cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dick King
Sy epiese tog
Sommige van die Voortrekkers het na die Britse oorname in Natal aangebly, maar die meeste het die toestande in die gebied onhoudbaar gevind en begin terugtrek na die gebiede wes van die Drakensberge. Intussen het Dick King eienaar van 'n plaas by Isipingo geword en 'n slaghuis in Durban geopen. Hy is getroud met 'n Britse meisie, Clara Noon. Oor die rit wat hy binne 10 dae afgelê het, het hy nooit ŉ woord gerep nie. Hy het die ontbering as normaal beskou vir enige man wat iets vir sy land en sy mense wou doen. 'n Monument ter ere van hom is op 14 Augustus 1915 in Durban onthul. Die monument bestaan uit 'n standbeeld van King op sy perd, en ŉ voetstuk waarop 'n fries aangebring is wat Dick King en Ndongeni aan die begin van hulle reis uitbeeld. Die monument is deur Wallace Paton ontwerp en die standbeeld is deur H.H. Grellier gemaak.
Deelstate en gebiede van Australië
Australië bestaan uit ses state (Engels: States) en tien gebiede (Engels: Territories).
Cannes-rolprentfees 1993
Die 46ste jaarlikse Cannes-rolprentfees is van 13-24 Mei 1993 gehou. Die Franse regisseur en vervaardiger Louis Malle was die voorsitter van die jurie en die Franse aktrise, sangeres en regisseur Jeanne Moreau het die opening- en die afsluitingseremonie aangebied. Altesaam 58 rolprente en kortfilms is vir mededinging gekies.
Die rolprente Farewell My Concubine (Ba wang bie ji) van die regisseur Chen Kaige en The Piano van Jane Campion het die Palme d'Or gedeel. Die fees is geopen met André Téchiné se My Favorite Season en afgesluit met Toxic Affair van Philomène Esposito.
Dinosourus
Dinosourusse was langer as 160 miljoen jaar die oorheersende landdiere, van laat in die Trias-periode (ongeveer 230 miljoen jaar gelede) tot aan die einde van die Kryt-periode (ongeveer 65 miljoen jaar gelede), toe die meeste uitgesterf het tydens die Kryt-Paleogeen-uitwissing. Fossielrekords dui daarop dat voëls tydens die Jura-periode uit Theropoda-dinosourusse ontwikkel het en die meeste paleontoloë beskou hulle as die enigste dinosourus-klade wat tot vandag nog lewe.
Dinosourusse is ’n groep diere wat baie van mekaar verskil. Paleontoloë het met behulp van fossiele wêreldwyd reeds meer as 500 afsonderlike genera geïdentifiseer wat saam meer as 1 000 spesies bevat. Sommige dinosourusse was herbivore, terwyl ander karnivore was. Sommige was tweevoetig, ander viervoetig en nog ander kon tussen hierdie twee posture wissel. Baie spesies het uitvoerige skeletveranderings ondergaan, soos benerige pantsers, horings of kruine. Alhoewel hulle oor die algemeen as groot diere bekend is, was baie dinosourusse so groot soos mense of selfs kleiner. Die meeste het neste gebou en eiers gelê.
Die naam "dinosourus" is vir die eerste keer in 1842 deur sir Richard Owen gebruik en is afgelei van die Griekse deinos en sauros, letterlik "vreeslike" of "wonderlike akkedis". In die eerste helfte van die 20ste eeu het wetenskaplikes geglo dinosourusse was stadige, dom, koudbloedige diere. Navorsing en ontdekkings sedert die 1970's dui egter daarop dat hulle aktiewe diere was met ’n verhoogde metabolisme wat verskeie aanpassings ondergaan het in sosiale interaksie.
Sedert die eerste dinosourusfossiel vroeg in die 19de eeu gevind is, is saamgestelde dinosourusskelette ’n gewilde trekpleister in museums dwarsoor die wêreld. Hulle het ’n plek in die wêreldkultuur en is gewild; as onderwerp in boeke en rolprente soos Jurassic Park of nuusitems wat dikwels in die media gedek word.
Etimologie
Die takson Dinosauria is in 1842 amptelik so genoem deur die paleontoloog sir Richard Owen, wat dit gebruik het om te verwys na die "kenmerkende stam of suborde van souriese reptiele" wat in Engeland en dwarsoor die wêreld erken is. Die term is afgelei van die Antieke Griekse woorde δεινός (deinos, "vreeslike of "verskriklik groot") en σαῦρος (sauros, "akkedis" of "reptiel"). Owen het dit bloot gebruik om te verwys na die grootte van die diere en nie na hul voorkoms nie.
Definisie
Volgens filogenetiese taksonomie word dinosourusse gewoonlik gedefinieer as ’n groep "bestaande uit Triceratops, Neornithes (moderne voëls), hul laaste gemeenskaplike voorsaat en alle afstammelinge". Daar is ook al voorgestel dat Dinosauria gedefinieer word na aanleiding van die laaste gemeenskaplike voorsaat van Megalosaurus en Iguanodon, aangesien dit twee van die drie genera is wat Owen genoem het toe hy die Dinosauria erken het. Albei definisies lei tot dieselfde groepe diere wat as dinosourusse beskou word.
Voëls word nou erken as die enigste oorlewende linie van teropodedinosourusse. In tradisionele taksonomie is voëls beskou as ’n aparte klas wat ontwikkel het uit dinosourusse, ’n uitgestorwe superorde. Die meeste moderne paleontoloë staan egter die idee voor dat vir ’n groep om natuurlik te wees, alle afstammelinge van lede van die groep ook in die groep ingesluit moet wees. Voëls word dus beskou as dinosourusse, en dinosourusse is dus nie uitgesterf nie. Voëls word geklassifiseer as behorende tot die subgroep Maniraptora, wat Coelurosauria is, wat Theropoda is, wat Saurischia is, wat dinosourusse is.
Algemene beskrywing
Dinosourusse kan in die algemeen beskryf word as argosourusse met ledemate wat reguit onder die lyf gehou word. Baie prehistoriese diere word dikwels as dinosourusse beskou maar word nie wetenskaplik as dinosourusse geklassifiseer nie, soos ichtiosourusse, mosasourusse, plesiosourusse, pterosourusse en Dimetrodon; nie een van hulle het die reguit ledemate onder die lyf wat kenmerkend van ware dinosourusse is nie.
Coahuila
Coahuila (amptelik Coahuila de Zaragoza; uitgespreek [koaˈwila ðe saɾaˈɣosa]) is een van die 31 deelstate wat, saam met die Federale Distrik, die 32 Federale Entiteite van Meksiko vorm.
