cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glasgow
Amerika in Skotland: Glasgow se middestad
Maar dit was veral die argitek James Miller en sy assistent Richard Gunn wat die Amerikanerisering van Glasgow se middestad met hul ontwerpe bespoedig het, waaronder die hoofkwartier van Union Bank (later Bank van Skotland) in St. Vincent-straat. Vir hierdie gebou, wat in 1924 voltooi is, is groot Ioniese suile as stylelemente gebruik, terwyl die hoofingang deur antieke Egiptiese boukuns geïnspireer is. Ander bekende geboue van Miller sluit die elegante wit veelverdieping-hoofkwartier van Commercial Bank (1930) in West George-straat en sy innovatiewe Commercial Bank-gebou in Bothwell-straat (1924) in.
Afhangende van die perspektief, waarvanuit dit waargeneem word, toon George-plein in Glasgow sekere ooreenkomste met Chicago se City Square, terwyl strate soos Renfield en St. Vincent argitektoniese eweknieë in Seattle of Portland het.
Art Deco-boustyl
Die Groot Depressie in die 1930's was allesbehalwe bevorderlik vir nuwe boukuns, maar ondanks alle ekonomiese moeilikhede was daar 'n sterk strewe na moderniteit wat deur die bou van die luukse plesierboot Queen Mary geïnspireer is. Die optimisme, wat met hierdie skeepsbouprojek verbind is, is weerspieël in Rogano se Oyster Bar wat tussen 1935 en 1936 op Exchange Place ontstaan het. Die kroeg se interieur is deur Weddell & Inglis in 'n maritieme styl ontwerp. Die dekoratiewe fasade is 'n voorbeeld van Art Deco, 'n nie-historiese boustyl en kunsstroming wat sy naam aan 'n Paryse tentoonstelling, die Exposition des Arts Décoratifs, te danke het wat in 1925 gehou is, maar toon ook invloede van gestroomlynde modernistiese geboue wat in dié tydperk in die Verenigde State ontstaan het.
Weddell & Inglis het hul Art Decostyl ook op die Beresford Hotel toegepas wat in 1938 in Sauchiehall Street ontstaan het om besoekers van die Empire Exhibition te huisves. Dit het later as kantoorgebou en – onder die naam Baird Hall – as koshuis vir studente gedien voordat in die vroeë 21ste eeu as privaat woonstelgebou herontwikkel is. Maar dit was veral die argitektuur van rolprentteaters in Glasgow waar die Art Deco-styl sy invloed laat geld het – en vergeleke met die bevolkingsgetal was daar meer bioskope in die Skotse metropool as in enige ander stad buite die Verenigde State. Sommige daarvan is in 'n "atmosferiese" styl ontwerp soos die Toledo-rolprentteater in Muirend wat deur Inglis in 1933 gebou is en sterk Spaanse invloede toon. Die Cosmo, tans die Glasgow Film Theatre, is die beste voorbeeld van rolprentteater-argitektuur uit dié periode wat bewaar gebly het. Hierdie bioskoop is tussen 1938 en 1939 deur James McKissak en W.J. Anderson gebou en het sy argitektoniese inspirasie in Thomas Tait se Londense Curzon-rolprentteater gevind. Die ontwerp vir die Curzon baseer op sy beurt op Dudok se moderne Nederlandse baksteenboukuns.
Die tenements
Glasgow se kenmerkende woonstelgeboue of tenements, waarin werkersklasgesinne naby die werkplekke van hul broodwinners gevestig is, kon vroeër in twee kategorieë verdeel word. Geboue uit die 18de en vroeë 19de eeu, wat gewoonlik pre-tenement houses genoem word, is deur dik mure, klein vertrekke en 'n dikwels baie slegte algemene toestand gekenmerk. Daarenteen was woonstelgeboue wat later, gedurende Glasgow se industriële bloeitydperk ontstaan het, van 'n hoër gehalte as vergelykbare behuising in die nywerheidstede van vastelandse Europa of Amerika. Daarnaas het tenements met meer gerieflike woonstelle vir welgestelde huurders ontstaan. Dit was soliede steengeboue met ruim vertrekke, waarby die aantal verdiepings en woonstelle volgens stadsdistrik gevarieer het. Tradisionele tenements, wat tussen 1840 en 1920 in Glasgow se middestad en nedersettings in die omgewing ontstaan het, het tussen twee en vyf verdiepings, dikwels met winkels op straatvlak. Terwyl die bewoners toegang tot water in hul wonings gehad het, was toiletgeriewe gewoonlik buitenshuis waar hulle met ander huurders, dikwels vier of meer gesinne, gedeel moes word. Gemeenskaplike washuise was aan die agterkant van woongeboue geleë waar huurders hul was volgens 'n rotasiestelsel kon was. Oop ruimtes tussen geboue het sowel as droogplek vir wasgoed asook as speelterrein vir kinders, maar ook as "stortingsterreine" vir leë blikke en whisky-bottels gedien.
In Victoriaanse Engeland was politici en argitekte vasbeslote om die ongewenste gedragspatrone in die laer klasse van die samelewing teë te werk. Lord Shaftesbury se filantropiese model van woningsbou het in 1848 ook na Glasgow uitgestraal waar James Lumsden, 'n welvarende handelaar en Lord Provost, die opdrag aan argitek James Wylson gegee het om 'n woonstelgebou vir werkersklashuurders te ontwerp wat "op orde en fatsoenlikheid, en dus ook op moraliteit" gegrond sou wees.
Volgens destydse geleerdes soos die Skotse ensiklopedis John Claudius Loudon sou daar 'n kausale samehang tussen "goeie mense" en "goeie behuising" bestaan. Om alle sosiale euwels, wat op strate sigbaar was, uit te roei, is stadsrade en argitekte opgeroep om ideale behuising aan gesinne te verskaf – met woonstelle sonder loseerders en kosgangers, 'n minimum-afstand tussen gesinne en, soos in die geval van Glasgow se tenements, met 'n beperkte aantal gesinne per huisingang en traphuis. Wylson het egter nie by hierdie voorstel gehou nie, en alhoewel sy woonstelgeboue vir Lumsden volgens die Glasgow-styl met 'n gemeenskaplike traphuis ontwerp is, het hy "kommunale" elemente tot 'n minimum beperk en elke woonstel van sy eie toilet, wateraansluiting en afvalverwydering voorsien.
Die stadsraad het al in 1847 begin om eiendomme in krotbuurte vir herontwikkeling te koop, maar eers vanaf die 1870's is ernstige pogings onderneem om nuwe woonstelgeboue in daardie soort kwartiere op te rig.
