cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Honolulu County
Volgens die 2010-sensus beloop die bevolking van Stad en County 953 207 wat van Honolulu die tiende grootste munisipaliteit in die Verenigde State maak. Vanweë Hawaii se munisipale struktuur word die Stad en County Honolulu deur die United States Census Bureau vir statistieke doeleindes steeds in 'n aantal sensusgebiede (census-designated places) verdeel, ongeag die feit dat dit die enigste geïnkorporeerde gebied in die deelstaat is. Die huidige burgemeester van Honolulu is Peter Carlisle wat Kirk Caldwell opgevolg het. Die stad-county se leuse is Haʻaheo No ʻO Honolulu (Trots van Honolulu).
Simposium
Beskrywing
Kos en wyn is voorgesit. Vermaak is ook verskaf, en na gelang van die geleentheid sou dit insluit speletjies, liedere, meisies of seuns wat die fluit bespeel en slawe wat verskeie vorme van vermaak aanbied.
Simposiums is dikwels gehou om spesifieke geleenthede te vier. Die heel belangrikste simposium, soos beskryf deur Plato en aansienlik anders deur Xenophon, is dié van die digter Agathon ter viering van sy eerste oorwinning op die teaterkompetisie van die Dionisia van 416 v.C. Volgens Plato se weergawe is die viering ontwrig deur die onverwagte aankoms van destyds se "Mnr. Gewild", die jong Alcibiades – dronk en halfkaal nadat hy pas ’n ander simposium verlaat het.
Die mans op die simposium sou ’n menigte onderwerpe bespreek, ook filosofiese temas soos liefde en die verskille tussen die geslagte.
Drinkebroers
duimnael|220px|’n Kottabos-speler gooi voorwerpe met wynmoer (Attiese kylix, c. 510 v.C.) duimnael|220px|’n Vroulike fluitspeler vermaak mans op ’n simposium op dié erdeware-krater, omstreeks 420 v.C.
Aan die hoof van die simposium was die "simposiarg", wat sou besluit hoe sterk die wyn sou wees na gelang van die erns van die aand se verrigtinge. Die Grieke en Romeine het hul wyn tradisioneel met water gemeng, want die drink van suiwer wyn is beskou as "onbeskaafd". Daar was egter verskille tussen die Griekse en Romeinse simposiums. Op ’n Romeinse kuieraand is wyn voor, saam met en ná die kos voorgesit, en vroue kon saamkuier. Op Griekse simposiums is wyn net ná ete gedrink, en vroue is nie toegelaat nie. Die wyn is voorgesit in ’n krater, ’n groot mengvat wat so ontwerp is dat twee mans dit kon dra, en geskink uit kruike (oenochoe). Sekere seremonies is uitgevoer; die belangrikste hiervan was drankoffers, die skink van klein hoeveelhede wyn ter ere van verskeie gode of afgestorwenes.
In sy toneelstuk Semele of Dionisos uit 375 v.C. vertel die digter Eubulus dat die wyngod, Dionisos, die volgende te sê gehad het oor die aanvaarbare manier van wyn drink:
Ysberg
Vorming
Indien 'n vinnig bewegende  gletser op 'n beskutte plek in die see loop of dadelik diep water bereik, kan die ys uitdrywe tot die hele voorpunt (ystong) van die gletser dryf. In Antarktika  sterk etlike ystonge meer as 80 km die see in. In so 'n geval kan stukke van die drywende gletser afbreek en groot ysberge vorm. Dieselfde verskynsel kom by die ysbank van Antarktika voor. Hierdie ysbank is honderde meter dik en die rand van die ysdek dryf feitlik altyd. Groot stukke breek af en vorm reusagtige tafel-ysberge.
Tage Axelson
Tage Axelson (gebore 29 Desember 1933) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Flagermusen (1966), Sangen om den røde rubin (1970), en Did Somebody Laugh? (1978), en in die televisiereeks Pyrus i alletiders eventyr (2000).
Simposium
Drinkebroers
Simposiums is dikwels op Attiese breekware uitgebeeld en Richard Neer van die Universiteit van Chicago meen die hoofdoel van Attiese breekware was gebruik op simposiums.
Ysberg
Aard
Die relatiewe digtheid (die digtheid in verge­lyking met suiwer water) van gletserys wissel na gelang van die hoeveelheid lug wat dit bevat, maar dit is minder as suiwer varswaterys. Die digtheid van seewater wissel ook, afhangende van die temperatuur van die water en die hoeveelheid sout wat dit bevat, maar dit is altyd meer as suiwer water. 'n Ysberg sal dus altyd hoër in die see dryf as 'n ysblok­kie in 'n glas water. Opnames wat deur die Internasio­nale Yspatrollie naby Newfoundland gemaak is, het ge­toon dat tussen vyf sesdes en die helfte van die meeste ys­ berge onder die water is, nie noodwendig 'n tiende soos algemeen aanvaar word nie.
Simposium
Vermaak
Poësie en musiek was belangrike vorme van vermaak op simposiums. Hoewel gewone vroue nie toegelaat is nie, is vroulike hoëklasprostitute (hetairai) en vermaakkustenaars toegelaat om op te tree en die gaste geselskap te hou. Onder die instrumente wat die vroue bespeel het, was die aulos, ’n Griekse houtblaasinstrument wat soms met ’n hobo vergelyk word. Wanneer snaarinstrumente bespeel is, was die barbiton die tradisionele instrument. Slawe en seuns het ook dienste en vermaak verskaf.
Daar is ook meegeding. ’n Spel wat dikwels gespeel is, was kottabos, waartydens spelers die wynmoer onder in hul kylix, ’n plat soort drinkglas, na ’n teiken gegooi het. Daar was ook skolia, drinkliedere van ’n mededingende aard – een simposias sou die eerste deel van die lied sing en ’n ander moes dit dan voltooi. Simposiaste het ook in redevoering meegeding, vandaar die moderne gebruik van "simposium" in Afrikaans vir byeenkomste waar wetenskaplike gedagtewisseling en toesprake plaasvind.
Ysberg
Aard
Arktiese ysberge is ru en neem baie vorme aan. Die koepelvormige berg kom die meeste voor. Ysberge wat hul oorsprong in Groenland het, steek  dikwels  meer as 60 m bo die see uit en hoogtes van 135 m is al gemeet. Sommige Groenlandse ysberge is byna 1 000  m  lank, maar oor die algemeen is hulle nie langer as 300 m nie.
