cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Documenta
documenta VIII, 1987
documenta VIII was dus die tweede documenta was deur die kunshistorikus Manfred Schneckenburger opgerig is. Die klem van d8 was egter anders as dié van d6. Hoewel klank- en video-installasies weer vername posisies ingeneem het, is skilderwerke so te sê geïgnoreer. In d8 het Schneckenburger gepoog om kuns se maatskaplike relevansie in die konflikgebied tussen onafhanklikheid en ingryping te ondersoek. Hy wou ook die kontakpunte tussen ontwerp, kuns en argitektuur ondersoek. Schneckenburger het enersyds afskeid geneem van modernisme met sy oortuiging dat daar geen duidelike grense tussen die verskillende dissiplines is nie, terwyl hy andersyds tog probeer het om 'n duidelike en oorsigtelike beeld van die kuns van sy tyd te gee. Nie alle kritici was dit eens dat dit geslaag was nie; die Duitse weekblad, Die Zeit, het byvoorbeeld gevoel dat d8 "minder van 'n uitstalling as 'n kaleidoskoop van produksies" was.
Schneckenburger wou nie net die klassieke gaping tussen vryheid en toepassing van kuns ondersoek nie, maar wou ook kuns se potensiaal om verandering te weeg te bring – beide in die gebied van toegepaste kuns en in die gebied van sosiale utopieë – aan te toon; een jaar na die Tsjernobil-kernramp. Schneckenburger het die samelewing se teenwoordige verlies aan utopie geïllustreer deur werke van verskeie kunstenaars oor oorlog, onderdrukking en geweld te vertoon, soos byvoorbeeld Marie-Jo Lafontaine's se video-installasie Les Larmes d'Acier ("Die Trane van Staal"), wat 'n jong atletiese man vertoon het wat oefen teen die agtergrond van 'n Maria Callas aria.
Die kunswêreld was egter besorg dat die vervaging van die grense tussen kuns, ontwerp en argitektuur neergekom het op die uitlewering van kunssinnige standpunte. Manfred Schneckenburger het self tot die gevolgtrekking gekom dat sy documenta-konsep, in plaas van om die bedoelde oopheid tussen ontwerp en argitektuur daar te stel, nuwe skeidsmure geskep het.
documenta IX, 1992
documenta IX, 1992 is deur die charismatiese Belgiese kunshistorikus Jan Hoet as kunsdirekteur saamgestel. Hoet is in die rol ondersteun deur die Belgiese kurator Bart de Baere, die Italiaanse kunskritikus Pier-Luigi Tazzi en die kunskritikus Denis Zacharopoulos van Griekeland. Hoet was van 1975 tot 2003 direkteur van die Stedelijk Museum voor Actuele Kunst (SMAK) in Gent en was veral bekend vir sy baanbrekerprojek, Chambres d'Amis in 1986, waarin kuns in vyftig woonstelle in Gent uitgestal is.
Byna geen ander documenta het swaarder onder die kritici deurgeloop nie. Tog het die bywoningsyfers wat vir die eerste keer 600 000 verbygesteek het en die uitstalling se kommersiële sukses het die uitstalling se konsep regverdig. Hoet het niks uitgelaat wat nie aktueel was in die kunswêreld van 1992 nie. d9 het die grootste aantal ruimtes tot nog toe beslaan. Benewens die gevestigde Fridericianum en Orangerie is nuwe uitstalruimtes ingesluit, soos die Neue Galerie ("Nuwe Galery"), die trappe van die AOK medieseverskeringsmaatskappy en die Ottoneum (wat 'n natuurhistoriese museum huisves), tydelike geboue in die Karlsauepark en die nuut-opgerigte documenta-saal agter die teater. Laasgenoemde is deur die argitekte Jochem Jourdan en Bernhard Müller ontwerp. Die sewe geboue is aangevul deur talle openbare terreine in Kassel.
Soos met d8 het die uitstalling onder die kritici deurgeloop. The New York Times het dit as leweloos en sinneloos beskryf en verklaar dat alhoewel daar uitstaande werke ten toon gestel is "hulle moes baklei vir aandag in 'n omgewing waar die sterkste, luidrugtigste en mees aggressiewe floreer".
documenta X, 1997
documenta 10 was die laaste documenta van die vorige millennium. Dit was ook die eerste wat deur 'n vrou saamgestel is, die Franse kunshistorikus, Catherine David. Hoewel David te vore 'n kurator van eietydse kuns by die Pompidou-sentrum was en later by die Galerie Nationale du Jeu de Paume, 'n lektor in eietydse kuns by die École du Louvre was, verskeie boeke gepubliseer en verskeie uitstallings georganiseer het, was sy relatief onbekend.
David het die gedagte "kyk terug in die toekoms in" as sentrale motief vir die uitstalling gebruik. Sy het gelyktydig 'n kritiese oorsig oor die vorige vyftig jaar en 'n prognose van die toekoms aangebied. David het daarna gestreef om van al die "standaard bestanddel" van documenta gebruik te maak; vernuwing, vooruitgang en verandering en sodoende die tradisie van innovasie vas te vang; met gepaardgaande verrassing en omstredenheid. Sy het geen presedent gesien waarvan vooruit gegaan kon word nie en het haar benadering beskryf met die term "retroperspektief", wat ook as die benaming vir 'n gedeelte van die uitstalling gedien het. Die moontlike toekoms van kuns is ondersoek met rekenaar- en internetgebaseerde kuns, die uitgebreide filmprogram in die BALi-Kino en die groot aantal videowerke. In die retroperspektive-uitstalling is verskeie ouer werke uitgestal, insluitend werke wat reeds tydens vorige documantas uitgestal was, soos Marcel Broodthaers se Section Publicité, Musée d'Art Moderne, Département des Aigles wat te vore in 1972 tydens documenta 5 uitgestal is.
