cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Felidae
Suid-Afrikaanse klein katagtiges
Die vaalboskat maak selfs op jong jakkalse jag – in so ŉ mate dat die jakkalsbevolking sterk toeneem in gebiede waar die vaalboskat uitgeroei is. Vaalboskatte se welpies word na ŉ draagtyd van 56 dae gebore, en die werpsel kan uit 2 tot 5 kleintjies bestaan. Die vaalboskat teel ook geredelik met huiskatte. Die tierboskat staan omtrent 55 cm hoog en weeg gemiddeld 6 kg. Hy is grater as die huiskat en is lenig gebou met 'n kleinerige kop en groot, regop ore.
Hy het 'n korterige stert met swart kringe en sy pels is gelerig met swart kolle en strepe. Net 2 soorte kom in Afrika voor: een kom algemeen in Suid-Afrika voor en die ander een net in Wes-Afrika. Hy het 'n grys pels met klein swart spikkels. Die tierboskat kom ook in Algerië voor, waar hy in savannes en woude woon; verkieslik naby water. Die tierboskat maak jag op voëls, reptiele, klein boksoorte, insekte en veral knaagdiere. In die opsig is die tierboskat eerder 'n hulp vir boere; slegs 5 % van sy dieet bestaan uit groter diere of vee.
Twee tot 3 kleintjies per werpsel word gewoonlik in die somer in 'n ystervarkgat, 'n hol miershoop of 'n klipskeur gebore. Die swartpootwildekat is een van die kleinste van alle katsoorte. Hy weeg maar 1 tot 2 kg en staan maar 7 tot 8 cm haag. Dit is 'n seldsame kat wat net in die savannevelde van Suidelike Afrika aangetref word. Hy het ovaalvormige ore en kort bene. Sy pels is ligbruin met danker kolle en hy het 3 swart strepe om elke poot. Hulle woon meestal in gate of hol miershope. Die swartpootwildekat leef hoofsaaklik van eekhorinkies, rotte, voëls en reptiele.
Pentakwark
’n Pentakwark is ’n hipotetiese subatomiese deeltjie wat uit vier kwarke en ’n antikwark bestaan wat saamgebind is (in teenstelling met drie kwarke in normale barione). Aangesien die bariongetal van kwarke +1⁄3 en dié van antikwarke −1⁄3 is, sal die totale bariongetal 1 wees, wat as ’n eksotiese barion geklassifiseer sal word.
Michał Praszałowicz het in 1987 die eerste keer die bestaan van pentakwarke voorspel, maar dit was buitengewoon moeilik om te ontdek, en sommige wetenskaplikes het selfs gemeen ’n onbekende natuurwet voorkom die vorming daarvan.
In die middel 2000's het verskeie eksperimente die bestaan van pentakwarke na bewering bevestig, maar latere eksperimente en ’n herontleding van die resultate kon geen bewyse vir die bestaan van die deeltjies oplewer nie.
Op 13 Julie 2015 is twee verskillende pentakwarke na alle waarskynlikheid ontdek in eksperimente by die Groot Hadronversneller, een met ’n massa van 4,449 MeV (byna vyf keer dié van ’n proton) en een van 4,380 MeV. Hulle bestaan uit twee op-kwarke, ’n af-kwark, ’n sjarme-kwark en ’n antisjarme-kwark, wat hulle kwarkonium-pentakwarke maak. Die resultate moet nog verder ondersoek word.
Salpetersuur
Salpetersuur (Engels: Nitric acid of salpetre acid) is 'n baie sterk minerale bytsuur met die molekulêre formule HNO3. Die suiwer verbinding is 'n kleurlose, viskeuse vloeistof, maar ouer monsters is geneig om 'n gelerige skynsel te vertoon as gevolg van die terugval na oksiedes van stikstof en water.
Die meeste kommersieel beskikbare salpetersuur het 'n konsentrasie van 68%. Indien die oplossing meer as 86% HNO3 bevat, word daarna verwys as rokende salpetersuur. Afhangende van die hoeveelheid stikstofdioksied teenwoordig, word die rokende salpetersuur verder geëin as wit rokende salpetersuur, of rooi rokende salpetersuur, teen konsentrasies bo 95%.
Agtergrond
Salpetersuur (HNO3) is vroeër vir die vervaardiging van plofstof gebruik, maar dien teenswoordig veral as grondstof vir die kunsmisnywerheid. Die suur is lank reeds bekend en is in die Middeleeue al deur alchemiste gebruik. Salpetersuur (HNO3) is 'n sterk anorganiese suur wat gebruik kan word om chemikalieë met suurstof te laat verbind (te oksideer) of om dit met stikstof te laat verbind (te nitreer).
Dit was reeds in die Middeleeue bekend as aqua fortis (sterk water) en is verkry deur byvoorbeeld salpetererts in water te kook. Die suur is teenswoordig in die handel verkrygbaar as 'n oplossing van 68% HNO3 in water. ŉ Oplossing met 68 % salpetersuur daarin het 'n digtheid van 1 410 kg/ m3 en 'n kook punt van 122 °C, terwyl suiwer salpetersuur ŉ kookpunt van 78 °C en 'n digtheid van 1 520 kg/ m3 het.
Salpetersuur is 'n bytende stof wat byvoorbeeld die vel geel verkleur wanneer dit in 'n verdunde vorm daarmee in aanraking kom. Die suur kan egter ook ernstige brandwonde veroorsaak. Die alchemiste van die Middeleeue het aqua fortis berei deur water saam met salpetererts (KNO3) en kopervitrioel (CuSO4) of ander vitrioele (sulfate) te verhit.
Later is salpetersuur in 'n distillasieproses uit chilisalpeter (NaNO3) en swaelsuur (H2SO4) berei: NaNO3+ H2SO4 → NaHSO+HNO3. Die moderne bereidingsproses berus op die oksidasie van ammoniak in die sogenaamde Ostwald proses. Hierdie proses bestaan uit drie stappe waarby warmte telkens vrygestel word. Die eerste stap verloop by 'n hoë temperatuur (800- 900 °C) in die aanwesigheid van platinum of ŉ platinumrhodiumlegering as katalisator.
Die metaaldrade van die katalisator is in die vorm van gaas geweef wat deur die vrygestelde warmte by 'n bepaalde temperatuur gehou word. Nadat die reaksiemengsel afgekoel het, stel dit stikstofdioksied (NO2) vry wat in gasvorm na ŉ absorpsietoring gelei word om met water of verdunde salpetersuur te reageer. Die dioksied (NO2) los stadig hierin op, terwyl die monoksied (NO) met suurstof geoksideer word.