Alhoewel ysberge met 'n gletser-oorsprong ook in die Ant­arktiese oseaan voorkom, word die tafelbergvorm die meeste aangetref. Hierdie ysberge het 'n plat kruin en vertikale kante. Hulle steek gewoonlik tussen 10 en 30 m bokant die see uit, maar selde hoër as 50 m. Baie tafelys berge is meer as 1,6 km lank. Een van die grootste tafelysberg wat ooit gesien is, is deur die bemanning van die USS Glacier opgemerk. Dit het op 12 November 1956 sowat 240 km wes van Scott-eiland gedryf en was 335 km lank en 97 km breed. Na berekening was die massa ongeveer 'n halfbiljoen ton en het dit genoeg water bevat om by ontdooiing (sonder verdampingsverlies) al die oseane van die wêreld met ongeveer 50 mm te laat styg. Daar is verder bereken dat die hele Republiek van Suid­ Afrika met 'n yslaag van omtrent 4,5 m dik bedek sou kon word met die ys uit hierdie ysberg.
Die beweging van ysberge
Aangesien die grootste gedeelte van die ysberg onder die see is, word die berg eerder deur seestrome as deur die wind aangedryf. In die Noord-Atlantiese Oseaan word  die meeste ysberge met twee strome suidwaarts gevoer. Die ysberge van Wes-Ys­land beweeg deur die Davis-straat in die koue Labrador-stroom, waarmee  dit verder suid tot in die vlak  water van  die  Grand Banks  naby  Newfoundland dryf. Hier strand die meeste ysberge, waar hulle bly lê totdat  hulle gesmelt  het. In uitsonderlike gevalle het dit al gebeur dat ysberge veel verder suid dryf. Een is selfs suid van Bermuda opgemerk. Die ysberge wat van die ooskus van Groen­land afkomstig is, smelt in die warm stroom  wat van die Farewell-kaap  tot in die Davis-straat vloei.
In die Suid-Atlantiese Oseaan word ysberge deur die koue Falkland-stroom noordwaarts gevoer. Ysberge word dikwels noord van die Falkland-eilande ge­sien en is so ver noord as die 36ste breedtegraad gevind, naby Argentinië se La Platarivier. Dit is net effens verder suid as Kaapstad (33° 55' S). Normaalweg kom see-ys en ysberge nie nader as ongeveer 550 km van die suidpunt van Afri­ka voor nie.
Bronnelys
* KENNIS, Volume 1, 1980, bl. 118-119, ISBN 0-7981-0823-1
Vis (voedsel)
Vars vis bied 'n goeie bron van hoë gehalte proteïen en bevat baie vitamiene en minerale. Dit kan beskou word as óf witvis, olierige of skulpvis. Witvis, soos skelvis en stokvis, bevat baie min vet (gewoonlik minder as 1%), terwyl olierige vis soos sardientjies, tussen 10-25% vet bevat. As gevolg van die hoë vetinhoud, bevat laasgenoemde 'n verskeidenheid van vetoplosbare vitamiene (A, D, E en K) en noodsaaklike vetsure, wat almal noodsaaklik is vir die gesonde funksionering van die liggaam.
Gesondheidsvoordele van die eet van vis
Navorsing oor die afgelope paar dekades het getoon dat die voedingstowwe en minerale in vis, en veral die omega 3-vetsure gevind in pelagiese visse, hart-vriendelik is en verbetering in breinontwikkeling en voortplanting kan veroorsaak. Dit het weereens die rol van visvoedsel in die menslike liggaam se funksies beklemtoon.
Graatjies
Die skelet van 'n vis word grate genoem, en die graatjies (die ribbes van die skelet) word as 'n groot ergernis gesien omdat hulle uit die mond verwyder moet word. As 'n graat in die keel bly vassteek, is dit 'n baie onaangename ervaring of prikkel. Deur te hoes of die welwillendheid deur iemand op sy rug te klop is 'n moontlike oplossing hiervoor.
Gardenia
Gardenia is 'n genus van bome wat hoort tot die familie Rubiaceae. Daar is sewe spesies wat hoort tot die familie en almal het wit tot geel buisvormige blomme, eiervormige vrugte en stywe blare in kranse van drie. Die meeste spesies is meerstammige struike of klein bome.
M'Banza Kongo
M'Banza Kongo of M'banza Congo (Portugees: [ɐ̃ˈbɐ̃zɐ], [ĩˈbɐ̃zɐ], [mɨˈβɐ̃zɐ] of [miˈβɐ̃zɐ ˈkõɡu], letterlik "Kongo-stad"; voorheen São Salvador do Congo in Portugees vanaf 1570 tot 1975) is die hoofstad van die Zaire-provinsie in Angola en is net suid van die grens tot die Demokratiese Republiek van die Kongo geleë. Die stad het 'n bevolking van 31 645 in 2010 gehad.
M'Banza Kongo is in die 14de eeu gestig en het as hoofstad van die magtige Koninkryk van die Kongo gedien, waarna die Kongorivier genoem is. Die twee moderne lande Demokratiese Republiek van die Kongo en Republiek van die Kongo is weereens na dié rivier genoem. In 1483 het Portugese die stad bereik en tydens die Portugese bewind is die stad uitgebrei en het 'n Europese verskyning gekry. 'n Paleis, 'n katedraal en tientalle kerke is opgerig. Die oorblyfsels van die hoofstad van die voormalige Koninkryk van die Kongo is in 2017 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.
Suid-Georgië en die Suidelike Sandwicheilande
Suid-Georgië en die Suidelike Sandwicheilande (Engels: South Georgia and the South Sandwich Islands, Spaans: Islas Georgias del Sur y Sandwich del Sur) is 'n argipel in die suidelike Atlantiese Oseaan. Dit is 'n afgeleë en onherbergsame versameling van eilande, bestaande uit Suid-Georgië en 'n ketting van kleiner eilande bekend as die Suid-Sandwich-eilande. Die eilande het 'n bevolking van twee mense in die hoofstad Grytviken, maar soms word die nabygeleë King Edward Point as hoofstad beskou, omdat dit 'n permanente bevolking het.
Suid-Georgië is 165 kilometer lank en 35 kilometer breed en is verreweg die grootste eiland in die gebied. Die Suid-Sandwich-eilande lê ongeveer 700 kilometer suidoos van Suid-Georgië. Die gebied se totale landoppervlakte is 3 903 vierkante km.
Suid-Georgië en die Suidelike Sandwicheilande lê suidoos van Suid-Amerika en word sedert 1925 deur Argentinië geëis. Argentinië het die eilande in 1982 beset, maar is deur die Verenigde Koninkryk in die Falklandoorlog verslaan. Die Falklandeilande is ongeveer 1 300 kilometer wes geleë van die gebied se naaste punt daaraan.
Die eilande is 'n oorsese gebied van die Verenigde Koninkryk en die Europese Unie met' n grondwet wat in 1985 aangeneem en in 2009 gewysig is om die reg van selfbeskikking van die bevolking te herhaal.
Fugging
Fucking (uitgespreek ˈfʊkɪŋ) is 'n klein dorp in die noorde van Oostenryk, in die munisipaliteit Tarsdorf in die deelstaat Opper-Oostenryk. Die dorp lê 33 km noord van Salzburg en 4 km oos van die Duitse grens.
