cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Richard Gere
Persoonlike lewe en aktivisme
Gere, wat as ’n Metodis grootgemaak is, het in sy 20's in Boeddhisme begin belangstel. Hy het eers Zen-Boeddhisme bestudeer en in 1978 Nepal besoek, waar hy Tibettaanse monnike en lamas ontmoet het. Hy het daarna ook die 14de Dalai Lama in Indië ontmoet en ’n praktiserende volgeling van die Gelug-skool van Tibettaanse Boeddhisme geword. As ondersteuner van die Dalai Lama besoek hy Dharamsala, die hoofkwartier van die Tibettaanse regering in bannelingskap, dikwels.
Gere is ook ’n kampvegter vir menseregte in Tibet en weens sy simpatie met dié land permanent verban uit China. In 1993 is Gere verbied om die Oscar-seremonie aan te bied nadat hy die Chinese regering in sy hoedanigheid as aanbieder gekritiseer het.
Die akteur ondersteun ook Survival International, ’n organisasie wat hom beywer vir die beskerming van die regte en grondgebied van stamme regdeur die wêreld, en ’n kampvegter vir ekologiese veldtogte en vigsbewustheid.
Terracottaleër
Die Terracottaleër (vereenvoudigde Chinees: 兵馬俑, tradisionele Chinees: 兵马俑, "Soldaat-en-perd-begrafnisbeelde") is ’n versameling beelde van terracotta wat die leër van Qin Shi Huang, die eerste keiser van China, uitbeeld. Dit is ’n vorm van begrafniskuns wat in 210 tot 209 v.C. saam met die keiser begrawe is om hom in die hiernamaals te beskerm.
Die figure is in 1974 deur plaaslike boere in Xi'an, in die provinsie Shaanxi, ontdek. Hulle wissel in hoogte volgens hul rol – die hoogstes is die generaals. Die figure sluit soldate, strydwaens en perde in. Volgens ramings in 2007 bevat die drie putte met die Terracottaleër meer as 8 000 soldate, 130 strydwaens en 670 perde. Die meeste is nog in die Qin Shi Huang-mausoleum begrawe. Ander, niemilitêre beelde is in ander putte ontdek; dit sluit hofamptenare, akrobate, atlete en musikante in.
Geskiedenis
Die bou van die graftome is deur die historikus Sima Qian (145-90 v.C.) beskryf in sy bekendste werk, Shiji, wat ’n eeu ná die voltooiing van die mausoleum geskryf is. Werk daaraan het begin in 246 v.C., kort nadat keiser Qin (toe 13 jaar oud) die troon bestyg het, en 700 000 werkers het eindelik aan die projek gewerk. Die geograaf Li Daoyuan het ses eeue ná die keiser se dood in Shui Jing Zhu geskryf Berg Li is ’n goeie ligging vanweë sy gunstige geologie. Daar is talle jademyne; die noordekant is ryk aan goud en die suidekant ryk aan jade. Dit is glo hoekom die keiser, wat bewus was van sy goeie reputasie, gekies het om daar begrawe te word. Sima Qian het geskryf die keiser is begrawe saam met paleise, torings, amptenare, waardevolle artefakte en wonderbaarlike voorwerpe. Geen melding word egter van die terracottabeelde gemaak nie.
Latere historiese geskrifte noem die moontlikheid dat die tombe geplunder is deur Xiang Yu, ’n aanspraakmaker op die troon ná die eerste keiser se dood. Daar is egter geen aanduidings van ’n plundery nie.
Ontdekking
duimnael|links|260px|Die heuwel waarin die graftombe geleë is.
Die Terracottaleër is op 29 Maart 1974 deur boere ontdek terwyl hulle ’n put sowat 1,5 km oos van die tombe gegrawe het, in ’n streek wat vol ondergrondse fonteine en waterweë is. Eeue lank al was daar berigte van stukkies terracottabeelde en fragmente van die Qin-nekropolis wat in die omgewing gevind is. Hierdie ontdekking het Chinese argeoloë dus aangespoor om ondersoek in te stel, en so is die beelde ontdek.
’n Museumkompleks is intussen oor die gebied gebou, met die grootste put wat in ’n groot struktuur gehuisves word.
Die leër is deel van ’n veel groter nekropolis. Met radarondersoeke is vasgestel dat die gebied omtrent 98 km2 groot is. Die nekropolis is gebou as ’n mikrokosmos van die keiser se paleis en dek ’n groot gebied om die heuwel waarin die tombe is aan die voet van Berg Li. Dit is in die vorm van ’n piramideagtige struktuur, en word omring deur twee sterk mure met ingange. Die nekropolis bestaan uit verskeie kantore, sale, perdestalle en ander strukture, sowel as ’n keiserlike park om die heuwel. Die soldate staan wag aan die oostekant van die tombe. Tot 5 m rooi, sanderige grond het in die twee millenniums van die tombe se bestaan op die terrein versamel.
Dit lyk of die tombe lugdig verseël is. Dit word toe gehou, moontlik vanweë kommer oor die bewaring van die artefakte daarin. Ná die uitgrawing van die Terracottaleër het die geverfde oppervlak op van die beelde begin afdop en verbleik. Die vernis oor die verf kan binne sekondes omkrul as dit aan die droë lug van Xi'an blootgestel word en kan binne minute afdop.
Putte
duimnael|260px|Put 1, die grootste put wat uitgegrawe is. Vier hoofputte van sowat 7 m diep is al uitgegrawe. Hulle is sowat 1,5 km oos van die grafheuwel geleë. Die soldate is so gerangskik dat dit lyk of hulle die tombe vanuit die ooste beskerm waar keiser Qin se verowerde state was.
Put 1
Put 1, wat 230 m lank en 62 m breed is, bevat die hoofleër van meer as 6 000 figure. Dit het 11 gange, waarvan die meeste breër as 3 m is. Hulle is uitgevoer met klein stene en het houtplafonne wat deur groot balke en stutte omhoog gehou word. Dié ontwerp is ook vir die graftombes van adellikes gebruik. Die houtplafonne is met matte van riet en lae klei bedek om dit waterdig te hou. Daarna is nog grond bo-op geplaas om hulle sowat 2-3 m bo die omringende grondvlak te laat uitstaan.
Ander
Put 2 bevat kavallerie- en infanterie-eenhede sowel as strydwaens, en stel moontlik ’n militêre wag voor. Put 3 is die beheerpos, met offisiere met hoë range en ’n oorlogswa. Put 4 is leeg en is moontlik deur die bouers leeg gelos.