Dinosourus
Algemene beskrywing
Dinosourusse was die oorheersende landgewerweldes van die Mesosoïkum, veral die Jura- en Kryt-periode. Ander groepe diere het beperkte grootte en nisse gehad; soogdiere was byvoorbeeld selde groter as katte en was dikwels knaagdiergrootte-vreters van klein prooi.
Dinosourusse was ’n groot groep uiteenlopende diere; volgens ’n 2006-studie is meer as 500 nie-vlieënde genera al tot dusver geïdentifiseer, en die totale getal genera in die fossielrekord word geraam op sowat 1 850, waarvan byna 75% nog ontdek moet word. Volgens ’n vroeëre studie het daar sowat 3 400 dinosourusgenera bestaan, insluitende talle wat nie in die fossielrekord behoue sou gebly het nie. Teen 17 September 2008 het altesaam 1 047 verskillende spesies dinosourusse al name gehad. Van hulle was plantvreters, ander vleisvreters, insluitende saad-, vis-, insek- en allesvreters.
Terwyl die vroeë dinosourusse tweevoetig was (soos moderne voëls), was sommige prehistoriese spesies viervoetig en ander, soos Ammosaurus en Iguanodon, kon ewe maklik op twee of vier voete loop. Skedelaanpassings soos horings en plate was algemeen, terwyl sommige spesies pantsers gehad het. Hoewel hulle bekend is as groot diere, was die meeste dinosourusse in die Mesosoïkum so groot soos mense of kleiner. Dinosourusse was minstens teen die Vroeë Jura oor die wêreld versprei. Moderne voëls bewoon feitlik alle habitats, van die land tot die see.
Oorsprong en vroeë evolusie
Dinosourusse het tydens die Middel- tot Laat Trias uit hul argosourus-voorsate ontwikkel, rofweg 20 miljoen jaar gelede nadat ’n geskatte 95% van alle lewe op aarde in die Perm-Trias-uitwissing uitgesterf het. Radiometriese datering van die rotsformasie wat fossiele bevat van die vroeë dinosourus-genus Eoraptor van sowat 231,4 miljoen jaar gelede, wys dat hulle in dié tyd in die fossielrekord aanwesig was. Paleontoloë dink Eoraptor verteenwoordig die gemeenskaplike voorsaat van alle dinosourusse; as dit waar is, beteken dit die eerste dinosourusse was klein, tweevoetige roofdiere. Die ontdekking van primitiewe, dinosourusagtige Ornithodira soos Marasuchus en Lagerpeton in Argentiniese Middel-Trias-strata ondersteun dié teorie; ontleding van fossiele dui daarop dat hierdie diere wel klein, tweevoetige roofdiere was. Dinosourusse kon al 243 miljoen jaar gelede hul verskyning gemaak het, soos gesien kan word uit oorblyfsels van die genus Nyasasaurus uit daardie periode, hoewel bekende fossiele te verbrokkel is om te bepaal of hulle dinosourusse was of net naby-verwante.
Toe dinosourusse op die toneel verskyn, was die land bewoon deur verskeie soorte argosourusse en terapsides soos etosourusse, sinodonte, disinodonte en ornitosoegides. Die meeste van hierdie ander diere het uitgesterf in die Trias in een van twee uitwissingsvoorvalle. Die eerste was tussen die tydsnedes Karnium en Norium sowat 215 miljoen jaar gelede, toe disinodonte en ’n verskeidenheid argosouromorfe uitgesterf het. Dit is gevolg deur die Trias-Jura-uitwissing sowat 200 miljoen jaar gelede, wat die einde ingelui het vir die meeste van die ander groepe vroeë argosourusse soos die etosourusse, ornitosoegides en fitosourusse. Dié verliese het daartoe gelei dat die land oorheers is deur krokodilagtiges, dinosourusse, soogdiere, pterosourusse en skilpaaie. Die eerste paar linies van die vroeë dinosourusse het gediversifiseer in die Karnium- en die Norium-tydsnede van die Trias, moontlik deur die nisse te vul wat deur uitgestorwe spesies leeg gelaat is.
Evolusie en paleobiogeografie
Teen die Vroeë Kryt en die voortdurende verbrokkeling van Pangea, het dinosourusse op die onderskeie landmassas begin verskil. Vroeg in dié tydperk het ankilosouriërs, iguanodonte en brachiosourides deur Europa, Noord-Amerika en Noord-Afrika begin versprei. Hulle is later in Afrika aangevul of vervang deur groot spinosouride- en karcharodontosouride-teropodes, en rebbachisouride- en titanosouride-souropodes, wat ook in Suid-Amerika voorgekom het. In Asië het selurosouriërs soos dromeosourides, troödontides en oviraptorosouriërs algemene teropodes geword, en ankilosourides en vroeë seratopsiërs soos Psittacosaurus het belangrike plantvreters geword. Intussen het Australië die tuiste geword van primitiewe ankilosouriërs, hipsilofodonte en iguanodonte. Dit lyk of die stegosouriërs in die een of ander stadium van die Vroeë Kryt en vroeë Laat Kryt uitgesterf het. ’n Groot verandering in die Vroeë Kryt, wat in die Laat Kryt in ’n groter mate voortgesit is, is die evolusie van blomplante. Terselfdertyd het verskeie groepe plantvreters meer gesofistikeerde maniere ontwikkel om kos in die mond met tande fyn te maal.
Daar was in die Laat Kryt drie groot bevolkings dinosourusse. Op die noordelike kontinente Noord-Amerika en Asië was die meeste teropodes tirannosourides en verskeie soorte kleiner teropodes, terwyl die plantvreters veral bestaan het uit hadrosourides, seratopsiërs, ankilosourides en pachisefalosouriërs. Op die suidelike kontinente, wat die nou verbrokkelende Gondwana uitgemaak het, was abelisourides die algemene teropodes, en titanosouriër-souropodes die algemene plantvreters. In Europa was dromeosourides, rabdodontide-iguanodonte, nodosouride-ankilosouriërs en titanosouriër-souropodes volop. Blomplante het toegeneem en die eerste grassoorte het aan die einde van die Kryt verskyn. Hadrosourides, wat kos gemaal het, en seratopsiërs, wat kos stukkend geskeur het, het wydverspreid in Noord-Amerika en Asië geword. Teropodes het ook versprei as plant- en allesvreters, en terisinosouriërs en ornitomimosouriërs het algemeen geraak.
In die Kryt-Paleogeen-uitwissing van sowat 66 miljoen jaar gelede, aan die einde van die Kryt-periode, het alle dinosourusgroepe uitgesterf, behalwe Neornithes-voëls. Sommige ander diapsidegroepe soos krokodilagtiges, sebesosoegiërs, skilpaaie, akkedisse, slange, sfenodontes en choristoderas het ook oorleef.
Ralph Sipperly
Ralph Sipperly (1890 – 1928) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Sunrise (1927).