Templeton On The Green
Templeton On The Green, ook bekend as Templeton Business Centre, is oorspronklik as 'n fabrieksgebou vir die tekstiel- en tapytvervaardiger James Templeton & Co ontwerp en gebou. James Templeton, 'n bekende entrepreneur, was ontevrede met die destydse industriële argitektuur. Nadat 'n aantal ontwerpe vir 'n nuwe fabrieksgebou deur die Glasgow Corporation verwerp is omdat welvarende burgers in die nabygeleë Monteith Row volgens oorlewerings protes teen die lelike uitsig oor só 'n struktuur aangeteken het, het die argitek William Leiper die opdrag gekry om 'n fabriek te ontwerp wat so uniek en pragtig sou wees dat die stadsvaders die projek dadelik sou goedkeur. Leiper het die Venesiaanse Dogepaleis as voorbeeld vir sy ontwerp gekies.
Terwyl boubedrywighede nog aan die gang was, het die fabriek se fasade, wat nie regtig vasgemaak was nie, op 1 November 1889 ineengestort. 29 vroue in aangrensende weweryskure is in dié ongeluk dood. Die fabrieksgebou is in 1892 teen 'n koste van £20 000 voltooi en vir die vervaardiging Axminster-tapyte gebruik. Die restourasie van die fasade en heropbou van weweryskure het bykomende koste van £3 000 veroorsaak. Agt jaar later het 'n brandramp in die fabriek nóg lewens geëis.
Behuisingskrisis
Kort ná die Tweede Wêreldoorlog het Glasgow 'n behuisingskrisis in die gesig gestaar. Daar is enersyds 'n tekort aan huurwoonstelle ondervind, terwyl bestaande woonstelle dikwels in 'n slegte toestand was. Die beperkings op die bou van nuwe woonhuise gedurende die oorlog en die groot skade, wat Duitse lugaanvalle berokken het, het die probleem aansienlik verskerp. 'n Afvaardiging uit Glasgow het in 1947 'n besoek aan die Suid-Franse metropool Marseille afgelê om die argitek Le Corbusier se konsep van toringblokke te bestudeer.
Reeds in 1940 is daar in die sogenaamde Barlow-verslag voorgestel dat bewoners uit digbevolkte stedelike gebiede na omliggende gebiede verskuif word. Volgens 'n verslag, wat deur 'n Glasgowse amptenaar saamgestel is, was 700 000 bewoners van Glasgow se middestad – of 'n derde van die totale bevolking van westelike Sentraal-Skotland – in 'n gebied met 'n oppervlakte van slegs drie vierkante myl saamgetrek.
Die stadsregering het haastig begin om die woningsnood met veelverdieping-woonstelblokke te verlig. Krotbuurte is afgebreek om plek te maak vir nuwe woongeboue. Maar stadsbeplanners het min aandag aan die sosiale gevolge vir stadsbuurte en hul bewoners geskenk. Talle woonstelblokke het binnekort begin verwaarloos, en hul bewoners was aan sosiale uitsluiting blootgestel.
Tot in die 1960's en 1970's het stadsbeplanners drie maatreëls geneem om Glasgow se behuisingstekort te verlig: overspill (die hervestiging van bewoners in nuwe voorstede of new towns buite die stadsgebied), high-rise building (die bou van veelverdieping-woonstelblokke) en comprehensive development (die omvattende herontwikkeling van hele stadsbuurte).
Hele gemeenskappe is in nuwe behuisingsprojekte soos Drumchapel, Easterhouse en Castlemilk of nuut beplande nedersettings buite Glasgow se stadsgebied soos East Kilbride (1947), Cumbernauld (1950) en Livingston (1967) hervestig. Die na-oorlogse beleid van sloping is uiteindelik as kortsigtig bestempel en laat vaar.
Sedert die 1980's is baie van Glasgow se huurwoonstelle gerenoveer as gehalte-behuising, terwyl veelverdieping-woonstelblokke grotendeels deur meer leefbare stedelike behuisings vervang is. In die afgelope eeu het die eiendomsmark in Glasgow ingrypend verander. Teen die begin van die 20ste eeu het die meeste huishoudings hul woonstelle van 'n privaat eienaar gehuur, maar omstreeks 1970 was die meeste woonstelle in besit van die plaaslike owerheid.
In die vroeë 21ste eeu is 'n radikale nuwe behuisingsplan van stapel gestuur waarvolgens meer as 80 000 woonstelle, wat voorheen as council houses in besit van die owerheid was, aan die Glasgow Housing Association (GHA) oorgedra sal word – 'n nie-winsgewende sosiale eienaar.
Skilder- en dekoratiewe kuns
'n Tweede, minder bekende groep van jong skilders, die sogenaamde Glasgow School (informeel ook Glasgow Boys genoem) onder leiding van James Guthrie, John Lavery, Arthur Melville, George Henry en E. A. Hornel, word as sy wegbereiders beskou. Al is hul innovatiewe skilderstyl aanvanklik deur die plaaslike kunsbedryf allesbehalwe gunstig ontvang, het hulle teen die einde van die 19de eeu internasionale bekendheid en erkenning verwerf met hul realistiese landskapskilderye en hul geesdrif vir natuurlike motiewe wat in vars en sterk kleure uitgebeeld is. Dikwels het die kunstenaars hierdie motiewe ook buite Skotland gevind.
Die term Glasgow School is vir die eerste keer in 1890 gedurende 'n uitstalling van Skotse skilderkuns in Londen gebruik om na sekere stylooreenkomste te verwys wat in die werke van enkele jong kunstenaars uit Glasgow aangewys kon word. Die skilders het na hulself liewer verwys as The Boys om die kategoriserende term van "skool" te vermy. Hul los vereniging was onder meer gegrond op hul gemeenskaplike verwerping van sogenaamde akademiese kuns – destyds die oorheersende kunsstyl in Europa wat deur kunsakademies bevorder is en kunstenaars aan streng reëls onderwerp het – waarby die klemtoon op formele tegniese en estetiese aspekte geval het. Net soos in Frankryk is die destydse kunslewe en -smaak in Skotland deur die behoudende kunsakademie te Edinburg oorheers. Die Glasgow Boys het hulself van dié tradisionele kunsbegrip gedistansieer en nuwe voorbeelde en invloede probeer volg soos Thomas Faed se koloristiese Skotse skilderkuns, die Skool van Barbizon, Franse réalisme (met Jules Bastien-Lepage as voorbeeld), impressionisme en die fyn afgewerkte en dekoratiewe styl van Noord-Amerikaanse tonaliste.