Sommige van die figure in Put 1 en 2 toon brandskade, terwyl oorblyfsels van gebrande dakbalke ook gekry is. Dit, tesame met die vermiste wapens, is al beskou as bewys van die beweerde plundery deur Xiang Yu en die daaropvolgende brandstigting. Daar word geglo dit het die dak laat instort, wat weer die leërfigure daaronder stukkend geval het. Die terracottafigure wat op die oomblik uitgestal word, is uit die fragmente opgebou.
Ander putte wat deel van die nekropolis is, is ook uitgegrawe. Hulle lê binne en buite die mure wat die grafheuwel omring. Hulle bevat bronswaens; terracottafigure van vermaakkunstenaars soos akrobate en van amptenare; klipwapenrustings; grafte van perde, seldsame diere en werkers; en kraanvoëls en eende van brons in wat ’n ondergrondse park voorstel.
Soldaatfigure
duimnael|links|180px|’n Terracottasoldaat met sy perd.
Soorte en voorkoms
duimnael|Figure van ’n boogskutter en offisier om te wys hoe hulle sou gelyk het toe hulle geverf was. Die figure is aanvanklik in helder kleure geverf: pienk, rooi, groen, blou, swart, bruin, wit en pers. Die kleurafwerking en individuele gesigsvorms sou hulle ’n realistiese voorkoms gegee het. Die meeste van die verf het egter mettertyd afgedop en verbleik.
Sommige geleerdes meen daar is dalk ’n Hellenistiese invloed te bespeur vanweë die gebrek aan lewensgroot en realistiese beelde voor die Qin-dinastie. Volgens hulle is die moontlike Griekse invloed veral sigbaar in sommige figure, soos dié van die akrobate, en in die tegniek wat vir die maak van die bronsbeelde gebruik is. Chinese geleerdes skiet egter dié idee af omdat daar geen bewys is van kontak tussen die antieke Grieke en die Chinese bouers van die tombe nie.
Vervaardiging
Die terracottafigure is deur regeringswerkers en plaaslike vakmanne in werkwinkels gemaak van plaaslike materiale. Die koppe, arms, bene en torso's is apart gemaak en daarna aanmekaargeplak. Ná voltooiing is die figure in die putte geplaas in presiese militêre formasies volgens rang en funksie.
Die gesigte is met gietvorms gemaak; daar was minstens 10 gietvorms vir die gesigte. Klei is agterna gebruik om die gesigsuitdrukkings op elke gesig uniek te maak. In dié tyd van streng keiserlike beheer is van elke werkwinkel verwag om sy naam aan te bring op die voorwerpe wat hy maak ter wille van gehaltebeheer. Dit het moderne historici gehelp om te bepaal watter werkwinkels se plig dit was om teëls en ander alledaagse voorwerpe vir die Terracottaleër te maak.
Wapens
Die meeste figure sou regte wapens gehad het om hulle meer realisties te laat lyk. Die meeste van die wapens is egter gesteel of het vergaan. Tog is baie wapens soos swaarde, spiese, lanse, byle, skilde, boë en pylpunte in die putte gekry. Meer as 40 000 bronswapenitems is ontdek, veral pylkoppe. Bronsswaarde en -dolke is ook gevind.
Van die wapens, soos die swaarde, was skerp en is bedek met ’n laag van 10-15 mikrometer chroomdioksied, wat hulle 2 000 jaar teen roes sou beskerm het. Van hulle het datums op van tussen 245 en 228 v.C., wat daarop dui dat hulle as wapens gebruik is voordat hulle begrawe is.
’n Belangrike element van die leër is die strydwa, waarvan vier soorte ontdek is. In gevegte het pare waens voor infanterie-eenhede gery. Die belangrikste wapen van die drywers was die ge, of dolk-byl, ’n L-vormige bronslem wat aan ’n lang skag gemonteer was en gebruik is om na die vyand te kap. Die infanteriesoldate het ook ’n ge gehad wat aan korter skagte gemonteer was, asook hellebaarde, spiese en lanse. Vir gevegte op ’n kort afstand het beide strydwadrywers en infanteriesoldate reguit swaarde gehad waarvan albei kante skerp was. Die boogskutters het boë met gesofistikeerde meganismes gehad wat pyle verder as 800 m kon skiet.
Uitstallings
’n Versameling van 120 voorwerpe uit die mausoleum en 12 terracottasoldate is van 13 September 2007 tot April 2008 in die Britse Museum in Londen vertoon as deel van ’n spesiale uitstalling. Dit het meegebring dat 2008 die museum se suksesvolste jaar nog was en dat die museum tussen 2007 en 2008 Brittanje se grootste kulturele attraksie was. Dit het die meeste besoekers gelok sedert die Toetankamen-uitstalling van 1972. Daar is berig dat die 400 000 vooraf betaalde kaartjies so gou uitverkoop is dat die museum sy openingsure tot middernag verleng het. Desondanks moes baie besoekers weggewys word. Op die dag waarop die Chinese Nuwejaar gevier is, was daar so ’n toeloop dat die museum sy deure moes sluit.
Ander plekke waar dit ’n ongekende getal besoekers gelok het, is verskeie stede in Noord-Amerika, Toronto Swede, en Turyn en Milaan in Italië.
Galery
<Gallery> Beeld:Terracotta army 5256.jpg|Rye soldate. Beeld:Officer Terrakottaarmén.jpg|Nabyskoot van die kop van ’n boogskutter. Beeld:Terracotta pmorgan.jpg|Die gesigte van die soldate verskil van mekaar. Beeld:XianCavalryman.JPG|’n Ruiter en sy perd. Beeld:Terrakottaarmén.jpg|Rye infanteriesoldate. Beeld:TerraCotta Color and Detail.JPG|Die figure was aanvanklik geverf. Beeld:Qin bronze chariot two.jpg|’n Bronsstrydwa vir die keiser. Beeld:Terracotta horse and two soldiers.jpg|’n Terracottaperd en twee soldate. Beeld:Archer head.jpg|Nabyskoot van ’n boogskutter se kop met bykomstighede. Beeld:Terracotta color 1.jpg|Van die oorspronklike kleure van die soldate.
Wang Mang
Wang Mang (Chinees: 王莽; 45 v.C. - 23 n.C.) was die keiser van China van 9 tot 23 n.C.
Hy is die enigste keiser van die Xin-dinastie. Xin beteken vars, nuut. Die keiserlike weduwee was sy tante en hy dien as eerste minister aan die hof van die Westelike Han onder keiser Ai, wat 'n swak en openlik gay vors is. Wang Mang is die sterk man agter die troon en sorg dat Ai se opvolger Ping 'n kind met 'n hartprobleem is. Wanneer Ping ouer word en begin om sy eie beleid in te voer, vermoor Wang Mang hom en sit die laaste keiser van die Westelike Han Ruzi op die troon wat nog 'n baba is. In 9 v.C. verklaar hy dat die Han die Hemelse Opdrag verloor het, en plaas homself op die troon.