Dinosourus
Evolusie en paleobiogeografie
Die oorlewende linies Neornithes-voëls, insluitende die voorsate van moderne loopvoëls (eende en hoenders) en watervoëls, het aan die begin van die Paleogeen-periode vinning gediversifiseer en nisse gevul wat leeg gelaat is deur dinosourusgroepe. Soogdiere het egter ook vinnig gediversifiseer en het die nisse op land uiteindelik oorheers.
Klassifikasie
Dinosourusse is argosourusse, nes moderne krokodilagtiges. Binne die argosourusgroep word dinosourusse veral deur hul loop onderskei. Dinosourusse se bene strek van die lyf af ondertoe, terwyl die bene van akkedisse en krokodille na die kant toe uitstrek.
Dinosourusse as ’n klade word verdeel in twee hoofgroepe: souriskiums (Saurischia) en ornitiskiums (Ornithischia). Souriskiums sluit in dié taksa wat ’n meer onlangse gemeenskaplike voorsaat met voëls deel as met ornitiskiums, terwyl ornitiskiums dié taksa insluit wat ’n meer onlangse gemeenskaplike voorsaat met Triceratops deel as met souriskiums. Anatomies kan die twee groepe veral uitmekaar geken word deur die struktuur van hul pelvis. Vroeë souriskiums ("akkedisheupe", van die Griekse σαῦρος sauros, "akkedis", en ἰσχίον ischion, heupgewrig) het die heupstruktuur van hul voorsate behou. Ornitiskiums ("voëlheupe", van die Griekse ορνιθειος ornitheos, "voël", en ισχιον ischion, "heupgewrig") het ’n aangepaste pelvisstruktuur.
Taksonomie
Die volgende lys is ’n vereenvoudigde klassifikasie van groepe gebaseer op hul evolusionêre verwantskappe. Dit is georganiseer volgens ’n lys Mesosoïese dinosourusspesies deur Holtz (2008).
Die dolk (†) toon groepe aan met geen oorlewende lede nie.
Biologie
Kennis oor dinosourusse kom van ’n verskeidenheid fossiele en niefossiele rekords, insluitende gefossileerde bene, uitwerpsels, vere, velafdrukke, interne organe, gastroliete, voetspore en sagte weefsel. Baie studieterreine dra by tot die mens se begrip van dinosourusse, insluitende fisika, chemie, biologie en paleontologie. Twee onderwerpe wat veral deeglik bestudeer word, is grootte en gedrag.
Grootte
Bewyse dui daarop dat die grootte van dinosourusse gewissel het tydens die geologiese periodes Trias, Vroeë Jura, Laat Jura en Kryt. Teropode-roofdiere in die Mesosoïkum-era het gewoonlik tussen 100 en 1 000 kg geweeg, terwyl huidige soogroofdiere hoogstens 10 tot 100 kg weeg.
Die souropodes was die grootste en swaarste dinosourusse. Vir ’n groot deel van die dinosourus-tydperk was die kleinste souropodes groter as enigiets anders in hul habitat, en die grootste een was ’n grootteorde groter as enigiets anders wat sedertdien die aarde bewandel het. Reusagtige prehistoriese soogdiere soos die Paraceratherium (die grootste landsoogdier nog) is verdwerg deur die groot souropodes, en net moderne walvisse is byna so groot of groter.
Grootste en kleinste
Wetenskaplikes sal waarskynlik nooit seker wees watter dinosourusse die grootste of die kleinste was wat ooit bestaan het nie. Dit is omdat net ’n baie klein persentasie diere gefossileer word, en die meeste daarvan is onder die grond begrawe. Min van die fossiele wat ontdek word, is volledige skelette, en afdrukke van velle en ander sagte weefsel is skaars. Die rekonstruksie van volledige skelette deur ’n vergelyking met die grootte en morfologie van soortgelyke, beter bekende spesies is ’n onnoukeurige kuns, en die rekonstruksie van spiere en ander organe is hoogstens ingeligte raaiskote.
Die langste en swaarste dinosourus volgens goeie fossiele is Giraffatitan brancai (voorheen geklassifiseer as ’n spesie van Brachiosaurus). Die oorblyfsels is tussen 1907 en 1912 in Tanzanië ontdek. Die bene van verskeie individue van dieselfde grootte is in die skelet geïnkorporeer; dit is 12 m hoog en 22,5 m lank, en sou behoort het aan ’n dier wat tussen 30 000 en 60 000 kg geweeg het. Die langste volledige dinosourus is die 27 m lange Diplodocus, wat in 1907 in Wyoming, VSA, ontdek is.
Daar was groter dinosourusse, maar kennis oor hulle is gebaseer op ’n paar stukke fossiele. Die meeste van die grootste plantvretende voorbeelde is almal in die 1970's of later ontdek, en sluit in die massiewe Argentinosaurus, wat tussen 80 000 en 100 000 kg kon geweeg het; van die langstes was die 33,5 m lange Diplodocus hallorum en die 33 m lange Supersaurus. Die hoogste een was die 18 m hoë Sauroposeidon, so hoog soos ’n gebou van ses verdiepings. Die swaarste en langste van hulle almal was dalk Amphicoelias fragillimus, wat net bekend is van een, nou verlore, gedeeltelike werwelboog wat in 1878 beskryf is. Die dier kon 58 m lank gewees en meer as 120 000 kg geweeg het. Die grootste bekende karnivoor was Spinosaurus, wat 16 tot 18 m lank was en 8 150 kg kon geweeg het.
As ’n mens nie voëls insluit nie, was die kleinste bekende dinosourus omtrent so groot soos ’n duif. Die kleinste nie-vlieënde dinosourusse was die naaste aan voëls verwant. Die algehele lengte van Anchiornis huxleyi se skelet was byvoorbeeld minder as 35 cm. A. huxleyi is tans die kleinste nie-vlieënde dinosourus wat van ’n volwasse fossiel beskryf is, met ’n geskatte gewig van 110 g. Die kleinste plantvretende, nie-vlieënde dinosourus sluit in Microceratus en Wannanosaurus (elk sowat 60 cm lank).
Hilton Lobberts
Hilton Lobberts (* 11 Junie 1968, Paarl) is ’n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat in die Superrugbyreeks vir die Cheetahs, en in die Curriebeker vir die Vrystaat Cheetahs op slot en flank speel.
Dinosourus
Gedrag
Om saam in groepe te beweeg, was dalk ’n metode van verdediging, vir migrasiedoeleindes of om beskerming aan die jong diere te bied. Daar is bewyse dat baie soorte stadig groeiende dinosourusse, insluitende verskeie teropodes, souropodes, ankilosouriërs, ornitopodes en seratopsiërs, groepe van onvolwasse individue gevorm het. Daar word ook geglo dinosourusse het troppe gevorm om saam groot prooi te jag. Dié gedrag is egter ongewoon onder voëls, krokodille en ander reptiele.
