cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Regent's Park
Uitleg
Twee ringpaaie is in Regent's Park aangelê - die Outer Circle loop oor 'n afstand van 4,3 kilometer, terwyl die Inner Circle met 'n lengte van een kilometer die bes versorgde deel van die park, Queen Mary's Garden, omsluit. Behalwe vir twee verdere paaie, wat die twee Circles met mekaar verbind, is die park vir padverkeer gesluit. Die elegante wit pleisterwerk-villa's, wat as terrashuise aan die suidelike, oostelike en westelike kant van die park opgerig is, is deur die befaamde argitek John Nash (1752-1835) ontwerp en het deel uitgemaak van 'n groter bouprojek wat ook altesaam 56 vrystaande villa's ingesluit het. Net agt hiervan is uiteindelik verwesenlik.
Die Regent's Canal, wat die Grand Union Canal met die vroeëre dokke van Londen se seehawe verbind, loop deur die noordelike deel van die park. Regent's Park bestaan hoofsaaklik uit oop parkland met 'n verskeidenheid geriewe, waaronder tuine, 'n meer wat 'n heenkome aan reiers en watervoëls asook geriewe vir bootsport bied, sportvelde en speelterreine. Die park se noordelike gedeelte huisves die Londense Dieretuin en die hoofkwartier van Londen se Dierkundige Vereniging (Zoological Society of London).
Regent's Park behels 'n aantal openbare blomtuine, waaronder Queen Mary's Gardens in die binnekring (Inner Circle) waar die park se opelugteater geleë is; die formele Italiaanse Tuine en die aangrensende informele Engelse Tuine in die suidoostelike hoek van die park; en St. John's Lodge se tuine. Winfield House, die privaat woning van die Amerikaanse ambassadeur in die Verenigde Koninkryk, is op 'n privaat erf in die westelike deel van Regent's Park geleë. Londen se Sentraalmoskee, beter bekend as Regent's Park-moskee, is naby die ambassadeurswoning geleë en kan danksy sy koepel van ver af raakgesien word.
Die kampus van Regent's University London is suid van die binnekring geleë. Dit huisves onder andere die European Business School London, Regent's American College London (RACL) en Webster Graduate School. Primrose Hill, 'n heuwel en park wat net noord van Regent's Park geleë is, bied 'n uitsig oor Westminster en die City of London.
Oxford English Dictionary
Die Oxford English Dictionary (OED) is die vernaamste geskiedkundige woordeboek van Engels en word deur Oxford University Press (OUP) uitgegee. Dit dokumenteer die historiese ontwikkeling van Engels, dien as 'n omvattende hulpbron vir geleerdes en akademiese navorsers, en beskryf die gebruik van Engels in sy verskeie vorme in verskillende dele van die wêreld. Die tweede uitgawe is in 1989 uitgegee en beslaan 21 728 bladsye in 20 volumes. Dit spoor die historiese ontwikkeling van die Engelse taal na, wat 'n omvattende hulpbron aan geleerdes en akademiese navorsers bied, asook die gebruik in sy vele variasies regoor die wêreld.
Daar is in 1857 begin met werk aan die woordeboek, maar dit is eers in 1884 in ongebonde skrifdele gepubliseer, terwyl die werk voortgesit word onder die naam A New English Dictionary on Historical Principles; Founded Mainly on the Materials Collected by The Philological Society. In 1895 word die titel The Oxford English Dictionary die eerste keer nie-amptelik op die titelblad van die reeks gebruik, en in 1928 word die volledige woordeboek in tien gebinde bundels gepubliseer. In 1933 vervang die titel The Oxford English Dictionary die vorige naam volledig in sy herdruk as twaalf volumes met 'n bylaag in een volume. Meer aanvullings het oor die jare gevolg tot 1989, toe die tweede uitgawe gepubliseer is, wat toe bestaan het uit 21 728 bladsye in 20 volumes. Sedert 2000 is 'n derde uitgawe van die woordeboek opgestel, waarvan ongeveer die helfte teen 2018 voltooi was.
Die eerste elektroniese weergawe van die woordeboek is in 1988 beskikbaar gestel. Die aanlyn-weergawe is sedert 2000 beskikbaar en ontvang vanaf April 2014 meer as twee miljoen besoeke per maand. Die derde uitgawe van die woordeboek sal waarskynlik slegs in elektroniese vorm verskyn; die uitvoerende hoof van Oxford University Press het gesê dat dit onwaarskynlik is dat dit ooit gedruk sal word.
Verwantskap aan ander Oxford-woordeboeke
Die OED se roem as 'n historiese woordeboek het gelei tot talle opvolgprojekte en ander woordeboeke met die naam Oxford, hoewel nie almal direk verband hou met die OED self nie.
Yadkin County, Noord-Carolina
Yadkin County is 'n distrik wat gevind word in die staat Noord-Carolina in die land Verenigde State van Amerika in Noord-Amerika.
Oxford English Dictionary
Spelling
Die OED bevat die Britse spelstyl (bv. labour, centre) met variante volgens (labor, center, ens.). Vir die agtervoegsel wat meestal in Engels gespel word, bepaal die Oxford University Press-beleid 'n voorkeur vir die spelling -ize, bv. realize vs. realise en globalization vs. globalisation. Die rasionaal is etimologies, deurdat die Engelse agtervoegsel hoofsaaklik afgelei is van die Griekse agtervoegsel -ιζειν, ( -izein ), of die Latynse -izāre. Maar, -ze word soms ook as 'n Amerikanisme behandel vir sover die -ze- agtervoegsel in woorde gekruip het waar dit oorspronklik nie tuishoort nie, soos met analyse (Britse Engels), wat as analyze in Amerikaanse Engels gespel word.
Ontvangs
Die Britse premier Stanley Baldwin het die OED as 'n "nasionale skat" beskryf. Die skrywer Anu Garg, stigter van Wordsmith.org, het dit 'n 'lex-ikoon' genoem. Tim Bray, mede-skepper van Extensible Markup Language (XML), noem die OED as die ontwikkelende inspirasie vir die markeertaal.