Dikwels word die Glasgow Boys se werke, wat Skotse landskapstonele en die plattelandse boereleefstyl uitbeeld, deur 'n besonderse koloristiese styl gekenmerk. In hul later werkfase kan invloede van die waterverfskilder Arthur Melville aangewys word (wat dikwels self by die Glasgow Boys gereken word).
Omstreeks 1885 kan drie verskillende strominge aangewys word in die kunstenaarskringe wat later as Glasgow Boys sou bekendstaan – 'n groep rondom William MacGregor en James Paterson wat die voorkeur gee aan realistiese onderwerpe; 'n tweede groep rondom Joseph Crawhall, James Guthrie, George Henry en Edward Arthur Walton wat deur 'n naturalistiese skilderstyl en 'n voorkeur vir plattelandse motiewe gekenmerk word en sterk beïnvloed is deur Jules Bastien-Lepage; en 'n derde groep rondom John Lavery, William Kennedy, Thomas Millie Dow en Alexander Roche wat hul opleiding almal in Frankryk ontvang het.
Al drie kunstenaarsgroepe het vir die eerste keer in 1885 ter geleentheid van 'n uitstalling in Glasgow byeengekom. Hul skilderstyl het, met naturalisme, realisme en impressionisme as uitgangspunt, kort voor lank ook baie ander invloede en ontwikkelinge getoon. So kan ná die toetreding van Edward Atkinson Hornel tot die Glasgow Boys ook simbolistiese invloede aangewys word.
Plattelandse tonele het min belangstelling by kopers gewek en is geleidelik vervang deur portrette en tonele waarin lede van die hoër middelklas uitgebeeld is. Met die sukses van die uitstalling van 1890 het die band tussen die Glasgow Boys losser geword. Omstreeks 1900 het nog slegs twee of drie van hulle hul ateljees in Glasgow gehad.
Spoorweë
Glasgow se eerste hooftreinroete na Garnkirk is in 1831 geopen. Teen die middel van die 1830's is die spoorwegnetwerk grootskaals uitgebrei en drie maatskappye gestig wat die stad met Edinburg, Greenock, Ayr en Kilmarnock verbind het. In die volgende dekade het verdere lyne na Carlisle, Aberdeen en Dundee ontstaan, terwyl die Skotse netwerk met dié van Engeland verbind is. Danksy die samesmelting van kleiner ondernemings in die periode tussen 1850 en 1866 het drie groot spoorwegmaatskappye in Sentraal-Skotland ontstaan wat roetes in Glasgow bedryf het. Caledonian Railways (CR) en Glasgow & South Western Railways (GSWR) het uitbreidings na nuwe stasies in die middestad, Central en St. Enoch, gebou, terwyl North British Railway (NBR) die stasie in Queen-straat herbou het.
Spoorweë het in dié periode 'n belangrike rol by Glasgow se groei vervul, veral as vervoermiddel vir steenkool, bou- en ander materiaal, landbouprodukte en verwerkte goedere, maar ook as openbare vervoermiddel na die groeiende buitewyke en voorstede. Die groei van swaar nywerhede en ander industriële sektore in westelike Sentraal-Skotland is eers deur die uitgebreide spoorwegnetwerk moontlik gemaak.
Kort voor die Groot Oorlog is die uitleg van Glasgow se spoorlyne voltooi. Die verdere ontwikkeling van voorstedelike spoorlyne is ná die elektrifisering van die tremstelsel tussen 1898 en 1902 gestaak, en langs die oos-westelike lyne is 'n aantal stasies in die volgende vier dekades gesluit.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog is alle spoorlyne deur die regering beheer, en dit was duidelik dat die samesmelting van kleiner maatskappye voordele sou inhou. Volgens 'n wet van 1921 het die meeste Britse spoorlyne op 1 Januarie 1923 saamgesmelt tot vier groot nasionale maatskappye waarvan twee treindienste in Skotland bedryf het: London, Midland & Scottish Railways (LMSR) het CR en GWSR oorgeneem en sodoende dié twee maatskappye se mededinging beëindig, terwyl NBR deel van London & North Eastern Railways (LNER) geword het. LMSR en LNER was sowel op die voorstedelike asook op die hooflyne mededingers. Verbeterde lokomotiewe en treinwaens is op alle lyne ingevoer. Die Glasgowse moltreinnetwerk is in 1922 deur Glasgow Corporation oorgeneem en tussen 1933 en 1935 geëlektrifiseer.
Ná die Tweede Wêreldoorlog is alle Britse spoorweë deur die Arbeidersparty-regering genasionaliseer en vanaf 1 Januarie 1948 deur British Railways bestuur. Vanaf die middel van die vyftigerjare is stoomlokomotiewe gaandeweg deur diesel- en elektriese lokomotiewe vervang. Die elektrifiseringsprogram het ook Glasgow se voorstedelike lyne ingesluit.
Glasgow is vandag die enigste Britse stad naas Londen waar meer pendelaars met treine na die middestad vervoer word as met busse – 'n feit wat na die belangrike rol van spoorweë by die ekonomiese ontwikkeling van die stad verwys. Glasgow is die middelpunt van die Skotse spoorwegnetwerk met vier groot treinstasies in die middestad wat uit die Victoriaanse tydperk dateer – Buchanan Street, Queen Street, St. Enoch en Central – waar passasiers na Glasgow se moltreinnetwerk en voorstedelike treinlyne kan oorstap.
Sinai
Besetting deur Israel
Die Suez-kanaal het in 1975 heropen, met president Anwar Sadat wat die eerste konvooi gelei het om deur die kanaal te gaan, aan boord van 'n Egiptiese gevegsboot. In 1979 het Egipte en Israel 'n vredesverdrag, die Camp David-ooreenkoms, onderteken. In die verdrag word ooreengekom dat Egipte die bestaansreg van die staat Israel erken, en dat Israel in vier fases aan die Sinai sal onttrek. Sedertdien het die Multinational Force and Observers, 'n internasionale vredesmag, die nakoming van die vredesverdrag tussen Israel en Egipte gemonitor.
Glasgow
Spoorweë
Die Greater Glasgow (later Strathclyde) Passenger Transport Authority and Executive is in die vroeë sewentigerjare gestig om toesig oor die streek se openbare vervoernetwerk te hou. Enkele treinroetes soos dié tussen Partick en Rutherglen is heropen. Tans vervoer die Strathclyde-stelsel jaarliks 40 miljoen passasiers. 'n Verdere 14 miljoen passasiers word deur Glasgow se moltreinnetwerk vervoer wat in die laat 1970's volledig gemoderniseer is.
