cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pous Honorius IV
Kerksake
Die twee groot monnikordes, die Franciskane en die Benediktyne het baie nuwe voorregte van die pous ontvang. Hy het hulle aangestel vir spesiale sendings, geïnstalleer as biskoppe en hulle in bevel van die Inkwisisie geplaas. Hy het ook die voorregte van die Karmeliete en die Augustyne goedgekeur en Karmeliete toegelaat om hulle habyt van gestreep na wit te verander. Hy het ook die orde wat gestig is deur Willem X van Akitanië bevoordeel. Hy het hulle abdye wat deur die Benediktyne verlaat is, gegee en ook die klooster van St. Paulus in Albano wat hy self gestig het toe hy nog 'n kardinaal was.
Salimbene, die geskiedskrywer van Parma beweer dat Honorius die monnikordes nie goed gesind was nie. Dit spuit waarskynlik uit Honorius se teenstand van die Apostoliese Broeders. Die Broeders, gestig deur Gerard Segarelli in Parma het evangeliese armoede voorgestaan. Die pous het hulle op 11 Maart 1286 tot ketters verklaar.
Aan die Universiteit van Parys het voorgestel dat 'n leerstoel in Oosterse tale ingestel word. Die kennis kon dan gebruik word om Moslems te bekeer en die skeuring met die Oosterse Kerk te beëindig.
Pous Honorius IV het slegs een kardinaal geskep, sy nefie Giovanni Boccamazza, aartsbiskop van Monreale, op 22 Desember 1285.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Heraklonas van Bisantium
Heraklonas (Latyn: Constantinus Heraclius, Grieks: Κωνσταντῖνος Ἡράκλειος; oorl. 641) was kortliks van Februarie tot September 641 die Bisantynse keiser. Hy was die seun van keiser Herakleios en sy niggie Martina.
Hy is gebore en het regeer as Constantinus Heraclius, maar die verkleiningsvorm Heraklonas (klein Herakleios) word in Bisantynse en moderne geskrifte gebruik.
Teen die einde van Herakleios se bewind, op 4 Julie 638, het hy Heraklonas tot medekeiser verklaar saam met sy halfbroer, Konstantyn III. Konstantyn het hul pa opgevolg en ná sy voortydige dood in Mei 641 was Heraklonas die alleenheerser. Maar gerugte dat sy ma, Martina, Konstantyn vergiftig het, het daartoe gelei dat laasgenoemde se seun Constans as medekeiser aangestel is. Martina en haar seuns is daarna afgesit, vermink en verban. Constans II het toe alleenheerser geword.
Niks verder is van Heraklonas bekend nie, maar daar word vermoed dat hy later in die jaar van sy afsetting dood is.
Lampreiagtiges
Algemeen
Vandag is 25 spesies lampreie en 20 spesies slymlampreie die enigste lewende verteenwoordigers van die superklas Agnatha. Hierdie diere stam af van voorgangers uit die Ordovicium (ongeveer 400 miljoen jaar gelede). Die algemene naam van hierdie uitgestorwe diere is die ostrakoderms, wat gekenmerk was deur die uitsonderlike pantsering van hulle kopgedeelte. Hulle en verwante groepe was volop gedurende die Siluur en die Devoon, totdat hulle teen die einde van die Devoon (345 miljoen jaar gelede) grotendeels uitgesterf het.
28 Augustus
28 Augustus is die 240ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (241ste in skrikkeljare). Daar volg nog 125 dae in die res van die jaar.
Lampreiagtiges
Algemeen
'n Aantal van die kenmerkende vertebrate-eienskappe ontbreek heeltemal by die Lampreiagtiges. Die diere het geen kake, geen bors of bekkenvinne, geen skouer- of bekkengordel, en ook geen milt of skubbe nie. In plaas van deur ’n werwelkolom met grate, word stewigheid slegs deur 'n kraakbeenagtige chorda dorsalis (die voorloper van gewerweldes se werwelkolom) aan die liggaam verleen.
Die chorda dorsalis word deur 'n bindweefsellaag omring, wat plek-plek kraakbeenagtige verdikkings het wat as verdere versterking vir die struktuur dien. Die vinne word ook met kraakbeenstawe versterk, maar die stawe is nie aan die chorda dorsalis verbind nie. Die skedel bestaan uit 'n kraakbeenvloer waaraan 'n aantal kapsules vasgeheg is. Hierdie kapsules omring die brein en huisves ook die sintuie. Lampreie beweeg deurdat W-vormige miotome ('n spiersegment) saamtrek, waardeur die liggaam kronkelend na vore gedryf word.
Die plat liggaam en die dorsale en anale (stert-) vinne druk die liggaam voort. Hoewel lampreie geweldige aktiwiteit gedurende beweging toon, is hulle pogings ondoeltreffend en die diere toon moeisame vordering. Ventraal (dit wil sê aan die onderkant) van die chorda dorsalis en net agter die skedel word die mandjieagtige farinks aangetref, waarmee asemgehaal word. Die diere verkry hulle suurstof uit water, wat die liggaam deur die mond binnekom.
Hier word die water van die slukderm weggekeer en via 'n respiratoriese buis na die farinks gevoer. Na gaswisseling word die water na buite gelaat deur sewe ronde kieusplete. Voor en skuins onder die skedel vind 'n mens 'n kraakbeenagtige ring wat die tregtervormige snuit ondersteun. Die snuit het 'n verskeidenheid spiere wat behulpsaam is met die vassuig aan die gasheer, asook met die werking van die tong.
Sowel die suier as die tong is toegerus met tande, maar die tong se tande is groter en skerper as die van die suier. Lampreie se tande kan nie vergelyk word met die van ander gewerweldes nie, omdat dit van epidermale afkoms is. Die ronde bek van lampreie het daartoe gelei dat taksonome hulle as die klas Cyclostomata geklassifiseer het. Met behulp van hierdie ronde suiersnuit heg hulle hulle aan 'n gasheer vas, soos suierhake aan mure vassuig. Die tande in die bek help die dier om stewiger vas te kleef, terwyl hulle die skerp en goed ontwikkelde tande van die tong gebruik om 'n gat in die gasheer se lyf te maak.
Lampreie
Die klas Cyclostomata word in twee ordes ingedeel. Die bekendste en grootste orde is die orde Petromyzontia, waartoe die lampreie of die sogenaamde "nege-oë" behoort. Die naam "nege-oog" slaan op die sewe ronde kieu-openinge, die ware oog en 'n neusgat, wat op die oog af na nege oë lyk. Volwasse lampreie bring die grootste deel van hul lewe in die see deur. Hul lê egter hul eiers in varswater en uit die eiers broei die ammosetelarwes uit.