Desondanks, en terselfdertyd juis vanweë sy aansprake op gesag, is die woordeboek egter sedert minstens die 1960's vanuit verskillende oorde gekritiseer. Dit het 'n teiken geword juis omrede die omvang daarvan, die aanspraak op gesag, die Britse gesentreerdheid en die relatiewe verwaarlosing van die wêreld-Engels, die geïmpliseerde, maar nie erkende fokus op literêre taal en bowenal die invloed daarvan nie. Die OED, as 'n kommersiële produk, moes nog altyd 'n dun lyn tussen openbare verhoudinge, bemarking en geleerdheid bestuur, en 'n mens kan redeneer dat die grootste probleem die kritieke gebruik van die werk deur die belangstellende publiek is. In sy oorsig van die 1982-bylae skryf die taalkundige Roy Harris van die Universiteit van Oxford dat om kritiek op die OED uit te spreek uiters moeilik is omdat "mens nie net met 'n woordeboek te make het nie, maar met 'n nasionale instelling, een wat soos die Engelse monargie, feitlik immuun teen kritiek in beginsel is". Hy merk verder op dat neologismes van gerespekteerde "literêre" outeurs soos Samuel Beckett en Virginia Woolf ingesluit word, terwyl die gebruik van woorde in koerante of ander minder "gerespekteerde" bronne minder geld, alhoewel dit algemeen gebruik kan word. Hy skryf dat die OED 'n gebrek-en-wit leksikografie ook swart-en-wit insluit wat dit sigself op gesag uitspreek oor die regte en verkeerde gebruike", verskuiwing van die woordeboek se voorskriftelike eerder as beskrywende gebruik. Volgens Harris verteenwoordig hierdie voorskriftelike klassifikasie van sekere gebruike as "foutief" en die volledige weglating van verskillende vorme en gebruike die "sosiale vooroordele" van die (vermoedelik goed opgeleide en ryk) samestellers. Die identifisering van 'foutiewe en katakrestiese' gebruike word egter uit die derde uitgawe-inskrywings verwyder, soms ten gunste van gebruiksaantekeninge wat die houding tot taal beskryf wat voorheen tot hierdie klassifikasies gelei het.
Zosterops
Zosterops is 'n genus van voëls in die familie van witogies (Zosteropidae). Ongeveer 75 spesies, wat reg oor die wêreld voorkom, behoort aan die genus.
Spesies in die genus is klein tropiese sangvoëls wat 8 – 15 cm lank word. Hul mees kenmerkende eienskap is die opvallende ring van wit veertjies om die oog, hoewel dit by sommige spesies ontbreek.
Mali-teater
Die Mali-teater (Russies: Малый театр, "Klein Teater") is ’n teater in Moskou, Rusland, wat hoofsaaklik toneelstukke opvoer. Dit is in 1806 gestig en word van 1824 af vanaf sy huidige standplaas op Teaterplein bedryf. Die naam Mali-teater is in teenstelling met dié van die nabygeleë Bolsjoi-teater ("Groot Teater").
Geskiedenis
Die teater se geskiedenis kan teruggevoer word na die Moskou-universiteit se dramageselskap, wat in 1756 gestig is. In die 19de eeu is die Mali algemeen beskou as die voorste dramateater van die eeu. Altesaam 40 van Aleksandr Ostrofski se 54 toneelstukke het hul première in die Mali gehad. Die Mali en die Aleksandrinski-teater in Sint Petersburg het "in ’n groot mate die ontwikkeling van die Russiese teater in die 19de en 20ste eeu bepaal".
Die Mali het hom gevestig as ’n tradisonele dramateater wat klassieke toneelstukke opvoer. Die teater se tweede verhoog in die Zamoskworetsjije-distrik voer ook werke van W. Somerset Maugham, Luigi Pirandello en Eugene Scribe op. Voorheen het die Mali ook dikwels toneelstukke van William Shakespeare opgevoer.
Die teater het ’n personeel van meer as 700, insluitende meer as 100 akteurs. Dit is die enigste dramateater in Rusland wat sy eie simfonieorkes en professionele koor behou het. Die Mali bedryf ook die Sjtsjepkin-teaterskool, Moskou se oudste dramaskool. Dit is in 1809 as die Keiserlike Teaterskool gestig.
Bunny Yeager
Linnea Eleanor Yeager (13 Maart 1929 – 25 Mei 2014), bekend as Bunny, was 'n Amerikaanse fotograaf en model. Sy is veral bekend vir haar foto's van Bettie Page vir Playboy Magazine en vir foto's van naakte vroue gedurende die 1960's. Yeager is in Wilkinsburg, Pennsylvania gebore. Sy is op 85-jarige ouderdom aan hartversaking in Miami, Florida oorlede.
Antiheld
'n Antiheld of antiheldin is 'n hoofkarakter in 'n verhaal wat, in vergelyking met die klassieke held uit die letterkunde en film, 'n aantal "heroïese" eienskappe soos idealisme, selfopoffering en moed ontbreek.
Betekenis
Tradisioneel is die hoofkarakter van 'n storie 'n held. Die persoon het hoofsaaklik goeie eienskappe: hy streef 'n edele doel na, beveg die bose, is vrygewig, idealisties, dapper, sterk, aantreklik en slim.
’n Antiheld, daarenteen, het ook swak eienskappe. Hy is byvoorbeeld op soek na oppervlakkige plesier, is gemaklik, lafhartig of selfsugtig. Soms is hy meer gewild as 'n ware held omdat hy aanklank vind met sy menslike gebreke. Die kyker het simpatie met sy ervarings. ’n Antiheld is meer realisties as ’n held. Boonop is 'n tradisionele held al te voorspelbaar; jy weet dat hy altyd wen en die regte kant kies.
Wanneer dit by liefde kom, is 'n antiheld uit op oppervlakkige avonture. Langdurige, ware liefde is nie vir hom nie. ’n Antiheld of -heldin kan ’n owerspelige man of vrou wees.
'n Antiheld is nie dieselfde as 'n skurk nie. 'n Skurk is die vyand van 'n tradisionele held; hy is fundamenteel sleg. ’n Antiheld, aan die ander kant, het ’n mengsel van goeie en slegte eienskappe. Om u 'n idee te kry, as ons gewoonlik die kleur wit aan 'n held en die swart aan 'n skurk, kan gesê word dat 'n antiheld meer in 'n  grys sone  is, d.w.s., 'n antiheld is nie absoluut goed of absoluut kwaad nie, maar eerder 'n moreel dubbelsinnige karakter. Ten spyte van sy swakhede kan die leser simpatie met hom voel en homself in hom herken.
David Goldblatt
David Goldblatt (* 29 November 1930 in Randburg, Transvaal; † 25 Junie 2018 in Johannesburg) was 'n Suid-Afrikaanse fotograaf wat bekendheid verwerf het met sy fotografiese dokumentasie van die alledaagse lewe van Suid-Afrikaners in die ou bedeling. In sy latere lewe het Goldblatt hom aan landskapsfotografie gewy.