'n Verdere teoretiese konsep onderliggend aan d10 was die oorweging dat estetiese produksie sy politiese omgewing moes insluit. David het d10 gedefinieer as 'n "manifestation culturelle" ('n "kulturele gebeurtenis") en wou gehad het dat toeskouers die wêreldtoestand in die werk moes herken. Sleuteldatums geassosieer met beduidende maatskaplike en kulturele omwentelings het as kronologiese merkers gedien waarlangs kuns se politieke, sosiale, kulturele en estetiese verkenningsfunksies nagespoor is. David het haar taak benader vanuit die oortuiging dat documenta 'n fenomeen was wat tot 'n veelsydige kulturele gebeurtenis ontwikkel het. In die program 100 Tage–100 Gäste ("100 dae — 100 gaste") is kunstenaars, digters, filosowe, sosioloë, wetenskaplikes en teater- en filmregisseurs uitgenooi om gedurende die 100 dae van documenta 10 voor te lees, te debatteer en besprekings te voer. Onderwerpe het gewissel van die effektiwiteit van kultuurbeleide teen die agtergrond van 'n wêreldmark tot vraagstukke rondom die grondslag van demokrasie. Die "spoor" of "weg", fisies sowel as as idee, het in dié opsig 'n belangrike rol gespeel: die besoeker is deur die stad Kassel gelei vanaf die Kultur Bahnhof, langs die Museum Fridericianum, die Friedrichsplatz, die Ottoneum en die Documenta-Halle, na die Orangerie in Karlsauepark om sodoende die verbinding tussen die stad en documenta sigbaar te maak. Langs die pad is verskeie werke vertoon, soos dié in die voetgangerstonnel by die stasie. Sommige van die werke sou skaars as kunswerke erken word, soos Hans Haacke se straatplakkate of die rooi neon-letters van Peter Friedl se werk, KINO, wat op die dak van die documenta-saal geplaas is.
documenta XI, 2002
documenta 11 was die eerste wat deur 'n kunsdirekteur wat nie van Europese oorsprong was nie, gereël te word: Okwui Enwezor was in Nigerië gebore en het sedert 1963 in die Verenigde State gewoon en gewerk. Enwezor was te vore die kunsdirekteur van die tweede Johannesburg Biennale (1996–1997) en was kurator van talle uitstallings in die wêreld se voorste galerye en museums. Hy wou met sy span van ses assistent-kuratore die eerste documenta van die 21ste eeu saamstel rondom die tema "postkoloniale problematiek".
documenta 11 was in terme van inhoud, tydskaal en geografiese dimensies aansienlik breër in strekking as enige vorige documenta. Die documenta 11 uitstalling in Kassel is voorafgegaan deur vier sogenaamde Platforms met die uitstalling in Kassel as die vyfde Platform. Die Platforms het 'n verskeidenheid komplekse onderwerpe behandel deur 'n reeks openbare debatte oor die historiese en teoretiese analise van postkoloniale magsverhoudinge. Die konferensies sou sorg vir die teoretiese verdieping van die uitstallingtema:
By die uitstalling in Kassel, of Platform5, is kunstenaars van lande wat nog nooit te vore verteenwoordig is nie uitgenooi om 'n waarlik internasionale ondervinding te skep as 'n uitstalling van wêreldkuns in 'n globale postkoloniale stadium. Die uitstalling het as toevoeging en weerspieëling op die diskursiewe platforms gedien. Die tentoonstelling self was egter nie 'n bloot visuele voorstelling van die konferensies nie. Die wisselwerking tussen die verskillende platforms het aangetoon dat estetiese ondervinding 'n intellektuele aktiwiteit is wat staat maak op kennis en onderskeidende vermoë. Nogtans was baie van die werk op die uitstalling steeds toeganklik sonder indiepte agtergrond oor die uitstallingtema. Onderwepe wat deur die uitstalling aangespreek is het ingesluit: die menseslagting in Rwanda, Palestynse geskiedenis, Amerikaans-Meksikaanse grensspanninge, rassisme in Europa en arbeidsgeskille in Suid-Afrika. Benewens die tradisionele uitstalruimtes in die Fridericianum, die Kulturbahnhof, die Orangerie en die Karlsaue, is die Bindingbrouery tot die uitstalling toegevoeg.
d11 het as die mees politiese documenta tot dusver gemengde reaksie by kritici uitgelok. Nie almal was dit eens dat die komplekse en ambisieuse mandaat van d11 suksesvol uitgevoer is nie. Nicole Katz skryf in Haiku Review "But on the ground, the complex and ambitious mandate of Documenta 11 translated into a stunning array of artistic banality. It felt like the art world's answer to the Earth Summit. Every oppressed minority represented, irrespective of artistic merit.". Maria Fernandez kom egter tot 'n meer positiewe gevolgetrekking in Documenta-Dreaming waarin sy beskryf hoe d11 in sekere opsigte voortgebou het op wat David in d10 begin het. Die Guardian-resensie, Being here now, deur Adrain Searle, kom tot die gevolgtrekking dat d11 "ongelyk [is], met tye ergerlik, ontstellend en self opbeurend, Documenta 11 is nie 'n perfekte tentoonstelling nie. Dit is nie 'n perfekte wêreld nie." In Documenta's Global Reach stel Mark von Schlegell: “Strolling down Documenta’s hallways, resting one’s feet on its benches, sitting in its rainy cafés, one encountered different answers to that nebbish question of whether and how politics belong in art—but it was everywhere in evidence that art belongs in politics.” Sien ook Matthew Hyland se resensie vir die boek oor Platform1, Democracy-Unrealized  en Documenta 11  by frieze.com. Al is 'n magdom materiaal aangebied vir weerspieëling op die tema, het Enwezor die publiek uiteindelik onduidelik gelaat oor "eietydse kuns se vooruitsigte en die posisie daarvan in die skep van interpretasiemodelle vir die verskillende aspekte van vandag se begripvormende wêrelde".
documenta XII, 2007
Die kunsdirekteur vir documenta 12 was Roger M. Buergel wat saam met sy eggenoot, die kunshistorikus Ruth Noack, die twaalfde documenta saamgestel het. Noack was ook die kurator van die uitstalling. Buergel is in 1962 in Berlyn gebore en is 'n uitstallingmaker, kritikus en dosent. Toe hy in 2003 gekies is om d12 saam te stel het hy geen ervaring met groot uitstallings gehad nie, was hy nie verbonde aan 'n museum of kunsvereniging nie, en het hy geen duidelike ideë gehad wat hy op d12 wou vertoon nie.
Buergel en Noack wou met drie leitmotiewe aan kuns, maar ook aan die kunspubliek vra: "Is moderniteit ons antikwiteit?, Wat is die blote lewe? Wat moet gedoen word?" Buergel het gemeen meen dat ons "beide binne én buite" moderniteit staan, afgeskrik deur die geweld daarvan en verlei deur die potensiaal daarvan. Met die eerste vraag wou hy ondersoek of moderniteit oor alle verskille heen 'n gemene planetêre horison kan verskaf. Hy het ook gevra ook of kuns die medium vir die kennis is. Met die tweede vraag het hy die kwesbaarheid en blootstelling van bestaan ondersoek. "Waaruit bestaan die lewe eintlik as alles wat nie wesenlik is nie verwyder word?" en "Help kuns om te bepaal wat wesenlik is?" Met die derde vraag wou hy weet wat ons moet leer om globalisering intellektueel en geestelik te hanteer; en of dit 'n vraag van estetiese opvoeding en ontwikkeling is.
