cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baie Groot Teleskoop
Eenheidsteleskope
Die hoofdoel van die ET's is om individueel gebruik te word. Die interferometer (waar die lig van al vier teleskope gekombineer word), word sowat 20 persent van die tyd gebruik vir ’n baie hoë resolusie op helder voorwerpe, byvoorbeeld op Betelgeuse. Dit stel sterrekundiges in staat om detail te sien wat tot 25 keer fyner is as met die individuele teleskope.
Hulpteleskope
Die vier kleiner hulpteleskope, of HT's, is elke nag beskikbaar vir interferometrie. Hulle loop op spore en kan na 30 verskillende plekke beweeg sodat ’n voorwerp uit presies die regte hoek waargeneem kan word.
Arthur, Prins van Wallis
Arthur Tudor, Prins van Wallis (19/20 September 1486 – 2 April 1502) was die oudste seun van Hendrik VII van Engeland en Elizabeth van York en dus die erfgenaam van die troon van Engeland. Hy is voor sy pa dood en het daarom nooit koning geword nie. Met Hendrik VII se dood het sy tweede oudste seun koning Hendrik VIII geword.
Vroeë lewe
Arthur se ouers, koning Hendrik VII en Elizabeth van York, is in Januarie 1486 getroud. Om sy aanspraak op die Engelse troon te versterk, het Hendrik sy persoonlike genealoë gelas om sy afstamming van antieke Britse konings na te speur. Die koninklike historici het aangekondig dat Hendrik verwant was aan koning Arthur en het Winchester in Hampshire geïdentifiseer as Camelot. Hendrik was vas oortuig dat sy vrou, wat teen dié tyd swanger was, die lewe aan ’n seun sou skenk en het besluit om die seun Arthur te noem ter ere van sy "voorvader".
Hendrik het die hof na Winchester verskuif vir die geboorte van sy seun. Dit was ’n groot waagstuk, want die baba kon net sowel ’n dogter gewees het. Dit was toe ’n seun: die eerste Prins van Wallis van die Huis van Tudor.
Hendrik wou sy land versterk teen Frankryk en het steun gesoek by koningin Isabella I van Kastilië en koning Ferdinand II van Aragon. Toe Arthur twee jaar oud was, is ’n huwelik tussen hom en die Spaanse prinses Catharina van Aragon gereël. Catharina was die jongste dogter van Isabella en Ferdinand.
Latere lewe en dood
In 1489, net nadat Arthur drie geword het, het Hendrik hom die titel Prins van Wallis gegee. Hy het ’n goeie opvoeding ontvang en was leergierig en ingetoë. Op ses is hy na Wallis gestuur waar sy opleiding as toekomstige koning in alle erns begin het.
Toe Arthur 15 was, is hy beskou as oud genoeg om te trou en Catharina is na Engeland gestuur. Hulle is 10 dae later, op 14 November 1501, in die Sint Paulus-katedraal getroud.
Die voltrekking-kwessie
Die vraag of Arthur en Catharina hul huwelik seksueel voltrek het, was nog altyd baie omstrede omdat dit ’n groot invloed op die Engelse geskiedenis en selfs die kerk gehad het. As hulle dit wel gedoen het, sou Hendrik VIII nie met haar kon getrou het nie omdat die Bybel ’n huwelik van ’n man met sy broer se weduwee afkeur. Hy het dit juis gebruik om eindelik die huwelik nietig te laat verklaar en dit het ’n breuk tussen die Rooms-Katolieke en die Kerk van Engeland tot gevolg gehad.
Arthur self het op ’n spottende manier teenoor een van sy diensknegte geskimp dat die huwelik wel voltrek is, maar hy kon ook ’n grap gemaak het om die feit te verbloem dat hy in die bed misluk het.
Tillodontia
Hulle is klein tot middelgroot. Die skedel kan 5 tot 37 cm lank wees. Hulle was stewige diere. Trogosus kon effens soos 'n beer gelyk en 150 kg geweeg het. Hulle het taamlik lang, gebuigde kloue en slagtande gehad. Hulle het dalk na wortels en knolle gegrawe. Die snytande lyk effens soos 'n knaagdier s'n, maar hulle is nie daaraan verwant nie. Hulle skelet het steeds primitiewe kenmerke. Hulle het byvoorbeeld nog nege handwortelbene, soos die Eutheria dit ook het. Die later soogdiere het dikwels minder omdat bene versmelt. Die mens het nog agt, beeste en skape net ses. 'n Tillodont soos Esthonyx het taamlik volop in die Laat Paleoseen en Vroeë Eoseen van Noord-Amerika voorgekom.
Hulle taksonomiese posisie is onduidelik. Hulle word dikwels as suborde in die asbliktakson Cimolesta geplaas, of in 'n ander asbliktakson "Condylarthra". Daar is ooreenkomste met die Pantodonta en Esthonyx het by die onlangse groot kladistiese ontleding van Halliday et al. (2105) uitgekom tusse Alcidedorbignya ('n Suid-Amerikaanse Pantodont) en Cyriacotherium ('n Kanadese Pantodont) as susterklade van die Pantodont Coryphodon. Dit sou bevestig dat hulle in die Ferae-kroongroep van die Laurasiatheria behoort.
Arthur, Prins van Wallis
Die voltrekking-kwessie
Baie mense vind dit ook moeilik om te glo dat die godsdienstige Catharina sou gejok het oor so ’n belangrike feit, maar ander glo dat sy dit wel kon gedoen het gegewe die moeilike omstandighede waarin sy haar bevind het. Die saak het eers ter sprake gekom toe Hendrik hul huwelik nietig wou laat verklaar en Catharina kon probeer het om haar reputasie te red en te voorkom dat hul dogter, Maria, buite-egtelik verklaar word.
Eksterne skakels
Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
MMA
MMA (mixed martial arts in Engels, oftewel gemengde vegkuns in Afrikaans), is ’n vollekontak-vegsport wat ’n kombinasie is van onder andere boks, karate, judo, stoei en jiu-jitsu. Vuishoue, skoppe, gooie en bindingstegnieke word toegelaat en die geveg vind regopstaande plaas sowel as lêend op die krytvloer.
Hoewel die gevegte in ’n kryt plaasvind wat omring is deur ’n heining, moet dit onderskei word van ongereguleerde hokgevegte (cage fighting) wat nie ’n erkende, georganiseerde sport is nie.