Die oksidasie veroorsaak die bekende geelbruin rookpluime wat uit stikstofoksiedgasse bestaan. Omdat dit besoedeling veroorsaak (en baie lande wetgewing daarteen het), word die afvalgasse in moderne fabrieke met aardgas-, waterstof- of koolstofmonoksiedhoudende gasse (tot ongeveer 600 °C) verhit, waardeur die stikstofoksied grotendeels gereduseer word.
'n Ander bereidingsproses, waarby heelwat elektrisiteit egter verbruik word, is die vlamboogproses waarby stikstof en suurstof in 'n vlamboogoond regstreeks verhit word om NO2 te vorm. ŉ Belowende ontwikkeling is die verhitting van die 2 elemente in ŉ oond wat van sonenergie gebruik maak.
Dit kan ook deur sonlig en ultravioletstraling opgebreek word in NO en atomiese suurstof (O), wat baie sterk oksiderend kan werk. In die berugte fotochemiese rookmis word koolwaterstowwe (afkomstig byvoorbeeld uit onverbrande petroldampe) geoksideer tot stowwe soos formaldehied en urasielnitraat, wat baie irriterend vir die slymvliese kan wees. Salpetersuur is sterk oksiderend sowel as nitrerend en word dikwels as beitsmiddel vir metale gebruik.
Yster, chroom en aluminium word nie deur salpetersuur aangetas nie, maar salpetersuur is sterk genoeg om koper, silwer, kwik, fosfor en swael te oksideer. By koolstofverbindings kan daar naas oksidasie ook nitrering plaasvind. Nitrietsuur is 'n mengsel van gekonsentreerde salpeter- en swaelsuur en dit word in die organiese chemie gebruik om verskeie verbindings te nitreer.
Belangrike nitroverbindings is nitrobenseen, trinitrotolueen (TNT, 'n bekende plofstof), trinitrofenol, nitrogliserien (ook ŉ plofstof) en nitrosellulose (wat vir die vervaardiging van plofstof, plastiek en vernis gebruik word). Voorheen was die plofstofnywerheid die grootste verbruiker van salpetersuur, maar teenswoordig gebruik die kunsmisnywerheid ruim 60 % van alle geproduseerde salpetersuur.
In hierdie nywerheid word kunsmisprodukte soos ammoniumnitraat (HN4NO3), kaliumnitraat (KNO3) en kalsiumnitraat (Ca(NO3)2) uit salpetersuur berei. 'n Bekende laboratoriumproduk is koningswater of aqua regia. Dit is ŉ mengsel van gekonsentreerde salpeter- en soutsuur wat edelmetale soos goud en platinum kan oplos.
Die soute van salpetersuur word nitrate genoem en is gewoonlik goed oplosbaar in water. Dit is opmerklik dat die nitrate van byna alle metale geredelik oplosbaar in water is en dikwels in laboratoria gebruik word. Dit ontbind egter vinnig by verhitting en kan selfs ontploffings veroorsaak.
Soute
Nitrate is die soute wat afgelei word van salpetersuur.
Anhidraat
Die anhidraat van salpetersuur is distikstofpentoksied.
Laboratoriumvervaardiging
Salpetersuur kan in die laboratorium gesintetiseer word deur die verhitting van koper(II)nitraat. Die reaksie lewer die gasse stikstofdioksied en suurstof op, wat dan deur water herlei word om salpetersuur te gee.
Gebruike
Die hoofgebruik vir salpetersuur is in die vervaardiging van kunsmis. Die salpetersuur word met ammoniak geneutraliseer om ammoniumnitraat te vorm. Hierdie aanwending verbruik 75–80% van die 26 miljoen ton wat jaarliks geproduseer word (1987).
Ander aanwendings is in die vervaardiging van plofstowwe, nylonvoorlopers en ander spesialis-organiese verbindings.
Van de Graaff-bakens
Die Van de Graaff-bakens is in die tyd van die VOC se bewind aan die Kaap op belangrike plekke langs die kus van die destydse kolonie opgerig om te bewys dat die VOC aanspraak op die gebied maak.
Aan die einde van die 18de eeu wou Engeland as die grootste koloniale moondheid graag die Kaap by die VOC oorneem en daarom is in 1781 'n Britse vloot gestuur om die Kaap te verower. Weens die aanwesigheid van 'n groot Franse eskader aan die Kaap het die veroweringpoging misluk. Sedertdien het Cornelis Jacob van de Graaff (1734–1812), die goewerneur aan die Kaap van 1785 tot 1791, alle Engelse besoekers aan die Kaap gesien as moontlike spioene en vyande wat sy bewind wil omverwerp. Later daardie jaar strand die Engelse skip Pigot naby die huidige Humansdorp. Die opvarendes, insluitende Engelse soldate, ry per wa na Kaapstad. Van de Graaff is dadelik agterdogtig en vermoed dat daar verkenningswerk gedoen word vir 'n latere inval. Die Politieke Raad besluit om sommer van die eerste Nederlandse skip wat die Kaap aandoen 'n honderd soldate te laat ontskeep en hulle op verskeie plekke langs die kus te stasioneer. Hierdie plan het egter misluk. Toe het die Politieke Raad maar 'n aantal klipbakens met die Nederlandse wapen en die monogram van die VOC daarop ingegraveer op strategiese plekke laat oprig. Een van hierdie bakens is in 1785 in Outeniqualand opgerig en staan nou in die museum op George. Dit is in 1962 tot gedenkwaardigheid verklaar. 'n Replika staan in die Suid-Afrikaanse Museum in die Kompanjiestuin in Kaapstad.
NG gemeente Durban-Suid
duimnael|regs|170px|Ds. H.O. Viviers was van 1943 tot 1947 Durban-Suid se eerste leraar. duimnael|regs|170px|Ds. F.M. Smit, leraar van 1948 tot 1952. duimnael|regs|170px|Ds. Pierre Cronjé was van 1950 tot 1951 Durban-Suid se eerste medeleraar, waarna hy 'n beroep na die nuwe [[NG gemeente Montclair|dogtergemeente Montclair aangeneem het. Daar het hy gebly tot hy in 1954 spoorwegleraar geword het.]] duimnael|regs|170px|Ds. W.M. Grové, leraar van [[3 September 1966 tot 1976.]]
Die NG gemeente Durban-Suid was die tweede oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die stad Durban en die 19de gemeente wat in die Tuinprovinsie gestig is, maar dit het op 1 September 2005 met Montclair saamgesmelt om Durban-Oos te vorm. Dié nuwe gemeente se belydende lidmate het binne die eerste 10 jaar van sy bestaan afgeneem van 835 tot 332. Nogtans hou hy albei voormalige kerkpersele in stand, te wete die destydse Durban-Suid s’n by Old Missionweg 49, Grosvenor, en Montclair s’n by Montclairweg 42. Eredienste word nog in albei geboue gehou.