Ekonomiese hervormings
Wang Mang se steun onder die elite is nie groot nie. Daar is talle van prinse uit die huis van Han wat volwassenes is en regte op die troon kan opeis. Hy begin 'n beleid van groot hervormings om die gewone volk se steun te kry. Die slawerny word afgeskaf en die belastingstelsel verander. Hy voer die inkomstebelasting in wat hom baie gehaat maak by die adel.
Hy hervorm die munt in 7, 9, 10 en 14 en dit verteenwoordig 'n afwaardering in 7 en 14. Die markiese en laer edele word gedwing om hulle goud in te wissel teen munte wat minder waarde het. Dit word onwettig om grond te verkoop en al die mans kry 'n standaard stukkie grond. Indien mens meer land as die standaard besit moet hulle dit aan familie of bure gee wat nie genoeg land het nie. In 10 word staatsmonopolies ingevoer op sterk drank, sout en ysterwerktuie. Die staat probeer om die pryse vir graan, weefsels en syde te beïnvloed en te stabiliseer. Hierdie maatreëls word deur sommige geskiedkundiges soos Hu Shih gesien as 'n vroeë vorm van sosialisme wat faal omrede China nog nie ryp vir sulke veranderings is nie, maar ander historici stem nie saam nie.
Boere-opstand
Die dyke van die Huangho-rivier word verwaarloos en sterk reëns sorg vir 'n oorstroming en ekonomiese chaos. Die boere kom in opstand en kleur hule wenkbroue rooi om gevaarlik te lyk. Die opstand se leier Moeder Lu eis terugkeer na die ou stelsel omrede die rampe gesien word as 'n omen dat die Hemel Wang Mang se regering as onregmatig sien. In 17 neem die opstandelinge die hoofstad in, maar die burgeroorlog duur voort tot 23 wanneer Wang Mang vermoor word en die Han-dinastie herstel word, met die meer oostelike stad Luoyang as hoofstad. Dit is hoekom dit die Oostelike Han genoem word. Al Wang Mang se hervormings word teruggedraai en die slawerny word weer ingevoer.
Xawela
Xawela is 'n nedersetting buite Giyani in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Giyani Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Linksfield
Linksfield is ’n voorstad van Johannesburg, sowat 8 km noordoos van die stadsaal.
Geskiedenis
Linksfield beslaan die noordoostelike uithoek van die plaas Doornfontein, waarop al Johannesburg se oostelike voorstede van Observatory in die noorde tot Denver in die suide aangelê is. Die voorstad is op 8 Maart 1922 geproklameer. Dit grens aan Fairwood in die suidweste, Orange Grove in die weste, Sydenham in die noordweste, Linksfield-Noord in die noordooste, Bedfordview in die ooste en Linksfield Ridge in die suide.
Linksfield en omgewing het tradisioneel ’n groot Joodse bevolking. Van agt King David-skole in die Goudstad se voorstede, is vier in Linksfield: ’n preprimêre (170 leerders in 2017), junior primêre (410), senior primêre (444) en sekondêre skool (763). In 1998 is die Royal Johannesburg & Kensington Golf Club opgerig.
Demografie
In die sensus van 2001 het Linksfield 1 003 inwoners gehad van wie 78,1% wit was en 21,6% swart. Tien jaar later, toe die grense vir sensusdoeleindes veel groter getrek is, was die inwonertal 3 696, van wie 2 358 (63,8%) wit was en 1 222 (33,1%) swart. Toe het 73% van die inwoners hul huistaal as Engels aangedui, vergeleke met 78,1% in 2001.
Inus Bester
duimnael|Inus Bester, 2006 Inus Bester is op 5 Desember 2000 tot die munisipale raad van Saldanhabaai verkies as verteenwoordiger van 'n plaaslike belastingbetalers-organisasie, SAFPA (SA Political Alliance). Vanuit die staanspoor was hy baie effektief deur die aanspreek en oplos van probleme en die aanspreek van kontroversiële sake wat vir die publiek belangrik was. Dit het sy gewildheid onder die publiek dramaties laat toeneem, en in 2002 nader die DA hom en onafhanklike raadslid Richard Majola om met die DA 'n samewerkingsooreenkoms te sluit.
Die gevolg was dat die ANC uit die kussings gelig is met Bester as burgemeester, Majola as onderburgemeester en Jan Cillié van die DA as speaker. (Majola het in 2007 by die DA aangesluit en is tans die Speaker van die DA-beheerde provinsiale regering in die Wes-Kaap).
Die ANC het egter later weer beheer geneem toe twee DA-raadslede, byname Phillip Duiker en Morgan Moodaley, tydens die oorlooptydperk die DA verlaat het.
Joseph Kabila
Joseph Kabila Kabange (/kæˈbiːlə/ kab-EE-lə, Frans: [ʒɔzɛf kabila]; gebore op 4 Junie 1971) is 'n Kongolese politikus wat tussen Januarie 2001 en Januarie 2019 as president van die Demokratiese Republiek van die Kongo gedien het. Hy het tien dae na die sluipmoord op sy vader, president Laurent-Désiré Kabila, die leisels oorgeneem. Hy is in 2006 tot president verkies en in 2011 vir 'n tweede termyn herkies. Sedert Kabila, as voormalige president, ná die verkiesing in 2018 uitgetree het, sal hy volgens die Grondwet van die DRK lewenslank 'n senator wees.
Inus Bester
In 2006 is Bester wéér tot die raad herkies met sy steun wat verdriedubbel het.
Ná die oorlooptydperk in 2007 het die ANC/Independent Democrats (ID)-koalisie weer beheer oor die raad verkry, maar op Vrydag 8 Augustus 2008 het die opposisie-koalisie, bestaande uit die DA, ID, ACDP, Inus Bester en onafhanklike Johanna Stoffels weereens beheer van die ANC oorgeneem met Stoffels as Uitvoerende Burgemeester en Bester as Uitvoerende Onderburgemeester.
Joseph Kabila
In Oktober 2021 het Joseph Kabila sy proefskrif aan die Universiteit van Johannesburg ingedien. ’n Meestersgraad in politieke wetenskap en internasionale betrekkinge is aan die einde van sy studies wat vyf jaar geduur het, aan hom toegeken.
Terwyl hy aan bewind was, het Joseph Kabila voortdurend met oorloë in die ooste van die Kongo en interne rebellemagte te kampe gehad, ondersteun deur die buurregerings van Uganda en Rwanda.
Inus Bester
Gerhard Grobler, uitgewer van die Olifantsrivier Herald skryf op 20 September 2007: “Nou ons weet die organisasie het 'n bewese rekord van veg vir die regte van die belastingbetaler. Raadslid Inus Bester is 'n getuigskrif hiervoor.”
