cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Assirië
Uitbreiding, 911–627 v.C.
Assurbanipal het sy bewind begin met 'n stryd teen die Nubiese/Koesjitiese koning Taharqa, wat die suidelike deel van die Assiries beheerde Egipte probeer inval het. Memphis is verwoes. Assurbanipal het toe 'n reeks opstande deur die plaaslike Egiptenare self onderdruk en Necho I as 'n marionet-farao aangestel. In 664 v.C. het die Nubiese/Koesjitiese koning Tantamani weer probeer om Egipte binne te val. Hy is verslaan, Thebe is verwoes en geplunder en hy het na Nubië gevlug.
Phraortes, die koning van die Mede en Perse, het ook teen Assirië gerebelleer en probeer om Assirië self in 653 v.C. aan te val. Assurbanipal het hom egter verslaan. Die daaropvolgende Mediese konings, Madius en Cyaxares die Grote, is daarna albei deur Assurbanipal onderwerp.
In 652 v.C., net 'n jaar ná sy oorwinning oor Phraortes, het Assurbanipal se eie broer Shamash-shum-ukin, die Assiriese koning van Babilon, verklaar dié stad moet die ryk se hoofstad wees en nie Nineve nie. Hy het 'n sterk koalisie teen Assirië gevorm, met onder andere Babiloniërs, Galdeërs, Perse, Arameërs, Suteërs, Arabiere, Elamiete, Skitiërs, Kimmeriërs en selfs sommige Assiriërs. Die oorlog tussen die broers het vyf jaar aangehou, tot in 648 v.C., Babilon is verwoes en Shamash-shum-ukin verslaan. Hierna het Assurbanipal hom gewreek: Elam is heeltemal vernietig, die Arameërs, Galdeërs en Suteërs is wreed gestraf en Arabië is verwoes. Kores I van Persië (die oupa van Kores die Grote) is onderwerp.
Dit lyk of die laaste dekade van Assurbanipal se bewind vreedsaam was. Hy het baie biblioteke laat bou en 'n hernude vlaag bouwerk aan tempels en paleise begin. Hy was nou in beheer van sy hele ryk. In die ooste was Elam verwoes, die Manneërs en Iran se Mede en Perse was leenmanne. In die suide was Babilonië beset, die Galdeërs, Arabiere, Suteërs en Nabateërs was onderwerp, die Nubiese Ryk was verwoes, en Egipte het heffings betaal. In die noorde was die Skitiërs en Kimmeriërs uit Assirië verdryf, Urartu, Frigië en die Nieu-Hetiete was leenmanne, en Lidië het Assiriese beskerming gevra. In die weste was die Aarameërs, Siriërs, Fenisiërs, Israeliete, Juda, Samarra en Siprus onderwerp, en die Hellenistiese inwoners van Karia, Silisië, Kappadosië en Kommagene het heffings aan Assirië betaal.
Op sy hoogtepunt het die ryk die hele hedendaagse Irak, Sirië, Egipte, Libanon, Israel, Jordanië, Koeweit, Bahrein, Palestina en Siprus ingesluit, asook groot dele van Iran, Saoedi-Arabië, Turkye, Soedan, Libië, Armenië, Georgië en Azerbeidjan.
Dit het gelyk of Assirië nou sterker as ooit was, maar die lang oorloë om volke te onderwerp en die konstante veldtogte oor drie eeue heen om die ryk na al die windstreke uit te brei, het sy merk op Assirië gelaat; sy rykdom en mannekrag was uitgeput en ná die dood van Assurbanipal het groot burgerlike onrus in Assirië self uitgebreek.
Die val van Assirië, 626–605 v.C.
Groot dele in die ryk het stilweg hul onafhanklikheid begin terugwin. Teen 620 v.C. het Nabopolassar, 'n Galdeër, Babilon en ander dele van Babilonië ook in die chaos verower. Sin-shar-ishkun het 'n leër op die been gebring om teen Nabopolassar op te ruk, maar intussen het nog 'n groot opstand in Assirië self uitgebreek en die grootste deel van sy leër moes omdraai. Ondanks die swak toestande in Assirië kon Nabopolassar nie beheer oor die hele Babilonië behou of Assirië binneval nie. In die volgende vier jaar het die Assiriërs verbete beheer in Babilonië probeer terugwen.
In 615 v.C. het Nabopolassar egter 'n verbond gesluit met Cyaxares, koning van Medië, 'n voormalige leenstaat van Assirië, wat van die wanorde gebruik gemaak het om die Iranse volke te bevry en dié volke (die Mede, Perse en Partiërs) asook die Elamitiese, Goetese en Kassitiese gebiede te verenig.
Die alliansie van Iranse volke het Assirië aangeval en in 612 v.C. is Nineve beleër en ingeneem. Sin-shar-ishkun is gedood in die bitter straatgevegte in die stad. Ashur-uballit II (612- 605 v.C.) het in Nineve die troon bestyg en geweier om hom aan Nabopolassar, Cyaxares en hul bondgenote te onderwerp. Hy het daarin geslaag om uit Nineve te breek en sy pad oopgeveg na die Noord-Assiriese stad Harran. Hy het die stad verower en dit sy nuwe hoofstad gemaak. Vyf jaar later is Harran ook beleër en deur die Mede, Babiloniërs en Skitiërs ingeneem. Ashur-uballit II het weer eens daarin geslaag om uit te breek.
Egipte, self 'n voormalige leenstaat van Assirië, het toe tot die ryk se hulp gekom, maar die twee lande is in 605 v.C. eindelik deur die Mede en Perse verslaan by Carshemish. Teen 599 v.C. op die laatste het Assirië ophou bestaan as 'n onafhanklike politieke entiteit, hoewel dit 'n geo-politieke streek en etniese entiteit gebly het tot in die laat 7de eeu n.C., met klein Assiriese state wat tussen die 2de en 4de eeu n.C. in die streek ontstaan het.
Middel-Assiriese tydperk
Die Middel-Assiriese tydperk word gekenmerk deur lang oorloë wat Assirië in 'n gemeenskap van vegters omskep het. Die koning het op die burgerklas en priesters in sy hoofstad staatgemaak, asook die landelike adelklas wat die perde verskaf het wat die soldate nodig gehad het. Die belangrikheid van laasgenoemde word in dokumente en briewe gestaaf. Assirië het minder besproeiing nodig gehad as Babilonië en perdeteling het algemeen voorgekom. Lang tekste oor die versorging en opleiding van perde is al ontdek.
Handel is gedryf in alle windrigtings. Die bergstreek in die land was 'n belangrike bron van metaalerts en hout.