Koperhaai
Die Koperhaai (Carcharhinus brachyurus) kom langs die hele kuslyn van Suid-Afrika voor tot by Kaap Vidal. Die haai is bruingrys tot koper aan die bolyf en wit onder. Die haai kom altyd redelik naby die kus voor. Hy kan maklik verwar word met die gryshaai. Die haai word tot 3 m lank en 242 kg swaar. In Engels staan die haai bekend as Copper shark.
Wêreldwye verspreiding
Wes-Atlantiese Oseaan: Meksiko, die Golf van Meksiko, Brasilië en Argentinië.
Oos-Atlantiese Oseaan: Vanaf Frankryk, insluitend die Middellandse See, suidwaarts en rondom die kus van Suider-Afrika aan die sentrale KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Stille Oseaan: Japan na Nieu-Seeland, die suide van Kalifornië, VSA, in die Golf van Kalifornië tot in Meksiko en Peru.
Seekos
Seekos is enige vorm van seelewe wat deur die mens as voedsel beskou word. Seekos sluit duidelik vis en skulpvis in. Skulpvis sluit verskeie spesies van weekdiere, skaaldiere en stekelhuidiges in. Histories is soogdiere in die see, soos walvisse en dolfyne ook as kos verbruik, maar dit gebeur deesdae in 'n mindere mate. Eetbare seeplante, soos seewiere, kelp en mikro-alge, word oral oor die wêreld geëet as seekos, veral in Asië.
Die oes van wilde seekos staan ​​bekend as hengel en die verbouing van, en boerdery met seekos, staan ​​bekend as akwakultuur, marikultuur, of in die geval van vis, visboerdery. Seekos word dikwels onderskei van vleis, maar dit is nog steeds dierlike produkte en uitgesluit van 'n streng vegetariese dieet. Seekos is 'n belangrike bron van proteïen in baie diëte dwarsoor die wêreld, veral in die kusgebiede.
Die meeste van die seekosvangste word deur mense verbruik, maar 'n groot deel word ook as viskos gebruik om ander visse of plaasdiere mee te voer. Sommige seekos (kelp) word gebruik as voedsel vir ander plante (bemesting). Op hierdie manier word seekos indirek gebruik om verdere voedsel vir menslike verbruik te produseer. Natuurlike produkte soos visolie en spirulina tablette word ook onttrek uit seekos. Sommige seekos word gebruik om akwariumvisse en troeteldiere, bv. katte te voed. 'n Kleiner persentasie word gebruik in medisyne, of word in die nywerheid gebruik vir nie-voedingdoeleindes (soos leer).
Delawarerivier
Die Delawarerivier is een van die grootste riviere in noordoos Amerika. Die rivier is 450 km lank (uitgesluit die strandmeer en baai) en kronkel deur verskeie deelstate. Die rivier mond uit in Delawarebaai; dié is ongeveer 89 km lank en 20 km wyd. Die rivier ontspring as twee sytakke in die Catskillberge in die deelstaat New York naamlik die West Branch en die East Branch. Beide vloei parrallel suidwes deur Delaware County, New York. By 'n dorpie genaamd Deposit, New York draai die West Branch skerp 90 grade in 'n suidoostelike rigting en die East Branch vloei by Hancock in die West Branch in. Hiervandaan staan die rivier bekend as die Delawarerivier. Die rivier vloei nou suidoos as die grens tussen New York en Pennsilvanië. Port Jervis, New Jersey is 'n plek waar die drie deelstate, New York, New Jersey en Pennsilvanië se grense bymekaar kom. Hier maak die rivier nog 'n reghoekige draai en vloei nou suidwes en vorm nou die grens tussen Pennsylvania en New Jersey. Naby Stroudsburg, Pennsylvania, draai die rivier weereens suidoos en sny deur die Kittatinnyberge in wat as die Delaware Water Gap bekend staan. Net suid van Trenton, New Jersey swaai die rivier weereens suidwes en mond uit in Delawarebaai.
Yarragadee bron
Die Yarragadee Bron is 'n varswater grondwaterbron in die suidweste van Wes-Australië en is hoofsaaklik onder die Swan kusvlakte wes van die Darling eskarp geleë. Dit strek van noord na suid vanaf ongeveer waar Geraldton geleë is tot by die suidkus, maar met 'n onderbreking in die formasie net suid van Perth.
Delawarerivier
Die rivier het 'n groot rol gespeel in die geskiedenis van die Verenigde State. Op 25 Desember 1776 het George Washington sy beroemde kruising van die rivier gemaak om die Britse Mag te verslaan in die Slag van Trenton.
Yarragadee bron
Die grondwaterbron is verskeie honderde meters onder grondvlak geleë met 'n wisselende dikte van tot en met ongeveer 2 kilometer.
In die Perth gebied is die Yarragadee grondwaterbron onder die Leederville grondwaterbron geleë wat self onder twee ander oppervlakkige bronne geleë is. Hierdie bronne word geskei deur ondeurdringbare grondlae.
Die Yarragadee grondwaterbron stoor ongeveer 1000 kubieke kilometer water. Dit word daarom as 'n waterbron benut en die Water Corporation van Wes-Australië onttrek ongeveer 45 gigaliter per jaar uit die bron. Een kubieke kilometer is ongeveer 1000 gigaliter.
Geologies is die bron deel van wat bekend staan as die Yarragadee formasie, wat 'n relatief dik geologiese eenheid in die Perth-kom is. Dit is in die Jurassiese tydperk gevorm en bestaan hoofsaaklik uit poreuse sandsteen.
Cyclacanthia bellae
Cyclacanthia bellae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cyclacanthia en tot die familie Latrunculiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2003 deur Samaai, Gibbons, Kelly & Davies-Coleman.
.eu
.eu is die Internettopvlakdomein vir die Europese Unie. Die domainname word deur EURid (The European Registry of Internet Domain Names) geadministreer, wat ook aanspreeklik is vir die topvlak-domein 'eu'.
Europese eenwording
Tot en met 9 Mei 2006 is die subdomein .eu.int deur die Europese Kommissie en Europees Parlement gebruik. Die topvlak-domein .int is vir internasionale instellings gereserveer, met eu as die tweedevlak-domein vir Europa. In Desember 2005 word .eu bekendgestel, waarna die meeste domeinname wat op .eu.int eindig op 9 Mei 2006 (Europadag) na .europa.eu oorgeskuif word. Die Europese Sentrale Bank is egter vanweë hulle politieke onafhanklikheid nie oorgeskuif nie, en gebruik daarom slegs ECB.int. Hulle het wel ecb.europa.eu as 'n alias geregistreer.