Hierdie diertjies is aanvanklik deurskynend, maar lyk na 'n ruk baie soos palings. Hulle kan lank as ammosetelarwes in varswater leef, waar hulle hulle in die modder ingrawe. Gedurende hierdie lewensfase verkry die organismes hulle voedsel deur klein deeltjies organiese materiaal uit die water te filtreer. Die voeding van die ammoseteiarwe toon 'n aantal ooreenkomste met die van die lansetvisse, maar die lamprei gebruik spieraksie in plaas van cilia om water deur die farinks te laat stroom.
Gedurende gedaantewisseling (metamorfose) begin die mond sy kenmerkende ronde vorm aanneem, terwyl die tande, tong en gepaardgaande spiere ontwikkel. Die gepaarde oë verskyn vir die eerste keer en die longe ontwikkel tot sakke in die farinks. Afhangende van die spesie kan die diere nou stroom af beweeg en bereik die see as volwasse lampreie. Die grootste lamprei is die seelamprei (Petromyzon marinus), wat 1 m lank kan word. Die dier kan tot 125 tande aan sy suigsnuit hê. Hierdie dier is 'n ektoparasiet (uitwendige parasiet) van see visse soos makriele, kabeljoue en andere.
Die gasheer word aangeval deurdat die lamprei aan die vel vaskleef en die tong met sy skerp tandjies dan gebruik om 'n gat deur die skubbe en vel te rasper. Dan suig hulle stukkies weefsel en die slagoffer se bloed op. Om te voorkom dat die bloed stol, skei die lamprei 'n teenstollingsvloeistof af, waarvan die samestelling nog onbekend is. Periodiek kan die lampreie die prooi los en self vry rondswem. Gedurende hierdie tyd kan hulle ook van aas lewe, maar sodra 'n geskikte nuwe gasheer gevind word, word die hele proses van aanhegting herhaal.
Daar is nie eenstemmigheid oor die klassifikasie van lampreie nie. Twee genera word onderskei op grond van hulle habitat. Seelewende lampreie, wat ook grater as die ander is, word onder die genus Petromyzon ingedeel. Hulle verskil ook ten opsigte van die mondstruktuur, veral wat die aantal en rangskikking van die tande betref, van die varswatergenus Lampetra. Die 2 genera toon groot ooreenkomste wat paargewoontes betref. Alle lampreie sal in 'n rivier stroom op swem tot by 'n plek wat geskik is vir paring.
Wanneer die genus Petromyzon gereed is vir paring, sal hulle uit hul woongebiede, in die geval die Atlantiese Oseaan, die Middellandse See, die Noord- en die Oossee, na die riviere beweeg. Gedurende die tog stroom op toon lampreie 'n merkwaardige behendigheid om teen klippe uit te klim, en dan van rots tot rots te spring deur net hulle suiers te gebruik. Hulle neem geen voedsel gedurende die migrasie in nie, maar lewe van opgegaarde voedselreserwes.
Gedurende die tog word die geslagsorgane voorberei vir die komende paring. Wanneer ’n geskikte plek stroom op gevind is, kom 'n aantal pare byeen, waar hulle 'n paringsplek vorm deur 'n ring klippe om 'n holte met hulle suiers te pak. Bevrugting geskied uitwendig en die spartelende diere roer genoeg sand om om die eiers mee te bedek. Na die paringsproses kom die diere uitgeput voor en hulle sterf kort daarna. Ammosetelarwes broei na 'n sekere tyd uit en die lewensiklus word herhaal. Twee spesies varswaterlampreie word in Europa aangetref. Hulle is kleiner diere as die seelamprei, maar word moeilik van mekaar onderskei.
Die rivierlamprei (Lampetra fluviatilis) is groter as die beek-lamprei (Lampetra planeri). Hulle gewoontes verskil ook omdat die beeklampreie as volwasse diere hoegenaamd geen voedsel inneem nie en glad nie migreer nie. Varswaterlampreie het 'n groot gevaar ingehou vir die forelnywerheid in Noord-Amerika omdat hulle sulke effektiewe parasiete van die visse was. In die meeste waters van die Europese vasteland bestaan daar nie so 'n gevaar nie, want waterbesoedeling bedreig die voortbestaan van die diere. Sowel die bee-klamprei as die rivierlamprei word nou in Nederland en België deur wetgewing teen uitroeiing beskerm. Nog 2 genera word in die Suidelike Halfrond in gematigde waters aangetref, maar geen lampreie kom in Suid-Afrika voor nie.
Slymlampreie
Die slymlampreie behoort tot die orde Myxinoidea, wat die tweede lewende orde in die klas Cyclostomata is. 'n Ander naam vir slymlampreie is blindelampreie, omdat die diere se oë gereduseer is tot nuttelose oorblyfsels. Die diere kan wel veranderinge in ligintensiteit waarneem – nie deur hulle oë te gebruik nie, maar met behulp van ligreseptors (gemodifiseerde, liggevoelige senuwee-eindpunte), wat oor die dier se oppervlak versprei is.
Hulle oë het mettertyd alle funksie verloor, waarskynlik weens die dier se lewenswyse. Slymlampreie is baie doeltreffende aasdiere. Hulle habitat is die sanderige seebodem, waar hulle hulle ingrawe totdat hulle van ’n dooie of sterwende vis naby hulle bewus word, waarskynlik deur ’n baie gevoelige reuksintuig. Slymlampreie se neusgate sit voor aan die gesig, terwyl lampreie s'n bo-aan die kop sit.
Die slymlamprei gaan die dooie dier deur die mond binne en om beweging binne die dooie diere aan te help, is daar twee rye slymkliere aan weerskante van die buik. Verder voel die dier sy pad oop deur sensitiewe tentakels aan weerskante van die mond. Die dooie visse se binnekant word geheel en al uitgeëet, totdat net 'n sak van vel en bene oorbly. 'n Aantal van die diere kan hulle binne-in een vis voed. Altesame 123 slymlampreie is al in een dooie vis gevind.
Voorheen was hierdie diere 'n pes in die Noord-Atlantiese Oseaan, waar hulle vissermanne se vangste gereeld bederf het deur sterwende visse binne te gaan terwyl hulle in die nette spartel. Daar is weinig oor slymlampreie se voortplanting en hul jong stadia bekend. Een spesie, die Noord-Atlantiese slymlamprei (Myxine glutinosa), was vroeër volop in die Noordsee. Omdat die dier se habitat nou deur treilnette versteur word, is die spesie vandag skaarser.
