cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arend Hofmeyr
Maclean
Kort ná voltooiing van sy studie het ds. Hofmeyr ’n beroep na die Maclean in die Kaapkolonie se Grensgebied aanvaar. Dié gemeente is later na Komga verander, maar tydens ds. Hofmeyr se dienstyd het dit onder meer ook King William's Town en Oos-Londen ingesluit waar eers vroeg in die 20ste eeu NG gemeentes sou afstig. Dit was kort voor of net ná sy bevestiging in dié gemeente dat ds. Hofmeyr met sy eerste vrou getroud is. Hul eerste kind, wat na sy pa genoem is, is op 19 Februarie 1870 en die tweede, Charlotte Louise, op 7 Mei 1871 gebore, albei op Komga. Die derde, Susanna Maria, is daar gebore op 18 November 1872, maar die volgende jaar op 24 April oorlede, bes moontlik in die pastorie. Ook Attie (28 Desember 1872), Maria (9 Oktober 1875) en Margaretha Susanna (20 Maart 1877), wat almal kleintyd oorlede is, was boorlinge van Komga.
Pieter Wenning
duimnael|regs|200px|Wenning aan die werk.
Arend Hofmeyr
Hanover
Vir die gemeente Hanover was die koms van ds. Hofmeyr ’n groot wins, want sy 26 jaar lange dienstyd was een van die geseëndste tydvakke in die gemeente se geskiedenis. Binne vyf maande ná die vertrek van ds. J.I. Marais, wat professor aan die Kweekskool geword het, kon die gemeente sy opvolger in die persoon van ds. Arend Hofmeyr verwelkom. Benewens ’n salaris van £300 is hom ook 50 hamels en 12 mudden meel per jaar aangebied. Hy is beroep op dieselfde dag waarop demissie aan ds. Marais verleen is, maar het ses weke later laat weet dat hy nie voor die eerste naweek in Oktober ontvang en bevestig sou kon word nie omdat hy eers die nuwe kerk op Maclean sou voltooi en inwy. Drie broers het toe met ’n perdewa afgereis na Maclean om ds. Hofmeyr, sy vrou en vyf kinders te gaan haal. Terselfdertyd is ’n bokwa met esels gestuur om soveel moontlik van die pastoriegesin se huisraad te vervoer.
Pieter Wenning
Hy is in Nederland gebore en was weens gesondheidsredes op jeugdige ouderdom na Suid-Afrika gebring. Hy het eers by J.H. de Bussy se boekhandel gewerk. Hy begin skilder en sy talent kom onder die aandag van D.C. Boonzaier. Dié oorreed hom om na die Kaap te verhuis. Hy was arm en sy gesondheid swak en het sy skilderye goedkoop verkoop. Sy werk, hoewel onder die invloed van Impressioniste, is as heeltemal oorspronklik beskou. Hy is in Pretoria oorlede.
Arend Hofmeyr
Hanover
Op Vrydag 2 Oktober 1877 is ds. Hofmeyr en sy gesin die dorp binnegelei, gevolg deur 21 karre. Aangesien dit ook Nagmaalsnaweek was, was die ou kerk stampvol toe die bevestiging die Saterdagoggend plaasvind. Behalwe sy broer ds. J.H. Hofmeyr van die NG gemeente Somerset-Oos wat die bevestiging uitgespreek het, was ook ds. Hofmeyr se swaer ds. J.R Albertyn (Hanover se konsulent) teenwoordig om die plegtigheid namens die Ring waar te neem. Die namiddag het ds. Hofmeyr sy intreepreek gelewer.
1867
Die jaar 1867 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 67ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Arend Hofmeyr
Hanover
Op Hanover, soos seker ook op Maclean, was ds. Hofmeyr baie geliefd. ’n Gemeentelid, wat jare lank in die pastorie op Hanover ingewoon het, het in later jare as volg van die predikant getuig (uit die Nederlands vertaal): "Ds. Hofmeyr was stil dog vriendelik. Hy was vriendelik en tog beslis. Hy was beslis en tog gematig en verstandig. Hy was verstandig maar nederig. Hy was nederig maar eerbiedwaardig. Hy was swak as mense en tog sterk in zy Here en vol liefde tot sy gemeente en huisgesin. Hy was een van die stilles van die land, een van die mense wat weinig ander reg waardeer voor sy dood. ’n Predikant het ná sy dood in "De Kerkbode" drie dinge het hom in die lewe van ds. Arend Hofmeyr getref: sy diepe godsvrug, sy groot beskeidenheid en hoe presies hy in al sy sake ("bezigheid") was.
Pieter Wenning
Lewensloop
duimnael|links|300px|The Individualists, omstreeks 1910/'11, van links: Dr. Grünberger, Nina Murray, Marcele Piltan, Pierneef, mej. Harding van die Normaalkollege, Pieter Wenning en mev. Stent.
Arend Hofmeyr
Eerste jare op Hanover
Nadat hy net meer as ’n jaar in die gemeente gearbei het, het oudl. F.W. Stevens in die kerkraadsvergadering opgestaan raadsvergadering opgestaan en "in naam van den Kerkeraad aan den Leeraar een paar karpaarden ten gebruike voor zyn werk in den gemeente" aangebied. 'n Paar jaar later besluit die kerkraad op voorstel van dieselfde broeder om sy salaris aan te vul "door een jaarlyksche vrye gift van 60 schapen". Ds. Hofmeyr het kort tevore vir die beroep na Potchefstroom bedank en die kerkraad wou deur hierdie "vrye gift", asook 'n adres, vergesel van £63, sy waardering op tasbare wyse betuig. Die predikant van Hanover het in die 1870's en '80's jare stoere staatmakers aan sy sy in die kerkraad gehad, onder wie C.J. Vermeulen, F.W. Stevens, I.A. van Zyl, C.D. Cilliers, P.A. Wannenburg (kassier), G.P. van den Hever, A.J. Burger en D.J. Viljoen (vader van ds. P.J. Viljoen, emeritus van Heidelberg). Vermeulen is in 1877 as rustende ouderling oorlede, en in die kerkraadsvergadering van Oktober van daardie jaar word hulde aan hom gebring as baanbreker en stigter van die dorp, jare lange staatmaker in die kerkraad en aandeelhouer van die "Gesticht" (plaaslike sendingwerkkring).
Geldsake
duimnael|links|300px|Die ou pastorie op Hanover wat in ds. (later pres.) [[Thomas François Burgers|T.F. Burgers se tyd (1860) ingewy is. Hy het dit volgens oorlewering in die vorm van die letter B laat ontwerp. Dié gebou is in 1944 gesloop, maar daarin het ds. Hofmeyr sy hele dienstyd op Hanover lank gewoon.]]
Pieter Wenning
Lewensloop
regs|duimnael|220px|Moskee, Maleierbuurt.
links|270px|duimnael|Vanaf Groveweg, Claremont, met Duiwelspiek, olie op doek, 31,5 by 44,5 cm, 1919.
