cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Benito Mussolini
Buitelandse politiek
Om sy ekonomiese en bevolkingspolitiek te verwesenlik, het Mussolini die Italiaanse grondgebied buite die landsgrense probeer uitbrei. Sy buitelandse beleid is egter in groot mate beïnvloed deur sy wrok ten opsigte van die Verdrag van Versailles (1919). waarvolgens Italië na sy mening te min ontvang het. Hy het daarna gestreef om die Middellandse See weer 'n mare nostrum ("ons see", soos die Romeine in die Oudheid dit genoem het) te maak. Hy het onder meer ook graag na die "grootse verlede" van Italië verwys. In Oktober 1935 het Mussolini 'n aanval op Ethiopië gedoen. Die Volkebond het ekonomiese sanksies teen Italië ingestel, maar dié sanksies is net gedeeltelik toegepas en kon nie voorkom dat Ethiopië in Mei 1936 verower is nie. Die gemeenskaplike vyandskap van die meeste Europese moondhede het daartoe gelei dat Mussolini en Hitler 'n bondgenootskap gevorm het. Dié samewerking het in Oktober 1936 uitgeloop op die Spilverdrag tussen Berlyn en Rome. Mussolini was later geheel en al ondergeskik aan Hitler, met wie hy in 1939, nadat Albanië verower is, die militêre Staalverdrag gesluit het.
Die Tweede Wêreldoorlog
Toe Hitler Pole in 1939 binneval, was Italië nie voorbereid op die oorlog nie en hy het tot in Julie 1940 neutraal gebly. Nadat Italië tot die oorlog toegetree het, moes Duitsland Mussolini teen die einde van 1940 in Griekeland en Noord-Afrika te hulp snel. Die Italianers het al hoe meer teen Mussolini gekant geraak en in Julie 1943 is hy ná 'n mosie van wantroue deur die koning uit die Groot Raad van die Fasciste ontslaan. Die invalsleër van die Geallieerde Magte was toe reeds in die suide van Italië.
Mussolini is eers op die eilandjie La Maddalena en daarna op Gran Sasso gevange gehou, van waar hy in 'n skouspelagtige vliegtuigoperasie deur die Duitsers bevry is. Met Duitse steun het hy 'n nuwe bewind in Noord-Italië tot stand gebring: die Republiek Salò, of die Italiaanse Sosiale Republiek, wat bloot 'n satelliet van Duitsland was. Mussolini het in dié tyd baie geskryf en na sy sosialistiese idees van vroeër teruggekeer.
Toe die Duitse oorgawe in April 1945 dreig, het hy saam met sy minnares Clara Petacci na Switserland probeer vlug. Naby die grens is hulle egter deur Italiaanse kommuniste gevange geneem en op 28 April 1945 is hulle naby die Comomeer deur 'n vuurpeloton tereggestel. Hulle is na Milaan gebring en daar by 'n motorhawe in die openbaar onderstebo opgehang.
Victory Park
Victory Park is ’n voorstad van Johannesburg, sowat 8 km noordnoordwes van die stadsaal.
Victory Park tesame met die Victory Park-kleinhoewes, wat uit enkele oop stukke grond, ’n paar straatblokke met onder meer die Joodse privaat hoërskool King David en die Victory Park Hebreeuse gemeente se geboue, beslaan sowat 1,6 km². In die noorde grens dit aan Deltapark in Blairgowrie, in die noordooste aan Craighall Park, in die weste aan Parkhurst, in die suidooste aan Greenside, in die suidweste aan Emmarentia en in die weste aan Linden. Ingevolge die ou munisipale bedeling was, het Victory Park dus onder Johannesburg geval en is dit deur Linden van Randburg geskei.
Victory Park is uitgelê op die plas Braamfontein en aansoek daarvoor is in Januarie 1919 gedoen. Die naam herdenk volgens oorlewering die oorwinning van die Geallieerdes tydens die Eerste Wêreldoorlog (1914–18).
Die voorstad het blykbaar stadig ontwikkel, want in 1934 was hier net 10 Afrikaanse en agt Engelse kiesers op die munisipale kieserslys. Teen 1949 was dit 16 en 26, maar teen 1961 het die Engels kiesers skerp toegeneem tot 171, vergeleke met 45 Afrikaanssprekendes. Die voorstad huisves drie van Johannesburg se agt privaat Joodse Kind David-skole: ’n preprimêre (132 leerders in 2017), primêre (343) en sekondêre skool (375). Die sekondêre skool was toe net die helfte so groot soos die Hoërskool King David in Linksfield in die noordooste van Johannesburg, wat tradisioneel 'n groter Joodse teenwoordigheid het as die noordweste.
Pous Marinus II
Marinus II was die 128ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk. Die pous se naam is in die Middeleeue soms as Martinus III gegee as gevolg van 'n verwarring tussen Marinus en Martinus.
Biografie
Pous Marinus II is gebore in Rome, Italië. Voor sy verkiesing was Marinus kardinaal-priester van Sint Ciriacus. Op 30 Oktober 942 volg hy Pous Stefanus VIII (IX) op en regeer tot sy dood vroeg in Mei 946. Hy word opgevolg deur Pous Agapetus II. Die naam ‘Marinus’ beteken 'seeman'.
Pontifikaat
Pous Marinus II is verkies deur die invloed van Alberic II van Spoleto, prins van Rome. Hy steun die hervorming van die kloosterwese. Marinus het hom beywer vir die herbou van kerke en die versorging van die armes.
In 942 besoek Ulrich, biskop van Ausburg die pous en in 943 Hadamar, ab van Fulda. In 945 verplaas hy die Boudewyn van Cluny van Monte Cassino na Sint Paulus buite die Mure.
Toe Sicus, biskop van Capua, 'n kerk van die Benediktynse monnike gevat het en dit aan een van sy diakens gegee het, het Marinus die kerk aan die monnike teruggegee.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Boek
Volgens Unesco se definisie word enige gedrukte publikasie wat nie gereeld verskyn nie, aan die publiek beskikbaar gestel word en met uitsondering van die titelblad en omslag 'n minimum van 49 bladsye het as boek beskou. Tans word daar jaarliks sowat 1,2 miljoen boeke gepubliseer (waarvan 375 000 in Engels en 80 000 in Duits verskyn). Die wêreldwye omset beloop meer as 600 miljard ZAR.
Moderne variante van boeke sluit e-Boeke met digitaalgestoorde boektekste en oudioboeke in.
Nie-fiksie
Ensiklopedieë, handleidings, jaarboeke en ander naslaanwerke bevat feitelike inligting, maar hierdie naslaanwerke verwys ook na ander bronne waar meer inligting verkry kan word. Dit word in 'n bibliografie gelys. Sulke boeke help gewoonlik met navorsing.