Antiheld
Literatuur
Die antiheld van negentiende-eeuse realisme is nogal soortgelyk aan die gemiddelde mens: iemand wat 'n gemaklike lewe wil voer sonder om daarvoor te werk. Soms maak hy goeie voornemens, maar daar kom weinig van. Soms kan hy 'n misdaad pleeg, byvoorbeeld 'n diefstal of 'n moord, uit hebsug. Tsjitsjikov in Dead Souls van Nikolaj Gogol is 'n skelm. Oblomov van Ivan Gontsjarov wil liefs die hele dag in bed deurbring en in Luilekkerland lewe.
David Goldblatt
In 1988 was David Goldblatt die eerste Suid-Afrikaner wie se werk in 'n spesiale kunsuitstalling deur die befaamde New Yorkse Museum of Modern Art (MoMA) vertoon is. Die eerste retrospektiewe uitstalling van sy werk is in die lente van 2018 deur die Paryse Centre Pompidou aangebied.
Antiheld
Literatuur
Vroulike antihelde is die owerspelige Madame Bovary van Gustave Flaubert en Anna Karenina van Lev Tolstoj. Ook Fjodor Dostojevski voer graag 'n antiheld op, soos die naamlose hoofkarakter in Notes from the Underground en Raskolnikov in Crime and Punishment.
David Goldblatt
Lewe
Goldblatt is as seun van Joodse immigrante uit Litaue in Randburg gebore. Op die ouderdom van 18 het hy sy fotografiese werk begin. Sy swart-en-wit-foto's, waarmee hy gedurende die 1960's en 1970's internasionale bekendheid verwerf het, het rasverhoudinge in Suid-Afrika anders as nuusmedia nie in kategorieë van onrus en geweld gedokumenteer nie, maar in rustige tonele wat die kloof tussen wit en swart vanuit 'n etiese en morele benaderingshoek uitgebeeld het.
Antiheld
Literatuur
Ook in die twintigste eeu is daar heelwat literêre antihelde, soos Leopold Bloom in Ulysses, Ferdinand Bardamu in Voyage au bout de la nuit, Alex DeLarge in A Clockwork Orange, Humbert Humbert in Lolita, Holden Caulfield in The Catcher in the Rye, Ondineke in De Kapellekensbaan en Edward in De koele minnaar.
David Goldblatt
Lewe
David Goldblatt is op 25 Junie 2018 in sy huis in Johannesburg vreedsaam in sy slaap oorlede.
Martin Schenkel
Martin Schenkel (25 April 1968 – 26 Maart 2003) was 'n Switserse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Nordrand (1999) en in die televisiereekse Fascht e Familie (1994) en Lüthi und Blanc (1999).
Qi
In die tradisionele Chinese kultuur word geglo qi (tradisionele Chinees: 氣, vereenvoudigde Chinees: 气, uitspraak: tsjie, ) is ’n lewenskrag wat deel is van elke lewende entiteit. Dit kan letterlik as "lug" vertaal word en figuurlik as "materiële energie", "lewenskrag" of "energievloei". Qi is die sentrale onderliggende beginsel in Chinese tradisionele medisyne en gevegskuns. Die praktyk om qi te kweek of balanseer word qigong genoem.
Mense wat in qi glo, beskryf dit as ’n lewensenergie waarvan die vloei gebalanseer moet word vir goeie gesondheid. Dit is ’n skynwetenskaplike, onbewese begrip wat nog nooit regstreeks waargeneem is nie en nie verband hou met die begrip energie in wetenskap nie.
Filosofiese konsepte
Filosofiese konsepte wat verband hou met qi dateer uit die vroegste aangetekende geskiedenis van Chinese denke. Een van die belangrike vroeë persone in die Chinese mitologie is die Geel Keiser (Huang Di). Hy word beskou as 'n kultuurheld wat baie van wat later tradisionele Chinese medisyne sou geword het, versamel en neergeskryf het. Alhoewel die qi-konsep in alle Chinese filosofieë baie belangrik was, is hulle beskrywing van qi uiteenlopend en selfs teenstrydig.
'n Belangrike verskil was die vraag of qi bestaan as 'n krag wat onafhanklik van materie is, of qi uit materie kom, of andersom, of materie is afkomstig van qi. Sommige Boeddhiste en Taoiste was geneig tot die eerste visie, waarin Boeddhiste veral materie as 'n illusie beskou.
Daarteenoor het neo-Konfusianisme die idee gekritiseer dat qi onafhanklik van materie sou bestaan. Hulle het aanvaar dat qi uit die eienskappe van materie kom. Die meeste teorieë oor qi as 'n metafoor vir die fundamentele fisiese eienskappe van die heelal wat aan ons bekend is vandag, is vir die afgelope duisend jaar stelselmatig deur die neo-Konfusianisme versprei. Kennis van hierdie teorieë het uiteindelik 'n vereiste vir Chinese dinastieë geword ten einde te slaag in die eksamens vir regeringsfunksies.
Metafoor vir biologiese prosesse
Die aard van qi is baie omstrede en die ou kontroversie binne die Chinese filosofie hieroor bestaan steeds. Volgens sommige is qi suiwer 'n metafoor vir biologiese prosesse wat ooreenstem met die Westerse konsep van die siel. Om die effekte daarvan te verduidelik, is dit nie nodig om 'n nuwe vorm van biologie of nuwe fisika aan te neem nie. Volgens ander is daar wel 'n nuwe soort biologie of fisika aangaande qi. Sedert die middel van die negentiende eeu is pogings aangewend om qi direk met sekere wetenskaplike verskynsels te verbind.
Die filosoof Kang Youwei het geglo dat qi sinoniem was met die later vertaalde konsep van die eter. Tot dusver beskou die wetenskap beweringe dat qi 'n onafhanklike krag sou wees as nie as oortuigend nie. Bewerings dat die beheer van qi iemand in staat sal stel om wat normale fisiese en biologiese prosesse is oor te steek, word in die wetenskaplike wêreld as pseudowetenskap beskou.
Idees oor qi as 'n esoteriese krag is meer prominent in die Westerse wêreld, waar dit soms geassosieer word met die spiritualiteit van die New Age-beweging. Hierdie idees speel 'n minder belangrike rol in China. Alhoewel tradisionele Chinese medisyne dikwels gebruik word en as effektief beskou word, word die esoteriese begrippe van qi beskou as teenstrydig met die dialektiese materialisme van Marxisme.
Lee Radziwill
Lee Radziwill (3 Maart 1933 – 15 Februarie 2019) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente La traversée du désir (2009) en A Quiet American: Ralph Rucci & Paris (2012), en in die televisiereeks The Mike Douglas Show (1961).
Tigrinya (volk)
Die Tigrinya (Tigrinya: ተጋሩ; tägaru) is 'n etniese groep inheems aan Ethiopië en Eritrea. Volgens die nasionale sensus van 2007 leef sowat 4,5 miljoen Tigrinya in Ethiopië, sowat 6,08% van dié land se bevolking. Hulle praat Tigrinya, 'n Semitiese taal binne die Afro-Asiatiese taalfamilie, as moedertaal.