Hilton Lobberts
Lobberts het sy rugbyloopbaan by die Boland Kavaliers begin en in 2004-2005 vir die Suid-Afrikaanse o/19-span gespeel en in 2005 vir die o/21-span. Daarvandaan is hy na Pretoria waar hy vir die Blou Bulle en die Bulls gespeel het. Terwyl hy by die Bulle betrokke was, in 2006-2007, het hy in twee toetse en twee toerwedstryde vir die Springbokke gespeel. Hy het ook in 2007 vir die Opkomende Springbokke in een wedstryd gespeel. Daarna is hy na Kaapstad waar hy vir die Stormers en Westelike Provinsie en as leenspeler vir die Boland Kavaliers gespeel het. Vir die 2012-2013-seisoen is Lobberts na Italië waar hy vir die klub San Donà gespeel het. Hierna het hy na Suid-Afrika teruggekeer en het hy hom by die Griekwas aangesluit. Terwyl hy in Kimberley was het hy in 2014 sy buiging vir die Cheetahs in die Superrugbykompetisie gemaak. Hy het daardie jaar in slegs een wedstryd gespeel maar het in 2016, nadat hy hom by die Vrystaat Cheetahs aangesluit het, meer gereeld speelkans gekry, veral na ’n besering van Boom Prinsloo.
Dinosourus
Gedrag
Uit ’n gedragsoogpunt is een van die waardevolste fossiele in 1971 in die Gobiwoestyn ontdek. Dit het ’n velosiraptor ingesluit wat ’n protoseratops aanval; dit het ’n bewys verskaf dat dinosourusse mekaar wel aangeval het. Nog ’n bewys is die fossiel van ’n gedeeltelik herstelde stert van ’n edmontosourus; die stert is op so ’n manier beskadig dat dit wys die dier is gebyt deur ’n tirannosourus, maar dat dit die aanval oorleef het.
Vergelykings tussen die buiteoogvliesringe van dinosourusse en moderne voëls is al gebruik om die aktiwiteitspatrone van dinosourusse vas te stel. Hoewel sommige wetenskaplikes meen dinosourusse was bedags aktief, wys hierdie vergelykings klein roofdiere soos die dromeosourides, juravenators en megapnosourusse was waarskynlik snags aktief. Groot en middelslag-dinosourusse kon bedags en snags ewe aktief gewees het, hoewel die klein ornitiskium agilisourus bedags aktief was.
Uitwissing van groot groepe
Die ontdekking dat voëls ’n soort dinosourus is, wys die dinosourusbevolking as ’n geheel het nie uitgesterf soos meestal gemeen word nie. Alle nie-vlieënde dinosourusse en baie groepe voëls het egter wel sowat 66 miljoen jaar gelede uitgesterf tydens die Kryt-Paleogeen-uitwissing. Baie ander groepe diere het ook in dié tyd uitgesterf, onder meer ammoniete, plesiosourusse, pterosourusse en baie groepe soogdiere. Daar was nie groot verliese onder insekte nie en hulle was dus waarskynlik kos vir van die oorlewende dierspesies.
Die aard van die massauitwissing word sedert die 1970's baie goed nagevors. Daar is tans verskeie teorieë daaroor en die een wat deur die meeste wetenskaplikes ondersteun word, is dat dit veroorsaak is deur ’n groot komeet of asteroïde wat die aarde getref het en ’n katastrofale uitwerking op die omgewing gehad het.
Chicxulub-krater
Die impakteorie is ondersteun deur die ontdekking van die 18 km wye Chicxulub-krater in die laat 1970's in die Golf van Meksiko, wat beskou word as bewys van ’n groot, katastrofale impak. As en stof het daarna onder meer die son se strale afgekeer en dus fotosintese onmoontlik gemaak. Brande het ook waarskynlik wêreldwyd voorgekom weens die hitte en brandende brokstukke wat deur die impak veroorsaak is. Onlangse navorsing het getoon die wêreldwye puinlaag wat deur die impak gevorm is, bevat genoeg roet om te kan aflei die hele biosfeer het gebrand.
Die asteroïde (of komeet) het in die see geland en sou enorme tsoenami's veroorsaak het, waarvoor bewyse gevind is op verskeie plekke in die Oos-VSA en om die Karibiese See – seesand op plekke wat toe in die binneland geleë was, en plantoorblyfsels en aardrotse in see-sedimente wat dateer uit die tyd van die impak.
Daar is egter wetenskaplikes wat glo die uitwissing is veroorsaak of vererger deur ander faktore soos vulkaniese uitbarstings, klimaatsveranderings en/of ’n verandering in seevlakke.
Dekan-trappe
Voor 2000 is argumente dat basaltlawa van die Dekan-trappe in Indië die uitwissing veroorsaak het, gewoonlik verbind met die opinie dat die uitwissing geleidelik plaasgevind het. Basaltlawa-voorvalle het omstreeks 68 miljoen jaar gelede begin en langer as 2 miljoen jaar geduur. Die mees onlangse getuienis dui daarop dat die trappe oor ’n tydperk van 800 000 jaar plaasgevind het, oor die tyd van die Kryt-Paleogeen-grens (K-Pg-grens), en dit kon verantwoordelik gewees het vir die uitwissing en die stadige herstel van die biotika daarna.
Regressie
Daar is duidelike bewyse dat seevlakke in die Maastricht, die laaste etage van die Kryt-periode, meer gedaal het as op enige ander tyd in die Mesosoïese Era. Dit is moontlik veroorsaak deurdat oseaanriwwe minder aktief geraak en toe onder hul eie gewig gesink het.
’n Groot regressie sou die gebied van die kontinentale plat aansienlik verklein het – en dit is waar die meeste seespesies aangetref is. Die regressie sou ook klimaatsveranderings teweeggebring het, deels deur winde en seestrome te ontwrig en deels deur die Aarde se albedo te verminder en temperature wêreldwyd te laat toeneem.
Regressie het ook die verlies aan binneseë tot gevolg gehad. Dit het habitats in ’n groot mate verander en kusvlaktes vernietig.
Moontlike oorlewende dinosourusse
Die fossiele van nie-vlieënde dinosourusse word soms bo die K-Pg-grens ontdek. In 2001 het die paleontoloë Zielinski en Budahn na bewering ’n enkele Hadrosauridae-beenfossiel in die San Juan-vallei in Nieu-Mexiko ontdek en dit beskryf as ’n bewys dat dinosourusse in die Paleoseen-epog voorgekom het. Die formasie waarin dit ontdek is, is gedateer as komende uit die Paleoseen, sowat 64,5 miljoen jaar gelede. As die been nie vanweë weerstoestande na ’n jonger stratum verplaas is nie, sou dit wel ’n bewys wees dat sommige dinosourus-bevolkings vir minstens ’n halfmiljoen jaar in die Kainosoïese Era oorleef het.