Moltreine: Glasgow Subway
Glasgow se moltreinnetwerk, wat op 14 Desember 1896 as Glasgow District Subway geopen is, was die tweede Britse netwerk wat buite Londen ontstaan het. Dit is bowendien – naas Boedapest se moltreinnetwerk – een van die drie oudste moltreinstelsels ter wêreld, maar ook een van min wat nooit uitgebrei is nie. 'n Ander besonderheid is die spoorwydte van vier voet (1219 mm). Oorspronklik ontwerp as 'n kabelspoorstelsel, is dit later geëlektrifiseer. Die netwerk se naam is in 1936 gewysig tot Glasgow Underground, maar in 2003 is besluit om weer die oorspronklike benaming te gebruik. Die rollende materiaal uit die begintyd was nog tot in die 1970's in gebruik.
Ná omvattende modernisering word die moltreinstelsel tans deur die Strathclyde Partnership for Transport (SPT) bestuur. Die opvallende oranje kleur van die spoorwaens en die feit dat die stelsel uit twee sirkellyne bestaan (waarvan een kloksgewys en die ander antikloksgewys bedryf word) het aan Glasgow Subway die bynaam The Clockwork Orange besorg. Die netwerk bedien altesaam vyftien stasies aan weerskante van die Clyderivier, en 'n rit oor die volle lengte van die netwerk neem slegs sowat 24 minute. Alle stasies beskik oor eilandplatforms, en so is daar net aan een kant van die spoorwaens deure aangebring.
Padnetwerk en openbare vervoer
Terwyl padvervoer in die periode tussen 1770 en 1830 nog die belangrikste faktor was wat die groei van Glasgow bepaal het, is dié rol tussen 1830 en 1914 deur spoorweë oorgeneem. Dit was egter slegs vervoer van passasiers en goedere op middel- en langafstandroetes wat danksy die uitbreiding van die spoorwegnetwerk deur treine beter bewerkstellig kon word. Op korter roetes het padvervoer bestaande spoorweë, kanale en skeepvaartroetes doeltreffend aangevul. Verkeersopeenhopings het in die 1880's en 1890's selfs die aanleiding vir die bou van nuwe spoorweglyne gegee.
Noemenswaardige mylpale in die geskiedenis van Glasgow se openbare en privaat vervoer was die invoering van perde- en stoomtrems in die 1870's en van elektriese trems in die tydperk tussen 1898 en 1902, die afskaffing van tolgelde op Britse paaie in die 1880's, en die eerste motors wat vanaf die 1890's hul verskyning op Skotse paaie gemaak het. Lang reguit strate soos Great Western Road, wat teen die middel van die 1830's gebou is en vanaf die noordweste na die middestad geloop het, het as voorbeeld vir die uitbreiding van Glasgow se padnetwerk in latere dekades gedien. Hierdie soort strate was ook uiters geskik vir perdebus- en perdetremdienste wat sedert die 1870's op hoofroetes aangebied is. Die uitbreiding van die stadsgebied het nou gepaard gegaan met die uitbou van openbare vervoer. Omstreeks 1900 was daar honderde perdestalle rondom die middestad wat perde vir die vervoer van passasiers en goedere beskikbaar gestel het.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog is met die grootskaalse vervaardiging van swaar voertuie begin, en oortollige onderstelle is later vir die bou van busse en vragwaens gebruik wat in die jare tussen die twee wêreldoorloë tot strawwe mededingers van spoorvervoer ontwikkel het. Nuwe grootpaaie, wat in die 1920's en 1930's gebou is, het Glasgow met Edinburg, Ayr en Inverness via Fort William verbind.
Aanvanklik het talle klein busondernemings meegeding om passasiers na Skotse bestemmings te vervoer, maar nadat die bedryf in 1930 gereguleer is, het groter winsgewende maatskappye ontstaan. In Glasgow was daar 'n stedelike monopolie op bus- en tremdienste wat deur middel- en langafstand-busdienste aangevul is. Motors het vanaf die 1930's danksy massavervaardiging en die gebruik van staal vir onderstelle steeds meer bekostigbaar geword sodat groot getalle inwoners in voorstede sonder openbare vervoergeriewe gehuisves kon word – 'n proses wat deur die Tweede Wêreldoorlog net tydelik onderbreek is. Glasgow se elektriese tremlyne is in die 1940's en 1950's gaandeweg deur trollie- en later motorbusse vervang.
Vergeleke met sy bevolkingstal was motoreienaarskap in Glasgow nogal laag, maar desondanks het padverkeer ná die Tweede Wêreldoorlog toegeneem sodat stadsbeplanners voorsiening gemaak het vir die uitbreiding van Glasgow se padnetwerk. Die eerste belangrike projek in hierdie verband, die Clyde-tonnel, is in 1964 voltooi. In die volgende jaar is die bou van 'n sirkelvormige snelweg rondom die middestad voorgestel. Die uitbou van bestaande strate tot snelweë was egter omstrede, en uiteindelik is net 'n deel van die oorspronklike planne verwesenlik, waaronder die opening van Kingston-brug in 1970 – 'n projek waarmee die noordelike en westelike gedeeltes van die sirkelsnelweg voltooi is. Die M8-snelweg het nou dwarsdeur Glasgow geloop.
In elk geval het die nuwe M8-snelweg padverkeer op bestaande strate verlig sodat 'n deel van die middestad in voetgangerlane omgeskep kon word. Die eerste straat, wat vir padverkeer gesluit is, was Buchananstraat in 1978. Argyle-, Buchanan- en Sauchiehall-straat vorm tans 'n Z-vormige stelsel van voetgangerlane en winkelstrate.
Lughawens
Glasgow word deur drie internasionale lughawens bedien wat almal binne 45 minute vanaf die middestad bereik kan word – Glasgow-lughawe (GLA) 10 km wes van die middestad in Renfrewshire, Prestwick-lughawe (PIK) aan die weskus (50 km suidwes van die middestad) asook Edinburg se internasionale lughawe (EDI).
Historiese ontwikkeling
Ná 'n reeks toetsuitsendings het die BBC se 5SC-radiostasie sy volwaardige diens vir Skotland op 6 Maart 1923 in Glasgow begin. 5SC het musiekprogramme, radio-onderhoude en nuus asook sogenaamde outside broadcasts (konserte en ander programme wat vanuit Glasgow en sy omgewing lewendig uitgesaai is) aangebied. Die BBC se uitsaaidiens is verder uitgebrei met die opening van ateljees in ander Skotse stede soos Edinburg, Aberdeen, Inverness en Dundee.
Alhoewel baie radioprogramme deur die BBC se Londense hoofkwartier vervaardig is, het Skotse radiodienste vinnig ook hul eie styl begin ontwikkel. So is radiobewerkings van Skotse romans en kortverhale uitgesaai. Een van die gewildste plaaslik vervaardigde programme was The McFlannels, 'n radiodrama oor die lewe van 'n fiktiewe gesin in Glasgow wat vanaf 1939 op Saterdagaande aangebied is.