Regstelsel
Alle vry manlike burgers moes vir 'n tyd in die weermag diens doen. Volgens 'n regskode wat in die 14de en 13de eeu v.C. opgestel is, het vroue in Assirië 'n laer status as in naburige gemeenskappe gehad. Mans mag van hul vrou geskei het sonder dat laasgenoemde enige vergoeding gekry het. As 'n vrou owerspel gepleeg het, kon sy doodgeslaan word. Dit is onbekend of hierdie wette streng toegepas is, want dit lyk volgens ouer dokumente of daar gelyke vergoeding vir albei partye was in 'n egskeiding.
Die vroue in die koning se harem en hul bediendes is ook swaar gestraf; hulle is geslaan, vermink en doodgemaak. Assirië het oor die algemeen strenger wette as ander lande in die streek gehad. Teregstellings en gedwonge arbeid was nie algemeen nie, maar vir sommige oortreders kon 'n verhoor onder marteling plaasgevind het. Een tablet oor eiendomsreg bevat wrede strawwe vir oortreders. 'n Man kon iemand wat aan hom geld geskuld het, dwing om vir hom te werk, maar hy kon hom nie verkoop nie.
Assirië was, nes die res van Mesopotamië, aanvanklik oop vir homoseksuele verhoudings tussen mans. Sommige manlike prostitute en eunugs het groot roem en invloed gehad. In die Middel-Assiriese tydperk is seksoortredings gestraf ongeag of dit homo- of heteroseksueel was. Homoseksuele dade tussen sosiale gelykes, of wanneer iemand van 'n hoër status deur iemand van 'n laer status gepenetreer is, is as verkragting beskou. 'n Man kon egter iemand van 'n laer stand of aanbidders van die god Isjtar (wie se geslagsrolle nie as sterk manlik beskou is nie) penetreer. Voorbode-tekste verwys sonder vooroordeel of goedkeuring na homoseksuele dade, maar 'n persoon se sosiale stand sou bepaal of die voorbode voor- of nadelig was. Soms het dié voorbodes gebots met die regskodes, hoewel die wette gemaak kon gewees het om die mag van die voorbodes te beperk. Die historikus James Neill meen die wette sou nie soveel besonderhede oor homoseksualiteit bevat het "as homoseksuele gedrag nie 'n bekende aspek van die daaglikse lewe in die vroeë Mesopotamië was nie."
Argitektuur, letterkunde en kuns
Die Assiriese argitektuur is, nes dié van Babilonië, beïnvloed deur Sumeries-Akkadiese style (en in 'n mindere mate dié van Mitanni), maar 'n eie styl het vroeg reeds ontwikkel. Paleise het kleurryke muurversierings gehad en seëlafdrukke was algemeen.
In skole vir skribas is beide die Babiloniese en Assiriese dialek van Akkadies geleer, en letterkundige werke is dikwels uit 'n Assiriese oogpunt oorgeskryf. Die Assiriese dialek van Akkadies is in regs-, godsdiens- en amptelike geskrifte gebruik, asook in praktiese tekste soos vir mediese sorg en die vervaardiging van artikels.
Tussen die 13de en 10de eeu v.C. het prentverhale as 'n nuwe kunsvorm ontwikkel: 'n reeks beelde met onderskrifte is op vierkantige klipsteles uitgekerf. Dit het oorloë en jagtogte uitgebeeld en het mekaar opgevolg van die boonste linkerhoek van die stele na die onderste regterhoek. Dit en uitstekende seëlafdrukke het gewys Assiriese kuns het dié van Babilonië begin oorskadu. Nuwe boustyle vir ziggurats (piramide-agtige geboue), met twee torings en kleurryke teëls, het ook ontstaan.
Assirië ná die Assiriese Ryk
Assirië is ná sy val aanvanklik deur die kortstondige Mediese Ryk (605-549 v.C.) regeer. Nabonidus, die laaste koning van Babilonië (saam met sy seun en medeheerser, Belsasar) was toevallig self 'n Assiriër van Harran. Hy het die Galdeërs se bewind in Babilonië omvergewerp en die volk heeltemal uitgewis. Hy het egter nie veel gedoen om Assirië te herbou nie. Sommige dorpe en stede soos Harran was onaangeraak en ander soos Assur was nie heeltemal vernietig nie, maar stede soos Nineve en Kalhu was verwoes, met net klein groepe Assiriërs wat tussen die ruïnes gewoon het. Assirië het dus vir 'n kort ruk ná sy val in 'n toestand van verwoesting voortbestaan.
Achaemenidiese Assirië, 549–330 v.C.
Nadat die Perse die Mede verslaan en die oorheersende mag in Antieke Iran geword het, is Assirië van 549 tot 330 v.C. deur die Persiese Achaemenidiese Ryk regeer as Athura (die Oos-Aramese naam vir Assirië). Tussen 546 en 545 v.C. het Assirië in opstand gekom teen die nuwe Persiese dinastie, maar die rebellie is deur Kores die Grote onderdruk.
Die Perse is vroeër eeue lank deur Assirië oorheers (hul eerste leier, Achaemenes, en sy opvolgers was leenmanne van Assirië), en Assiriese invloede kan in die Achaemenidiese kuns, infrastruktuur en administrasie gesien word. Vroeë Persiese heesers het hulself beskou as opvolgers van Assurbanipal, en Mesopotamiese Aramees is 200 jaar lank behou as die ryk se taal.
Nineve is nooit herbou nie, maar Assur het weer ryk en vooruitstrewend geword.
In die 5de eeu v.C. het die taal Siries en die Siriese skrif ontwikkel. Vyf eeue later sou dit 'n wêreldwye invloed hê as die liturgiese taal en skrif van die Siriese Christendom, asook die skrif van die meegaande Siriese letterkunde wat in Assirië begin en later deur Klein-Asië, die Kaukasus, Sentraal-Asië, die Indiese subkontinent en China versprei het.
Masedoniese en Seleukidiese Assirië
In 332 v.C. is Assirië verower deur Alexander die Grote, die Masedoniese keiser van Griekeland, wat die inwoners Assirioi genoem het. Die Masedoniese Ryk (332 tot 312 v.C.) is in 312 v.C. verdeel en Assirië het daarna deel van die Seleukidiese Ryk (312 v.C.) geword. Dit is toe Sirië genoem: 'n Horitiese, Luwiese en Griekse naam vir Assirië. Laasgenoemde term het voorheen baie eeue lank net gedui op Assirië en die Assiriërs, en nie na die Levant en sy grootliks Aramese, Fenisiese en Nieu-Hetitiese inwoners nie. Die naam Sirië het nou ook streke ingesluit wat deel van die Assiriese Ryk was, maar nooit van Assirië self nie. Dit is ná die Persiese tydperk steeds gebruik, maar vir beide die Assiriërs van Noord-Mesopotamië en die Arameërs en Fenisiërs van die Levant, ongeag etnisiteit, geskiedenis of geografie.
In die Seleukidiese tydperk is die Assiriërs in die leër vervang met Grieke. Grieks het ook Aramees vervang as die ryk se taal, hoewel dit nie die Assiriërs geraak het nie omdat hulle nie in dié tydperk vergrieks het nie.