Eksterne skakels
Toppdomän
Ford Ranchero
Die Ford Ranchero was 'n koepeenuts wat tussen 1957 en 1979 geproduseer is. In teenstelling met 'n bakkie, was die Ranchero aangepas van 'n tweedeurstasiewaplatform wat die kajuit en vragbed met die bakwerk geïntegreer het. Altesaam 508 355 eenhede is gedurende die model se produksieloop geproduseer. Dit was aangepas uit volgrootte, kompakte en intermediêre motors wat deur die Ford Motormaatskappy vir die Noord-Amerikaanse mark gebou is.
Gedurende die 1970's is die Ranchero-naam op die Suid-Afrikaanse mark gebruik vir 'n her-embleemde Australiese Ford Falcon-nuts. Hierdie voertuie is in volledig-afgetakelde vorm (CKD) na Suid-Afrika verskeep, en in Port Elizabeth aanmekaar gesit. In Argentinië was 'n nutsweergawe van die plaaslikvervaardigde Ford Falcon ook bekend as die Ranchero.
Die Ranchero het so goed verkoop, dat 'n mededinger uit General Motors se stal ontluik het in 1959, die Chev El Camino.
Hobhouse
Geskiedenis
Die dorp is in 1904 op die plaas Poortjie van Christoffel de Bruin gestig. Die dorp is vernoem na Emily Hobhouse, die beroemde konsentrasiekamphervormer van die Tweede Vryheidsoorlog. Hobhouse het op 3 September 1913 'n munisipaliteit geword. Daar is egter 'n ander weergawe. In die ou begraafplaas is die grafsteen van Joseph Johannes Diederichs. Op die grafsteen is geskryf, "Stigter en Eerste Burgemeester van Hobhouse."
Distrik
Die dorp is die handelsentrum vir die gebied wat kaas, mielies, koring en beeste produseer.
Hendrik Gerhardus Stoker
Hendrik Gerhardus Stoker (1899–1993) was 'n Calvinistiese filosoof. Hy is bekend daarvoor dat hy 'n eie wysgerige stelsel Wysbegeerte van die Skeppingsidee (1933) daargestel het. Johan Heyns het in "Denkers deur die eeue" Stoker as die grootste filosoof beskou wat Afrika opgelewer het.
Bundesliga
Die Bundesliga is Duitsland se professionele eersteliga in sokker sedert 1963. Voor die instelling van die Bundesliga deur die DFB (Deutscher Fußball Bund), is die Duitse sokkerkampioen bepaal deur die wenner van uitspeelwedstryde tussen die topspanne van elke streekliga.
Hendrik Gerhardus Stoker
Vroeër dae
Stoker is op 4 April 1899 in Johannesburg gebore. Al is sy ouers, Pieter Stoker (bebore op 5 Februarie 1865 te Assen) en Geertje (Leentje) Nienhuis (gebore op 24 Februarie 1873 te Bedum) immigrante uit Nederland, hulle het mekaar in Johannesburg ontmoet. Ses maande nadat Stoker gebore is, breek die Tweede Vryheidsoorlog uit en sy vader het as 'n Nederlandse vrywilliger by die Boerekommando’s aangesluit. Gedurende die oorlog het albei ouers die lyding van vroue end kinders in die konsentrasiekampe gesien. As gevolg daarvan neem die Stoker-gesin 'n anti-Britse gesinheid.
Bundesliga
FC Beiere München het die liga reeds 22 keer gewen sedert 1963. Klubs uit die voormalige Oos-Duitsland sukkel sedert unifikasie om hulle top-spelers te behou en met die voormalige Wes-Duitse klubs mee te ding, aangesien die voormalige Wes-Duitse klubs oor die algemeen finansieel beter daaraan toe is. In die 2008/09-seisoen speel daar slegs een klub uit die voormalige Oos-Duitsland in die Bundesliga, naamlik FC Energie Cottbus, het gegaan in die 2. Bundesliga 2009/10.
Hendrik Gerhardus Stoker
Vroeër dae
Stoker se ouers wil nie hê dat hy na 'n Engelse skool moet gaan nie, dus is hy vir sy skoolopleiding by die Deutsche Schule ingeskryf. Die Eerste Wêreldoorlog veroorsaak moeilikhede vir die Deutsche Schule en Stoker se ouers is verplig om hom in te skryf by die Potchefstroom Gimnasium, waar hy in 1916 in die eerste klas matrikuleer het. Toe hy 'n student by die Ginmasium was, het hy algemene (oop) kolleges van (onder andere) Jacob Daniël du Toit (Totius) bygewoon. Totius, die hoogleraar aan die Theologiese Skool van die Gereformeerde Kerk, was ook bekend as 'n digter en ook as een van die leiers van die Tweede Taalbeweging. Totius se voordragte oor die Bybelboek Jesaja oortuig hom finaal van die waarde van die Christelike lewenshouding.
Bundesliga
Die Bundesliga is vandag baie suksesvol uit 'n finansiële oogpunt en die mees suksesvolle sokkerliga wêreldwyd as dit gemeet word aan toeskouers. In die 2005/06-seisoen het die liga 'n gemiddelde bywoningsyfer van 40 775 toeskouers per wedstryd gehad (die tweede bes bygewoonde sokkerliga was die Engelse Premierliga met 'n gemiddelde bywoningsyfer van 33 875 per wedstryd).
Hendrik Gerhardus Stoker
Familie
Op 28 September 1925 is Stoker en Miriam Francoise du Plessis deur Totius by die Gereformeerde Kerk, Pretoria in die eg verbind. Du Plessis is in Kaapstad op 30 April 1902 gebore en sterf op 8 Maart 1994, ongeveer een jaar na haar man. Vier kinders is uit die huwelik gebore: Pieter, die oudste, word by PU vir CHO professor van fisika en David, die tweede, word by die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing (RGN) vise-president.
Bundesliga
Struktuur
Vir die eerste twee seisoene het die Bundesliga uit 16 spanne bestaan, maar sedert die 1965/66-seisoen is die Bundesliga tot 18 spanne vergroot (die enigste uitsondering was die 1991/92-seisoen, toe die liga tot 20 spanne vergroot is om twee spanne uit die voormalige Oos-Duitsland se DDR-Oberliga tot die Bundesliga toe te laat).
Hendrik Gerhardus Stoker
Kritiek
Die vraag kan wel gevra word waarom Stoker relatief onbekend is. Die volgende moontlike redes word voorgehou deur Van der Walt: Dit is die laaste van die bogenoemde kritiekpunte waarvoor Stoker vandag verkwalik word. Van Wyk het in 1994 'n hele artikel geskryf waarin hy Stoker kritiseer omdat hy die volk as 'n primêre samelewingsverband beskou en die volk gevolglik belangriker beskou as die koninkryk van God. In 'n meer onlangse boek van Milton Shain word Stoker ook daarvan verdink dat daar Anti-semitistiese invloede by hom teenwoordig was. Shain meen dat Stoker dit nie openlik sou erken nie, maar dat hy wel 'n vorm van Jodehaat by hom opmerk. Stoker het wel nie daarvoor ingestem dat Jode volledige burgerregte moet kry nie, maar merk telkens op dat Jodehaat afgewys behoort te word.