Kerk van die Verlosser op Bloed
Die Kerk van die Verlosser op Bloed (Russies: Храм Спаса на Крови, Chram Spasa na Krowi) is een van die belangrikste besienswaardighede in Sint Petersburg, Rusland. Dit word ook genoem die Kerk op Gestorte Bloed en die Katedraal van die Wederopstanding van Christus (Собор Воскресения Христова, Sobor Woskresenija Christowa), sy amptelike naam. Die bynaam verwys na die bloed van tsaar Aleksander II wat op daar gesterf het in ’n sluipmoordaanval.
Geskiedenis
Die bou van die kerk het in 1883 begin onder Aleksander II se seun, tsaar Aleksander III, as ’n gedenkteken aan sy pa. Die bouwerk het stadig gevorder en is eers in 1907 tydens die bewind van tsaar Nikolaas II voltooi. Geld vir die bouwerk is geskenk deur die keiserlike familie en baie private skenkers.
Die kerk is opsigtelik geleë aan die Gribojedof-kanaal. Terwyl tsaar Aleksander II langs die kanaal gery het, het ’n anargis ’n granaat na sy koets gegooi. Dit het ontplof en die tsaar, wat nie beseer is nie, het uitgeklim. Terwyl hy met die skuldige gepraat het, het ’n ander samesweerder nog ’n granaat gegooi. Hyself is dood en die tsaar ernstig gewond. Aleksander is na die Winterpaleis geneem, waar hy ’n paar uur later dood is.
’n Tydelike altaar is opgerig op die plek waar die bom ontplof het terwyl ’n meer permanente gedenkteken beplan is. Daar is besluit dat die deel van die straat waar die sluipaanval plaasgevind het, deur die mure van ’n kerk omring sou word. Daardie deel van die kanaaloewer is tot in die kanaal vergroot sodat daar genoeg plek vir die kerk sou wees, met ’n altaar op die plek waar die aanval plaasgevind het.
Draak (astrologie)
230px|regs Die Draak (Chinees: 龍, lóng) is die vyfde dier in die twaalfjaarlikse siklus van die Chinese astrologie, volgens die Chinese kalender. Dit hou ook verband met Oos-Asiatiese diereriem- en kalenderstelsels. Die Jaar van die Draak word verbind met die Aardse taksimbool 辰. Dit is die enigste teken wat deur ’n mitiese dier voorgestel word.
Beskrywing
Volgens een legende is daar ’n rede vir die volgorde van die twaalf diere in die twaalfjaarsiklus. Daarvolgens is ’n resies oor ’n groot rivier gehou en die volgorde van die diere in die siklus is die volgorde waarin hulle die resies voltooi het. In dié verhaal word die Draak gevra hoekom hy nie eerste gekom het nie, aangesien hy kan vlieg. Hy verduidelik toe hy is opgehou omdat hy by ’n dorpie moes stop en vir die mense reën bring. Daarna het hy die Konyn verbete aan ’n stomp in die rivier sien vasklou. Hy moes toe op hom blaas sodat hy by die oorkantse oewer kon uitkom. Daarom was hy vyfde, ná die Konyn.
Kerk van die Verlosser op Bloed
Argitektuur
Die kerk bevat meer as 7 500 vierkante meter mosaïek, meer as enige ander kerk in die wêreld. Die binnekant is ontwerp deur die mees vooraanstaande kunstenaars van daardie tyd, onder andere Wiktor Wasnetsof, Michail Nesterof en Michail Wroebel.
Draak (astrologie)
Beskrywing
Die Chinese tekens word ook die diereriem genoem omdat geglo word ’n mens se persoonlikheid word deur die dier beïnvloed wat oor jou geboortedatum heers. Net so word die jaar waaroor ’n spesifieke dier heers, daardeur gekenmerk. Die invloed is veral sterk by mense wat in die jaar van die dier gebore is.
Kerk van die Verlosser op Bloed
Rewolusie van 1917
Ná die Russiese Rewolusie is die kerk geplunder en erg verniel. Die Sowjet-regering het dit in die vroeë 1930's gesluit. Tydens die Tweede Wêreldoorlog, toe baie mense dood is van honger tydens die Beleg van Leningrad deur Nazi-Duitsland, is die kerk gebruik as ’n tydelike stoor vir die lyke van mense wat óf van honger óf van siektes óf in gevegte dood is en die kerk is verder beskadig. Ná die oorlog is dit as ’n pakhuis vir groente gebruik en dit het gelei tot die spottende naam "Verlosser op Aartappels".
Draak (astrologie)
Beskrywing
Dieselfde twaalf diere word gebruik om die siklus van ure in ’n dag te simboliseer – elk word verbind met ’n tydperk van twee uur. Die tydperk van die Draak is van 07:00 tot 09:00 – die tyd wanneer drake in die lug sweef om reën te bring.
Een navorser het al voorgestel die Aardse tak van dié teken is met skerpioene vereenselwig; dit kon die ster Antares gesimboliseer het.
Jare en die Vyf Elemente
Mense wat binne dié datums gebore is, is in die Jaar van die Draak gebore, met ook die volgende elementêre teken:
Hal Baylor
Hal Baylor (10 Desember 1918 – 5 Januarie 1998) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sands of Iwo Jima (1949), Big Jim McLain (1952), en A Boy and His Dog (1975), en in die televisiereeks Emergency! (1972).
Voëlrivier
Die Voëlrivier (Vogelsrivier) is die belangrikste oostelike sytak van die Sondagsrivier in die Oos-Kaap van Suid-Afrika.
Hierdie rivier ontspring op 1 800 m bo seevlak in die Tandjiesberg, oos van Graaff-Reinet en wes van Cradock. Daarna vloei die rivier suidwaarts en deur die dorp Pearston. Net stroomaf kom die Groot-Blyderivier uit die noordnoordooste vanaf Groot-Bruintjieshoogte en sluit by die Voëlrivier aan. (Die Blyderivierdam is net voor die aansluiting in die Blyderivier). Die groter Voëlrivier vloei verder suid en loop by Toekomst in die Darlingtondam in die Sondagsrivier.
Die Voëlrivier is 'n seisoenale rivier met standhoudende kuile. Besproeiingsboerdery vind op die oewers plaas. Erosie is ‘n groot probleem.
Winburg Voortrekkermonument
Die geskiedenis van die Winburgse Voortrekkermonument sentreer rondom die vraag wat in die 1930’s ontstaan het oor waar die sentrale monument vir die Voortrekkers opgerig moes word.
Voëlrivier
Onder die San was die rivier as die Cannigua, “die plek wat wemel van die voëls”, bekend.