documenta 12 het soos vorige documentas verskeie geboue in Kassel gebruik, insluitend die tradisionele documenta ruimtes: die Fridericianum, documenta-saal en die Neue Galerie. Met d11 in 2002 het Okwui Enwezor 'n voormalige brouerygebou as deel van die uitstalling gebruik om die verhoogde ruimtebehoeftes en besoekersgetalle te hanteer. Buergel het verkies om eerder vir die duur van die uitstalling 'n geheel en al nuwe tydelike gebou in Karlsauepark op te rig: die Aue-Pavillon. Die 9 500 m² Aue-Pavillon is deur die Franse argitekte Anne Lacaton en Jean-Philippe Vassal ontwerp en van industriële voorafvervaardigde kweekhuisonderdele gebou. Die argitekte se oorspronklike idee was 'n ligte, deurskynende pawiljoen. As gevolg van bewaringsoorwegings is die ontwerp aangepas en is die dak en mure met 'n silwerige materiaal bedek om kunswerke daarbinne van sonlig te beskerm. Met die insluiting van die sjef Ferran Adria in d12 was sy restaurant, elBulli naby Barcelona, ook een van die "uitstalruimtes" vir d12. Verder is nog 'n 18de eeuse gebou, Schloss Wilhelmshöhe, vir d12 gebruik. Twee films is ook in die Kulturzentrum Schlachthof, in die noordelike deel van Kassel vertoon.
Bahlinger SC
Bahlinger SC is 'n sokkerklub uit Bahlingen am Kaiserstuhl in die deelstaat Baden-Württemberg in Duitsland.
Documenta
documenta XII, 2007
documenta 12 het die werk van 109 kunstenaars uit 43 lande uitgestal. Die uitstalling is deur 754 301 besoekers, 4 390 kunskenners en 15 537 joernaliste uit 52 lande bygewoon. d12 het min van die gevestigde eietydse kunstenaars ingesluit.
Bahlinger SC
Die klub is op 16 Junie 1929 gestig as FC Bahlingen. In 1946 is daar met TV Bahlingen saamgesmelt om die huidige klub te vorm.
Documenta
documenta XII, 2007
documenta 12 het swaar onder die kritici in veral die Engelstalige pers deurgeloop. Die Telegraph het dit as "Die slegste kunsuitstalling ooit" beskou, die Guardian het dit "100 dae van onbekwaamheid" genoem en die New York Times het gemeen dat die gewigtige vrae moontlik te sag gestel is. Ook Die Welt het gemeen dat die mislukking van die papawerveld van Sanja Ivekovic voor die Fridericianum, wat besoekers begroet wanner hulle by d12 aangekom het, moontlik 'n teken van die hele uitstalling was. Ook kunstydskrifte het soos met ander documentas gemengde resensies gelewer. Die Duitse tydskrif ART het tot die slotsom gekom dat documenta 12 breedweg uit "bleek" kuns bestaan het, dat dit groot flaters gehad het en dat dit klaaglik gefaal het as 'n wêrelduitstalling. Die tydskrif het gemeen dat alhoewel dit nie 'n totale mislukking was nie, dit beslis nie 'n baanbrekende toekomsmodel was nie. Art in America was effens meer positief met die uitspraak "Ondersteun deur 'n bekende – en onheilspellende – mengsel van mandarynse teorie en populistiese ambisie, is die historiese en geografies inklusiewe weergawe van die twee keer per dekade uitstalling verbasend lonend". Frieze het gemeen, met verwysing na 'n vroeëre stelling van Buergel dat hy opsoek was na 'n meer "poreuse vorm van organisering", dat "die uitstalling so poreus [is] soos 'n argument; vol oppervlakkige verbindings, baie keer gemaak in onkunde van werklike konsepte van vertoning inherent tot die werk op die uitstalling. Meeste kritici was dit eens dat die Aue-Pavilion met sy teervloer 'n swak keuse as uitstalruimte was en selfs die argitekte het hulle van die projek gedistansieer na al die kompromieë wat aangegaan is.
Bahlinger SC
In die 1970’s het die klub vir 9 seisoene op die derde vlak in die Amateurliga deurgebring. Nog 'n groot prestasie is in 2002 behaal toe die klub die tweede rondte van die DFB-Pokal gehaal het deur Alemannia Aken met 1-0 in die eerste rondte uit te skakel. Daar is egter met 1-2 teen SV Waldhof Mannheim in die tweede rondte vasgeval.
Documenta
documenta XIII, 2012
documenta 13 is van 9 Junie tot 16 September 2012 gehou.
documenta XIV, 2017
documenta 14 word van 10 Junie tot 17 September 2017 gehou.
Uitstalruimtes
Die Museum Fridericianum was reeds sedert die eerste uitstalling in 1955 een van die hoof uitstalruimtes van documenta. Die Museum Fridericianum is in 1779 geopen en word beskou as die eerste openbare museum op die Europese vasteland. Met die bombardering van die Tweede Wêreldoorlog is die gebou erg beskadig en het slegs die fasade en die Zwehrentoring behoue gebly. Die museum was voorlopig vir die eerste documenta in 1955 herbou. Rudi Fuchs het die Museum Fridericianum vir die 1982 documenta van buite laat restoureer en die binnekant laat moderniseer tot 'n eietydse museumgebou. Sedert 1988 dien die gebou as 'n kunsruimte wanneer documenta nie aan die gang is nie.
Die Orangerie is in die Staatspark Karlsaue geleë. Reeds met documenta 2 in 1959 is beelde voor die Orangerie in die Karlsaue park uitgestel. Die park is tussen 1700 en 1770 as 'n enorme barokpark deur die Landgrawe Karel en Friedrich II gebou. Van 1787 af is die formele tuin in stadiums oorgebou op grond van eietydse Engelse landskaptuine. In 1996 was die gebruik om beeldhouwerk buite die Orangerie uit te stal laat vaar en is werke in los groepering op die Karlswiese weivelde in die park uitgestal. Christo se 85 meter-hoë "5 600 Cubic Meter Package" is in die middel van die veld opgerig en het daarmee 'n nuwe begrip van "kuns wat niemand kan miskyk nie" daargestel.
Die enigste permanente uitstalruimte wat spesifiek vir documenta gebou is, is die documenta-Halle, 'n glas-, beton- en staalgebou wat in 1989 deur die argitekte Jourdan en Müller ontwerp is en vir die eerste keer vir documenta 9 in 1992 gebruik is. Dit sluit 1 400 m² uitstalruimte in, sowel as ongeveer 700 m² vir kantore, 'n kafeteria, bewaarplek, ens.