Geskiedenis
Die sport word vergelyk met die antieke sport pankration wat sedert 648 v.C. by die Olimpiese Spele beoefen is, aangesien die sport ’n kombinasie van boks en stoei is.
In moderne tye het atlete van die verskillende vegkunste soos boks, stoei en karate dikwels hul vaardigheid teen mekaar getoets in kompetisies, maar dit was met die vestiging van die UFC in 1993 in Amerika dat die georganiseerde sport gevestig is soos dit vandag beoefen word.
Die reëls
Sedert 2009 het die Amerikaanse organisasie in beheer van bokskommissies (The Association of Boxing Commissions, ABC) en MMA standaardreëls opgestel. Hierdie reëls word algemeen aanvaar as die wêreldstandaard deur die meeste MMA-organisasies, insluitend die 19 lande wat tot die Internasionale Federasie vir Gemengde Vegkuns (IMMAF) behoort.
Oorwinning
’n Oorwinning kan behaal word op die volgende maniere: Ten einde ernstige beserings te verminder, is skeidsregters gemagtig om ’n oorwinning te verklaar sodra die teenstander homself weens ’n reeks houe nie meer kan verdedig nie of as die teenstander in ’n greep vasgevang is wat tot ’n ernstige besering kan lei, byvoorbeeld ’n gebreekte arm.
EFC Africa
Die belangrikste promotor sedert 2009 vir professionele MMA in Suid-Afrika is EFC Africa (Extreme Fighting Championship) met meer as 100 gekontrakteerde vegters en agt jaarlikse kampioenskappe.
Olive Sloane
Olive Sloane (16 Desember 1896 – 28 Junie 1963) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Money Isn't Everything (1925), The Good Companions (1933), en Stardust (1938), en in die televisiereeks BBC Sunday-Night Theatre (1950).
Dusi-kanowedvaart
Die Dusi-kanowedvaart (die Dusi) tussen Pietermaritzburg en Durban is die belangrikste kompetisie vir kanowedvaarders in Suid-Afrika. Die Dusi vind op die Msunduzi-rivier plaas, wat ook bekend is as die Dusirivier.
Die ontstaan van die Dusi
Die eerste Dusi het op 22 Desember 1951 plaasgevind. Anders as die huidige kompetisie, is daar in die eerste Dusi ononderbroke geroei totdat die eindbestemming bereik is. Slegs agt deelnemers het die eerste Dusi aangedurf, naamlik Ian Player, Miles Brokensha, Ernie Pearce, John Naude, Basil Halford, Willie Potgieter, Fred Schmidt en Denis Vorster. Slegs Ian Player het die Dusi in 'n tyd van ses dae voltooi. Dit was ten spyte daarvan dat 'n nagadder hom vroeër gebyt het. Sy kano was gemaak van hout en borduurgaas en het 30 kilogram geweeg. Dit het natuurlik al sy voorraad vir die tog ingesluit.
Vervolgens is die resies vir nog drie jaar ononderbroke aangebied, maar in 1956 is besluit om die resies oor drie dae te hou, aangesien dit te gevaarlik is om gedurende die aand te roei. Teen 1955 het die wentyd al verminder na 1 dag, 3 ure en 28 minute.
In 1997 is die Ononderbroke Dusi heringestel, maar as 'n aparte resies. Dit word net 'n paar weke in Februarie na die meer bekende en gewilde Dusi in Januarie gehou. Minder as 100 deelnemers skryf hiervoor in.
Onlangse Wenners
Ian Player was die eerste wenner van die Dusi in 1951, en sedertdien het 'n mans en vroue resies ontstaan. Graeme Pope-Ellis het die Dusi 'n rekord 15 keer gewen. Die 2012 K1 mans wenner was Andrew Birkett en Jason Grahm, met Abbey Ulansky (Miedema) en Robyn Kime die vroue kampioene. In 2013 het broer en suster, Lance & Robyn Kime die K1 mans en vroue wedvaart gewen.
Temple du Marais
duimnael|regs|Die argitektonies indrukwekkende Temple du Marais soos gesien vanaf die straat Die Temple du Marais, soms bekend as die Temple Sainte-Marie, of histories, as die Kerk van Sainte Marie de la Visitation, is 'n Protestantse kerk wat geleë is in die 4de arrondissement van Parys in die distrik Le Marais by Rue Saint-Antoine 17. Dit is oorspronklik gebou as 'n Rooms-Katolieke klooster deur die Kloosterorde van die Visitasie van die Heilige Maria, waarvan die susters algemeen bekendstaan as die Visitandines. Die kerk is tydens die Franse Rewolusie gesluit en later aan 'n Protestantse gemeente gegee wat tot vandag toe nog die bediening aldaar voortsit. Die naaste metro-stasie is Bastille
Katolieke klooster
Die Orde van die Visitasie van Heilige Maria is in 1610 gestig deur Sint Francis de Sales en Sint Jane Frances de Chantal in Annecy as 'n Katolieke orde van nonne. In 1619 is daar 'n aanvang geneem met 'n klooster, wat die huidige kerk gebou het. Die kruin van die orde word nog steeds bokant die ingang van die roosvenster vertoon. Die gebou is in 1632 deur François Mansart in die Barok-styl ontwerp. Die kerk se weldoener, Noël Brûlart de Sillery, 'n bewonderaar van die Panteon in Rome, het 'n gesentraliseerde plan begeer. Mansart, ongetwyfeld ook beïnvloed deur die kapel van die Château d'Anet, het 'n hoogs oorspronklike ontwerp gelewer, met agt gekonnekteerde subsidiêre ruimtes rondom die sentrale 44 ft koepel. Die ontwerp van die buitekant is ook redelik oorspronklik, met die drie komponente op straatvlak, die boog met sy Michelangelo-geïnspireerde portaal en kruis wat uitsteek, te wete die toit à l'impèriale met 'n lantern en die kruis bo die spits, wat die oog hemelwaarts trek. Die konstruksie van die gebou is behartig deur Michel Villedo.
Sint Vincent de Paul was agt-en-twintig jaar lank die geestelike leier van die klooster. Die kerk se krip, wat in 1665 voltooi is, was die mausoleum vir die familie van Nicolas Fouquet, die Superintendent van Finansies vir Louis XIV, wie se oorskot 'n jaar na sy dood na Parys geneem is. Die graftombe van Henri, Markies de Sévigné, die man van die bekende skryfster Marie de Rabutin-Chantal, is ook geleë in die kerk.