Stigting
Durban-Suid is op 24 Julie 1941 gestig, net 'n dag voor Durban-Wes, met ds. D.J.J. de Vos as eerste konsulent. Gedurende die vakature het ds. J.P. Liebenberg, emeritus, ’n tyd lank die gemeente bearbei. Nadat nege beroepe sonder sukses uitgebring is, is ds. H.O. Viviers, hulpprediker van die gemeente Komga, beroep. Hy het hom die keuse laat welgeval en is op 20 Maart 1943 bevestig.
Boeremusiek
Boeremusiek is 'n unieke vorm van instrumentele volksmusiek wat in Suid-Afrika hoofsaaklik deur Afrikaanssprekendes beoefen word. Dit dateer uit die era toe die persone wat dit beoefen het internasionaal bekend gestaan het as "Die Boere" van Suid-Afrika. Dit is informele musiek wat op 'n kenmerkende manier gespeel word en is hoofsaaklik bedoel as begeleiding vir sosiale danse.
NG gemeente Durban-Suid
Kerklike geboue
By die stigting van die gemeente was daar geen vaste eiendom waarmee 'n begin gemaak kon word nie. Eers in Oktober 1943 kon grond vir die oprigting van die nodige geboue aangekoop word. Die hoeksteen van 'n doelmatige kerksaal is op 9 Maart 1946 deur die plaaslike leraar gelê, en op 31 Augustus het die plegtige inwyding daarvan geskied. Tot op daardie tyd is die hoofdienste in 'n spoorwegsaal gehou. In Oktober 1946 kon 'n nuwe pastorie in gebruik geneem word, nadat die leraar met sy gesin op vier verskillende plekke gewoon het.
Met die vinnige uitbreiding van die gemeente het die werk vir die leraar te veel geword. As gevolg van sy versoek om 'n hulpleraar, in Augustus 1945 tot die kerkraad gerig, is die dienste van ds. M.W. Odendaal, emeritus, vir 'n tydjie verkry. Ds. Viviers het die gemeente met groot ywer en toegewydheid bearbei tot hy op 28 September 1947 afskeid geneem het, aangesien hy 'n beroep na Dannhauser aangeneem het.
Boeremusiek
Die mees algemene instrumente wat in Boeremusiek gebruik word is die konsertina, kitaar, trekklavier, banjo en baskitaar. Soms word 'n klavier, kontrabas, traporrel, elektroniese klawerbord, tjello, mondfluitjie of viool ook gebruik. Enkele Boereorkeste gebruik ook 'n saag, klarinet en 'n teekis-bas.
NG gemeente Durban-Suid
Kerklike geboue
Nadat vyf beroepe bedank is, het ds. F.M. Smit van Dealesville aangeneem en is die vakature met sy bevestiging op 2 Oktober 1948 gevul. Die nadelige gevolge van die De Vos-skeuring en die A.E.B.-bedrywighede en die lang vakature was duidelik waarneembaar in die gemeente. Daarby was die werkkring uitgestrek en die werk vir een predikant heeltemal te veel. Die nuwe leraar het dus 'n geweldige taak op sy skouers gevind.
Op 29 Julie 1950 is prop. P. Cronje met oplegging van hande as medeleraar bevestig, en in Februarie 1951 het die gemeente, met die stigting van die gemeente Montclair, moeder geword. Ds. Cronje het 'n beroep daarheen aangeneem en op 20 Mei 1951 afskeid geneem. Die voordeel van die afstigting het al spoedig geblyk, onder meer deur die aanmerklike verbetering in die gemeente se finansiële posisie.
Boeremusiek
Dansritmes wat tipies is aan Boeremusiek is die settees, polka, wals, mazurka, asook die kwadriel en die vastrap.
Daar is tans twee organisasies wat hulle beywer vir Boeremusiek, naamlik die Tradisionele Boeremusiekklub en die Boeremusiekgilde.
Min Boeremusieknommers is in musieknotasie beskikbaar en die musiek word maar op gehoor gespeel. Elke orkes het ook 'n unieke klank en 'n eie manier van speel.
NG gemeente Durban-Suid
Onlangse ontwikkelinge
In 1985 is Durban-Suid nog deur twee leraars bedien en het die gemeente 455 doop- en 884 belydende lidmate gehad. In daardie jaar het Montclair ook twee predikante gehad, terwyl die dooplidmate 404 en die belydende lidmate 820 getel het. Teen 2000, steeds met twee leraars, het Durban-Suid 291 dooplidmate en 643 belydende lidmate gehad en Montclair, nou met net een leraar, onderskeidelik 166 en 503.
Die saamgestelde gemeente Durban-Oos het die lewe op 1 September 2005 begin met 204 doop- en 835 belydende lidmate. Ds. R.F. Geyser het oorgekom van Durban-Suid af en G.A. Hanekom van Montclair af. Vyf jaar later, in 2010, het die dooplidmate 39 getel en die belydende lidmate 346, wat in 2015 onderskeidelik 44 en 332 was.
Boeremusiek
Tydens die 1930's het Boeremusiek 'n groot oplewing gehad. Orkeste soos die Vyf Vastrappers, Vier Transvalers, die Ses Hartbrekers het Boeremusiek op 78-spoed plaat vrygestel, wat die musiekvorm se gewildheid vinnig laat toeneem het.
NG gemeente Durban-Suid
NG gemeentes in Durban
In 1960 het die Ring van Durban bestaan uit 13 gemeentes met 8 322 belydende lidmate, maar die gemeente Weza-Port Shepstone het later 'n afsonderlike ring geword sodat die 12 oorblywende gemeentes 7 698 belydende lidmate gehad het. In 1985 was daar twee Durbanse ringe, te wete Durban en Durban-Suid. In die gesamentlike getal van 20 gemeentes was daar toe 12 464 belydende lidmate. In 2000 het daar 19 gemeentes oorgebly met 10 241 belydende lidmate, maar die getal gemeentes het teen 2015 afgeneem tot 14 en die belydende lidmate tot 6 600.
Boeremusiek
Gemoderniseerde Boeremusiek vermeng verskeie musiekvorme deur Rock, Hip-hop en Disko-ritmes en effekte saam met konsertinaklanke en Boeremusiekwysies te kombineer.
Die Bybels Gereformeerde Kerk
Die Bybels Gereformeerde Kerk is ’n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika wat in 1998 ontstaan het uit die samesmelting van twee oorwegend bruin gemeentes, te wete Reigerpark en Eldoradopark. Dit staan ook bekend as The Biblical Reformed Church en het ná die samesmelting albei voormalige gemeentes se lokaal vir eredienste behou.