Winburg Voortrekkermonument
Winburg het destyds naas Bloedrivier die vernaamste aanspraak op so ŉ gedenkteken gehad, maar die beslissing het ten gunste van Pretoria geval. Toe daar slegs met 14 stemme teen 12 op Pretoria op die konferensie van 1936 bó Winburg besluit is, is ooreengekom dat die Vrystaat en Natal elk ook op ŉ kleiner monument ter ere van die Voortrekkers aanspraak kon maak.
Historiese agtergrond
Die Groot Trek was ŉ massa-migrasie van Boere op soek na vryheid en ŉ onafhanklike bestaan. Afgesien van kleiner trekke, is daar in die geskiedenis van die Groot Trek gewoonlik melding van vyf trekgeselskappe – Louis Trichardt, Hendrik Potgieter, Gerrit Maritz, Piet Retief en Pieter Uys. In die monument word elke geselskap deur vyf monumentale skulpvormige suile gesimboliseer.
Die trek van Louis Trichardt het reeds in 1835 sy weg deur die Vrystaat na die Soutpansberg gebaan. Na die slag van Vegkop is die trekgeselskap van Potgieter na Thaba Nchu teruggebring en hier was nou bymekaar die trekke van Potgieter en Maritz. As gevolg van onderlinge struweling met Maritz asook die tekort aan weiveld, het Potgieter na die omgewing van Winburg versit. Meer en meer families het Thaba Nchu verlaat en Potgieter agterna getrek. Maritz self het aan die einde van April 1837 hom ook noord van die Vetrivier gevestig. Hoewel die eerste Voortrekkerbestuur reeds op 2 Desember 1836 by Thaba ‘Nchu in die lewe geroep is, is hierdie bestuursreëling met die aankoms van Piet Retief en sy geselskap van meer as 100 families by die Vetrivier in 1837 verder uitgebrei en aangevul en hierin lê ŉ belangrike betekenis van Winburg in die Voortrekkergeskiedenis.
Op 17 April 1837 is Retief reeds in die omgewing van Thaba Nchu tot “goewerneur” verkies. Tien dae daarna word die reis na die Noorde voortgesit tot aan die Vetrivier en gewerk aan die opstel van grondreëls vir die hele trekgemeenskap en die behoorlike konstituering van Bestuur en Maatskappy. Teen die begin van Junie 1837 was daar ŉ reeks artikels gereed vir voorlegging aan die volk. Op dié manier het die Nege Artikels van Vetrivier in die nabyheid van Winburg ontstaan.
Kort na die vertrek van Retief het die voortskuiwing van die Trekkers weer begin. Hulle het ooswaarts langs die Sandrivier op beweeg in die rigting van Natal. Tog vorm die latere Winburg die kernpunt of naaf van die Voortrekkerbeweging gedurende die jaar 1837. Selfs na die vertrek van die Trekkers na Natal en Transvaal, het Winburg en sy omgewing nog ŉ taamlike bevolking behou.
Aanvoorwerk
Die keuse van die plek vir die oprigting van ŉ monument is nie ligtelik opgeneem het. Daar is op die roete van die Groot Trek deur die Oranje-Vrystaat veral drie plekke wat in aanmerking gekom het: Thaba ‘Nchu, Winburg en Kerkenberg.
ŉ Monument by Thaba ‘Nchu sou vir die breë publiek van Suid-Afrika geen betekenis hê nie, omdat dit te ver van die hoofpaaie geleë is en daarbenewens binne tuislande was. Kerkenberg is pragtig geleë, maar ongelukkig op die grens van die Vrystaat en nie maklik bereikbaar nie.
Winburg daarenteen, is in die hartjie van die Oranje-Vrystaat geleë. Die Sentrale Volksmonumentkomitee het dan ook destyds besluit dat Winburg die volgende plek is wat aan die beurt sou kom vir die oprigting van ŉ monument. ŉ Koppie op die plaas Rietfontein, onmiddellik ten suide van Winburg, is toe gekies as standplaas vir die monument. Deurslaggewend by die keuse vir hierdie plek was dat dit in die omgewing van die Voortrekkerroetes vir praktiese doeleindes die beste geleë was – doeltreffende toesig vanaf Winburg, bereikbaarheid vanaf die snelweg en voldoende watervoorsiening vanaf die Rietfonteindam. By die keuse van hierdie plek is daarbenewens in gedagte gehou die aanleg van ŉ natuurtuin, ŉ opelugmuseum ensovoorts.
ŉ Monument verrys
ŉ Prysvraag is in 1964 uitgeskryf om ŉ ontwerp vir ŉ monument te verkry. Die kompetisie het landswye belangstelling gewek en baie inskrywings is ontvang. Sekere vereistes is met die beoordeling vasgestel: doeltreffende benutting van die terrein en aanpassing by dié wye, ope omgewing, en ŉ rykheid aan simboliek. Ook is gevoel dat die materiaal vir die argitektuur die gees van ons eie tyd moet vertolk.
Slegs argitekte wat in die Republiek woonagtig was, of in Suidwes-Afrika, kon deelneem. Die eerste prys het R500 bedra, die tweede prys R200 en die derde R100. ŉ Totaal van 36 inskrywings is ontvang. Die eerste prys is aan mnre. Hans Hallen en M. Dibb van Durban toegeken, die tweede prys aan mnr. E.J. Bloem van Kroonstad, en die derde pryse van R70 elk aan die argitekte Albert te Groen van Pretoria, Botha, Meyer en Lotter van Pretoria, en James Watson van Johannesburg.
Wit beton wat deur middel van rowwe houtvormwerk in seksies gegiet is, is vir die monument gebruik. Die finale koste van die monument en amfiteater se oprigting, versorging van die terrein ensovoorts, het ongeveer R75 000 bedra. Daar was verskeie planne vir fondsinsameling, maar die Vrystaatse Provinsiale Administrasie moes ruimskoots bydra tot die oprigtingskoste. Die monument se simboliek was veelsydig. Die suile simboliseer die vyf groot trekgeselskappe, terwyl die opswiepende krommings van die suile die slegs die os nie, maar ook die vorentoe en boontoe beur na hoër ideale en die beskawing van die binneland simboliseer. Die omlyning van die monument verbeeld die dinamiek, stryd en rusteloosheid van die Trek end ie ruimtelike groepering die ordeliewende gemeenskap. Die waterbak, wat die suile met vyf geute verbind, versinnebeeld die geloof van die Trekkers. Deur die opening val die lig van bo op die bronsplaat in die beskutte binneruim, wat spreek van die rol van die vrou gedurende die Trek. Die aflei van die water na buite is simbolies van die Trek en van die onrustige gees van die Trekkers en hul invloed wat landstreke deurvloei het.