Tydens die Franse Rewolusie is die klooster in 1790 beset en die meubels verkoop. Die gebou is omskep in 'n stoorplek vir boeke. In 1792 is die susters verdryf. Die "Vereniging vir Vriende van die Reg", wat gelei is deur die courtesan Theroigne de Mericourt, het die kapel vir vergaderings gebruik. In 1796 is die geboue verkoop en later afgebreek.
Na die rewolusie het die susters hul klooster weer opgerig as die Monastère de la Visitation in Denfert-Rochereaulaan 68, waar dit tot vandag toe steeds voortgaan. Die oorskot van die beskermheer van die klooster, Noël Brûlart de Sillery, sowel as van Biskop André Frémiot (Aartsbiskop van Bourges en broer van Jane de Chantal), is in 1836 na die nuwe ligging geneem, eerder as om dit in 'n Protestantse kerk te laat.
Protestante Kerk
Na die Concordat van 1801 is die kerk saam met Sint-Louis-du-Louvre en die kapel van die Pentemont Abdy oorgedra vir die gebruik van Gereformeerde gelowiges in Parys, wat sedert die herroeping van die Edik van Nantes in 1685 gedwing is om in die geheim of in die kapelle van buitelandse ambassades te aanbid. Tydens pastoor Paul-Henri Marron se eerste preek in die nuwe kerk het hy opgemerk hoe Protestante nou in vryheid en veiligheid kan aanbid, tussen die simbole van die onderdrukking van hul voorgeslagte, die Bastille en die tuiste van die Jesuïete in die Lycée Charlemagne.
Die kerk was die tuiste van die beroemde stadsbeplanner, Georges-Eugène Haussmann, en die argitek Victor Baltard, tydens hul studentedae aan die Lycée Henri-IV. Alhoewel Baltard 'n Lutherse gelowige was, het hy hom geskaar by sy meer radikale Protestantse eweknieë en na die strenger Calvinistiese kerk gegaan. In 1830 was die kerk die ligging vir die staatsbegrafnis van Benjamin Constant.
Die gebou is in Mei 1871 tydens die Paryse Commune beskadig deur hewige gevegte by 'n barrikade direk voor die kerk. Restourasiewerk is in 1874 deur Marcellin Varcollier onderneem. Die standbeelde is gemaak deur Ernest-Eugène Hiolle. Die orrel van die kerk is in 1895 deur Joseph Merklin gebou, met bykomende werk deur Haerpfer in 1960, en Heddelin in 1992.
Elisée Lacheret het in 1902 die predikant van die kerk geword. Hy was afkomstig van die meer teologies-liberale Temple Protestant de l'Oratoire du Louvre. As president van die permanente kommissie van die Hervormde Kerk het hy 'n belangrike rol gespeel tydens die debat wat gelei het tot die Laïcité-beleid wat in 1905 die kerk en staat in Frankryk geskei het. 'n Gedenkplaat in die kerk herdenk sy rol in die versekering van die vrye beoefening van godsdiens sowel as in die organisering van die Eglises Réformées Evangéliques, die evangeliese vleuel van die Gereformeerde kerk. Tydens die wêreldoorloë is die kerk se krip gebruik as 'n skuilplek vir bombardemente.
Namibia, Land of the Brave
"Namibia, Land of the Brave" is die volkslied van Namibië. Die lied is deur die direktor van ’n tradisionele musiekgroep uit die Kalahariwoestyn, Axali Doëseb (gebore in 1954), geskryf en gekomponeer. Doëseb is gekies om dit te skryf nadat hy ’n wedstryd ná Namibië se onafhanklikheidswording in 1990 gewen het. Die lied is in Desember 1991 as die land se nasionale volkslied aangeneem en het “Nkosi Sikelel' iAfrika” vervang.
Geskiedenis
Namibië se eerste, nieamptelike nasionale volkslied onder Duitse beheer as Duits-Suidwes-Afrika was “Das Südwesterlied”. Nadat dit as Suidwes-Afrika ’n Volkebondmandaat van die Unie van Suid-Afrika geword het, is die nasionale volkslied verander na “Die Stem van Suid-Afrika” om met Suid-Afrika s’n ooreen te stem. Ná Namibië se onafhanklikheid is “Nkosi Sikelel' iAfrika” tydelik as nasionale volkslied tot die goedkeuring van ’n amptelike nasionale volkslied aangeneem. Later is besluit dat Namibië ’n unieke nasionale volkslied moet hê en ’n nasionale wedstryd is geloods om ’n nasionale volkslied te vind. Dié wedstryd is deur Axali Doëseb met “Namibia, Land of the Brave” gewen. Die nasionale volkslied is tydens ’n seremonie ter viering van die eerste Namibiese onafhanklikheidsdag van Suid-Afrika in die openbaar opgevoer. Die ooreenstemming van die lirieke se eerste lyn van “Namibia, Land of the Brave” met die laaste lyn van “The Star-Spangled Banner”, die nasionale volkslied van die Verenigde State, is deur kommentators opgemerk.
Die Nasionale Subkomitee van die Konstituerende Vergadering van Namibië, met lede soos Hidipo Hamutenya en Andrew Matjila, het opdrag gehad om ’n vlag, ’n wapen en ’n volkslied te kies. Die Namibiese nasionale volkslied is onder toesig van Hidipo Hamutenya, die destydse voorsitter van die Nasionale Subkomitee, saamgestel. In 2006 het Hamutenya beweer dat hyself die lirieke “op ’n vlug Kuba toe” geskryf het. Doëseb het die eis ontken.
Goedkeuring
Die Parlement van Namibië het die National Anthem of the Republic of Namibia Act, 1991 goedgekeur. Dit bekragtig “Namibia, Land of the Brave” as die nasionale volkslied van Namibië. Daarbenewens het dit ’n oortreding geword om die volkslied te beledig, wat by skuldigbevinding met tot vyf jaar gevangenisstraf of ’n boete van R20 000 of albei gestraf kan word. Die president van Namibië word ook toegelaat om regulasies oor die volkslied op te stel.
Amptelike weergawe
Hier volg die volkslied se woorde in Engels, die amptelike taal van Namibië:
Namibia, land of the brave,
Freedom fight we have won.
Glory to their bravery
We give our love and loyalty
Together in unity.
Contrasting beautiful Namibia,
Namibia, our country.