Die Tigrinya vorm die vierde grootste etniese groep in Ethiopië ná die Oromo, die Amhare en die Somaliërs en vorm die titulêre nasie van die Tigray-streek, een van nege etniese streke in Ethiopië. Daarbenewens leef sowat 2,7 miljoen Tigrinya in Eritrea. Hulle word in Ethiopië Tigray en in Eritrea Tigrinya genoem. In Eritrea vorm hulle sowat 55% van die bevolking.
As gevolg van die Eritrese Onafhanklikheidsoorlog (1961–1991) en die Eritrese-Ethiopiese Oorlog (1998–2000) het Tigrinya ook in lande soos Duitsland, Swede, Noorweë, die Verenigde Koninkryk, Kanada, Nederland, Italië, Denemarke en Australië gevestig. Wêreldwyd leef sowat 7,5 miljoen Tigrinya, met 'n groot aantal aan vlugtelinge.
Zoe Rae
Zoe Rae (13 Julie 1910 – 20 Mei 2006) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Gloriana (1916), The Little Pirate (1917), en The Star Prince (1918).
Kak Lekke Vibe (album)
Kak Lekke Vibe is die debuutalbum van die musiekgroep Van Pletzen.
Hannes Schmidhauser
Hannes Schmidhauser (9 September 1926 – 29 Januarie 2000) was 'n Switserse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Uli, der Knecht (1954), William Tell (1961), Seelische Grausamkeit (1963), en No Diamonds for Ursula (1967).
Dustin Diamond
Dustin Diamond (gebore 7 Januarie 1977) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Longshot (2001) en Dickie Roberts: Former Child Star (2003), en in die televisiereekse Saved by the Bell (1989) en Saved by the Bell: The College Years (1993).
Etniese groep
'n Etniese groep of etnisiteit is 'n kategorie vir mense wat met mekaar identifiseer, gewoonlik op die basis van 'n vermoede gemeensame oorsprong of herkoms of op ooreenkomste soos 'n gemeensame taal of dialek, geskiedenis, samelewing, kultuur of nasie. Die term etnisiteit word dikwels sinoniem met nasie, veral in gevalle van etniese nasionalisme, gebruik, en is apart van, maar hou verband met die konsep van rasse.
Etnisiteit is gewoonlik 'n oorgeërfde status gebaseer op die samelewing waarin 'n mens leef. Die lidmaatskap aan 'n etniese groep word gewoonlik deur 'n gedeelde kulturele erfenis, herkoms, oorsprongsmite, geskiedenis, vaderland, taal of dialek, simboliese stelsels soos godsdiens, mitologie en rituele, kombuis, aantrekstyl, kuns of fisieke voorkoms gedefinieer. Etniese groepe praat gereeld verwante tale en deel 'n soortgelyke genepoel. As gevolg van taalverskuiwing, akkulturasie, aanneming of godsdienstige bekering is dit soms moontlik vir individue of groepe om die een etniese groep te verlaat en deel te word van 'n ander (behalwe vir etniese groepe wat homogeniteit of rasuiwerheid as 'n belangrike lidmaatskapkriterium beklemtoon).
Die grootste etniese groepe in moderne tye bestaan uit honderde miljoene se individue (met die Han-Chinese wat die grootste is), terwyl die kleinstes beperk is tot 'n paar dosyn individue (talle inheemse volke wêreldwyd). Etniese groepe kan in subgroepe of stamme onderverdeel word, wat mettertyd as gevolg van endogamie of fisiese isolasie van die ouergroep self etniese groepe kan word. Omgekeerd kan voorheen afsonderlike etnisiteite saamsmelt om 'n pan-etnisiteit te vorm (soos die Han-Chinees) en kan uiteindelik in een enkele etnisiteit saamsmelt. Òf dit nou deur verdeling óf samesmelting is, die vorming van 'n aparte etniese identiteit word etnogenese genoem.
Yehudi Menuhin
Yehudi Menuhin, Baron Menuhin, OM KBE (22 April 1916 – 12 Maart 1999) was 'n Amerikaans-gebore violis en dirigent wat die grootste deel van sy spelersloopbaan in Groot-Brittanje deurgebring het. Hy word beskou as een van die grootste violiste van die 20ste eeu.
Vroeë lewe en loopbaan
Yehudi Menuhin is gebore in New York Stad in 'n gesin wat van Litaue afkomstig was. Sy vader, Moshe, 'n voormalige rabbiniese student en 'n anti-Sionis, was afkomstig van 'n luisterryke rabbiniese dinastie. In die tweede helfte van 1919 het Moshe en sy vrou Marutha (née Sher) Amerikaanse burgers geword; en die familienaam van Mnuchin verander na Menuhin. Yehudi Menuhin se susters was die konsertpianis en menseregte aktivis, Hephzibah, en die pianis, skilderes en digteres, Yaltah.
Menuhin het sy eerste instruksie in die viool van Sigmund Anker (1891-1958) op die ouderdom van vier ontvang. Sy ouers wou gehad het dat Louis Persinger hom moes onderrig, maar Persinger het geweier. Menuhin het reeds op 'n vroeë ouderdom uitsonderlike musiektalent getoon. Hy het sy eerste openbare optrede in 1923 as solis saam met die San Francisco Simfonieorkes gemaak toe hy maar sewe jaar oud was. Persinger het toe daarna ingestem om hom te onderrig, en het hom op die klavier begelei tydens sy eerste paar solo opvoerings in 1928-29.
Julia Boyd het opgemerk: Op 12 April 1929 het dit [die Semperoper] sy geadverteerde program gekanselleer ten einde die weg te berei vir 'n opvoering deur die twaalfjarige Yehudi Menuhin. Daardie nag het Menuhin die Johann Sebastian Bach, Ludwig van Beethoven en Johannes Brahms vioolkonserte gespeel tot die uitbundigheid van 'n ekstatiese gehoor... Die week tevore het Yehudi saam met die Berlynse Filharmonie onder leiding van Bruno Walter gespeel, met 'n gelykstaande euforiese reaksie.
In die Berlynse opvoering "Stap daar 'n vet klein blonde seuntjie op die podium, en die seuntjie oorwin meteens al die teenswoordige harte, op 'n onweerstaanbare, belaglike wyse, soos 'n pikkewyn, plaas die seuntjie alternatiewelik een voet neer, en dan die ander. Maar wag: jy sal vinnig ophou lag wanneer hy sy strykstok plaas op die vioolstringe om Bach se Vioolkonsert No. 2 in E majeur te speel."