Bundesliga
Struktuur
Die onderste drie klubs word jaarliks uit die Bundesliga gerelegeer en met die top drie uit die 2. Bundesliga (tweede liga) vervang (in die beginjare is slegs twee spanne jaarliks gerelegeer). Klubs word aan streng voorwaardes ten opsigte van finansies en stadionveiligheid onderwerp om tot die Bundesliga toegelaat te word en daar te kan bly meeding.
Hendrik Gerhardus Stoker
Skolastiese invloede
Dit is veral B.J. Van der Walt wat Stoker kritiseer dat hy nie daarin geslaag het om van die skolastiese invloed van Herman Bavink los te kom nie. Bavink word deur Van der Walt beskou as 'n skolastiese denker en aanvanklik het Stoker beplan om onder Bavink te studeer. Van der Walt meen ook dat Stoker nie daarin geslaag het om Christelike Filosofie daar te stel nie, omdat die Filosofie nog volgens Stoker afhanklik was van die Teologie.
Bundesliga
Struktuur
Die Duitse sokkerstruktuur is baie plat in vergelyking met byvoorbeeld Engelse sokker. In Engeland is die eerste vyf ligas vertikaal gerangskik, met die gevolg dat deur net na die eerste 5 ligas te kyk, kan daar al presies gesien word watter klubs staan 'n kans om oor die volgende vyf jaar moontlik die Premierliga te haal. In Duitsland is daar egter slegs die Bundesliga, 2. Bundesliga en 3. Bundesliga wat vertikaal staan. Die vierde vlak is in drie Regionalligas gedeel op 'n streeksbasis. Hierna volg twaalf Oberligas, gevolg deur 27 verbands- of landesligas. Hoe laer daar in die piramide-struktuur gekyk word, hoe meer parallelle vlakke bestaan daar. Die interessante gevolg is dat redelike onbesonge spanne uit die kleiner stede en dorpe skielik hulle opwagting in die professionele ligas maak en dan weer (soms) net so vinnig verdwyn.
Hendrik Gerhardus Stoker
Apartheid
Stoker het in die artikel "At the Crossroads: Apartheid and University Freedom in South-Africa" die Apartheidsbeleid van die regering probeer verduidelik aan 'n buitelandse gehoor. Hierdie is een van die min Engelse artikels wat hy geskryf het. Stoker begin die artikel deur op die realiteit van Suid-Afrika se demografie te wys en dat die blanke bevolking 'n minderheidsgemeenskap is. Die blanke bevolking het volgens Stoker voor 'n kruispad gestaan. Of hulle moes met die meerderheid van die swart volke in Suid-Afrika intigreer of hulle moes differensieer. Die weg van intigrasie was vir Stoker 'n Liberalistiese oplosssings wat tot die verlies van die uniekheid van die Afrikanergemeenskap sou lei. Dit is binne die konteks dat Stoker gekies het vir differensiasie, in stede van integrasie.
Bundesliga
Struktuur
Die spanne wat in die 2010/11-seisoen meeding in die Bundesliga is die volgende:
Hendrik Gerhardus Stoker
Apartheid
Stoker kan seker gesien word as een van die voornaamste teölogiese onderbouers van die apartheidsidiologie en het daaroor uitsprake gedoen en daaroor geskryf. H.H. William skryf daaroor:
Stoker neem op 'n eerlike, hoewel idealistiese manier, die rassesituasie in Suid-Afrika in oënskou. Hy meld dat apartheid nie 'n omvattende lewensbeskouing soos byvoorbeeld liberalisme is nie, maar 'n beperkte beskouing, wat met die unieke rassesituasie ten opsigte van die verhouding tussen en die gelykheid van die verskillende rasse in Suid-Afrika te doen het. In sy verdediging van die goeie bedoelings van apartheid, noem hy heel idealisties dat dit poog om die swartes tot hul hoogste potensiaal van ontwikkeling te voer en terselfdertyd teen "Europeanisation" en "Westernisation" te beskerm waar hierdie invloede hulle, volgens hom, sal ontwortel en hulle rasse- integriteit sal vernietig. Stoker noem 'n aantal redes waarom die rassesituasie in Suid-Afrika 'n kritieke stadium bereik het, byvoorbeeld die ongelykheid in politieke- en beskawingspeil wat tussen die blanke meerdere groep en die swart mindere groep sedert hul ontmoeting aan die suidpunt van Afrika bestaan het. Hierdie, sowel as kulturele verskille het die noodwendige bevoorregting van die meerdere groep tot gevolg gehad. Aanpassings moes deur beide groepe gemaak word. Met die verstedelikingsproses van die swartes, het die rassevraagstuk 'n rassekrisis geword. Die kruispad waarby Suid-Afrika gekom het, was die keuse wat gemaak moes word tussen integrasie of differensiasie. Die waarskynlikste alternatief, soos dit volgens die liberalisme in Suid-Afrika toegepas kon word sou, volgens die vrees van die meerderheid blankes, lei tot integrasie en assimilasie op ekonomiese, kulturele, politieke, sosiale en uiteindelik biologiese gebied. Gelykheid in terme van die individu sou vanweë die getalle-oorwig van die swartes, die blankes se bestaan bedreig deur hul lewensruimte te absorber, politieke mag te verkry en beheer oor die bepaling van hul toekomsbestemming te verkry. Met die keuse van apartheid wou die blankes sy eie bestaan beveilig en beheer ten opsigte van sy eie toekomsbepaling behou en het hulle gedink dat hulle sake vir vreedsame naasbestaan ten beste vir die ander rassegroepe in die land kon reël.
Daar is vandag verskeie mense wat Stoker hiervoor verkwalik, soos die volgende aanhaling uit die kerkargief van die NG Kerk "Wie moet ons blameer vir die kerk se foute? Politieke en geestelike leiers asook teoloë uit die geledere van die kerk het dikwels die regverdiging verskaf wat aan die ideologie en die praktyk van apartheid ’n skyn van aanvaarbaarheid gegee het."
Toekennings
Ook die volgende toekennings getuig van H.G. Stoker se wetenskaplike bydraes oor bykans sewentig jaar:
Proefskrifte
Daarbenewens is twee proefskrifte oor die werk van Stoker aanvaar, een aan die Vrije Universiteit te Amsterdam (1968) en die ander aan die RAU (1972).
Nagraadse studente
Van sy nagraadse studente het 9 doktorsgrade en 18 magistersgrade onder sy leiding behaal. Van die nagraadse studente is die belangrikste sekerlik Prof. J.A. Heyns wat onder Stoker gestudeer het.