Nog bewyse sluit in dinosourus-oorblyfsels in die Hell Creek-formasie in Amerika wat 40 000 jaar jonger as die K-Pg-grens is. Ook in Sjina en ander dele van die wêreld was daar berigte oor sulke vondste. Baie wetenskaplikes glo die bene het uitgespoel en is toe in veel jonger afsettings herbegrawe. Direkte datering van die bene self steun egter die jonger datum, en ander daterings dui op ’n ouderdom van 64,8 miljoen jaar.
Gerhild
Gerhild, Gerhilde, Gerhilt of Kerhild is 'n ou Duitse vrouenaam.
Oorsprong en betekenis
Die naam Gerhild bestaan uit die twee ou-Hoogduitse woorde gēr = spies en hiltja = geveg. Gerhild is dus 'n spiesvegter. Dit is vergelykbaar met Brunhild, die vegter met die borsharnas.
Die naamdag
Die Rooms-Katolieke naamdag vir Gerhild (Kerhild) van Konstanz is 23 September. Sy het in die 12de eeu 'n lewe van boetedoening as "kluisenaar" in die klooster van St. Gallen (Switserland) gelei. Kluisenaars het ´n lewe in afsondering in 'n kloostersel of kluis gevoer.
Fiktiewe naamdraers
Een van die Valkyries in Richard Wagner se opera "die Walküre" uit die "Ring des Nibelung" is die sopraan Gerhilde.
Elisabeth von Ziegenhain
Elisabeth von Ziegenhain (* rondom 1375; † 1 Desember 1431) was 'n dogter van hertog Gottfried VIII von Ziegenhain. Sy was vanaf 1388 met Ulrich V von Hanau getroud.
Uit die huwelik is drie dogters gebore, Elizabeth, Agnes en Adelheid. Die gebrek aan 'n manlike erfgenaam het die voortbestaan van die huis van Hanau bedreig. Volgens die familie se eersgeboortereg-reëls is die ander manlike lede van die familie vanaf 1375 nie toegelaat om te trou nie. Dit was 'n belangrike beweegrede agter die abdikasie van Ulrich V in 1404. Sy oudste broer, Reinhard II, kon toe die heerskappy oorneem en in die huwelik tree.
Reeds in die aanloop tot haar man se abdikasie het Elizabeth met Ulrich se opvolger ooreengekom om haar weduweeskap en die versorging van haar kinders te verseker. In ruil daarvoor het sy van al haar aansprake op die heerskappy oor Hanau afstand gedoen. Sy het so, teen die belange van haar man, die politieke veranderinge in Hanau bespoedig. Reeds in hierdie tyd blyk haar huwelik misluk te wees. Elizabeth en haar man het daarna aparte lewens gelei.
Haar dood
Die laaste twintig jaar van haar lewe het sy - sonder om formeel tot die klooster toe te tree – saam met die susters van die klooster van Klarenthal geleef. Sy het ook 'n huis in die omgewing van die klooster laat bou. Twee van haar dogters, Agnes en Adelheid, was in die klooster, en Agnes het later selfs die Abdis van die klooster geword. Elisabeth bemaak in haar testament 'n bedrag van 100 Florentynse Gulde aan die klooster.
Die vervolg
Haar dogter Elisabeth het 'n lid van die Hohenlohe-familie getrou. Toe die laaste graaf van Ziegenhain, Elizabeth se broer Johann II in 1450 sonder manlike erfgename gesterf het, het haar familie in onderhandelings geprobeer om te verseker dat die huis von Hohenlohe beheer kry oor die nalatenskap van Ziegenhain. Dit was egter onsuksesvol en die heerskappy het aan die landgrawe van Hesse geval.
Erich Leinsdorf
Erich Leinsdorf (gebore Erich Landauer; 4 Februarie 1912 - 11 September 1993) was 'n Oostenryks-gebore Amerikaanse dirigent. Hy het saam met van die voorste orkeste en operageselskappe in die Verenigde State en Europa opgetree en 'n reputasie gehad vir sy presiese standaarde en sy opvlieënde humeur. Hy het ook boeke en essays oor musikale onderwerpe geskryf.
Biografie
Leinsdorf is gebore uit 'n Joodse gesin in Wene, en het teen 5-jarige ouderdom musiek aan 'n plaaslike skool begin studeer. Hy het tjello en komposisie studeer. In sy tienerjare het Leinsdorf as klavierbegeleier vir sangers gewerk. Hy het dirigeerstudies aan die Mozarteum in Salzburg onderneem, en later aan die Universiteit van Wene en die Weense Akademie vir Musiek. Van 1934 tot 1937 het hy gewerk as assistent van die bekende dirigente Bruno Walter en Arturo Toscanini tydens die Salzburg-fees.
Terwyl hy by die Met betrokke was, was Leinsdorf veral bekend vir sy opvoerings van Wagner se musiek; na die skielike dood van Artur Bodanzky in 1939 is hy aangewys as die Met se "hoof van Duitse repertorium". Teen die lente van 1943 was die kandidate wat beskou is as potensiële opvolgers vir Artur Rodzinski as musiekdirekteur van Cleveland Simfonieorkes Vladimir Golschmann van die St. Louis Simfonieorkes, Albert Stoessel van die Juilliard Skool en die New York Oratorio Society, George Szell van die Metropolitan Operageselskap, en Leinsdorf, ook van die Met.
Gegewe Leinsdorf se jeugdige ouderdom (31) en beperkte ervaring met uitvoerings buite die opera, het vrae ontstaan oor sy kapasiteit vir die werk. Leinsdorf is egter aangewys deur 'n stemming wat deur die orkes se direksie geneem is en het in 1943 sodoende die ensemble se derde musiekdirekteur geword. Van die belangrikste verwikkelinge tydens Leinsdorf se eerste jaar in Cleveland was sy voorneme om die hele seisoen vooraf te beplan sodat die orkes sy konserte voor die tyd kon adverteer en daardeur sodoende 'n breër gehoor bereik; sy begeerte dat die orkes die hele jaar deur speel - alhoewel die gevolge van die Tweede Wêreldoorlog uitvoering van die moontlikheid bemoeilik het; en laastens, die suksesvolle onderhandeling van 'n weeklikse radio-uitsending op Sondagaande - waardeur die Cleveland-orkes regdeur die Verenigde State, dele van Mexiko en deur middel van 'n kort golf-uitsending in Europa, Suid-Amerika en die Suidelike Stille Oseaan gehoor kon word. Dalk nog belangriker, gegewe Amerikaanse betrokkenheid by die oorlog, was dat konserte opgeneem kon word en in oorsese Amerikaanse militêre sones uitgesaai kon word.