Arend Hofmeyr
Geldsake
Hoewel die skuld in ds. Marais se tyd aansienlik verminder is, kon dit tog nie heeltemal gedelg word nie. Dit het mettertyd selfs weer aangegroei sodat dit aan die begin van ds. Hofmeyr se dienstyd op £1 400 gestaan het. Vir die delging hiervan het hy en sy kerkraad, ondanks die "drukkende tyden" vroeg in 1879 aan die werk gespring. 'n Grootskaalse basaar tydens die April-Nagmaal met die doel om al die skuld uit te wis, word in die vooruitsig gestel. Met die oog op 'n kollekte van huis tot huis is die gemeente in vyf wyke verdeel, en die leraar versoek om die kollekterende vyf diakens op hul kollektereis deur die  distrik te vergesel. Hierdie kragdadige poging tot skulddelging was baie geslaagd: ruim £900 is ingesamel. Ook het 'n paar lidmate saam £400 bygedra en die diakens het aan kontant nog £100 op die lyste gekry. En so kon die kerkraad die hele skuld uitwis. In sy godsdiensverslag van 1878–'79 maak ds. Hofmeyr met 'n opregte gevoel van dankbaarheid gewag van die milde bydraes en eendragtige samewerking van die kant van die gemeente, waardeur die kerkraad in staat gestel is om die skuld in die maand April te kon delg.
Die gebruik om 'n jaarlikse dankfees te hou, het destyds sy beslag gekry. Na aanleiding van 'n Sinodale besluit dat elke gemeente jaarliks 'n dankdag moet hou, het die kerkraad op voordrag van ds. Hofmeyr besluit om "in verband met den bepaalden dankdag een dankfeest te hebben". Hierdie eerste dankfees in die geskiedenis van Hanover, wat in 'n tyd van droogte gehou is, kon slegs £271 inbring. Tog het hierdie klein begin, in 'n besonder drukkende tyd aangepak, met die jare uitgegroei tot 'n pragtige en geseënde instelling, waardeur in die latere jare etlike duisende ponde jaarliks in die kerkkas gestort is. Hierdie jaarlikse dankfeeste, wat vanaf 1881 gereeld in ds. Hofmeyr se tyd gehou is, en altyd met 'n groot veeveiling gepaardgegaan het, het daartoe bygedra dat die geldelike toestand van die gemeente bestendig verbeter het. En dit op sy beurt het die kerkraad weer in staat gestel om noodsaaklike opknappingswerk aan die reeds verwaarloosde kerk, gebou en pastorie te doen. Al is in 1883 nagenoeg £700 bestee aan die afpleistering van die kerk en die opsit van 'n nuwe dak, kon kassier P.A. Wannenburg nog 'n voordelige saldo van £475 aan die einde van die jaar toon. Dit het die kerkraad vrymoedigheid gegee om kort daarna (1885) die kerk verder te vernuwe, en deur die aanbring van 'n galery heelwat meer sitplekke te verseker, 'n onderneming wat 'n hele paar honderd pond gekos het.
Pieter Wenning
Lewensloop
Wenning was die oudste kind van die Wenning-gesin, wat van Friese afkoms was. Sy vader was 'n kunstenaar wat veral die heraldiekkuns beoefen het; sy neef Ype Wenning was ook in Friesland as skilder bekend. Wenning is aan die Rijks Hoogere Burgerschool in Leeuwarden opgelei, waar hy in tale en tekenkuns uitgeblink het. Sy kunsonderwyser, Bubberman, het Wenning met die werk van eietydse skilders bekendgestel en die werk van die Nederlandse impressioniste, soos Willem Maris, J.B. Jongkind, Anton Mauve en G.H. Breitner, het 'n blywende invloed op Wenning se kuns nagelaat.
Arend Hofmeyr
Geldsake
Na bogenoemde buitengewone uitgawes van die jare 1883–'86, wat heelwat meer as 'n £1 000 beloop het, is daar weer sprake in die kerkraadsnotule van die "drukkende tyden en de geldelooze toestand der gemeente". Maar die banksaldo kon nie te swak gestaan het nie, want aan die begin van 1886 word £100 aan die dorpsbestuur geleen. Met die uitgang van die tagtigerjare verbeter die tyd weer, en kon met die voorlegging van die jaarverslag aan die begin van 1889 met dankbaarheid kennis geneem word van die bevredigende toestand daarvan, "zynde de balans aanzienlyk gestegen". Hierdie bevredigende finansiële toestand van die gemeente is dwarsdeur die negentigerjare gehandhaaf. Als is byvoorbeeld in 1891 £400 bestee aan die aanbring van 'n "ringmuur en traliewerk" rondom die kerkgebou, was daar teen die einde van die jaar nog 'n paar honderd pond in die bank. Die inkomste in 1892 was byvoorbeeld £1 334, en nadat in daardie jaar £664 uitgegee is, kon die geldjaar met 'n saldo van £670 afgesluit word. Selfs gedurende die moeilike jare van die Anglo-Boereoorlog (1899–1902) was die geldsake van die gemeente kerngesond.
Pieter Wenning
Lewensloop
In 1898 trou Wenning met Johanna Hillegonda Kramer-Bennink (3 Julie 1866 – Februarie 1919), 'n weduwee met twee kinders, en uit hierdie huwelik is twee seuns gebore: Harco Wenning (gebore 22 November 1899) en Siegfried Wenning (gebore 2 Augustus 1901).
Arend Hofmeyr
Geldsake
Ds. Hofmeyr en die kerkraad was gelukkig om in daardie jare iemand soos P. Antonie Wannenburg (timmerman van beroep) as sy kassier te hê. Die bestendige verbetering van die geldsake van die gemeente moet in geen geringe mate toegeskryf word nie aan die bekwame wyse waarop hierdie toegewyde man die finansiële administrasie van die gemeente behartig het. Sowat 33 jaar (hy het eers in 1913 bedank) het hy hierdie verantwoordelike werk gedoen; gedurende die eerste jare gratis, en selfs toe die kerkraad hom later "voor zyne trouwe diensten" 'n bonus gee, het dit nooit meer as £10 in die jaar bedra nie. Die kerkraad het hom ewenwel af en toe lof toegeswaai vir die "nette en perfekte" toestand van die boeke en "voor zyn onver moeiden yver in het bestier van de geldelyke zaken der gemeente". Met sy aftrede in 1913 is 'n plaaslike wetsagent, Bernardus de Villiers (seun van die man met dieselfde naam wat in ds. Marais se tyd kassier was) as kassier aangestel. In 1917 volg E. de Villiers hom op; na sy oorlyde teen die einde van 1918, word die kassierskap opgedra aan die heer G.S.G. Malan, die plaaslike skoolhoof.
Pieter Wenning
Lewensloop
Op 14 Junie 1905 het Wenning aansoek om 'n betrekking by die firma J.H. de Bussy en Kie., boekhandelaars en uitgewers, se filiaal in Pretoria gedoen. Hy en sy gesin het in Junie 1905 met die Gaika in Durban aangekom met 'n brief van koningin Wilhelmina aan die goewerneur van Transvaal, wat hulle in staat gestel het om as immigrante in Pretoria te woon. In sy ledige uurtjies het Wenning steeds met skets en skilder voortgegaan en die tonele van ou Pretoria het hy met frisheid en spontaniteit uitgebeeld: huisies, "lokasie"-tonele, bome in die plantasies van Pretoria-Noord, agterbuurte en klein straatjies was sy geliefkoosde onderwerpe.