Lys van publikasies
Die onderstaande lys van publikasies is in 1994 deur Prof. A.W.G. Raath gepubiliseer in die gedenkbundel in Koers wat na Stoker se dood verskyn het. Die VCHO het in 2006 'n cd die lig laat sien met al Stoker se versamelde werke in elektroniese formaat. Sien die onderstaande skakel vir 'n volledige lys van Stoker se gepubliseerde en ongepubliseerde werke.
Oranjerivierprojek
Die Oranjerivierprojek (ook bekend as die Oranjerivierskema) is 'n groot projek met die hoofdoelwit: die ekonomiese ontwikkeling van die Oranjerivier en sy takriviere. Die projek is aanvanklik beplan oor 'n tydperk van 30 jaar. Daar is reeds gedurende 1956 begin met die opnames, in 1962 is die projek deur die Parlement goedgekeur en die werk het begin gedurende 1963.
Die projek sluit in besproeiingontwikkeling, hidroëlektrisiteit en die verlegging van bestaande riviere deur middel van tonnels en kanale. Daar was beplan vir 'n opwekkingsvermoë van 177 000 kW hidroëlektrisiteit. Daar was ook beplan vir 'n tonnel (Oranje-Visrivier) om water van die Gariepdam na die Groot-Visrivier oor te plaas.
Ander gedeeltes van die projek was die bou van die Hendrik Verwoerddam (later hernoem "Gariepdam") en Vanderkloofdam en die Vanderkloofkanale.
Doelwitte
Die projek het die volgende hoof doelwitte gehad:
Oranje-Visriviertonnel
Die Oranje-Visriviertonnel is 82.5 km lank en lewer water van die Oranjerivier aan die Groot-Visrivier teen 'n tempo van 57 m3/s. Die tonnel het 'n deursnee van 5.35 m en 200 000 m3 beton is gebruik om die tonnel te bou. Die inlaattoring van die tonnel is by Oviston in die Gariepdam. Hiervandaan volg dit 'n suidelike roete onderdeur die Suurbergplato verby Steynsburg. Die tonnel mond uit by in die Teebusspruit, net suid van Teebuskoppie. Hiervandaan vloei die water met die Grootbrakrivier verder na die Groot-Visrivier.
Visrivier-Sondagsrivier-oordragskema
Water oorgedra vanaf die Oranjerivier na die Groot-Visrivier via die Oranje-Visriviertonnel word weggekeer uit die Groot-Visrivier by die Elandsdriftkeerwal. Dit vloei dan in 'n kanaal wat vir 65 km kronkel saam met steil hellings en uitmond in die Klein-Visrivier. Die kanaal vloei deur die Cookhousetonnel van 13.1 km wat deur die Bosberg sny tussen Cookhouse en Somerset-Oos. Die water vloei vir 40 km in die Klein-Visrivier tot by die De Mistkraalkeerwal. Hier word die water uitgekeer in die Skoenmakerskanaal (vermoë 22 m3/s) wat uiteindelik uitmond in die Volkerspruit wat op sy beurt vloei na die Darlingtondam in die Sondagsrivier. Van hier word water na Port Elizabeth gepomp.
Damme
Benewens die 3 groot damme, die Gariep-, die Vanderkloof- en die Welbedachtdam, is daar ook 9 kleiner damme in die Oranjerivierprojek.
Gariepdam
Die Gariepdam (oorspronklik "Hendrik Verwoerddam" genoem), die vierde grootste dam in Afrika, vorm die hoofstruktuur van die Oranjerivierprojek en die welslae van die projek hang af van die water wat daar opgevang word. Water word hiervandaan vrygelaat na die Vanderkloofdam, wat 130 km stroomaf geleë is, en word deur middel van die Oranje-Visriviertonnel na die Groot-Vis- en Sondagsriviervallei gelei. Die dam is 5 km oos van Norvalspont op die grens van die Vrystaat en Oos-Kaap geleë en is in Maart 1972 in bedryf gestel nadat 1,92 miljoen m3 beton gegiet en R80 miljoen bestee is. Die dam het 'n wateroppervlakte van 374 km2, ŉ opgaarvermoë van 5 958 miljoen m3 en 'n volvlakhoogte van 1 258, 8 m bo seespieël. Die betonwal is van die swaarte- en boogtipe wat aan weerskante deur 'n betonswaartevleuel gestut word.
Die wal is 93 m hoog en het 'n kruinlengte van 947,9 m. Die water se drukkrag word deur die dubbelgekromde struktuur van die damwal na die swaarte-seksies afgelei. Aan die stroomopkant word die waterafvoer deur 2 reuse-uitlaatstrukture beheer. Rivieruitlaatpypleidings is aan die Vrystaatse oewer aangebring, terwyl 4 pypleidings vir hidroëlektriese-kragontwikkeling aan die Kaapse oewer geleë is. Drie radiale sluise of vloeduitlope (elk 8 m hoog) aan elke oewer verhinder dat vloedwater die rotse op die bodem verweer en daar is ook noodsluise ingeval die toerusting onklaar sou raak. Opdrifselroosters van beton met openinge van 0,305 m keer dat die sluishekke, kleppe en pype vir die waterafvoer verstop raak.
By die kraginlate na die hidroëlektriese kragsentrale bestaan die roosters uit fyn staalribbes met openinge van enkele sentimeters. 'n Drywende vlotskerm is op 'n veilige afstand van die damwal aan die stroomopkant aangebring om swemmers en bote te keer. Om te verhinder dat vloedwater die rivieroewers verweer, is rigmure, wat die vloei van die water na die rivier se natuurlike loop lei, aan elke oewer aangebring, terwyl 'n waterkussing onder die hoofwal en waterverdelers die watermassa onderskeidelik demp en verdeel. Vyf tonnels wat elk groot genoeg is dat 'n man regop daarin kan staan, is bo mekaar in die hoofwal gebou en is met 'n vinnige hysbak met mekaar verbind om inspeksie en instandhouding van die struktuur te vergemaklik.
Die Oranjerivier se sliklading van 0,46 % volgens volume het tydens die groot oorstroming van Februarie 1967 veroorsaak dat ongeveer 250 000 ton slik per uur afgevoer is. Die slik sal die dam se opgaarvermoë oor sowat 120 jaar met die helfte verminder en die wal sal in daardie stadium verdubbel moet word om weer die oorspronklike watermassa te kan berg. Daarna sal die dam en sy fondamente aansienlik versterk moet word voordat enige verder veranderings aangebring kan word.
Vanderkloofdam
Na voltooiing van die Gariepdam en die Oranje-Vistonnel is daar in 1971 begin met die bou van die Vanderkloofdam. Dit lê 130 km onderkant die Gariepdam, naby Petrusville in die Noord-Kaap, en is die hoofuitkeerdam van die ORP, asook die vyfde grootste dam in Afrika.