Babilon is geleidelik verlaat ten gunste van 'n nuwe hoofstad in Suid-Mesopotamië, Dura Seleukos. Dit was effektief die einde van "Babilonië".
Partiese Assirië, 150–116 v.C.; Adiabene, 69–117 v.C.
Teen 150 v.C. was Assirië grootliks onder beheer van die Partiese Ryk, weer eens as Athura. Dit lyk of die Partiërs die streek net losweg beheer het. Tempels is in baie stede en dorpe weer gebou vir die plaaslike Assiriese gode. 'n Paar onafhanklike Nieu-Assiriese state het ontstaan, soos Adiabene (69 tot 117 n.C.). Die historikus Georges Roux beskryf Adiabene as in werklikheid 'n herlewing van Assirië.
Romeinse Assirië, 116–118 n.C.
In 116 n.C. het die Romeinse Ryk onder Trajanus Assirië en sy onafhanklike state verower en as 'n Romeinse provinsie by die ryk ingelyf. Die Romeinse heerskappy het net 'n paar jaar geduur en daarna het die Partiërs weer beheer oorgeneem met die hulp van die Assiriërs.
'n Aantal Asiriërs is egter in die Romeinse leër opgeneem en het op plekke soos Antieke Engeland geveg.
Partiese Assirie herstel, 119–225 n.C.; Osroene; Hatra
Die Romeine en Partiërs het in die volgende eeu geveg om heerskappy oor Assirië en die res van Mesopotamië, en in dié tyd het die Nieu-Assiriese state Osroene (132 v.C. tot 244 n.C.) en Hatra (155 tot 241 n.C.) ontstaan. Osroene het 'n groot sentrum vir die Assiriese Christendom geword.
Sassanidiese Assirië, 226–650 n.C.
In 226 n.C. is Assirië grootlik deur die Sassanidiese Ryk oorgeneem. Nadat die Sassanidiese heersers die Romeine en Partiërs verjaag het, het hulle die onafhanklike state in Assirië tot niet gemaak; Hatra is in 241 ontbind en Osroene in 244, en Assur is in 256 verwoes.
Die streek was nou bekend as Asuristan (die Sassanidiese naam vir Assirië). Dit was die geboorteplek van die Kerk van die Ooste (nou verdeel in die Assiriese Kerk van die Ooste en die Galdeeuse Katolieke Kerk), met 'n florerende Siriese (Assiriese) kerkkultuur wat vandag steeds bestaan. Tempels is in die 4de eeu steeds aan Assur gewy in sy tuisstad en in Harran, wat wys die Assiriese identiteit was steeds sterk.
In dié tydperk is 'n groot deel van wat eens as Babilonië bekend was, in Assirie opgeneem.
Dit lyk of dele van Assirië tot in die laaste deel van die 4de eeu n.C. steeds semi-onafhanklik was, met 'n koning Sanhereb II wat in die 370's in die noorde regeer het.
Assiriërs ná Assirië
Eeue van konstante oorloë tussen die Bisantynse en die Sassanidiese Ryk het albei ryke uitgeput en Moslemse Arabiere toegelaat om van die Arabiese Skiereiland af dié twee ryke se gebiede binne te dring. Ná die Arabiese Islamitiese verowering in die 7de eeu het Assirië as 'n entiteit ophou bestaan, hoewel die Assiriese bevolking steeds die gebied beskou het as Athura, 'n naam wat tot in die 19de eeu voortbestaan het. Mesopotamië as 'n geheel het onder die Arabiese en Islamitiese invloed gekom en daar was 'n groot binnevloei van "nie-inheemse" groepe in die gebied, soos Arabiere, Koerde, Perse en Turke. Die inheemse Assiriërs van Noord-Mesopotamië het weerstand gebied teen dié proses en hul taal, godsdiens, kultuur en identiteit behou.
Die voorheen basiese beskawing van die woestyn-Arabiere is grootliks verbeter en verryk deur die invloed en kennis van inheemse Mesopotamiese wetenskaplikes, dokters, wiskundiges, teoloë, sterrekundiges, argitekte, kunstenaars, landboukundiges en sterrevoorspellers.
Onder die Arabiese Islamitiese ryke is die Assiriërs wat Christene was, as dhimmis geklassifiseer, 'n soort tweedehandse burger waarop sekere beperkings van toepassing was, maar hul regte is ten volle beskerm en hulle het in sekere sake vryheid gehad. Hulle is weerhou van spesifieke pligte en beroepe wat vir Moslems gereserveer is; het nie dieselfde politieke regte as Moslems geniet nie; hul woord was nie soveel werd as dié van Moslems in regs- en burgerlike aangeleenthede nie; hulle moes as Christene 'n spesiale belasting, jizyah, betaal; hulle is verbied om hul godsdiens verder in Moslemlande te versprei; en Assiriese mans mag nie met Moslemvroue getrou het nie. Hulle moes egter dieselfde wette as die Moslems gehoorsaam in verband met eiendom, kontrakte en verpligtinge. Sake soos huwelike en egskeidings kon egter plaasvind volgens Assiriese wette, die interne disspline is gehandhaaf deur godsdiensleiers wat aan die Moslems verantwoording moes doen, hulle kon alkohol drink en is teen enige vorm van aggressie beskerm.
Hoewel hulle oorwegend Chrstene was, het 'n minderheid van Assiriërs tot in die 10de eeu hul antieke Mespotamiese geloof beoefen.
Assiriërs wat steeds die Oos-Aramees gepraat het wat deur Akkadies beïnvloed is en wat tot die Assiriese Kerk van die Ooste behoort het, het in Noord-Mesopotamië (wat Assirië was) bly oorheers tot in die laat 14de eeu en die stad Assur is onder Islamitiese heerskappy nog deur Assiriërs bewoon tot die middel 14de eeu, toe die Turks-Mongoolse krygsheer Tamerlane 'n godsdiensgemotiveerde slagting onder Assiriese Christene geloods het. Daarna was daar geen tekens van 'n nedersetting in Assur in die argeologiese rekords nie en sedertdien was daar baie minder Assiriërs in hul tuisland.
'n Skeuring het in die 16de en 17de eeu onder die Assiriërs ontstaan toe baie van hulle van die Assiriese Kerk van die Ooste in die verre noorde van Mesopotamië die Katolieke geloof aanneem. Hulle was ontevrede met die leierskap van die Assiriese Kerk en kon nie in die Siries-Ortodokse Kerk aanvaarding vind nie. Rome het die nuwe kerk in 1553 die Kerk van Assirië en Mossul gedoop en sy eerste leier die Patriarg van die Oos-Assiriërs genoem. In 1683 het Rome egter die naam na die Galdeeuse Katolieke Kerk verander en die lidmate het bekend geraak as Galdeeuse Katolieke, hoewel hulle geen etniese, historiese, geskiedkundige of geografiese verbintenis het met die lang bestaande Galdeeuse volk van Suidoos-Mesopotamië nie.