Inwyding
Die Voortrekkermonument by Winburg is op 10 Oktober 1968 ingewy. ŉ Reëlingskomitee is in die lewe geroep, asook onderkomitees vir spesiale take. As tema vir die inwydingsplegtigheid is gekies: Die grondwetlike beslag van die Groot Trek in die omgewing van Winburg en die aandeel van die vrou in die Groot Trek.
Vyf verteenwoordigers van buitelandse ambassades het Winburg besoek om die inwydingsplegtigheid by te woon. Destydse staatspresident J.J. Fouche was deel van die belangrike gaste. Daar is erediens gehou, toesprake gelewer, koorsang en vertonings opgevoer en valskermspronge deur die Eerste Valskermbataljon van Tempe, Bloemfontein uitgevoer.
Terwyl president Fouche die onthulling behartig het, het Harvards in formasies van drie verby gevlieg en ná hulle drie straalvliegtuie. Na nog koorsang en ŉ vlagstrykingseremonie, is die skare van meer as twaalfduisend mense uiteen.
Die Vrystaatse Voortrekkermonumentkomitee het sy afsluitingsvergadering op 5 Februarie 1969 gehou. Op dié vergadering is besluit dat die monument en terrein aan die Vrystaatse Provinsiale Administrasie oorgedra word, om die aanleg, instandhouding en versorging van die natuurtuin, asook die verfraaiing van die onmiddellike terrein om die monument as deel van sy bewaringstaak te aanvaar.
Vandag bestuur die Vrystaatse Provinsiale Departement van Sport, Kuns, Kultuur en Ontspanning die terrein, maar die agteruitgang is duidelik. Pogings van die Erfenisstigting om die Departement te oorreed om die Voortrekkermonument en Museum by Winburg te herstel en/of aan die plaaslike gemeenskap oor te dra, was tot dusver onsuksesvol.
Centriscidae
Die Garnaalvisse (Centriscidae) is 'n vis-familie wat tot die orde Syngnathiformes behoort. Daar is twee genera met vier spesies in hierdie familie. Een van die soorte kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Die familie se lywe is lank en plat, soos 'n lemmetjie. Die rug is gebuig sodat die dorsale vin in die plek van die stertvin is en die stertvin is laer af, amper waar die anale vin normaalweg is. Die familie het geen tande in die mond nie. Die maksimum grootte is 16 cm.
Genera
Die volgende genus en gepaardgaande spesie kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
948
Die jaar 948 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 48ste jaar van die 10de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Tydskrif
'n Tydskrif is 'n versameling gebinde bladsye waarin 'n wye verskeidenheid van inligting oor aktuele onderwerpe en artikels wat oor 'n lang tydperk van belang kan bly, aangetref word. Die mees onlangse uitgawes van tydskrifte word hoofsaaklik in supermarkte en hoekkafeë gevind. Biblioteke bewaar gewoonlik die ouer uitgawes in 'n stoorplek. Artikels word gewoonlik ook gekatalogiseer.
Afrikaanse tydskrifte
Van die bekendste Afrikaanse tydskrifte sluit in:
Pieter Hamersma
duimnael|regs|200px|Pieter Hamersma.
Pieter Hamersma (Worcester, Kaapkolonie, 11 Mei 1892 – De Aar, Kaapprovinsie, Suid-Afrika, 11 Oktober 1953) was lid van die Kaapse Provinsiale Raad en ’n vooruitstrewende Karooboer, wat bekend was vir die goeie ramme wat hy geteel het en sy praktiese bestryding van gronderosie reeds sedert 1924.
Herkoms en opleiding
Pieter Hamersma se ouers was ds. en mev. Taetse Hamersma, albei immigrante uit Friesland en die leraarspaar van Philipstown van 1893 en daarna van 15 Julie 1922 tot en met ds. Hamersma se dood op 9 Junie 1932 van Colesberg. Pieter het op Philipstown skoolgegaan en daarna sy studie voortgesit aan die Potchefstroomse Universiteitskollege, waar hy in 1907 (toe hy nagenoeg 15 jaar oud was) die Intermediêre B.A.-eksamen afgelê het. Hy het aan verswakte oë gely en op advies van sy dokter het hy hom in die distrik Hanover op die boerdery gaan toelê.
Politieke betrokkenheid
Die jong boer het ’n lewendige belangstelling in landsake getoon en kort voor lank ’n belangrike rol in die samelewing begin speel. Hy was behulpsaam by die stigting van die eerste tak (Driekop) van die Nasionale Party in die Hanoverse distrik. Ook het hy aktief deelgeneem aan die werksaamhede van die Boerevereniging en is dan ook dikwels na die kongresse daarvan afgevaardig. Hy was lid van die eerste Vleisraad, wat uit drie lede bestaan het, en die enigste boer wat daarin gedien het.
Toe D.H. van Zyl senator word, is Pieter Hamersma is sy plek aangewys as lid van die Kaaplandse Provinsiale Raad as verteenwoordiger van Hopetown. In 1942 hy LPR vir die kiesafdeling Albert-Colesberg geword. Hamersma het ook aktief deelgeneem aan die stigting van die Reddingsdaadbond, die BSB en ander koöperatiewe verenigings. Hy was lid van die afdelingsraad van De Aar en is was ook lid van die skoolraad en die hospitaalraad.
Eerste Wêreldoorlog
In 1914 was hy as lid van die Unie-Verdedigingsmag opgeroep om deel te neem aan die Suidwes-Afrika-veldtog. Hy het as luitenant geweier om die grens na Duits-Suidwes-Afrika oor te steek en beland so in die moeilikheid. Twee maal moes hy voor die krygsraad verskyn op ’n aanklag van sedisie, is vir drie weke in arres geplaas in die kamp op Upington en daarna huis toe gestuur.
Derbent
Derbent (Russies: Дербе́нт) is 'n stad in die deelrepubliek Dagestan in die Russiese Federasie. Dit het 'n bevolking van 120 470 (2014). Die stad is in 438 gestig deur die Sassaniede, 'n Persiese dinastie. Dit maak dit die oudste stad op die grondgebied van Rusland.
Derbent was lank deel van wat nou Iran (Persië) is. In 1805 is dit deur die Russe verower van die Iranse Kadjare-dinastie tydens die Eerste Russies-Iranse oorlog.
Derbent is bekend vir sy Middeleeuse verdedigingswerke wat sedert 2003 op die Wêrelderfenisgebiedslys van Unesco is.
Die stad word beskou as een van die mees multikultureles van Dagestan. Daar is Russies-Ortodokse kerke, Armeens-Apostoliese kerke, Georgies-Ortodokse kerke, sinagoges (van die Bergjode/Tatte) en Soennitiese en Sjiïtiese moskees.