Vir documenta IX in 1992 is die Museum Fridericianum die Friedrichsplatz daarvoor, die Neue Galerie, en die natuurhistoriese museum Ottoneum asook die tydelike Aue-pawiljoene in Karlsauepark en die Brüder Grimm-Museum ook ingespan as uitstalruimtes. Die Neue Galerie is 1877 as museumgebou gebou volgens die planne van die argitek Heinrich von Dehn-Rotfelser. Benewens die terugkerende documenta-uitstalling word internasionale kunsuitstallings daar gehou en beelde uit Kassel se geskiedenis uitgestal. Die tydelike Aue-pawiljoene van d9 in Karlsauepark is in 1994 na Almere geskuif, waar dit onderdakskuiling bied aan die Museum De Paviljoens.
Die Ottoneum wat vandag die natuurhistoriese museum huisves is aanvanklik tussen 1603 en 1606 deur die Architekn Wilhelm Vernukken in opdrag van Landgraaf Moritz as die eerste permanente teater in Duitsland opgerig. Die Ottoneum is na die Landgraaf se lieflingseun, Otto, vernoem. Die Ottoneum is in die middestad van Kassel aan Steinweg geleë, naby die Friedrichsplatz, waar documenta se hoofuitstalruimte, die Museum Fridericianum, geleë is.
Daniel Anthony (akteur)
Daniel Anthony (gebore 4 Oktober 1987) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Casualty (1986), The Sarah Jane Adventures (2007), en SJA: Alien Files (2010).
Documenta
Uitstalruimtes
In 1995 is Kassel se hoofstasie herstel en herontwerp om die sogenaamde Kulturbahnhof ("kultuurtreinstasie") daar te stel. Kunsgalerye, 'n argiteksentrum, gastronomiesentrum, 'n uitsalruimte vir komiese kuns, die "Caricatura" en twee filmteaters is in die stasie opgerig. In 1997 was Kulturbahnhof die beginpunt van die documenta-roete.
Die Bindingbrouery is nie 2007 vir documenta 12 gebruik nie. Om genoeg uitstalruimte te verseker is die tydelike Aue-pawiljoen in die Karlsaue opgerig. Die 9500 m² gebou is deur die Franse argitekte Anne Lacaton en Jean-Philippe Vassal ontwerp en van industriële voorafvervaardigde kweekhuis onderdele gebou. Die argitekte se oorspronklike idee was 'n ligte deurskynende pawiljoen wat sou herinner aan die Crystal Palace: 'n 1851 glasgebou in Londen wat die wêreld aan deursigtige mure en dakke bekendgestel het. Die argitekte is veral bekend vir die ontwerp van die Palais de Tokyo eietydse-kunsgalery in Parys wat in 2001 voltooi is. Die gebou was op die kortlys vir die Mies van der Rohe-prys in 2003 en was sedertdien geweldig invloedryk as moontlik een van die mees ekstreme "found-space" galerye. In die Aue-pawiljoen wou Lacaton en Vassal hê dat die gebou oop en lig moes wees en dat natuurlike ventilasie die binnekant met die klimaat van Kassel sou verbind. As gevolg van bewaringsoorwegings het Tim Hupe, die argitek wat die werk op die terrein bestuur het, die gebou aangepas deur die dak en mure met 'n silwerige materiaal te bedek om kunswerke daarbinne teen sonlig te beskerm. Lacaton het beweer dat die drapering en gepaardgaande lugversorging "'n gebrek aan respek" vir argitekte verteenwoordig, waarop Buergel geantwoord het dat argitekte opsy moet staan vir die behoeftes van kuns en kunstenaars. Die aanpassings aan die argitekte se visie het veroorsaak dat die Aue-pawiljoen met sy bruin geverfde teervloer 'n "mistroostige, deurmekaar, gelapte oplossing" was. Weerkaatsings van ligte en buitemure het besoekers se sig van foto's en tekening wat agter glas geraam is versper en by baie werke was die konstruksie se pilare en balke in die pad.
Buergel het op 'n stadium verklaar dat die "tyd vir die installering van uitstallings in ou industriële ruimtes verby is". Tog is die Kulturzentrum Schlachthof 'n vooroorlogse steen voormalige slaghuis in d12 gebruik om twee films te vertoon: Hito Steyerl se Journal No. 1 – An artist's impression en Artur Żmijewski se Them. ''Journal Nr. 1'' is die titel van 'n Bosniese maandelikse nuusfilm uit 1947 wat in die Bosniese oorlog in die vroeë 1990's vernietig is. Die video installasie ''Journal Nr. 1 – An artist’s impression'' herkonstrueer 'n toneel uit die nuusfilm wat handel oor die alfabetisering van Moslem vroue. Żmijewski se Them is 'n sosiale eksperiment waarin verteenwoordigers van botsende sosiale groepe (konserwatiewes, patriotiese Katolieke, nasionalistiese Poolse jeug, linksgesinde sosialiste, demokrate en vryheidsvegters) in 'n werkswinkel gevra was om 'n simboliese sentrum te skep. Dit het die deelnemers gedwing om te onderhandel, veg of terug te trek.
Schloss Wilhelmshöhe in Bergpark Wilhelmshöhe, aan die westelike rand van Kassel, is vir die eerste keer in 2007 as uitstallingsoord vir documenta gebruik. Die Wilhelmshöhe-kasteel is in verskeie stadiums van 1786 af gebou. Landgraaf Willem IX, wat later Prins Elektor Willem I geword het, het die kasteel ontwikkel en terselfdertyd die omliggende barokpark tot 'n Engelse landskaptuin herontwerp. 'n Bom het die middelste deel van die kasteel aan die begin van 1945 vernietig. Die gebou is eers in 1968–1974 gerestoureer, waartydens dit ook aangepas is om as kunsmuseum te dien. Nadat konstruksieprobleme die sluiting van die museum in 1994 genoodsaak het, is dit weer in Junie 2000 geopen. Die Schloss Wilhelmshöhe-museum huisves onder andere die oudheid versameling, 'n galery van skilderye van ou meesters, 'n grafiese kunsgalery en 'n versameling skilderye en beeldhouwerke van 1750 af. Werke by Wilhelmshöhe het die rysvelde van die Thaise kunstenaar Sakarin Krue-on ingesluit wat in terrasse in die bergpark geplant is.
1838
Die jaar 1838 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 38ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Marcell Coetzee
Marcell Coetzee (* 8 Mei 1991, Potchefstroom) is ’n Springbokrugbyspeler wat vir die Natalse Haaie in die Curriebeker en die Sharks in die Superrugbykompetisie op flank speel.
Hy het sy eerste toets vir die Springbokke teen Engeland op 9 Junie 2012 gespeel.
Fyntwa
Fyntwa of kortbeenboesmangras (Stipagrostis obtusa (Delile) Nees) is 'n grasspesie in die Poaceae familie. Op die SANBI-rooilys is dit as veilig (LC) gelys.