Ongelukkig was Leinsdorf se termyn as musiekdirekteur van korte duur. In Oktober 1943 het hy 'n brief ontvang waarin hy in kennis gestel is dat sy oproep-status verander het - hoewel hy twyfelagtig gebly het of hy opgeroep sou word weens sy menigte gesondheidsprobleme. Later in die maand het hy egter sy oproepkennisgewing ontvang en aan die pers gesê: "Ek is van voorneme om die opdragte van my regering te gehoorsaam." Leinsdorf se naderende vertrek het die Musical Arts Association met 'n groot probleem gelaat: Die Cleveland-orkes het 'n nuwe musiekdirekteur nodig gehad.
Alhoewel Leinsdorf se tyd in die weermag kort was - hy is eervol ontslaan in September 1944 - het die orkes reeds sy plaasvervanger in die oog gehad. In November 1944 het George Szell, wat saam met Leinsdorf by die Met was, sy debuut by die Severance-saal gemaak tot kritiese lof. Leinsdorf was nog steeds onder kontrak, maar hy het baie van sy mag as musiekdirekteur verloor - en het kompromieë aangegaan oor 'n hele aantal kwessies soos bv. die inhoud van uitvoerings. Hy het na die podium by die Severance-saal teruggekeer vir die laaste opvoering van die seisoen. Terwyl die openbare mening ten gunste van Szell verskuif het, het Leinsdorf sy bedanking ingedien. Na Szell se dood in 1970 het Leinsdorf egter gereeld in die 1980's die Cleveland-orkes as gasdirigent gelei.
Leinsdorf was van 1947 tot 1955 die hoofdirigent van die Rochester Filharmoniese Orkes. Hy het wanhopig geraak oor wat hy beskou het as Rochester se ingekeerde musiekkultuur, en het opgemerk dat "Rochester die beste vermomde doodloopstraat ter wêreld is!" Vervolgens was hy kortstondig hoof van die New York City Opera, voordat hy weer sy verbintenis met die Met hervat het. In 1962 is hy benoem as musiekdirekteur van die Boston Simfonieorkes. Sy tyd in Boston het baie opnames vir RCA opgelewer, maar is ook gekenmerk deur kontroversie, aangesien hy af en toe met musici en administrateurs slaags geraak het.
Op 22 November 1963, tydens 'n konsert met die Boston Simfonieorkes, moes Leinsdorf die sluipmoord van President John F. Kennedy in Dallas, Texas aan 'n geskokte gehoor bekend maak. Hy en die orkes het die nuus opgevolg met 'n uitvoering van die Dodemars uit Beethoven se Derde simfonie.
Leinsdorf is ook bekend vir sy verwerkings van orkestrale konsertsuites van musiek uit die groot operas. Dit sluit Claude Debussy se Pelléas et Mélisande, Richard Wagner se Parsifal en Richard Strauss se Die Frau ohne Schatten in.
Opnames
Leinsdorf het gedurende sy loopbaan verskeie opnames gemaak, insluitende 78-opm plate vir Columbia Records saam met die Cleveland Simfonieorkes. Hy het 'n aantal opnames saam met die Los Angeles Filharmoniese Orkes vir Capitol Records en later vir Sheffield Labs gemaak. Hy het in the 1950's 'n reeks stereofoniese opera opnames in Rome gemaak, beginnende met Puccini se Tosca met Zinka Milanov, Jussi Björling, en Leonard Warren vir RCA Victor. Hy het voortgegaan om opnames vir RCA Victor te maak as musiekdirekteur van die Boston Simfonieorkes. Hy het later bykomende opera opnames gemaak, insluitende die volledige stereo opname van Erich Wolfgang Korngold se Die tote Stadt met Carol Neblett en René Kollo. Leinsdorf het die BSO gedirigeer tydens die pianis Arthur Rubinstein se tweede volledige opname van Beethoven se klavierconcertos, Brahms se Eerste klavierconcerto, en Tsjaikofski se Eerste Klavierconcerto.
DVD
Leinsdorf dirigeer op video die Weense Simfonieorkes in Johann Strauß: Famous Works. Dit is beskikbaar op Silverline Classics in Dolby Digital, 2003.
Televisie
Leinsdorf het gereeld saam met die BSO verskyn op plaaslike uitsendings van WGBH-TV. Op 17 Augustus 1967 het Leinsdorf die Boston Simfonieorkes gelei in 'n spesiale televisie-uitsending in kleur op NBC, in die dae toe 'n kommersiële netwerk periodiek 'n vollengte klassieke opvoering sou uitsaai. Die program, getiteld An Evening at Tanglewood, het die violis Itzhak Perlman as solis ingesluit.
Aanhalings
"Drie werke wat dirigeer die moeite werd maak is Wagner se opera Siegfried, die [Beethoven] Negende, en Die Rite van Lente"
"Ladies and gentlemen, we have a press report over the wires – we hope that it is unconfirmed, but we have to doubt it – that the President of the United States has been the victim of an assassination. [gasps from audience] We will play the Funeral March from Beethoven's Third Symphony."
- Erich Leinsdorf toe hy die gehoor tydens 'n BSO uitvoering by Symphony Hall en oor WGBH radio ingelig het van die sluipmoord op President John F. Kennedy, 22 November 1963
Keiskammarivier
Die Keiskammarivier is 'n rivier wat in die Oos-Kaap, Suid-Afrika vloei. Die rivier ontspring bokant Keiskammahoek in die Amatholeberge en mond uit in die Indiese Oseaan suid van Oos-Londen. Die lengte van die rivier is ongeveer 160 km.
Kraanvoëlblom
Die kraanvoëlblom (Strelitzia reginae) is 'n blomplant wat behoort tot die familie Strelitziaceae en is naverwant aan die piesangfamilie (Musaceae) van groot piesangagtige struike. Die kraanvoëlblom, ook bekend as die strelitzia of paradysblom, is inheems in Suid-Afrika. Van die vyf inheemse spesies is Strelitzia reginae die bekendste. Hoewel die genus Strelitzia in der waarheid geen struike is nie, maar eerder as meerjarige kruidagtige plante beskou moet word, het hulle met verloop van jare die benaming "struik" verwerf vanweë die dik wortelstokke wat na jare in houtagtige stamme verander. Die plant is endemies aan die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal.