Verskeie godsdiens- en etnies gemotiveerde slagtings het in die 17de, 18de en 19de eeu onder die Assiriërs plaasgevind, wat tot 'n hoogtepunt gevoer is met die grootskaalse slagting van ongewapende mans, vroue en kinders deur Moslemse Turke en Koerde in die laat 19de eeu onder Abdülhamid II van die Ottomaanse Ryk. Dit het getalle verder aansienlik laat afneem, veral in Suidoos-Turkye.
Die Assiriërs was ook van 1915 tot 1918, tydens die Eerste Wêreldoorlog, die slagoffers van 'n godsdiens- en etnies geïnspireerde volksmoord deur die Ottomane en hul Koerdiese en Arabiese bondgenote. Volgens sommige bronne is tot 750 000 Assiriërs in dié tyd vermoor, terwyl in 'n Assiriese opname in 1922 'n getal van 275 000 aangedui is. Die Assiriese Volksmoord het min of meer saamgeval met die Armeense en Griekse Volksmoord. In reaksie op die Turkse wreedheid het die Assiriërs teen hulle in opstand gekom in 'n Assiriese onafhanklikheidsoorlog tydens WOI. Hulle het 'n tyd lank suksesvol geveg teen 'n oormag van Turke en 'n paar oorwinnings oor die Ottomane en Koerde behaal, asook teen vyandelike Arabiese en Iranse groepe. Hierna het hul Russiese bondgenote die oorlog verlaat ná die Russiese Rewolusie, en Armeense weerstand het verbrokkel. Die Assiriërs was afgesny en omsingel, en het nie kos gehad nie. Hulle het hul pad oopgeveg na die veiligheid van die Britse linies en hul mede-Assiriërs in Noord-Irak. So is die aansienlike teenwoordigheid van Assiriërs in Suidoos-Anatolië wat langer as vier millenniums bestaan het, verminder tot sowat 15 000 mense aan die einde van WOI.
Die Assiriese Kommando is in 1928 in Brittanje gestig met antieke Assiriese militêre range soos Rab-shakeh, Rab-talia en Tartan. Hulle is deur Brittanje geprys vir hul dapperheid en trou, en is gebruik om onrus onder Arabiere en Koerde te onderdruk, die grense van Iran en Turkye te bewaak en Britse militêre installasies op te pas.
Nadat Irak in 1933 onafhanklik van Brittanje geraak het, het die Simele-slagting van Assiriërs plaasgevind toe duisende ongewapende mans, vroue en kinders deur Arabies-Koerdiese magte van die Irakse leër vermoor is. Die slagting het gevolg op 'n botsing tussen Assiriërs en die Irakse leër; die Irakiërs het 'n groot verlies gely het toe hulle probeer het om die Assiriërs se wapens af te neem omdat hulle bang was die Assiriërs wil van Irak afstig. Brittanje het die gewapende Assiriese Kommando verbied om die burgerlikes te help.
Die Assiriërs het hulle in die Tweede Wêreldoorlog by die Britte geskaar. Elf Assiriese kompanies het in Palestina/Israel geveg en nog vier in Siprus. Die Valskermkompanie was deel van die Royal Marine Commando wat betrokke was in gevegte in Albanië, Italië en Griekeland. Assiriërs het 'n groot rol gespeel in die oorwinning oor Arabies-Irakse magte in 1941 toe die Irakse regering besluit het om aan die kant van Nazi-Duitsland te veg. Die Britse teenwoordigheid in Irak het tot 1955 geduur en die Assiriese Kommando het tot aan die einde deel van die Britse leër uitgemaak.
Van die 1940's tot 1963 was daar 'n tydperk van verligting vir die Assiriërs. Veral onder die bewind van president Kassim is die Assiriërs in die hoofstroomgemeenskap opgeneem. Baie stedelike Assiriërs het suksesvolle sakemanne geword, ander was in die politiek en die weermag, hul dorpe het in vrede floreer en hulle het in sport soos boks, rugby, atletiek, stoei en swem uitgeblink.
In 1963 het die Ba'ath-party egter die bewind in Irak met geweld oorgeneem. Hoewel die party sekulêr was, was hulle Arabiese nasionaliste en wou hulle die baie nie-Arabiese volke in Irak "Arabies" maak, onder andere die Assiriërs. Ook die Koerde, Armeniërs, Turkmene, Perse, Sirkassiërs en vele ander is geteiken.
Die beleid het ingesluit die weiering om die Assiriërs as 'n etniese groep te erken en 'n verbod op geskrewe materiaal in Oos-Aramees, op die leer van die taal in skole, op Assiriese name vir kinders en op Assiriese politieke partye. Beheer is oorgeneem oor Assiriese kerke in 'n poging om Assiriërs op godsdiensgebied te verdeel en daar was gedwonge verskuiwings van Assiriese tradisionele gebiede na die groot stede.
In antwoord hierop het die Zowaa-beweging in die Assiriese Demokratiese Beweging in 1982 'n gewapende stryd teen die Irakse regering begin onder die leierskap van Yonadam Kanna. In die vroeë 1990's het hulle verenig met die Iraks-Koerdiese Front (IKF). Yonadam Kanna was baie jare lank 'n teiken van Saddam Hoesein se Ba'ath-regering.
Ook in Turkye het die regerings sedert die 1920's geweier om die Assiriërs as 'n etniese groep te erken en hulle probeer "turkifiseer" deur hulle "Semitiese Turke" te noem en hulle te dwing om Turkse name aan te neem. En in Sirië ondervind Assiriese/Siriese Christene druk om hulself "Arabiese Christene" te noem.
In onlangse jare het die Assiriërs in Noord-Irak en Noordoos-Sirië die teiken van uiterse Islamitiese terrorisme sonder oorsaak geword. As gevolg daarvan het Assiriërs en ander groepe soos Koerde, Turkmene en Armeniërs hulle bewapen om aanvalle af te weer deur Al-Kaïda, ISIS/ISIL, Jabhat al-Nusra en ander Islamitiese fundamentalistegroepe. In 2014 het Islamitiese terroriste Assiriese dorpe in die Assiriese tuisland Noord-Irak aangeval, asook stede soos Mosoel en Kirkoek, wat groot Assiriese bevolkings het.
Sedertdien was daar berigte van wreedheid deur ISIS-terroriste, onder meer onthoofdings, kruisigings, kindermoorde, verkragtings, etniese suiwering, rooftogte en uitbuitings soos onwettige belasting vir nie-Moslems. Assiriërs het Irak het in reaksie daarop gewapende militias gevorm om hulself te beskerm.