Alexander Gauge
Alexander Gauge (29 Julie 1914 – 29 Augustus 1960) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Murder in the Cathedral (1951) en The Pickwick Papers (1952), en in die televisiereekse The Adventures of Robin Hood (1955) en The Scarlet Pimpernel (1955).
947
Die jaar 947 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 47ste jaar van die 10de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ayrton Senna
Ayrton Senna da Silva (21 Maart 1960 - 1 Mei 1994), beter bekend as Ayrton Senna, was 'n Brasiliaanse renjaer wat die Formule Een-wêreldkampioenskap drie keer verower het. Sy dood in 1994 word steeds deur baie Brasiliane betreur en hy bly tot vandag toe een van Formule Een se gewildste persoonlikhede, al was hy tydens sy loopbaan dikwels 'n meer omstrede karakter as wat deesdae aan hom toegedig word.
Vroeë lewe
Senna is in São Paulo gebore. As 'n seun van 'n welvarende Brasiliaanse grondeienaar, het hy vinnig 'n belangstelling in motorwedrenne ontwikkel. Hy is deur sy pa, self 'n wedrengeesdriftige, aangemoedig en het al op vierjarige ouderdom in 'n knortjor gejaag. Hy het aan die plaaslike knortjorkompetisie begin deelneem op die wettige ouderdom van 13. In 1977 het hy die Suid-Amerikaanse Knortjor-kampioenskap gewen en het verskeie kere die tweede plek in die wêreldkampioenskap behaal al het hy nooit gewen nie.
Hy het in 1981 na Europa verhuis, waar hy aan die Britse Formule Ford 1600 kompetisie begin deelneem het en dit dan ook in daardie jaar gewen het. Hy het sy moeder se nooiensvan, Senna, aangeneem aangesien da Silva 'n uiters algemene van in Brasilië is. In 1982 het Senna beide die Britse en Europese Formule Ford 2000-kampioenskappe gewen.
In 1983 wen hy die Macau Grand Prix en oorkom sy grootste teenstander daardie jaar in die Britse F3 kampioenskap wat hy wen en kry 'n plek in die Toleman-Hart-F1-span in 1984. Sy talente het duidelik geblyk veral na hy goed gedoen het by die Monaco Grand Prix onder nat en moeilike omstandighede. Die volgende jaar sluit Senna hom by die Lotusspan aan en wen die Portugese Grand Prix op 21 April 1985 by Estoril, weereens onder moeilike omstandighede.
McLaren-loopbaan
In 1988 sluit Senna hom by die McLaren-span aan met Alain Prost as sy spanmaat. Die grondslag vir 'n hewige tweestryd tussen Senna en Prost is gelê wat uitgeloop het op 'n hele aantal wedreninsidente tussen die twee. Saam het hulle 15 van die 16 wedrenne in 1988 gewen met Senna as die uiteindelike wenner, wat hom ook sy eerste wêreldrenjaerskampioenskap besorg het. In die daaropvolgende jaar het die wedywering meer intens geword en gelei tot 'n fisiese oorlog op die renbaan en 'n sielkundige een daarvandaan. Prost het die kampioenskap gewen in 1989 na 'n berugte sperdraai-insident op Suzuka. Prost het in 1990 na Ferrari geskuif maar dit was nog het einde niet, en die wedywering het sy hoogtepunt bereik met 'n omstrede professionele oortreding aan die begin van die beslissende Japannese Grand Prix in 1990.
Die voorste wegspringplek is verkeerdelik aan die 'vuil' kant van die baan toegewys. Senna het versoek dat dit reggestel word, voor die kwalifiserende rondtes, maar na hy eerste gekwalifiseer het, moes hy tot sy ontsteltenis ontdek dat die toewysing onveranderd gebly het. Met die wegtrek het Prost eerste weggetrek maar toe hy die eerste regterhandse draai wou neem het Senna in hom vasgejaag. Telemetrie het getoon dat Senna nooit eens sy voet van die versneller afgehaal het nie. Beide die renjaers is dus uit die wedren met die gevolg dat Senna die kampioenskap gewen het, aangesien hy reeds voor was in die puntestand. Senna het later laat blyk dat dit sy manier was om Prost terug te betaal vir die voorval by die sperdraai in Suzuka die vorige jaar. Baie ondersteuners het dit as 'n opperste siniese daad beskou en is hy uit baie oorde daaroor gekritiseer. Hy is daarvan beskuldig dat hy 'n videospeletjiementaliteit van wen teen alle koste aan die sport bekend gestel het.
Op die baan was Senna meedoënloos en het dikwels uiterste vasberadenheid en presisie getoon, veral tydens kwalifisering, waar hy die absolute meester was (hy het uiteindelik 'n rekord 65 voorste wegspronge behaal). In nat weer was Senna onoortreflik en het hy in 1993 by die Europese Grand Prix sy vaardigheid by Donnington Park ten toon gestel deur sy opponente in nat weer in 'n minderwaardige motor te verneder. Hy het vanuit die 5de wegspringposisie weggetrek en die voortou geneem voordat die eerste rondte verby was en voor gebly om die oorwinning te behaal. Senna het ook die Monaco Grand Prix ses keer gewen en is dikwels die Meester van Monaco genoem.
Ontydige dood
In 1994 het Senna uiteindelik die sukkelende McLaren-span verlaat om hom by die topspan van daardie tyd, Williams-Renault, aan te sluit. Hy kon nie sy eerste twee wedrenne voltooi nie, ten spyte van die feit dat hy uit die voorste plek weggespring het in beide wedrenne. Op 1 Mei 1994 neem hy aan sy derde wedren vir Williams deel, die San Marino Grand Prix. Senna het weereens voor weggespring maar sou nooit die wedren voltooi nie. Roland Ratzenberger is vroeër dieselfde naweek dood tydens 'n oefensessie en almal, insluitend Senna, was baie ontsteld daaroor. Ironies genoeg het Senna sy laaste oggend in vergaderings met mederenjaers gespandeer om veiligheid in Formule Een te bespreek.
Hy het voorgeloop op die sesde rondte toe sy motor die baan by die Tamburello-draai verlaat en die betonmuur getref het. Telemetrie het getoon dat hy die baan teen 'n snelheid van 297 km/h verlaat het en dat die motor die muur teen 216 km/h getref het. Hy was 34 jaar oud toe hy oorlede is.