Die dam lewer water aan die Vanderkloofkanaalstelsel en is deur die Departement van Waterwese teen ŉ koste van R94 miljoen opgerig. Daar sou aanvanklik reeds in 1967, tesame met die konstruksie van die Gariepdam, met die bouwerk begin word, maar die projek is am finansiële redes uitgestel. Die dam is op 17 November 1977 in gebruik geneem. Dit het 'n kleiner kom as die Gariepdam en ŉ opgaarvermoë van 3 255 miljoen m3. Die terrein is ook smaller en ongelyker, maar aantrekliker as by ander komponente van die ORP, Die meer van 140 km2 is derhalwe ook langer en smaller as die van die Gariepdam. Die kruinlengte is 765 m en die hoogte van die dubbelgewelfde hoofwal (108 m) oortref alle ander damme in Suid-Afrika.
Die damwal is so hoog gebou om die watervlak te verhoog sodat die water wat in die Vanderkloofkanaalstelsel ingekeer word, deur die stelsel kan vloei sonder dat dit met behulp van 'n pomp aangejaag hoef te word. Dit staan op 'n soliede fondament van dolerietplaat (9 m diep) en die pad wat die Vrystaat met die Kaapprovinsies verbind, loop daaroor. Wanneer die Oranjerivier in vloed is, kan 8 500 m3/s water deur 4 sluise in die hoofwal deurgelaat word. Die dam en sy kanaalstelsel aan weerskante kan genoeg water voorsien om 900 nuwe plase in die Groot-Karoo te ontwikkel, en toe die kanaalstelsel in die jaar 2000 voltooi is, kon ongeveer 150 000 ha besproei word.
Welbedachtdam
Die Welbedachtdam is op die plaas Welbedacht, ongeveer 32 km suidwes van Wepener, in die Caledonrivier gebou. Die rivier ontspring in die Drakensberge en vorm gedeeltelik die grens tussen Suid-Afrika en Lesotho. Die dam is in 1974 voltooi en het die varswatervoorraad wat vroeër deur die Modderrivier verskaf is, vervang.
Dit het tot aan die einde van die eeu in die behoeftes van Bloemfontein en omstreke voorsien. Dit is 'n barrage-tipe dam met 'n swaartetipe betonwal en vloedsluise, en dit gelei gesuiwerde water deur swaartepypleidings na stede en dorpe in die Sentraal- en Suid-Vrystaat. Met inagneming van die slikinhoud van die Caledon (1,16 % van die riviervloed) word die opgaarvermoë oor 30 jaar op 97 miljoen m3. beraam; by voltooiing was dit 110 miljoen m3.
Oranje-Vistonnel
Die Oranje-Vistonnel, wat water van die Oranjerivier na die Groot-Vis- en Sondagsriviervalleie voer vir besproeiing, nywerheids- en stedelike gebruik, is die langste aaneenlopende watertonnel (82,8 km) ter wêreld en is teen ŉ koste van R150 miljoen gebou. Dit is na 7 jaar van konstruksiewerk in November 1975 in gebruik geneem. Water van die Gariepdam vloei deur middel van die Oviston-inlaattoring die Oranje-Visriviertonnel binne en word onder die Suurbergplato deur aan die Teebusspruit gelewer.
Daarvandaan word dit met die Grootbrakrivier na die Grassridgedam en die Groot-Visrivier gevoer. Die Kookhuistonnel voer dit uit die Groot-Visrivier na die Mentzmeer en die Sondagsrivierbesproeiingskema in die Addo-Kirkwoodgebied noord van Gqeberha. Die Ovistontoring is naby Venterstad, sowat 19 km noordoos van die Gariepdam se wal, geleë en lyk uit die lug soos ŉ vierblaarklawer. Sluishekke in die "blare" beheer die watervlak en rowwe roosters aan die buitekant daarvan hou opdrifsels uit.
Op die 4 vlakke waar water ingeneem word (2 bykomendes is vir toekomstige gebruik aangebring), is rolsluise waarmee die tonnel vir instandhoudingsdoeleindes leeggemaak kan word. Die tonnel, wat met beton uitgevoer is, het 'n deursnee van 5,35 m en lê 30 m onder die volvlakhoogte van die Gariepdam. Aan die suidelike punt is 'n turbinesaal en ondergrondse beheertoerusting, waarmee die hoeveelheid water wat uit die dam vrygelaat word, gereguleer word. Die uitlaat is ongeveer 75 km van die Oviston-tonnelinlaat geleë. Daarvandaan word die tonnel 'n oop kanaal, wat later in die Teebusspruit uitmond.
Vanderkloofkanaalstelsel
Die Vanderkloofkanaalstelsel, wat water oor 'n groot gedeelte van die Suid-Vrystaat en Noordwes-Kaap versprei, is die grootste besproeiingskanaal in Suid-Afrika.
Dit is deur die Departement van Waterwese gebou en die dorpie Orania, 45 km van Hopetown, het as terreinhoofkwartier gedien. 'n Hoofregteroewerkanaal is die vernaamste komponent van die stelsel, wat ook verspreidings- en dreineringskanale, balanseerdamme en brûe insluit. Al die hoof- en verspreidingskanale is met beton uitgevoer. Die regteroewerstelsel, wat water aan onder meer Kimberley en die Rietrivier-besproeiingsgebied in die Wes-Vrystaat lewer, is eerste aangelê en 313 000 m3 rots moes uitgegrawe word om die hoofkanaal aan sy beginpunt 30 m diep te lê.
Vis- en Sondagsrivierkanaalstelsel
Die Vis- en Sondagsrivierkanaalstelsel verbind die Groot-Visriviervallei met die Sondagsriviervallei ten einde watervoorrade in die Oos-Kaap, veral in die Mentzmeer, aan te vul. Die kanaalstelsel sal in die laat tagtigerjare voltooi wees, maar water word reeds sedert 1978 aan die Benede-Sondagsriviervallei gelewer. Die vernaamste komponente van die skema is die Kookhuistonnel van 13,1 km, 'n keerwal in die Groot-Visrivier en betonbeklede kanale wat oor 'n afstand van 80 km strek.
Die studam lei water by Elandsdrif uit die Groot-Visrivier af na die kanaal, wat dit teen 34 m3/s deur die Bosbergreeks, tussen Kookhuis en Somerset-Oos, na die Sondagsriviervallei se sitrusboorde voer. ŉ Tonnelboor of molboor is vir die eerste keer in Suid-Afrika gebruik om die rotsformasies van die Kookhuistonnel, wat 4,5 m in deursnee is, uit te grawe - 'n metode wat 2 keer vinniger werk as die kovensionele. Die Vis- en Sondagsrivier- kanaalstelsel sal by voltooiing water vir nagenoeg 60 000 ha grond lewer.
Voltooiing
Die Gariepdam is gedurende 1971, die tonnel gedurende 1975 en die Vanderkloofdam gedurende 1977 voltooi.
Nancy Caswell
Nancy Caswell (28 Oktober 1913 – 2 Februarie 1987) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Kingdom of Love (1917), The Blindness of Divorce (1918), Under Crimson Skies (1920), en Custer's Last Stand (1936).