Assiriese godsdiens
Die Assiriërs het, nes die res van die Mesopotamiese volke, die Sumeries-Akkadiese Mesopotamiese godsdiens aangehang. Die nasionale godheid aan die hoof van die panteon was Assur. Dié godsdiens het van omstreeks 3500 v.C. bestaan tot met die geleidelike afname daarvan vanweë die Christendom tussen die 1ste en 10de eeu n.C.
Ander belangrike gode was Abzu, Anu, Baäl, Ea, Enlil, Isjtar, Sjamasj, Tammuz, Adad/Hadad, Sin (Nanna), Nihursag, Nergal, Tiamat, Ninlil en ander.
Die inheemse godsdiens is streng nagevolg tot minstens die 4de eeu n.C. en het in kleiner gebiede voortbestaan tot minstens die 10de eeu n.C., hoewel die Assiriërs die Christendom tussen die 1ste en 3de eeu n.C. begin aanvaar het. Hulle is vandag uitsluitend Christene, met die meeste wat tot die Assiriese Kerk van die Ooste, Galdeeuse Katolieke Kerk, Antieke Kerk van die Ooste en die Siries-Ortodokse Kerk behoort.
Taal
In die 3de millennium v.C. het 'n baie intieme kulturele simbiose ontwikkel tussen die Sumeriërs en Akkadiërs, wat wydverspreide tweetaligheid ingesluit het. Die invloed van Sumeries op Akkadies en omgekeerd is op alle terreine sigbaar, van leenwoorde tot op sintaktiese, morfologiese en fonologiese gebied.
Akkadies het Sumeries tussen die 3de en 2de millennium v.C. geleidelik as die spreektaal van Mesopotamië vervang, maar Sumeries het steeds in Mesopotamië as 'n heilige, seremoniële, letterkundige en wetenskaplike taal voortbestaan tot in die 1ste eeu n.C.
Die verwoesting van die Assiriese hoofstede Nineve en Assur deur die Babiloniërs, Mede en hul bondgenote, het daartoe gelei dat 'n groot deel van die tweetalige elite verdwyn het. Teen die 7de eeu v.C. het die meeste Assiriërs 'n Oos-Aramese dialek gepraat wat deur Akkadies beïnvloed is, en nie Akkadies self nie. Die laaste Akkadiese inskripsies in Mesopotamië dateer van die 1ste eeu n.C. Oos-Aramese dialekte, sowel as Akkadiese en Mesopotamies-Aramese voorname en vanne bestaan vandag nog onder Assiriërs in Noord-Irak, Suidoos-Turkye, Noordwes-Iran en Noordoos-Sirië.
Ná werk van 90 jaar het die Universiteit van Chicago 'n Assiriese woordeboek gepubliseer wat meer ensiklopedies as 'n werklike woordeboek is.
Kuns en wetenskap
Assiriese kuns wat tot vandag behoue gebly het, dateer hoofsaaklik uit die Nieu-Assiriese tydperk. Kunswerke wat gevegte uitbeeld en soms die deurboring van vyande in wrede besonderhede wys, het die mag van die koning vertoon en was gewoonlik vir propagandadoeleindes. Hierdie klipreliëfwerke het die mure van die paleise versier waar die konings buitelandse besoekers onthaal het. Ander klipreliëfwerke beeld die koning saam met verskillende gode uit en waar hy godsdienstige seremonies uitvoer. Baie van dié werke is in die koninklike paleise by Nimrod en Chorsabad ontdek. 'n Seldsame ontdekking van metaalplate wat vir houtdeure gebruik is, is in Balawat gedoen.
Assiriese beeldhouwerk het 'n hoë mate van afwerking gehad in die Nieu-Assiriese tydperk. Een voorbeeld is die gevleuelde bul Lamassu, wat die ingange van die paleis bewaak het. Dit was bedoel om die bose af te weer.
Hoewel werke van edelgesteentes gewoonlik nie behoue bly nie, is 'n paar uitstekende voorbeelde van Assiriese juweliersware in koninklike graftombes by Nimrod ontdek.
Daar is 'n debat onder akademici oor die aard van die Nimrod-lens, 'n stuk kwarts wat in 1850 deur Austen Henry Layard ontdek is in die Nimrod-paleiskompleks in Noord-Irak. Sommige meen dit is 'n bewys van die bestaan van antieke teleskope in Assirië, wat die groot akkuraatheid in die Assiriese sterrekunde kan verduidelik. Ander voorstelle is die gebruik daarvan as 'n vergrootglas vir juweliers of as 'n dekoratiewe inleg vir meubels. Die Nimrod-lens word in die Britse Museum gehou.
Die Assiriërs was ook bedrewe in militêre tegnologie met die gebruik van perderuitery, genietroepe, beleëringswerktuie ensovoorts.
Assiriologie
Baie eeue lank was Europa se kennis van Mesopotamië beperk tot twyfelagtige klassieke bronne soos die Bybelgeskrifte. Van die Middeleeue af is 'n paar keer geskryf oor antieke Mesopotamiese ruïnes. In die 12de eeu al is die ruïnes van Nineve geïdentifiseer deur Benjamin van Tudela, 'n rabbi van Navarra wat deur die Midde-Ooste gereis het. Babilon is in 1616 geïdentifiseer deur Pietro della Valle. Hy het nie net die terrein beskryf nie, maar ook stene met inskripsies op wat hy by Nineve en Ur ontdek het, na Europa teruggeneem.
Tussen 1761 en 1767 het Carsten Niebuhr, 'n Deense wiskundige, afskrifte van inskripsies by Persepolis gemaak, asook sketse van Nineve. Ná hom het André Michaux, 'n Franse botanis en verkenner, 'n grenssteen met 'n inskripsie wat hy naby Bagdad ontdek het, aan die Franse Bibliothèque Nationale de Paris verkoop.
Die eerste bekende argeologiese opgrawings in Mesopotamië het plaasgevind onder leiding van abbé Beauchamp, 'n pouslike vikaris-generaal in Bagdad. Abbé Beauchamp se memoires van sy reise het in 1790 groot opspraak onder geleerdes gewek toe dit gepubliseer is, en dit het gelei tot 'n aantal argeologiese en akademiese ekspedisies na die Midde-Ooste. In 1811 het Claudius James Rich, 'n Engelse inwoner van Bagdad, die ruïnes van Babilon en Nineve begin aanteken en karteer. Hy het talle stene met inskripsies, tablette, grensstene en silinders ontdek, onder meer die Sanherib- en die beroemde Nebukadnesar-silinder, wat die kern van die Mesopotamiese antieke versameling van die Britse Museum uitmaak. Voor sy voortydige dood op 34 jaar het hy twee memoires geskryf oor die ruïnes van Babilon en die inskripsies wat hy daar ontdek het. Dit kan as die begin van Assiriologie beskryf word.