'n Studie van die lampreie en slymlampreie kan vir bioloë ’n aanduiding gee van die gewoontes, fisiologie en inwendige anatomie van die Agnatha van 400 miljoen jaar gelede. 'n Mens moet egter in gedagte hou dat vandag se Cyclostomata 'n tydperk van omtrent 300 miljoen jaar se ontwikkeling deurgaan het nadat die ander lede van hulle klas uitgesterf het.
Gertrude Astor
Gertrude Astor (9 November 1887 – 9 November 1977) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Scarlet Crystal (1917), Alice Adams (1923), The Ne'er-Do-Well (1923), en The Cat and the Canary (1927).
Juan Pablo Montoya
Juan Pablo Montoya Roldán (gebore 20 September 1975) is 'n Colombiaanse renjaer wat tans vir Acura Meyer Shank Racing aan die WeatherTech Sportmotorkampioenskap deelneem. Hy het in 2019 die kampioenskap vir Span Penske verower.
Loopbaan
Juan het op die ouderdom van ses jaar met renstelle in Colombië begin deelneem en drie jaar later 'n nasionale kampioenskap gewen. Daarna het Montoya aan verskeie formule kampioenskappe deelgeneem, onder andere, Formule Renault, Formule Vauxhall, Formule Drie (Britse Kampioenskap).
In 1998 wen hy die Formule 3000 Internasionale Kampioenskap (Nick Heidfeld was die naaswenner), terwyl hy vir die Williams Formule Een Span toetswerk (ontwikkeling) verrig. In 1999 verhuis Montoya na die VSA en wen die CART-kampioenskap in sy eerste seisoen. In 2000 wen Montoya die Indianapolis 500 en verskuif in 2001 na Formule Een.
Formule Een
In 2001 vervang Juan Montoya vir Jenson Button by die BMW WilliamsF1 Span. In slegs Montoya se derde wedren (Brasilië 2001) steek hy vir Michael Schumacher verby en neem die eerste plek in die wedren, maar is later in 'n botsing met Jos Verstappen betrokke en kon nie die wedren voltooi nie.
Gedurende Montoya se eerste seisoen verbeur hy 'n paar geleenthede om sy eerste Grand Prix te wen, veral weens tegniese probleme (Hockenheim).
By die Italiaanse Grand Prix in Monza wen Montoya sy eerste wedren in sy eerste seisoen.
SV Seligenporten
SV Seligenporten  is 'n sportklub uit Pyrbaum in die deelstaat Beiere in Duitsland. Behalwe sokker, het die klub ook onder meer afdelings vir handbal en ruitersport. Seligenporten is 'n dorpswyk van Pyrbaum wat tot 1970 'n onafhanklike dorp was.
Juan Pablo Montoya
Formule Een
2002 is nie 'n goeie jaar vir WilliamsF1 nie. Montoya toon egter sy staal in die kwalifiserende rondtes op Saterdae deur sewe voorste wegspringposisies agtermekaar te verower.
SV Seligenporten
Die klub is op 23 Julie 1949 gestig in die restaurant Mark deur 47 mans van Seligenporten en die buurdorp Rengersricht (vandag ook deel van Pyrbaum), nadat toestemming vanaf die Amerikaanse besettingsmagte verkry is.
Die klubs se grootste prestasie was om die hoofrondte van die DFB-Pokal in die 2007/08-seisoen te haal, waar daar in die eerste rondte met 0-2 teen DSC Arminia Bielefeld vasgeval is voor 3 500 toeskouers.
Juan Pablo Montoya
Formule Een
In 2003 wen Montoya byna die Wêreldkampioenskap na oorwinnings in Monaco (Monte Carlo) en Hockenheim (Duitsland). Na 'n ongeluk met Barrichello in die Verenigde State Grand Prix by Indianapolis is Montoya se kanse op die kampioenskap verby.
Na interne struwelinge met die Williams-span, kondig Montoya vroeg in 2004 aan dat hy vanaf 2005 vir McLaren Mercedes sal ry. 2004 is 'n baie teleurstellende jaar vir Williams, maar Montoya wen sy laaste Grand Prix vir sy "ou" span in Brasilië aan die einde van die seisoen.
Vroeg in 2005 beseer Montoya sy skouer (verskeie bronne beweer in 'n tenniswedstryd, ander beweer op 'n motorfiets) en mis twee Grands Prix by sy nuwe McLaren-span. Montoya wen drie Grands Prix vir McLaren in sy eerste jaar (Brittanje, Italië en Brasilië).
Montoya se verhouding met die McLaren-span vorder nie juis goed nie, en nadat McLaren nie in 2006 sy kontrak hernu nie, verlaat Montoya McLaren en Formule Een in die helfte van die seisoen (na die VSA Grand Prix).
NASCAR
Montoya het kort na die 2006 VSA Grand Prix aangekondig dat hy na NASCAR gaan verskuif vir sy ou CART-span, Chip Ganassi Racing. Montoya het in sy eerste NASCAR-wedren 'n derde plek behaal.
Gemeenskap
Juan Montoya en sy vrou, Connie, doen verskeie welsynswerk in Colombië en in die res van die wêreld.
Mogadisjoe
Mogadisjoe (ook Mogadishu, Arabies: مقديشو, Engels: Mogadishu, Italiaans: Mogadiscio, Somalies: Muqdisho) is die hoofstad en grootste stad van Somalië. Die stad het in 2005 'n bevolking van sowat 2 000 000 gehad. Dit is die belangrikste hawestad van Somalië en is aan die Indiese Oseaan sowat 200 km noord van die ewenaar geleë.
Elektriese lading
Elektriese lading is 'n fundamentele, behoue eienskap van sommige subatomiese deeltjies wat hul elektromagnetiese interaksies bepaal. Elektronies gelaaide materie word beïnvloed deur- en wek elektromagnetiese velde op. Die interaksie tussen bewegende lading en 'n elektromagnetiese veld veroorsaak die elektromagnetiese krag wat een van die vier fundamentele kragte is.
Elektriese lading is 'n eienskap van sommige subatomiese deeltjies, en word gediskretiseer wanneer uitgedruk word as 'n veelvoud van die sogenaamde elementêre lading e. Elektrone het volgens konvensie 'n lading van -1, terwyl protone die teenoorgestelde lading van +1 het. Kwarke het 'n breukdeel lading van -1/3 of +2/3. Die ekwivalente antideeltjies het teenoorgestelde ladings. Daar is ook ander gelaaide deeltjies.