Die gemeente sluit voorstede soos Delmore Gardens, Geluksdal en Windmill Park aan die Oos-Rand in en Florida, Horseshoe en Riverlea aan die Wes-Rand. In die suide van Johannesburg omvat dit gebiede soos Ennerdale, Kliptown, Klipspruit-Wes en Meredale. Dis deel van die Klassis Groter Johannesburg. Einde 2015 het die belydende lidmate 187 en die dooplidmate 126 getel. In daardie jaar was die gemeente vakant.
Sophie Oda
Sophie Oda (gebore 23 Oktober 1991) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Suite Life of Zack and Cody (2005), The Big Bang Theory (2007), en NCIS: Los Angeles (2009).
Chemiese termodinamika
Chemiese termodinamika is die studie van die onderlinge verband tussen hitte en werk met chemiese reaksies of met fisiese veranderings in die toestand binne die wette van die termodinamika. Chemiese termodinamika behels nie net laboratoriummetings van verskillende termodinamiese eienskappe nie, maar ook die toepassing van wiskundige metodes vir die bestudering van chemiese vrae en die spontaniteit van prosesse.
Geskiedenis
In 1865 het die Duitse fisikus Rudolf Clausius in sy Mechanical Theory of Heat voorgestel dat die beginsels van termochemie, dvs. die hitte wat ontwikkel het in verbrandingsreaksies, toegepas kan word op die beginsels van termodinamika. Die Amerikaanse wiskundige fisikus Josiah Willard Gibbs het voortgebou op die werk van Clausius en het tussen 1873-76 'n reeks van drie artikels gepubliseer, waarvan die bekendste die artikel oor die ewewig tussen heterogene stowwe was. In hierdie referate het Gibbs aangetoon hoe die eerste twee wette van termodinamika grafies en wiskundig gemeet kon word om die termodinamiese ewewig van chemiese reaksies te bepaal, sowel as die neigings om te voorkom of voort te gaan (sogenaamde "Chemiese affiniteit"). Gibbs se versameling referate het die eerste eenheid van termodinamiese stellings gelewer uit die beginsels wat deur ander ontwikkel is, soos Clausius en Franse meganiese ingenieur Nicolas Léonard Sadi Carnot.
Gedurende die vroeë 20ste eeu het twee groot publikasies die beginsels wat deur Gibbs ontwikkel is, suksesvol toegepas op chemiese prosesse en sodoende die grondslag van die wetenskap van chemiese termodinamika gevestig. Die eerste was die handboek van 1923 was Thermodynamics and the Free Energy of Chemical Substances deur Gilbert N. Lewis en Merle Randall. Hierdie boek was verantwoordelik vir die verdringing van die chemiese affiniteit met die term vrye energie in die Engelssprekende wêreld. Die tweede was die boek Modern Thermodynamics by the method of Willard Gibbs van 1933, geskryf deur die Engelse fisiese chemikus Edward Armand Guggenheim. Op hierdie manier word Lewis, Randall en Guggenheim beskou as die grondleggers van moderne chemiese termodinamika vanweë die belangrikste bydrae van hierdie twee boeke om die toepassing van termodinamika op chemie te verenig.
Oorsig
Die primêre doel van chemiese termodinamika is die skepping van 'n maatstaf vir die bepaling van die uitvoerbaarheid of spontaniteit van 'n gegewe transformasie. Op hierdie manier word chemiese termodinamika gewoonlik gebruik om die energie-uitruilings wat in die volgende prosesse voorkom, te voorspel:
Die volgende toestandsfunksies is veral belangrik in chemiese termodinamika:
Die meeste wiskundige identiteite in chemiese termodinamika is afgelei van die toepassing van die eerste en tweede wette van termodinamika, veral die wet van die behoud van energie, op hierdie toestandsfunksies.
Die drie wette van termodinamika:
Chemiese energie
Chemiese energie is die potensiaal van 'n chemiese stof om 'n transformasie deur middel van 'n chemiese reaksie te ondergaan of om ander chemiese stowwe te transformeer. Breek of maak van chemiese bindings behels energie of hitte, wat óf geabsorbeer kan word óf uit 'n chemiese stelsel ontwikkel.
Energie wat vrygestel kan word (of geabsorbeer kan word) as gevolg van 'n reaksie tussen 'n stel chemiese stowwe is gelyk aan die verskil tussen die energie-inhoud van die produkte en die reaktante. Hierdie verandering in energie word die verandering in interne energie van 'n chemiese reaksie genoem.
Die interne energie van die vorming van die reaktantmolekules word uitgedruk as en kan bereken word uit die bindingsenergieë van die verskillende chemiese bindings van die molekules wat oorweeg word.
Die interne energie van die vorming van die produkmolekules word uitgedruk as.
Die verandering in interne energie is 'n proses wat gelyk is aan die hitteverandering gemeet onder toestande van konstante volume (onder standaard temperatuur en druk toestande), soos in 'n geslote vaste houer soos 'n bomkalorimeter. Onder konstante druk, soos in reaksies in vate wat oop is vir die atmosfeer, is die gemete hitteverandering egter nie altyd gelyk aan die interne energieverandering nie, omdat drukvolume ook energie vrystel of absorbeer. (Die hitteverandering teen konstante druk word die entalpieverandering genoem; in hierdie geval die entalpie van vorming).
In chemiese termodinamika word die term chemiese potensiaal gebruik vir die chemiese potensiële energie. Die Gibbs-Duhem-vergelyking word die meeste gebruik vir chemiese transformasie reaksie berekeninge.
Chemiese reaksies
In die meeste gevalle van belang in chemiese termodinamika is daar interne prosesse, soos chemiese reaksies en fase-oorgange, wat altyd entropie skep, tensy dit in ewewig is, of op 'n "lopende ewewig" gehandhaaf word wat verander word deur gekoppel te word aan toestelle, soos suiers of elektrode, om eksterne werk af te lewer en te ontvang. Selfs vir homogene "grootmaat"-materiaal word die vrye energiefunksies, en al die uitgebreide termodinamiese potensiale, insluitend die interne energie, deur die materiaal se samestelling bepaal. Wanneer die hoeveelhede {Ni} (die aantal chemiese spesies) uit die formules weggelaat word, is dit onmoontlik om samestellingsveranderings te beskryf.
Gibbs-funksie of Gibbs-energie
Die Gibbs-funksie hang af van die samestelling van die stelsel, die temperatuur en die druk:
In die geval waar slegs "druk/volume"-werk moontlik is:
waarin μi die chemiese potensiaal vir die i-de komponent in die stelsel is, of te wel:
Die uitdrukking vir dG is veral handig teen konstante T en P, toestande wat maklik eksperimenteel is en wat die toestand in lewende wesens benader.