Ontsyfering van wigskrif
Een van die grootste probleme waarmee geleerdes aanvanklik te doen gehad het, was die ontsyfering van die driehoekeige merke op baie van die artefakte en ruïnes. Dié merke, wat Thomas Hyde in 1700 wigskrif genoem het, is lank beskou as blote versierings. Eers in 1778 het Niebuhr akkaurate afskrifte gepubliseer van drie drietalige inskripsies uit die ruïnes van Persepolis. Niebuhr het ontdek die inskripsies is van links na regs geskryf en dat elk van die drie inskripsies drie verskillende soorte wigskrif bevat het; hy het dit klas I, II en III genoem. Daar is gevind klas I is alfabeties en bestaan uit 44 Oud-Persiese karakters. Dit is tussen 1802 en 1848 vir die eerste keer ontsyfer. In 1850 het Edward Hincks bewys klas II is nie alfabeties nie, maar beide lettergrepig en ideografies, en dit het gelei tot die ontsyfering daarvan tussen 1850 en 1859. Die taal is eers Babilonies en/of Assiries genoem, maar is nou bekend as Akkadies.
Intussen is die Biblioteek van Assurbanipal in Nineve in 1845 ontdek en sedertdien word die legkaartstukke van die eens vergete geskiedenis van Mesopotamië stuk vir stuk inmekaargepas.
San Juan
San Juan (Spaans: [saŋ ˈxwan]; Engels: [ˌsæn ˈhwɑːn]; amptelik Municipio de la Ciudad Capital San Juan Bautista, Municipality of the Capital City, Saint John the Baptist) is die hoofstad en grootste stad van Puerto Rico, 'n eilandgebied van die Verenigde State van Amerika, en is in 1509/1521 deur Spanjaarde as Ciudad de Puerto Rico gestig. Die stad het 'n bevolking van 395 326 en van 2 478 905 in die metropolitaanse gebied in 2010 gehad en het 'n oppervlakte van 199,31 km². San Juan is vernoem ná Johannes die Doper (Juan el Bautista).
San Juan is geleë in die noorde van die eiland Puerto Rico aan die kus van die Atlantiese Oseaan en is die belangrikste hawestad van die eiland. Die stad is die tweede-oudste Europese nedersetting in die Amerikas ná Santo Domingo, die hoofstad van die Dominikaanse Republiek.
Sedert die Spaans-Amerikaanse Oorlog in 1898 maak San Juan saam met Puerto Rico deel uit van die eilandgebiede van die Verenigde State, maar is nie amptelik geïnkorporeer nie. Die oustad en die Spaanse vesting is in 1983 deur die UNESCO as 'n wêrelderfenisgebied gelys.
Ford Focus
Die Ford Focus is 'n kompakte motor (C-segment in Europa) wat sedert 1998 vervaardig word deur die Ford Motormaatskappy. Ford het verkope van die Focus in Europa in Julie 1998 begin en in Noord-Amerika in 1999 vir die 2000-modeljaar.
In Europa, Noord- en Suid-Amerika en Suid-Afrika, het die Focus die verskillende weergawes van die Ford Escort en Ford Laser in hierdie markte vervang. In Asië en Australië het dit die Ford Laser vervang. Teen die eerste helfte van 2012 het die Focus die Toyota Corolla verbygesteek om die wêreld se besverkopermotor te word. Die Focus word beskou as een van die 50 gewildste motors van die afgelope vyftig jaar deur die Britse CAR-tydskrif.
Downton Abbey
Downton Abbey is 'n Britse kostuumdrama wat deur Julian Fellowes geskep en deur Carnival Films en Masterpiece gemeenskaplik vervaardig is. Dit is deur ITV op 26 September 2010 vir die eerste keer in die Verenigde Koninkryk en deur PBS op 9 Januarie 2011 as deel van die Masterpiece Classic-antologie vir die eerste keer in die Verenigde State uitgesaai.
Die televisiereeks, wat op die fiksionele Engelse landgoed Downton Abbey in Yorkshire afspeel, beeld die lewe van die adellike Crawley-gesin en hul bediendes in die post-Edwardiaanse tydperk uit, waarby belangrike historiese gebeurtenisse invloed op hul lewe en die Britse klashiërargie uitoefen. Hierdie gebeurtenisse sluit die nuus oor die ondergang van die RMS Titanic in die eerste seisoen; die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog, die grieppandemie in 1918 en die Marconi-skandaal in die tweede seisoen; en die tussenoorlogse tydperk en vorming van die Ierse Vrystaat in die derde seisoen in.
Downton Abbey het positiewe kritiek ontvang en is met 'n aantal pryse bekroon, waaronder die Golden Globe Award vir die beste mini- of televisiereeks en die Primetime Emmy Award vir uitstekende minireekse. Dit was die gewildste televisiereeks op sowel ITV asook PBS en het vervolgens die suksesvolste Britse kostuumdrama sedert Brideshead Revisited, wat in 1981 uitgesaai is, geword. Toe die derde reeks gebeeldsend is, was dit reeds een van die gewildste televisiereekse ter wêreld. 'n Vierde seisoen is in die najaar van 2013 uitgesaai, terwyl die vyfde seisoen in die Verenigde Koninkryk vanaf September 2014 deur ITV1 gebeeldsend is. Soos elke jaar is daar ook 'n spesiale Kersfees-aflewering in Desember 2014 uitgesaai. 'n Sesde seisoen is in September en Oktober 2015 gebeeldsend, en die laaste spesiale Kersfees-aflewering op Kersdag 2015.
Oorsig
Die reeks speel af in die fiktiewe Downton Abbey, 'n landhuis in Yorkshire en die setel van graaf en gravin Grantham, en volg die lewens van die adellike Crawley-gesin en hul bediendes tydens die regentskap van koning George V. Die eerste seisoen dek die twee jare voor die Groot Oorlog en begin met die nuus oor die ondergang van die RMS Titanic in 1912.
Die tweede seisoen dek die tydperk tussen 1916 en 1919, met 'n spesiale Kersfees-episode wat Kersfees 1919 dek en vroeg in 1920 eindig. Die derde seisoen sluit hierby aan en dek die tydperk tussen 1920 en die najaar van 1921.
Rolprent
Gewilde Downton Abbey-akteurs soos Hugh Bonneville, Elizabeth McGovern, Michelle Dockery, Laura Carmichael en Dame Maggie Smith keer terug in die eerste Downton Abbey-rolprent wat op 13 September 2019 in Britse en op 20 September in Amerikaanse rolprentteaters begin draai. Die rolprent handel oor 'n besoek van die Britse koningspaar aan Downton Abbey.
Eksterne skakels
Temamusiek
Downton Abbey Wiki
Tapu
Tapu, tabu of kapu is ’n tradisionele Polinesiese begrip wat iets aandui wat heilig is, met ’n "spirituele beperking" of "verbod". Die Afrikaanse woord "taboe" kom via Engels van laasgenoemde betekenis af. In Engels dateer die woord taboo van die tyd van kaptein James Cook se besoek in 1777 aan Tonga.