In die algemeen stoot gelaaide deeltjies met dieselfde-teken lading mekaar af, terwyl deeltjies met teenoorgestelde-teken ladings mekaar aantrek. Hierdie effek word kwantitatief deur Coulomb se wet uitgedruk, wat sê dat die grootte van die afstootkrag is eweredig aan die produk van die twee ladings, en verswak eweredig tot die kwadraat van die afstand tussen die ladings.
Die elektriese lading van 'n makroskopiese voorwerp is die som van die elektriese ladings van die voorwerp se saamgestelde dele. Die netto elektriese lading is gewoonlik nul, aangesien die natuurlike getal elektrone in elke atoom gelyk is aan die getal protone, en die ladings dus uitkanselleer. Die gevalle waar die netto lading nie nul is nie word gereeld na verwys as statiese elektrisiteit. Verder, selfs al is die netto lading nul, kan dit nie-uniform versprei wees (bv. a.g.v. 'n eksterne elektriese veld), en die materiaal is dan gepolariseer, met die lading verwant aan die polarisasie staan bekend as gebinde lading (terwyl die oortollige lading van buite die materiaal bekend staan as vrye lading). 'n Ge-ordende beweging van gelaaide deeltjies in 'n spesifieke rigting (in metale is dit elektrone) staan bekend as elektriese stroom. Die diskrete natuur van elektriese lading was deur Michael Faraday voorgestel in sy elektroliese eksperimente, en direk gedemonstreer deur Robert Millikan in sy oliedruppel eksperiment.
Die SI eenheid vir elektrisiteit kwantiteit of elektriese lading is die coulomb, wat benaderd 6.24 × 1018 elementêre ladings is(die lading is 'n enkele elektron of proton). Die coulomb word gedefinieer as die hoeveelheid lading wat in een sekonde deur die deursnit van 'n elektriese geleier, wat een ampere dra, vloei. Die simbool Q word gereeld gebruik om die hoeveelheid elektrisiteit of lading aan te toon. Die hoeveelheid elektriese lading kan direk gemeet word met 'n elektrometer, of indirek gemeet met 'n ballistiese galvanometer.
In formele terme moet die hoeveelheid lading as 'n veelvoud van die elementêre lading e (lading is diskreet, maar dit is 'n gemiddelde, macroskopiese waarde, vele grotte ordes meer as 'n enkele elementêre lading, kan dit effektiewelik enige reële waarde aanneem. Verder, in sommige gevalle is dit meer betekenisvol om van breukdele van 'n lading te praat; bv. tydens die laai van 'n kapasitor.
Geskiedenis
In 1600 het die Engelse wetenskaplike William Gilbert teruggekeer na die onderwerp in De Magnete, en het die Nieu-Latyn woord electricus geskep van ηλεκτρον, die Griekse woord vir "amber", wat gelei het tot die Engelse woorde "electric" en "electricity". Hy is in 1660 deur Otto von Guericke gevolg, wat, moontlik die eerste, elektrostatiese generator uitgevind het. Ander Europese pioniers was Robert Boyle, wat in 1675 verklaar het dat elektriese aantrekking en afstoting oor 'n vakuum uitgeoefen kan word; Stephen Gray, wat in 1729 materiale as geleiers en isolators geklassifiseer het; en C.F. du Fay, wat in 1733 voorgestel het dat elektrisiteit in twee tipes voorkom wat mekaar uitkanselleer, en het dit uitgedruk in terme van 'n twee-vloeistof teorie. Wanneer glas met sy gevryf is, het du Fay gesê dat die glas met vitreous elektrisiteit gelaai is, en wanneer amber met pels gevryf was, dat die amber gelaai is met resinous elektrisiteit. In 1839 het Michael Faraday gewys dat die skynbare skeiding tussen statiese elektrisiteit, stroom elektrisiteit en bioelektrisiteit verkeerd was, en dat almal die gevolg was van die optrede van 'n enkele tipe elektrisiteit wat in teenoorgestelde polariteite te voorskyn kom. Dit is arbitrêr watter polariteit positief genoem word. Positiewe lading kan gedefinieer word as die oorblywende lading op 'n glas staaf nadat dit met sy gevryf is. <!-- Een van die vernaamste kenners van elektrisiteit in die 18de eeu was Benjamin Franklin, wat geredeneer het ten gunste van 'n vloeistof teorie van elektrisiteit. Franklin het elektrisiteit voorgestel as 'n soort van onsigbare vloeistof teenwoordig in alle materie; for example he believed that it was the glass in a Leyden jar that held the accumulated charge. He posited that rubbing insulating surfaces together caused this fluid to change location, and that a flow of this fluid constitutes an electric current. He also posited that when matter contained too little of the fluid it was "negatively" charged, and when it had an excess it was "positively" charged. Arbitrarily (or for a reason that was not recorded) he identified the term "positive" with vitreous electricity and "negative" with resinous electricity. William Watson arrived at the same explanation at about the same time.
We now know that the Franklin/Watson model was fundamentally correct. There is only one kind of electrical charge, and only one variable is required to keep track of the amount of charge. On the other hand, just knowing the charge is not a complete description of the situation. Matter is composed of several kinds of electrically charged particles, and these particles have many properties, not just charge.
The most common charge carriers are the positively charged proton and the negatively charged electron. The movement of any of these charged particles constitutes an electric current. In many situations, it suffices to speak of the conventional current without regard to whether it is carried by positive charges moving in the direction of the conventional current and/or by negative charges moving in the opposite direction. This macroscopic viewpoint is an approximation that simplifies electromagnetic concepts and calculations.
At the opposite extreme, if one looks at the microscopic situation, one sees there are many ways of carrying an electric current, including: a flow of electrons; a flow of electron "holes" which act like positive particles; and both negative and positive particles (ions or other charged particles) flowing in opposite directions in an electrolytic solution or a plasma).
Gliese 581
Gliese 581 is 'n klein planetêre son in die sterrebeeld Weegskaal, sowat 20,3 ligjare of 193 biljoen kilometer van ons Son af. Gliese 581 is 'n rooi dwerg, wat 500 keer swakker as ons Son straal, en oor drie planetêre satelliete (planemo's) beskik. Dit is een van die honderd mees nabygeleë sterre aan ons sonnestelsel.