''Beloved land of savannas,
Hold high the banner of liberty.
Chorus:
Duitse weergawe
Hier volg die volkslied se woorde in Duits, ’n nasionale taal van Namibië:
Namibia, Land der Tapferen.
Der Freiheitskampf ist gewonnen,
Ehre ihrem Mut,
Deren Blut floss für unsere Freiheit.
Wir geben unsere Liebe und Treue,
In Einigkeit gemeinsam,
Kontrastreiches schönes Namibia,
Namibia unser Land.
Geliebtes Land der Savannen,
Haltet das Banner der Freiheit hoch.
Refrein:
Afrikaanse vertaling
Hier volg die volkslied se woorde in Afrikaans, ’n nasionale taal van Namibië:
Namibië, land van die dapperes,
Die vryheidstryd het ons gewen.
Eer aan die dapperheid
Ons gee ons liefde en lojaliteit
Saam in eenheid.
Kontrasterende pragtige Namibië,
Namibië, ons land.
''Geliefde land van savannas,
Refrein:
Jemma Powell
Jemma Powell (gebore 25 Julie 1980) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Hole (2001), Alice in Wonderland (2010), en Closed Circuit (2013), en in die televisiereeks Footballers Wive$: Overtime (2005).
Ons (roman)
Ons (Russies: ‘мы’) is ‘n wetenskapfiksieroman van Jewgeni Zamjatin (1884-1937).
Die skrywer Zamyatin was gekant teen outoritêre owerhede en het in sy skryfwerk eers teen die tsaristiese bewind en later die Sowjetunie kritiek gelewer, want selfs na 'n tydlange tronkstraf na 'n arrestasie in 1905 het hy sy uiters kritiese boek Ons in 1920 geskryf. Hierdie werk was veral krities oor die nuutgestigte Sowjetunie. Zamjatin se Ons het groot literêre werke beïnvloed, soos George Orwell se Nineteen Eighty-Four en Aldous Huxley se Brave New World. Sover bekend het Orwell nog nooit erken dat hy Zamyatin as inspirasie nageboots het nie. Hy het wel die boek geresenseer.
Tema:Distopie
Ons is 'n unieke boek omdat dit die literêre grondlegger was van die konsep distopie: 'n samelewing met suiwer negatiewe eienskappe, waarin 'n mens nie wil leef nie. Distopie is die teenoorgestelde van utopie, die perfekte droom (samelewing). Die skrywer voorsien die mensdom van 'n blik van die verre toekoms en probeer sodoende ‘n waarskuwing rig. Ons vergelyk byvoorbeeld met die latere Charlie Chaplin se Modern Times, waarin hy die moderne vervaardigingsmaatskappy as fabriekswerker belaglik maak. Zamjatin spot ook met hierdie toekomstige samelewing in Ons. Mense is verminder tot letterlik en figuurlik wilslose getalle of nommers vir wie alles gereël word. Selfs liefde en seksualiteit word op 'n sekere tyd gereël. Selfs by 'n persoon wat per ongeluk verlief raak, word die verliefdheid as 'n 'versteuring' nietig verklaar; daardie persoon se verbeelding word chirurgies verwyder, waarna hy weer 'n modelburger word. Alles word beplan. Dit verwys duidelik na die sterk klem op beplanning in die Sowjetunie.
Waarskynlik in 1920, toe hierdie boek geskryf is, was hierdie toekomsvisie vir die mense meer onwerklik as vir ons vandag. Ons speel af in die dertigste eeu.
Inhoud
Die Verenigde Staat streef daarna om die omstandighede van die inwoners met wiskunde te vervolmaak. Die eerste fondament is 1000 jaar tevore deur Frederick Taylor gelê. 22 Van die 24 daaglikse ure is reeds sentraal bepaal. Slegs 2 uur daarvan is vir die inwoners in hul glaswoonstelle om persoonlike dinge te doen, insluitende rolgordyne te laat sak om seks te hê met hul voorafbepaalde seksmaat. Die wiskundige beginsels het liefde en honger uitgeskakel, en die ruimte moet ook gekoloniseer word deur die ruimteskip die Integral wat op die punt staan om te vertrek. Tydens die jaarlikse rituele eenparige herverkiesing van Die Weldoener, wat die Verenigde Staat saam met sy beskermers bestuur, is daar skielik baie andersdenkendes. D-503 blyk 'n pion in die Weldoener se skaak teen I-330 te wees, wat die Verenigde Staat bedreig met die wildes van buite die Groen Muur. 'n Toegang van 'n beskermende groen muur val en voëls en wilde mense en diere dring deur na die Verenigde Staat. Daar is dooie nommers in die strate. Die lewendige nommers word almal onderwerp aan die Groot Operasie wat hul verbeelding van hul breine sny. Die boek eindig in die gaskamer van Die Weldoener, waar D-503, as getuie en I-330 as hoof van die Mefi, meedoënloos ondervra word.
Slotsom
Die Verenigde Staat wil mense gelukkig maak deur vrye wil uit te skakel en lewenssake suiwer wiskundig te reguleer. In die paradys het mense vryheid gekies in plaas van veiligheid en geluk. I-330, daarenteen, sê dat daar geen laaste nommer in wiskunde is nie, sodat daar nooit 'n finale rewolusie kan plaasvind nie.
Slaapwandelary
Slaapwandelary, ook bekend as somnambulisme of noktambulisme, is ’n kombinasie van slaap en wakker wees. Dit word as ’n slaapsteuring geklassifiseer onder die parasomnia-familie en kom voor tydens diepe slaap, wanneer die bewustheid laag is. Dit behels aktiwiteite wat gewoonlik uitgevoer word gedurende tye van volle bewustheid.
Dié aktiwiteit kan so onskuldig wees soos praat, regop sit in die bed, loop na die badkamer, eet en huis skoonmaak, of so gevaarlik soos kook, motor bestuur, gryp na denkbeeldige voorwerpe of selfs manslag.
Hoewel slaapwandelary gewoonlik beperk is tot eenvoudige, herhaalde aksies, is daar soms berigte van mense wat ingewikkelde aksies tydens slaap uitvoer, maar die egtheid daarvan word dikwels in twyfel getrek. Slaapwandelaars kan dikwels min of niks van die voorval onthou nie, omdat hulle bewustheid in ’n toestand is waar dit moeilik is om herinneringe op te roep. Hoewel hulle oë oop is, het hulle ’n glasige uitdrukking. Dit kan van 30 sekondes tot 30 minute duur.