Dít sê die Weslander van 16 Oktober 2008: “Irrespective of where one stands politically, one can only admire the guts of Councillor Inus Bester who is standing up for the rights of the ratepayers and does not appear to worry whose toes he stands on in the process – friend or enemy. 'If it is not right, then it is not right – end of the story’ seems to be his philosophy.”
Met 11 ANC-gesinde raadslede aan die een kant en 11 DA/ID/Onafhanklike-raadslede aan die ander kant, word Bester as 23ste lid van die raad en sogenaamde "kingmaker" in 2009 verkies tot Speaker van die raad. Hierdie tyd word algemeen beskou as die mees bestendige tyd in die politieke geskiedenis van Saldanhabaai omdat Bester 100% onafhanklik opgetree het en géén koukusvergadering van énige party bygewoon het nie. Die speaker-kantoor was op sy aandrang selfs verwyderd van die ander raadslede. Wat ook opvallend was, was dat raadslede van al die politieke partye vir Bester in die kantoor besoek het om sake met hom te bespreek. Vroeër het ANC's nie die DA-speaker gespreek nie en die DA's ook nie die ANC-speaker nie.
Wanneer die twee opponerende groeperinge tydens raadsvergaderings verskil het, het Bester die sake terugverwys vir onderhandeling tussen hulle, wat telkens uitgeloop het op 'n kompromie - en almal was tevrede. Raadskomitees het Bester saamgestel volgens raadslede se belangstelling en nie polities nie. Die gevolg was dat komitees nog nooit voorheen so goed funksioneer het nie, en géén komitee deur een enkele politieke party oorheers is nie.
Bester sal onthou word as iemand wat sterk gestaan het op goeie dienslewering, maar veral spaarsamige en omsigtige gebruik van munisipale fondse.
Bester het in 2011 uit die aktiewe politiek getree en is die eretitel van Raadsheer gedurende Mei 2011 deur die Raad aan hom toegeken vir voortreflike diens.
Varingblom
Litause tradisie
Die somersonstilstand of Midsomerfees (Fees van Rasa en Joninės) is in Litaue tradisioneel as 'n dag gevier waarop teenoorgesteldes verenig en mense gelouter is. Die nag van die sonstilstand het magiese betekenis – volgens die Litause mitologie word aan plante en water helende krag verleen sodat hulle as geneesmiddel gebruik kan word, maar ook om die vrugbaarheid van grond te verhoog.
Middernag is die magiese tydstip van vereniging waartydens die varingbloeisel oopgaan. Vir die Baltiese mense was dit duidelik dat blomme uit saad ontwikkel, en hier sou ook varings geen uitsondering wees nie. Aangesien varingblomme egter nooit raakgesien is nie, het mense geglo dat varings slegs op die geheimsinnigste oomblik van die jaar – om middernag tydens die somerstilstand – sou gaan blom. Aan mense wat in hierdie nag op varingbloeisels afkom en hulle breek word volgens ou oorlewerings magiese kragte verleen: hulle beskik oor alle wysheid van die wêreld, is in staat om die taal van diere te verstaan, verborge skatte te vind en die dood van 'n mens te voorspel. 'n Ou Litause segswyse verbind slimheid met die opsporing van 'n bloeiende varingkruid (gudri kaip paparčio žiedą suradusi / turinti: "slim soos iemand wat 'n varingblom gevind het").
Litauers trek in hierdie nag na die woude om varingblomme op te spoor. Met esboomtakkies voltooi hulle 'n magiese sirkel om bose geeste en hekse – wat selfs probeer om varingbloeisels te vind – buite hou. Sodra mense op 'n magiese blom afgekom het, knie hulle neer en begin bid. Daar is magte van die duisternis wat pogings onderneem om die biddendes angs in te jaag en hulle met vreemde geluide af te lei sodat hulle die magiese oomblik, wanneer die bloeisel 'n kort rukkie lank open, mis.
Die grieselige dinge wat mense in hierdie nag in die woud hoor of sien versinnebeeld haar of sy sondes, en eers nadat hulle hul loutering deurstaan het, sal hulle in staat wees om te sien hoe die magiese varingblom oopgaan. Sy glansende rooi of reënboogkleure versinnebeeld die vereniging van vuur en water.
Slawiese tradisie
Volgens die Slawiese legende gaan hierdie blom net vir ’n kort rukkie oop op die aand voor die somersonstilstand. Die blom bring geluk aan die persoon wat dit vind. In verskillende weergawes van die verhaal bring die blom geluk, gesondheid of die vermoë om die taal van diere te verstaan.
Blommende varings
Hoewel varings nie blomme dra nie, glo kenners dat die mite van die blommende varing op die werklikheid gegrond is. In die verlede was die groepering van plante nie so presies soos vandag nie. Sommige blomplante lyk soos varings, en van hulle het blomme wat snags oopgaan. Sekere varings, soos die Osmunda regalis, dra ook trosse spore wat soos blomme kan lyk en hulle is algemeen bekend as "blommende varings".
Fenomenon Stratos
Die Fenomenon Stratos is 'n konsepmotor ontwerp deur Christian Hrabalec van die firma "Fenomenon", en bekend gestel in 2005 by die Frankfurt motorskou. Die konsep is gebaseer op 'n 419pk (312 kW) V8 enjin.
Tinerfe
Tinerfe ook bekend as die Grote, was die koning Guanche (Mencey) van die eiland Tenerife (Kanariese Eilande). Daar word beraam dat geleef het in die laat veertiende eeu.
Hy was die seun van koning Sunta, wat die hele eiland voor die verowering van die Kanariese Eilande in die vyftiende eeu geheers het. Tinerfe, soos al sy voorgangers, sy hof moes hy in Adeje die suide van Tenerife (ongeveer 100 jaar voor die verowering).
Toe sy pa se dood, Tinerfe het hy geërf het die eksklusiewe domein van Tenerife. Maar, soos gebeur het met sy voorgangers, sy ooms probeer om die kroon te heers nie, maar was onsuksesvol. Volgens die kroniek, die eiland van Tenerife bereik groot welvaart tydens sy regering.
By sy dood, sy seuns verdeel die eiland in nege menceyatos (koninkryke). Daar is 'n teorie dat die naam van die eiland Tenerife vandaan kom Tinerfe, hoewel dit tans word geglo dat die naam van die eiland is afkomstig van die Teide vulkaan.
2009 Bahreinse Grand Prix
Die 2009 Formule Een Bahreinse Grand Prix is op 26 April 2009 op die Bahrein Internasionale Renbaan in Sakhir, Bahrein gehou. Dit was die vierde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Jenson Button gewen.
270px|duimnael|regs|Wenner [[Jenson Button.]]