Elektriese lading
Geskiedenis
Beware that in the common and important case of metallic wires, the direction of the conventional current is opposite to the drift velocity of the actual charge carriers, i.e. the electrons. This is a source of confusion for beginners. -->
Eienskappe
Benewens die eienskappe beskryf in artikels oor elektromagnetisme, is lading 'n relatiwistiese invariant. Dit beteken dat wanneer 'n partikel 'n lading q het, ongeag van die snelheid waarteen dit beweeg, behou dit die lading q. Hierdie eienskap is eksperimenteel bevestig deur te bewys dat een helium kern (twee protone en twee neutrone saamgebind in 'n kern en beweeg rond teen hoë spoed) is dieselfde as twee deuterium kerne (een proton en een neutron saamgebind, maar wat baie stadiger beweeg as wanneer hulle in 'n helium kern sou wees).
Behoud van Lading
Die totale elektriese lading van 'n geïsoleerde stelsel bly konstant ongeag van veranderings binne die stelsel. Hierdie wet is inherent deel van alle prosesse bekend in die fisika en kan afgelei word in 'n lokale vorm vanaf die guage invariance van die golfvergelyking. Die behoud van lading veroorsaak die lading-stroom kontinuïteitsvergelyking. Meer algemeen, die netto verandering in lading digtheid \rho binne 'n volume van integrasie V is gelyk aan die area-integraal oor die stroom digtheid J op die oppervlak van die area S, wat op sy beurt weer gelyk is aan die netto stroom I:
Dus, die omskakeling van elektreise lading, soos deur die kontinuïteitsvergelyking, gee die resultaat:
waar I die netto uitwaartse stroom deur 'n geslote opppervlak is, en Q die elektriese lading is binne die volume gedefinieer deur die oppervlak.
Gliese 581
Gliese 581b: Ontdek in 2005
Gliese 581 b se massa kom ooreen met dié van Neptunus in ons sonnestelsel (of 17 keer die massa van die Aarde) en bestaan hoofsaaklik uit swaarmetale. Die planeet wentel elke 5 366 dae op 'n afstand van 6 miljoen kilometer om sy son en is in 2005 deur 'n groep navorsers uit Switserland, Frankryk en Portugal onder leiding van Michel Mayor, Stéphane Udry en Xavier Delfosse ontdek. Weens die klein afstand van sy son word die temperatuur op sy oppervlak op sowat 150 °C beraam.
Gliese 581c: Ontdek in 2007
Die planeet is ongeveer 1,5 keer so groot en vyf keer so swaar soos ons Aarde. Die temperatuur op sy oppervlak word ondanks die klein afstand van sy son op tussen 0 en 40 °C beraam, aangesien Gliese 581 'n swakker straling het. Indien daar water op die planeet se oppervlak voorkom, sou dit volgens die navorsers se eerste berekeninge vloeibaar wees.
Die planeet en sy son is moontlik in 'n gebonde omwenteling aan mekaar gekoppel - die planeet sou dus net soos die Aarde se maan 'n donker en 'n ligte kant hê. Die sonkant se temperatuur sou gevolglik te hoog wees vir vloeibare water, dié van die teenoorgestelde kant so laag dat water net in die vorm van ys sou voorkom.
Nogtans is Gliese 581 c 'n uiters geskikte voorwerp vir navorsing oor buiteaardse lewe. Die planeet is met behulp van die HARPS-spektrometer in La Silla ontdek nadat die navorsers rooi- en blouverskuiwings in verband met sy omwenteling van Giese 581 ondersoek het. Van die dertien planete met 'n massa van minder as 20 Aardes is elf met HARPS opgespoor.
Altesaam 200 eksoplanete is sedert 1995 ontdek, waarvan die meeste as gasreuse soos Jupiter geklassifiseer is. Gliese 581 c is die kleinste van alle bekende eksoplanete en word as 'n belangrike bestemming vir toekomstige ruimtesendings en ondersoek in verband met buiteaardse lewensvorms beskou. 'n Wetenskaplike beskrywing van Gliese 581 c verskyn in die vakjoernaal Astronomy & Astrophysics.
Die Potsdam-Institut für Klimafolgenforschung in Potsdam (Duitsland) het op 11 Junie 2007 die resultate van sy berekeninge aangaande die wentelbaan en klimaat van Gliese 581c bekend gestel. Die planeet word nou as baie warm en onbewoonbaar beskou.
Gliese 581d: Die eerste planemo wat by Gliese 581 ontdek is
'n Derde planeet, wat agt keer so swaar is soos ons Aarde, wentel in 'n omlooptyd van 84 dae om die dwergster. Hy is eweneens deur navorsers van die ESO in Chili ontdek.
Clathria stephensae
Clathria stephensae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Hooper.
Eponiem
'n Eponiem is die naam van 'n persoon, eg of fiktief, wat gebruik word om 'n bepaalde objek of aktiwiteit mee aan te dui. Met ander woorde, 'n eienaam wat as 'n soortnaam gebruik word.
'n Omgekeerde eponiem ontstaan as 'n fiktiewe legendariese karakter geskep word om 'n term te verduidelik.
NG gemeente Klipvallei
Die NG gemeente Klipvallei is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Wes-Transvaal).
Sekrepeng
Sekrepeng is 'n nedersetting in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die noordooste van Mpumalanga.
Kathleen Chalfant
Kathleen Chalfant (gebore 14 Januarie 1945) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Junior (1994), Kinsey (2004), Perfect Stranger (2007), en Duplicity (2009).
Charles Oliver (akteur)
Charles Oliver (21 Junie 1907 – 29 Maart 1983) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Midnight at the Wax Museum (1936), Wings Over Africa (1936), Mountains O'Mourne (1938), en The Lady Vanishes (1938).
Potlooddoktervis
Die potlooddoktervis (Acanthurus dussumieri) is 'n vis wat in die Indies-Pasifiese area en aan die ooskus van Afrika vanaf Oman tot by Algoabaai voorkom. In Engels staan die vis bekend as die Pencilled surgeon.
Voorkoms
Die vis se kop en lyf is geelbruin met verskeie onreëlmatige horisontale blou strepe oor die lyf. Daar is oranje kolle om die oë wat verbind is met 'n oranje streep oor die snoet. Die basis om die stertvin is donker en die dorsale en anale vinne is gelerig. Die stert is hoofsaaklik blou en geel by die basis met 'n swart kolletjie op. Die lyf het 'n reghoekige vorm en die volwasse vis het 'n kenmerkende konvekse voorkop. Die vis word tot 54 cm groot.
Habitat
Die vis leef in koraal- en rotsriwwe in water wat 5 – 30 m diep is. Die onvolwasse visse leef in die vlakker water waar daar baie alge is terwyl die volwassse visse op hellings van die riwwe leef. Hulle is meestal alleenswemmers. Die vis oorleef in 'n groot akwarium.
Astroïed
In wiskunde is 'n astroïed 'n hiposikloïed met vier punte. Dit is ook 'n superellips met n=2/3 en a=b.