Verspreiding
Die spesie is inheems aan onder andere Namibië en Suid-Afrika is. Dit kom veral in droë streke voor, soos die sukkulente Karoo en die Nama-Karoo. Die spesie is egter wydversprei en kom in die volgende lande Algerië, Bahrein, Botswana, Egipte, Ethiopië, Irak, Jemen, Katar, Koeweit, Libanon, Libië, Mauritanië, Marokko, Pakistan, Palestina, Saoedi-Arabië, Sinai, Sirië, Tsjad, Tunisië, Verenigde Arabiese Emirate en Wes-Sahara voor.
Beskrywing
Dit is 'n meerjarige polgras. Dit groei op sanderige grond dikwels op 'n ondergrond van gruis of kalksteen. Dit het fyne blare tot 30 cm hoog en die blomhoofde is syagtige pluime. Die saadjies lyk soos uiters klein ryskorreltjies. Dit is deel van die woestynlewerik se kos.
Landbou
Dit is baie smaaklik en is een van die beste weidingsgrasse in die droë streke van suidelike Afrika. Dit is baie vir beweiding geskik:
Goewerneur-generaal van Suid-Afrika
Die Goewerneur-generaal van die Unie van Suid-Afrika (Engels: Governor-general of the Union of South Africa, Nederlands: Gouverneur-generaal van de Unie van Zuid-Afrika) was die verteenwoordiger van die Britse Kroon in Suid-Afrika tussen 31 Mei 1910 en 31 Mei 1961. Die Unie van Suid-Afrika was 'n Gemenebes Koninkryk (Engels: Commonwealth Realm) waarin Koningin Elizabeth II die titel "Koningin van Suid-Afrika" gehad het al het sy die land nooit in die hoedanigheid besoek nie.
Republikeinse strewe
Die Nasionale Party met sy hoofsaaklik Afrikanerbasis, wat in 1948 aan bewind gekom het, was uitgesproke republikeins en het Suid-Afrika se volgehoue bande met die Kroon as 'n oorblyfsel van Britse imperialisme beskou. Onder die Nasionale Party is die amp van goewerneur-generaal beklee deur afgetrede regeringsministers, wat geweier het om die tradisionele, "koloniale" Windsor-uniform te dra wat uit 'n blou militêre baadjie en 'n geveerde hoed bestaan het. In 1957 het God Save the Queen opgehou om gelyke status met Die Stem van Suid-Afrika as nasionale volkslied te hê, en het die Britse Union Jack op soortgelyke wyse gelyke status met die Suid-Afrikaanse vlag verloor.
In 1960 het die Eerste Minister van Suid-Afrika, Hendrik Verwoerd 'n referendum oor die republikeinse saak onder wit kiesers gehou. Besware is gemaak teen die vermindering van die stemouderdom na 18 en die insluiting van wit kiesers in Suidwes-Afrika, maar op 5 Oktober 1960 was 52% van die stemme ten gunste van die vraag: 'Steun u 'n republiek vir die Unie?'.
Chloe Tryon
Chloe-Lesleigh Tryon (gebore 25 Januarie 1994), is 'n Suid-Afrikaanse vrouekrieketspeler. Sy speel vir Suid-Afrika in al die formate van die spel. In haar debuut vir Suid-Afrika, 'n Internasionale Twintig20 teen die Wes-Indiese Eilande in die 2010 Vrouewêreldbeker Twintig20, het sy twee paaltjies in haar eerste beurt geneem. In dieselfde wedstryd word sy die eerste en enigste vrouekrieketspeler om 'n paaltjie te neem met die eerste bal van haar loopbaan in vroue-T20I. Sy het saam met Suné Luus die rekord opgestel vir die hoogste 6de paaltjie vennootskap ooit in die geskiedenis van vroue-EDI (142 lopies).
P.B. de Ville
Lewe en werk
Pieter Bernardus de Ville (ook bekend as Piet Wakkermuis) is op 5 September 1858 in die Paarl gebore. Sy ouers was Jan Daniel de Ville en Johanna Petronella van Blerk. Hy was 'n welvarende rytuigmaker wat die taalstryd veral gedien het deur geldelike skenkings. Saam met Gideon Malherbe was hy een van die oprigters van die Noorder-Paarl gemeente, waar hy vir baie jare as ouderling gedien het. Hy rig die dubbelverdiepinggebou op die hoek van Hoof- en Lady Greystraat op, waar die drukkersfirma D.F. du Toit en Kie gehuisves was. Na die verplasing van die Patriotkantoor na Hoofstraat (langs die tronk) brand hierdie gebou af. Hy was getroud met Christina Adriana Francina van der Spuy en uit die huwelik is sewe kinders, vier dogters en drie seuns, gebore.
Hy begin sy wamakermaatskappy (Berg Rivier Werken) in 1879, en in 1888 word hierdie maatskappy as die grootste van sy soort in Suid-Afrika beskryf deur Die Patriot. Teen hierdie tyd was hy ook direkteur van Paarl Bank. Hy verkoop sy maatskappy in 1894 aan J.P. Retief en begin 'n ander maatskappy in 1896. Op 2 November 1896 is hy in die Paarl oorlede.
Vloeibare petroleumgas
Gebruike
VPG het 'n wye verskeidenheid gebruike, as 'n doeltreffende brandstof in die landbousektor, ontspanning, gasvryheid, verhitting, konstruksie, seilboot en visvang. Dit kan dien as brandstof vir kook, sentrale verwarming en waterverwarming en is 'n besonder koste-effektiewe en doeltreffende manier om huise te verhit wat nie oor elektrisiteit beskik nie.
Kook
VPG word vir kook gebruik in baie lande om ekonomiese redes, vir gerief, of omdat dit die voorkeurbron van brandstof is.
Asbestopluma hydra
Die spons behoort tot die genus Asbestopluma en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Lundbeck.
Vloeibare petroleumgas
Kook
Volgens die 2011-sensus in Indië, gebruik 33 600 000 (28,5%) van Indiese huishoudings VPG as kookbrandstof, wat aan hul huise voorsien word in druksilinders. VPG word deur die regering gesubsidieer in Indië, en het 'n politieke speelbal geword tydens verkiesings. VPG was eens 'n gewilde kookbrandstof in Hongkong, tog het die voortgesette uitbreiding van die stad se gasnetwerk aan geboue, VPG gebruik verminder tot minder as 24% van die wooneenhede.
VPG is die algemeenste kookbrandstof in Brasiliaanse stedelike gebiede, wat gebruik word in feitlik alle huishoudings, met die uitsondering van die stede van Rio de Janeiro en São Paulo, wat oor 'n natuurlike gaspyplyninfrastruktuur beskik. Arm gesinne ontvang 'n regeringsubsidie vir die verkryging van VPG.
VPG word in Noord-Amerika algemeen gebruik vir huishoudelike kook en buite braai.