Cameron Dugmore
Cameron Dugmore (gebore 16 September 1963) is 'n Suid-Afrikaanse politikus en die huidige leier van die opposisie in die Wes-Kaapse Provinsiale Parlement, die African National Congress. Hy dien reeds sedert 2014 as 'n lid van die provinsiale parlement, nadat hy ook tussen 1994 en 2009 as lid gedien het. Hy was ook die Wes-Kaapse minister van onderwys tussen 2004 en 2008 en die Wes-Kaapse minister van sport en kultuur van 2008 tot 2009.
Vroeë lewe en aktivisme
Cameron Muir Dugmore is in 1963 gebore as Gillian en Ron Dugmore se tweede van vyf kinders. Sy ma was 'n Black Sash-lid. Hy het dikwels van stad na stad verhuis en in Pietermaritzburg, Grahamstad en Komga gewoon, waar sy vader 'n onderwyser en skoolhoof was. Van 1969 tot 1974 het hy die Union Preparatory School bygewoon. Hy het in 1977 by die York High School in George begin skoolgaan. In 1978 het hy begin om deel te neem aan anti-apartheidsaktiwiteite. Die aktiwiteite het die verwydering van strand-apartheidsborde by Heroldsbaai en Victoriabaai ingesluit. Al die aktiwiteite is deur sy moeder gelei.
Hy het aan die York High School gematrikuleer en was hul hoofseun. In 1982 begin hy in tale en die regte studeer aan die Universiteit van Kaapstad.
In 1985 het hy NUSAS UCT verteenwoordig in die Education Charter-veldtog onder leiding van die nie-rassige studentebeweging. Hy is in 1986 as visepresident van die Studenteraad verkies en nie lank daarna nie, in 1988, tot president. Hy het hierna as 'n gewetensbeswaarmaker by die End Conscription Campaign aangesluit.
In 1989 is hy tot die Interim-komitee van die United Democratic Front (Wes-Kaap) aangestel en het hy die Wes-Kaapse tak van die UDF by nasionale vergaderings verteenwoordig. In 1990 was hy die eerste sekretaris van die Nasionale Sportkongres (NSS). Die UDF Wes-Kaap het hom later as organiseerder aangestel.
Politieke loopbaan
In 1991 het hy lid van die African National Congress geword. Hy was betrokke by die Rondebosch- (Gaby Shapiro) tak. Hy word hierna tot die Streeks- Nasionale Komitee van die African National Congress verkies en word in 1992 en 1993 as die hoof van die organisasiedepartement aangestel. Hy is later as die hoof van die African National Congress Western Cape Elections Voter Organisation and Training (VOT) aangewys.
In 1994 is hy as 'n ANC-LPP verkies en hy het as lid van die PEC / PWC gedien. Hy het ook as die PEC-woordvoerder gedien. Hy was 'n takafgevaardigde by die Mahikeng-konferensie in 1997. Hy was hoof van die kommunikasiefaksie van die ANC se verkiesingsveldtog in 1999. Dugmore is in 1999 tot 'n tweede termyn as 'n provinsiale parlementslid herkies. In 2002 was Dugmore 'n takafgevaardigde na die Stellenbosch-konferensie.
In 2004 het premier Ebrahim Rasool Dugmore as die provinsiale minister van onderwys aangestel. Rasool is in 2008 herroep en deur Lynne Brown as premier vervang. Brown het Dugmore as die provinsiale minister van kultuursake en sport aangestel.
Dugmore het die provinsiale parlement in 2009 verlaat en is gevolglik as sameroeper van die ANC Overberg vissery-taakspan aangestel. Van 2010 tot 2014 was hy 'n spesiale adviseur vir Trevor Manuel. Dugmore was betrokke by die stigting van die Mitchells Plain Bursary and Role Model Trust, asook die Mitchells Plain Skills Centre en die Mitchells Plain Education Forum. Hy was 'n afgevaardigde na die ANC-konferensie in Mangaung in 2012, maar hy is by die konferensie akkreditasie geweier en kon dus nie die Wes-Kaapse tak verteenwoordig nie.
In 2014 het hy na die Wes-Kaapse provinsiale parlement teruggekeer as LPP vir Hessequa. Hy was 'n afgevaardigde na die Nasionale Beleidskonferensie in 2017.
In 2018 het Dugmore bekend gemaak dat hy as kandidaat staan om Marius Fransman as provinsiale voorsitter van die ANC op te volg. Dit was in politieke binnekringe bespiegel dat Dugmore 'n moontlike Wes-Kaapse premierskandidaat vir die 2019-verkiesing sou wees.
Dugmore is toe in Mei 2019 weereens tot nog 'n termyn in die Wes-Kaapse provinsiale parlement verkies. Op 20 Mei 2019 het die African National Congress hom as die verkose leier van die opposisie in die Wes-Kaapse provinsiale parlement aangewys. Hy het die amp op 22 Mei 2019 aanvaar.
Voorval
In Maart 2018 het gewelddadige betogings in Hermanus en omgewing plaasgevind. Die provinsiale minister van menslike nedersettings, Bonginkosi Madikizela, het gesê dat hy 'n mosie in die provinsiale parlement sal indien om Dugmore na die etiekkomitee te verwys omdat hy glo geweld aanhits. Die provinsiale ANC het die bewerings ontken.
Persoonlike lewe
Dugmore woon in Rondebosch, Kaapstad. Hy is getroud met Melanie Lue. Die egpaar het drie kinders.
Hiroo Onoda
Hirō "Hiroo" Onoda (小野田 寛郎, Onoda Hirō, 19 Maart 1922 - 16 Januarie 2014) was 'n keiserlike intelligensiebeampte van die Japannese leër wat in die Tweede Wêreldoorlog geveg het. Hy het nie aan die einde van die oorlog in Augustus 1945 oorgegee nie. Na die oorlog het Onoda vir 29 jaar in die Filippyne weggekruip totdat sy voormalige bevelvoerder uit Japan gereis het om hom formeel te ontslaan van diens op bevel van keiser Shōwa in 1974. Hy beklee die rang van tweede luitenant in die Keiserlike Japannese Leër. Hy was die voorlaaste Japanse soldaat om oor te gee, terwyl Teruo Nakamura later in 1974 oorgegee het.
Jon Tenney
Jon Tenney (gebore 16 Desember 1961) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Tombstone (1993), Beverly Hills Cop III (1994), The Phantom (1996), en Legion (2010).
Harry Viljoen
Harry Viljoen was 'n Springbokrugbyspeler en -afrigter. Viljoen het by Nick Mallet oorgeneem as die nasionale afrigter in Oktober 2000. Hy het bedank in 2002 na 'n reeks swak vertonings en is opgevolg deur Rudolf Straeuli.