Baie van hierdie stamme kom uit die grond, vandaar die struikagtige voorkoms. Die kraanvoëlbom is vandag oral bekend, dit aard oral in Suid-Afrika goed en word dikwels in tuine en openbare parke aangeplant. In Suid-Afrika het die strelitzia bekendheid verwerf as een van die aanskoulikste veldblomme, veral vanweë die besondere kleur en voorkoms. Strelitzia reginae is die bekendste van die sowat vyf inheemse spesies en groei wild in die lae bosgebiede in die droër dele van Oos-Kaap en KwaZulu-Natal en in ander oorsese lande word Strelitzia reginae met groot sorg in kweekhuise gekweek.
Dit is veral baie gewild in Italië, waar dit op groot skaal vir die blommemark van Europa gekweek word. Hierdie manjifieke blom is ook die stadsembleem van Los Angeles in die VSA. Gedurende 1773 het sir Joseph Banks die strelitzia in Oos-Kaap versamel en dit na die Kew Gardens in Londen gestuur, waar dit dadelik die aandag getrek het. Dit is egter eers in 1779 beskryf en toe na koning George III van Engeland se vrou, koningin Sophia Charlotte (oorl. 1818), vernoem. Sy was voor haar huwelik 'n prinses van Mecklenburg-Strelitz.
Hierdie eksotiese immergroen plant word sowat 1,5 m hoog en blom gewoonlik in die lente, maar dit kan soms selfs in die herfs of winter blom. Die strelitzia-blomknoppe maak hul verskyning as stywe, harde spits punte tussen die stywe, vaalgroen blare. Hulle staan maande lank so voordat die harde skutblaar wat die blomme omsluit, aan die bokant oopgaan en die eerste blom bloei. Aan die binnekant is daar egter ook nog blomme wat wag om oop te gaan. Dit is dus nie altyd dieselfde blom wat 'n mens sien nie, maar 'n hele reeks uit die skutblaarkardoes.
Die blare is groot en langwerpig (30 tot 45 cm lank) met bladstele van ongeveer dieselfde lengte. Die blare het opvallende hoofnerwe. Die blomme, wat uit skedes van 15 tot 20 cm ontstaan, bestaan uit drie helder oranje opstaande kelkblare en drie hemelblou tot persblou kroonblare. Die blomme vertoon 'n groot ooreenkoms met die gepluimde koppe van kraanvoëls (familie Gruidae).
Die blom lyk kompleet so as die kraanvoëlkop met die kroonblare (die snawel) en die kelkblare (die regopstaande kuif). Sodra die blomkop oud is, hang die dooie blomme soos verdroogde bruin flenters uit die skutblaar. Nuwe plante kan verkry word deur verdeling van die wortelstok of deur opslaglote wat naby die moederplant uitgroei, te plant. Vars saad van die plant ontkiem egter ook verbasend vinnig, maar dan bereik die plante eers na sewe tot agt jaar hul wasdom.
Die plante aard die beste in volle son en verkies ryk leemgrond. Vir die beste resultate moet die plantgat minstens 0,5 m3 groot gemaak en dan met komposryke grand opgevul word. Dit is baie belangrik want so kan die plant jare lank ongehinderd daarin groei. Die wortels moenie versteur word nie en daar moet so min moontlik met tuingereedskap om die kraanvoëlplant gewerk word.
Die plant sal eers blom 'n jaar of selfs twee tot drie jaar nadat dit geplant is en blom van Maart tot Oktober. Kruisbestuiwing vind gewoonlik plaas deur suikerbekkies, wat die stroop uit die blom suig. Strelitzias is veral baie gewild as snyblomme, as aksentplante in randakkers, in kweekhuise of as versiering in groot planthouers op patio's of stoepe. Die plante wil baie water hê gedurende die warm, droë somermaande, maar verkies droë toestande in die winter.
Giorgio Napolitano
Giorgio Napolitano OMRI ( Italiaanse: [ˈdʒordʒo napoliˈtaːno]; gebore 29 Junie 1925) is 'n afgetrede Italiaanse politikus wat van 2006 tot 2015 as die 11de president van Italië gedien het, en die enigste Italiaanse president wat herkies is tot die presidentskap. Vanweë sy monargiese styl en sy dominante posisie in die Italiaanse politiek, verwys kritici dikwels na hom as Re Giorgio ("King George"). Hy is die langsdienende president in die geskiedenis van die moderne Italiaanse Republiek, wat sedert 1946 bestaan.
Alhoewel die presidentskap 'n nie-partydige amp as borg van die Grondwet van Italië is, was Napolitano jarelange lid van die Italiaanse Kommunistiese Party (en van sy post-kommunistiese sosiaal-demokratiese opvolgers, van die Demokratiese Party van die Links). Hy was 'n toonaangewende lid van 'n moderniserende faksie aan die regterkant van die party. Eers in 1953 verkies tot die Kamer van Afgevaardigdes, neem hy 'n groot belangstelling in die parlementêre lewe en was van 1992 tot 1994 president van die Kamer van Afgevaardigdes. Hy was van 1996 tot 1998 Minister van Binnelandse Sake onder Romano Prodi.
Napolitano is in 2005 deur president Carlo Azeglio Ciampi as lewenslange senator aangestel. In Mei 2006 word hy deur die parlement tot president van Italië verkies. Tydens sy eerste ampstermyn het hy toesig gehou oor regerings van beide die sentrum-links, gelei deur Prodi, en die sentrum-regs, onder leiding van Silvio Berlusconi. In November 2011 het Berlusconi bedank as premier te midde van finansiële en ekonomiese probleme. In ooreenstemming met sy grondwetlike rol, het Napolitano die voormalige EU-kommissaris Mario Monti gevra om 'n kabinet te vorm wat deur kritici 'n "regering van die president" genoem is.
Toe sy presidensiële termyn van sewe jaar in April 2013 verstryk het, het Napolitano (destyds 87 jaar oud) huiwerig aanvaar om herverkies te word en die eerste president van Italië te word om 'n tweede termyn te dien, om die kontinuïteit van die land se instellings te beveilig tydens die parlementêre periode wat gevolg het op die algemene verkiesing van 2013. Nadat hy herkies is as president met breë dwarsparty-steun in die parlement, het hy die impasse oorwin deur Enrico Letta te versoek om 'n regering in die vorm van 'n groot koalisie voor te stel. Toe Letta sy bedanking op 14 Februarie 2014 ingehandig het, het Napolitano die opdrag aan Matteo Renzi (Letta se faksie-uitdager) gegee om 'n nuwe regering te vorm. Na 'n rekord van agt en 'n half jaar as president, het Napolitano in Januarie 2015 op 89-jarige ouderdom bedank.
Hy word gereeld deur sy kritici daarvan beskuldig dat hy 'n grootliks seremoniële rol in 'n politieke rol omskep het en in die jare van sy ampstermyn die ware koningmaker van die Italiaanse politiek geword het. Sedert 2019 is Napolitano die enigste lewende voormalige Italiaanse president.