Chemiese affiniteit
Hierdie benadering verwaarloos egter die feit dat {Ni} nie onafhanklik verander nie. Daar is altyd 'n proses waarin die samestelling verander word, bv. deur chemiese reaksie of beweging tussen fases. Alle werklike reaksies gehoorsaam ook die behoud van massa, dus gebruik ons 'n vorderingsveranderlike ξ om die omvang van die reaksie voor te stel. Daarom is dG afhanklik van die omvang van die reaksie. As daar net een reaksie is:
As ons die stoïgiometriese koëffisiënt vir die i-de komponent in die reaksie bekendstel:
wat wys hoeveel molekules van i geproduseer of verbruik word, kry ons 'n algebraïese uitdrukking vir die parsiële afgeleide:
As daar 'n aantal chemiese reaksies gelyktydig plaasvind, soos gewoonlik die geval is
Laastens, deur die samestelling van die stelsel te laat verander, neem ons die entropieproduksie in ag:
Dit beteken dat enige afname in die Gibbs-funksie van 'n stelsel die boonste perk is vir enige isotermiese, isobariese werk.
Nie-ewewigsisteme
Die stelsels wat met die konvensionele chemiese termodinamika behandel word is gewoonlik in ewewig of byna in ewewig. Die Russiese fisiese chemikus Ilya Prigogine het die termodinamiese behandeling van oop stelsels ontwikkel wat ver van ewewig is. Sodoende het hy verskynsels en strukture van heeltemal nuwe en heeltemal onverwagte soorte ontdek. Sy algemene, nie-lineêre en onomkeerbare termodinamika het verrassende toepassings gevind in 'n wye verskeidenheid velde. "Hoe meer ons van ons heelal weet, hoe moeiliker word dit om in determinisme te glo." se hy. Dit is 'n belangrike afwyking van die benadering van Isaac Newton, Albert Einstein en Erwin Schrödinger, wat almal hul teorieë uitgespreek het in terme van deterministiese vergelykings.
Elektrode
'n Elektrode is 'n stuk materiaal wat elektrone gelei en waarlangs 'n elektriese stroom in of uit 'n elektroliet gelei word wat net ioniese geleiding vertoon. (Die teenwoordigheid van 'n elektroliet is nogtans nie essensieel nie, dit kan byvoorbeeld ook 'n vakuum wees).
Die woord elektrode is bedink deur die Britse geleerde en teoloog William Whewell op versoek van die Britse wetenskaplike Michael Faraday. Whewell het dit van die Griekse woorde ἤλεκτρον (ḗlektron, “barnsteen”) en ὁδός (hodós, “pad”) afgelei.
Katode
Indien die elektrone die elektroliet ingelei word, is dit 'n katode van Grieks κατα- (neer-).
Omdat die elektrone negatiewe deeltjies is, is die rigting van die stroom i teenoorgestel aan die vloei van die elektrone. Die elektriese stroom loop dus uit die katode.
Aan die katode vind die reduksie plaas. Dit is gewoonlik reduksie van katione in die elektroliet, maar die katode kan ook elektrone vakuüm inspuit of anione uitsaai.
En as katodes in skandeerelektronmikroskopie word dikwels lantaanheksaboried gebruik omdat dit 'n lae werkfunskie Ew het.
Anode
Indien die elektrone uitgelei word, is dit 'n anode van Grieks ἀνα- (omhoog).
Aan die anode vind die oksidasie plaas. Gewoonlik word hier anione geoksideer, maar soms is dit die elektrode self wat aangetas word en dit kan die elektrochemiese sel stukkend maak, byvoorbeeld indien die anode met 'n blokkerende oksiedlagie bedek raak. Hierdie proses word anodiseer genoem. Soms word hierdie proses opsetlik uitgevoer om ‘n metaal met ‘n dun oksiedlaagie te bedek. Die lagie kan so dun wees dat dit interferensiekleure veroorsaak.
Potensiaal
Of die elektrode 'n positiewe of 'n negatieve potensiaal het hang af van die vraag of die sel galvanies of elektrolities is. Mens kan dus nie katode of anode met positief of negatief gelykstel nie.
Merk ook op dat elektrodes ook gebruik kan word om 'n wisselstroom aan te lê. In hierdie geval sal die teken van die potensiaal en die kat- en anodes 50 keer per sekonde wissel.
Farfalle
Farfalle is 'n Italiaanse soort vermicelli, wat in die vorm van 'n skoenlapper vervaardig word; die naam is ook afgelei van die Italiaanse woord vir skoenlapper: farfalla. Hierdie soort pasta het sy oorsprong in die antieke stad Emilia.
'n Vierkantige stuk pastadeeg word in die middel saamgepers, waarby dit begin welf, terwyl die buitekante dun bly en sodoende die gedaante van skoenlappervlerke kry.
Variasies van die farfalle is farfalle tonde (met afgeronde kante), farfalle tricolori (driekleurige farfalle), farfalloni (groot farfalle) en fiocchi rigati (farfalle sonder tande).
Richard Crane (akteur)
Richard Crane (6 Junie 1918 – 9 Maart 1969) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Johnny Comes Flying Home (1946), Behind Green Lights (1946), Triple Threat (1948), en Mysterious Island (1951).
Anita O'Day
Anita O'Day (18 Oktober 1919 – 23 November 2006) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Zig Zag (1970), Torch Song Trilogy (1988), Plenilune (1999), en Shortbus (2006).
Marc Mitscher
Marc Andrew "Pete" Mitscher (26 Januarie 1887 - 3 Februarie 1947) was 'n pionier in lugvaart wat 'n admiraal geword het in die Amerikaanse vloot en dien gedurende die laaste helfte van die Tweede Wêreldoorlog as bevelvoerder van die Fast Carrier Task Force in die Stille Oseaan.
Michio Ashikaga
Michio Ashikaga (足利 道夫) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Kongorivier
Die Kongorivier (Frans: fleuve Congo, Portugees: Rio Congo, voorheen ook bekend as die Zaïrerivier) is 'n groot wes-vloeiende rivier in Afrika, die diepste rivier ter wêreld, met 'n diepte van meer as 220 meter (720 voet). Dit is per volume afloopwater die derde grootste rivier ter wêreld. Die rivier, met 'n lengte van 4 700 km (2 920 myl), is ná die Nylrivier die tweede langste rivier in Afrika en die negende langste in die wêreld.
Die Kongorivier vloei deur die volgende lande: Angola, die Demokratiese Republiek die Kongo en die Republiek die Kongo, asook deur die volgende stede: Brazzaville en Kinshasa en mond uit in die Atlantiese Oseaan.