Slaapwandelary kom voor tydens diepe slaap, wat deel van die nie-REM-slaapstadium is. Dit kom gewoonlik tydens die eerste derde van die nag voor, wanneer diepe slaap die prominentste is. Indien dit voorkom, is dit gewoonlik net een keer per nag.
Tekens en simptome
Slaapwandelary word gekenmerk deur:
Slaapwandelaars se oë is oop, maar hulle kan ’n glasige uitdrukking hê, hulle gesig kan uitdrukkingloos en die pupille groot wees. Hulle is dikwels gedisoriënteer wanneer hulle wakker word: Hulle kan verward wees en nie weet hoekom hulle nie in die bed is nie; die verwarring duur egter net minute. Hulle kan praat terwyl hulle slaapwandel, maar wat hulle sê maak gewoonlik nie sin vir omstanders nie. Verskillende grade van geheueverlies kom voor, van geen geheue tot vae herinneringe.
Verwante steurings
In die studie "Sleepwalking and Sleep Terrors in Prepubertal Children" is bevind dat daar ’n groter kans op slaapwandelary is as die kind nog ’n slaapsteuring het, soos rustelosebenesindroom (RBS) of slaapsteuringasemhaling (SSA). Die studie het bevind kinders met chroniese parasomnias het dikwels ook SSA of, in ’n mindere mate, RBS. Verder dui die verdwyning van die parasomnias ná die behandeling van SSA of RBS daarop dat laasgenoemde eersgenoemde kan veroorsaak.
Die hoë voorkoms van SSA in gesinslede van kinders met parasomnia is ’n bykomende bewys dat SSA in kinders as parasomnias kan voorkom. Kinders met parasomnias word dikwels nie tydens slaap gemonitor nie, hoewel studies in die verlede daarop gedui het dat kinders met slaapangs of slaapwandelary ’n hoër vlak van kort EEG-opwekkings het. Wanneer kinders polisomnografie ondergaan, moet gesoek word na onopvallende patrone (byvoorbeeld tekens van asemhalingsprobleme en pulse van hoë of lae EEG-frekwensies); slaapapnee kom selde by kinders voor.
Slaapwandelary kan ook verband hou met die verwante verskynsel slaapangs, veral by kinders. In die middel van ’n slaapangsvoorval kan die persoon in ’n ontstelde toestand wees terwyl hulle steeds slaap, en in mediese geskrifte is al berig van lyers wat probeer hardloop of hulleself aggressief verdedig.
In sommige gevalle kan slaapwandelary by volwassenes ’n simptoom van ’n geestesteuring wees. Een studie stel voor daar is ’n hoër vlak van dissosiasie in volwasse slaapwandelaars, omdat proefkonyne hoë tellings kry in die histerieafdeling van die "Crown-Crisp Experiential Index". In ’n ander studie is bevind slaapwandelary kom meer dikwels voor by mense met skisofrenie, histerie en angsneuroses. Ook pasiënte wat migraine kry of Tourette-sindroom het, se kans om te slaapwandel is vier tot ses so hoog as ander mense s'n.
Oorsake
Die oorsaak van slaapwandelary is onbekend. ’n Paar, tot nog toe onbewese, hipoteses word voorgestel, insluitende ’n vertraging in die volgroeidheid van die sentrale senuweestelsel, ’n dieper stadigegolf- of diepe slaap, te min slaap, koors en oormatige moegheid. Daar kan ook ’n genetiese komponent wees. Volgens een studie kom slaapwandelary voor in 45% van kinders met een ouer wat ’n slaapwandelaar is, en in 60% van kinders as albei ouers in hulle slaap loop. Oorerflike faktore kan dus die neiging veroorsaak, maar die toestand self kan ook deur omgewingsfaktore beïnvloed word.
Daar is ook ’n hipotese wat slaapwandelary met die senuoordraer serotonien verbind; dié stof word ook skynbaar anders gemetaboliseer in migrainepasiënte en mense met Tourette-sindroom, wat vier tot nege keer meer geneig is tot ’n episode van slaapwandelary. Hormoonwisselings kan ook tot slaapwandelepisodes by vroue bydra – die waarskynlik om in hulle slaap te loop is groter voor die begin van menstruasie. Dit lyk ook of hormoonveranderings tydens swangerskap die moontlikheid verklein.
Sekere medisynes soos antidepressante, betablokkeerders en antipsigotiese middels word ook met slaapwandelary verbind. ’n Paar toestande, soos Parkinson se siekte, kan ook dien as sneller vir slaapwandelary by mense sonder ’n geskiedenis daarvan.
Noordink
Noordink is ’n nedersetting in die munisipaliteit Bronckhorst in die provinsie Gelderland in Nederland.
Motacillidae
Motacillidae (kwikkies, koesters en kalkoentjies) is 'n familie van voëls wat aan die orde van sangvoëls behoort.
Taksonomie
Die familie omvat 68 spesies wat in 6 genera ingedeel word:
Juliana Harkavy
Juliana Harkavy (gebore 1 Januarie 1985) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Dolphin Tale (2011) en Last Shift (2014), en in die televisiereekse The Walking Dead (2010) en Arrow (2012).
Ugie
Ugie is 'n dorpie in die destydse Noordoos-Kaap aan die suidelike voet van die Drakensberg, 21 km suidwes van Maclear.
Dit het ontwikkel uit 'n sendingstasie, wat in 1863 deur die sendeling eerw. William Murray by Gatberg gestig is. Hy het dit genoem na die Ugierivier in Skotland, waar hy gebore is. Die dorp is in 1885 gestig en het in 1916 'n bestuursraad gekry. Die dorpie is bekend om sy groot, nie-kerklike weeshuis wat in 1918 deur ds. M.T.R. Smit tot stand gebring is vanweë die verwoestende griep-epidemie van daardie tyd, om sorg te bied aan kinders wat deur die epidemie wees gelaat is. Dit is in 1987 na Port Elizabeth verskuif omdat Ugie betreklik afgeleë is.
NG gemeente
Vir hoofartikel sien NG gemeente Ugie
Die gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk is op 14 Februarie 1903 van Mthatha, afgestig. Die nuwe gemeente het bestaan uit Ugie, Maclear, Tentkop, Mount Fletcher en Gubenxa. Die ledetal was maar klein en die gemeente het sy eiesoortige probleme gehad. Die paaie was ook so sleg dat huisbesoek per perd gedoen moes word.