Sommige bronne gee dit aan as ’n samestelling uit Tongaans van ta "gemerk" en bu "in groot mate", maar dit kan volksetimologie wees.
Kanye
Kanye is 'n stad in Suid-Botswana. Die stad is ook die hoofstad van die Suid distrik.
Vektor SP1
Ontwerp
Die Vektor SP1- en SP2-pistole is amper identies, behalwe vir die kaliber en magasyne, en is breedweg gebaseer op die Italiaanse Beretta 92-ontwerp. SP staan vir "Service Pistol" en albei wapens is volgrootte holstertipe-pistole met soliede konstruksie. Vektor maak ook kompakte weergawes van albei modelle, wat as "algemene modelle" bemark word; dit het korter lope, sluitstukke en grepe.
Die Vektor SP1 is 'n pistool met 'n kort terugslag en 'n geslote romp. Dit gebruik 'n kantelbare sluitstuk van Walther-tipe, geleë onder die reguitterugslagloop, om dit aan die skuif te sluit. Die raam word van aluminiumlegering gemaak, die ander dele is staal. Die sneller het 'n dubbelaksie, met 'n ontblote hamer en 'n raamgemonteerde, dubbele veiligheidsknip wat 'n "gespanne en geblokkeerde" dra moontlik maak. Magasyne is dubbelstapel; die magasynvrystellingsknop is aan die onderkant van die snellerbeveiliging geleë.
Variante
'n Beperkte uitgawe SP1-teikenskietpistool was ook beskikbaar. Hierdie model het 'n enkele aksie, groot verstelbare visiere, reguit snellerontwerp, 'n ander snellerbeveiliging en 'n kompenserende gewig met langer loop. Hulle is gemerk as "Vektor USA: Norfolk VA".
Gebruik
Die SP-1-pistool word tans deur die Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag en die Suid-Afrikaanse Polisiediens gebruik. Buite Suid-Afrika word die pistool in sommige Suid-Asiatiese lande, veral Singapoer en Maleisië, gebruik.
Overberglangbeklewerik
Die Overberglangbeklewerik (Certhilauda brevirostris) is 'n redelike algemene endemiese standvoël in braakland, landerye, kusfynbos en Karoobossieveld. Die voël is 18 – 20 cm groot en weeg 35 - 40 gram. In Engels staan die voël bekend as die Agulhas Long-billed Lark.
Geokroniet
Geokroniet is 'n mineraal met die formule 0≤x≤8. Dit het die jordaniet-struktuur en vorm 'n oplossingsreeks daarmee. Die jordaniet-struktuur het vier verskillende as-posisies. Drie daarvan kan antimoonatome opneem en effens groter word, een daarvan kan net deur arseen beset word.
Die Landsdiensbeweging
duimnael|230px|Dr. C.F. Visser.
Die Landsdiensbeweging, of net Landsdiens, is 'n Suid-Afrikaanse organisasie wat daarop gemik is om die jeug op opvoedkundige kampe en uitstappies te neem, asook om maatskaplike projekte aan te pak.
Geskiedenis
Die Landsdiensbeweging het sy ontstaan te danke aan mnr. D. Stone van Johannesburg, wat in 1914 'n bedrag van R200 aan die Departement van Landbou geskenk het. Die geld moes as prys aan die kinders wat die grootste mielie-opbrengs op 'n halfmorg produseer, toegeken word. Die gemiddelde mielie-opbrengs op daardie tydstip was 6,1 sak per halfmorg. Die doel met hierdie skema was om die ouer, deur middel van die kind, te oorreed om beter landboumetodes toe te pas. Om vir so 'n prys in aanmerking te kom, moes die kind aandag skenk aan doelmatige grondbewaring en –bewerking, gebalanseerde bemesting, kwaliteit van saad en onkruidbestryding. Ten einde leiding aan die kinders te verskaf, is 'n Landbouvoorligtingsbeampte aangestel.
Die poging was so suksesvol dat die kompetisie al hoe gewilder geword het. Terselfdetyd het dit die mielieproduksie aansienlik verhoog. In so 'n mate dat die gemiddelde opbrengs per halfmorg teen 1920 reeds tien sakke was. Dit het aanleiding gegee tot die stigting van die Mieliebouklubs. Sedert 1929 het die klubs as die Voorspoedbond bekend gestaan.
Die naam Voorspoedbond is in 1935 deur die benaming Landbouklubs vervang. Gedurende die tydperk 1914 tot 1934 het die inskrywings vermeerder van 60 tot 100 lede. Dit het die Departement van Landbou genoodsaak om 'n addisionele voorligtingsbeampte vir die Oranje-Vrystaat en Noord-Kaap aan te stel. Teen 1940 het die belangstelling reeds so gegroei dat daar 10 000 lede in die Landbouklubs was. Die lede van Landbouklubs was hoofsaaklik skoolgaande jeugdiges en hulle het deurgaans voorligting van die Voorligtingsbeamptes ontvang. In die klubs is nadruk gelê op Landbou. In 1939/1940 is die Landbouklubs in 'n volwaardige jeugbeweging omskep. Hiermee het die klem verskuif en het die kind hoofsaak geword en die produk slegs 'n middel tot 'n doel, naamlik om mee te help tot die vorming van beter landsburgers.
Intussen het die gedagte om die twee bewegings onder een naam te konsolideer, ook begin posvat. Op 5 Februarie 1951 is goedkeuring van die Sekretaris van die Tesourie daarvoor verkry en is die benaming "Landsdiensbeweging" vir klubs in skole asook naskoolse klubs in gebruik geneem. Op 9 November 1953 het die Departement van Landbou volle verantwoordelikheid vir die Landsdiensbeweging aanvaar.
Aangesien die Landsdiensbeweging die jeug in daardie stadium op 'n wye terrein betrek het, was dit noodsaaklik dat die Departement van Landbou 'n vaste ooreenkoms met die verskillende onderwysdepartemente moes aangaan.
Aangesien die Landsdiensbeweging met 'n omvattende kultureel-opvoedkundige taak, aanvullend by die formele onderwys, besig was, is op Parlementêre vlak besluit om hierdie Beweging met ingang van 1 September 1968 vanaf die Departement van Landboutegniese Dienste na die Afdeling Opvoeding Buite Skoolverband van die Departement van Kultuursake, oor te plaas. Volgens die 1968-jaarverslag van die Departement van Kultuursake is daar in daardie jaar landswyd 29 kampe vir Landsdienslede gehou.
In 1970 is die Departement van Hoër Onderwys en van Departement van Kultuursake verenig as die nuwe Departement van Nasionale Opvoeding en ressorteer die Landsdiensbeweging onder die Tak Kultuurbevordering van genoemde Departement.