Die Kongo se naam kan teruggevoer word na die antieke Koninkryk die Kongo, wat die lande by die riviermond beslaan het. Die Demokratiese Republiek die Kongo en die Republiek die Kongo, wat al twee langs die rivieroewers geleë is, is daarna genoem. Tussen 1971 en 1997 het die regering van die destydse Zaïre dit die Zaïrerivier genoem.
Stroomgebied en rivierloop
Die Kongorivier se opvanggebied beslaan 4 014 500 vierkante kilometer (1 550 000 vierkante myl). Die Kongo se afloop by die riviermonding wissel tussen 23 000 kubieke meter per sekonde (810 000 kubieke voet per sekonde) tot 75 000 kubieke meter per sekonde (2 600 000 kubieke voet per sekonde), met 'n gemiddelde van 41 000 kubieke meter per sekonde (1 400 000 kubieke voet per sekonde).
Die rivier en sy sytakke loop deur die Kongoreënwoud, die tweede grootste reënwoud ter wêreld net na die Amasonereënwoud in Suid-Amerika. Die rivier beklee ook die derde plek wat grootte betref (wat die Amasone en die Ganges-Brahmaputra-Meghna-kompleks opvolg), die derde grootste opvanggebied (na die Amasone en Río de la Plata-riviere) en is een van die diepste riviere ter wêreld, met 'n diepte van meer as 220 meter (720 voet). Omrede die opvanggebied gevoed word uit sytakke in sowel die noorde as die suide van die ewenaar, bly die loop standhoudend, omrede daar altyd ten minste een deel van die rivier sy reënseisoen kry.
Die oorsprong van die Kongorivier is in die hoogland en berge aan die Oos-Afrikaanse Slenkdal asook die Tanganjika-meer en Mwerumeer wat die Lualabarivier voed, wat dan oor die Boyoma-waterval na benede in die Kongorivier verander. Die Chambeshirivier in Zambië word gewoonlik beskou as die hoofbron van die Kongorivier, soos die gebruik wêreldwyd is om op die langste sytak te konsentreer, soos met die Nylrivier gedoen word.
Vanaf Kisangani, net onder die Boyomawaterval, vloei die Kongorivier meestal noordwaarts, krom dan geleidelik suidweswaarts, loop verby Mbandaka, loop in die Ubangirivier in en dan by die Malebo-poel (Stanley-poel). Kinshasa (vroeër Léopoldville) en Brazzaville lê aan weerskante van die rivier by die dam, waar die rivier vernou en oor die katarakte in diep klowe (gesamentlik bekend as die Livingstone-waterval) stort, verby Matadi en Boma vloei en uiteindelik by die see langs die dorpie Muanda uitmond.
Die Kongostroomgebied is een van die kenmerkende fisiografiese seksies van die groter Midde-Afrika provinsie, wat weer deel uitmaak van die groter Afrika-massief fisiografiese afdeling.
Ekonomiese belang
Hoewel die Livingstone-waterval deurgang vanaf die see verhinder, is bykans die hele Kongorivier maklik bevaarbaar, veral tussen Kinshasa en Kisangani. Groot rivierstoomskepe was tot heel onlangs nog aan die gang. Die Kongorivier bly steeds die lewensaar in 'n land met min paaie en spoorweë.
Die spoorweë loop vandag 'n omweg verby die drie groot watervalle en baie van die Sentraal-Afrikaanse handelsware word oor water vervoer, soos koper, palmolie (in die vorm van palmpitte), suiker, koffie en katoen. Die rivier beskik oor die potensiaal om vir kragopwekking gebruik te word, waarvan die Ingadamme, onder die Malebo-poel, heel eerste benut kan word.
Hidroëlektriese krag
Die Kongorivier is die kragtigste rivier in Afrika. Tydens die reënseisoen spoel 50 000 kubieke meter (1 800 000 kubieke voet) water per sekonde in die Atlantiese Oseaan in. Die geleentheid staan dus soos 'n paal bo water vir die Kongorivier en sy sytakke om krag op te wek. Wetenskaplikes reken die hele Kongostroomgebied kan tot 13% van die hele wêreld se hidroëlektrisiteit lewer. Dit is genoeg krag om die hele Afrika suid van die Sahara van elektrisiteit te voorsien.
Tans is daar sowat veertig hidroëlektriese kragstasies in die Kongostroomgebied. Die grootste hiervan is die Inga-watervaldam, omtrent 200 kilometer suidwes van Kinshasa. Die Inga-projek is in die vroeë 1970's van stapel gestuur en in daardie tydperk is die eerste dam klaargebou. Oorspronklik is beplan om vyf damme te bou wat in staat sou wees om 'n gesamentlike 34 500 megawatt op te wek.
Tot op hede is slegs twee damme gebou, naamlik Inga I en Inga II, met altesaam veertien turbines.
Uranus
Uranus het dieselfde soort samestelling as Neptunus, en dit verskil van dié van die gasreuse, Jupiter en Saturnus. Daarom word hulle dikwels in ’n ander kategorie, "ysreuse", geplaas. Hoewel Uranus se atmosfeer dieselfde primêre samestelling van waterstof en helium as dié van Jupiter en Saturnus het, bevat dit meer vlugtige stowwe (yssoorte) soos water, ammoniak en metaan, asook spore van koolwaterstowwe. Uranus het die koudste atmosfeer van al die planete in die sonnestelsel, met ’n minimum van 49 K (−224,2 °C). Dit het ’n ingewikkelde wolkstruktuur met verskillende lae, waarvan die laagstes vermoedelik uit water bestaan en die boonste laag uit metaan. Daarteenoor bestaan Uranus se binnekant hoofsaaklik uit ys en rots.
Kongorivier
Hidroëlektriese krag
In Februarie 2005 het die Suid-Afrikaanse staatsbeheerde kragprodusent, Eskom, 'n voorstel ter tafel gelê wat Inga se kragkapasiteit aansienlik sal verhoog deur verbetering en die aanbou van 'n addisionele hidroëlektriese dam. Die projek se maksimumafvoer sal verhoog word tot 40 gigawatt, wat dubbel soveel as Sjina se Drieklowedam is.
Uranus
William Herschel het Uranus op 13 Maart 1781 ontdek en vir die eerste keer die grense van die Sonnestelsel verskuif. Al die ander planete van dié tyd was van die antieke tye af reeds bekend. Dit is ook die eerste planeet wat met ’n teleskoop ontdek is en nie met die blote oog nie.
Kongorivier
Hidroëlektriese krag
Daar word gevrees dat hierdie nuwe hidroëlektriese aanlegte tot die uitsterf van baie riviervisspesies kan lei.