In 2000 is hy postuum by die Internasionale Motorsport se Ererol ingelyf. Daar word gespekuleer dat die verlaagde banddruk in sy bande vanweë 'n veiligheidsmotorperiode in die wedren net voor die insident sy motor laer gemaak het. Dit het daartoe gelei dat sy motor se onderstel die baan getref het en veroorsaak dat sy motor se greep op die pad verswak het. Senna se poging om daarvoor te kompenseer het waarskynlik daartoe gelei dat sy motor die verkeerde rigting ingeslaan het toe die motor se greep op die pad skielik weer herstel is. Daar bestaan egter ook ander menings oor die oorsaak van die ongeluk.
Senna het nie van die stuurkolom se posisie gehou nie en gevra dat dit verander moes word, en baie reken dat dit hierdie gemodifiseerde stuurstang is wat gebreek het tydens die wedren. 'n Ander faktor is die Formule Een-verbod op gerekenariseerde aktiewe vering wat aan Williams die kampioenskap in die vorige jaar besorg het. Daar word beweer dat die renjaers aan die stelsel gewoond geraak het, en dus makliker foute daarsonder begaan het.
Die Williams-span was vir baie jare in 'n hofstryd betrokke met Italiaanse aanklaers, weens 'n aanklag van manslag, maar hulle is uiteindelik onskuldig bevind. Die saak is egter in 2004 weer heropen.
Sy dood is allerweë in Brasilië as 'n nasionale tragedie beskou. Senna is begrawe te Cemitério do Morumbi, 'n begraafplaas in sy tuisdorp São Paulo.
Federale Distrik Wolga
Die Federale Distrik Wolga (Russies: Приво́лжский федера́льный о́круг, Priwolzjski federalni okroeg) is een van die agt federale distrikte van Rusland. Dit bestaan uit 14 federale deelgebiede en vorm die suidoostelike deel van Europese Rusland. Die bevolking is 29 899 699, volgens die 2010-sensus. Die huidige presidensiële afgevaardigde is Michail Babitsj.
Cynorhiza typica
Hondewortel (Cynorhiza typica) is 'n meerjarige plant wat voorkom in die Noord-Kaap, Oos-Kaap en Wes-Kaap. Die plant word tot 1 m hoog en is deel van die fynbos. Dit het klein geel blommetjies en blom van Oktober tot Januarie. Die plant staan in Afrikaans ook bekend as hondewortel.
Lanaken
Lanaken (Limburgs: Lôneke of Laoneke) is 'n Belgiese dorp en munisipaliteit in die suidooste van die Vlaamse provinsie Limburg, geleë aan die Maas-rivier, wat o.a. hier die grens vorm met die Nederlandse provinsie Limburg, en die Nederlandse stad Maastricht. Die munisipale gebied het sowat 25 000 inwoners (2010) en 'n oppervlakte van 59 km².
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Lanaken:
Briegden, Gellik, Kesselt, Lanaken, Neerharen, Rekem, Smeermaas en Veldwezelt.
Pous Agapetus II
Biografie
Pous Agapetus II is gebore in Rome, Italië. Op 10 Mei 946 volg hy Pous Marinus II op en regeer tot sy dood op 8 November 955. Hy word opgevolg deur Pous Johannes XII. Die naam ‘Agapetus’ beteken 'geliefde'.
Pontifikaat
Pous Agapetus II het probeer om die pousdom te hervorm en het die Duitse koning (later keiser) Otto I gesteun in sy pogings om die noorde van Europa te kersten. Die mag in Rome is egter deur Alberic II gehou. Die pous het toegelaat dat Alberic sy buite-egtelike seun Octavianus as Agapetus se opvolger aandui onder die naam Johannes XII.
Agapetus II het in 949 die dispuut tussen Artaud and Hugo oor die bisdom van Reims finaal beëindig deur in die guns van Artaud te besluit. Die besluit bekragtig die besluit van die sinode van Ingelheim in 948.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Daubenya aurea
Daubenya aurea is 'n geofiet wat hoort tot die familie Asparagaceae. Die plant is endemies aan die Noord-Kaap en kom slegs op die eskarp van die Roggeveldberge voor.
Die plant is dormant gedurende die somer en herfs en blom in September. Die kleur van die blomme is helderrooi of geel. Die plant is plat en word slegs 50 mm groot. Dit het twee blare wat 110 mm lank en 60 mm breed word. Die plant is bestand teen ryp en word bedek met sneeu in die winter. Dit blyk dat laer temperature tot gevolg het dat die plante beter blom. Die plant word bestuif deur kewers en kan gekweek word uit sy sade.
David Opatoshu
David Opatoshu (30 Januarie 1918 – 30 April 1996) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Brothers Karamazov (1958) en Exodus (1960), en in die televisiereekse Star Trek (1966) en The Six Million Dollar Man (1974).
Nico Tortorella
Nico Tortorella (gebore 30 Julie 1988) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Scream 4 (2011), Trespass (2011), en Odd Thomas (2013), en in die televisiereeks Younger (2015).
Boeing 737
Die Boeing 737 is 'n gewilde kort- tot mediumafstand kommersiële passasierstraalvliegtuig vervaardig deur Boeing Commercial Airplanes sedert 1967.
Misty Lee
Misty Lee (gebore 22 April 1976) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Penn & Teller: Fool Us (2011).
Boeing 737
Sedert sy bekendstelling in 1967 is reeds meer as 10 500 eenhede verkoop, meer as enige ander kommersiële vliegtuig, byna dubbel die totale Airbus-produksielyn. Alle modelle het twee motore, een onder elke vlerk.
Scott Beach
Scott Beach (13 Januarie 1931 – 13 Februarie 1996) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente American Graffiti (1973), The Right Stuff (1983), Stand by Me (1986), en Mrs. Doubtfire (1993).
William Gaunt
William Gaunt (gebore 3 April 1937) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Colonel Trumper's Private War (1961), Sergeant Cork (1963), en The Champions (1968).
Sinoniem
Alhoewel twee woorde soms min of meer dieselfde beteken, is die nie vanselfsprekend dat albei ewe goed op elke plek inpas nie, want die gevoelswaarde en toon kan verskil: Eindeloos en oneindig beteken albei sonder einde, maar oneindig beteken ook buitengewoon groot of onbegrens. Eindeloos druk soms 'n negatiewe gevoel uit:
Voorbeelde
Voorbeelde van sinonieme:
Hendrik Bernardus Thom
duimnael|regs|320px|H.B. Thom het in 1928 in [[Universiteit Stellenbosch|Maties se studenteraad gedien. Agter: A.A. Smuts (B.A.), (later ds.) O.A. Cloete (B.A.), C.P. van der Merwe (B.A.), E. Stals (B.Sc.), H. Liebenberg (B.A.), A.A. Smuts (B.Sc.), E.P. Groenewald (M.A.). Middel: (later prof.) H.B. Thom (M.A., adjunkvoorsitter), J.C. van der Westhuizen (M.A., sekretaris), (later ds.) Berning Malan (B.A., voorsitter), Erika Theron (B.A., asst.sekr.), (later ds.) Louis Rex (B.A.) Voor: J.C. Pauw (B.A.), P.A. Weber (B.A., penningmeester), L.H. Bartel (B.Sc.) Abraham Jonker (inlas) was afwesig.]]