Toe die Menuhin gesin getrek het na Parys, het Persinger voorgestel dat Menuhin na Persinger se oud-onderwyser, die Belgiese virtuoos en pedagoog, Eugène Ysaÿe gaan vir klasse. Menuhin het een klas met Ysaÿe gehad, maar het nie van sy onderrigmetode en sy gevorderde ouderdom gehou nie. In pleks hiervan, het hy na die Roemeniër en violis Gheorghe Enescu gegaan, onder wie se onderrig hy opnames gemaak het met klavierspelers, insluitende sy suster Hepzibah. Hy was ook 'n student van Adolf Busch.
Volgens Henry A. Murray het Menuhin geskryf: " Eintlik het ek op my gebruiklike wyse getuur in 'n staat van halwe afwesigheid in my eie wêreld en halwe aanwesigheid in die huidige wêreld. Ek was gewoonlik in staat daartoe om vrede te vind op hierdie wyse. Ek het ook gedink dat my lewe ineengestrengel was met die instrument, en of ek geregtigheid daaraan sal kan doen?"
— Yehudi Menuhin, persoonlike kommunikasie, 31 Oktober 1993
Sy eerste Concerto opname was gemaak in 1931, toe hy Max Bruch se vioolkonsert in G mineur onder Sir Landon Ronald in Londen opgevoer het. Die etikette het hom "Meester Yehudi Menuhin" genoem. In 1932 het hy Edward Elgar se Vioolkonsert in B mineur vir HMV opgeneem, met die komponis wat self gedirigeer het, en in 1934 het hy Paganini se vioolkonsert in D majeur in Parys onder Pierre Monteux opgeneem met Emile Sauret se cadenza. Tussen 1934 en 1936 het hy die eerste integrale opname van Johann Sebastian Bach se sonatas and partitas for solo viool gemaak, alhoewel die Sonata No. 2, in A mineur nie vrygestel was totdat al ses oorgedra was na CD nie.
Sy belangstelling in die musiek van Béla BartókBéla Bartók het hom daartoe beweeg om 'n werk van hom te vra- naamlik die Sonata vir Solo Viool, wat voltooi was in 1943 en die eerste keer opgevoer is deur Menuhin in New York Stad in 1944. Dit was die komponis se voorlaaste werk gewees.
Frances Rafferty
Frances Rafferty (16 Junie 1922 – 18 April 2004) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Girl Crazy (1943), Mrs. Parkington (1944), The Adventures of Don Coyote (1947), en Money Madness (1948).
Muriel Rahn
Muriel Rahn (12 Junie 1911 – 8 Augustus 1961) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Ed Sullivan Show (1948) en Showtime, U.S.A. (1950).
Yehudi Menuhin
Tweede Wêreldoorlogse musikant
Hy het opgetree vir die Geallieerde soldate tydens die Tweede Wêreldoorlog; en in Julie 1945; en begelei op die klavier deur die Engelse komponis Benjamin Britten; vir die oorlewende gevangenisse van 'n aantal konsentrasiekampe na hulle vryheid verkry het in April van dieselfde jaar. Die bekenste opvoerings hiervan was die by Bergen-Belsen. Menuhin het in 1947 teruggegaan na Duitsland om konserte te speel saam met die Berlynse Filharmoniese Orkes onder Wilhelm Furtwängler as 'n daad van versoening of rekonsiliasie, en het so die eerste Joodse musikant geword om so te doen in die nasleep van die Holocaust. Hy het sy kritici meegedeel dat hy Duitsland se musiek en gees wou rehabiliteer. Menuhin en Louis Kentner (swaar van sy vrou Diana) het die eerste opvoering gegee van William Walton se Viool Sonata gegee in Zürich op 30 September 1949. Menuhin het tot 'n gevorderde ouderdom aangehou om opvoerings te maak, en om te dirigeer, (bv. Bach se orkestrale werke met die Bath Kamerorkes) insluitende nie-klassieke musiek welke deel was van sy repertoire.
Donkerkonynvis
Die donkerkonynvis (Siganus luridus) is 'n vis wat wydverspreid in die westelike Indiese Oseaan voorkom: die Rooisee, Oman en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die dusky rabbitfish.
Identifikasie
Die vis word tot 30 cm lank. Die boonste kant van die lyf is gewoonlik geelbruin en die onderkant is lig. Daar is klein blou kolletjies op die sye van die vis. Daar is verskeie blou, horisontale lyne op die wange en donker, vertikale strepe op die gelerige stert. Die vis se kleur kan egter varieer, die bokant van die lyf kan ook donker geelbruin wees en grys aan die onderkant met 'n geel streep aan die bokant van die sye en 'n wit streep deur die middel van die lyf.
Hulle leef in rotsstrande en aflandige riwwe in water wat tot 40 m diep is. Die vis leef in pare of klein groepies saam. Hulle vreet alge. Die spesie is seldsaam in Suid-Afrikaanse waters.
Regering van Frankryk
Die Regering van die Franse Republiek (Gouvernement de la République française) beoefen uitvoerende gesag in Frankryk. Dit bestaan uit 'n eerste minister wat die regeringshoof is, en beide senior ministers en adjunkministers. Senior ministers dra die titel van Minister (Ministres) terwyl adjunkministers die titel van Staatsekretaris (Secrétaires d'État) dra. 'n Kleiner en meer magtige uitvoerende liggaam, by name die Raad van Ministers (Conseil des ministres), bestaan uit slegs die senior ministers, alhoewel sommige adjunkministers die vergaderings van die raad mag bywoon. Die voorsitter van die Raad van Ministers is die President van die Republiek, desnieteenstaande word die raad steeds deur die eerste minister gelei, wat die amptelike titel van President van die Raad van Ministers (Président du Conseil des ministres) tydens die Derde en Vierde Republieke dra.
Frederick Charles Kolbe
Monseigneur Frederick Charles Kolbe (aanvanklik Friedrich Carl Kolbe, 28 September 1854 - Seepunt, 12 Januarie 1936) was 'n Katolieke geleerde, digter, skrywer, filosoof en plantkundige. Hy is in 1854 in George gebore en is die seun van die bekende Protestantse predikant van die Rynse Sendinggenootskap, Friedrich Wilhelm Kolbe.
Hy studeer as advokaat in die Inner Temple in Londen. Daar word hy bekeer tot die Rooms-Katolieke geloof en word 'n priester. Na sy doktorale eksamen in Teologie in Rome keer hy in 1882 na Suid-Afrika terug. Hy speel ten spyte van sy doofheid 'n leidende rol in sy kerk, en was ook 'n vooraanstaande persoonlikheid in universiteitskringe en die skrywer van boeke oor wysgerige en godsdienstige onderwerpe. Hy was ook 'n bergklimmer en wetenskaplike.