Ds. Vlok is opgevolg deur ds. J.J. Ackermann en hy op sy beurt deur ds. M.T.R. Smit wat eers koshuise vir arm en verwaarloosde kinders in 1918 opgerig het en daarna die Ugie-weeshuis in 1922. Een van die bekende ouddirekteure van die weeshuis is die skrywer ds. Solly Ozrovech van 1958 tot 1965. Die hoeksteen van die nuwe kerkgebou is in 1953 gelê.
Hier was in 1972 333 volwasse lidmate en met die weeshuis twee keer soveel kinders. In 1978 het die volwasse lidmate 348 getel, in 1994 210 en in 2006 123. Teen 2012 het dit ietwat toegeneem tot 137. Die gemeente kon darem nog sy eie leraar bekostig.
Persoonlike voornaamwoord
'n Persoonlike voornaamwoord is 'n voornaamwoord wat die plek van 'n selfstandige naamwoord, spesifiek in die plek van 'n naam, 'n persoon of persone gebruik word.
Name word nie opeenvolgend herhaal nie, opeenvolgende name word eerder met 'n persoonlike voornaamwoord soos hy, sy , u , hom of haar vervang. Dit sou, as voorbeeld, verkeerd wees om te sê: "Frank vra of Frank maar 'n lekkertjie kan kry, want Frank was soet." Hier sal mens eerder persoonlike voornaamwoorde inspan: "Frank vra of hy maar 'n lekkertjie kan kry, want hy was soet." Die persoonlike voornaamwoord, hy verwys dus hier terug na die persoon of naam, Frank''.
Indeling
Persoonlike voornaamwoorde kan as volg ingedeel word:
Voorbeelde
In die plek van 'n persoon of persone:
In die plek van 'n dier of diere:
Formele taalgebruik
Om objektiwiteit te behou moet persoonlike voornaamwoorde liefs in formele skrywes vermy word. Skryf byvoorbeeld eerder "Daar is aandag gegee aan..." eerder as " Ons het aandag gegee aan...".
Naam van God
Wanneer daar van God gepraat word, is daar ‘n verskil tussen die persoonlike en besitlike voornaamwoord. Die persoonlike voornaamwoord word, anders as die besitlike vnw., met 'n hoofletter gespel. As voorbeeld:
Erica gossypioides
Erica gossypioides is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor in die Swartberg, tussen Ladismith en Oudtshoorn. Daar word beraam dat die populasie slegs 250 plante groot is maar gelukkig bly dit konstant. Die plant word as seldsaam beskou. Veldbrande mag die habitat bedreig.
Imogen Waterhouse
Imogen Waterhouse (gebore 9 Junie 1994) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Nocturnal Animals (2016) en Braid (2018), en in die televisiereekse Stan Lee's Lucky Man (2016) en The Outpost (2018).
Emahlathini, Ugu
Emahlathini is 'n nedersetting in Vulamehlo Plaaslike Munisipaliteit onder die Ugu-distrik in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
1
Die jaar 1 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 1ste jaar van die 1ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Einar Fagstad
Einar Fagstad (30 Oktober 1899 – 19 Februarie 1961) was 'n Noorse akteur en komponis. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Skepparkärlek (1931), Servant's Entrance (1932), Kärlek och dynamit (1933), en Vi som går kjøkkenveien (1933).
Noordijkerveld
Noordijkerveld is ’n nedersetting in die munisipaliteit Berkelland in die provinsie Gelderland in Nederland.
Eugene Roche
Eugene Roche is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Late Show (1977), Foul Play (1978), en Executive Decision (1996), en in die televisiereeks Soap (1977).
2
Die jaar 2 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 2de jaar van die 1ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Liz Smith (aktrise)
Liz Smith (11 Desember 1921 – 24 Desember 2016) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente A Private Function (1984) en Charlie and the Chocolate Factory (2005), en in die televisiereekse The Vicar of Dibley (1994) en The Royle Family (1998).
Angie Harmon
Angie Harmon (gebore 10 Augustus 1972) is 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Agent Cody Banks (2003) en in die televisiereekse Law & Order (1990), Baywatch Nights (1995), en Rizzoli & Isles (2010).
Erica gracilipes
Erica gracilipes is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor op die suide van die Agulhasvlakte. Die voorkomsgebied van die plant is 45km2 en daar is drie gesegmenteerde subpopulasies. Die habitat word bedreig deur indringerplante, veral Acacia's asook oor gebruik deur die snyblomme industrie. Die kweek van protea's het tot gevolg dat dele van die habitat verlore gaan.
Koos Kombuis
Koos Kombuis, gebore André le Roux du Toit (gebore 5 November 1954 in Kaapstad) is ’n Afrikaanse musikant, digter en skrywer. Hy het in die laat 1980's bekendheid verwerf as deel van die anti-establishment alternatiewe Afrikaanse musiekbeweging wat ’n hoogtepunt bereik het met die landwye toer Voëlvry. Ander musici wat deel uitgemaak het van die beweging was Johannes Kerkorrel en Bernoldus Niemand (James Phillips). Dit was ’n groep jong Afrikaners wat gekant was teen apartheid en die regerende Nasionale Party.
Leipoldtville
Leipoldtville, 'n dorpie in die Sandveld aan die Weskus van Suid-Afrika, het deur die toedoen van die Nederduitse Gereformeerde Kerk tot stand gekom. Dit is sowat 40 km wes-suidwes van Clanwilliam en 27 km suidoos van Lambertsbaai geleë.
Koos Kombuis
Deur die loop van sy lewe en loopbaan as skrywer gebruik hy onder meer die volgende variasies op sy naam: André le Roux du Toit, André Letoit en Koos Kombuis. Hy maak ook by enkele geleenthede van die skuilname P.F.P. van Wyk Louw en Bosveld B. Bomskok gebruik.
Leipoldtville
Geskiedenis
Op 31 Januarie 1905 vergader die ringskommissie van die Ring van Clanwilliam saam met lede van die gemeente Clanwilliam wat in die Sandveld op die destydse Onderlangvallei (tans Leipoldtville) gewoon het, om die Sandveld tot afsonderlike gemeente af te stig. As gevolg van die ywer van ds. C.F. Leipoldt, van 1884 tot 1910 leraar op Clanwilliam en vader van die beroemde Afrikaanse digter C. Louis Leipoldt, word die afgestigte gemeente na hom genoem.