Danksy sy beskaafde, vriendelike geaardheid (hoewel hy ook besonder ingetoë en soms swygsaam was) het Wenning gemaklik 'n kringetjie intieme vriende om hom geskaar, mense wat hom ook aktief in sy kuns ondersteun en aangemoedig het. Wenning was lid van die Pretoriase tak van die Frieslandse Vereniging en later ook 'n tyd lank vertaler by die hooggeregshof. Hy het belanggestel in Esperanto en Japannees bestudeer vir sy besoek aan die Ooste waaroor hy jare lank droom. Die invloed van die kuns van China en Japan op Wenning se styl was groot. Met sy kennismaking met Boonzaier en sy mooi versameling Oosterse kunsstukke groei hierdie belangstelling sterk aan. Afgesien van die menigte stillewes wat Wenning in "Japannese styl" uitvoer (vergelyk die akwarel "Vaas met bloeisels" in die Pretoriase Kunsmuseum), kan die gebruik van oop vlakke in sy komposisie — waarteenoor die dele wat in fyn besonderhede geskilder is, mooi kontrasteer — hierop teruggevoer word. Ook sy gebruik om besondere teksture te verkry deur met ligte kleure oor swart of ander donker kleure te skilder, sluit hierby aan. Verder het die styl wat die Oosterse kuns by Wenning help vorm het, ook saamgeval met sy liefde vir die Europese impressionisme; en dit is bekend dat impressioniste soos Degas, Toulouse-Lautrec en Van Gogh sterk deur die Japanse kuns beïnvloed is.
Arend Hofmeyr
Kerkgebou vernuwe
Met die skuld gedelg en die geldelike toestand van die gemeente grootliks verbeter, kon ds. Hofmeyr en sy kerkraad oplaas die opknapping van die kerkgebou en die pastorie aanpak. Daar is allereers begin met die kerkgebou, wat in 'n erg verwaarloosde toestand verkeer het: die ou grasdak het al van ds. T.F. Burgers se dae moeilikheid gegee; die vloer van die konsistorie was in 'n "erbarmlike toestand"; die banke, deure, vensters en plafon het jare laas verf gesien; die verligting van die gebou in die aand was uiters "gebrekkig"; die pleistering het oral afgeval ens. Boonop moes 'n plan gemaak word om meer sitplekke in die kerk aan te bring. In 1882 is die ou grasdak, met sy ondersteunende hout, werk (toe reeds gevaarlik verrot) afgegooi en 'n nuwe sink, dak opgesit; terselfdertyd is die gebou in sy geheel afgepleister. Deur hierdie onderneming, wat nagenoeg £700 gekos het, is die uiterlike van die bedehuis heelwat verbeter. Daarna is aandag aan die binnekant van die gebou gegee. Daar is lank kop gekrap oor hoe meer sitplekke aangebring kon word. In een stadium is selfs daaraan gedink om die twee syvleuels breër te maak deur die mure aan die westelike kant te verplaas, min of meer in ’n lyn met het front gevel. Hiervan is egter afgesien ten gunste van die aanbring van 'n galery in die kerk, waardeur toe heelwat ekstra sitplekke verkry is. Terwyl hul hiermee sowel as met die verf van die vensters, deure, banke en plafon besig was, het die kerkraad op sterk aandrang van die susters, ook besluit om die kerkvensters met nuwe gordyne te voorsien en 'n sierlike behangsel vir die kansel te laat maak. Vir die koste hiervan sowel as van die gordyne, dit wil sê £40, het die susters self ingestaan. Bogenoemde nuwe galery is deur timmerman P.A. Wannenburg gebou vir £220.
Pieter Wenning
Lewensloop
Einde 1909 het Wenning reeds begin oorslaan van tekenkryt en waterverf na olie, 'n medium waarin hy sy grootste werke sou skilder en wat die mees geliefde vir hom sou bly. Wenning het sy lewe lank met geldelike probleme geworstel en dit was slegs met die hulp van sy vriende dat hy in staat gestel is om met sy kuns voort te gaan. Selfs nadat hy 'n mate van bekendheid verwerf het, is 54 van sy werke nog in September 1917 by Lezard in Johannesburg vir die geringe bedrag van £225 verkoop.
Arend Hofmeyr
Kerkgebou vernuwe
Op Saterdag 20 Maart 1886 is die vernieude kerkgebou feestelik ingewy, met 'n wydingsrede deur ds. G. van Niekerk van Middelburg, Kaap na aanleiding van 1 Kor. 3:9: "Gods Gebauw zyt gy." Die gemeente het in buitengewone groot getalle vir hierdie tweede inwyding van die kerk (die eerste was in 1860) opgedaag. "Toen ik het gebouw binnentrad" (skrywe 'n korrespondent in De Zuid-Afrikaan en Volksvriend van 8 April 1886 "was het als of ik in een nieuw gebouw kwam, en vooral maakten de nieuwe gordynen en het nieuw versiersel aan den kansel met den woorden Gods Woord blyft in Eeuwigheid op my een goeden indruk." Dis duidelik dat die gebou, met die nuwe "gaandery", die netjies geverfde banke, plafon, vensters ens., 'n gunstige indruk op hierdie besoeker gemaak het.
Pieter Wenning
Lewensloop
In 1911 het die firma J.H. de Bussy besluit om ook kunstenaarsmateriaal, etse en afdrukke (onder meer Japannese houtdrukke) te verkoop, en Wenning staan in beheer van hierdie afdeling. In dieselfde jaar stig vooraanstaande kunstenaars van Pretoria 'n vereniging, The Individualists, waarvan onder andere Frans Oerder, J.H. Pierneef, Nina Murray en Erich Mayer lid was. Wenning is tot sekretaris daarvan benoem en het deelgeneem aan die groep se tentoonstellings.
Arend Hofmeyr
Beroering in die gemeente
duimnael|regs|360px|Die kerkraad van Hanover, 1901. Staande v.l.n.r.: A. v. d. Merwe (Filandskraal), A. du Plessis (Trekfontein) W.M. Britz (Boesmansvlei), J.A. van Zyl (Taaiboschpoort), D.J. van Heerden (Teefontein), H. Groenewald (dorp), Sakkie Visser (Elandsheuvel), Charl Cilliers (Bontebok), Koos Roos (Rietfontein). Diakens. Sittende, ouderlinge: C. Ochse (Koster), Andries van der Merwe (Leeukop), Charel Stevens (dorp), ds. Hofmeyr, Koos Burger (Palmietfontein), Jan Cilliers (dorp), Daantjie Cilliers (Klipgat).
