresensent wat tydens die Tweede Vryheidsoorlog by die kommando van genl. Wynand Malan aangesluit het nog voor sy vyftiende jaar. Sy doodsvonnis vir hoogverraad is later versag tot verlies van stemreg. Hy het sy herinneringe aan die Driejarige Oorlog te boek gestel in Ek rebelleer van 1939. Smith sr. het as verslaggewer gewerk by De Nieuwe Tyd op Aberdeen in die Oostelike Provinsie, daarna by Het Westen op Potchefstroom, by Onze Courant op Graaff-Reinet as bestuurder en redakteur en toe as redakteur van Die Afrikaner  in Pietermaritzburg tot omstreeks 1925. Hy het toe aangesluit by die redaksie van Die Burger as Johannesburgse medewerker, waarna hy in 1928 in Kaapstad by dié dagblad gaan werk het. Meer as 20 jaar was hy Die Burger se kunsresensent. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het by die Ossewabrandwag aangesluit en dié buiteparlementêre groep se Kaaplandse leier geword. Waar hy ook al gewerk het, was hy betrokke by die oprigting van Afrikaanse skole, ook in Pietermaritzburg.
Ná skool is Anthonie Smith na die Universiteit van Kaapstad waar hy ’n graad in argitektuur verwerf het. Sy finalejaartesis het gehandel oor die ontwerp van ’n teater. Danksy die navorsing vir dié geskrif het hy ’n lewendige en lewenslange belangstelling in akoestiek gekry, wat nuttig te pas gekom het met die kerke wat hy sou ontwerp. Eers is hy in diens geneem deur die staat in Pretoria vir sowat ’n jaar waar hy betrokke was by onder meer veranderinge aan die Parlementsgebou in Kaapstad.
Praktyk in Kaapstad
Omstreeks 1937 het Smith ’n praktyk in Kaapstad opgerig en in die daaropvolgende jare kleiner satellietkantore in Port Elizabeth, Johannesburg, Queenstown en Uitenhage geopen. Hy het gereeld tussen die verskillende kantore en projekte gereis. As uitstekende tekenaar wat grootgeword het in ’n kunstige milieu, het Smith dikwels saamgespan met kunstenaars vir die ontwerp van sy geboue. Sy broer, Le Roux Smith Le Roux (1914–1963), was ’n talentvolle kunstenaar en resensent wat ’n beurs ontvang het om kuns in Italië te studeer nadat hy sy graadstudie op 17-jarige ouderdom aan die Universiteit van Kaapstad voltooi het. In 1934 het hy die mure van die Ou Mutual-gebou in Kaapstad beskilder en in samewerking met Eleanor Esmonde-White ook die muurskilderye in Suid-Afrika-huis in Londen behartig. Hy het hom in Europa gevestig en was onder meer die direkteur van die Tate-kunsmuseum in Londen en ’n bekende omroeper. Hy het ook skilderye geskep vir een van sy broer se kerke, die NG kerk Ladismith, in 1942. Later jare het J. Anthonie Smith uitsluitlik saam met die Pretoriase kunstenaar Leon Théron gewerk wat vensters vir talle van sy kerke ontwerp en vervaardig het.
Smith is getroud met Bertha McKenzie Johnson van die plaas Vlakteplaas naby De Rust tydens die inwyding van sy eerste kerk, Bellville, op 17 Februarie 1940. Ook Bertha het uit ’n kunssinnige gesin gekom; haar suster, Madge Johnson, was bekend om haar portretstudies van meer andere parlementslede en haar blomstudies.
Kerkontwerpe
Smith was wyd bekend vir sy kerkontwerpe, veral vir gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk. Al het hy hoofsaaklik in die Westelike en die Oostelike Provinsie gewerk, het hy altesaam meer as 60 kerkgeboue ontwerp in ’n tyd toe dié kerkverband vinnig uitgebrei het en toe afstigtings van dogtergemeentes tallose nuwe kerkgeboue genoodsaak het. Smith se enigste ontwerp vir kerkgeboue in die buiteland was vir die NG gemeente Livingstone, Noord-Rhodesië, Tsumeb en Okahandja (albei in die destydse Suidwes-Afrika). Van sy ander noemenswaardige ontwerpe was vir die Bellvillese burgersentrum in 1957, die Kaapstadse lughawe (DF Malan) en die Port Elizabethse lughawe, maar hy sal veral onthou word vir sy kerkgeboue.