Aardbok (astrologie)
Die Aardbok (己未, jǐwèi) is die 56ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die sesde Hemelstam (己, jǐ; die element Aarde en Jin) met die agtste Aardtak (未, wèi), gesimboliseer deur die Bok (羊, yáng).
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Aardbokjaar het in 1979 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 28 Januarie 1979 tot 15 Februarie 1980.
Aardbokjare
Die volgende jare is Aardbokjare:
Lea Moreno Young
Lea Moreno Young (gebore 10 November 1977) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Legacy (1998), DAG (2000), CSI: Crime Scene Investigation (2000), en Brutally Normal (2000).
Vuurpyl (plant)
Die Vuurpyl (Kniphofia praecox) is 'n blomplant wat blom in die winter. Die plant het lintvormige blare met oranje blomme aan lang stele wat geel word as hulle oopgaan. Die plant groei redelik vinnig en verkies vol son en baie water.
Ramla
Ramla (Hebreeus: רַמְלָה ; Arabies: الرملة al-Ramla/Ramleh) is 'n stad in Sentraal-Israël, ongeveer negentien kilometer ten ooste van Tel Aviv geleë. Die stad het sowat 65 000 inwoners, waarvan sowat 80% van Joodse afkoms is en 20% Israelse Arabiere (16% Moslem en 4% Christen).
In 716 gestig word die stad in die 11de eeu 'n belangrike handelsstad; tydens die tyd van die Kruistogte 'n biskopsetel. Nog later 'n tussenstasie vir pelgrims na Mekka. Die stad het veral Joodse wyke. In die suidweste van die stad is die Palestynse wyk Juwarish geleë. Hier het die strate Arabiese name. Daar woon sowel christelike as islamitiese Palestyne. In 2016 het die stad omtrent 75.000 inwoners gehad.
Benoni
Benoni is 'n dorp aan die Oos-Rand in die Gautengprovinsie, Suid-Afrika. Dit is sedert 2000 deel van die Ekurhuleni Metropolitaanse Munisipaliteit.
Geskiedenis
Die naam Benoni het ontstaan toe die landmetergeneraal, Johan Rissik, dit in 1881 moeilik gevind het om titelaktes aan al die onopgeëiste staatsgrond toe te ken. Hy het die area Benoni na Ben-Oni (seun van my smart) genoem, die naam wat Ragel aan haar seun gegee het voordat Jakob dit na haar dood na Benjamin verander het, volgens die Bybelse boek Genesis.
Goud is in September 1887 ontdek en die Chimesmyn is gestig deur immigrante uit Cornwall. Die dorpie was vroeër as "Little Cornwall" bekend. Sir George Farrar, wat die voorsitter van 'n mynmaatskappy was, het dit op hom geneem om die vinniggroeiende myndorp in 1904 te begin verfraai. Mynwater is gekanaliseer na 'n vleiland, en so is reservoirs geskep wat van visse voorsien is. Dié reservoirs bestaan nog – vele mere waarin visgevang word, op bootjies gevaar word, en waar mense ontspan. Duisende bome is ook geplant in die nuwe buurte en munisipale status is in 1907 toegeken.
In 1922 het die Randse Opstand of die 1922-staking uitgebreek in die myne op die Witwatersrand en duisende blanke mynwerkers het begin staak. Die staking is gedeeltelik gelei deur die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty. Benoni is as een van die mynwerkers se hoofkwartiere gebruik en daar was heelwat gevegte in die omgewing. By die Benoni Museum kan meer van dié deel van die dorp se geskiedenis te wete gekom word.
Afghanistan
Afghanistan, ook Afganistan (Dari: افغانستان, Afġānestān, [avɣɒnesˈtɒn]; Pasjtoe: افغانستان, Afġānistān, [avɣɒnisˈtɒn, ab-]), amptelik die Islamitiese Republiek Afghanistan (Pasjtoe: د افغانستان اسلامي جمهوریت, Da Afġānistān Islāmī Jumhoryat; Dari: جمهوری اسلامی افغانستان, Jomhūrīyyeh Eslāmīyyeh Afġānestān), is 'n landingeslote land in die hartjie van Asië. Die hoofstad en grootste stad is Kaboel. Die land het godsdienstige, taalkundige en geografiese konneksies met die meeste van sy buurlande. Afghanistan word begrens deur Iran in die weste, Pakistan in die suide en ooste, Turkmenistan, Oesbekistan en Tadjikistan in die noorde, en die Volksrepubliek China in die mees oostelike deel van die land. Die agtervoegsel ـستان (-stān) is 'n Persiese woord en beteken "die plek van" en herinner ook aan die sinoniem (en verwante) Sanskrit-woord sthāna स्थान. Afghanistan beteken dus "land van die Afghane".
Benoni
Geskiedenis
Tydens die Krieketwêreldbeker 2003 is twee wedstryde in Benoni se Willowmoore-park beklink.
Afghanistan
Ligging en bevolking
Afghanistan is 'n kruispad tussen die Ooste en die Weste en was die antieke middelpunt van handel en migrasie. Dit het ’n belangrike geostrategiese ligging, omdat dit Suid-Asië, Sentraal-Asië en die Midde-Ooste met mekaar verbind. Afghanistan is ’n kultureel gemengde nasie: Belangrike etniese groepe sluit in Pasjtoene, Tadjiks, Hasara en Oesbeke.
Benoni
Benoni vandag
Goud het met die verloop van tyd minder belangrik geword. Besigheid is vandag meer gefokus op industrieë en dienslewering, eerder as mynbou, en die dorp bedien ook ander nabygeleë dorpe soos Brakpan, Springs en Nigel. Besoekers aan die dorp kan die plaaslike museum besoek, asook die vele mere, die Lakeside Winkelsentrum (gebou in die vorm van 'n Mississippi-stoomboot langs een van die mere) of die Northmead Square. Naby die Northmead Square is die bekende Hasiepark waar hase en ander klein diere aangehou word.
Afghanistan
Geskiedenis
Tydens Afghanistan se uitgestrekte geskiedenis het die land verskeie indringers en veroweraars gesien, terwyl plaaslike entiteite die omliggende, uitgestrekte streke ingeval het om self ryke te vorm. In die middel van die agtiende eeu het Ahmad Sjah Durrani ’n groot ryk geskep, met die hoofstad by Kandahar. Vervolgens is meeste van die gebiede afgestaan aan voormalig nabygeleë lande. In die 19de eeu het Afganistan ’n bufferstaat geword in Die Groot Spel, die mededinging wat tussen die Britse Ryk en Russiese Ryk geheers het. Op 19 Augustus 1919, ná die derde Anglo-Afghaanse oorlog, herwin die land volle onafhanklikheid van die Verenigde Koninkryk oor sy buitelandse sake.