Huidige situasie
Die belangrikste rolspelers in die Skotse mediabedryf is in Glasgow gesetel. So het die Skotse televisie-uitsaaiers BBC Scotland (saam met BBC Alba) en Scottish Television (STV) hier hul hoofkwartiere en word gewilde televisieprogramme in plaaslike ateljees vervaardig. STV Group plc is 'n Glasgow-gebaseerde media-konglomeraat met belange in die televisie- en advertensiebedryf. Die onafhanklike uitsaaier ITV se twee Skotse televisie-konsessies, Central Scotland en Grampian, is albei in besit van STV Group en word ook deur hulle bedryf.
'n Verskeidenheid radiostasies saai programme vanuit ateljees in Glasgow. Die belangrikste kommersiële radiostasies in die stad, Clyde 1 en Clyde 2 wat meer as 2,3 miljoen luisteraars bereik, is in besit van Bauer Radio. Ander bekende stasies soos 105.2 Smooth Radio, Real Radio en 96.3 Rock Radio, is in besit van GMG Radio. Daarnaas saai die stasie Galaxy Scotland sy programme vir Sentraal-Skotland vanuit Glasgow uit.
Naas kommersiële stasies het gemeenskapsradiodienste in Glasgow 'n sterk markposisie behaal met stasies soos Celtic Music Radio, Subcity Radio, Radio Magnetic, Sunny Govan Radio, AWAZ FM en Insight Radio.
Rugby
Glasgow was een van die gasheerstede tydens die Rugbywêreldbeker 1999. Glasgow se professionele rugbyspan Glasgow Warriors speel in die Pro14 en hulle tuiswedstryde word op die Scotstoun-stadion gespeel.
Sokker
Glasgow was die gasheerstad van die eerste internasionale sokkerwedstryd wat in 1872 op die Wes-Skotse Krieketklub se Hamilton Crescent-veld in die stadsbuurt Partick gehou is. Hierdie wedstryd tussen Skotland en England het met 'n telling van 0-0 gelykop geëindig. Die geskiedenis van sokkersport in Skotland word in Glasgow se Skotse Sokkermuseum behandel. Die nasionale beheerliggaam van sokkersport in Skotland, die Scottish Football Association, het sy hoofkwartier in Glasgow, net soos die Scottish Professional Football League, die Scottish Junior Football Association en die Scottish Amateur Football Association.
Tans is daar drie professionele sokkerklubs in die stad – Celtic, Rangers en Partick Thistle. 'n Vierde klub, Queen's Park, se amateurspan speel in die Skotse Divisie 3. Historiese sokkerklubs in Glasgow was Clyde (wat intussen na Cumbernauld verskuif is) en Third Lanark A.C., Cambuslang, Cowlairs en Clydesdale wat almal bankrot gespeel het. Die geskiedenis en gewildheid van sokker in Glasgow lok groot skare ondersteuners na die plaaslike stadions.
Skotland se nasionale sokkerstadion, Hampden Park, hou die rekord vir die grootste getal toeskouers tydens 'n sokkerwedstryd. In 1937, toe daar nog baie staanplekke in Britse stadions was, het 149 547 ondersteuners 'n wedstryd bygewoon waartydens Skotland die Engelse nasionale span met 3-1 geklop het. Die UEFA Champions League se eindwedstryd is al drie keer in Hampden Park gehou (die mees onlangse spel het in 2002 plaasgevind) en die UEFA-beker-eindwedstryd in 2007. Daar is twee ander groot stadions in die stad, Celtic Park (met 60 832 sitplekke) in die ooste van Glasgow, en Ibrox-stadion (met 51 082 sitplekke) in Suid-Glasgow.
Statebondspele in 2014
Op 9 November 2007 is Glasgow as die gasheerstad van die Statebondspele in 2014 aangewys. Dit was die derde keer dat die Spele in Skotland plaasgevind het. Wedstryde is sowel in bestaande asook nuutgeboude stadions dwarsoor die stad gehou. Stadions soos Hampden Park, Kelvingrove Park en Kelvin Hall is ter voorbereiding van die Spele opgeknap, terwyl 'n nuwe nasionale arena vir Skotland, The Hydro, op die terrein van die vroeëre Queen Anne-dokke ontstaan het. Die multifunksionele arena met 12 000 sitplekke, wat deur die befaamde argitekte Foster en Vennote volgens die voorbeeld van Griekse en Romeinse amfiteaters ontwerp is, is in 2013 ingewy.
Die openingsplegtigheid van die Statebondspele het op 23 Julie 2014 in Celtic Park plaasgevind.
Glasgow se Botaniese Tuin
Die tuin is uitgelê deur sy eerste kurator, Stewart Murray, terwyl Hopkirk drieduisend plante as kern van die versameling aan die tuin geskenk het. In 1821 is William Jackson Hooker, in sy tyd een van die wêreld se mees vooraanstaande plantkundiges, as professor in plantkunde deur die Universiteit van Glasgow aangestel. Gedurende die twintig jaar, waartydens hy die tuin bestuur het, het dit merkwaardige groei ervaar sodat sy versamelings in 1825 reeds 12 000 plante ingesluit het. In 1841 is Hooker benoem as direkteur van die Koninklike Botaniese Tuin in Kew, Londen.
'n Ander merkwaardige persoonlikheid in die tuin se geskiedenis was David Douglas, 'n boorling van Scone naby Perth, wat in 1820 deur die Glasgowse Botaniese Tuin aangestel is. 'n Sterk band het ontstaan tussen Hooker en Douglas, en die twee mans het verskeie kere plantkundige ekskursies na die Skotse Hoogland onderneem terwyl Hooker besig was met skryfwerk vir sy boek Flora Scotica. Op Hooker se aanbeveling het die Tuinboukundige Vereniging (Horticultural Society) Douglas in 1823 as verkenner aangestel. In 1826 het hy monsters van Pseudotsuga menziesii, die Douglas-denneboom, uit Noord-Amerika na Glasgow gestuur.
Die tuine het in die volgende jare gefloreer en sy versamelings so vinnig gegroei dat in 1839 'n nuwe terrein aangekoop moes word wat wes van die stad aan die oewer van die Kelvinrivier geleë was. In 1842 het die nuwe tuin sy deure vir die publiek geopen. Lede van Glasgow se Koninklike Botaniese Instelling (Royal Botanic Institution) het vrye toegang tot die tuin gekry, terwyl die publiek net op naweke toegelaat is en 'n toegangsgeld van een pennie moes betaal.