Pieter Wenning
Lewensloop
In 1912 het Wenning se eie etspers uit die buiteland aanegkom en nadat hy in 1913 in die Johannesburgse tak van De Bussy gaan werk het, voltooi hy sy eerste bundel etse, getitel Johannesburg impressions. In Julie van dié jaar het sy firma hom Kaapstad toe gestuur en gevolglik het sy eerste kennismaking met die Kaapse natuurskoon plaasgevind. In sy artikel “Kunst in Zuid-Afrika”, in Neerlandia, Afrika-nommer (September, 1913), het hy geskryf oor motiewe en kenmerke in die Suid-Afrikaanse skilderkuns van sy tyd en die leser 'n kykie in sy eie opvattings gegee.
Toe sy hart bekommernis begin besorg, het Wenning en sy vrou in 1915 op aanbeveling van hul arts na Kaapstad vertrek. Wenning het die Kaap besonder liefgehad, heel waarskynlik omdat die nat winters met die weemoedige stemming en gedempte kleure daarvan die beste aansluit by die kuns wat hy as jong man in Nederland leer ken het, maar seker ook weens sy eie afkeer van die ruwe en oorweldigende elemente in die natuur. Ander dele van Suid-Afrika kon hy egter ewe goed weergee; dit is trouens verbasend hoe Wenning 'n ryk verskeidenheid stemminge op soms hoogs verrassende wyse kon uitbeeld en by geleentheid sy sombere palet vir helder kleure kon versaak. Hul verblyf daar was wel kort, maar in Maart 1916 skep D.C. Boonzaier en ander kunsvriende vir Wenning die geleentheid om drie maande lank sonder geldelike sorge in die Kaap te skilder. Hierdie geleentheid het die keerpunt in sy kunsloopbaan gevorm, want dit was voortaan sy begeerte om hom heeltyds aan sy kuns te wy. Die kennismaking met Boonzaier, 'n buitengewone kultuurmens, wyd belese en in voeling met internasionale strominge op die gebied van die kuns en die filosofie, het vir Wenning besonder vrugbaar geword. Teen Julie 1916 het hy reeds sy eerste privaat tentoonstelling van 40 werke in Boonzaier se ateljee in Keeromstraat gehou en feitlik al die werke is verkoop. Boonzaier se groot versameling Oosterse kunsvoorwerpe het ook die invloed van die Oosterse kuns op Wenning verstrek.
Arend Hofmeyr
Beroering in die gemeente
Ongelukkig het die feesviering 'n onaangename nasleep in die kerkraad en gemeente gehad. Aanleiding hiertoe was die "Halleluja Chorus" wat die koor teen die einde van die wydingsdiens gesing het, en waaroor J.A. Joubert van Middelwater 'n skerp bewoorde brief aan die "Di Afrikaanse Patriot" geskrywe het. Op Vrydag 2 April 1886 het hierdie brief, opgestel in die "Patriot-Afrikaans" van destyds, in gemelde blad verskyn: "Di 20 ste Maart is di Hollans Ger. Kerk hier op Hanover vir die twede maal aan di Heere gewyd. By di gelegenheid was Ds. van Niekerk hier, en hy het ons seer gestig. Maar meneer, sprekende van di inwyding, kon ek ni anders sê ni dan skande, drimaal skande, vir di predikant en kerkeraad van Hanover. Nooit het ek soiets beleef ni; maar ja, 'n koor . . . . Di eerste en twede maal het tamelyk gegaan, maar na di welvoordagte rede van Ds. Niekerk, naar aanleiding van 1 Cor. 3:9 kom di roofvoels met 'n vreeselyke gedruis op ons neer. Dit was 'n gedruis en geskre om naar te worde. Links en regs kon jy di mense di Kerk sien uitgaan. Dit was my of ek hoor 'n bende van di heilsleger. Ek glo ni as daar 'n klomp van di ergste straatjongens van Londen by mekaar kom, of hulle so 'n riel sal speul. Predikant en Kerkeraad van Hanover antwoord: Is julle ni di oorsaak, daarvan dat Gods tempel reeds by die inwyding ontheilig word? Het julle ni geweet wat daar gesing moet worde; waarom dan ni met die oefening gaan luister ni? Wie is die oorsaak van al di ontevredenheid wat in di kerk plaasvind? Was met di voorstelling ni di belofte om te sorg vir reg en vrede? Genoeg vereers. J. A. Joubert."
Pieter Wenning
Lewensloop
Gedurende 1917 en 1918 het Wenning hoofsaaklik in die Kaap gewerk, maar ook na Lourenco Marques, Durban en Zanzibar gereis. In 1902 het hy reeds in opdrag 'n borsbeeld van pres. S.J.P. Kruger vir die Transvaalsche Vereeniging in Amsterdam boetseer. Nou het hy 'n tweede amptelike opdrag uitgevoer deur 'n skildery van die Vrouemonument in Bloemfontein te skilder, wat later aan mev. president M.T. Steyn geskenk is. In Julie 1917 het hy deelgeneem aan 'n groepstentoonstelling saam met Edward Roworth, Hugo Naudé en Nita Spilhaus. In September het die verkoping van sy 54 werke by Lezard in Johannesburg plaas en in November 1918 het hy skilderye tentoongestel by Ashbey in Kaapstad. Wenning het altesaam tussen 300 en 400 olieverfskilderye voltooi, en na skatting net soveel etse en tekeninge – in potlood, kryt, soms met die toevoeging van waterverf. Die meeste hiervan is in die laaste vyf jaar van sy lewe uitgevoer.
Sy vrou se dood in 1919 het Wenning nog meer tot homself laat inkeer. Hy het in die omgewing van Nelspruit, Potgietersrus, Nylstroom en Pietersburg gaan skilder. Toe hy in die herfs van 1919 terug is in die Kaap, het sy gesondheid vinnig verswak. In 1920 het hy wat feitlik sy laaste 20 skilderye was verkoop, vir £200 om daarmee sy lang beplande reis na die Ooste te onderneem, maar sy doel is verydel omdat hy nie skeepsgeleentheid kon kry nie. Op 7 Januarie 1921 het hy in 'n uiters verswakte toestand in Pretoria teruggekeer, waar hy kort daarna in die Zuid-Afrikaansche Hospitaal oorlede is.
Geaardheid
Hy was beskeie in sy omgang met mense, vrygewig (hy het dikwels van sy werke weggegee aan mense wat dit gewaardeer het) en impulsief, maar terselfdertyd besonder verfynd, met onberispelike smaak en idealisme en met 'n wakker gees bedeel. Sy toe-gewydheid aan sy kuns, veral in die laaste jare van sy lewe, was so groot dat hy dit ook aan sy medekunstenaars oorgedra het. Dit het heel waarskynlik tot gevolg gehad dat hierdie kunstenaars, en deur hulle die publiek, kuns in Suid-Afrika met groter agting begin bejeën het.