Die moderne naam daarvan kom van die Griekse woord vir "ster". Die kromme het voorheen 'n verskeidenheid name gehad insluitend tetracuspid (steeds in gebruik), kubosikloïed, en parasiklus.
Die astroïed is 'n vlak algebraïese kromme van genus nul. Dit het die vergelyking
Die astroïed is daarom van graad ses, en het vier punt sigulariteite in die reële vlak, die punte van die ster. Dit het twee ander meer komplekse puntsingulariteite by oneindigheid, en vier komplekse dubbele punte, wat al te saam tien singulariteite gee.
Die dualis kromme tot die astroïëd is die kruisvormige kromme met vergelyking Die evoluut van 'n astroïed is 'n astroïed twee keer so groot.
Die ou U.S. Steel kenteken het uit drie astroïëde in blou, geel en rooi bestaan. Dit word tans gebruik as die kenteken van die Pittsburgh Steelers.
Crime Expo South Africa
Crime Expo South Africa is 'n webbladsy wat poog om die misdaadkwessie in Suid-Afrika te ontbloot. Die webbladsy is deur Neil Watson gestig.
Die webtuiste is sedert Oktober 2008 gesluit.
NG gemeente Albertinia
duimnael|170px|regs|Ds. J.W. Snyman, leraar van 1921 tot 1926.
duimnael|regs|170px|Dr. [[Servaas Rossouw was Albertinia se leraar van 1926 tot 1930.]]
duimnael|regs|170px|Ds. S.A. Struwig, medeleraar van 1950 tot 1958.
Die gemeente Albertinia het begin as 'n voorpos van die gemeente Riversdal. Teen die einde van die 19de eeu het ds. J.R. Albertyn, destyds predikant van Riversdal, die kerkraad daartoe probeer beweeg om 'n kerkplaas iewers in die oostelike deel van die gemeente aan te koop, waar 'n tweede leraar van die gemeente kon diens doen. Dog by vertrek was sy ideaal nog nie verwesenlik nie. Sy opvolger, ds. W.A. Joubert (1893–'97), se pogings het ook misluk.
Eers gedurende die bediening van ds. G.F. Marais het die kerkraad van Riversdal op 11 September 1898 besluit om die plasie Grootfontein van die weduwee Annie Louwrens teen £750 te koop. Op 2 September 1899 is beskuit om 'n pastorie te Grootfontein te bou. Vanaf 1 Oktober 1899 sou gereelde dienste te Grootfontein deur die ouderlinge waargeneem word. Op 20 Januarie 1900 is prop. Malan te Riversdal georden en bevestig met werkkring te Grootfontein. Op daardie datum is deur die kerkraad besluit om hierdie nuwe dorpie Albertinia te noem, as blyk van erkenning van die werk wat ds. Albertyn verrig het om hierdie nuwe gemeente en dorpie tot stand te bring.
In 1901 is 'n begin gemaak met die bou van 'n kerk. Intussen moes die werk gestaak word weens die Tweede vryheidsoorlog en eers weer in 1903 kon daarmee voortgegaan word. Op 18 Junie 1904 is die kerkgebou toe in die voormiddag ingewy en in die namiddag is die nuwe gemeente Albertinia gestig. Op dieselfde dag is ds. David Johannes Malan eenparig tot herder en leraar van die gemeente beroep en op 20 Julie is hy hier bevestig.
Ná sy vertrek in 1905 (hy is op 30 Desember 1905 oorlede) het 'n periode van vinnige uitbreiding sowel as toename in die ledetal van die gemeente onder die geestelike bearbeiding van die volgende leraars gevolg: di. J.A. Koch (1905–'14), J.F. Marais (1914–'17), P. W. de Klerk (1918–'21), J.W. Snyman (1921–'25), dr. S.H. Rossouw (1926–'30), di. J.F. Marais (1930–'38) en P.W. de Lange (1938–'45). Gedurende die tyd van ds. F.R. Grobbelaar (1945—'48) is besluit om 'n medeleraar te beroep. Op 13 November 1948 word ds. P.W.J. van Jaarsveld bevestig en word ds. S.A. Struwig op 4 Februarie 1950 medeleraar.
NG gemeente Kloofendal
Die NG gemeente Kloofendal is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Wes-Transvaal).
Die gemeente is gestig in 1973. Die kerkgebou is geleë by Opallaan 19, Kloofendal, Roodepoort. In 2013 was die leraar ds. S.J. le Roux. Daar was in daardie jaar 113 doop- en 460 belydende lidmate. Tot einde 2016 het dit toegeneem, tot 154 en 510. Ds. Fanie le Roux was steeds die predikant.
Rodrigues
Rodrigues (of Rodriguez) is een van die Maskareense eilande, wat Mauritius en Réunion insluit. Die eiland was vroeër die tiende Distrik van Mauritius; maar het op 10 Desember 2002 outonome status verkry, en word deur die Rodrigues-streekvergadering beheer.
Die eiland lê ongeveer 560 km (350 myl) oos van Mauritius, in die middel van die Indiese Oseaan. Dit het 'n oppervlak van 108 km². Rodrigues is van vulkaniese oorsprong en word deur 'n koraalrif omring, en 'n paar klein onbewoonde eilande lê net langs sy kus. Die hoofstad van die eiland is Port Mathurin.
In 2014 woon daar 41 669 mense op Rodrigues, volgens Statistieke Mauritius. Sy inwoners is Mauritiaanse burgers en hul spreektaal is hoofsaaklik 'n plaaslike dialek van Morisyen, 'n Mauritiaanse kreools. Die meeste van die inwoners is van Afrika-afkoms. Die ekonomie is hoofsaaklik gebaseer op visvang, landbou, handwerk en 'n ontwikkelende toerismesektor.
Etimologie en geskiedenis
Rodrigues is in 1528 deur die Portugese seevaarder Diogo Rodrigues herontdek. Voor dit het baie kaarte dit as Diego Roiz aangedui. Dit is bekend dat Arabiere die Maskareense eilande reeds in die tiende eeu besoek het.
Die eiland is weer in Februarie 1507 opgespoor. As 'n deel van die vloot van Afonso de Albuquerque en Tristão da Cunha, het Diogo Fernandes Pereira se Cirne Réunion op 9 Februarie 1507 opgemerk nadat 'n sikloon hul van koers gedwing het. Die aanvanklike naam was Diogo Fernandes; Domingo Froiz is 'n paar jaar later as 'n naam gegee, en teen 1528 is dit weer herdoop na die Portugese seevaarder Dom Diogo Rodrigues en het sedertdien so gebly.