Hendrik Bernardus Thom (13 Desember 1905 – 4 November 1983) was 'n bekroonde Afrikaanse skrywer en historikus. Hy het 'n belangrike rol gespeel in die kultuurlewe van die Afrikanervolk, en was die skrywer van 'n aantal belangrike historiese boeke.
Hy dien op die Argiefkommissie en tree op as voorsitter vanaf 1950 tot 1955. Hy was 'n lid van die Historiese Monumentekommissie, (later Raad vir Nasionale Gedenkwaardighede), 1948–1954; Van Riebeeck-Vereniging; Stigting Simon van der Stel; Stellenbosch Museum en voorsitter van sy Raad van Trustees, 1962–1968.
Biografie
duimnael|Prof. HB Thom
H.B. Thom is op 13 Desember 1905 op Jamestown in die Kaapkolonie gebore, en het in Burgersdorp grootgeword. Omdat hy die vyfde kleinseun van sy oupa en naamgenoot was met die voorname Hendrik Bernardus, het sy ouers besluit om hom op sy bynaam Quintus ("Vyfde") te noem om hom van sy neefs te onderskei; hy was sy hele lewe lank as Quintie Thom bekend.
Hy matrikuleer aan die Burgersdorp Hoërskool en studeer aan die Universiteit van Stellenbosch (BA Geskiedenis en Afrikaans-Nederlands, cum laude, 1926 en MA Geskiedenis, cum laude, 1928). Hy sit sy studies in geskiedenis voort in Duitsland aan die Friedrich Wilhelms Universität in Berlyn (1928–1929), by die Sorbonne in Parys (1930) en in Amsterdam, waar hy navorsing doen vir sy doktorale tesis, wat hy voltooi na sy terugkeer na Stellenbosch. Die titel van sy doktorale tesis (Ph.D., 1930) was: Die geskiedenis van die skaapboerdery in Suid-Afrika.
Gedurende die volgende jaar word hy aangestel as Lektor in Geskiedenis aan die Universiteit van Stellenbosch, en bevorder tot Senior Lektor in 1935. In 1937 word hy aangestel as professor van geskiedenis by dieselfde inrigting.
Van 1954 was H.B. Thom die Rektor van die Universiteit Stellenbosch, tot sy aftrede in 1969. In 1983 is hy verkies tot Kanselier van die Universiteit, maar hy is oorlede aan die einde van dieselfde jaar nadat hy vir slegs nege maande as Kanselier gedien het. Die H.B. Thom-teater van die Universiteit is na hom vernoem.
H.B. Thom het tennis, hengel en fotografie as tydverdrywe beoefen, en is in 1934 getroud met Maria du Toit, bekend as Ria; die huwelik was kinderloos.
Hy is op 4 November 1983 oorlede.
Erelidmaatskappe
HB Thom ontvang erelidmaatskap van die volgende organisasies:
David Dawson (akteur)
David Dawson (gebore 7 September 1982) is 'n Engelse akteur. Hy het 'n uiteenlopende loopbaan op televisie gehad, insluitend rolle in The Road to Coronation Street (2010), seisoen 2 van Luther (2011), Ripper Street (2012–2016), The Secret Agent (2016), as Koning Alfred in The Last Kingdom (2015–2018), en as Joseph Merrick ("Die Olifantman") in Year of the Rabbit (2019), en My Policeman (2022).
Op die verhoog het Dawson 'n Laurence Olivier-toekenningnominasie ontvang vir sy vertolking van Smike in die 2007-produksie van The Life and Adventures of Nicholas Nickleby. Ander noemenswaardige optredes was in die 2009-produksie van Comedians, die 2010-produksie van Posh, en die 2011-produksie van Luise Miller.
Vroeë lewe
Dawson is in Widnes, Engeland, gebore, en het Fairfield High School en Warrington Collegiate Institute bygewoon voordat hy in 2002 by die Royal Academy of Dramatic Art aanvaar is vir die akteursprogram. Terwyl hy op die hoërskool was, was hy 'n lid van die Musketeer Theatre Company waar hy Dogberry in William Shakespeare se Much Ado About Nothing gespeel het, tesame met ander rolle. Op 17-jarige ouderdom het hy 'n stuk genaamd Divorced and Desperate geskryf wat vir drie aande by die Queen's Hall Theatre in Widnes opgevoer is. 'n Jaar later het hy die stuk The Boy in the Bed geskryf en by die Tower Theatre in Islington daarin gespeel, met finansiële ondersteuning van Barbara Windsor en Julie Walters aan wie hy geskryf het vir hulp. Dawson het 'n jonger broer, James.
Persoonlike lewe
Dawson is gay en trou met Josh Silver.
Argus Panoptes
Argus Panoptes of Argus (Grieks: Άργος ο Πανόπτης; Argos o Panoptis) is 'n mensagtige monster in antieke Griekse stories met honderd oë. Hierdie oë is oor sy hele lyf versprei. As hy slaap sal slegs twee van hierdie oë op 'n slag rus. Die Griekse woord pan beteken alles en optes beteken sien (dus, alsiende).
Toe Zeus (die oppergod) se oog op die beeldskone Io val, verander hy haar in 'n pragtige silwerkleurige koei, sodat sy vrou Hera niks sou agterkom nie. Maar sy vrou vertrou hom nie, en gee Argus opdrag om Io dop te hou. Argus word daarna in opdrag van Zeus (om Io te bevry) deur Hermes gedood. Hermes speel vir hom fluit, waarna hy in so 'n diep slaap val, dat al sy oë toeval. Na Argus se dood, plaas Hera sy honderd oë (as 'n huldeblyk) op die stert van haar heilige dier, die pou, wat se stert immers vol oë is, en waarvan die waaksaamheid spreekwoordelik is.
Die uitdrukking "iets met Argusoë gadeslaan" beteken dan ook om iets waaksaam en met wantroue dop te hou. Sommige Engelse koerante word ook "Argus" genoem (die Cape Argus is 'n voorbeeld hiervan) om te suggereer dat hulle altyd hul oë vir die jongste nuus oophou.
Charles de Gaulle
Charles André Joseph Marie de Gaulle (gebore 22 November 1890 in Lille - oorlede 9 November 1970 in Colombey-les-Deux-Églises) was 'n Franse generaal en politikus. Hy was die leier van die Vrye Franse Magte (Frans: Forces françaises libres) gedurende die Tweede Wêreldoorlog en hoof van die tussentydse regering in 1944-46. Hy is gevra om 'n nuwe regering te stig in 1958. De Gaulle was die inspirasie vir 'n nuwe grondwet en was die Vyfde Republiek se eerste president vanaf 1959 tot 1969.
Agtergrond
Charles de GaulIe is veral bekend as stigter en eerste president (1958-1969) van die Franse Vyfde Republiek. Sy bekwaamheid as politieke leier het egter al gedurende die Tweede Wêreldoorlog na vore gekom toe hy leier van die Franse versetbeweging was. As versetleier en as president het hy daarna gestrewe om aan Frankryk 'n onafhanklike posisie in die wêreldpolitiek te besorg. Dié strewe het hom in konflik gebring met die VSA en het ook daartoe gelei dat hy binnelandse aangeleenthede ten gunste van buitelandse politiek verwaarloos het.
Loopbaan
Voordat hy in 1940 tot die politiek toegetree het, het hy 'n loopbaan in die leër gevolg. By die offisierskool in Saint Cyr het hy die bynaam "lang aspersie" verkry. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog is hy meer as een keer gewond en is hy deur die Duitsers gevange geneem. Hy het vyf keer probeer ontsnap.
In 1925 is De GaulIe aangestel as adjudant van maarskalk Philippe Pétain (1856-1951), die "held van Verdun". Hy het ook begin om boeke en artikels oor militêre onderwerpe te publiseer. Een van sy bekendste geskrifte is Die weg na 'n beroepsleër (1934). Daarin pleit hy onder andere dat pantservoertuie op groter skaal gebruik moet word om die land te verdedig. Hierdie vreemde siening het groot opskudding onder sy vakgenote en politici veroorsaak.
Leier van die Franse versetbeweging
Nadat Pétain op 22 Junie 1940 'n wapenstilstand met Duitsland gesluit het, het De Gaulle na Londen vertrek, van waar hy die Franse verset teen die Duitse besetting voortgesit het. Hy het met 'n radioveldtog begin teen Pétain en die ander Franse leiers wat in die Vichy-regering met die Duitsers saamgewerk het. In sy afwesigheid is hy weens hoogverraad en drostery deur Pétain ter dood veroordeel. Mettertyd het die versetgroepe in Frankryk De GaulIe as hul leier beskou.
Verhouding met die VSA
Die Amerikaners het De Gaulle se politieke aspirasies gewantrou en steun verleen aan genls. Giraud en Darlan. Dwight D. Eisenhower, opperbevelhebber van die Amerikaanse magte, wou aan die twee generaals die leiding gee in 'n geallieerde bestuur wat in die bevryde Frankryk gevestig sou word. In die VSA is offisiere en amptenare opgelei om die Franse regering ná die bevryding oor te neem, en in Washington is daar selfs spesiale banknote gedruk wat as Franse betaalmiddel moes dien. Selfs toe Darlan in 1942 gedood is en Giraud hom in 1944 ten gunste van De GaulIe onttrek het, het die Amerikaners voortgegaan om De GaulIe te ignoreer. Hulle het gewag tot op die dag vóór die groot Geallieerde inval in Normandië voordat hulle hom van hul invalsplanne in kennis gestel het.
Terug na Parys
Aan die einde van Augustus 1944 kon De Gaulle terugkeer na Parys, waar hy 'n wetgewende vergadering byeengeroep het om 'n nuwe regering vir Frankryk saam te stel. De Gaulle het gevrees dat die Kommuniste, wat 'n belangrike rol in die versetbeweging gespeel het, die mag in die land sou oorneem. Hy het die wind uit hul seile probeer neem deur self in Desember 1944 'n Frans-Russiese vriendskapsverdrag aan te gaan. Hy was ook bekommerd oor 'n moontlike herhaling van die politieke chaos wat voor die oorlog geheers het. Volgens hom het die Derde Republiek (1871-1940) gefaal omdat die uitvoerende gesag te swak was en die parlement oor genoeg mag beskik het om voortdurend regerings te maak of te breek. In sulke omstandighede kan 'n goed funksionerende bestuur nie tot stand gebring word nie.
As hoof van die voorlopige regering het De Gaulle 'n nuwe grondwet probeer invoer wat meer mag aan die uitvoerende gesag sou verleen. Toe dit egter blyk dat die wetgewende vergadering nie daarvoor te vinde was nie, het hy in Januarie 1946 uitgetree. Die volgende jaar het hy weer 'n poging aangewend om die land regeerbaar te maak en het hy voorgestel dat 'n eenheidsparty gestig word. Die "Rassemblement du Peuple Français" (RPF) moes as teenvoeter dien teen die Katolieke, Kommuniste en Sosialiste wat voortdurend onder mekaar baklei het. Die RPF het vinnig steun gewen maar ook later in onenigheid verval, sodat De Gaulle hom gehaas het om hom van die party te distansieer. Daarna het hy hom tot in 1958 aan die politiek onttrek.
Die Algerynse kwessie
In 1958 was die Vierde Republiek, mank aan dieselfde gebreke as die Derde, magteloos teen die stryd om onafhanklikheid wat deur Algerynse nasionaliste gevoer is. As laaste toevlug is die hulp van De Gaulle ingeroep. Hy het hom bereid verklaar om die regering oor te neem, mits die grondwet verander word. Die grondwet wat hy laat opstel het, het die mag van die parlement ingekort en dié van die president uitgebrei. In 'n referendum het die oorgrote meerderheid van die Franse bevolking die nuwe grondwet aanvaar. So het die Vyfde Republiek in 1958 tot stand gekom, met De Gaulle as eerste president.
De Gaulle se eerste taak as president was om die Algerynse krisis die hoof te bied. Toe hy insien dat Frankryk nooit sy gesag oor die kolonie sou kon herstel nie, het hy weer eens deur middel van 'n referendum die volk laat beslis oor 'n voorstel dat Algerië onafhanklik word. Die voorstel is aanvaar en by die Konferensie van Evian in Maart 1962 het Algerië onafhanklik geword. Enkele maande later het 'n regse groep wat teen die Algerynse onafhanklikheid gekant was, 'n mislukte aanslag op De Gaulle se lewe gedoen. Die Organisation Armée Secrète (OAS) voer in Algerië talle terreuraanvalle uit, veral op Moslems, maar ook in Parys, en hulle vermoor selfs die burgemeester van Évian, omdat die konferensie daar gehou is. Hierdie geheime leër bestaan veral uit Franse offisiers en selfs generaals soos die pied-noir Generaal Edmond Jouhaud.