Abbey DiGregorio
Abbey DiGregorio (gebore 13 Junie 1980 as Abigail V. McBride) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Veep (2012), Life in Pieces (2015), Barely Famous (2015), en Kevin (Probably) Saves the World (2017).
Lys van Afrikaanse rolprente
Hierdie artikel is ’n lys van Afrikaanse rolprente volgens jaar.
Wasserbillig
Wasserbillig (Luxemburgs: Waasserbëlleg) is 'n dorp in die Groothertogdom Luxemburg by die samevloeiing van die riviere Sauer en Moesel met sowat 2 300 inwoners.
Geskiedenis
Die huidige dorp gaan terug op 'n Romeinse nedersetting met die naam Biliacum.
Ligging
Wasserbillig is met 'n hoogte van 130 meter bo seevlak die laagste punt van Luxemburg. Die dorp lê naby die Duitse grens, teenoor Wasserbilligerbrück oorkant die Sauer- en Oberbillig oorkant die Moeselrivier. Wasserbillig is die administratiewe setel van die munisipaliteit Mertert, wat deel uitmaak van die kanton Grevenmacher.
Ekonomie
Danksy sy ligging naby die Duitse grens is Wasserbillig 'n besige dorp, wat onder meer op die grenshandel steun. Weens die laer belasting in Luxemburg speel die sogenaamde petroltoerisme 'n belangrike rol, aangesien baie Duitsers hier hulle petrol tenk. Langs die pad tussen Wasserbillig en Mertert is veertien petrolstasies opgerig, en ook die voormalige grenspos by die federale snelweg 64 is tot 'n petrolstasie omgebou. ExxonMobile se grootste petrolstasie lê langs die snelweg A1, wat Luxemburg met Duitsland verbind.
Johan de Witt
Johan de Witt (Nederlandse fonetiese uitspraak: ˈjoːɦɑn də ˈʋɪt) (24 September 1625 – 20 Augustus 1672) was 'n Nederlandse staatsman en belangrike politieke figuur in die Nederlandse Republiek in die 1600's, toe die Republiek se bloeiende seehandel dit 'n toonaangewende Europese handels- en seevarende mag gemaak het. Die eeu staan nou algemeen bekend as die Nederlandse Goue Eeu. De Witt het die Nederlandse politieke stelsel vanaf 1650, tot kort voor sy dood deur 'n pro-monargistiese gepeupel in 1672, beheer. Hy het met verskillende faksies uit byna al die groot stede saamgewerk, veral dié uit sy tuisdorp Dordrecht en dié van sy vrou se tuisdorp Amsterdam.
As 'n Republikein het de Witt die Huis van Oranje-Nassau en die Orangiste teëgestaan en 'n magsverskuiwing van die sentrale regering na die Regente probeer bewerk. Sy verwaarlosing van die Nederlandse leër (aangesien die Regente slegs op handelsvaartuie gefokus het en gedink het dat hulle oorlog kon vermy), toe die Nederlandse Republiek talle vroeë nederlae in die Rampjaar van 1672 gely het, was egter rampspoedig. Tydens die histerie wat gevolg het op 'n moeitelose inval bestaande uit 'n koalisie van Engeland, die Koninkryk van Frankryk en sommige Duitse state, is hy en sy broer Cornelis de Witt geblameer en in Den Haag deur onlusmakers vermoor. Die onlusmakers is nooit vervolg nie, en historici het al gespekuleer dat Willem van Oranje hulle dalk aangehits het.
André Babikian
André Babikian (gebore 3 Maart 1973) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Jesus & Josefine (2003) en The Protectors (2009).
Johan de Witt
Vroeë lewe en opvoeding
Nadat hy die Latynse skool in Dordrecht bygewoon het, het hy aan die Universiteit van Leiden studeer, waar hy uitstekend presteer het in wiskunde en regte. Hy het in 1645 sy doktorsgraad aan die Universiteit van Angers behaal. Hy het in Den Haag as prokureur gepraktiseer as 'n assosiaat van die firma Frans van Schooten. In 1650 (die jaar dat die stadhouer, Willem II oorlede is) is hy aangestel as leier van die deputasie van Dordrecht na die State van Holland en Wes-Friesland. De Witt het in Desember 1650 die Pensioenaris van Dordrecht geword. De Witt het hom in 1652 in Vlissingen bevind voor 'n skare woedende betogers. Sy bedaarde houding het die situasie egter kalmeer.
Huwelik en kinders
duimnael|200px|regs|Oorsig van die persoonlike familieverhoudinge van die [[Amsterdamse oligargie tussen die Regente-dinastieë Boelens Loen, De Graeff, Bicker (van Swieten), Witsen en Johan de Witt in die Nederlandse Goue Eeu]]
De Witt het op 16 Februarie 1655 met Wendela Bicker getrou. Sy was die dogter van Jan Bicker, 'n invloedryke patrisiër van Amsterdam, en Agneta de Graeff van Polsbroek. De Witt het deur hierdie huwelik lid geword van die voorste Amsterdamse regent- oligargie, die Bicker-De Graeffs. Jan Bicker het in 1653 as burgemeester van Amsterdam gedien. De Witt het 'n familielid geword van die republikeinsgesinde broers Cornelis en Andries de Graeff en Andries Bicker. Weens hierdie verhouding kon hy tydens sy ampstermyn staatmaak op die politieke en ekonomiese bystand van Amsterdam.
Johan de Witt en Wendela Bicker het vier kinders gehad, drie dogters en een seun:
Na De Witt se dood het sy swaer Pieter de Graeff die voog van sy kinders geword.
Raadspensioenaris
In 1653 het die State van Holland vir De Witt as raadspensioenaris verkies. Aangesien Holland die magtigste provinsie van die Republiek was, was hy effektiewelik die politieke leier van die Verenigde Provinsies-veral gedurende die tydperke waartydens geen stadhouer deur die State van die meeste provinsies verkies is nie. Holland se Raadpensioenaris is dikwels deur buitelanders die Groot Pensioenaris genoem omrede hy die belangrikste provinsie in die Nederlandse Republiek verteenwoordig het. Hy het die provinsies gelei deur sy ervaring en vertroudheid met belangrike aangeleenthede. Hy was egter geensins gelykstaande aan 'n moderne premier nie.
De Witt, wat die provinsie Holland verteenwoordig het, was geneig om hom te identifiseer met die ekonomiese belange van die skeepsvaart- en handelsklasse in die Verenigde Provinsies. Hierdie belange was grotendeels gekonsentreer in die provinsie Holland en in mindere mate in Zeeland. Tydens die godsdienstige konflik tussen die Calviniste en die meer gematigde lede van die Nederlandse Gereformeerde kerk wat in 1618 ontstaan het, het Holland hom geskaar by die meer gematigde NG faksie. De Witt het ook 'n verdraagsame houding ingeneem.