Weens die feit dat die eiland destyds ver van seevaartroetes af gelê het, het dit min besoeke ontvang. Vanaf 1601 het die Nederlanders die eiland meer gereeld begin besoek vir vars kosvoorraad. In 1691 het die Hugenote François Leguat en sewe metgeselle op die eiland geland, met die bedoeling om 'n boerderykolonie van Protestantse vlugtelinge te stig. Boerdery was nie suksesvol nie, maar daar was 'n oorvloed van skilpaaie, voëls, vis en ander seekos.
In 1809, na 'n kort skermutseling met die Franse, het Britse troepe Rodrigues in besit geneem. Na die Britse besetting is slawerny uiteindelik in 1834 afgeskaf. Teen 1843 het die bevolking tot 'n laagtepunt van 250 gedaal.
Frederik Aling
duimnael|regs|210px|Ds. F.J. Aling, Sutherland se eerste leraar en sy enigste gemeente.
Ds. Frederik Johannes Aling (Paarl, 8 Mei 1843 – 31 Januarie 1896) was die eerste leraar van die NG gemeente Sutherland, ook sy eerste gemeente waar hy ná net sowat vyf jaar sy emeritaat weens swak gesondheid moes aanvaar. Hy is eers 23 jaar later oorlede, maar kon nie weer tot die evangeliebediening terugkeer nie. So was die hele werkdag van Sutherland se eerste leraar die korte vier jaar dat hy daar gestaan het. Toe hy op 31 Januarie 1896 oorlede is, was hy in sy 53ste lewensjaar, maar die uitnemendste hiervan was moeite en verdriet.
Herkoms en opleiding
Frederik Johannes Aling is in 1843 uit 'n gesiene Paarlse familie gebore. Sy vader was die enigste seun van ds. R.N. Aling wat van 1784 tot 1800 (sy sterfjaar) leraar van Drakenstein was en wie se vrou weer 'n dogter van ds. J.F. Bode, leraar van die Kaapse moedergemeente van 1758 tot 1784 was. Geen wonder is dit dus dat die enigste pastorieseun, Robert Frederik Nicolaas, vir 'n teologiese opleiding bestem en na Nederland gestuur is nie. Hy het daar egter geen trek voor gehad nie en landmeter geword. Met sy eggenote, Hester Anna Meiring, het hy op Bethel in die Paarl gewoon waar hul jongste seun, die latere leraar van Sutherland, sy eerste jare deurgebring het. Van die eerste ds. Aling het die geniale lady Anne Barnard gepraat as "the largest man in height and breadth I ever saw in my life", maar sy predikant-kleinseun het van sy jeugjare af met liggaamswakheid te kampe gehad.
Reeds in sy vroeë skooldae in die Paarl het F.J. Aling hom deur 'n helder hoof en karakteradel onderskei. In September 1862 het hy die admissie-eksamen afgelê en by die aanvang van die volgende kursus student geword aan die Teologiese Seminarie op Stellenbosch, wat pas twee jaar later sy eerste alumni in die arbeidsveld sou uitstoot. Gedurende sy derde studiejaar het hy 'n senutoeval gekry en af en toe aan swakheid in die hoof gely, maar dit het hom nie verhinder om in Maart 1867 die proponentseksamen met lof af te lê nie. Kort hierna vertrek hy, soos die gebruik destyds was, op reis na Europa waar hy in Utrecht sowel as in Edinburgh enige maande lank teologiese klasse bywoon. Omdat hy nog in Skotland was toe hy die beroep na Sutherland ontvang het, het 'n volle jaar verloop voor die gemeente 'n besliste antwoord kon kry. Eers kort nadat hy op 11 Mei 1868 met die stoomboot “Roman" in sy vaderland terug gekeer het, het prop. Aling die beroep aangeneem en is hy op 13 September van daardie jaar bevestig.
Aan die werk
Die enigste Godsdiensverslag wat ons uit die tyd van ds. Aling het, getuig in gloeiende woorde van die groot vreugde van die gemeente oor die aankoms van hul jeugdige en vrome leraar. Met blydskap en dankbaarheid word Gods goedheid geroem dat Hy hul smekinge verhoor en voorsiening gemaak het in hul dringende behoefte aan 'n vaste leraar waaruit ook so baie ander behoeftes voortgevloei het dat die gemeente nooit op die gewenste trap van vooruitgang kon kom nie. Die huis van W. A. Visser wat as pastorie gedien het, staan vandag nog op die hoek van Northumberland- en Jubileestraat, reg oorkant die eertydse woning van mnr. en mev. B. von M. Louw. Hier het ds. Aling se weduwee-moeder ook soms by hom ingewoon.
’n Hulpprediker
'n Voorval wat eintlik eienaardig voorkom, is die diens wat prop. J.C. de Vries in die gemeente gelewer het. Miskien het ds. Aling se gesondheidstoestand toe reeds sodanig te wense oorgelaat dat hy hulp nodig gehad het, maar in Oktober 1870 word daar in 'n kerkraadsvergadering gespreek “over het aannemen van den proponent de Vries als hulpprediker die als zoodanig door Brr. Maritz en Muller aan den Leraar was voorgedragen". Ofskoon die meeste lede hier niks van af geweet het nie, het hulle tog die leraar versoek om die kwessie onder omstandighede in liefde af te maak. Prop. De Vries sou dan toe ook “voor een jaar worde ingenomen om, indien noodig, den Leeraar in zyn werk behulpsaam te zyn". Die hulpleraar het in 'n huis van Nicolaas Vlok gewoon wat deur die Kerkraad gehuur is. Die jaar wat hy in Sutherland gestaan het, was waarskynlik 1871. Nadat hy verskeie ander gemeentes bedien het, het ds. De Vries in 1884 die eerste leraar van Sutherland se nuwe buurgemeente, Laingsburg, geword.
Afskeid van Sutherland
Die vreugde van die gemeente oor die aankoms van 'n eie leraar het, helaas, binne enkele jare op 'n groot teleurstelling uitgeloop. In die begin van sy bediening kon ds. Aling sy werk met nougesetheid verrig nieteenstaande die feit dat hy soms swaar te ly gehad het aan 'n kwaal wat veral sy hoof aangetas het. Vanaf 1871 kom daar egter tekens van verslapping aan die lig toe hy “door ziekelyke omstandigheden" die kerklike vergaderings nie meer gereeld kon bywoon nie en in Oktober 1872 verwittig hy die kerkraad van sy voorneme om teen die einde van die volgende Januarie die herderstaf neer te lê. Hulle sou hom binne 'n jaar £500 kontant uitbetaal. Ds. Aling se afskeidspreek was op 9 Februarie 1873 en die volgende dag het die kerkraad hom op hartlike wyse vaarwel toegeroep.