Arend Hofmeyr
Beroering in die gemeente
Hierdie krasse brief van Joubert het groot opspraak verwek, in sowel die kerkraad as die gemeente, wat dusver onder die herderstaf van die innemende ds. en mev. Hofmeyr baie mooi saamgetrek het. Dat ds. Hofmeyr en sy kerkraad sterk eksepsie sou neem teen die onverantwoordelike uitlatings van Joubert, is te verstaan. Joubert is dan ook gedaag om voor die kerkraad te verskyn. Dit blyk nou dat "zyne grootste grieve" is dat die predikant en kerkraad toegelaat het dat het Halleluja Chorus, waarvan "de woorden in het engelsch geschreven is" gesing is. Die kerkraad wys hierdie beswaar as ongegrond van die hand, en eis ' n terugtrekking van Joubert, anders sal die saak na die Ringskommissie ver wys word. Eindelik teken hy sy naam onder 'n geskrewe "Apologie". Maar hiermee was die moeilikheid nie op 'n end nie.
Joubert het wel in die vergadering die onderspit gedelf, maar in die gemeente is 'n bal aan die rol gesit. Daar was al lank in sekere kringe ontevredenheid oor party koorstukke, en veral ook oor die aard van die musiek wat daar deur die orrelis onder die kollekte, sowel as met die en uitgaan van die kerk gespeel word. Selfs in die kerkraad is daar nou broeders wat meen "dat by onze godsdienstige zamenkomsten geen ander gewyd muziek gesongen of gespeeld sal worden dan de Psalmen en Evang. gezangen". Ná 'n lang bespreking besluit die vergadering om die gevoele van die gemeente hieroor by wyse van "lysten" te toets. Maar baie uit die gemeente weier nou botweg om hierdie lyste te teken, met die gevolg dat "geen gewenschte resultaat" verkry kon word nie. Dis duidelik dat die gemeente erg verdeeld en onthuts was oor die saak. Dit was ook die geval met die kerkraad. Toe laasgenoemde daaroor moes besluit, is twee voorstelle ter tafel gelê. Die een, van broeders C.D. Celliers en J.J. Ackerman, wou dat in die toekoms sowel by die opneem van die kollekte as by die in- en uitgaan van die kerk "geene andere dan psalmen en gezangwysjes gespeeld zullen word". Hierteenoor het ds. Hofmeyr, gesekondeer deur br. J.F. de Villiers, voorgestel dat daar in die vervolg by die opneem van die kollekte die wysie van die opgegewe psalm of gesang gespeel sal word, "terwyl het spelen by het in- en uitgaan der kerk blyft zoo als het tot hiertoe geweest is". Toe daar tot stemming oorgegaan word, kon laasgenoemde voorstel alleen met die beslissende stem van die voorsitter aangeneem word. Mettertyd het die ander gewyde liedere, naas die erkende psalms en gesange, tog ook "burgerreg" in die kerk op Hanover verkry, veral met kinderdienste. So byvoorbeeld gee die kerkraad in 1895 met algemene stemme verlof aan die orreliste (mev. Nelson) om by die kinderdienste "nevens de Kinderharp (wat toe al lank in gebruik was) ook de Hollandsche uitgave van Sankeys Liederen" te gebruik. Sedert 1863, toe De Kinderharp van ds. Charles Murray van die NG gemeente Graaff-Reinet (’n swaer van ds. Hofmeyr) verskyn het, maar veral na 1871 toe die Zionsliederen van ds. Andrew McGregor van die NG gemeente Robertson die lig gesien het, het hierdie en ander gewyde liedere (veral dié van Sankey) toegang verkry tot die NG Kerk se eredienste, en so met die psalms en gesange begin wedywer. Hierteen het baie van die ouere lidmate, ook op Hanover, beswaar gemaak.
Pieter Wenning
Waardering
duimnael|regs|300px|Karikatuur van Wenning deur sy vriend en weldoener, [[Daniel Cornelis Boonzaier|D.C. Boonzaier.]] Dr. C.A. Luckhoff skryf van Wenning in Die Suid-Afrikaanse Heldegalery: “Een van die merkwaardigste van alle Suid-Afrikaanse kunstenaars was Pieter Wenning. . . Wenning het sy werk met die fyngevoeligheid van 'n digter en die erns van 'n denker en mistikus benader, en dit met geesdrif en 'n soort hoë avontuursdrang aangepak. Hy was ryk aan ideë, en sy kunstenaarsiel het altyd nuwe metodes nagestreef waarmee hy aan hierdie ideë uiting kon gee.
“Toe hy in Kaapstad aankom, was hy na gees en gemoed voorberei, ywerig in die kennis van sy potensiële kragte tot uitlewing, en oortuig van die juistheid van die pad wat hy moes bewandel. Hy het die dowwe paadjies van die stad uitgekies en hom na die klein straatjies en die woude van die Kaapse Skiereiland begeef, om aldaar sy besieling te vind.
“Sy eerste tekeninge gee 'n baie duidelike beeld van sy helder begrip, sy onderskeidings- en suggestievermoë en die wyse waarop hy sy afbeelding binne selfgepaalde perke kon hou. 'n Sekere verfyning is in die lyne van sy tekeninge waar te neem. Sy gevoel vind uiting in sy tekeninge soos ook in al sy werk – die tekenaarskap is nie alleen ongeëwenaard nie, maar lewer duidelike bewys van die stemminge wat met die afbeelding daarvan gepaard gaan. In sy wandelinge deur die bosse sou hy op 'n toneel afkom wat 'n bepaalde atmosfeer dra, en hierdie atmosfeer sou 'n intieme meegevoel en antwoord in hom uitlok. So 'n stemming sou hy dan in 'n skildery probeer weergee. Daar bestaan verskeie van hierdie werke – leersame voorbeelde van 'n voortreflike en buitengewone vertolking van natuurtoestand in nouste harmonie met die gees van die skilder.
“Weens die erns en sagtheid van sy gemoed het die nederige en melancholiese aspekte van die natuur hom diep getref. Fynheid van bou, 'n suiwere bekoorlikheid van vorm en lyn en prag van kleur het hom met blydskap vervul. Vir hom was die natuur magtig en groots van bou, maar nietemin vol geheimsinnigheid en suggestie in die somber tone en donker skaduwees, groot in die vertes en in die boog van die lug, en daarby oneindig bekoorlik in sy stemminge. Die natuur was 'n lewende gees, 'n toevlugsoord vir sy gees en 'n verwesenliking van sy verlange.
“Perspektief en stemming het hom altyd sterk aangetrek. Die opbou van sy komposisies is nooit swak of onbeholpe nie; inteendeel, altyd stewig. Daar is geen eentonigheid te bespeur nie, maar 'n volle mate van belangwekkendheid in elke skildery. Kleurritme en -skakering kom tot uiting in sy werke, maar so subtiel is die kleure, tone en kontraste saamgevleg, dat dit nie opvallend is nie, maai deur die harmonie van die skildery as geheel op die agtergrond gestel word.
Arend Hofmeyr
Ringmuur om die kerk
duimnael|links|291px|Die eerste kerkgebou op Hanover, opgerig in 1859, wat oorspronklik 'n grasdak gehad het. Die ringmuur is in ds. Hofmeyr se tyd aangebring teen 'n koste van £400. 'n Paar jaar na die vernuwing van die kerk, kon ds. Hofmeyr en sy kerkraad, danksy die eendragtige steun van die gemeente, die voorkoms van die Godshuis verder verbeter deur die aanbring van 'n ringmuur en ystertralies rondom die gebou. Hierdie werk is opgedra aan 'n spesiale boukommissie van ses lede: ds. Hofmeyr, J.A. van Zyl, H.W. Stevens en P.A. Wannenburg namens die kerkraad, en J.P. Naude, G.P. van den Hever en Charl. Visser, namens die gemeente. Teen die einde van 1891 was die werk voltooi en kon dit plegtig ingewy word. Die koste hieraan verbonde was £400. Om dit te bestry, is toe 'n groot basaar vir die April-Nagmaal van 1892 gereël. Vooraf het die diakens, vergesel van ds. Hofmeyr, deur die gemeente gegaan en skape, bokke, graan, pluimvee, seep ens. gekollekteer. Hierdie goed georganiseerde basaarpoging het £535 opgelewer, heelwat meer as wat die traliewerk gekos het. Tot hul eer kan gesê word dat ds. Hofmeyr en sy kerkraad gedurig hul hand aan die kerkgebou gehou het. In 1897 is die gebou byvoorbeeld van binne weer heelwat opgeknap. Onder meer is die vloere (wat reeds in 'n slegte toestand was) herstel en, met geld wat die “ongehuwde zusters" (ongetroude vrouelidmate) gekollekteer het, is nuwe tapyte en matte gelê.
Bou van die CJV-saal
duimnael|regs|210px|Die CJV-saal op Hanover wat ingewy is in Julie 1896. As blyk van waardering vir die goeie dienste wat ds. Hofmeyr toe reeds meer as ’n dekade in belang van die gemeente gelewer het, het die kerkraad hom in April 1889 spesiale verlof van ses maande gegee ten einde 'n reis na Europa te onderneem. Hy is verder hierin gehelp deur 'n skenking van £150 van die kant van die gemeente. Met die Oktober-Nagmaal van daardie jaar was hy weer behoue tuis, en kon die gemeente hom opnuut verwelkom in hul midde.
Die volgende groot taak wat hy homself opgelê het, was die optrek van 'n saal vir die jong mense en by name vir hulle wat tot die “Hanoversche Jongelingsvereniging" behoort het. Gedurende die tagtiger- en negentigerjare van daardie eeu is daar in etlike gemeentes van die NG Kerk takke van die CJV gestig. In die vroeë tagtigerjare is deur die toedoen van ds. Hofmeyr ook op Hanover 'n tak van hierdie jeugvereniging gestig. Uit die staanspoor is die CJV baie gestrem in sy werksaamhede deurdat hulle nie 'n geskikte lokaal vir hul vergaderings en gesellige byeenkomste gehad het nie. Eers het hulle van die “publieke kantoren" gebruik gemaak, maar toe dit hulle in 1887 ontsê word, het hulle die verlof van die kerkraad gevra en verkry om in die skoolgebou te vergader.
Gaandeweg het die behoefte aan 'n eie saal al dringender geword. In ds. Hofmeyr en broeder Charl Visser (albei bestuurslede) het die CJV twee warme pleitbesorgers vir hul saak gehad. In Augustus 1894 het hul dan ook die kerkraad genader om 'n geskikte stuk grond om 'n CJV-saal op te rig. Die volgende stap was die samestelling van 'n boukommissie, wat einde 1895 aan die bou gegaan het volgens 'n bouplan van die heer Schimper van Graaff-Reinet. Teen die middel van 1896 was die werk voltooi, 'n netjiese saal van sowat 250 sitplekke, met nog twee kamers wat onder meer die boekery van die CJV sou huisves. Op Saterdag 16 Julie 1896 by geleentheid van die Nagmaal, is die CJV-saal toe plegtig ingewy, met 'n rede deur een van sy oudleraars, prof. Marais, wat vir dié geleentheid spesiaal oorgekom het om saam met ds. J.P. van Heerden van Richmond, die plaaslike leraar behulpsaam te wees met die dienste van die naweek. Die vorige dag is op 'n basaar vir die boufonds £300 byeengebring. Met hierdie geld, sowel as dié wat reeds tevore ingesamel is vir die boufonds, en 'n verdere bedrag wat die kerkraad renteloos voorgeskiet het, kon die saal (wat £633 gekos het) skuldvry ingewy word. Die susters van die gemeente het vir die meubels ingestaan, waarvoor hul werkgeselskap £95 bymekaargemaak het. En so is die CJV- saal (wat later as kerksaal gedien het), net soos die vernuwing van die kerk tevore, daargestel deur die eendragtige samewerking van oud en jonk, onder die besielende leiding van ds. Hofmeyr, wat hom vroeg en laat beywer het vir die welsyn van die jeug.
Orreliste, orrel en voorsinger
In ds. Hofmeyr se dienstyd het die volgende persone agtereenvolgens die harmonium-orrel bespeel: mej. Heinwitt (sy het baie gedoen om liefde vir sang by die kinders aan te kweek); mnr. Piek (terselfdertyd ook koster); mev. ds. Kriel ('n onderwyseres en suster van ds. Hofmeyr); mev. Nelson (eggenote van die skoolhoof; 'n knap orreliste) en die weduwee C. Visser. Teen 1881 was die oorspronklike harmonium-orrel, ná meer as 20 jaar diens, in so 'n swak toestand dat ds. Hofmeyr verplig was om dit deur 'n nuwe te laat vervang. Alhoewel die kerkraadsnotule na hierdie instrument – 'n geskenk van sekere persone, onder wie diaken A.J. Viljoen – verwys as die nuwe kerkorrel, was dit tog maar 'n gewone huisorrel of harmonium. Die sang van die gemeente het steeds veel te wense oorgelaat, en eindelik is die kerkraad verplig om maar weer 'n voorsanger in die persoon van Hans Piek teen £1 per kwartaal aan te stel. Hierdie voorsinger het saam met die orrelis (en die skoolkinders) op die galery gesit. Eers toe die gemeente in 1903 'n eintlike kerkorrel gekry het, het die voorsanger geleidelik van die toneel verdwyn.
Van die nuwe was reeds vanaf 1899 sterk sprake hiervan in die kerkraadsvergaderings. Dit was na aanleiding van die voortdurende onbevredigende toestand van die sang tydens die eredienste en die planne om dit te verbeter. Sommige was van mening dat die situasie sou verbeter as die harmonium van die galery afgehaal en langs die preekstoel geplaas sou word. Ander weer was die mening toegedaan dat die harmonium deur 'n behoorlike kerkorrel vervang moes word. Maar hierteen is die beswaar geopper “dat er geen behoorlyke ruimte of geschikte plaats in de Kerk er voor te vinden is zonder het getal sitplaatsen (dit wil sê op die galery) te verminderen". Omdat die gemeente en kerkraad dit in daardie tyd nie eens kon word oor hoe die kerkgebou vergroot moes word nie, is die saak vereers daar gelaat. Bowendien het die Tweede Vryheidsoorlog kort daarna uitgebreek, en toe kon in elk geval niks verder in hierdie verband gedoen word nie.
Maar pas was die oorlog verby of die kwessie van 'n nuwe orrel word weer aanhangig gemaak. Broeder D. van Heerden stel nou voor om die kerk van ’n beter musiekinstrument te voorsien. Die kerkraad verwys die saak vir verdere ondersoek na 'n spesiale kommissie. Op 'n gemeentevergadering is sterk steun toegesê en die kerkraad gemagtig om dadelik 'n kerkorrel vir die gemeente te bestel. Die mooi gedagte is toe uitgespreek dat hierdie orrel as 'n dankoffer aan die Heer gewy moes word “voor de bezondere zegeningen in de afgelope drie jaren (die oorlogstyd) aan ons als gemeente geschonken". Daarop is die orrel deur 'n sekere firma van Kaapstad in die buiteland bestel. Toe die tyding kom dat die instrument oor 'n paar maande verwag kon word, het die kerkraad hul kop begin krap oor waar dit in die kerk geplaas moes word. 'n Kommissie deur die kerkraad benoem om ondersoek in te stel na ruimte in die kerk vir die orrel, maar kon nie ooreenkom oor die plasing daarvan nie. Intussen het die treurmare die gemeente bereik dat ds. Hofmeyr, wat met verlof op Hermanus was, onverwags heengegaan het. Kort daarna het die orrel aangekom waarvoor hy hom soveel beywer het. Eers ná lang wik en weeg is die orrel langs die preekstoel opgesit. (Om dit op die galery te plaas sou te veel kosbare sitplekke opgeoffer moes word.) Uit die staanspoor het die instrument nie algemene tevredenheid verskaf nie. Die kerkraad het dan ook ná heelwat aarseling die firma laat weet dat hy die orrel sal neem. Intussen is die ou harmonium op die galery gelaat, en vir die eerste maal in die geskiedenis van die gemeente is 'n “orgeltrekker" aangestel.
Kollekte word deel van die erediens
Eers in ds. Hofmeyr se tyd (1879) is daartoe oorgegaan om die kollekte “staande de godsdienst” – dus onder die diens – op te neem en wel in bordjies. Tot dusver was dit hier gebruiklik om dit aan die einde van die diens by die deure in “geslote busjes" te gee. Hierdie verandering is reeds in ds. Marais se tyd oorweeg; die kerkraad het selfs aan die begin van 1875 ten gunste daarvan besluit. Maar omdat so baie uit die gemeente daarteen beswaar gemaak het, is maar vereers daarvan afgesien. Drie jaar later is dit toe weer te berde gebring op die kerkraadsvergadering. Die voorstanders wys nou daarop dat die naburige gemeentes reeds hierdie verandering ingevoer het, “en dat het tot groot voordeel van de kerkkas is geweest". Ds. Hofmeyr voeg hieraan toe dat die kollekte as ’n offer aan die Here beskou moet word en daarom “een deel onzer godsdienst moet uitmaken". Die vergadering besluit dus om dit voortaan nie meer aan die einde van die diens by die deure met bussies op te neem nie, maar onder die diens en wel met bordjies. Die voorstanders van die ou gebruik het jare daarna (selfs tot 1902) nog van hulle laat hoor, maar die kerkraad het voet by stuk gehou.
Geseënde spesiale dienste
duimnael|180px|links|Ds. [[Johannes Rudolph Albertyn|J.R. Albertyn van die NG gemeente Wellington het omstreeks 1896 spesiale dienste op Hanover kom hou.]] Ds. Hofmeyr was 'n pastoor en sielsoeker in die ware sin van die woord. Hy het hom voortdurend beywer vir die bevordering van die geestelike lewe van oud en jonk. Beginnende by sy kerkraad, het hy reeds sedert 'n jaar of wat ná sy aankoms op die laaste Saterdagaand van elke maand 'n broederlike onderhoud “tot gebed en Bybeloefening" vir kerkraadslede gehou. Hy was 'n oortuigde voorstander van spesiale dienste en het dan ook van tyd tot tyd erkende spesiale predikers van die Kerk na Hanover uitgenooi. So byvoorbeeld besoek ds. Andrew Murray, ’n swaer van ds. Hofmeyr, die gemeente vir 'n paar dae in Augustus 1879. Hierdie dienste was waarlik geseënd, veral onder die jong mense en kinders. Sommige van die vrugte van hierdie geestelike herlewing was die stigting van 'n biduur vir jong mense op die dorp, die uitbreiding van die maandelikse wyksbidure en 'n aansienlike verbetering in die opkoms van die eredienste.
NG gemeente Colesberg
duimnael|regs|160px|Ds. [[Wilhelm Adolph Alheit|W.A. Alheit, leraar van 1877 tot 1888.]]
duimnael|regs|160px|Ds. G.J. Hugo, leraar van 1909 tot 1915.
Arend Hofmeyr
Geseënde spesiale dienste
Ongelukkig moes ds. Hofmeyr 'n paar jaar later (1884) in sy godsdiensverslag weer kla oor leweloosheid en dorheid. Met die besoek van eerw. Stephanus Hofmeyr van Soutpansberg in 1889 is die smeulende sielevuur weer by meer as een aangeblaas, en daar was veral 'n toenemende belangstelling in die sendingsaak gaande gemaak, luidens ’n berig in De Kerkbode. Maar dit was veral 1896 wat in die geskiedenis van Hanover aangemerk staan as 'n jaar van besondere geestelike seëninge. Dit het begin met die besoek van twee evangeliste (Kidd en Huskisson) van die SA General Mission, vroeg in Augustus. 'n Volle week lank is aand ná aand 'n diens in die gehou. Vir baie was dit geseënde en onvergeetlike dae. Die kerklike orgaan het berig: “Er zyn gevallen, waar van drie tot vier in een huisgezin getuigenis afleggen van het besluit om den Heer toe te behoren en voor Hem te leven.”
NG gemeente Colesberg
Die NG gemeente Colesberg, met die Noord-Kaapse dorp Colesberg as middelpunt, is die 18de oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika, maar weens die sinodale grense wat verskil van die provinsiale, die vyfde oudste in die Sinode van Oos-Kaapland. Op 10 Desember 2011 was die gemeente reeds 185 jaar oud. In 2015 het die gemeente 90 doop- en 458 belydende lidmate gehad.
Ontstaan
Die gemeente is op 10 Desember 1826 deur ds. Andrew Murray van die NG gemeente Graaff-Reinet gestig onder die naam "de gemeente van Torenberg", na aanleiding van die ronde koppie aan die westekant van die berg.
Daar bestaan onsekerheid of dit wel die korrekte benaming was. Die oorspronklike naam was heel moontlik "de gemeente van de Toverberg", want eerstens het die San 'n kraal hier gehad en was gewoond daaraan om hulle toorgoed van die koppie te verkry en tweedens is daar die "Acta" van die Kaapse Sinode se sitting van 1829 wat verklaar: "Van die Toverberg, niemand verschenen." Bes moontlik het ds. Murray die uitdrukking "Toorberg", soos destyds reeds in die omgangstaal gebruik, verwar met "Torenberg" en dié verkeerde benaming amptelik aan die gemeente gegee.