Frédéric Bastiat
Claude Frédéric Bastiat (* 30 Junie 1801; † 24 Desember 1850) was 'n Franse klassieke liberale filosoof, ekonoom en lid van die Franse parlement. Hy is veral bekend as die skepper van die belangrike ekonomiese beginsel genaamd geleentheidskoste.
Lewensloop
Bastiat is op die 30ste Junie 1801 gebore in Bayonne, Akwitanië, 'n hawedorp langs die Golf van Biskaje, in die suide van Frankryk. Sy pa, Pierre Bastiat, was 'n vooraanstaande sakeman in die dorp. Sy ma is in 1808 oorlede toe Frédéric sewe jaar oud was. Sy pa het kort daarna na Mugron in die binneland getrek en Frédéric het hom kort daarna gevolg. Die Bastiat landgoed in Mugron is tydens die Franse Rewolusie verkry en het voorheen aan die Markies van Poyanne behoort. Met die afsterwe van sy pa in 1810 is Frédéric wees gelaat. Sy oupa aan vaderskant en sy tante aan moederskant, Justine Bastiat, het hom toe aangeneem. Hy het aanvanklik na 'n skool in Bayonne gegaan, maar sy tante het nie van die skool gehou nie en het hom by 'n skool in Saint-Sever ingeskryf. Hy was 'n goeie student, maar het sewentienjarige ouderdom het hy skool verlaat om by sy oom se uitvoeronderneming te gaan werk. Toe sy oupa in 1825 oorlede is, het hy 'n deel van sy boedel geërf waar hy vir die volgende paar jaar sou bly.
Bastiat het oor proteksionisme begin skryf en polities betrokke geraak. In 1831 is hy aangestel as juge de Paix, 'n regterlike pos, gevolg deur 'n aanstelling in 1833 as Conseiller Général vir die Kanton Mugron. Ten spyte van vorige pogings het hy eers in 1848 daarin geslaag om as adjunk vir die Landes-departement ’n parlementslid te word. Hy is voortydig aan tuberkulose dood.
La Loi (Die Wet)
Ongetwyfeld is Bastiat se belangrikste werk, oorspronklik 'n pamflet, La Loi (Die Wet), 1850, wat die ontwikkeling van 'n vrye en regverdige regstelsel beskryf en op aspekte van die toepassing daarvan in 'n liberale samelewing fokus. Dit definieer 'n regverdige stelsel van wette en wys dan hoe so 'n wet 'n vrye samelewing fasiliteer. In La Loi het Bastiat geskryf dat elkeen die reg het om “sy persoon, sy vryheid en sy eiendom” te beskerm. Die staat moet slegs 'n "vervanging van 'n gemeenskaplike mag vir individuele magte" wees om hierdie reg te verdedig. Volgens Bastiat het geregtigheid (wat beteken verdediging van 'n mens se lewe, vryheid en eiendom) presiese grense, maar namate regeringsmag verder reik as filantropiese pogings, word die regering so grensloos dat dit eindeloos kan groei. Die gevolglike statistiek is "gebaseer op hierdie drievoudige hipotese: die volslae traagheid van die mensdom, die almag van die wet, en die onfeilbaarheid van die wetgewer". Die publiek word dan sosiaal ontwikkel deur die wetgewer en moet buig voor die wil van die wetgewer "soos die klei vir die pottebakker". Hy sê:
“Sosialisme, soos die ou idees waaruit dit spruit, verwar die onderskeid tussen regering en samelewing. As gevolg hiervan, elke keer as ons beswaar maak dat iets deur die regering gedoen word, kom die sosialiste tot die gevolgtrekking dat ons daarteen beswaar maak. Ons keur staatsonderwys af. Dan sê die sosialiste dat ons teen enige opvoeding is. Ons maak beswaar teen 'n staatsgodsdiens. Dan sê die sosialiste ons wil glad nie enige godsdiens hê nie. Ons maak beswaar teen staatsgedwonge gelykheid. Dan sê hulle ons is teen gelykheid. En so aan, en so aan. Dit is asof die sosialiste ons daarvan beskuldig dat ons nie wil hê mense moet eet nie, want ons wil nie hê die staat moet graan verbou nie. Ek betwis nie hul reg om sosiale kombinasies uit te dink, dit te adverteer, dit voor te staan en dit op hul eie koste en risiko uit te probeer nie. Maar ek bevraagteken wel hul reg om hierdie planne deur die wet op ons af te dwing – met geweld – en ons te dwing om daarvoor te betaal met ons belasting.”
Bastiat voer aan dat die wet verdraai word wanneer dit 'n mens se reg op selfverdediging (van sy lewe, vryheid en eiendom) benadeel ten gunste van 'n ander se reg op gewettigde plundering, wat hy definieer as "Kyk of die wet van sommige persone verminder wat om behoort aan hulle [as eiendom], om dit aan ander te gee aan wie dit nie behoort nie [in eiendom]. Kyk of die wet uitgevoer word, tot voordeel van 'n burger en om die skade aan ander te voorkom, en as die burgers nie dade kan verrig nie sonder om 'n misdaad te pleeg wat hy die fiskale ondersteuning van "beskermende tariewe, subsidies, gewaarborgde winste, gewaarborgde werksgeleenthede, verligting en welsynskemas, openbare onderwys, progressiewe belasting, gratis krediet en openbare werke" beskryf." Volgens Bastiat kan wettige plundery op “’n oneindige aantal maniere” gepleeg word. Ons het dus 'n oneindige aantal planne om dit te organiseer: tariewe, beskermings, voordele, subsidies, aansporings, progressiewe belasting, openbare skole, gewaarborgde werksgeleenthede, gewaarborgde wins minimum lone, reg op hulp, reg op werkstoerusting, gratis krediet, ens. Al hierdie skemas as geheel - met hul gemeenskaplike doel van wettige plundering - vorm sosialisme". Bastiat het ook die volgende humoristiese punt gemaak: "As die natuurlike neigings van die mensdom so erg is dat dit nie veilig is vir mense om vry te wees nie, hoe kom is dit dan dat die neigings van hierdie organiseerders altyd goed is? Agente is ook deel van die menslike ras? Of glo hulle dat hulle van 'n fyner klei gemaak is as die res van die mensdom?"
Werk
Bastiat sal onthou word vir sy satiriese pamflette. Sy petisie deur kersmakers wat aan die Franse wetgewende verteenwoordigers gerig is, het besonder bekend geword. Dit het verklaar dat 'n buitengewone gunstige geleentheid sou ontstaan vir die adjunkte wat uiters toegewyd is aan Franse produsente deur buitelandse mededinging uit te hou, om sodoende binnelandse pryse laag te hou en oorvloed te verseker. Hy het daarop gewys dat daar nog 'n vreemde mag (die son!) was wat die mark met 'n gratis produk oorstroom het. Hy het toe geëis dat die adjunk alles moontlik sal doen om daardie mag uit te hou, ten einde die welvaart van die Franse inwoners te bevorder.