Koos Kombuis
Geboorte en vroeë jare
Koos Kombuis is op 5 November 1954 in Kaapstad gebore as André le Roux du Toit, een van drie seuns. Sy ma was ’n onderwyseres en sy pa ’n maatskaplike werker. Sy oupa aan moederskant was die tweede hoofredakteur van die Woordeboek van die Afrikaanse Taal, dr. P.C. Schoonees. Hy het op Riversdal, in die Paarl, op Wellington, Kuruman en in Bellville grootgeword voor die gesin hulle op Stellenbosch en later in Pretoria gevestig het, waar hy sy matriek in 1972 aan die Hoërskool Menlopark voltooi het. Hy was onder meer in Paul Roos Gimnasium op Stellenbosch op skool, waar hy saam met Etienne van Heerden in die klas was.
Leipoldtville
Geskiedenis
Die eerste leraar was ds. P. de Waal van 1905 tot 1909. Graafwater en Lambertsbaai was destyds buitewyke van die gemeente waar kerksale mettertyd opgerig is. Die kerkgebou op Leipoldtville self is in grootte, sierlikheid en doeltreffendheid uniek vir 'n dorpie van Leipoldtville se grootte.
Koos Kombuis
Geboorte en vroeë jare
Ná skool het Du Toit sy militêre diensplig gedoen, wat destyds verpligtend was vir wit Suid-Afrikaanse mans. Na sy diensplig het hy twee jaar lank aan die Universiteit van Pretoria studeer sonder om ’n graad te behaal. Hierna het hy na Johannesburg getrek waar hy in ’n woonstel in Hillbrow gewoon en by verskeie plekke gewerk het – onder meer by Kentucky Fried Chicken, pizzarestaurante, as polisverkoper, brandweerman, klerk in die staatsdiens en waarsêer.
Leipoldtville
Geskiedenis
In 1946 is die gemeente daartoe in staat om die grootste gedeelte, die huidige gemeente Graafwater, as afsonderlike gemeente af te stig. Na die langste vakature in die geskiedenis word ds. G.J.N. Maass op 12 Februarie 1949 bevestig.
Die gemeente handhaaf sy volwasse lidmaattal goed van 197 in 1972 tot 185 in 2010. Sy 100-jarige bestaan het in 2005 met 'n groot fees gepaard gegaan.
Koos Kombuis
Geboorte en vroeë jare
Nadat hy ’n paar jaar van sy ouers vervreem was, het hy in 1976 weer by hulle gaan woon. In dié tydperk het hy ’n jaar in die psigiatriese hospitaal Weskoppies deurgebring.
Begin van skrywersloopbaan
In 1977, terwyl hy steeds ’n pasiënt by Weskoppies was, is sy eerste kortverhaal gepubliseer: Die Man met die Lang Ding, wat gehandel het oor ’n homoseksuele man wat nie sy seksuele voorkeure kon verwerk nie. Dit is in die ondergrondse letterkundetydskrif Donga gepubliseer. In Oktober 1978 is ’n gedig, Gebed, in dié tydskrif se opvolger, Inspan, gepubliseer. Dit sou later in 1981 lei tot ’n hofsaak teen Isobel Hofmeyr, die redakteur van die tydskrif, waarin die staat beweer het dat sy ’n ongewenste publikasie uitgegee het aangesien die gedig God aanspreek en dat dit ’n parodie op die Onse Vader is. Die aansoek is egter tersyde gestel.
Na sy ontslag uit Weskoppies het hy na die Kaap teruggekeer, waar hy ’n tyd lank kortverhale vir Huisgenoot geskryf het. Sy eerste kortverhaal wat in dié tydskrif verskyn het, was My pa se huis (1979). In 1980 het die uitgewery Skoppensboer van sy poësie onder die naam André le Roux du Toit in die digbundel Brêkfis met vier gepubliseer, saam met werk van drie ander debutante, Daniel Hugo, Peter Snyders en Etienne van Heerden. Du Toit se werk begin in postmodernistiese styl met ’n "apologie waarin eksperimentering met dwelms openlik bely word en A.G. Visser grondig herskryf word". In die bundel handel die gedigte nie net oor "mooi" onderwerpe nie, "maar ook oor die on-mooie, oor dwelms, waansin, apartheid, kanker, die dood".
Ook in 1980 het hy die tydskrif Hunch uitgegee waarvan slegs 12 eksemplare gedruk is. Daarna het ’n enkele uitgawe van die satiriese tydskrif Graffiti verskyn as deel van die letterkundetydskrif Graffier, asook  Tagtiger, wat ’n langer leeftyd geniet het. Letoit het in dié tydperk ook as uitgewer opgetree met Uitgewery Skeurbuik wat volgens die bekendstellingspamflet ’n "liefdadigheidsbeweging ter bevordering van Punkafrikaans" was.
In 1982 is die digbundel Surburbia deur Perskor uitgegee. Die bundel is as naaswenner van die Perskor-prys aangewys. In 1985 is Surburbia gevolg deur sy tweede digbundel, Die Geel Kafee. Volgens Kombuis self is daar twee opvallende aspekte aan Die Geel Kafee, naamlik dat dit al hoe nader aan sy latere lirieke beweeg het en "onbeskaamd Eurosentries" is in terme van taalgebruik en verwysingsveld. Die digkuns is volgens hom gewortel in die metafore van Van Gogh, Sartre en die Simboliste.
Andre Letoit se eerste vollengte-roman, die eksperimentele Somer II , het in 1985 verskyn. Volgens Kombuis het Somer II gespot met die rolprent Somer wat ’n jaar of twee te vore uitgegee is en nie met CM van den Heever se Somer nie. Verskeie resensies beskou Somer II as ’n "punk-roman", die eerste in Afrikaans. Resensies verwys ook na die "sterk invloed van Kerouac se On the road, met dieselfde doelloosheid, ewigdurende adolessensie en, uiteindelik, patos, van die Beats." "Die roman toon met sy afwisseling en rommelrigheid ’n verwantskap met Jack Kerouac se On the road, die ‘beat generation’ se klassieke roman oor seks, jazz en vryheid."