Smith se kerke is gekenmerk deur die doeltreffende en ekonomiese uitleg, die weldeurdagte en deeglik ontwikkelde ontwerpe wat geskik was vir al die vereistes van ’n NG kerkdiens, die uitstekende akoestiek en sy vaardige gebruik van kleur, gebrandskilderde glas en glas-in-beton-vensters en versigtige binnebeligting. Hy het kerkbou deeglik bestudeer, veral dié van Wynand Louw (1883–1967) en Gerard Moerdijk (1890–1958) in Suid-Afrika. Veral het hy belanggestel in die werk van Frank Lloyd Wright (1867–1959) en W.M. Dudok (1883–1967). Hy het ’n vierkantige kerkplan ontwerp wat by uitstek geskik is vir ’n gereformeerde erediens. Sy proefnemings het gelei tot pogings om die vierkantige plan te versoen met die sogenaamde kappiekerk-boustyl, veral in die NG gemeente Noorder-Strand (1962), maar later jare het hy teruggekeer na die ietwat waaiervormige basilika, kompleet met beligting deur ’n bobeuk op die sentrale skip.
Toe vooruitgang in strukturele ingenieurswese mettertyd dun bewapende beton moontlik maak, het tentvormige dakke gewild geraak (die sogenaamde kappiekerke of tentstyl). Smith het veral daarin belanggestel om dié soort struktuur te gebruik om ’n kerk te vorm na sy opvatting van die volmaakte vorm. Maar die koste en ’n gebrek aan plaaslike kennis het gekeer dat hy dié ideaal verwesenlik.
Wyer betrokkenheid
Nes sy pa, is Smith begeester deur die ontwikkeling van die Afrikaanse taal en kultuur. In die destydse Kaapprovinsie het hy waarskynlik die eerste volledige stel tekeninge gemaak en boubestek in Afrikaans vir ’n gebou groter as ’n woonhuis, naamlik vir die NG gemeente Newtonpark se kerkgebou in Port Elizabeth in 1954. Nietemin het hy lewenslank lid gebly van die Koninklike Instituut van Britse Argitekte (Riba).
Anthonie Smith is in 1997 oorlede op Somerset-Wes, waarheen hy van Bellville af verhuis het ná sy aftrede. Hy was 86 jaar oud.
Poublou
Poublou is die kleur van 'n pou (Pavo cristatus) (voël) se verekleed. Dit is 'n gryserige blou kleur en 'n variant van die kleur siaan. Die Griekwas rugbyspan se truikleur is poublou.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word poublou as volg voorgestel:
Tretocalyx polae
Tretocalyx polae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Tretocalyx en tot die familie Tretodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1901 deur Schulze.
Lang Jeffries
Lang Jeffries (7 Junie 1930 – 12 Februarie 1987) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente La rivolta degli schiavi (1960), Alone Against Rome (1962), Mexican Slayride (1967), en The Last Roman (1968).
Lissodendoryx coralgardeniensis
Lissodendoryx coralgardeniensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2005 deur Samaai & Gibbons.
Ronald Plasterk
Ronald Hans Anton (Ronald) Plasterk (gebore op 12 April 1957) is 'n Nederlandse bioloog en voormalige PvdA-politikus.
Lewe
Plasterk behaal die propedeuse ekonomie aan die Universiteit van Amsterdam en 'n graad in biologie aan die Universiteit van Leiden. Vir sy landelike politieke loopbaan is hy 'n lid van die stadsraad en werksaam aan verskillende universiteite. In 1984 promoveer hy tot doktor in die natuurwetenskappe met 'n tesis oor genetiese ondersoeke na die platwurm. Daarna is hy van 2007 tot 2010 minister van Onderwys, Kultuur en Wetenskap in die Balkenende IV-kabinet, van 2010 tot 2012 'n lid van die Tweede Kamer en van 2012 tot 2017 Minister van Binnelandse Sake en Koninkrykverhoudinge in die Rutte II-kabinet.
Plasterk is 'n oortuigde Ateïs.
Maytenus procumbens
Die duinekokoboom (Maytenus procumbens) is 'n boom wat hoort tot die genus Maytenus. Die spesie is inheems aan KwaZulu-Natal, Mosambiek, die Oos-Kaap en die Wes-Kaap.
Sechemchet
Sechemchet (ook Sekhemkhet of Djoserteti en bekend onder die Hellenistiese naam Tyreis volgens Manetho) was ’n Egiptiese farao van die 3de Dinastie van die Ou Ryk. Hy het vermoedelik van omstreeks 2648 tot 2640 v.C. regeer. Hy was moontlik die broer of oudste seun van farao Djoser.