Willy Brandt
Willy Brandt (Duits: [ˈvɪliː ˈbʁant]; gebore as Herbert Ernst Karl Frahm; 18 Desember 1913 – 8 Oktober 1992) was 'n Duitse staatsman van Europese en wêreldformaat. As regeringsleier van 'n sosiaal-liberale koalisieregering, wat deur die Sosiaal-Demokratiese (SPD) en Vrye Demokratiese Party (FDP) gevorm is, het Brandt tussen 1969 en 1974 as vierde bondskanselier van die destydse Federale Republiek van Duitsland (Wes-Duitsland) gedien. Hy was die eerste sosiaal-demokratiese politikus sedert 1930 wat die pos van Duitse regeringsleier beklee het.
Voor sy verkiesing tot kanselier in 1969 het hy vanaf 1966 in die eerste Groot Koalisieregering tussen Sosiaal- en Christen-Demokrate, wat onder kanselier Kurt Georg Kiesinger (CDU) gevorm is, die ampte van Minister van Buitelandse Sake en Vise-kanselier beklee. Sy politieke loopbaan op federale regeringsvlak is voorafgegaan deur die amp van Regerende Burgemeester van Wes-Berlyn (vanaf 1957) in een van die moeilikste periodes van die stad se geskiedenis. Die Berlynse Muur is tydens sy ampstermyn opgerig. Op internasionale vlak het hy vir twee ampstermyne, tussen 1964 en 1967, en nog eens tussen 1976 en 1992, die amp van president van die Sosialistiese Internasionaal beklee.
Willy Brandt se historiese betekenis vir die na-oorlogse Duitse politiek en geskiedenis staan gelyk aan dié van Konrad Adenauer en Helmut Kohl. Terwyl Adenauer Duitse versoening met Wes-Europese lande bewerkstellig en die land vas veranker het in die ekonomiese en politieke integrasie van Wes-Europa en die trans-atlantiese militêre alliansie met die Verenigde State, het Brandt as politieke visioenêr brûe geslaan tussen Duitsland en Oos-Europa. Die ooreenkomste wat hy met Pole en die Sowjetunie gesluit het, het van Wes-Duitsland vir die eerste keer sedert 1949 'n erkende onderhandelaar vir beide die Weste en Ooste gemaak en die deur geopen vir die toetrede van beide Duitse state, die Federale Republiek van Duitsland en die Duitse Demokratiese Republiek (DDR), tot die Verenigde Nasies in September 1973.
Brandt se nuwe optrede teenoor Oosbloklande, insluitende die DDR, was 'n radikale ommeswaai in die buitelandse beleid van Wes-Duitsland. Onder sy voorgangers het die land aanspraak daarop gemaak dat dit die enigste verteenwoordiger van Duitsland sou wees. Hierdie beleid, wat in die sogenaamde Hallstein-doktrine geformuleer is, is vanaf 1955 toegepas en was daarop gemik om die Duitse Demokratiese Republiek internasionaal te isoleer. Die aanknoop van diplomatieke betrekkinge met die DDR is as "onvriendelike optrede" teenoor die Federale Republiek beskou en het ekonomiese sanksies of die verbreking van diplomatieke betrekkinge tot gevolg gehad. So het die meeste Westerse lande eers vanaf 1973 amptelike diplomatieke betrekkinge met Oos-Berlyn begin aanknoop.
Vir sy beleid van versigtige toenadering en versoening teenoor Oos-Europese lande (die destydse Oosblok), waarna as Neue Ostpolitik verwys is, het hy in 1971 die Nobelprys vir Vrede ontvang. 'n Tweede belangrike steunpilaar van sy buitelandse beleid was die voortgesette politieke en ekonomiese integrasie van die destydse Wes-Duitsland in die Europese Ekonomiese Gemeenskap (EEG) en die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO), soos begin deur sy voorgangers.
Hy vlug na Noorweë en dan Swede gedurende die Nazi-regime en werk as 'n linkervleueljoernalis. Hy het ook die naam Willy Brandt as skuilnaam gebruik om opsporing deur die Nazi-agente te vermy. Hy het die naam formeel aangeneem in 1948.
Brandt is oorspronklik beskou as een van die leiers van die regtervleuel van die SPD. Brandt was omstrede op beide die regtervleuel, vir sy Ostpolitik, en op die linkervleuel, vir sy ondersteuning van die Amerikaanse beleid, insluitend die Viëtnamoorlog, en regse outoritêre regimes. Die Brandt-verslag het 'n erkende maatstaf vir die beskrywing van die algemene Noord-Suid-verdeling in die wêreldekonomie en die politiek tussen 'n welvarende Noorde en 'n arm Suide geword. Brandt was ook bekend vir sy streng anti-kommunistiese beleid op plaaslike vlak wat sy hoogtepunt in 1972 in die sogenaamde Radikalenerlass gevind het – 'n verordening waarvolgens lede en aanhangers van ekstremistiese partye van alle poste in die staatsdiens uitgesluit is.
Brandt bedank as kanselier op 6 Mei 1974, nadat Günter Guillaume, een van sy naaste medewerkers, ontbloot is as 'n agent van die Staatssicherheit, die Oos-Duitse geheime diens. Hy behou sy amp as SPD-partyvoorsitter.
Vroeë lewe en die Tweede Wêreldoorlog
Willy Brandt is op 18 Desember 1913 as Herbert Ernst Carl Frahm in 'n werkersklasgesin in Lübeck (Duitse Keiserryk) gebore.
Sy moeder was Martha Frahm (16 Maart 1894 – 3 Augustus 1969), 'n enkelouer wat as 'n winkelkassier werksaam was. Sy pa was 'n rekenmeester van Hamburg met die naam Heinrich Johannes Möller (1887–1958) wie Brandt nooit ontmoet het nie. Terwyl sy ma ses dae per week gewerk het, is hy hoofsaaklik opgevoed deur sy ma se stiefpa, Ludwig Frahm (1875–1935), en dié se tweede vrou, Dora.
Nadat hy in 1932 sy Abitur (matriekeksamen) by die Johanneum zu Lübeck afgelê het, het hy 'n leerling geword aan die skeepsmakelaar en skeepsagent F. H. Bertling. Hy sluit aan by die "Sosialistiese Jeug" in 1929 en die Sosiaal-Demokratiese Party (SPD) in 1930. Hy het die SPD verlaat om aan te sluit by die meer linkervleuel Sosialistiese Werkers Party (SAP), wat verbonde is aan die POUM in Spanje en die Onafhanklike Arbeidersparty in Brittanje. In 1933, met behulp van sy bande met die hawe en sy skepe, het hy Duitsland verlaat vir Noorweë om te ontsnap van die Nazi-vervolging. Dit was in hierdie tyd dat hy die skuilnaam Willy Brandt gekry het om opsporing te vermy deur die Nazi-agente. In 1934 was hy betrokke by die stigting van die Internasionale Buro van die Revolusionêre Jeugorganisasies, en is verkies tot die Sekretariaat.