Gedurende die sewentigerjare het daar 'n sterk uitwaartse beweging in Landsdiens plaasgevind met die stigting van beskerm- en skakelkomitees.
'n Nuwe benadering wat die laat sewentigerjare kenmerk, is die beplanning van Landsdiensaktiwiteite rondom 'n spesifieke tema. Die temabenadering het die klem besonder sterk laat val op die rol wat die Landsdiensbeweging in omgewingsopvoeding te speel het.
Om die taak van die Landsdiensbeweging doeltreffend uit te voer, word Landsdiensklubs onder leiding van 'n volwasse persoon/persone by skole gestig. Klubs kan ook op naskoolse vlak by universiteite, technikons, onderwys kolleges en verskeie ander private instansies gestig word.
Die Landsdiensbeweging is een van die kanale waardeur die noodsaaklikheid van bewaring onder die aandag van die jeug gebring kan word, terwyl alle geleenthede, kultureel en andersins, aan die kind gebied word om tot volle ontplooiing te kom – ontplooiing wat ook sinvolheid van bestaan insluit, verantwoordelikheid, goeie burgerskap en opregte vaderlandsliefde.
In 1984 is die Departement van Onderwys en Kultuur, Administrasie Volksraad in die lewe geroep en ressorteer die Landsdiensbeweging onder die Direkotraat Kultuursake.
In 1987 is die eerste stap in die demokratiseringsproses van die Landsdiensbeweging geneem. Hierdie proses bereik in 1992 die hoogtepunt met die eerste vergadering van 'n verkose Hoofbestuur. Die klem val gedurende hierdie jare veral op omgewingsopvoeding, en samewerking met verskeie vennote op die terrein geniet voorrang.
Swartvleiloerie
Die Swartvleiloerie (Centropus grillii) is 'n standvoël wat voorkom in die noorde van KwaZulu-Natal, Mosambiek, die Caprivistrook en Noord- en Oos-Zimbabwe. In Engels staan die voël bekend as die Black Coucal.
Voorkoms
Die voël is 35–38 cm lank en weeg 95-150 g. Broeiende volwasse voëls het 'n swart kop, mantel en rugkant. Die vlerke is kastaiingbruin. Die swart stert het opvallende ligbruin dwarsstrepe. Die nie-broeiende en jong voëls se kroon en mantel het taan en bruin spikkelstrepe maar nie duidelike wenkbroue nie. Die rugkant insluitende die slag- en dekvere is meestal donkerbruin en rooibruin gestreep. Die stert is donkerbruin met fyn rooibruin bande. Die bors is liggeel tot grys en die sye swart dwarsgestreep.
Watsonia lepida
Watsonia lepida is 'n plant wat tot die genus Watsonia behoort. Die plant is inheems aan KwaZulu-Natal, Lesotho en die Vrystaat.
Mack V. Wright
Mack V. Wright (9 Maart 1894 – 14 Augustus 1965) was 'n Amerikaanse assistentregisseur en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Somewhere in Sonora (1933), The Vigilantes Are Coming (1936), The Singing Cowboy (1936), en Robinson Crusoe of Clipper Island (1936).
Rooikeelfisant
Die rooikeelfisant (Francolinus afer) is 'n jagvoël in die fisantfamilie Phasianidae wat 'n inheemse spesie van Suidelike Afrika is.
Identifikasie
Die rooikeelfisant is 25–38 cm lank, met beduidende grootteverskille tussen die subspesies. Dit is 'n algemeen donker fisant, bruin bokant en swartgestreepte grys of wit borskant. Die snawel, kaal gesigvel, nek en bene is helderrooi.
Verspreiding en habitat
Die rooikeelfisant broei oor die sentrale gordel van Afrika en af langs die ooskus van Suid-Afrika.
Ekologie en gewoontes
Die rooikeelfisant is 'n versigtige spesie wat in diep bedekking bly, hoewel dit soms in oop struikgewas of verbouing vreet as versteuring beperk is en daar ruigtes naby is. Die nes is 'n kaal skraapsel, en drie tot nege eiers word gelê.
Xenofobie in Suid-Afrika
Voor 1994 is immigrante onderwerp aan diskriminasie en selfs geweld in Suid-Afrika. Na die oorgang na 'n meerderheidsregering in 1994 het die voorkoms van xenofobie (ook genoem vreemdelingehaat) teen die verwagtinge in selfs toegeneem. Tussen 2000 en Maart 2008 het 67 mense in xenofobiese aanvalle gesterf. In Mei 2008 is 62 mense in aanvalle dood, hoewel 21 van diegene wat dood is, Suid-Afrikaanse burgers was. Die aanvalle was blykbaar weens xenofobie. In 2015 het nog 'n landwye oplewing in xenofobiese aanvalle daartoe gelei dat 'n aantal buitelandse regerings begin het om hul burgers te repatrieer.
5 Maart
5 Maart is die 64ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (65ste in skrikkeljare). Daar volg nog 301 dae in die res van die jaar.
Xenofobie in Suid-Afrika
Aanvalle teen Mosambiekse en Kongolese immigrante
Onrus en burgeroorlog het daartoe gelei dat baie Kongolese immigrante in 1993 en 1997 na Suid-Afrika gekom het, van wie baie onwettig was. Studies toon dat daar toe al xenofobiese houdings teenoor die vlugtelinge was, soos dat hulle glo gesondheidsorg geweier is waarop hulle tegnies geregtig was.
Buitelanders en die Suid-Afrikaanse Polisiediens
'n Studie van 2004 deur die Sentrum vir die Bestudering van Geweld en Versoening oor die houdings van polisiemanne in die Johannesburgse gebied het bevind dat 87% ondervraagdes geglo het dat die meeste immigrante sonder dokumente in Johannesburg by misdaad betrokke is, al is daar geen statistiese getuienis om die persepsie te staaf nie.
Geweld voor Mei 2008
In September 1998 is 'n Mosambieker en twee Senegalese uit 'n trein gegooi. Die aanval was deur 'n groep mense wat op pad terug was van 'n saamtrek wat buitelanders die skuld gegee het vir werkloosheid, en beskuldig het van misdaad en die verspreiding van vigs.
In Oktober 2001 het inwoners van die Zandspruit- informele nedersetting Zimbabwiërs 10 dae gegee om die area te verlaat. Toe die buitelanders dit nie doen nie, is hulle met geweld verwyder en hul krothuise afgebrand. Daar was geen beserings onder die Zimbabwiërs nie.
In Augustus 2006 het Somaliese vlugtelinge gevra vir beskerming nadat 21 Somaliese winkeleienaars in Julie vermoor is en nog 26 in Augustus. Die immigrante het gesê die aanvalle was xenofobies, maar die polisie het ontken dat dit 'n veldtog was om Somaliese handelaars uit die Wes-Kaap te verdryf.