Verwarming in landelike gebiede
In landelike gebiede van baie lande oor die wêreld, kan VPG 'n alternatief vir elektrisiteit en verwarmingolie (keroseen) verskaf. VPG word meestal gebruik in gebiede wat nie direkte toegang tot natuurlike gas per pypleiding het nie.
VPG kan gebruik word as 'n bron van krag vir warmtekragkoppelingtegnologie (CHP). CHP is die proses vir die opwekking van beide elektriese krag en nuttige hitte van 'n enkele bron van brandstof. Hierdie tegnologie gebruik VPG nie net as brandstof vir verwarming en kook nie, maar ook vir gedesentraliseerde opwekking van elektrisiteit.
VPG kan op 'n verskeidenheid van maniere gestoor word. VPG kan, soos ander fossielbrandstowwe, gekombineer word met hernubare kragbronne om groter betroubaarheid te verseker, terwyl daar steeds 'n vermindering in CO2 uitlaat plaasvind.
Motorbrandstof
Wanneer VPG gebruik word as brandstof vir binnebrandenjins, word na dit verwys as Autogas of motorpropaan. In sommige lande word dit sedert die 1940's gebruik as 'n petrolalternatief vir vonkontsteekte enjins. In sommige lande is daar bymiddels in die vloeistof wat die enjinlewe verleng. Die voordeel is dat dit nie-giftig, nie-korrosief en vry van tetrachloried of enige bymiddels is, en 'n hoë oktaangradering het (102-108 RON afhangende van plaaslike spesifikasies). Dit brand skoner as petrol of diesel en die uitlaat is veral vry van luggesuspendeerde deeltjies.
VPG het 'n laer energie-digtheid as petrol en diesel, sodat die ekwivalente brandstofverbruik hoër is. Propaan is egter die derde meesgebruikte motorbrandstof ter wêreld. Beramings in 2008 skat dat meer as 13 miljoen voertuie wêreldwyd deur propaan aangedryf word. Meer as 20 miljoen ton (meer as 7 miljard Amerikaanse gelling) word jaarliks gebruik as voertuigbrandstof.
Nie alle motorenjins is geskik vir gebruik met VPG as brandstof nie. VPG bied minder smering aan boonste silinderdele as petrol of diesel. Meeste moderne drukbuisdieselenjins reageer egter goed op VPG gebruik as 'n aanvullende brandstof. Stelsels is nou beskikbaar wat die gebruik integreer met OEM-enjinbestuurstelsels.
Gouritsrivier
Die Gouritsrivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaap vloei. Dit ontspring in die Karoo noord van die Swartberge en mond wes van Mosselbaai in die Indiese Oseaan uit.
Die naam Gourits
Die presiese oorsprong van die naam Gourits kan nie met sekerheid aangehaal word nie. Korporaal Hieronymus Cruse het in 1667 'n Khoistam, die Gouriquas, aan die oewer van 'n rivier teëgekom wat later na hulle genoem is. Volgens bronne beteken die woord "vuil". 'n Portugese kaart van 1489 verwys na die naam Rio della Vache waar die Gourits moet wees. In Portugees is dit Rio das Vaccas (rivier van die koeie). Na Bartolomeus Dias se reis is die naam Rio dos Vaqueiros (rivier van die beeswagters) gebruik.
Opvanggebied
Die grootte van Suid-Afrika se riviere in ag genome, is die Gourits 'n groot rivier. Die opvanggebied is soos 'n groot blaar met afmetings van noord na suid van 250 km en 350 km van wes na oos. Die gebied wat water versamel en deur die Gourits die see bereik, is 45 702 vierkante kilometer groot. Afgesien van 'n klein gebied oos van die Outeniquaberge is die hele gebied Karoo. Die reënval wissel van 102 tot 305 mm per jaar, behalwe hoog in die Swart- en Outeniquaberge. Daar kan dit oor die 1 000 mm reën. Die gemiddelde jaarlikse afloop is 695 miljoene kubieke meter. Gewoonlik is die afloop laag en verdeel tussen baie nie-standhoudende bergstrome.
Die groter riviere in die opvanggebied is:
Stroomgebied van die Gourits
In die Rooiberge so ongeveer 25 km oos van Van Wyksdorp en so 15 km suid van Calitzdorp kom die Gamka- en die Olifantsriviere saam om die Gouritsrivier te vorm. Net noord van die kloof wat die skeiding vorm tussen die Lange- en die Outeniquaberge sluit die Grootrivier van wes by die Gourits aan. Stroomaf sluit die Langtouw van noordwes ook nog aan. Van hier gaan die rivier deur die berge en kom by Die Poort op die kusvlakte aan. Uit die weste sluit nog slegs twee klein riviere, die Wydersrivier en die Valsriver, aan. Die rivier vloei nou onder deur die Gouritsrivierbrug wat die N2 nasionale pad dra. Kort voor die Gourits die see by Gouritsmond (voorheen bekend as The Fisheries) en Kanon bereik, is daar in goeie reënjare oos 'n vlei genaamd Voëlvlei en wes Elbertsvlei.
Vloede
Vir boere op die vloedvlakte van die rivier is die rivier die lewensaar van hul bestaan. Groot damme in die Groot, Gamka, Olifants en hul sytakke het die water in die Gourits baie verminder. Dus kom die geweldige oorstromings en vernielings wat die rivier veroorsaak het nie meer voor nie. Nogtans kom die rivier periodiek af en word die oewers oorstroom. Vloede het egter groter gevolge en daarom staan die jare 1901-02, 1928, 1954, 1964, 1969, 1981, 1996 en 2000 uit. In sulke gevalle stroom die water die lande binne en rig skade aan heinings, kragpale, telefoondrade, paaie, pompe en veevoer aan. Allerhande van hierdie materiaal en dooie diere word deur die rivier uit die Karoo see toe saamgesleep. 'n Voordeel van die oorstromings is dat dit 'n vrugbare rooierige slik op die lande agterlaat. In 1981 na die Laingsburgvloed het daar egter 'n laag dooie grond agtergebly. Maart 1981 reën dit besonder baie by Oudtshoorn en Calitzdorp. Met die Olifantsriver in vloed gebeur by die Gourits dieselfde as 'n paar maande tevore.
Boerdery
Aanvanklik was die lande langs die rivier met doringbome begroei. Daarna is die grond gelyk gemaak sodat water gelei kon word. Geen damme van besondere formaat kom in die Gourits voor nie. Daar is weinig besproeiing uit die rivier omdat die kloof meestal te diep is en dit dus duur is om daaruit te pomp. Lusern, koring, aartappels en weiding word aangeplant. Die hoofbedryf bly egter gemengde boerdery met beeste, skape, bokke en volstruise. Dus melkproduksie en slagvee. Lemoene word op beperkte skaal verbou en aalwynsap getap. Waar die rivier deur die berge breek, word wyn geproduseer.