Sinai
21ste eeu
Sedert die vroeë 2000's was Sinai die toneel van verskeie terreuraanvalle op toeriste, militêre en polisiebeamptes. Navorsing het getoon dat dit deels gemotiveer is deur 'n afkeer van die armoede waarmee baie Bedoeïene in die gebied te kampe het. Aanvalle op die toerismebedryf is gesien as ’n metode om die bedryf te beskadig sodat die regering meer aandag aan hul lot sal gee. Ander aanvalle is deur ekstremistiese Islamitiese terreurorganisasies uitgevoer.
Glasgow
Glasgow se Botaniese Tuin
Die bekende Kibble-paleis, wat tans 'n hele woud van boomvarings huisves, was oorspronklik 'n privaat kweekhuis wat in Coulport aan die meer Loch Long gevestig is. Dit is in 1873 na sy huidige plek verskuif en aanvanklik gebruik as konsertsaal en vergaderplek waar befaamde sprekers soos Gladstone en Disraeli opgetree het.
In 1891 is die Botaniese Tuin deur die Glasgow-korporasie oorgeneem wat ingestem het om die bande met die universiteite te bewaar.
Susterstede
• 3
Sinai
21ste eeu
Op 7 Oktober 2004 is die Hilton-hotel in Taba deur 'n bom getref wat 34 mense laat sterf het. Twee bomme het ook dieselfde dag in Nuweiba afgegaan; een voor 'n restaurant en die ander by die ingang van 'n kampplek. Altesaam drie mense is in die aanvalle in Nuweiba dood.
Op 23 Julie 2005 het drie bomme in Sharm el-Sheikh terreuraanvalle ontplof. Volgens die owerhede is 64 mense in die aanvalle dood, volgens plaaslike hospitale selfs 88 mense. Meestal Egiptenare, maar ook toeriste van onder meer die Verenigde Koninkryk, Duitsland en Italië.
Jackie Tohn
Jackie Tohn (gebore 24 Augustus 1980) is 'n Amerikaanse aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sisters (2015) en A Futile and Stupid Gesture (2018), en in die televisiereekse The Good Place (2016) en GLOW (2017).
Roma
Roma is 'n sambreelterm vir 'n aantal etnies verwante groepe wat oorspronklik uit Indië afkomstig is en vanaf die 14de eeu in meerdere migrasiegolwe via Suidwes-Asië na Noord-Afrika en Europa, in die moderne tyd ook na die Amerikas en Australië gemigreer het.
Roma word as etnies-kulturele minderheid op alle vastelande aangetref, alhoewel die meerderheid in Europa en hier veral in Suidoos-Europese en enkele Sentraal-Europese lande asook in Spanje en Portugal leef. In Duitssprekende gebiede word na hierdie etniese groepe meestal as "Sinti en Roma" verwys. In Duitsland is die Roma 'n erkende minderheid soos Dene, Friese en Sorbe.
Hul gemeenskaplike taal is Romani of Romanes, met 'n groot verskeidenheid dialekte.
Baie lede van die minderheid word sowel vanweë hulle etniese afkoms asook hulle sosiale situasie gemarginaliseer. So word ook die term Sigeuner as neerhalend ervaar.
Taal
Na die taal van Roma, romaňi čhib, word internasionaal en veral in Angel-Saksiese lande meestal as Romani, in die Duitse taalgebied ook as Romanes verwys. Romani is verwant aan Sanskrit en toon ooreenkomste met Sentraal- en Noordwes-Indiese tale. Volgens die ontstaansgeskiedenis van die basiese woordeskat en die grammatikale stelsel, maar ook volgens sy fonologie is Romani 'n Nieu-Indo-Ariese en dus Indo-Europese taal wat sedert meer as 800 jaar onafhanklik van die Indiese tale ontwikkel het, waarvan sedert minstens 700 jaar in Europa.
Godsdiens
Elemente uit verskillende periodes van die godsdienstige lewe in Indië en Ou-Persië kom nog steeds in die huidige religieuse voorstellings en geloofspraktyke van Roma voor.
Die geloof van Roma korrespondeer in 'n groot mate met die omgewende meerderheidsgodsdiens. So is die meeste Lowara-Roma Rooms-Katolieke en leef in tradisioneel Katolieke lande soos Oostenryk en Hongarye. Duitse Roma is eweneens merendeels Rooms-Katolieke, selfs in oorwegend Protestantse landsdele. In Oos-Europa is daar Ortodokse Kalderasj en Goerbet in Noord-Masedonië en Serwië asook Islamitiese Arlije in Noord-Masedonië, Albanië en Turkye. In Bulgarye is 39,2 persent van die Roma-bevolking Moslems.
Die meeste van hierdie Islamitiese Roma praat die taal van hul Turkse geloofsbroeders - hulle is 'n belangrike faktor van Islam in Bulgarye. Opvallend by Bulgaarse Roma is hulle sinkretistiese tendense - dit wil sê daar kan 'n vermenging van Christelike en Islamitiese geloofspraktyke aangewys word.
In die afgelope dekades het ook vrye Christelike kerke, veral uit die Pinksterbeweging, sendingwerk in Roma-gemeenskappe gedoen.
Rooms-Katolieke Roma vereer die Swart Sara as hulle beskermheilige. In die Suid-Franse kusdorp Saintes-Maries-de-la-Mer in Camargue vind jaarliks 'n groot vergadering van Roma-gesinne ter ere van dié beskermheilige plaas. Hierdie byeenkoms staan tradisioneel as "Sigeuner-pelgrimstog" bekend en het lankal 'n toeristetrekpleister geword.
Musiek
Musiek is diep gewortel in die Roma-kultuur en speel dus 'n belangrike rol in die alledaagse lewe van Roma. So staan musikale opvoerings gewoonlik ook tydens feeste sentraal. Van oudsher het baie Roma as professionele musikante in hul lewensonderhoud voorsien en elemente uit die omgewende meerderheidskultuur met hul eie musikale tradisies vermeng. Hieruit het 'n groot verskeidenheid plaaslike musiekstyle en instrumentasies voortgespruit.
In Spanje, veral die suidelike gewes Andalusië, het die Kalé of Gitanos groot invloed op die ontwikkeling van die plaaslike flamenco-dans uitgeoefen. Roma-musikante soos Manitas de Plata het danksy hul flamenco-musiek internasionaal bekendheid verwerf. Die Franse Sinto Django Reinhardt het as jazz-musikant sukses behaal.
Die lied Djelem, djelem is in 1971 tot volkslied van alle Roma verklaar.