Somer II is gevolg deur Suidpunt-jazz, die eerste wat onder sy nuwe naam, Koos Kombuis, verskyn het. Volgens Kombuis se webtuiste is "dit die verhaal van ’n skrywer, sy boek en sy karakters. Dit vertel ook die storie van ’n geskiedenisdosent se onthutsende besoeke aan die verlede, met ’n onkonvensionele aartsengel as metgesel – van Jan van Riebeeck se landing aan die Kaap tot Piet Retief en die Slag van Bloedrivier... en dit kan net tot een ding lei: ’n piekniek by Dingaan!"
Poësie
Van sy gedigte word in letterkundige tydskrifte soos Donga, Vlieg, Graffier, Standpunte, Tydskrif vir Letterkunde, Spado, Inspan, Ensovoort en The bloody horse gepubliseer en dit word ook opgeneem in die April 1985 uitgawe van die Belgiese tydskrif Kruispunt. Hy debuteer in ’n versamelbundel Brekvis met vier, waarin verse van vier belowende digters opgeneem is, naamlik Etienne van Heerden, Peter Snyders, Daniël Hugo en hyself. Die lengte van sy naam en moontlike verwarring met ander skrywers (onder andere die digter André le Roux), noop hom om onder ’n skrywersnaam te skryf en sy eerste ernstige letterkundige werke verskyn onder die naam André Letoit (anagram van “toilet”). Hoewel sy gedigte meestal slegs in onderdele bevredig, bring hy ’n belangrike toevoeging in die Afrikaanse poësie met sy tematiek, waarin hy die dekadente wêreld van die hedendaagse stadsmens in ’n voorstedelike bestaan sonder waardes en geloof uitbeeld. Hy beeld veral die verskoppelinge soos boemelaars en prostitute en ander buitestaanders uit. Hiervoor gebruik hy meestal die vrye vers.
Sy eerste selfstandige digbundel is Suburbia, wat die naaswenner van die Perskorprys is. Hierin bundel hy protespoësie waarin sy ongewone beelde die oog vang. Die gedigte staan in die gees van die postmodernistiese nihilisme en uitsigloosheid wat die generasie van hierdie tyd kenmerk. Oorheersende temas is ontnugtering met en in die liefde en die skrywerskap. Eensaamheid vind uiting in ’n Lewe sonder vriende en Regte boeretuintjie is ’n parodie op Opperman se My nooi is in ’n nartjie. Die sandaalmaker verwys na Vincent van Gogh, wat eers as fanatieke hulpprediker in die sendingveld gearbei het en toe begin skilder het. So wil die spreker ook sandale maak, maar met woorde. Sy aweregse siening van sake en sin vir humor vind uiting in Elegie vir my toekomstige vrou, ’n vers waarin die spreker op geestige wyse die liefdesgeskiedenis van hom en sy vrou verhaal. Aan die begin is dit sy nooi, aan die einde is hulle getroud, maar die titel se “elegie” suggereer klaar dat hierdie huwelik toe nie gehou het nie.
Die geel kafee spreek hom veral sterk uit teen die destydse politieke bestel. Die bundel word in die vorm van ’n spyskaart aangebied, ’n vyfgangmaal vanaf Poeiersop en brood, deur Visgrate in sous, Bredie en reise en Broodpoeding en vla tot by Irish coffees en staan in die teken van die beat-generasie van die Amerikaanse letterkunde. Verskeie van die gedigte is eerder lirieke. Soos in sy vorige bundel is daar parodieë op bestaande gedigte, soos op Laetitia van A.G. Visser in ’n gelyknamige gedig, terwyl Ballade van die bose tikster gebaseer is op N.P. van Wyk Louw se Ballade van die bose. Telkens is hierdie parodieë egter flou in vergelyking met die oorspronklike en meer ’n poging tot geestigheid as ironie of satire.
Smoke break is ’n selfpublikasie onder die skuilnaam Bosveld B. Bomskok.
Dimetielselenied
Dimetielselenied is 'n chemiese verbinding met die formule. Dit is die dimetiel-ester van waterstofselenied en dit is 'n vlugtige, kleurlose, stinkende vloeistof wat 'n sterk knoffelrige reuk het.
Koos Kombuis
Poësie
Die tweede reën bevat alternatiewe poësie, waarin hy in ses afdelings verslag lewer van die eietydse gemeenskap en die onherroeplike veranderings daarin en sy selfondersoek en persoonlike herlewing en plek binne (of buite) die gemeenskap. Die einde van ’n boemelaar besin oor sy egtheid gemeet aan die leuens wat hy lewe. Sy kommentaar op die werk van ander deurspek die bundel, soos Psalm 150(b), vir die emfiseemlyer, O, die dans van my (aangetroude suster), Gee jou hart vir Raka, terwyl hy in die laaste afdeling “Die epiloog) sy Tripwerk A-Z insluit met moderne gedigte in kommentaar op N.P. van Wyk Louw se Klipwerk.
Dimetielselenied
Die stof kan uit natriumselenied en 'n metielsulfaat vervaardig word volgens die reaksie:
Koos Kombuis
Poësie
Hy bundel sy lirieke in Die bar op De Aar (met die lirieke van die kabaret Piekniek by Dingaan, waarin Swart September se sosiopolitieke kommentaar uitstaan) en Koos se songs (waarin sy treffers soos Lisa se klavier en Onder in my whiskeyglas opgeneem is).
Dimetielselenied
Dit is in dieremodelle vasgestel dat seleen 'n kankervoorkomende werking het, maar die aktiewe vorme van die element is nie bekend nie, en die rol van hierdie verbinding is nie duidelik nie.
Rotte wat met selenaat ingespuit is, stel die stof in hul asems vry en die organismes Scopulatiopis brevicaulis en Aspergillus niger doen dit ook wanneer selenaat of seleniet by hulle voeding gevoeg word. Die stof speel 'n rol in die vervlugtiging van seleen uit die grond, omrede dit deur bakterieë vrygestel kan word. In die atmosfeer het die molekule net 'n kort lewensduur (ure) omdat dit met hidroksiel- of nitraatradikale en osoon sal reageer. Die stof word gebruik as standaard in 77Se – kernspinresonansie.
Koos Kombuis
Poësie
rock&roll.karoo is ’n e-digbundel met 33 digitale gedigte. Hierin gebruik hy tipiese sms-grammatika en taal om sosiale kommentaar te lewer oor sake soos hidrobreking (“fracking”) in die Karoo en ook gedagtes te wissel oor oudword, die dood en die soeke na stilte. Sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Die dye trek die dye aan, Liggaamlose taal, Goudaar, Kraaines en Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte.