cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A.A.S. le Fleur
Eerste probleme met Britse owerheid aan die Kaap en optredes gedurende Tweede Anglo-Boereoorlog
Die oorsaak van die Griekwa-rebellie van 1897- 1898 gaan dus terug tot die 1850’s en daar is eenvoudig teveel onsekerhede om presies te bepaal wie almal skuldig was al dan nie maar die algemene ongelukkigheid het die deur geopen vir Andries se leierskap. Andries bevind homself in die Breekwater-gevangenis aan die Kaapse waterfront tesame met sy mede-rebelle op die 6de Mei 1898. Sommer uit die staanspoor het Andries die bewaarders en veral superintendent Foster beïndruk met sy leierskap-eienskappe en vaardigheid as tolk. (Besten 2006: 95) Hy het in die skoenmakers-afdeling begin werk maar moes kort daarna die superintendent help om misverstande, klagtes en probleme met mense wat nie Engels kon praat nie, te hanteer. (Besten 2006: 96) Andries het ook onmiddellik na sy aankoms in Breekwater skrywes begin rig aan die Kaapse Regering om begenadiging. Die gevolg hiervan was dat verskeie vooraanstaande Kapenaars Andries in die tronk besoek het, o.a. W Nicker, L Metcalf en selfs die bekende skrywer/joernalis Francis Peregrino (1851 – 1919) wat deur sommige geskiedskrywers beskou word as die voorloper van die African National Congress. (F Z S Peregrino in Wikipedia Free Encyclopedia)
Teen Augustus 1901 het superintendent Foster ‘n skrywe aan die Kaapse regering gerig waarin hy vra dat Andries vrygelaat moes word weens sy uitstekende gedrag in die tronk. (Besten. 2006: 95) Nog ‘n ruk gaan egter verby en op die 1ste Maart 1903 kry hy besoek van sy vader Abraham le Fleur wat oppad was na Engeland om die nood van die Griekwas aan die Britse Koloniale Sekretaris, Joseph Chamberlain (1836 – 1914) bekend te maak. (Besten. 2006: 95)
Volgens gerugte het Andries een nag in 1903 ‘n gesig gesien waar drie engele aan hom verskyn het en wat verklaar het hulle is dieselfde engele wat aan Abraham by berg Moria verskyn het (Genesis 22) Hulle het aan hom bekend gemaak dat hy die Griekwavolk sou uitlei en dat hy op 15:00 van die 3de April 1903 vrygelaat sou word. (Modern Griqua’s Story). Dit is tot op die minuut vervul en die wagte by die tronkhekke het hom selfs salueer toe hy uitstap.(Cape Slavery Blog) Nog ‘n legende is dat hy daarna die pos aangebied is van Goewerneur Generaal van Rhodesië wat hy afgewys het. (Servant of God. 2003: 9) As deel van sy paroolvoorwaardes mag hy nie terugkeer na Griekwaland-oos nie en dus vestig hy hom in die agterbuurtes van Goodwood. Nadat sy vrou verhuis het na die Kaap kon hulle trek na die Wynberg distrik waar Andries nou bekend word as ‘n leke-prediker en dienste hou in plekke soos Parow, Retreat en Distrik 6.( Besten 2006: 100) Jare gaan verby waar Andries ‘n lae profiel handhaaf en hom besig hou as waemaker, skrynwerker en smit. In 1910 bekom hy ‘n sertifikaat om mynwerkers te werf vir die myne aan die Rand en begin hy dus ‘n werwings-agentskap. (Besten. 2006: 100)
Die groot hervestigingspogings
As gedeeltes 1 en 2 hierbo gekenmerk word deur onbevestigde uitsprake en weersprekings dan kan gedeelte 3 getipeer word as “onvervulde visies weens swak beplannings en ekonomiese wanbestuur”. Die popularistiese dokument saamgestel deur die Griekwa Gemeenskap (2003) begin deur op bladsye 1 & 2 ‘n lysie te plaas van die vernaamste gebeur in die Kneg se lewe. In hulle lys is daar 4 hervestigingspoging sonder enige verdere verwysings. Net so beweer die dokument op bl 8 dat na sy vrylating in 1903 die Kneg met die Kaapse regering onderhandel het en sodoende grond vir die Griekwa- en bruinmense gekry het in die gebiede van Retreat, Kraaifontein en die Kaapse Vlaktes. Hulle beweer ook dat hy persoonlik grond gekoop het in ‘n gebied genaamd “Eureka Estate” waar hy behoewende mense hervestig het. Dit kan nie bewys word uit enige dokumente nie. Wat wel bevestig kan word is dat hy skrywes gerig het aan die regering aan die Kaap om verskillende stukke gronde te bekom maar dat al die versoeke afgekeur is. (Besten. 2006: 100)
Andries hou hom in die tydperk tot Uniewording besig met sy groeiende huisgesin en bewerk ook die plaas “Diep Rivier” in die Retreat omgewing waar hy suksesvol met groente geboer het. In hierdie tyd reis hy redelik wyd rond as leke-prediker. (Besten. 2006: 100) Rondom die stigting van die Unie van Suid-Afrika op 31 Mei 1910, is Andries besig met ‘n reeks dienste in die “Good Shepherd” kerk in Pretoria. Hier verklaar hy in die openbaar dat die tyd gekom het vir kleurlingmense om hulself te verenig en om hulle eie kolonie binne Suid Afrika te bekom. Hy vat ook die gemengde rasse van Suid Afrika saam onder ‘n nuwe naamwoord en noem hulle “Euro-Africans” (Besten. 2006: 1010 Op die 3de Maart 1910 teken Andries die koopkontrak om die plaas “Wolwedraai” in die distrik van Touwsrivier te koop. Die plaas sou registreer word in ‘n maatskappy met die naam van “Touws River Land Settlement Company” wat nog opgerig moes word. (Besten 2006: 103) Hulle kon nie die koopsom betaal nie en moes volgens ‘n hofbevel van in Augustus 1914 die plaas verlaat. (Besten 2006:107) Andries rig in Mei 1915 ‘n brief aan die Goewerneur-Generaal aan die Kaap, Sydney Buxton (1853 – 1934) waarin hy verklaar dat hulle van die plaas in Touwsrivier moes vlug weens die bedreiging van Boere Rebelle. (Besten 2006: 107)
Iewers in 1912 nooi ‘n sekere Stoffel Moses vir Andries om ook betrokke te word op ‘n plaas genaamd “Ouplaas” in dieselfde distrik maar om een of ander “tegniese rede” het ook daai projek misluk. (Cloete. 1986: 76) Intussen het Andries die plaas “Breuwelsfontein” in die distrik van Ceres gekoop maar na drie maande moes hy en sy gevolg ook daar wegtrek omdat hy nie die £4, 000 paaiement kon betaal nie. (Besten 2006: 107)
Cloete (1986: 76) beweer dat terwyl Andries nog in die distrik van Touwsrivier was hy ‘n visioen sou gehad het waarin Adam Kok die Derde aan hom verskyn het en hom beveel het om die Griekwas in Griekwaland-Oos te gaan haal en hulle te kom hervestig op die plase in Touwsrivier. Dit blyk nie die waarheid te wees nie. Andries het in 1916 die plaas “Driekop” in die Mount Currie distrik van Griekwaland-oos gehuur en daar begin boer. (Besten. 2006: 107) Hy het ook dadelik weer waens begin maak en selfs ‘n skool vir Griekwakinders begin. Eendag het ‘n afvaardiging Griekwas onder leiding van Jacobus Olivier hom daar op sy plaas besoek en hom versoek om die Griekwamense van Griekwaland-oos te help sodat hulle kan wegtrek. Hulle het toe saam die plan beraam om na Touwsrivier te trek. (Besten. 2006: 108) Op die 21ste September 1921 het Andries ter verdediging teen sy aanklag van opstokery dit onder eed bevestig. (Besten. 2006: 107) Iewers in 1917 het Andries egter die plase “Smousbosch” in die Worcester distrik en “Driekoppen” in Touwsrivier distrik gekoop en in Oktober 1917 het 500 – 600 Griekwamense in Maclear op die trein geklim vir die reis na Touwsrivier. (Cloete. 1986: 76) Net voor die vertrek het Andries die sondagaand in ‘n kerkdiens opgestaan en verklaar dat hy soos Moses is en dat hy gekom het om sy volk uit te lei na ‘n land van vryheid en oorvloed. (Besten. 2006: 111)
Kort na die aankoms het Andries met groot omhaal aan prokureur Gilbert Dold van Kokstad geskrywe dat hulle ryk neerslae van goud, tin, diamante en selfs olie op Smousbosch ontdek het en dat die Griekwas binnekort skatryk sou wees. (Besten. 2006: 115) Hierdie projek was ook nie geslaagd nie en toe het Andries ‘n plaas “Welcome Estate” in die distrik van Mowbray gekoop in Junie 1918 waarheen sommige van die mense verhuis het. Hierdie plaas kon hy ook nie betaal nie en die mense is haweloos gelaat. (Cloete. 1986: 77)
In Maart 1919 skrywe Andries weer aan Gilbert Dold van Kokstad en beweer nou dat hulle die hervestigingsprojekte in Worcester en Touwsrivier moes staak weens die bedryging van “Nasionalistiese Boere”. Volgens hom het die Boere sy Griekwamense oortuig om saam met hulle te rebelleer teen die regering en gevolglik het hy wat Andries is die projekte gestaak en die mense verskuiwe na die Kaapse Vlakte. (Besten. 2006: 115) Die een “goeie” gevolg van die mislukte hervestigingspoging was dat Andries die eretitel “Hoofman van die Griekwas” verkry het in ‘n artikel in die Worcester Standard. (Besten. 2006: 113) Daarna was dit amper algemeen gebruik.
Die opstellers van Servant of God (2003: 9) beweer dat tydens Andries se vertrek na Griekwaland-oos hy ‘n sekere Dirk Sehas na Namakwaland gestuur het om die treurige toestand van die mense van Leliefontein en Kommagas te gaan ondersoek. Volgens hulle het hy toe na die Eerste Wêreldoorlog voorgestel dat hulle verhuis na die Vredendal-omgewing. Volgens polisieverslae het Dirk Sehas Namakwaland aan die einde van 1921 besoek het en dat Andries en een van sy seuns in Mei 1922 reekse dienste gehou het in Leliefontein, Steinkopf, Pella en Okiep. (Besten. 2006: 129) Hy het toe drie plase in die distrik van Vanrhynsdorp gekoop nl. die plase “Beeswater” en “Luiperdskop” naby Vredendal (Cloete. 1986: 79) en “Steilhoogte” naby Klawer. (Besten. 2006: 133)
Ruschia odontocalyx
Ruschia odontocalyx is 'n vetplant uit die vygiefamilie wat endemies aan Namibië is.
A.A.S. le Fleur
Die groot hervestigingspogings
Genl Hertzog was destyds ook belas as die minister van Naturelle Sake en het ‘n ondersoek gelas na die fiasko met die hervestiging van die Namakwalanders maar Andries en sy leierskorps het die totale skuld voor die deur van die mense uit Namakwaland geplaas. Volgens hulle sou hulle net enkele gesinne op ‘n geordende wyse gehelp om te hervestig. Hulle beweer verder dat hulle net vyftig gesinne uit Klawer sou hervestig op Steilhoogte maar dat die Namakwalanders eenvoudig in massas die plase onordelik beset het. (Besten 2006: 136) Die bewering is afgemaak as ‘n leuen deur die bevinding van ‘n sekere J F Herbst wat op die 22ste September 1924 bevind het dat Andries persoonlik verantwoordelik gehou moet word vir die opswepery en gevolglike chaotiese trekke uit Namakwaland. (Besten. 2006: 137)
In 1925 skrywe Andries aan die administrateur van die Oranje Vrystaat oor die moontlikheid om gronde te bekom daar vir die verarmde mense van die distrik Vanrhynsdorp. (Besten. 2006: 137) Terselfdertyd probeer hy ook van die regering grond bekom in die distrikte van Barkly-Wes, Prince Albert en Touwsrivier maar alles sonder sukses. (Besten. 2006: 137) In 1926 sit hy sy pogings voort deur plase te probeer koop in die distrikte van Beaufort Wes, Bedford, Douglas, Molteno, Somerset  Oos en Victoria Wes, alles sonder sukses. (Besten. 2006: 142) In die Somerset Oos distrik het hy meer as dubbeld die waarde van die plaas “Elandsdrift” aangebied en ingewillig om £20, 000 onmiddellik te betaal. Voor die gelde egter betaal was het daar teen Oktober 1926 reeds 300 persone die plase beset en moes hulle na hofbevele die plaas verlaat. (Besten. 2006: 145)
Iewers teen die einde van 1926 het Andries sy fokus op die areas rondom Plettenbergbaai en Knysna gerig. Andries het intussen die “Griqua Land Settlement Limited” maatskappy gestig en in die tydperk 1926 – 1927 probeer hulle nie minder as sewe plase koop. Een van hulle was die plaas “Kranshoek” wat die enigste plaas was wat hulle suksesvol kon huur. (Besten. 2006: 145) Teen 1927 was daar verskeie trekke van onderweg na “Kranshoek” o.a. vanuit die distrikte van Campbell, Genadendal, Graaff-Reinet, Kaapstad, Maclear, Mosselbaai, Petrusburg, Philippolis, Port Elizabeth, Trompsburg en Vanrhynsdorp. (Cloete. 1986: 80) Die “Griqua Land Settlement Ltd.” het die huur vir Kranshoek kon betaal tot in 1957 toe die regering van Suid Afrika die plaas gekoop en aan die Griekwas geskenk het. (Besten. 2006: 150) Cloete (1986: 80) som hierdie haglike tyd miskien die beste op: “Hulle was uitgeput en onseker maar is versterk deur die daaglikse gebedsessies... en hul leier se entoesiasme.”
Die stigting van die Griekwa Independente Kerk
Die naam “Griekwa” het sy ontstaan gehad op die 6de Augustus 1813 toe eerwaarde John Campbell die sendingstasie “Klaarwater” besoek het. Die mense daar het hulleself “Basters” genoem en eerwaarde Campbell het die naam aanstootlik gevind. By nadere ondersoek het hy verneem dat hulle oorspronklik die naam Gri-Guriqa gedra het. (Besten. 2006: 28) Hy het toe die woord vereenvoudig tot “Griekwa” en ook terselfdertyd die naam van die sendingstasie verander na “Griekwastad”. Dus is dit te verstane dat die Christelike godsdiens ‘n integrale deel van hulle kultuur en menswees sal wees. (Cloete. 1986: 36) Eerwaarde Dower het reeds in 1978 (bl. 54) daarop gewys dat daar vele ooreenkomstes tussen die Afrikaners en die Griekwas is waarvan hulle “kerklikheid” maar een van is. So bevind Cloete(1986: 36) ook dat die kerk en Christenskap onlosmaaklik deel is van hul kultuur is en haal aan uit die Mentzkommitee wat in 1983 ‘n verslag aan die Presidentsraad voorgelê het.
Abraham en sy seun Andries het baie sterk verontwaardig gevoel oor die verlies van hulle gronde en het die Britse owerheid geblameer vir die hele petalje beginnende met die slinkse optredes in die Trans-oranje. Hulle het egter steeds die kerk gesien as die middel waardeur hulle die Griekwas kon ophef en bevry. (Cloete. 1986: 72)
Na die vrylating van Andries uit Breekwater gevangenis in April 1903 (Servant of God. 9) het Andries hom in die Kaapse Skiereiland ook besig gehou as leke-prediker. ‘n Polisieverslag oor sy doen en late bevind op 8 September 1905 dat hy hou by sy parool-voorwaardes en dat hy poog om ‘n nuwe onafhanklike kleurling-kerk te vorm gebaseer op die voorbeeld van die “American Methodist Episcopal Church” (Besten 2006: 100) Die oorsprong van hierdie genootskap is Afro-sentries en die doelstellings plaas groot klem op sosio-ekonomiese opheffing en politiese regte. (American Methodist Episcopal Church in Wikipedia Online Encyclopedia) Dit is totaal in lyn met Andries se standpunte en optredes. Die popularistiese skrywes beweer dat die sendelinge die Griekwas se nasietrots afgebreek het en dit was die rede waarom Andries met die “sendingkerk” gebreek het. (Andrew le Fleur. Cape Slawery Blog & Servant of God. 2003: 10)
Interessant dat tydens een van sy toesprake tydens die stigting van die kerk het Andries ‘n persoonlik boodskap aan die koning van Groot Brittanje, George die Vyfde (1865 – 1936) gerig waarin hy gevra het vir sy koninklike respek, aanvaarding en ondersteuning vir die pogings van die Griekwas om hul volk weer op te bou en uit te bou. (Besten 2006: 157) Belcher (1985) sê dat Andries geglo het dat sy mense die verlore stamme van Israel was. Die Cape Slavery Blog skrywe dat: “It was a revival of the earliest motive forces of the Griqua.... the assertion of dignity, freedom and enterprising spirit. Andrew scorned and rejected the missionaries for their betrayal and their doctrines. He preached the gospel of liberation.” Miskien som Cloete die kerk die beste op: (1986: 232) “Sonder die vaste hand van ‘n opgeleide predikant het die godsdiensoefeninge ongebalanseerd en dilettanties  geword soveel so dat dit oorgeslaan het in dwepery.”
Met die dood van Andries, het sy kerk reeds 43 gemeente gehad met ongeveer 10, 000 lidmate. Hulle kerklikheid en kultuurvastigheid was hul kenmerke en hul vestiging, voortbestaan en sosio-ekonomiese ontwikkelling hul strewe. (Besten 2006: 170) Die kerk het hom beywer vir die uitbouing van die Griekwasaak en die samevoeging van alle bruinmense onder ‘n gemeenskaplike doel en die vereniging van verskeurde faksies. (Cloete. 1986: 38) Hierin is daar merkwaardige ooreenkomstes met die Afrikaanssprekende blankes en die Afrikaanse kerke van destyds. (Besten 2006: 164 & ook Cloete. 1986: 37)
Die “Roepers” verenigings en betrokkenheid met die oplewing van die bruinmense
Waar die hervestigings- en opheffingspogings van Andries amper altyd in chaos en mislukking ge-eindig het, was sy “geestelike” werk meer voorspoedig. Andries verklaar in 1938 dat die Griekwas hulle “Griekwaskap” in die Maitlandse Stadsaal tydens die Paaskonferensie van 1920 gevind het. (Besten 2006: 159) Een van die suksesvolle pogings was die skepping van die dogterskore genaamd “Die Roepers”. (Cloete: 1986: 96) Tommy Carse beweer dat die destydse administrateur van die Kaapprovinse, Frederic de Waal (1853 – 1932) ‘n beroep gedoen het op Andries om te help met die werkloosheid as gevolg van die sluiting van die O’kiep kopermyn. Daar is toe besluit om kore te stig en straatkollektes op te neem vir die noodlydendes. (Cloete. 1986: 95) Dit was skynbaar in 1919. Die pamflet “Servant of God” beweer ook dat dit in Julie 1919 in Maitland was waar die kore gestig is (bl 10). Dit klink alles bietjie verwarrend en mens wonder of dit nie met die Paaskonferensie van April 1920 was nie. Interessant om daarop te let dat die Okiep kopermyn in 1918 reeds gesluit was en ook dat daar van regeringskant baie groot skeptisisme was oor Andries se hervestigings-pogings waarvan die eerste groot poging vanuit Griekwaland-oos na Touwsrivier totaal skipbreuk gelei het teen die einde van 1919. (Sien vorige afdeling) Andries het Namakwaland eers in Mei 1922 besoek en dienste in verskeie dorpe daar gehou waarna die groot hervestingspoging van die Namakwalanders begin het. (Besten. 2006: 129) Trou aan sy aard sou hy mos dadelik na Namakwaland gereis het in 1919, hoekom 3 jaar wag?
Wat die waarheid ook mag wees, met die stigting van die “Griekwa Independante Kerk van Suid Afrika” tydens die Paaskonferensie van 1920 het daar verskeie kore opgetree. (Besten. 2006: 156) Interessant dat die kore dwarsdeur die nag gesing het van die Saterdagaand tot en met die diens van Paassondag. Alle aanduidings was dat dit Andries baie beïndruk het en dat hy baie geesdriftig gepreek het die Sondagoggend. Skynbaar was “sy siel verlig deur die Gees van God” (Besten 2006: 157) As Andries in 1938 verklaar dat dit die geboorteplek van die Griekwaskap was, dan kan ons aanvaar dat die belangrikheid en rol van sang Andries hier moes getref het. Hierna sou hy die “Roepers” sien as die metode om die Griekwas se dooie bene na mekaar toe te sing. (Cloete. 1986: 95)
Een van Andries se seuns, Adam le Fleur het opgetree as sekretaris van die Griekwa Kore Vereniging en sy vrou Rachel het ‘n groot rol gespeel om die dogters voor te berei vir hulle diensbaarheid in die kore. (Besten. 2006: 159)
Na die stigting van die dogterskore het Andries ook meer en meer die naam “Kneg” begin kry (Cloete. 1986: 96) Voorheen is na hom verwys as “Hoofman” of “Opper-hoofman” (Besten 2006: 159)
In Januarie 1920, dus enkele maande voor die Paaskonferensie van 1920, het Andries die koerant “Griqua and Coloured People’s Opinion” gestig. (Cloete: 1986: 78) Hierdie koerant het dan en wan verskyn tot 1936 en Andries was verslaggewer en redakteur min of meer weens die onbekwaamheid van sy volgelinge. (Cloete. 1986: 78) Hierdie koerant was ‘n belangrike spreekbuis vir Andries om sy idees van kerklikheid en Griekwa-nasionaliteit te verkondig. Dit is ook gebruik om sy profetiese uitsprake bekend te maak en was grootliks verantwoordelik om die eretitel “Die Kneg” te vestig. So het ook Besten (2006: 152) bevind dat die koerant Andries se posisie as verantwoordelike opperhoofman van die Griekwas en bruin-gemeenskap en boodskapper van God help verstig het.
Ratelgat en latere jare
Dinge het die laaste jare van Andries se lewe beter gegaan. Miskien was dit die berusting van die ouderdom of miskien was dit weens die mate van sukses wat behaal is met die meisiekore en die koerant, wie sal ooit weet? Die tydperk word ingelui met die groot byeenkoms in Maitland oor die Paasnaweek van 1920 en dan seker in ‘n meerdere mate met die vestiging van die trekkergroep op Krantzhoek in 1926.
Maar daar is nog ‘n ander moontlikheid. In 1926 bedank Andries as president van die Griekwa Independante Kerk van Suid Afrika en word sy oudste seun Abraham Andrew le Fleur verkies tot die posisie. Die jonger seun Adam neem in 1928 die leierskap van Griekwa Nasionale Raad oor by hom en word ook die sekretaris van die Griekwa Kore Verenigings. Terselfdertyd word sy vrou Rachel verkies tot presidente van die Griekwa Vroue-verenigings en sy dogter Annie word presidente van die Griekwa Dogtersvereniging. (Besten 2006: 159)
Dit was nou tyd vir hom om sy lewe rustig te spandeer tussen die Suid-Kaap en Namakwaland. Naby die dorp Vredendal in die distrik van Vanrhynsdorp was die plaas Luiperdskop wat deel van die drie plase was wat Andries in 1922 van ‘n mnr Franken wou koop. In die Plettenbergbaaise omgewing het hy ook kleihuis kon benut op die plaas “Jackalsdraai” en dan nog ‘n huis op die plaas “Robberg.” Andries het lang tye van afsondering gespandeer op hierdie plase en dit is waar hy die meeste van die openbarings en visioene gehad het. (Servant of God. 2003: 11) Dis ook in hierdie tydperk dat sy bediening as die “Kneg” meer en meer gerealiseer is. Hy was die spreekbuis van God; nie alleen vir die Griekwas nie maar ook vir die hele Suid Afrika.
Iridiumoksied
Iridium(IV)oksied is die enigste stabiele oksied van iridium. Die verbinding het die rutielstruktuur met iridium in 'n oktaëdriese omringing. In teenstelling tot die meeste metaaloksiede is dit 'n metalliese geleier. Die elektronkonfigurasie 5d5 in die oktaëder se sesvoudig ontaarde orbitaal t2g wys dat die geleiding veroorsaak word deur 'n onvolledig gevulde d-band. Die geleidbaarhed is ongeveer 104 [S.cm-1]. 'n Studie met XPS het dit later bevestig. Dit verleen iridiumoksied interessante eienskappe. Die stof is baie stabiel en onoplosbaar n water, hoewel dit in koningswater opgelos kan word. Dit het 'n lae werkfunskie. Ondanks sy hoë koste is die stof 'n aantreklike materiaal wat veral as katalisator in die elektrolise van water gebruik word as elektrokatalisator vir die evolusie van suurstof.
Sydney Rae White
Sydney Rae White (gebore 30 November 1991) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent American Assassin (2017) en in die televisiereekse Till Death Us Do Part (1965) en Misfits (2009).
Haliclona vega
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Fristedt.
Iridiumoksied
'n Ander interessante eienskap van iridiumoksied is dat dit elektrochromies is. Blootgestel aan die juiste potensiaal kan sy kleur verander omdat die volgende reduksiereaksie plaasvind:
Iridium(III)hidroksied is deursigtig, die oksied is blouerig swart. Hierdie reaksie word ook gebruik as pH-sensor. Ander aanwendings is as elektrode in metanolbrandstofselle.
Van iridiumoksied kan ook nanostrukture gemaak word, wat hierdie stof net aantrekliker maak.
Tetractinellida
Tetractinellida is 'n orde van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Racing Point F1-span
Die span se hoofkwartier is in Silverstone, Northamptonshire, die Verenigde Koninkryk. Die span se renjaers in 2018 was Sergio Pérez en Esteban Ocon, in 2019 en 2020 was dit Pérez en Lance Stroll, met Nico Hülkenberg wat ingestaan het as reserwejaer. In 2021 verander die span se naam na Aston Martin Racing, en die jaers is die voormalige Ferrari-bestuurder Sebastian Vettel en Stroll.
Nell Williams
Nell Williams (gebore 13 September 1998) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Audience (2013) en Blinded by the Light (2019), en in die televisiereekse Game of Thrones (2011) en The Revolting World of Stanley Brown (2012).
Ruschia testacea
Ruschia testacea is 'n vetplant uit die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom.
Heteroscleromorpha
Heteroscleromorpha vorm 'n groep van sponsdiere wat soms onderskei word as 'n aparte subklas van die Demospongiae (gewone sponse) binne die stam van die sponsdiere (Porifera).
Sophie Winkleman
Sophie Winkleman (gebore 5 Augustus 1980) is 'n Engelse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Suzie Gold (2004) en The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe (2005), en in die televisiereekse Two and a Half Men (2003) en Peep Show (2003).
Edwin Hodge
Edwin Hodge (gebore 26 Januarie 1985) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Big Momma's House (2000), Red Dawn (2012), The Purge: Anarchy (2014), en The Purge: Election Year (2016).
Haliclona venustina
Haliclona venustina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1961 deur Bergquist.
Moses Mendelssohn
Moses Mendelssohn (Dessau, 6 September 1729 - Berlyn, 4 Januarie 1786) was 'n Duits-Joodse filosoof tydens die Verligting. Hy was 'n pionier van die Joodse Verligting, die Haskala.
Lewensloop
Mendelssohn was die seun van 'n Tora-geleerde in Dessau. Op 'n jong ouderdom het hy 'n vergroeiing op sy rug gehad. Mendelssohn het in 1743 na Berlyn verhuis toe die plaaslike rabbi, die skrywer van 'n werk oor Maimonides, daar aangestel is. In Berlyn het hy met die Verligting in aanraking gekom. Na sy studies het hy in 1754 in 'n syfabriek begin werk, waar hy as rekenmeester en bestuurder aangestel is. Mendelssohn ontmoet Gotthold Ephraim Lessing, wat 'n toneelstuk oor die Jode geskryf het, tydens 'n skaakspel. Hulle het goeie vriende geword. Mendelssohn was die model vir Nathan the Wise, gepubliseer in 1779.
In 1762 het Mendelssohn, wat stotter, met Fromet Gugenheim getroud, met wie hy ses kinders gehad het, waaronder Abraham, die vader van die komponis Felix Mendelssohn Bartholdy.
Mendelssohn het as 'n Ortodokse Jood groot geword en aan die wette en oortuigings van Judaïsme getrou gebly. Saam met verligtingsfilosowe het hy gepleit vir hervormings soos vryheid van geloof en handel en die gebruik van die Duitse taal. Die skraander Mendelssohn was geliefd deur ryk Judeërs en het in 1761 het hy 'n prys van die Pruisiese Akademie vir Wetenskappe gewen.In 1770 is hy nie as lid toegelaat nie. Frederik II van Pruise sou verkies het dat Katharina II van Rusland aangestel sou word. Mendelssohn was gewild by die elite, maar word sleg geraak toe hy homself moes verdedig teen Johann Caspar Lavater, wat gewonder het waarom hy nie 'n Christen geword het nie. Na 'n langdurige polemiek het hy 'n senuweesiekte ontwikkel en het nie veel gepubliseer nie.
Van 1780 tot 1783 vertaal Mendelssohn die Hebreeuse Bybel in Duits. Hy het homself beywer vir 'n beter posisie vir die Jode in Europa, wat min regte gehad het en nie oral verwelkom was nie. Mendelssohn het gesterf op 56-jarige ouderdom nadat hy homself moes verdedig teen die beskuldiging dat hy 'n ondersteuner van Baruch Spinoza was. Hierdie kontroversie, bekend as die "Panteïsme stryd", word beskou as die grootste Sentraal-Europese intellektuele botsing van die laat 18de eeu. Toe Mendelssohn sy manuskrip na die uitgewer gebring het, het hy siek geword. Vier dae later was hy dood.
Standpunte
Volgens Mendelssohn was Judaïsme naby aan "natuurlike godsdiens" en die beginsels was goed versoenbaar met dié van die Verligting. Hy het geargumenteer vir die skeiding van kerk en staat en geglo dat Jode volle burgers van Pruise kan wees. Hy het geargumenteer vir die gebruik van Duits (teenoor Frans en Latyn) en van Hebreeus (teen Jiddisj). Mendelssohn wou deel wees van die Duitse kultuur as 'n Joodse gelowige en was diep teleurgesteld oor die onbegrip vir hierdie redelike posisie.
Haliclona verrucosa
Haliclona verrucosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Thiele.
Aldis Hodge
Aldis Hodge (gebore 20 September 1986) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Die Hard with a Vengeance (1995), Straight Outta Compton (2015), en Hidden Figures (2016), en in die televisiereeks Leverage (2008).
Pseudowetenskap
Pseudowetenskap (of "Skynwetenskap") bestaan uit stellings, oortuigings of praktyke wat beweer dat hulle beide wetenskaplik en feitelik is, maar eintlik nie verenigbaar met die wetenskaplike metode is nie. Pseudowetenskap word dikwels gekenmerk deur:
Die term "Pseudowetenskap" word as neerhalend beskou omdat dit aandui dat iets as onakkuraat of selfs misleidend aangebied word. Diegene wat beskryf word as praktiserende "pseudowetenskaplikes" of pseudowetenskap bevorder, betwis dikwels die karakterisering.
Die afbakening tussen wetenskap en pseudowetenskap het filosofiese, wetenskaplike en praktiese implikasies. Die onderskeiding van wetenskap uit pseudowetenskap het praktiese implikasies in die geval van gesondheid, wetenskaplike getuienis, omgewingsbeleid, en wetenskaplike opvoeding. Die onderskeing van wetenskaplike feite en teorieë uit pseudowetenskaplike oortuigings soos die wat in astrologie, alchemie, sogenaamde alternatiewe medisyne, okkulte oortuigings, godsdienstige oortuigings en skeppingswetenskap gevind word, is deel van wetenskaplike- opvoeding en geletterdheid.
Pseudowetenskap kan op baie maniere skadelik wees. Anti-entstofaktiviste bied as feit pseudowetenskaplike studies wat valslik die veiligheid van entstowwe bevraagteken. Homeopatiese middels met geen aktiewe bestanddele is bevorder as behandeling vir dodelike siektes. Akupunktuurpraktisyns bevorder die idee dat hul behandelings buite die plasebo-effek werk.
Haliclona viola
Haliclona viola is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1981 deur Hoshino.
NG gemeente Pietermaritzburg-Wes
Die NG gemeente Pietermaritzburg-Wes was die oudste dogtergemeente van die NG gemeente Pietermaritzburg in die gelyknamige stad tot dit ingelyf is by die NG gemeente Pietermaritzburg-Noord, 'n dogter van die Wes-gemeente.
Stigting
duimnael|170px|regs|Ds. J.S. Erlank was van 1928 tot 1946 Pietermaritzburg-Wes se tweede leraar. duimnael|links|260px|Die kerksaal langs die kerkgebou.
duimnael|regs|170px|Ds. [[Hendrik Snijders was van 1946 tot 1962 Pietermaritzburg-Wes se derde leraar. In 1954, 1957 en 1961 is hy tot moderator van die Natalse Kerk verkies.]]
Die ontstaan van die gemeente was ten nouste saamgeweef met die aanstelling van 'n Spoorwegarbeider wat in hierdie geweste gewoon het, waar hy die Spoorwegmense bearbei het. Op 22 Januarie 1920 is eerw. A. R. Smit vir hierdie diens bevestig. Op 17 Januarie 1920 is 'n verdiepinggebou, Mayors' Walk, teen 'n bedrag van £1 500 aangekoop, ten einde 'n doelmatige saal vir die spoorweglui in te rig, terwyl die res as woning vir die arbeider sou dien.
In 1920 reeds het daar aansoeke gekom vir die stigting van 'n nuwe "spoorweggemeente". Op 9 Augustus 1920 het die kerkraad van Pietermaritzburg besluit dat hy geen beswaar het nie, mits nóg kerklike eiendom nóg kerklike kapitaalgeld deur sodanige stigting beswaar word nie. Reeds op hierdie vergadering was daar tekens van wrywing en moeilikheid as gevolg van die aanstelling van die Spoorwegarbeider. In hierdie verband het sake steeds 'n slegter wending geneem, en 'n skeuring het gedreig. Die deurslag daarvoor was 'n besluit van die Sinodale Kommissie, op aandrang van die kerkraad van Pietermaritzburg, op 22 September 1921, naamlik "alle terrein binnen de Municipale grenzen van Pietermaritzburg vanaf 10 Oktober 1921 wordt onttrekken aan de bearbeiding van die Spoorwegarbeider". Hy is aangesê om 'n ander woonplek te soek.
Op 12 Oktober 1921 het die predikant van Pietermaritzburg dan ook berig: Na aanleiding van dié besluit het "plus-minus 40 leden reeds hun attestaten gevraagd met het doel om over te gaan naar 'n ander Kerk, de Hervormde zoals men zegt; drie Kerkraadsleden hebben reeds bedankt; alles te Prestbury is tot stilstand gekomen". Die skeuring was 'n voldonge feit. Op 9 November 1921 het eerw. Smit sy bedanking as Spoorwegarbeider ingedien en is op dieselfde datum as sendeling van die NG Kerk geskors. Twee dae later het Pietermaritzburg se kerkraad besluit om 'n hulpprediker "te beroep vir drie maande", en op aanbeveling van ds. J.E. van Heerden (1921-1945) is besluit om prop. H. de Wet te vra.
Uiteindelik, op 14 September 1922, het die stigting van die gemeente Pietermaritzburg-Wes in die Mayors' Walk-kerksaal plaasgevind, maar dit was swaar belas met 'n skuld van £1 250 op die genoemde kerksaal en pastorie. Die eerste leraar van die nuwe gemeente was ds. H.A. de Wet, wat die gemeente vanaf sy stigting tot 1926 bedien het. Hierna was die gemeente byna twee jaar vakant, toe ds. J.S. Erlank in 1928 as jong predikant hier bevestig is. Agttien jaar lank het hy hier met vrug gearbei en 'n uitgebreide gebied van 160 by 190 km onder moeilike omstandighede bereis om die gemeente te bedien. Tydens sy bediening is die sierlike Eeufeeskerk — die eerste sooisteek het tydens die Ossewatrek se besoek in 1938 plaasgevind — hier opgerig en in 1940 in gebruik geneem. Die argitekte was Leendert en Geurt Geers.
Ds. Snyders se bediening
Sedert November 1946 het ds. H.J.C. Snyders aan die hoof van die gemeente gestaan. Binne die eerste drie jaar van sy bediening het die getalle so toegeneem dat die kerkraad onder sy leiding verplig was om in November 1949 twee dogtergemeentes af te stig, naamlik Pietermaritzburg-Noord en Pietermaritzburg-Suid. Ná die afstigtings, wat die gemeente se oppervlak geweldig laat krimp en dit 'n suiwer stadsgemeente gemaak het, het die lidmate weer gou tot 1 200 toegeneem sodat die gemeente weer aan afstigting moes begin dink, en so kom Napierville in 1957 aan die beurt, die derde afstigting in ds. Snijders se dienstyd.
Sodiakmoordenaar
Hy het mense tussen Desember 1968 en Oktober 1969 in Benicia, Vallejo, by die Berryessa-meer en in San Francisco vermoor. Vier mans en drie vroue tussen 16 en 29 jaar oud is aangeval. Twee van sy slagoffers het oorleef. Die Sodiak self het beweer hy het 37 mense vermoor en hy is verbind met verskeie ouer moorde, sommige in Suid-Kalifornië en ander buite Kalifornië. Die moordenaar het self die naam "Sodiak" gebruik in ’n reeks tartende briewe aan koerante in die Baaigebied. Dié briewe het vier geheime kodes bevat – net een hiervan is vir seker ontsyfer.
NG gemeente Pietermaritzburg-Wes
Ds. Snyders se bediening
In 1950 het die gemeente daartoe oorgegaan om die eertydse CNO-skoolgeboue aan te koop en dit te omskep in 'n CNO-losiesplek vir skoolgaande kinders.
Sodiakmoordenaar
Verskeie verdagtes is ondersoek, maar geen beslissende bewyse is gevind nie. In April 2004 het die San Francisco-polisie die saak as "onaktief" gemerk, maar dit in 2007 heropen. Die saak is ook nog oop in Vallejo en ander gebiede, asook by die Kaliforniese departement van justisie.
NG gemeente Pietermaritzburg-Wes
Ds. Snyders se bediening
Ds. Snijders het tot 1962 in Pietermaritzburg gebly, toe hy na die groot en belangrike NG gemeente Johannesburg-Oos vertrek, waar vier van sy klasmaats van 1931 toe reeds as predikant gedien het. Die Natalse Sinode het ds. Snijders in 1948 as actuarius gekies en weer in 1951. In 1954 het hy moderator van die Natalse Kerk geword, 'n amp waartoe hy ook in 1957 en 1961 verkies is, hoewel hy ná slegs 'n jaar moes bedank toe hy na Johannesburg vertrek.
Sodiakmoordenaar
Die enigste verdagte wat destyds ooit in die openbaar genoem is, was Arthur Leigh Allen, 'n voormalige laerskoolonderwyser en veroordeelde seksoortreder wat in 1992 dood is.
Bevestigde slagoffers
Hoewel die Sodiakmoordenaar in briewe aan koerante beweer het hy het 37 moorde gepleeg, is net sewe slagoffers bevestig, van wie twee sy aanvalle oorleef het. Hulle is:
NG gemeente Pietermaritzburg-Wes
Ds. Snyders se bediening
In latere jare het die getalle weer so afgeneem dat die Wes-gemeente, waarby Napierville op 5 September 1993 ingelyf is, by die Noord-gemeente ingeskakel het, en die Suid-gemeente met Hayfields saamgesmelt het.
Pietermaritzburg se NG gemeentes
Die hele NG Kerk se belydende lidmate het van 1985 tot 2015 van sowat 953 000 tot 766 000 afgeneem, 'n verlies van amper 12%, maar in dieselfde tyd het Pietermaritzburg en omgewing se belydende lidmate van 4 491 tot 1 858 gekrimp, 'n verlies van amper 59%.
Sodiakmoordenaar
Benicia en Vallejo
Die eerste moorde wat algemeen aan die Sodiakmoordenaar toegeskryf word, is dié op die skoliere Betty Lou Jensen en David Faraday op 20 Desember 1968 net binne die stadsgrense van Benicia. Die twee was op hul eerste afspraak en sou ’n Kerskonsert by die Hoërskool Hogan drie blokke van Jensen se huis af bywoon. Hulle het egter in plaas daarvan ’n vriend besoek, by ’n plaaslike restaurant geëet en toe na ’n gewilde stilhouplek vir paartjies gery. Minder as ’n uur later is hul lyke deur ’n plaaslike inwoner ontdek. Die Solano-sheriffkantoor kon geen leidrade kry nie.
Volgens forensiese getuienis het ’n ander motor by hulle stilgehou. Die moordenaar het na hul motor gestap en die paartjie vermoedelik beveel om uit te klim. Toe Faraday halfpad uit die motor was, is hy doodgeskiet. Jensen is geskiet terwyl sy weggehardloop het. Daarna het die moordenaar weggery.
Net voor middernag op 4 Julie 1969 het Darlene Ferrin en Michael Mageau ’n paar kilometer van daar af parkeer, in die Blue Rock Springs Park in Vallejo. Terwyl hulle in Ferrin se motor gesit het, het ’n ander motor langs hulle parkeer en feitlik dadelik weggery. Tien minute later was die motor terug en het dit agter hulle stilgehou. Die bestuurder het uitgeklim en na die passasierskant van Ferrin se motor gestap met ’n klein flitslig en ’n 9 mm-Luger. Hy het die lig in die paartjie se oë geskyn en hulle vyf keer geskiet. Verskeie skote het deur Mageau getrek en Ferrin getref. Die moordenaar het weggestap, maar toe hy Mageau hoor kreun, het hy teruggeloop en elkeen nog twee keer geskiet voodat hy weggery het. Ferrin was dood met haar aankoms by die hospitaal. Mageau het oorleef, hoewel hy in die gesig, nek en bors geskiet is.
Op 5 Julie 1969 het ’n man die Vallejo-polisie gebel en verantwoordelikheid vir die aanval aanvaar, asook vir die moord op Jensen en Faraday ses en ’n half maande tevore. Die oproep is nagespeur na ’n telefoonhokkie net ’n paar blokke van die polisiekantoor af.
Briewe van die Sodiak
Die Chronicle het sy derde van die kode op bl. 4 van die volgende dag se uitgawe geplaas. In ’n artikel daarby het die koerant Vallejo se polisiehoof aangehaal wat sê hulle is nie oortuig dit kom van die moordenaar af nie, en dat hy nog ’n brief met meer inligting moet stuur om sy identiteit te bewys. Die moorde het nie plaasgevind nie en eindelik is al drie dele van die kode gepubliseer.
Nog ’n brief is op 7 Augustus 1969 deur die San Francisco Examiner ontvang waarin die moordenaar hom "die Sodiak" noem. Dit was in antwoord op die versoek dat hy nog inligting stuur. Daarin was besonderhede van die moorde wat nog nie bekend gemaak is nie, sowel as ’n boodskap aan die polisie dat as hulle die kode ontsyfer, hulle hom sou kon vang.
Alison Wright
Alison Wright (gebore 12 Julie 1976) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Nanny Diaries (2007) en The Accountant (2016), en in die televisiereekse The Americans (2013) en Feud (2017).
Sodiakmoordenaar
Briewe van die Sodiak
Op 8 Augustus 1969 het Donald en Bettye Harden van Salinas, Kalifornië, die kode ontsyfer. Dit was ’n boodskap met spelfoute waarin die Sodiak beweer het hy maak slawe bymekaar vir die hiernamaals. Geen naam verskyn in die teks nie en die moordenaar het gesê hy sal nie sy naam bekend maak nie, want dit sal sy versameling van slawe belemmer.
Berryessa-meer en San Francisco
Op 27 September 1969 het die studente Bryan Hartnell en Cecelia Shepard piekniek gehou op ’n klein eiland in die Berryessa-meer wat met ’n strook sand aan die land verbind was. ’n Man met ’n laksman-tipe swart masker met donkerbrilglase aan die ooggate vasgemaak, het hulle genader. Hy het ’n soort borslap aangehad met ’n wit sirkel-en-kruissimbool daarop. Hy het beweer hy het uit ’n psigiatriese hospitaal ontsnap en het ’n motor en geld nodig gehad om na Mexiko te gaan. Hy het ’n wapen by hom gehad, asook stukke wasgoedlyn. Hy het Shepard beveel om Hartnell vas te maak voordat hy haar ook vasgemaak en Hartnell se toue stywer getrek het. Hartnell het aanvanklik gedink dis ’n vreemde rooftog, maar toe haal die man ’n mes uit en steek albei herhaaldelik. Hy het daarna teruggeloop na Hartnell se motor en die sirkel-en-kruissimbool op die kar getrek met ’n swart viltpen. Daaronder het hy geskryf: "Vallejo/12-20-68/7-4-69/Sept 27–69–6:30/by knife."
Om 19:40 het die moordenaar die sheriffkantoor van ’n openbare telefoon af gebel en sy laaste misdaad aangemeld. Toe ’n radioverslaggewer minute later by die telefoon kom ’n paar blokke van die sheriffkantoor maar ver van die misdaadtoneel af, was die gehoorbuis nog van die mikkie af. Die polisie het ’n palmafdruk wat nog nat was, op die telefoon gekry, maar kon nooit bepaal aan wie dit behoort nie. Toe die polisie op die misdaadtoneel kom, was Shepard nog by haar bewussyn en sy het die aanvaller in detail beskryf. Sy is twee dae later dood, maar Hartnell het oorleef en die gebeure vir die pers beskryf.
Twee weke later, op 11 Oktober 1969, het ’n passasier Paul Stine se taxi in San Francisco gehaal en gevra om na Presidio Heights geneem te word. Naby hul bestemming het die man Stine in die kop geskiet, sy beursie en motorsleutels gevat en ’n stuk van Stine se bebloede hemp afgeskeur. Drie tieners het dit sien gebeur en die polisie gebel. Hulle het die moordenaar in die rigting van die Presidio, ’n blok van daar, sien loop.
Twee blokke van die misdaadtoneel af het konstabel Don Fouke op die polisie-oproep gereageer. Hy het ’n wit man op die sypaadjie sien loop. Daar is egter oor die radio gewaarsku die polisie moet uitkyk vir ’n swart verdagte, en Fouke het verbygery. Dis steeds onseker hoe dié fout ingesluip het. ’n Soektog is gelas, maar geen moontlike verdagtes is aangekeer nie. Die drie tieners het daarna ’n skets van die verdagte saam met die polisie saamgestel.
Nog korrespondensie van die Sodiak
Op 14 Oktober 1969 het die Chronicle nog ’n brief van die Sodiak ontvang, dié keer met ’n deel van Paul Stine se bebloede hemp as bewys dat hy die moordenaar is. In die brief was ook ’n dreigement dat hy kinders op ’n skoolbus sou vermoor. Op 20 Oktober het iemand wat beweer het hy is Sodiak, die polisie in Oakland, Kalifornië, gebel en geëis dat twee bekende regsgeleerdes, F. Lee Bailey en Melvin Belli, op die televisieprogram A.M. San Francisco verskyn. Belli was op die program en die kykers is gevra om die telefoonlyne oop te hou. Eindelik het iemand gebel, beweer hy is die Sodiak en gesê sy naam is "Sam". Belli het ingestem om hom iewers te ontmoet, maar die verdagte het nie opgedaag nie.
Die Sodiak het op 8 November 1969 ’n kaartjie met nog ’n geheime kode gestuur wat uit 340 karakters bestaan het. Dit is nooit ontsyfer nie.
Moontlike slagoffers
Die volgende moorde is moontlik deur die Sodiakmoordenaar gepleeg, hoewel nie een bevestig is nie.
Nog ’n vermeende slagoffer het oorleef:
Modesto
Op die aand van 22 Maart 1970 het Kathleen Johns van San Bernardino, Kalifornië, na Petaluma gery om haar ma te besoek. Sy was sewe maande swanger en het haar dogtertjie van 10 maande by haar gehad. Op die snelweg naby Modesto het ’n motor agter hare sy toeter begin druk en sy ligte geflits. Sy het van die pad afgetrek. ’n Man het agter haar stilgehou en gesê haar regteragterwiel wikkel heen en weer. Hy het gesê hy sal die boute stywer vasmaak, en daarna het hy weggery. Toe Johns wegtrek, het die wiel egter feitlik dadelik van die motor afgeval. Die man het teruggery en aangebied om haar na die naaste vulstasie te neem.
Hy het ’n uur en ’n half met haar en haar dogter rondgery en geweier om by ’n vulstasie stil te hou. Eindelik het Johns by ’n kruising uit die motor gespring, weggehardloop en na ’n polisiekantoor geryloop. Terwyl sy ’n verklaring afgelê het, het sy die Sodiak se polisieskets gesien en gesê dit is die man wat haar ontvoer het. Toe die polisie by haar motor kom, was dit verniel en aan die brand gesteek.
Nog boodskappe van die Sodiak
Die Sodiak het deur die res van 1970 met die polisie gekommunikeer deur middel van briewe en kaartjies aan die pers. In ’n brief van 20 April skryf hy: "My naam is _____," gevolg deur ’n kode van 13 karakters. Daar was ook ’n skets van ’n bom wat hy glo sou gebruik om ’n skoolbus op te blaas. Onderaan het hy geskryf: " = 10, SFPD = 0."
Op 28 April het hy ’n groetekaartjie na die Chronicle gestuur met die sirkel-en-kruissimbool onderaan geteken. Hy het geskryf hy sou binnekort ’n bus opblaas tensy die koerant alles publiseer wat hy skryf. Hy wou ook hê mense moes "mooi Sodiak-knopies" dra.
In ’n brief van 26 Junie het hy geskryf hy is ontsteld omdat hy niemand sien wat Sodiak-knopies dra nie. Hy het bygevoeg: "Ek het ’n man in ’n geparkeerde motor met ’n .38 geskiet." Hy het moontlik verwys na die skietdood van sers. Richard Radetich ’n week vantevore. Radetich het vir iemand ’n kaartjie uitgeskryf toe hy met ’n .38-pistool geskiet is. Hoewel die polisie ontken het dat die Sodiak by die moord betrokke was, is die saak nooit opgelos nie.
In ’n brief van 24 Julie het die Sodiak verantwoordelikheid aanvaar vir die ontvoering van Kathleen Johns – vier maande ná die voorval. ’n Brief van 26 Julie was onderteken met ’n groot sirkel-en-kruissimbool, asook " = 13, SFPD = 0."