371
Die jaar 371 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 71ste jaar van die 4de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Strandfontein, Weskusdistrik
Strandfontein is 'n vissersdorpie en vakansieoord aan die Atlantiese Oseaan in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die dorpie is noord van Doringbaai en is die noordelikste dorp van die tradisionele Weskus. Die Sishen-Saldanha Spoorlyn draai hier ooswaarts, die binneland in deur die Sandveld. Die R362-streeksroete verbind die dorp met die N7-nasionale pad by Klawer en ook met Doringbaai.
Ecatepec de Morelos
Ecatepec de Morelos (Spaans: San Cristóbal Ecatepec de Morelos, Nahuatl: Ehécatl, tépetl, "Ehécatl/wind", "tépetl/heuwel") is die grootste stad in die Meksikaanse deelstaat México en is op 1 Oktober 1877 gestig. Die stad het 'n bevolking van 1 656 107 en van 21 200 000 in die metropolitaanse gebied van Meksikostad in 2010 gehad en het 'n oppervlakte van 186,9 km².
Ecatepec de Morelos is geleë net noordoos van die hoofstad Meksikostad, net noord van Nezahualcóyotl en is een van die armste stede in Meksiko. Tydens die Asteekse tydperk in die 12de eeu het dit as 'n belangrike stad gedien. Die stad is vernoem ná José María Morelos, 'n held tydens die Meksikaanse Onafhanklikheidsoorlog, wat op 22 Desember 1815 deur Spanjaarde in dié stad tereggestel is.
Jesse E. James
Jesse E. James (31 Augustus 1875 – 26 Maart 1951) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Jesse James as the Outlaw (1921) en Jesse James Under the Black Flag (1921).
Bok Radio
Bok Radio is 'n Afrikaanstalige radiostasie wat in Kaapstad op 98.9 FM en op die internet uitsaai. Die hoof- uitvoerende beampte is Wimpie van der Sandt.
Bok Radio bedryf die virtuele selfoonnetwerk Boksel.
Op 16 April 2019 onttrek Bok Radio as borg van die Ghoema-musiektoekennings nadat 'n ander borg, MultiChoice, gedreig het om te onttrek vanweë die betrokkenheid van die sanger Steve Hofmeyr by een van die genomineerde musiekvideo's.
Leucandra helena
Leucandra helena is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur Lendenfeld.
372
Die jaar 372 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 72ste jaar van die 4de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Dennis James
Dennis James (24 Augustus 1917 – 3 Junie 1997) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mister Universe (1951) en Rocky III (1982), en in die televisiereekse 77 Sunset Strip (1958), Batman (1966) en Price Is Right (1972-77).
Kehrsatz
Kehrsatz is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 4 305 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2000 het 86,9% van die inwoners Duits gepraat.
Somerset-Oos (kiesafdeling)
duimnael|regs|260px|Die Gesuiwerde Nasionaliste van 1934 wat nie wou saamsmelt met die [[Suid-Afrikaanse Party in die Verenigde Party nie. L.J. Vosloo se foto is in die tweede ry van agter, links.]]
Misverstanddam
Die Misverstanddam lê in die Bergrivier in die omgewing van Koringberg en Porterville. Hierdie dam is gebou in 1977, het 'n maksimum volume van 6 400 000 m3 en oppervlakte van 255 ha. Die dam is nou en het 'n lengte van 10 km as hy vol is. Die wal se hoogte is 26 m. Dit voorsien water aan dorpe in die Weskus-distriksmunisipaliteit wat die munisipaliteite van Bergrivier, Saldanha en Swartland insluit. In die winter is daar op die oewers geel canolalande en soms sneeu op die pieke van die Witzenberg en die Groot-Winterhoekberge in die verte. Wind maak die dam dan soms te ontstuimig om te roei of te waterski.
Somerset-Oos (kiesafdeling)
duimnael|regs|190px|Andries Heydenrich Vosloo, Volksraadslid vir Somerset-Oos van 1953 tot 1970 en die seun van sy voorganger se neef, Lodewyk Johannes Vosloo, L.V. van 1926 tot 1953, wie se broer Johannes Arnoldus, L.V. vir Somerset was van 1910 tot 1914.
Somerset-Oos was 'n kiesafdeling vir die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste verkiesing ná Uniewording op 15 September 1910 tot die laaste verkiesing op 6 September 1989. Dit het vir die eerste agt verkiesings bekendgestaan as Somerset en daarna van 1938 vir die daaropvolgende 13 algemene verkiesings tot 1989 as Somerset-Oos. Die Nasionale Party (N.P.) het die kiesafdeling keer op keer van 1920 af gewen, aanvanklik met klein meerderhede bo die Suid-Afrikaanse Party (S.A.P.), maar was van 1943 af, toe die Verenigde Party (V.P.) die N.P. teengestaan het, 'n veilige Nasionale setel.
Susan Tolsky
Susan Tolsky (gebore 6 April 1943) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Love at First Bite (1979) en in die televisiereekse Here Come the Brides (1968), Madame's Place (1982), en Darkwing Duck (1991).
Somerset-Oos (kiesafdeling)
Die middelpunt van die kiesafdeling was die Oos-Kaapse dorp Somerset-Oos. Ander vername dorpe was met die jare, na gelang van die afbakening, Bedford, Jansenville, Pearston en Steytlerville.
Agtergrond
Gedurende die tyd van die Afrikanerbond is die kiesafdeling in die Kaapse Parlement deur die eerste eerste minister van die Kaapkolonie verteenwoordig en ná hom deur Johannes Arnoldus Vosloo (1867), die ouer broer van Lodewyk Johannes Vosloo (1873) en 'n neef van die latere Volksraadslid A.H. Vosloo, se vader, Jan Ernst Vosloo (1883).
Eerste verkiesings ná Uniewording
J.A. Vosloo is tydens die eerste verkiesing in September 1910 onbestrede vir die Regerende Party, die voorloper van die S.A.P., verkies. In 1915 het Andries Stockenström Somerset naelskraaps vir die S.A.P. gewen toe hy 1 353 op hom verenig vergeleke met die 1 270 stemme van die N.P. se H.J. Moolman vir 'n meerderheid van slegs 120 stemme. Dit was nadat die N.P. nie eenstemmigheid met die nominasie van sy kandidaat kon bereik nie. Ds. Reynecke van Cradock en Jan van Aardt was die twee voornemende kandidate. Hans Moolman (oom Hans Prospek omdat hy op Prospect gewoon het), wat in 1910 ook verloor het, is uiteindelik benoem.