Bewind
Min is oor Sechemchet bekend, want sy bewind was kort: net ses of sewe jaar. Hy het egter in dié tyd ’n trappiramide by Saqqara laat bou en twee bekende rotsinskripsies by Wadi Maghareh in Sinai agtergelaat. Op die eerste een word hy twee keer uitgebeeld, met verskillende krone op. Op die tweede gryp Sechemchet ’n vyand aan sy hare en lig sy arm in ’n poging om hom met sy seremoniële septer dood te slaan.
Die teenwoordigheid van dié inskripsies dui daarop dat turkoois en koper in Sechemchet se tyd in Sinai gemyn is. Die myne was waarskynlik deur die hele 3de Dinastie aktief, want inskripsies van Djoser en Sanacht is ook daar ontdek.
Familie
Sechemchet se vrou kon Djeseretnebti gewees het, maar dié naam verskyn sonder die titel van ’n koningin en Egiptoloë twyfel oor die ware betekenis en lees van die naam. Dit is ook al gelees as "Djeser-Ti" en geïdentifiseer met die cartouchenaam "Djeser-Teti" wat aangedui word as die direkte opvolger van Djoser. Sechemchet het vir seker kinders gehad, maar geen name is dusver gevind nie.
Piramide
Sechemchet is onder sy piramide by Saqqara begrawe, naby dié van Djoser. Die piramide is van die begin af as ’n trappiramide beplan. As dit voltooi was, sou dit ses of sewe trappe gehad het. Nes Djoser s’n is Sechemchet se piramide van kalksteenblokke gebou.
Dit is nie voltooi nie, waarskynlik weens die koning se skielike dood. Net die eerste trap is voltooi en die monument het dus eerder die vorm van ’n groot mastaba.
Etniese groepe in Bhoetan
Daar is talle etniese groepe in Bhoetan en nie een is verteenwoordigend van die meerderheid Bhoetanese nie. Die Bhoetanese bestaan uit vier hoof- etniese groepe, wat self nie noodwendig eksklusief is nie: die politiek en kultureel dominante Ngalop van die westelike en noordelike streke, die Sharchop van oos-Bhoetan, die Lhotshampa wat in Suid-Bhoetan gesentreer is en die Bhoetanese inheemse volke wat op dorpies woon wat dwarsoor Bhoetan versprei is.
Ngalop
Die Ngalop, wat volgens volksetimologie "eerste opgekome volk" of "eerste bekeerde volk" beteken is ’n volk van Tibetttaanse herkoms wat so vroeg as die 9de eeu na Bhoetan migreer het. Hulle het die Tibettaanse kultuur en Boeddhisme na die land gebring en is wat die politiek en kultuur betref die oorheersende groep in die moderne Bhoetan. Hul taal, Dzongkha, is die amptelike taal en kom van Oudtibettaans. Hulle is dominant in die noordelike en westelike streke, insluitende Thimphu en die Dzongkhasprekende streek. Die term Ngalop kan verskeie verwante taal- en kultuurgroepe insluit, soos die Kheng en die sprekers van Bumthang.
Sharchop
Die Sharchop (wat "oosterlinge" beteken) is bevolkings van gemengde Tibettaanse, Suid-Asiatiese en Suidoos-Asiatiese oorsprong wat hoofsaaklik in die oostelike distrikte woon. Van Driem (1993) meen die Sharchop en die naby verwante inheemse Monpa is afstammelinge van die veelheid Bhoetanese etniese groepe en die vernaamste volk van voor die Tibettane se aankoms.
Die Sharchop is die oorheersende groep in Oos-Bhoetan. Hoewel hulle al lank die grootste etniese groep in die land is, is hulle in ’n groot mate in die Ngalop-Tibettaanse kultuur opgeneem. Die grootste deel van die Sharchop praat Tshangla, ’n Tibeto-Birmaanse taal. Vanweë hul nabyheid aan Indië praat sommige Assamees of Hindi. Hulle beoefen tradisioneel afbrand- en tsheri-landbou – hulle plant droë rys vir drie of vier jaar totdat die grond uitgeput is en trek dan verder. Dié praktyk is in 1969 al verbied.
Inheemse groepe
Die Ngalop, Sharchop en inheemse groepe het in die 1980's saam tot 72 persent van die bevolking uitgemaak, volgens amptelike Bhoetanese statistieke. Die CIA Factbook raam dit egter op sowat 65 persent.