Riviermonding
Die riviermonding is permanent oop. Getywerking word tot 8 km in die binneland tot by die laagwaterbrug by Die Eiland ervaar. Weens menslike aktiwiteite in die besonder wye opvanggebied lei die mond onder versouting en besmetting met uitheemse plantegroei. Strandoordontwikkeling, motors en bote op die strand, plattrap van plante by die monding en beeste wat wei op die vloedvlaktes van die rivier degradeer die habitat. 'n Keerwal hinder die natuurlike vloei na die riviermond. Oewerplantegroei is vernietig, oewers stort in en erosie kom voor. Dit het alles 'n nadelige invloed op die natuurlike vloei van die rivier.
Vislewe
Die slankrooivlerkie is endemies in die bergstroomsytakke van dié rivier asook die Keurboomsrivier.
Lys van outeurs/Y
Lys van outeurs volgens naam:
A – B – C – D – E – F – G – H – I – J – K – L – M – N – O – P – Q – R – S – T – U – V – W – X – Y – Z
Waterblommetjie
Die waterblommetjie of vleikos (Aponogeton distachyos L.f.) is 'n waterplantjie wat endemies aan Suid-Afrika is. Dit kom in die Wes-Kaap in damme en vleie voor. Op die SANBI-rooilys is dit as veilig (LC) gelys. Die lang, ovaal blare dryf op die water, en in die winter en lente bot dit volop. Die wit blommetjie steek bo die watervlak uit en trek die aandag van insekte. Dit is eintlik 'n gevurkte bloeiwyse wat uit etlike klein wit blommetjies bestaan. Die plant het 'n wortelstok en indien die water in die somer opdroog oorleef hierdie wortelstok om met die winterreëns weer te begin groei.
Waterblommetjies is gunstelingveldkos en word nou ook aangeplant omrede mense dit in waterblommetjiebredie verwerk.
Cheetoh
Die Cheetoh is ’n kortharige, hibridiese katras.
Geskiedenis
Die kat is ontwikkel deur die kruising van spesifieke bloedlyne van die Bengaalse kat en Ocicat. Dit is ’n nuwe ras en dus baie skaars. Omdat een van sy voorouers, die Bengaalse kat, ’n hibride is, word die Cheetoh ook as ’n hibride geklassifiseer. Die enigste katregister wat dit erken, is The International Cat Association (TICA).
Voorkoms
Die Cheetoh het die kenmerkende kolle van albei rasse waaruit hy ontstaan het. Hy het ook die lang bene van die Ocicat. Die doel van die Cheetoh-teelprogram was om ’n intelligente kat te ontwikkel wat aansienlik groter as ander katte is en met ’n wilde voorkoms sonder dat verdere "wilde" bloed bygevoeg word. Dit het ’n gladde, fluweelagtige pels. Behalwe sy voorkoms is ’n kenmerkende eienskap sy "wildekat"-manier van loop. Dit lyk of hy altyd op die jag uit is.
Daar is tans sewe kleurvariëteite: siënna (geelbruin) met swart of bruin kolle, goud met swart of bruin kolle, rookkleur met swart kolle, silwer met swart kolle, en die rooipunt met goue kolle. Ondanks hul voorkoms is die katte liefdevol en sosiaal.
Sien ook
Lys van katrasse
Herbertsdale
duimnael|links|210px|Ds. H.S. Pretorius, eerste NG leraar van Herbertsdale.
Herbertsdale is 'n klein dorpie aan die suidelike helling van die Outeniekwaberge. Dit is geleë 53 km noordwes van Mosselbaai in die vallei van die Langtourivier ('n sytak van die Gouritsrivier). Die R327-streekroete draai by PetroSA noordwaarts uit die N2 nasionale pad en via die Du Plessispas lei die pad verby Herbertsdale en met die Cloetespas oor die berge na Van Wyksdorp en Ladismith. Die dorpie val in die Tuinroete-distriksmunisipaliteit.
Geskiedenis
James Benton Herbert het teen 1860 29 5 ha van die plaas Hemelrood besit. In 1862 het die kerkraad van die NG kerk op Mosselbaai 'n stukkie van daardie grond van Herbert gekoop om 'n gebou op te rig wat as kerk en skool vir die afgesonderde gemeenskap sou dien. Landmeter Lewis A. Vintcent het opdrag ontvang om 'n dorpie by die skool uit te lê en die eerste erwe is op 14 Julie 1865 verkoop. In 1863 het eerw. Johann Kretzen van George reeds met sendingwerk daar begin wat vanaf 1872 deur die Berlynse Sendinggenootskap onder bekende sendelinge soos eerwaardes Kikillus, Fritz Scheffler en J.G. Grosskopf voortgesit is. In 1913 stig die wyk Herbertsdale van Mosselbaai af as 'n selfstandige gemeente van die NG Kerk met ds. H.S. Pretorius as die eerste predikant.
In die gebied word met beeste, skape, bokke en volstruise geboer. Op die vrugbare rivieroewers word lusern, lemoene, graan en druiwe verbou. Al die afgelope tweehonderd jaar word aalwyne getap.
Ian Ziering
Ian Ziering (gebore 30 Maart 1964) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Domino (2005) en in die televisiereeks Beverly Hills, 90210 (1990).
Audi Shooting Brake
Die Audi Shooting Brake was 'n sportkonsepmotor, wat ontwikkel is deur die Duitse premiummotorvervaardiger, Audi, vir bekendstelling aan die 2005 Tokio Motorskou. Dit was 'n ontwerp van 'n sportiewe tweedeur kompakte skietkarluikrug.
Trinity-kernwapentoets
Trinity was die kodenaam vir die eerste ontploffing van 'n kernwapen. Die toets is op 16 Julie 1945 om 05:29 deur die Amerikaanse Weermag uitgevoer as deel van die Manhattan-projek. Dit het plaasgevind in die Jornada del Muerto-woestyn, ongeveer 56 km suidoos van Socorro, Nieu-Mexiko. Die plek was toe bekend as die USAAF Alamogordo Bombing and Gunnery Range, tans deel van die White Sands-missieltoetsterrein. Die enigste geboue destyds was die McDonald Ranch House en sy aanvullende geboue wat deur die wetenskaplikes gebruik is as 'n laboratorium om komponente van die bom te toets. 'n Basiskamp is opgerig en daar was 425 mense teenwoordig tydens die naweek van die toets.
Die kodenaam "Trinity" is toegeken deur J. Robert Oppenheimer, direkteur van die Los Alamos-laboratorium; dit is geïnspireer deur die poësie van John Donne. Die toets is gedoen met 'n inploffingstipe ontwerp wat plutonium gebruik het met die bynaam The Gadget. Dit was dieselfde ontwerp as wat gebruik is vir die Fat Man-bom wat op 9 Augustus 1945 oor Nagasaki laat ontplof is. Die ontwerp was kompleks en het 'n groot poging van die Los Alamos-laboratorium geverg, en die onsekerheid of die ontwerp sou werk of nie het gelei tot die besluit om eers 'n toetsontploffing te laat plaasvind. Die toets is deur Kenneth Bainbridge beplan en bestuur.
Die vrees vir 'n swak ontploffing (geen kernreaksie nie) het tot gevolg gehad dat 'n staalhouer, genaamd Jumbo, ontwerp is waarin die plutonium geplaas kon word sodat dit later herwin kon word ingeval die kernreaksie glad nie plaasvind nie. Jumbo is toe nie gebruik nie. 'n "Kleedrepetisie" is op 7 Mei 1945 gehou waar 108 ton plofstof, behandel met radiaktiewe isotope, ontplof is. Die Trinity-bom het energie gelykstaande aan 22 kiloton TNT vrygestel. Van die waarnemers was Vannevar Bush, James Chadwick, James Conant, generaal Thomas Farrell, Enrico Fermi, Richard Feynman, Leslie Groves, Robert Oppenheimer, Geoffrey Taylor, Richard Tolman en John von Neumann.
Die toetsterrein is in 1965 tot 'n Nasionale Historiese Landmerk verklaar en die volgende jaar op die National Register of Historic Places gelys.
William Challee
William Challee (6 April 1904 – 11 Maart 1989) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Desperate (1947) en Five Easy Pieces (1970), en in die televisiereekse Bonanza (1959) en The Wild Wild West (1965).
Gethin Anthony
Gethin Anthony (gebore 9 Oktober 1983) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Copenhagen (2014).
Peter Turchin
Peter Valentinovich Turchin (Russies: Пётр Валенти́нович Турчи́н; gebore 1957) is 'n Russies-Amerikaanse wetenskaplike wat spesialiseer in kulturele evolusie en kliodinamika - wiskundige modellering en statistiese ontleding van die dinamika van historiese samelewings. Hy is professor aan die Universiteit van Connecticut in die Departement Ekologie en Evolusionêre Biologie, sowel as in die Departement Antropologie en in die Departement Wiskunde. Hy is die vise-president van die Evolution Institute.
Vroeë lewe en opvoeding
Peter Turchin is in 1957 in Obninsk, Sowjetunie, gebore en in 1964 verhuis hy met sy gesin na Moskou.
In 1975 skryf hy in by die Fakulteit Biologie aan die Moskouse Staatsuniversiteit en studeer daar tot 1977, toe sy vader, die andersdenkende Valentin Turchin, uit die Sowjetunie verban is.
In 1980 ontvang Peter Turchin 'n B.A. (cum laude) in biologie aan die Universiteit van New York, en in 1985 'n Ph.D. in dierkunde van die Duke-universiteit.
Werk
Turchin het bydraes gelewer tot die velde van bevolkingsielkunde, kulturele evolusie en historiese dinamika. Hy is een van die grondleggers van kliodinamika, die wetenskaplike dissipline oor die kruising van historiese makrososiologie, kliometrie en wiskundige modellering van sosiale prosesse. Turchin het 'n oorspronklike teorie ontwikkel wat verduidelik waarom groot historiese ryke ontwikkel deur die meganisme van multivlakkeuses. Sy navorsing oor sekulêre siklusse het bygedra tot ons begrip van die ineenstorting van komplekse samelewings, asook sy herinterpretasie van Ibn Khaldun se asabiyya-begrip as 'kollektiewe solidariteit'.
In 2010 het Turchin navorsing gepubliseer deur gebruik te maak van 40 gesamentlike sosiale aanwysers om te voorspel dat daar wêreldwye sosiale onrus in die 2020's sou wees. Vervolgens noem hy die sukses van Donald Trump se presidensiële veldtog in 2016 as bewys dat 'negatiewe neigings blyk te versnel' en dat daar 'n 'ongekende ineenstorting van sosiale norme vir beskaafde diskoers was'.
Publikasies
Turchin het meer as 200 wetenskaplike artikels gepubliseer (waaronder meer as 'n dosyn in Nature, Science of PNAS) en minstens sewe boeke.
Boeke
Asbestopluma hypogea
Asbestopluma hypogea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Asbestopluma en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Vacelet & Boury-Esnault.
Hollywood in my huis
Hollywood in my Huis is 'n Afrikaanse rolprent wat op 26 Junie 2015 in Suid-Afrikaanse teaters begin draai het. Die film is hoofsaaklik in Vasco en aan die Hoërskool Brackenfell geskiet. Tonele is ook in Fisantekraal, Observatory en Kaapstad verfilm. Dit is aanvanklik op 31 Augustus 2014 tydens die kykNET Silwerskermfees in Kampsbaai vertoon, waar dit met drie pryse bekroon is: die "Kenners-keuse", die "Gehoor-gunsteling" en die "Gehoor-gunsteling aktrise" (Christia Visser).
Genre
Die rolprent is 'n romantiese komedie wat teen die agtergrond van 'n matriekafskeid in 2004 afspeel. Dit het 'n ouderdomsperk van 7–9 OL (ouerleiding vir taal) en is van Engelse onderskrifte voorsien. Die rolprent se slagspreuk is: "Soms moet jy net aanvaar dat jou familie en almal om jou eintlik jou Hollywood is..."
Hoofrolspelers
Christia Visser, Edwin van der Walt, Leandie du Randt, Brandon Fourie, Nicola Hanekom, Louw Venter, Francois Jacobs en Marga van Rooy.
Storielyn
Jana van Tonder (Christia Visser) is 'n doodgewone matriekmeisie. Sy woon saam met haar ouers, Beatrice en Tos van Tonder (Nicola Hanekom en Louw Venter) aan die verkeerde kant van die treinspoor. Haar pa is werkloos en haar ma bedryf ‘n skoonheidsalon vanuit ‘n karavaan in die voortuin.
Dit is 2004 en haar matriekafskeid is om die draai. Wanneer sy op TV sien hoe Charlize Theron die Oscar wen, besluit sy om haar matriekafskeid in 'n Hollywood-glansgeleentheid te omskep.
Haar beste vriend is Frikkie (Edwin van der Walt), wat saam met sy ouma woon, maar sy is heimlik op Brandon (Viljé Martiz) verlief. Brandon is die skool se hartbreker en tenniskampioen. Sy is vasbeslote om hom te vra om haar na die matriekafskeid te vergesel. Jana ontsien geen moeite nie en kom nie eens agter dat haar beste vriend, Frikkie sy gevoelens vir haar probeer wys nie...