Brandt was in Duitsland vanaf September tot Desember 1936, vermom as 'n Noorse student met die naam Gunnar Gaasland. Die werklike Gunnar Gaasland was getroud met Patricia Meyer van Lübeck in 'n huwelik van gerief om haar te beskerm teen deportasie. Meyer het by Brandt in Noorweë aangesluit in Julie 1933. In 1937, tydens die Burgeroorlog, het Brandt in Spanje as 'n joernalis gewerk. In 1938 het die Duitse regering sy burgerskap herroep, sodat hy aansoek gedoen het vir Noorse burgerskap. In 1940 is hy in Noorweë deur die Duitse besettngsmagte in hegtenis geneem, maar nie geïdentifiseer nie weens sy Noorse uniform. Ná sy vrylating het hy ontsnap na neutrale Swede. In Augustus 1940 het hy 'n Noorse burger geword met die ontvangs van sy paspoort van die Noorse afvaardiging in Stockholm waar hy gewoon het tot die einde van die oorlog. Willy Brandt het lesings in Swede op 1 Desember 1940 aangebied by Bommersvik Kollege oor die probleme wat ondervind word deur die sosiaal-demokrate in Nazi-Duitsland en die besette lande aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog. Tydens sy ballingskap in Noorweë en Swede het Brandt Noors en Sweeds aangeleer. Brandt het Noors vlot gepraat, en het vir die res van sy Lewe 'n noue verhouding met Noorweë behou.
Aan die einde van 1946 het Brandt na Berlyn teruggekeer waar hy deur die Noorse Militêre Sending as persattaché aangestel is. In 1948 het hy by die Sosiaal-Demokratiese Party van Duitsland (SPD) aangesluit en sy Duitse burgerskap weer formeel aangeneem. Die oorspronklike skuilnaam Willy Brandt het hy as sy wettige naam behou.
Politikus
In 1950 het Brandt, terwyl hy 'n lid van die federale parlement ("Bundestag") en die hoofredakteur van die dagblad "Berliner Stadtblatt" was, 'n geheime betaling van ongeveer 170 000 Deutsche Mark van die VSA-regering ontvang. Toe hy gekonfronteer word daarmee, het hy dit deurentyd ontken.
Vanaf 3 Oktober 1957 tot 1966 het Willy Brandt as die Burgemeester van Berlyn gedien, gedurende 'n tydperk van toenemende spanning in die Oos-Wes verhoudinge wat gelei het tot die bou van die Berlynse Muur. In Brandt se eerste jaar as burgemeester van Berlyn, het hy ook as die president van die Bundesrat in Bonn gedien. Brandt was 'n uitgesproke kritikus van die Sowjet-onderdrukking van die 1956 Hongaarse Opstand en van Nikita Chroesjtsjof se 1958-voorstel dat Berlyn die status van 'n "vrye stad" moet ontvang. Hy is ondersteun deur die invloedryke uitgewer Axel Springer.
As burgemeester van Wes-Berlyn het Brandt veel vermag op die gebied van stedelike ontwikkeling. Nuwe hotelle, kantoorblokke en woonstelle is gebou, terwyl beide die Charlottenburg-kasteel en die Reichstag gebou herstel is. Afdelings van die "Stadtring" Skool 100 binnestedelike snelweg is geopen, terwyl 'n groot behuisingsprogram uitgevoer is, met ongeveer 20 000 nuwe wonings elke jaar tydens sy ampstermyn.
Aan die begin van 1961 het die Amerikaanse President John F. Kennedy Brandt as die golf van die toekoms in Wes-Duitsland gesien en gehoop hy sou Konrad Adenauer as kanselier in die volgende verkiesing daardie jaar vervang. Kennedy het hierdie voorkeur duidelik gemaak deur Brandt te nooi na die Wes-Duitse leier van die opposisie – 'n amptelike vergadering by die Withuis, 'n maand voor die vergadering met Adenauer, die land se leier. Dit het die spanning tussen Kennedy en Adenauer verder gestrem tydens 'n besonder gespanne tyd vir Berlyn. Maar, na aanleiding van die bou van die Berlynse Muur in Augustus 1961, was Brandt teleurgesteld en kwaad vir Kennedy. Drie dae later ontmoet hulle in Berlyn,  en Brandt kritiseer Kennedy vir die handhawing van: "Berlyn verwag meer as woorde. Dit verwag politieke aksie." Hy het ook aan Kennedy 'n hoogs kritiese openbare brief geskryf waarin hy gewaarsku het dat die ontwikkeling aanspreeklik is om "twyfel te wek oor die vermoë van die drie [Aanvullende] Magte om te reageer en hul vasberadenheid" en hy het die situasie "'n toestand van volbragte afpersing" genoem.
Brandt word die voorsitter van die SPD in 1964, 'n pos wat hy behou het tot 1987, langer as enige ander party voorsitter sedert die stigting van die SPD deur Augustus Bebel. Brandt was die SPD kandidaat vir die kanselierskap in 1961, maar verloor teen Konrad Adenauer se konserwatiewe Christen-Demokratiese Unie van Duitsland (CDU). In 1965, staan Brandt weer, maar verloor teen die gewilde Ludwig Erhard. Erhard se regering was egter van korte duur, en in 1966 is 'n groot koalisie tussen die SPD en CDU gevorm, met Brandt wat dien as minister van buitelandse sake en later as die 5de Vise-Kanselier van Duitsland.
Kanselier
Tydens die 1969-verkiesings, weer met Brandt as die voorste kandidaat, het die SPD sterker geword en na drie weke van onderhandelings, het die SPD 'n koalisieregering met die kleiner Vrye Demokratiese Party van Duitsland (FDP) gevorm. Brandt is verkies tot Kanselier van die Federale Republiek van Duitsland.
Buitelandse beleid
As kanselier, ontwikkel Brandt sy Neue Ostpolitik (Nuwe Oos-Beleid). Brandt was aktief in die skep van 'n mate tot toenadering met Oos-Duitsland, en ook in die verbetering van betrekkinge met die Sowjetunie, Pole, Tsjeggo-Slowakye en ander Oosblok- (kommunistiese) lande. 'n Seminale oomblik het gekom in Desember 1970 met die bekende Warschauer Kniefall  wat Brandt, blykbaar spontaan gekniel het by die monument vir die slagoffers van die Warskou Ghetto Opstand. Die opstand wat plaasgevind het tydens die Nazi-Duitse militêre besetting van Pole, en die monument is om diegene wat vermoor is deur die Duitse troepe en die oorblywende swart inwoners wat na konsentrasiekampe gestuur is.