In die daaropvolgende provinsiale verkiesing het die Nasionaliste die setel ingepalm met 'n jong prokureur, A.P.J. Fourie, as hul kandidaat. Met die algemene verkiesing in 1920 verower Fourie, wat later 'n kabinetsminister sou word, die setel vir die N.P. met 'n meerderheid van 380 stemme bo die S.A.P. se Stockenström. Omdat genl. Jan Smuts se S.A.P. in die verkiesing van 1920 net 41 uit die 134 setels kon wen vergeleke met die N.P. se 44 en die Arbeidersparty se 21, is hy gedwing om met die Unionisteparty saam te werk. Dié samewerking lei tot 'n samesmelting in 1920 van Smuts se party met dié van sir Thomas Smartt.
Teen die einde van 1920 was Smuts gereed om weer stembus toe te gaan en is die datum vir die opvolgverkiesing bepaal vir 8 Februarie 1921. Danksy die samesmelting van die twee partye, kon Smuts baie van die driehoekige gevegte van die vorige verkiesing uitskakel en so wen die S.A.P. dan 79 van die 132 setels vir 'n volstrekte meerderheid bo die N.P. se 43 en die Arbeiders se nege. Die Konstitusionele Demokrate het een setel verower. In Somerset wen Fourie die setel met 280 bo P.J.J. Coetzee van die S.A.P.
In 1924 staan Fourie vir oulaas as N.P.-kandidaat in Somerset en wen met 1 930 stemme vergeleke met die S.A.P. se T.W. Bell se 1 234 vir 'n meerderheid van 696. In 1926 word hy administrateur van Kaapland vir die Pakt-regering van genl. J.B.M. Hertzog en die Arebiders. Fourie was later jare minister van mynwese. Fourie se aanstelling noodsaak 'n tussenverkiesing op 4 Februarie 196, waartydens L.J. Vosloo, 'n voormalige lid van die provinsiale raad en broer van die Volksraadslid van 1910 tot 1914, J.A. Vosloo (die L.V. van 1910 tot 1914), onbestrede verkies word.
Oganesson
Oganesson deel waarskynlik eienskappe met ander elemente in sy groep, die edelgasse, en kom waarskynlik ooreen met radon in terme van chemiese eienskappe. Sommige navorsers verwys daarom daarna as eka-radon. Dit is waarskynlik die tweede radioaktiewe gasagtige element en die eerste standaard halfgeleidende gas.
As kernonstabilitiet vanweë radioaktiwiteit weggelaat word, verwag wetenskaplikes oganesson is chemies baie meer reaktief as xenon of radon. Dit sou waarskynlik stabiele oksiede (OgO3, etc.) sowel as chloriede en fluoriede vorm.
Geskiedenis
In 1999 het navorsers by die Lawrence Berkeley Nasionale Laboratorium die ontdekking van elemente 116 (Livermorium) en 118 in Physical Review Letters aangekondig.
Die navorsers het beweer hulle het die reaksie uitgevoer:
Die jaar daarna het hulle die bewering teruggetrek nadat ander navorsers nie hulle resultate kon herhaal nie. In Junie 2002 het die direkteur van die laboratorium aangekondig die aanvanklike bewering omtrent die ontdekking van die twee elemente was gegrond op data wat deur die hoofouteur, Victor Ninov, versin is.
Die Amerikaanse groep wou die element ghiorsium noem na Albert Ghiorso voordat hulle die bewering moes terugtrek.
Op 10 Oktober 2006 kondig navorsers by die Gesamentlike Instituut vir Kernnavorsing in Doebna, Rusland, in Physical Review C aan hulle het ununoctium-294 vervaardig deur die botsing van kalifornium-249-atome en kalsium-48-ione indirek waar te neem:
Die navorsingspan het bestaan uit werknemers van die Gesamentlike Instituut vir Kernnavorsing en die Lawrence Livermore Nasionale Laboratorium in Kalifornië, VSA. Die vervalprodukte van drie atome van oganesson, nie die atome self nie, is in Doebna waargeneem. 'n Halfleeftyd van 0,89 ms is waargeneem: 294Og verval na 290Fl deur alfaverval. 290Og is baie onstabiel en verval binne 'n breukdeel van 'n sekonde na 286Fl, wat ook spontane splyting kan ondergaan of kan alfaverval na 282Cn, wat spontane splyting sal ondergaan.
Kirchdorf, Bern
Kirchdorf is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 1 843 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2000 het 96,7% van die inwoners Duits gepraat.
Harskamp
Harskamp is ’n nedersetting in die munisipaliteit Ede in die provinsie Gelderland in Nederland.
Britannia (provinsie)
In die tyd van Julius Caesar is die eiland bevolk met Keltiese stamme wat baie aan die stamme van Gallia verwant is. Caesar het besef dat dit 'n probleem is indien die Romeine Gallië wil oorheers. Hy poog in 55 v.C. en opnuut in 54 v.C. om die suidooste van die eiland te onderwerp, maar hy moet vanweë politieke gebeure in Rome sy planne prysgee.
Amper 'n eeu later kan keiser Claudius begin om Caesar se planne te verwesenlik. Hy verower die suidooste en sy opvolgers brei die provinsie uit. Net die noorde Caledonia, wat nou Skotland genoem word, het nooit 'n Romeinse provinsie geword nie.
Later word die provinsie eers in twee, dan in vier en uiteindelik in vyf provinsies onderverdeel:
Waar hierdie provinsies presies geleë was, is nie heeltemal duidelik nie.
Omtrent 409 word al die Romeinse soldate na die vasteland teruggeroep en ná die tyd word die eiland deur die Sakse, Jute en Angele gekoloniseer.
Adam Koksland
Adam Koksland is 'n voormalige Griekwarepubliek in die omgewing van Philippolis, wat tans deel van Suid-Afrika vorm. Adam Koksland is tot en met die Britse anneksasie in 1848 deur die Griekwakaptein Adam Kok III regeer. In 1861 verlaat Kok en sy volksgenote die gebied om Griekwaland-Oos te stig.
Geskiedenis
Adam Koksland, die suide van die teenwoordige Vrystaatprovinsie, is deur die Griekwas onder leiding van die Kok-familie bewoon. Hulle steek die Oranjerivier in gemeenskappe oor omdat hulle as kleurlinge nie in die Kaapkolonie welkom gevoel het nie. Die Griekwas van Adam Koksland het land op individuele basis beset en groot troppe vee aangehou. Hulle was 'n klein, maar ontwikkelde gemeenskap met 'n sterk onafhanklikheidsgevoel.
Vanweë die Groot Trek in die jare 30 en 40 van die 19de eeu is Adam Koksland deur Voortrekkers en Boere oorrompel, wat tot die oop grasvelde aangetrokke gevoel het. Omdat die Britte hulle hande vol gehad het met die Xhosas in die Kaapse grensoorloë, stuur hulle sendelinge om 'n gewapende konflik tussen die Griekwas en die Boere te voorkom.