Latere lewe en heengaan
In stille onderwerping aan die wil van God, het ds. Aling nou by sy moeder op Stellenbosch gewoon en ná haar heengaan by sy suster, die weduwee van sir Christoffel Brand, wat hom tot aan die einde toe tederlik versorg het. Eers het hy die hoop gekoester om later weer sy Heiland in die evangelie te dien, maar gedurende die grootste gedeelte van sy 23-jarige emeritaat was sy liggaamlike toestand van so 'n aard dat hy stil en afgetrokke van die wêreld sy dae moes slyt. Tog het hy ál die tyd nog in die stilte sy Meester gedien. 'n Liefhebber van die studie, het sy hoof hom later nie meer toegelaat om die eenvoudigste boek met aandag te lees nie, maar sy Sakbybeltjie het vir hom dierbaar gebly en daaruit het hy genadige vertroosting geput op sy lang pad van lyding en beproewing. By die begrafnis het prof. N.J. Hofmeyr gewag gemaak van die godsvrug van die oorledene, terwyl ds. Jan Roos in 'n hartlike woord hulde gebring het aan die goeie hoedanighede van sy boesemvriend. Van seën onder die bediening van ds. Aling het meer as een getuig en vir baie jare nog het Sutherland met groot liefde van sy getroue evangelieprediking en sy minsame omgang getuig. Een van die weiniges onder die gemeente in die eeufeesjaar wat hom nog geken het, die 94-jarige Gert van Wyk, het die volgende woorde aangaande ds. Aling gebruik het: "'n Allerdierbaarste man, die liefde self!"
Urartu
Urartu (Armeens: Ուրարտու en Akkadies: māt Urarṭu, wat ooreenstem met die Bybelse koninkryk Ararat) was ’n koninkryk in die Ystertydperk wat om die Vanmeer in Armenië gesentreer was.
Streng gesproke is "Urartu" die Assiriese term vir ’n geografiese streek, terwyl "koninkryk Urartu" in moderne historiografie gebruik word vir die Urartiessprekende Ystertydperk-staat wat in dié streek ontstaan het.
Geskiedenis
Die taal Urarties kom in inskripsies voor. Hoewel daar geen tekens is dat ander tale in die koninkryk gepraat is nie, bestaan taalkundige bewyse dat Proto-Armeens vroeg in kontak met Urarties gekom het.
Die mening dat ’n onderskeid tussen die streek en die koninkryk gemaak moet word, is reeds deur König (1955) gehandhaaf. Die streek stem ooreen met die bergagtige plato tussen Klein-Asië, Mesopotamië, die Iranse Plato en die Kaukasus. Die koninkryk het in die middel 9de eeu v.C. ontstaan, maar is in die vroeë 6de eeu v.C. deur die Mede verower. Die erfgename van Urartu is die Armeniërs en hul daaropvolgende koninkryke.
Platbeen
Platbene is bene waarvan die hoofdoel is om óf uitgebreide beskerming óf vashegplek vir spiere te bied. Dié bene is breë, plat plate, soos in die skedel, bekken, bors en ribbekas.
Die platbene bestaan uit twee dun lae kompakte been met tussenin sponsagtige been, waarin die rooi beenmurg voorkom. In volwassenes word die meeste rooibloedselle in platbene gevorm.
Bosrosyntjie
Die Bosrosyntjie (Grewia lasiocarpa) is 'n struik tot klein boom wat voorkom noord vanaf Oos-Londen tot by die noorde van KwaZulu-Natal. Op die SANBI-rooilys word dit as veilig (LC) gelys. Dit is endemies aan Suid-Afrika Die boom se FSA-nommer is 461.
Die boom groei aan woudrande en in klam bosveld. Die blare is byna rond en is aan beide kante bedek met borselagtige roeskleurige hare
Oranjeborsberglyster
Die Oranjeborsberglyster (Chaetops aurantius) is 'n endemies, gelokaliseerde, algemene standvoël teen rotsagtige hange, tipies hoër as 2000 m. Hulle gewoontes is baie soos die van die Kaapse kliplyster s'n. Die voël is 21 – 23 cm groot en weeg 45 - 56 gram. In Engels staan die voël bekend as die Drakensberg Rockjumper.
Bugatti
Bugatti was 'n motorvervaardiger in Molsheim, Elsas (tans Frankryk) wat deur die Italiaans-gebore Ettore Bugatti gestig is. Bugatti-motors is tussen 1909 en 1963 vervaardig, en ná 'n pouse van vier dekades het die Duitse motorvervaardiger Volkswagen AG die historiese motorhandelsmerk in 2005 laat herleef. Bugatti word by die legendariese motorhandelsmerke van Europa gereken. Motors, wat deur Bugatti ontwerp en vervaardig is, was van die edelste en beste sport- en sedanmotors van hul tyd en het 'n legende van dié vervaardiger gemaak. Die oorspronklike Bugatti-motorfabriek is ná die Tweede Wêreldoorlog gesluit. Sedertdien is Bugatti twee keer nuwe lewe as motorhandelsmerk gegee.
In 1987 het Romano Artioli die maatskappy Bugatti Automobili SpA in Italië gestig. Die ontwerp- en naamregte is in 1998 deur die Duitse Volkswagen AG oorgeneem. Sedertdien bestaan Bugatti weer as Bugatti Automobiles S.A.S.
Deal-vuurtoring
Die Deal-vuurtoring is op 1 November 1973 in gebruik geneem en het die Donkin Hill-vuurtoring vervang. Hierdie 22 meter (72 voet) hoë tralietoring het 'n fokale vlak van 27 meter (89 voet), en lewer 'n wit flits elke 10 sekondes. Die lantern is rooi geverf. Die toring is geleë in Port Elizabeth, langs die N2/M4-wisselaar noord van die middestad. Dit is vernoem na die Britse Setlaars van Deal in Kent.
Clathria strepsitoxa
Clathria strepsitoxa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Hope.
Lekkerruikpeul
Die lekkerruikpeul (Vachellia nilotica) is 'n klein tot middelgroot boom wat wydverspreid in Suid-Afrika in KwaZulu-Natal, Mpumalanga en Limpopo voorkom. Die dorings is dun, lank en reguit - ongeveer 4 tot 5 cm. Die blomme word in klein hofies gedra. Die peule is kenmerkend, dit word saamgetrek tussen die sade.