In 1971 ontvang Brandt die Nobelprys vir Vrede vir sy werk in die verbetering van verhoudings met Oos-Duitsland, Pole, en die Sowjetunie. Brandt onderhandel 'n vredesverdrag met Pole, en ooreenkomste op die grense tussen die twee lande lui die amptelike en lang-vertraagde einde van die Tweede Wêreldoorlog in. Brandt onderhandel parallele verdrae en ooreenkomste met Tsjeggo-Slowakye.
In Wes-Duitsland egter, was Brandt se Neue Ostpolitik omstrede, dit verdeel die bevolking in twee kampe. Een kamp omhels al die konserwatiewe partye, en veral die Wes-Duitse inwoners en hul families wat wes gedryf was ("die Heimatvertriebenen") deur Stalinistiese etniese reiniging van historiese Oos-Duitsland, veral die deel wat gegee is aan die Pole as gevolg van die einde van die oorlog; westerse Tsjeggo-Slowakye (die Sudetenland); en die res van Oos-Europa, soos in Roemenië. Hierdie groepe van verplaasde Duitsers en hul afstammelinge het hul teenkanting heftig uitgespreek teen Brandt se beleid; hulle noem dit "onwettig" en "hoogverraad".
'n Ander kamp ondersteun en moedig Brandt se Neue Ostpolitik aan met die oog op die "Wandel durch Annäherung" ("verander deur toenadering"), die bevordering van verandering deur middel van 'n beleid van betrokkenheid met die (kommunistiese) Oosblok, eerder as om te probeer om daardie lande diplomaties en kommersieel te isoleer. Brandt se ondersteuners beweer dat die beleid gehelp het om die Oos-Blok se "belegmentaliteit" af te breek, en ook gehelp het met die verhoging van die bewustheid van die teenstrydighede in die Sosialisme/Kommunisme, wat – saam met ander gebeure – uiteindelik gelei het tot die ondergang van die Oos-Europese Kommunisme.
Brandt se gewildheid
Die alternatiewe leefstyle van Duitsland se jonger generasie was 'n uitdaging vir albei politici. Kiesinger het na hulle verwys as "'n skandelike skare van langharige uitsakkers wat 'n bad benodig asook iemand wat hulle dissiplineer". Brandt moes wag om geloofwaardigheid te verdien onder die "Buite-parlementêre Opposisie" (Außerparlamentarische Opposition, kort APO) wat sy aanhangers onder meer by universiteite gevind het. Net soos in ander lande het ook Wes-Duitse studente begin om die samelewing in die algemeen te bevraagteken en op sosiale, wetlike en politieke hervormings aan te dring. Onder die indruk van ophitsende verslaggewing en kommentare in regsgesinde dagblaaie, veral dié wat deur die Wes-Berlynse Axel Springer-uitgewery gepubliseer is, het dele van die publiek 'n strenger optrede van die owerheid geëis. Daarnaas het die politieke onluste 'n herlewing van verregse partye in sommige van die Bundesländer tot gevolg gehad. So kon die Nasionaal-Demokratiese Party (NPD) enkele termyne lank setels in deelstaatparlemente verower.
Rhizaxinella ramulosa
Rhizaxinella ramulosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Rhizaxinella en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Jörg Schneider
Jörg Schneider (7 Februarie 1935 – 22 Augustus 2015) was 'n Switserse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Wenn d'Fraue wähle (1960), The 42nd Heaven (1962), Seelische Grausamkeit (1963), en Will You Marry Us? (2009).
Kingsley, KwaZulu-Natal
Kingsley is 'n nedersetting in eMadlangeni Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Brouwerroete
Die Brouwerroete was sedert 1616 die verpligte koers wat die VOC se seilskepe van die Kaap die Goeie Hoop oor die Indiese Oseaan na Java moes volg.
Moesonroete
Tot vroeg in die 17de eeu het die VOC se skepe (soos ook die skepe van Portugal) vanaf Tafelbaai die kus van Oos-Afrika gevolg tot in die omgewing van Kaap Correntes en dan  óf deur die Mosambiekkanaal  óf oos van Madagaskar verby Mauritius en Réunion geseil. Daarna was die rigting oos oor die Indiese Oseaan met soms ‘n tussenlanding in Indië. Die reisduur van hierdie roete vanaf Europa was om en by ‘n jaar.
Roete Nederland tot Tafelbaai
Die VOC se seilskepe het van die Nederlandse hawens deur die Engelse Kanaal, deur die Wagenweg en dan ver wes naby die kus van Brasilië verby gevaar. Daar is die roete dan van suid na oos gewysig om die Kaap die Goeie Hoop te bereik. Maar die presiese koers is altyd gedikteer deur die heersende winde en die seestrome. Die reis het gemiddeld ‘n 4½ maande geduur. Tafelbaai was ‘n verpligte halte. Gewoonlik was die oponthoud hier ongeveer ‘n maand. In daardie tyd is vars groente, water en vleis ingeskeep en is in die Kompanjie se hospitaal na die gesondheid van siek seemanne omgesien.
Nuwe oostelike trajek
In 1611 het die ontdekkingsreisiger Hendrik Brouwer ‘n roete ontdek wat die reistyd tussen Nederland en die Ooste amper gehalveer het. Op sy voorstel moes die skepe vanaf Tafelbaai (op 34° suid) direk suid vaar tot by die Roaring Forties (dus by 40°  suid). Hierdie westewinde en die seestroom het die seilspoed van hier af ooswaarts oor die Indiese Oseaan baie verhoog. Na ‘n 2000km is die Amsterdameiland (37° 52′  suid, 77°  32′  oos) of die Sint-Pauleiland (38°  43′  19″  suid, 77°  31′  4″   oos) bereik. Hier is noordnoordoos gedraai en na ‘n 13 000km en ongeveer 80 dae na die vertrek uit Tafelbaai is Batavia via Straat Soenda (5° 55′  suid, 105°  53′  oos) tussen Sumatra en Java bereik. Na ongeveer ‘n reisduur van 8 maande vanuit Nederland en ‘n afstand van 27 000km is die doel bereik. Dus was die reisduur aansienlik korter as op die moesonroete. Dit het dus baie geld bespaar en was daar minder gevalle van skeurbuik. Ook was daar minder kans op orkane op hierdie trajek en was dit koeler vir die bemanning en die vrag.