Sy werk Ce qu'on voit et ce qu'on ne voit pas (Wat 'n mens sien en wat 'n mens nie sien nie) is 'n voorbeeld van die ekonomiese beginsel van verborge koste. Hierin stel hy dat mense dikwels kyk na die direkte gevolge van ekonomiese optrede, maar nie na die moontlike ander, dikwels verskuilde, gevolge hiervan nie. Hy het die voorbeeld genoem van 'n winkelier wie se winkelvenster stukkend geslaan is. Die konsensus sou wees dat dit 'n ongelukkige gebeurtenis is, maar dit bring gelukkig wel geld in vir die glasmaker, wat ook van werk voordien word deur die gebeure. Maar wat as die venster nog ongeskonde was, sodat die winkelier nie die glasmaker vir die venster hoef te betaal nie? Miskien sou die winkelier gekies het om skoene te koop. Die winkelier sou dan 'n mooi paar nuwe skoene hê en steeds die bevrediging van 'n heel winkelvenster kry. Geen rykdom word dus geskep deur eiendom onnodig te vernietig nie.
Liggrys
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word liggrys as volg voorgestel:
Universiteit van Essex
Die Universiteit van Essex is 'n universiteit in Colchester, Essex, in oostelike Engeland.
Shanghai
Shanghai (Chinees: 上海;) is 'n megastad in die ooste van China en die grootste stad van die Volksrepubliek China. Shanghai is een van die munisipaliteite van die Volksrepubliek China, wat gelykstaande is aan 'n provinsie in China se administratiewe struktuur. Die Shanghai-munisipaliteit grens aan die Jiangsuprovinsie in die noorde en weste, Zhejiangprovinsie in die weste en suide, en die Oos-Chinese See in die ooste.
Inleiding
Shanghai is 'n hoofvervoersentrum, met dosyne spoorlyne, paaie en hoofweë in alle rigtings. Shanghai vorm die finansiële en kommersiële sentrum van die Volksrepubliek China. Shanghai is ook een van die vier groot geskiedkundige hoofstede van China.
Shanghai word beskryf as die "pronkstuk" van die bloeiende ekonomie van China. Met verskeie argitektoniese style soos Art Deco en shikumen, is die stad bekend vir sy hoë geboue, museums en historiese geboue insluitend die City God Temple, Yu-tuin, die China Pavilion en geboue langs die Bund, wat die Oriental Pearl TV-toring insluit. Shanghai is ook bekend vir sy soetgebak, kenmerkende plaaslike taal (Shanghainees) en lewendige internasionale flair.
As 'n belangrike internasionale stad is Shanghai die setel van die Nuwe Ontwikkelingsbank, 'n multilaterale ontwikkelingsbank gestig deur die BRICS state en die stad huisves meer as 70 buitelandse verteenwoordigers en talle nasionale en internasionale geleenthede elke jaar, soos die Shanghai Modeweek, die Chinese Grand Prix en ChinaJoy. Shanghai is die toeristestad met die hoogste verdienste in die wêreld, met die sewende meeste vyfster hotelle ter wêreld, en die wêreld se derde hoogste gebou, die Shanghai-toring.
1553 tot 1900
'n Stadsmuur is in 1553 gebou, wat algemeen beskou word as die ontstaan van die stad Shanghai. Tydens die eerste Opiumoorlog in die vroeë 19de eeu het Engelse troepe Shanghai oorgeneem. Toe die oorlog in 1842 met die Verdrag van Nanking beëindig is, is sommige hawestede vir internasionale handel geopen, insluitend die hawe van Shanghai.
In 1850 het die Taiping-opstand begin en in 1853 is Shanghai beset deur 'n triade van rebelle wat hulself die Klein Swaard-genootskap genoem het. Die baie gevegte het die plattelandse gebiede rondom die stad vernietig, maar die buitelandse nedersettings is nie aangeval nie. Baie Chinese, vir wie dit voorheen verbode was om buitelandse nedersettings te betree, het hierheen gevlug. In 1854 is nuwe regulasies uitgereik wat meer grond aan die Chinese inwoners beskikbaar gestel het. In dieselfde jaar is ook die eerste jaarlikse vergadering van die stadsraad van Shanghai gehou om buitelandse nedersettings te bestuur. In 1863 het die Britse en Amerikaanse nedersettings saamgesmelt in die Internasionale Konsessie. Tussen 1850 en 1900 het die bevolking van die stad gegroei van ongeveer 250 000 tot ongeveer 650 000.
Die Eerste Sino-Japannese Oorlog (1894–1895) vir mag in Korea is beëindig met die Verdrag van Shimonoseki. Met hierdie verdrag is China genoodsaak om Korea se onafhanklikheid te erken en sekere gebiede (insluitende Taiwan) aan Japan af te staan. Dit het ook die opkoms van Japan as 'n bykomende buitelandse mag in Shanghai beteken. Japan het die eerste fabrieke in Shanghai gebou en hierdie voorbeeld is vinnig gevolg deur die ander buitelandse magte wat teenwoordig was. Dit was die begin van die industrialisering van Shanghai.
20ste eeu
Shanghai was nou die belangrikste finansiële stad in die Verre Ooste. Onder die heerskappy van die Republiek van China is die stad in 1927 'n "spesiale stad" verklaar en in 1930 tot 'n provinsie verhef.
Op 27 Mei 1949 het Shanghai onder die beheer van die Kommunistiese Party van China gekom. Shanghai en Beijing was die enigste stede wat onafhanklik was in die Republiek van China, wat daardie onafhanklike status behou het. Ander stede het weer onder beheer van die plaaslike provinsies gekom. In die volgende dekade is die grense van die distrikte en provinsies in Shanghai gereeld aangepas.
Vir 'n lang tyd is Shanghai beskou as 'n intreepunt vir poste binne die sentrale regering van die Volksrepubliek China. In die 1990's is die "Shanghai-kliek" dikwels gebruik, waaronder die president van die Volksrepubliek China, Jiang Zemin, en premier Zhu Rongji. Jiang en Zhu was beide burgemeesters en partysekretarisse van Shanghai in die laat-1980's. Sedert 1992 het Jiang Zemin begin met die hervorming van die Shanghai-belastingbeleid. Die skerp verminderde belastinglas het baie plaaslike en buitelandse maatskappye na die stad gelok en Shanghai 'n sterk ekonomiese sentrum in Oos-Asië gemaak. Sedertdien het die stad 'n ekonomiese groei van 9-15% per jaar gehandhaaf.