Uranus
Ontdekking en benaming
Uranus is die eerste planeet wat ontdek is wat nie vanaf die antieke tyd as ’n planeet beskou is nie. Dit is aanvanklik vir ’n ster aangesien. Die eerste aangetekende waarneming van die "ster" was in 1690 toe John Flamsteed dit gekatalogiseer het as 34 Tauri.
Kongorivier
Natuurgeskiedenis
Die Kongorivier is 1,5 – 2 miljoen jaar gelede tydens die Pleistoseen gevorm.
Uranus
Ontdekking en benaming
Herschel het die planeet op 13 Maart 1781 amptelik ontdek. Hy het dit egter op 26 April 1781 aangeteken as ’n komeet. Ander sterrekundiges het gou besef dit is ’n nuwe planeet wat ontdek is, en Herschel self het teen 1783 aan die Royal Society erken dat dit wel ’n planeet is. Uit erkenning vir sy ontdekking het koning George III van die Verenigde Koninkryk hom ’n toelae van £200 gegee op voorwaarde dat hy na Windsor-kasteel skuif sodat die koninklike familie deur sy teleskope na die sterre kon kyk.
Kongorivier
Natuurgeskiedenis
Die Kongo se vorming kon gelei het tot die allopatriese spesievorming (waar spesies tot so 'n mate weg van mekaar migreer dat die genetiese wisselwerking versteur word) van die bonobo en die gewone sjimpansee van hul voorouersoort. Die bonobo is endemies aan die vogtige reënwoude in hierdie gebied, net soos ander ikoniese spesies soos Allen se moerasaap, dryasaap, watersivetkat, okapi en kongopou.
Uranus
Ontdekking en benaming
Die oorspronklike naam wat Herschel aan die planeet gegee het is Georgium Sidus (George se ster), genoem na koning George III. Hy het dit later hernoem tot die Georgian Planet. Die naam is tot teen 1850 gebruik, maar was nie aanvaarbaar buite Brittanje nie. Lalande het die naam Herschel in 1784 voorgestel, maar eindelik het Johann Elert Bode, redakteur van die Berliner Astronomisches Jahrbuch, die naam Uranus begin gebruik – die Latynse weergawe van die Griekse naam Uranos. Hy het gereken nes Saturnus die pa van Jupiter was, behoort die nuwe planeet na die pa van Saturnus genoem te word. In 1789 het Bode se kollega by die Royal Academy, Martin Klaproth, sy nuutontdekte chemiese element "uraan" genoem ter ondersteuning van Bode se keuse. Dit het eindelik die algemeen-aanvaarde naam geword.
Kongorivier
Natuurgeskiedenis
Wat waterlewe betref, het die kongostroomgebied 'n baie hoë biodiversiteit en tel onder die hoogste digtheid endemiese spesies wat al opgeteken is. Tot nou toe is amper 700 visspesies opgeteken, maar 'n groot aantal streke bly onbestudeerd.
Uranus
Ontdekking en benaming
In Chinees, Japannees, Koreaans en Viëtnamees beteken die naam van die planeet letterlik "Hemelkoningster" (天王星).
Kongorivier
Natuurgeskiedenis
Omrede die biodiversiteit so hoog is en daar duidelike ekologiese verskille in die opvanggebied is, word die plek dikwels in veelvoudige ekogebiede opgedeel (pleks van dit as 'n enkele ekogebied te beskou). Onder hierdie ekogebied het die Neder-Kongoskietstrome alleen meer as 300 visspesies (waarvan ongeveer 80 endemiese spesies), terwyl die suidwestelike gedeelte (Kasai-stroomgebied) alleen omtrent 200 visspesies het (waarvan omtrent 'n kwart endemiese spesies uitmaak). Die oorheersende visfamilies (altans in die sekere dele van die rivier) is Cyprinidae, Mormyridae, Alestidae, Mochokidae en Cichlidae. Onder hierdie inheemse rivierspesies is die groot, hoogsvleisetende reuse tiervis (Hydrocynus goliath). Twee of meer ongewone endemiese Cichlidae-spesies is die wit (ongepigmenteerde) en blinde Lamprologus lethops, wat glo tot 160 meter (520 voet) diep onder die wateroppervlak bly, en Heterochromis multidens, wat meer op die Amerikaanse Cichlidae-soort as sy Afrika-soort lyk. Daar is ook talryke endemiese paddas en slakke in die rivieromgewing. Etlike beoogde hidroëlektriese damme in die rivier kan die einde van baie van hierdie endemiese spesies beteken.
Sekere waterskilpaaie, asook die pantserkrokodil, Nylkrokodil en die dwergkrokodil kom inheems in die Kongostroomgebied voor.
Sytakke
Hieronder word die onmiddellike sytakke sorteer vanaf die uitmonding stroomopwaarts:
Uranus
Wentelbaan en rotasie
Die rotasieperiode van Uranus se binnekant is 17 uur, 14 minute, kloksgewys (’n retrograde beweging). Soos op al die reuseplanete is daar baie sterk winde in die rigting van die rotasie in sy boonste atmosfeer. By sekere breedtegrade, soos sowat twee derdes van die pad van die ewenaar tot die suidpool, beweeg dele van die atmosfeer baie vinniger; ’n volle rotasie duur so kort as 14 uur.
Anykščiai
Anykščiai (Pools Onikszty, Duits Onikschten) is 'n stad in Litaue en die administratiewe setel van die gelyknamige rajon- of distriksmunisipaliteit.
Na die stad, wat in 'n heuwelagtige landskap met meer as sewentig mere en by die samevloeiing van die Šventoji- en Anykšta-riviere geleë is, word dikwels ook as die "Weimar van Litaue" verwys: 'n aantal bekende literêre figure soos Antanas Baranauskas, Jonas Biliūnas en Antanas Vienuolis-Žukauskas is verbind met Anykščiai.
Uranus
Helling van as
Uranus se as het ’n helling van 97,77 grade en daarom is sy rotasie-as sowat parallel met die vlak van die Sonnestelsel. Seisoene verskil dus heeltemal van dié op ander groot planete. Naby die tyd van Uranus se sonstilstand wys een pool aaneenlopend na die Son en die ander pool weg van die Son. Net ’n smal strook naby die ewenaar het ’n vinnige dag-nag-siklus, maar met die Son baie laag oor die horison soos by die Aarde se poolstreke. Aan die ander kant van Uranus se wentelbaan is die posisies van die pole omgekeer. Elke pool kry sowat 42 jaar lank aaneenlopende sonlig, gevolg deur 42 jaar van duisternis. Naby die tyd van die dag-en-nag-ewenings wys Uranus se ewenaar na die Son en ondervind Uranus ’n tydperk van dag-nag-siklusse soortgelyk aan dié van die ander planete. Uranus het sy mees onlangse nagewening op 7 Desember 2007 ondervind.