Okavango-kurper
Die Okavango-kurper (Tilapia ruweti) is 'n varswatervis wat in die Okavangodelta, die boonste gedeelte van die Zambezirivier en suidelike sytakke van die Kongorivier voorkom. In Engels staan die vis bekend as die Okavango tilapia.
NG gemeente Colesberg
Ontstaan
Die gemeente het nietemin net drie jaar lank sy oorspronklike naam gedra, want in 1830 het die destydse goewerneur, sir Galbraith Lowry Cole, danksy die bemoeiing van sir Andries Stockenström, sowat 15 500 hektaar aan die NG kerk geskenk. Ter ere van die goewerneur is die gemeente, dorp en distrik sedertdien Colesberg genoem. Die kerk het die grond in erwe opgedeel en die inkomste uit die verkoop daarvan gebruik om sy gebou in die middel van die dorp op te rig.
Eerste leraar
Tien jaar lank was die gemeente vakant tot die eerste leraar, ds. Thomas Reid, in 1836 hier aangestel is. Dié Skotse leraar, een van dié wat die destydse koloniale regering ingevoer het om die tekort aan predikante aan te vul maar veral om die Hollandse bevolking te verengels, se bediening in die gemeente Colesberg strek van Julie 1836 tot 13 Februarie 1854. Van tyd tot tyd kom verskeie Voortrekkers en trekboere noord van die Oranjerivier na Colesberg om hul kinders deur Reid te laat doop. Gevolglik voel hy bekommerd oor hul geestelike welsyn en vra verlof van die Ring van Graaff-Reinet om aan die uitgewekens langs die Riet-, Sand- en Kafferrivier die evangelie te gaan bedien. Hoewel die Ring toestemming verleen, word hy deur die destydse landswette verhoed om te gaan.
Omstredenheid
Sy bediening in die gemeente Colesberg is oorskadu deur 'n bittere twis oor die invoering van die evangeliese gesange. Jare lank het die Kaapse kerke slegs die berymde psalms gesing. Van 1814 is die gesange ook in die een na die ander gemeente ingevoer. Mettertyd verset sekere lidmate met meer behoudende opvattings, veral in die noordelike en noordoostelike distrikte van die Kaapkolonie hulle teen die sing van die gesange omdat dit nie soos psalms regstreeks uit die Bybel berym is nie en boonop na hulle mening strydig met die Skrif was. Ná Reid se aankoms op Colesberg het die geskil daaroor nog groter geword. In November 1841 rig die Ring van Graaff-Reinet 'n herderlike skrywe aan die gemeente waarin hulle die besware van die anti-gesangmense wil weerlê, sonder om enigsins tegemoetkomend te wees. Hulle verklaar ook dat as lidmate uit vooroordeel of styfhoofdigheid weier om gesange te sing, hulle besig is om die liggaam van Christus te "deurboor", selfs te verskeur. Dié krasse taal gee diep aanstoot en veroorsaak 'n geweldige beroering onder die ontevredenes van die gemeente Colesberg. Die saak word vererger toe Reid, gewapen met hierdie sterk Ringsbesluit, die gesange wil afdwing deur in sommige gevalle selfs sekere kerklike voorregte te weier tensy die betrokkenes hul verbind tot die sing daarvan.
Okavango-kurper
Voorkoms
Die vis se kleur wissel; die lyf is olyf of helder blinkgroen met 8-9 vertikale olyf-ligpers strepe oor die lyf. Die kop is blinkgroen en blou (ligpers by broeiende mannetjies). Die vinne is ligpers of gelerig en die anale- en stertvinne is bedek met kolletjies. Die dorsale vin se rand het drie kleure: blou, wit en rooi. Broeiende wyfies word donker groenswart. Die vis word tot 104 mm lank.
NG gemeente Colesberg
Omstredenheid
In dié aangeleentheid tree hy meermale uiters taktloos en selfs beledigend op. Namate die ontevredenes geen bevrediging van die Ring of die Sinode verkry nie, word hulle aanvalle al hoe meer op ds. Reid self gerig. Hulle beskuldig hom daarvan dat hy sy amptelike plig versuim en dring aan dat hy verplaas word. Eers nadat geweldige druk uitgeoefen is, ook van die Ring en die Sinode, bedank hy in 1854 as predikant van Colesberg. Teen dié tyd was die breuk in die gemeente reeds te groot en toe die Gereformeerde Kerk op 11 Februarie 1859 op Rustenburg tot stand kom, was die saad vir die Gereformeerde afskeiding reeds op Colesberg gesaai. Op 8 Desember 1860 sluit 'n deel van die gemeente hulle dan ook by die nuwe Kerk aan.
Okavango-kurper
Habitat
Die vis leef in moerasse en vloedvlaktes wat redelike plantegroei bevat. Hulle vreet detritus, sagte plantegroei en inseklarwes. Die mannetjie is gebiedsgebonde en lok wyfies na sy area. Die wyfies maak 'n pieringvormige nes waarin die eiers gelê en bevrug word. Die wyfie versorg die larwes terwyl die mannetjie die area bewaak.
NG gemeente Colesberg
Latere leraars
Ná nog 'n lang vakature, dié keer vyf jaar, het dr. Servaas Hofmeyr die gemeente twee jaar lank bedien, waarna ds. A.D. Lückhoff die herderstaf opneem. Tydens sy bediening is die kerkgebou, wat vandag nog die dorp oorheers, opgerig. Die wydingsrede is op 12 Augustus 1866 deur ds. G. van de Wall, destyds leraar van Bloemfontein, gelewer. Die oorspronklike plan vir die gebou is egter nie dadelik voltooi nie. Die toring bo die ingang moes noodgedwonge agterweë bly, want "men scheen niet de moed gehad te hebben meer te doen". Die kerk het immers by gedeeltelik voltooiing reeds £14 000 gekos. Eers in 1926 met die gemeente se eeufeesviering tydens die bediening van dr. H.A. Lamprecht, is die toring aangebring en het die gebou sy huidige vorm aangeneem.
Arend Hofmeyr
Geseënde spesiale dienste
Om hierdie geseënde spesiale dienste op te volg, het ds. J.R. Albertyn, ds. Murray se kollega in die NG gemeente Wellington en ’n gevierde prediker, 'n paar maande later 'n reeks dienste op Hanover gehou. Iemand het daarna soos volg van die besondere seën wat op hierdie dienste gerus het, getuig: “Het was indrukwekkend, ja hartroerend het getuigenis van zoo velen volwassenen, jongelieden, ja selfs kinderen te vernemen, dat zy den Heer gekozen hadden als hun deel, of dat zy in die keuze bevestigd zyn geworden. Hoeveel zegen wy ontvangen hebben en hoevele zielen voor Gods Koningryk zyn gewonnen geworden, zal de eeuwigheid openbaren.”