In die konteks van stedelike uitbreiding is daar ook besluit om nege satellietstede in die One City, Nine Towns-projek te bou.
Demografie
Sedert 2019 het Shanghai 'n totale bevolking van 24 281 400, insluitend 14 504 300 (59.7%) hukou-houers (plaaslik geregistreer). volgens die 2010 nasionale sensus, woon 89,3% van Shanghai se bevolking in stedelike areas, en 10,7% woon in landelike areas. Gebaseer op die bevolking van sy totale administratiewe gebied, is Shanghai die tweede grootste van die vier munisipaliteite van China, na Chongqing, maar word oor die algemeen as die grootste Chinese stad beskou omdat die stedelike bevolking van Chongqing baie kleiner is. Volgens OESO, het Shanghai se metropolitaanse gebied 'n geskatte bevolking van 34 miljoen.
Volgens Shanghai se Munisipale Statistiekburo is ongeveer 157 900 inwoners in Shanghai buitelanders, insluitend 28 900 Japannese, 21 900 Amerikaners en 20 800 Koreane. Die werklike aantal buitelandse burgers in die stad is waarskynlik veel hoër. Shanghai is ook 'n binnelandse immigrasiestad; 40,3% (9,8 miljoen) van die stad se inwoners is uit ander streke van China afkomstig.
Shanghai-inwoners het 'n lewensverwagting van 83,6 jaar vir die stad se geregistreerde bevolking, die hoogste lewensverwagting van alle stede op die vasteland van China. Dit het ook veroorsaak dat die stad veroudering van die bevolking ervaar het – in 2017 was 33,1% (4,8 miljoen) van die stad se geregistreerde bevolking 60 jaar of ouer. In 2017 het die Chinese regering bevolkingsaanwasbeheer vir Shanghai geïmplementeer, wat gelei het tot 'n bevolkingsafname van 10 000 mense teen die einde van die jaar.
Godsdiens
Weens sy kosmopolitiese geskiedenis het Shanghai 'n mengsel van godsdienstige erfenis; godsdienstige geboue en instellings is reg oor die stad versprei. Volgens 'n 2012-opname behoort slegs 13,1% van die stad se bevolking aan georganiseerde godsdienste, insluitend Boeddhiste met 10,4%, Protestante met 1,9%, Katolieke met 0,7%, en ander gelowe met 0,1% terwyl die oorblywende 86,9% van die bevolking óf ateïste óf betrokke kan wees by die aanbidding van natuurgode en voorouers of volksgodsdienstige sektes.
Boeddhisme, in sy Chinese variëteite, het 'n teenwoordigheid in Shanghai sedert die Drie Koninkryke-tydperk, waartydens die Longhua-tempel en die Jing'an-tempel gestig is. Nog 'n belangrike tempel is die Jade Buddha Temple, wat vernoem is na 'n groot standbeeld van Boeddha wat in die tempel uit jade gekerf is. Teen 2014 het Boeddhisme in Shanghai 114 tempels, 1 182 geestelike personeel en 453 300 geregistreerde volgelinge gehad. Die godsdiens het ook sy eie kollege, die Shanghai Buddhist College, en sy eie drukker, Shanghai Buddhological Press.
Katolisisme is in 1608 in Shanghai ingebring deur die Italiaanse sendeling Lazzaro Cattaneo. Die Apostoliese Vikariaat van Shanghai is in 1933 opgerig, en is verder verhef tot die Bisdom Shanghai in 1946. Belangrike Katolieke terreine sluit die St. Ignatius-katedraal in Xujiahui in—die grootste Katolieke kerk in die stad, die St. Francis Xavier-kerk, en die She Shan-basiliek. Ander vorme van Christenskap in Shanghai sluit in Oosters-Ortodokse minderhede en, sedert 1996, geregistreerde Christelike Protestantse kerke.
Alhoewel dit tans 'n fraksie van die godsdienstige bevolking in Shanghai uitmaak, het Jode 'n invloedryke rol in die stad se geskiedenis gespeel. Nadat die Verdrag van Nanking die Eerste Opiumoorlog in 1842 beëindig het, is die stad oopgestel vir westerse bevolkings en handelaars het na Shanghai gereis vir sy ryk sakepotensiaal, insluitend baie prominente Joodse gesinne. Die Sassoons het groot rykdom in die opium- en tekstielbedrywe versamel en hul status versterk deur baie van die geboue te finansier wat ikonies in Shanghai se luglyn geword het, soos die Cathay Hotel in 1929. Die Hardoons was nog 'n prominente Baghdadi Joodse familie wat hul besigheidsukses gebruik het om Shanghai in die 20ste eeu te definieer. Die hoof van die familie, Silas Hardoon, een van die rykste mense in die wêreld gedurende die 1800's, het Nanjingweg gefinansier, wat toe departementele winkels in die Internasionale Nedersetting gehuisves het, wat nou een van die besigste winkelsentrums ter wêreld is.
Taal
Die volkstaal wat in die stad gepraat word, is Shanghainees, 'n dialek van die Taihu Wu-subgroep van die Wu-taalfamilie. Dit is anders as die amptelike Chinese dialek, Standaard Chinees (Standaard Noord-Mandaryns), wat wedersyds onverstaanbaar is met Wu-Chinees. Moderne Shanghainees is gebaseer op ander dialekte van Taihu Wu: Suzhounees, Ningbonees, en die plaaslike dialek van die Songjiang Prefektuur.
Voor sy uitbreiding was die taal wat in Shanghai gepraat is ondergeskik aan dié wat rondom Jiaxing en later Suzhou gepraat is, en was bekend as "die plaaslike taal", wat nou slegs in voorstede gebesig word. In die laat 19de eeu, het middestad-Shanghainees (上海闲话) voorgekom, en het vinnige veranderinge ondergaan en Suzhounees vinnig vervang as die verkose dialek van die Yangtzerivier-delta streek. Destyds was die meeste van die stad se inwoners immigrante uit die twee aangrensende provinsies, Jiangsu and Zhejiang, dus was Shanghainees meestal 'n baster tussen Suidelike Jiangsu- en Ningbo-dialekte. Na 1949, het Putonghua (Standaard Mandaryn) ook 'n groot impak op Shanghainese gehad as gevolg van streng bevordering deur die regering. Sedert die 1990's het baie migrante buite die Wu-sprekende streek na Shanghai gekom vir onderwys en werk. Hulle kon dikwels nie die plaaslike taal praat nie en gebruik daarom Putonghua as 'n lingua franca. Omdat Putonghua en Engels meer bevoordeel was, het Shanghainees begin afneem, en vlotheid onder jong sprekers het verswak. In onlangse jare was daar bewegings binne die stad om die plaaslike taal te bevorder en te beskerm teen vervaging.