Hoewel die pole langer na die Son wys as die ewenaar, is dit warmer by die ewenaar. Die rede is nie bekend nie. Ook die rede waarom die planeet so ’n groot helling het, is onbekend – een teorie is dat ’n aardgrootte planeet tydens die vorming van die Sonnestelsel teen Uranus gebots en die helling veroorsaak het.
Sigbaarheid
Uranus se skynbare magnitude is tussen 5,5 en 6,0, wat beteken dit kan op ’n donker aand met die blote oog gesien word as ’n dowwe ster. Dit kan maklik met ’n verkyker gesien word, selfs in ’n stadsomgewing. Deur ’n amateurteleskoop het die planeet ’n ligblou skynsel en deur groter teleskope kan wolkpatrone en van die groter mane, soos Titania en Oberon, gesien word.
Interne struktuur
Die standaardmodel van Uranus se struktuur bestaan uit drie dele: ’n rotsagtige (silikaat, yster-nikkel) kern, ’n ysagtige mantel en ’n buitenste gaslaag van waterstof en helium. Die kern is relatief klein (net sowat 0,55 aardmassas) en het ’n radius van minder as 20% van die hele planeet s'n. Die mantel vorm die grootste deel (sowat 13,4 aardmassas). Die buitenste laag is taamlik onbeduidend (sowat 0,5 aardmassas) en dit maak die laaste 20% van Uranus se radius uit. Die temperatuur in die kern is sowat 5 000 K. Die ysmantel bestaan nie uit konvensionele ys nie, maar is ’n warm, digte vloeistof wat uit water, ammoniak en ander vlugtige materiale bestaan. Dit word soms ’n water-ammoniak-oseaan genoem.
Natuurlike satelliete
Uranus het 27 natuurlike satelliete. Die name is gekies uit karakters van William Shakespeare en Alexander Pope se werk. Die vyf grootstes is Miranda, Ariel, Umbriel, Titania en Oberon.
Rooiwangparkiet
Die rooiwangparkiet (Agapornis roseicollis) is 'n gelokaliseerde, algemene standvoël en nomade in droë breëblaarboomveld, halfwoestyn en bergatige terrein – grotendeels in Namibië. Die voël is 15–18 cm lank en 46–63 g groot. In Engels staan die voël bekend as die Rosy-faced Lovebird.
Brec Bassangeres
Brec Bassangeres (gebore 25 Mei 1999) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Saturday at the Starlight (2018) en in die televisiereekse The Goldbergs (2013), Bella and the Bulldogs (2015), en School of Rock (2016).
Callyspongia armigera
Callyspongia armigera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1864 deur Duchassaing & Michelotti.
Nigerrivier
Die Nigerrivier (Engels: Niger River, Frans: (le) fleuve Niger [(lə) flœv niʒɛʁ]) is 'n groot suid-vloeiende rivier in Wes-Afrika. Die rivier, met 'n lengte van 4 180 km (2 597 myl), is ná die Nylrivier en die Kongorivier die derde langste rivier in Afrika. Beide die lande Niger en Nigerië, geleë langs die rivieroewers, is daarna genoem.
Die Nigerrivier ontspring in die Hooglande van Guinee, net oos van die grens met Sierra Leone. Die rivier begin in 'n noordoostelike rigting vloei deur Guinee tot by die grens van Mali. Hier bereik die Nigerrivier dié land se hoofstad, Bamako, en vloei verder in 'n noordoostelike rigting tot by Timboektoe. Net oos hiervan bereik die rivier sy noordelikste punt in die suidelike deel van die Sahara-woestyn en draai in 'n suidoostelike rigting. Naby Gao vloei dit deur die Sahelstreek en kruis Niger se grens. Hier vloei die rivier deur Niamey, die hoofstad van Niger. Aansluitend vorm die rivier gedeeltelik die grens tussen Benin en Niger en bereik die drielandepunt tussen Niger, Burkina Faso en Benin. Die rivier bereik Nigerië en verlaat die Soedangebied, wat deur 'n reënwoud opgevolg word. In die suidelike sentrum van Nigerië net suid van die hoofstad Abuja, mond die Benuerivier, die Nigerrivier se grootste sytak, uit. Vanaf hier vloei die rivier in 'n suidelike rigting en mond in die uitgestrekte Nigerdelta naby die hawestad Port Harcourt in die Golf van Guinee uit.
Die Nigerrivier word in Manding Jeliba of Joliba ("Groot Water"), Orimiri of Orimili ("Groot Water") in Igbo, Egerew n-Igerewen ("rivier van riviere") in Toearegs, Isa Ber ("groot rivier") in Songhay, Kwara in Hausa en Oya in Joroeba genoem. Die naam is vermoedelik afgelei van die Latynse woord niger vir swart of die Toearegse woord Egerew n-igerewen, wat vir die middelloop rondom Timboektoe gebruik is. Timboektoe was vroeër die suidelike einde van die Trans-Sahara-handel met die westelike Middellandse See en bron van die meeste Europese kennis in die gebied.
Europese magte het geglo dat die Sénégalrivier die mondingsrivier van die Nigerrivier is in die tyd toe hulle in die 16de en 17de eeu skepe langs die kus van Wes-Afrika begin stuur het. Mungo Park het in die 18de eeu die eerste Europese ontdekkingsreisiger geword wat die Nigerrivier vir die eerste keer in sy hele loop bevaar en destydse ryke besoek het. Daardeur is die verloop van die Nigerrivier verken.
Dominic Monaghan
Dominic Monaghan (gebore 8 Desember 1976) is 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001), The Lord of the Rings: The Two Towers (2002), en The Lord of the Rings: The Return of the King (2003), en in die televisiereeks Lost (2004).
Elektroliet
'n Elektroliet het in die elektrochemie twee nouverwante maar verskillende definisies:
Natriumchloried is 'n goeie voorbeeld van definisie 1): 'n Oplossing van hierdie stof in water sal die oplossing elektries (of beter: ionies) geleidend maak.
Seewater is 'n goeie voorbeeld van definisie 2). Dit bevat talle verskillende ione, soos ,,, , ens. en is daardeur geleidend. 'n Ander voorbeeld is nogtans 'n vastestof soos  waarin die silwerione mobiel genoeg is dat dit geleidbaarheid besit. Hierdie stof word 'n vastestofelektroliet genoem.
Sterk en swak
'n Stof soos NaCl sal, wanneer dit in water oplos, amper heeltemal uitmekaar val. NaCl is 'n voorbeeld van 'n sterk elektroliet. In hierdie dissosiasiereaksie vind solvasie van die gevormde ione deur watermolekule plaas, wat met (aq) weergegee word: