cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Agneta Ekmanner
Agneta Ekmanner (gebore 4 Desember 1938) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Garaget (1975), Per (1975), Bröderna Mozart (1986), en Brandbilen som försvann (1993).
John Stuart Mill
John Stuart Mill (Pentonville, 20 Mei 1806 – Avignon, 8 Mei 1873) was 'n Engelse filosoof en ekonoom. Hy was 'n voorstander van die utilitarisme, die etiese teorie wat voorgestel word deur sy peetoom Jeremy Bentham. Sy eie variasie hiervan beskryf hy in die werk Utilitarianism, waarmee hy aanvoer dat daar 'n onderskeid gemaak moet word tussen verskillende soorte genot. In sy bekendste werk On Liberty sit hy die skadebeginsel uiteen. Die skadebeginsel is die opvatting dat iemand se vryheid slegs beperk mag word in so ver dit nodig is om te verhinder dat hy/sy ander skade aanrig.
Jeug
John Stuart Mill word gebore in sy vader se huis in Pentonville, Londen, as die oudste seun van James Mill en Harriet Burrow. Sy vader onderrig hom tuis, met advies en hulp van Jeremy Bentham en Francis Place. Hy kry 'n streng opvoeding en word weggehou van ander jongmense van sy ouderdom. Sy vader, 'n navolger van Bentham, het as spesifieke doel om 'n geniaale intellek te skep wat die doelwitte en uitvoering van die utilisme sou kon voortsit na die dood van Bentham en homself.
Teen die tyd dat hy drie was kon hy die Griekse alfabet opsê, en toe hy agt word het hy Aesopus se 'fabels' gelees en dra hy kennis van Plato. In 1818 begin hy met 'n studie van logika en die jaar daarop begin hy politieke ekonomie te bestudeer.
Werk
Hy publiseer sy eerste belangrike boek in 1843, A System of Logic. Hierin is die beginsel van oorsaaklikheid aangespreek naamlik: as A altyd deur B gevolg word, kan  veronderstel word dat dit in die toekoms ook altyd so sal wees.
Sy Principles of Political Economy (1848) word één van die belangrikste naslaanwerke op die gebied van ekonomie, en was bvvoorbeeld tot in 1919 die standaard teksboek van die opleiding ekonomie aan die Universiteit van Oxford.
In 1869 publiseer hy Subjection of Women, waarin hy vroueregte verdedig. Hy was toe al vier jaar lid van die parlement, waar hy hom ook beywer vir vrouestemreg en liberale stantpunte steun.
Verhouding met Harriet Taylor
In 1851 trou Mill met Harriet Taylor Mill na 21 jaar se intieme vriendskap. Taylor was getroud toe hulle mekaar ontmoet het. Haar verhouding met Mill was heg maar kuis in die jare vóór haar eerste man sterf. Taylor was 'n belangryke invloed op die werk en die idees van Mill sowel tydens die jare van vriendskap as tydens hul huwelik. Nog voor hy haar ken was Mill al 'n verdediger van die vroueregte en dat word deur haar nog verder versterk. In sy laatste hersiening van On Liberty noem hy haar as sy belangrikste invloed en inspirasie vir die skryf van die boek, en dat dit in 'n groot mate ook haar idees weerspieël. On Liberty word kort na haar dood gepubliseer. Sewe jaar na haar huwelik met Mill sterf sy in 1858 nadat sy ernstige longontsteking opgedoen het.
Shilowakoppie
Die Shilowakoppie is 'n rotsheuwel in die verre-ooste van die Krugerwildtuin. Dit is ongeveer 30 km noordoos van die Mopani-ruskamp, waar die Nshawu deur die Shilowapoort vanaf Mosambiek die park binnevloei.
Vrede, Vrystaat
Vrede is 'n dorp geleë in die Oos-Vrystaat in 'n belangrike landboustreek, waar met lewende hawe en graanprodukte geboer word.
Distrik
Die distrik beslaan 5 278 km2. Die belangrikste produkte is mielies, koring, wol, skaapvleis, beesvleis, melk, pluimvee en eiers. Daar word gereeld veeveilings gehou. Die dorp kry sy water van die Vrededam, suid van die dorp.
Theunis C.C. Lombard
Theunis Christiaan Christoffel Lombard is ’n Afrikaanse digter.
Lewe en werk
Theunis Christiaan Christoffel Lombard is op 15 September 1923 in Port Elizabeth gebore. Hy word groot op sy ouers se plaas in die distrik Somerset-Oos, waar hy ook sy eerste skoolopleiding in ’n plaasskool ontvang. Hierna sit hy sy skoolopleiding voort op Riebeeck-Oos en matrikuleer dan in 1942 aan Gill Kollege op Somerset-Oos. Vanaf 1943 studeer hy verder aan die Universiteit van Pretoria, eers in die medisyne, maar hy verander later van studierigting na lettere en wysbegeerte. Hy voltooi egter nie sy studies nie en verlaat die universiteit sonder om te gradueer. Sy swerwersdrang veroorsaak dat hy na sy studies vir ’n lang ruk deur Suid-Afrika swerf en talle los werkies doen soos boer, klerk en die bestuur van swaar vragmotors. Hy doen dit in die verlange om ’n nabyheid met die veld te kan ervaar, in teenstelling met die sterk materialistiese gees wat hy in die stede opgemerk het. In 1956 begin sy loopbaan in die Staatsdiens in Pretoria, waar hy buitemuurs verder studeer aan die Universiteit van Pretoria en in 1960 die B.A.-graad behaal met Sielkunde en Sosiologie as hoofvakke. In 1962 verwerf hy die B.A. Honneurs-graad in Sielkunde aan dieselfde universiteit. Hy word later Senior Vakkundige Beampte by die Departement van Arbeid in Johannesburg. In 1978 verwerf hy sy M.A.-graad in Sielkunde aan die Universiteit van Pretoria met ’n verhandeling oor “Die invloed van die affektiewe op slaag-druip by eerstejaarstudente”. In 1963 is hy met Christie getroud en die egpaar het twee seuns, Carel en Theunis.
Skryfwerk
Sy eerste gedig, “Materialisme”, verskyn in die Mei 1954 uitgawe van Rooi Rose en hierdie tydskrif plaas hierna gereeld van sy gedigte, terwyl hy later ook in Tydskrif vir Letterkunde van sy gedigte publiseer. Hy ontgin vele digvorme en skryf vrye en rymende verse, kwatryne en selfs haikoes. Baie van sy gedigte word egter steeds gekenmerk deur geykte beeldspraak, herhaling van beelde en woorde, asook vreemde woordgebruik. Die titel van sy debuutbundel “Uit hart, stad en see” verklaar die tematiek van gevoelsverse en die beskrywing van die stadslewe en die natuur. “Klanke uit die siel” is ’n meer eksperimentele bundel waarin die sielkunde beklemtoon word. “Weegskaal” bevat gedigte oor die liefde, die sielelewe en die stad. “Papegaaie oor die reënboog” word ses afdelings verdeel, met die titelgedig in die eerste afdeling. Hierdie gedig roep die verskyning van die kleurryke reënboog ná die reën op. Die moontlikhede van die vars en reëngewaste dag vind gestalte in kleurryke woorde, met die woorde gesimboliseer as papegaaie. “Flitse koeplette sang” bevat soos die titel aandui gedigte oor stemmings en indrukke, terwyl “Eggo’s” herinneringsverse is. Daar is ’n afdeling met “Haikoeverse” en een met “Kwatryne”, terwyl die laaste afdeling, “Koggel van die reënboog”, hoofsaaklik liefdesverse is. “Soet sonappelwit wat was” bevat hoofsaaklik gedigte met ’n nostalgiese verlange na ’n kinder- en jeugwêreld wat onherroeplik verby is, spesifiek met die Oos-Kaap as agtergrond. Daar is ook gedigte wat eensame figure in ’n koue stad uitbeeld en gedigte oor die ouderdom en oud word. Die beste gedigte is dié waarin die besef oor die gang van die tyd in fisiese beelde vergestalt word, soos in “Murasie van ’n kasteel” en “Vrede”. Verskeie van sy gedigte word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”. Hy voltooi ook die manuskrip van ’n digbundel wat hy “Die groot alleen” noem.
Nasionale belang
Nasionale belang, waarna dikwels verwys word deur die Franse uitdrukking raison d'État (vertaal "rede vir die staat"), stel die rasionaliteit van goeie regering met verwysing na die doelstellings en ambisies van 'n soewereine staat, hetsy dit ekonomies, militêr, kultureel of andersins is. Raison d'etat is 'n integrale konsep binne die veld van internasionale betrekkinge, aangesien die opkoms daarvan op verskillende maniere ontwikkel het om staat-tot-staat-betrekkinge te bestuur. Die strewe na nasionale belang is die grondslag van die realistiese skool in internasionale betrekkinge.
Geskiedenis
Voordat hervormings in Europa in die 16de eeu deurgevoer is, is nasionale belang dikwels sekondêr tot dié belangrikheid van godsdienstige oorwegings verstaan. Om 'n oorlog te voer, moet regeerders sodanige optrede in 'n konteks regverdig. Niccolò Machiavelli word oor die algemeen beskou as die eerste denker wat die voorrang van die nasionale belang in hierdie konteks voorstaan.
Die praktyk word tydens die dertigjarige oorlog deur Frankryk onder leiding van sy hoofminister Kardinaal de Richelieu gebruik toe hy, ondanks sy eie Katolisisme, aan die Protestantse kant ingegryp het om die toenemende mag van die Katolieke Heilige Romeinse keiser te beperk. Na aanleiding van de Richelieu verdedig Jean de Silhon die begrip raison d'État as "'n middel tussen wat gewete toelaat en sake vereis".
Die idee van die nasionale belang het gou die Europese politiek oorheers, wat oor die volgende eeue besonder mededingend geword het. Dit sou 'n vorm van rede word 'gebore uit die berekening en die slimmigheid van mense', en die staat erken as "'n wetende masjien, 'n werk van die rede." Die staat word nie meer afgelei van die goddelike orde nie en is van nou af onderworpe aan sy eie besondere behoeftes. State sou nou openlik aksie kon beoefen op grond van eiebelang. Net so kan merkantilisme gesien word as die ekonomiese regverdiging van die aggressiewe strewe na die nasionale belang.
Internasionale betrekkinge
Die realistiese skool van internasionale betrekkinge is gebaseer op hierdie idee van buitelandse beleid wat daarop gemik is om die nasionale belang na te streef. Die skool het op die Kongres van Wene sy hoogtepunt bereik, wat neerkom op die balansering van die nasionale belang van verskeie groot en mindere moondhede, waarvoor Klemens von Metternich aangedui sou word as die hoofonderhandelaar en teoretikus. Metternich het egter slegs min of meer bereik wat sy voorganger, Wenzel Anton, al gedoen het toe hy baie van die tradisionele Habsburgse alliansies omgekeer het en internasionale betrekkinge opnuut opgebou het op grond van nasionale belang in plaas van godsdiens of tradisie.
Sulke opvattinge het baie kritiek gekry na die bloedige debakel van die Eerste Wêreldoorlog, waar sommige probeer het om die konseptuele magsewewig te vervang met die idee van kollektiewe veiligheid, waardeur alle lede van die Volkebond "'n aanval op een as 'n aanval op almal sou beskou" het en sodoende die gebruik van geweld deur state af te skrik. Die Volkebond het nie gewerk nie, deels as gevolg van die weiering van die Verenigde State om aan te sluit, sowel as die feit dat nasies in die praktyk het dit nie altyd "in die nasionale belang" gevind om mekaar van die gebruik van geweld af te weer nie.
Die gebeure van die Tweede Wêreldoorlog, tesame met die Eerste Wêreldoorlog, het gelei tot 'n hergeboorte van die realisme, sowel as die geboorte van neorealistiese denke, aangesien internasionale verhouding-teoretici die rol van mag in globale bestuur weer beklemtoon het. Baie sulke teoretici het die swakheid van die Volkebond geblameer op die idealisme (in teenstelling met realisme) en ondoeltreffendheid om oorlog te voorkom, selfs al het hulle die beleid van die merkantilisme se 'bedelaar van jou buurman maak' vir die skepping van die nasionaal sosialistiese state in Duitsland en Italië beskuldig.
Met die hegemoniese stabiliteitsteorie is die konsep van Amerikaanse nasionale belang uitgebrei om die beskerming van oop seeroetes in te sluit, asook die fasilitering en uitbreiding van vrye handel.
Magister artium
'n Magister artium (afgekort tot MA) is 'n persoon wat toegelaat is tot 'n meestersgraad wat deur universiteite in verskeie lande toegeken word. Die meestersgraad op sigself word in omgangstaal ook na verwys as magister artium. Magister artium kan vergelyk word met magister scientiae. Diegene wat tot die graad van magister artium toegelaat word, studeer gewoonlik linguistiek, geskiedenis, kommunikasie, diplomatiek, openbare administrasie, politieke wetenskap, of ander vakgebiede binne die omvang van die geestes- en sosiale wetenskappe. Elke universiteit het egter sy eie konvensies en mag die graad ook toeken in die velde van natuurwetenskappe en wiskunde. Die graad word toegeken in verband met die voltooiing van kursusse en die slaag van eksamens, navorsing, of 'n kombinasie van beide.
Spy Tydskrif
Spy Tydskrif is 'n Australiese tydskrif vir private godsdienstige speurders (Engels: Private Religious Investigators; PRI). Die tydskrif se basis is in Launceston (Tasmanië). Die name van twee Tasmaniese predikante word algemeen verbind met hierdie godsdienstige speurbedryf: Ds Rayburn Cameron-Smith, 'n skrywer van avontuurverhale, en Dr Benno Zuiddam, 'n oud-Kovsie en kenner van die Vroeë Kerk.
Kenneth McArthur
Kennedy Kane McArthur (10 Februarie 1881, Dervock - 13 Junie 1960, Potchefstroom) was 'n maratonatleet wat die goue medalje op 14 Julie 1912 tydens die Olimpiese Spele in Swede gewen het.
Persoonlike lewe
McArthur is gebore in Dervock, Noord-Ierland. Hy het na Suid-Afrika gekom tydens die Tweede Vryheidsoorlog gedurende 1901 en by genl.maj. Robert Baden-Powell se Suid-Afrikaanse polisiemag (SAC) aangesluit. Hy doen eers diens by Lindequesdrift, die Vaalrivier, by Kraalkop en later by Bank naby Carletonville. Hy werk ten einde laaste in Potchefstroom.
Hy ontmoet Johanna Jacoba Christina (Joey) Louw in Potchefstroom. Sy was in die konsentrasiekamp by Klerksdorp en slegs veertien jaar oud aan die einde van die oorlog. Hulle is eers in 1921 getroud.
Maraton loopbaan
McArthur wen sy eerste maraton oor 57 km tussen Klerksdorp en Potchefstroom in 1904. Hy neem ook aan veldwedlope deel en onder meer die Johannesburg-Krugersdorp wedloop, die Wanderes-maraton, die Suid-Afrikaanse maraton in 1908 en ook die Argus-maraton in 1910.
Agthoek
'n Agthoek of oktogoon is 'n veelhoek met agt hoeke en agt sye.
Gereformeerde Gemeenten in Nederland
Die Gereformeerde Gemeenten in Nederland is ’n kerkverband met 26 225 lede (2016), wat bestaan uit 53 kerke waarvan die meeste in Nederland geleë is. Die kerkverband bestaan uit gereformeerde kerke wat almal die Drie Formuliere van Enigheid as belydenisskrifte onderskryf. Die Drie Formuliere van Enigheid is die Nederlandse Geloofsbelydenis, die Heidelbergse Kategismus en die Dordtse Leerreëls. Die kerkverband handhaaf die Calvinistiese lewensbeskouing en aanvaar die gesag van die Bybel oor alle dinge. Die kerkverband is die mees konserwatiewe van al die gereformeerde kerkverbande in Nederland.
Die Gereformeerde Gemeenten in Nederland het in 1953 afgeskei van die Gereformeerde Gemeenten.
NG gemeente Edenburg
duimnael|240px|links|Edenburg se vorige kerk is in 1925 vergroot en opnuut ingewy, maar in die jare 50 gesloop en vervang deur 'n siersteengebou. Die argitek was [[Richard Wocke.]]
duimnael|320px|regs|Die kerkraad van Edenburg in ds. [[P.S.Z. Coetzee se tyd. Hy sit voor in die middel.]]
duimnael|regs|170px|Ds. [[Albertus Meiring|A.P. Meiring, leraar van 1866 tot sy dood op 26 Mei 1892.]]
duimnael|regs|160px|Ds. J.H. van Loggerenberg, leraar van 1934 tot 1939.
duimnael|links|170px|Ds. Pieter du Toit, leraar van 1893 tot sy aftrede in 1924. Hy is oorlede op [[2 Augustus 1941.]]
Die NG gemeente Edenburg is ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Vrystaat. Met stigting was dit die 10de gemeente in die Vrystaatse Sinode.
Gemeentestigting
Die gemeente Edenburg is op 15 Julie 1863 van die Fauresmith afgestig. Die eerste paar jaar moes die gemeente sonder ’n vaste leraar klaarkom. ’n Eie predikant kry Edenburg eers op 10 Junie 1866 toe ds. A.P. Meiring tot herder en leraar van die gemeente bevestig word. In die eerste 100 jaar van sy bestaan was die gemeente nooit vir langer as een jaar vakant nie, soos blyk uit die volgende gegewens: di. A. P. Meiring (1866–1892), P. du Toit (1893–1924), P.S.Z. Coetzee (1925–1934), J.H. van Loggerenberg (1934–1939), J.A.J. McDonald (1940–1944), P.S.Z. Coetzee vir die tweede maal (1945–1949) en J.P. Roux (1950-). In 1952 skryf Ons gemeentelike feesalbum: "Hierdie voortdurendheid in die heilige bediening is vir die gemeente Edenburg ’n oorsaak van roem in die aanbiddelike Voorsienigheid van God."
Ds. Meiring was die grondlegger van die gemeente Edenburg. Die gemeente is dan ook veel verplig aan sy eerste leraar. Die "bedehuis" wat hy gebou en in 1877 ingewy het, het selfs tot in die middel van die 20ste eeu as die kerk van Edenburg gedien. Dat die pastorie nie toegebou kan word nie en dat alle kerkeiendomme belastingvry is, is vrugte van sy bekwame leiding en goeie deursig. Hy was in die Vrystaatse Kerk ’n vername predikant: 25 jaar lank was hy lid van die Moderatuur.
Kerkbou
duimnael|regs|170px|Bastian Tromp en sy broer Jan het die orrel geskenk wat £750 gekos het en van 1877 dekades lank in gebruik was.
duimnael|regs|170px|Jan Tromp sy broer Bastian het die orrel in die ou kerk geskenk.
Van Loggerenberg beskryf die ou kerk op Edenburg as die "groot monument van ds. Meiring", wat dit soveel te meer onbegryplik maak dat dié gebou in die 1950's gesloop is om plek te maak vir ’n kerk van siersteen.
Op 'n gemeentevergadering gehou op 12 Oktober 1872 is besluit om 'n nuwe kerk te bou. Die lede wat teenwoordig was was besonder geesdriftig en deur die 50 manslidmate daar is onmiddellik 'n bedrag van £2 500 vir die boufonds belowe. 'n Boukommissie is benoem, wat uit die volgende lede bestaan het: ds. A.P. Meiring, A. Strauss, F.J. du Toit, G.P. Snyman, J.A. Griessel en S.W. van der Merwe. Op 'n kerkraadsvergadering van 14 Oktober 1872 is besluit om by die gemeente aan te beveel dat 'n kruiskerk, met nie minder as 600 sitplekke nie, gebou sal word, en voorts dat met die bou daarvan nie begin sal word nie voordat "ten minste nagenoeg de geheele bouwsom zal zijn gewaarborgd". Vir die verwesenliking van hierdie ideaal het die gemeente op inisiatief van ds. Meiring vir hulle grootliks beywer, sodat met die bou van die nuwe kerk in 1874 'n begin gemaak kon word. In 1873 is 'n basaar gehou en met die geleentheid het een Kaapse hamel die reusebedrag van £104.14s. 0d. ingebring. Die skaap is 19 maal teruggegee.
Die boumeester van die kerk was Richard Wocke, "in den Oranje Vrystaat, by de kerk zowel als by den Staat ten gunstigste bekend". Die messelaars, wat onder hom gewerk het, was Doyer, Wall en Pritchard. Die heer Wiid was verantwoordelik vir die timmerwerk en hy persoonlik het die sierlike kansel gemaak, wat baie jare in die kerk gebruik is. Die werk aan die nuwe kerk het mooi gevorder en op 4 Mei 1874 het die kerkraad besluit dat die hoeksteen op 10 Julie 1874 gelê sou word. Verder is daar ook besluit: (a) dat die lede van die kerkraad net na die legging van die hoeksteen saam met die rustende kerkraadslede en met die boukommissie 'n sosiale dinee sou hê; (b) dat met uitsondering van die voorsitter, as lid van die boukommissie, elke kerkraadslid uit sy privaat beurs £1 sal bydra ten einde by geleentheid van die hoeksteenlegging aan die drie messelaars van die kerk 'n geskenk te gee, en voorts aan die handlangers vir rekening van die gemeente van vier tot ses skape, en aan die argitek "'n matig dronk wyn of brandewyn, door hem zelven aan zyn volk op gepasten tyd uit te reiken, en die uit de kerkkas te vergoeden". Op die "liefdemaal" wat daar gehou is, is ses flesse wyn en 12 flesse bier verbruik.
Inwyding van die tweede kerk
duimnael|170px|regs|Ds. J.A.B. Grobbelaar, leraar van 1978 tot sy aftrede op [[28 April 1984.]]
Die bou van die kerk het betreklik stadig gevorder en eers op 10 Januarie 1877 het die plegtige inwyding daarvan plaasgevind. Prof. G.B.A. Gerdener het dit beskryf as "die kerk met die mooiste toring in die Vrystaat in daardie dae". Dit was 'n buitengewone feesviering, wat van 9 tot 14 Januarie geduur het. Die verrigtinge het die Dinsdagaand begin met 'n bidstond in die ou kerk en het op Sondagaand in die nuwe kerk geëindig met 'n konferensie met die gemeente. Die uitgangspunt van hierdie konferensie was Psalm 66 vers 16. "Kom luister en laat my vertel, julle almal wat God vrees, wat Hy aan my siel gedoen het." Uit die verslag wat voor die gemeente gelê is, die volgende aanhaling: Die kontrak vir die bou van die kerk is op 9 Junie 1873 geteken. Die gebou moes afgelewer word vir die som van £11 500. By die aflewering sou die laaste paaiement van £1 100 betaal word. Die ekstras wat bygekom het, het die totale koste op £12 901 gebring. By sy inwyding het daar nog 'n skuld van £4 804.12s.0d. op die kerk gerus. Hierdie bedrag is egter deur beloftes gewaarborg en die "intekeninge op die tweede aanvraag zyn nog onbetaald". Die gemeentelede het almal baie ruim bygedra. Daarby het die broers Bastiaan en Jan Tromp die pragtige groot orrel aan die kerk present gegee, wat dekades lank uitstekende diens aan die gemeente gelewer het. Die familie van der Merwe het nog £54.2s.0d. bygedra vir die klok en vir die uurwerk, en die susters en dogters van die gemeente het die lampe aan die kerk gegee. Diaken C.W. van Zyl het die kanselkleed gegee, en die lede van die kerkraad die Kanselbybel en -gesangboek. By geleentheid van die inwyding het die kerkraad uit die volgende broeders bestaan: R. Robinson, G. van Niekerk, S.W. Dippenaar, B. Liebenberg, S.W. van der Merwe, G. P. Snyman, D.J. Ackerman, J.A. Griessel, F.P. Viljoen, O. Rahl, W. van den Heever en W. Strauss. Ds. A.P. Meiring het by hierdie geleentheid 'n baie indrukwekkende rede uitgespreek.
Met die inwyding van die nuwe kerk is een van ds. Meiring se grootste ideale eindelik verwesenlik. Ongelukkig het die mure van die kerktoring, nie lank ná die inwyding al begin bars, en in 1889 het die gemeente besluit om die kerktoring af te breek en 'n nuwe toring met klip te laat herbou. Die Heer Thomson het onderneem om die werk vir £2 000 te doen en die heer Cordeau het opgetree as argitek.
Ds. Meyer se opvolgers
Onvergeetlik ook is ds. P. du Toit, wat ná ’n dienstyd van 31 jaar in die gemeente sy emeritaat op 79-jarige leeftyd aanvaar het. Hy het eindelik 95 jaar oud geword. Hy het Edenburg gelei in die dae van oorlog (1899–1902) en Rebellie (1914) en Griep-epidemie (1918). Toe hy in 1941 oorlede is, het Edenburg sy stoflike oorskot in die boesem van die gemeente verwelkom en vlak by die hoofingang tot die godsgebou op waardige en indrukwekkende wyse ter aarde bestel.
Soos ds. Du Toit ’n groot yweraar vir die sending was, so was sy opvolger, ds. P.S.Z. Coetzee, uitstaande bevorderaar van die onderwys en groot kindervriend. Ds. Van Loggerenberg, sowel as ds. André McDonald, het hulle ten taak gestel om die nagevolge van die depressiejare ongedaan te maak en die gemeentelike ﬁnansies weer op ’n gesonde voet te plaas. Ds. J.P. Roux het die beplanning vir die bou van ’n nuwe kerk gelei.
Die huidige kerkgebou
Volksblad het in 2012 as volg berig oor die bou van die nuwe kerk: “Soos herhaaldelik blyk uit die geskiedenis het die tweede kerkgebou wat in 1877 ingewy en in 1928 grootliks herbou is, voortdurend opknappings- en herstelwerk vereis. Die raad van ’n argitek is ingeroep en die kerkraad moes met skok verneem dat die toestand van die mure swakker was as wat vermoed is. Die swak grondformasie was grootliks hiervoor verantwoordelik.
“Op ’n gemeentelike vergadering op 10 April 1953 is eenparig besluit om aan die kerkraad opdrag te gee om ’n nuwe kerkgebou, die derde in die geskiedenis van die gemeente, op te rig. Die leraar en die boukommissie het met ywer die taak begin. Op 1 en 2 Augustus 1953 is plegtig van die ou (kerk) afskeid geneem en op 12 Augustus 1953 is met die sloping begin. Sewe maande ná die gemeentelike vergadering, op 14 November 1953, is die hoeksteen van die nuwe gebou deur ds. J.P. Roux gelê. Dit was 91 jaar (nadat) die hoeksteen van die eerste kerkgeboutjie gelê is.
“Die bouheer van die nuwe kerkgebou was die kerkbouer F.P. van Heerden van Germiston. Die kerk rus op 52 versterkte pilare, waarvan sommige tot 33 voet (bykans 10 meter) diep in die aarde gesink moes word om alle onvaste bouaarde te vermy. Die kerk voldoen ook aan die hoogste liturgiese eise en is op 19 Junie 1954 luisterryk ingewy met prof. dr. Jac J. Muller van die Stellenbosch-kweekskool wat die wydingsrede lewer.
“Om die tradisie van die ou kerkgebou te bewaar is die hoeksteen, wat deur ds. Meiring gelê is, in die muur van die voorportaal van die galery ingemessel. Die ou orrel is omgebou tot ’n nuwe orrel. Die horlosie van die ou kerkgebou is die huidige toring aangebring, maar van ’n halfuurslag en elektriese opwenning voorsien. Die ou klok se werkverrigting is gemoderniseer en ook weer gebruik. Die gemeenskap beleef ’n ekonomiese bloeitydperk met stygende wolpryse en algemene goeie ekonomiese bloei in die land. Die skuldlas van R98 000 word net twee jaar na die inwyding gedelg.”
Twee dogtergemeentes is van Edenburg afgestig, naamlik Trompsburg in 1898 en Reddersburg in 1910.
Oudste Vrystaatse gemeentes
Die oudste 20 gemeentes in die Vrystaat is:
De Jager
De Jager is 'n van en kan na die volgende persone verwys:
Hermanus Bosman
duimnael|regs|200px|Ds. H.S. Bosman het sy hele 50 jaar lange bediening (1876–1926) in die moedergemeente Pretoria deurgebring.
Ds. Hermanus Stephanus Bosman (plaas Sterkfontein, distrik Victoria-Wes, Kaapkolonie, 23 Junie 1848 Pretoria, Suid-Afrika, 3 Junie 1933) was predikant in die Nederduitsch Hervormde en Nederduitse Gereformeerde Kerk.
Herkoms en opleiding
Bosman was die seun van Abraham François Bosman, wat getroud was met sy kleinniggie Anna Debora Bosman. Hy gebore naby die huidige Merriman in die distrik Victoria-Wes. Toe hy vier jaar oud was, het sy ouers Potchefstroom toe verhuis, waar hy later twee of drie jaar lank skoolgegaan het by Hendrik van der Linden, 'n gebore Nederlander. Daarna het hy derde klerk in die winkel van O.W.A. Forssman op die dorp gbeword.
Op aanbeveling van Van der Linden het ds. Andrew Murray, destyds predikant van die NG gemeente Worcester, wat op besoek in die ZAR was, op 'n dag in Junie 1862 die winkel binnegestap en die jong klerk genooi om saam met hom Kaap toe te gaan om vir die evangeliebediening opgelei te word. In sy ouerhuis het ds. Murray 'n kort afskeidsdiens oor die woorde “en Abraham offerde Isaac” gelei.
Die volgende agt jaar het Bosman as 't ware deel geword van die huisgesin van ds. en mev. Andrew Murray, eers op Worcester, waar hy in die skool bygewoon het van A.N. Rowan, later inspekteur van skole, weer in die laagste klas moes begin, en later in Kaapstad, waar ds. Murray in 1864 sy bediening in die Groote Kerk aanvaar het. Met steun uit die Murrayfonds het hy vyf jaar gratis onderwys aan die ou Suid-Afrikaanse Kollege (voorloper van die Universiteit van Kaapstad) ontvang en in 1870 die destydse sertifikaat in wetenskap en lettere (B.A.) in die tweede klas behaal.
In 1869 het hy die admissie-eksamen tot die kweekskool op Stellenbosch afgelê. Al het hy oneindig veel te danke gehad aan sy geestelike vader, ds. Andrew Murray, deur wie sy teologiese insigte ook blywend beïnvloed is, het hy tog die bande met sy ouerhuis stewig gehou.
Ná sy vader se dood op 4 Maart 1865, was dit vir hom moontlik om sy moeder dadelik op te soek nie; ná haar tweede huwelik (met Sarel Petrus du Toit) het Bosman sy moeder vir die eerste keer in 1870 op Kransfontein in die distrik Rustenburg, waarheen sy verhuis het, besoek en het hy ook vir die eerste maal in Pretoria gekom. In Oktober 1870 het hy na die kweekskool gegaan, maar ’n ná jaar het prof. John Murray, ds. Andrew Murray se broer, hom oorreed om aan die Stellenbosch Gymnasium (later Victoria-kollege en eindelik Universiteit Stellenbosch) 18 maande lank in wiskunde klas te gee.
Europese studiereis
Einde 1873, ná voltooiing van sy studie aan die kweekskool, het prop. Bosman in Edinburgh ses maande lank voorlesings bygewoon aan die kweekskool van die Skotse Vrye Kerk, aan die Universiteit van Edinburg, en vier maande aan die universiteite van Utrecht en Leiden. Hy het sy studiereis afgesluit met 'n toer deur Duitsland en besoeke aan verskillende sendingstigtings en teologiese skole in Europa.
Predikant van Pretoria
duimnael|regs|270px|Die [[NG gemeente Bethal se ou kerkgebou, waarvan ds. Bosman die hoeksteen op 22 Augustus 1903 gelê het. Dis omstreeks 1950 gesloop.]]
duimnael|links|200px|Sommige afgevaardigdes na die samesprekings tussen kerklike partye in Transvaal, vir Augustus 1891 opgeroep deur pres. [[Paul Kruger. W.H. Schroëder het dié sketse gemaak wat voorin die notule verskyn het. Di. Bosman, N.J. van Warmelo en H.L. Neethling het die Verenigde Kerk verteenwoordig.]]
Einde Oktober 1875 was prop. Bosman terug in Kaapstad waar hy op 18 November 1875 tot die evangeliebediening in die NG Kerk toegelaat is. Toe hy beroep word na die NH gemeente Pretoria, wat toe reeds vyf jaar vakant was ná die vertrek van ds. A.J. Begemann, het prop. Bosman die beroep aanvaar ná raadpleging met prof. John Murray en N. J. Hofmeyr, sy hoogleraars aan die Stellenbosse Kweekskool.
Gedurende 'n halfeeu wat as 'n veelbewoë tydperk in die geskiedenis van land en volk aangeteken staan, sou ds. Bosman van 21 Junie 1876 tot 17 Julie 1926 as predikant in Pretoria staan, eers van die NH. Kerk en ná die Transvaalse kerkvereniging van Desember 1885, waaraan hy aktief deelgeneem het, as leraar van die NH of G gemeente. Gedurende sy bediening is in Pretoria met die groei van die kerk die een gemeente ná die ander afgestig, waarvan agt ná die Tweede Vryheidsoorlog: Erasmus (1905), Eloffsdal (1908), Magaliesberg (1910), Krokodilrivier (1914), Premiermyn (1920), Pretoria-Oos (1920), Daspoort (1922) en Pretoria-Wes (1925). By sy aftrede in 1926 is bereken dat ds. Bosman gedurende 'n halfeeu sowat 15 000 kinders gedoop, 6 800 lidmate belydenis laat doen het, en 3 000 pare in die huwelik bevestig het.
Ds. Bosman se invloed het ook op die Transvaalse platteland gegeld. So was hy byvoorbeeld van 1880 tot 1890 predikant van die herderlose NG gemeente Waterberg, wat reeds in 1860 gestig is, maar eers in 1890 sy eerste eie leraar kon verwelkom. Dat die sterke en waardige persoonlikheid van ds. Bosman met sy besoeke as konsulent op die Waterbergers 'n diepe en heilsame invloed gehad het, val nie te betwyfel nie. Hy is die predikant oor wie die ouer mense dekades later nog hul ouers hoor gesels het.
Kerkleier
In November 1879 het sy beskrywingspunt in die Hervormde Kerl se sinode as die eerste stap tot die aanstelling van die verenigingskommissie van die NH en die NG Kerk gedien. Van die eerste verenigde sinode (dié van die NH of G Kerk) was hy assistent-skriba; in 1892 het hy scriba synodi geword en van 1903 tot 1912 was hy moderator. Ten behoewe van die kerk het hy op eie verantwoordelikheid in 1892 die blad De Vereeniging opgerig en dit geredigeer tot die sinode dit in 1897 as amptelike blad oorgeneem het.
Hy het steeds 'n yweraar vir kerkvereniging gebly (dié kerk tussen die NG Kerke in die vier kolonies van Suid-Afrika) en het in Augustus 1905 op Colesberg deelgeneem aan die voorbereidende stappe. Op die eerste vergadering van die Raad van NG Kerke (Raad der Kerken) in 1907 is hy tot ondervoorsitter en op die tweede, in 1909, tot voorsitter gekies. In 1923 was hy weer voorsitter.
Onderwysman
Pas twee maande ná sy aankoms in Pretoria het ds. Bosman 'n skool behartig, eers in die konsistorie en later in die kerkie op Kerkplein. Vir dogters het hy, volgens die voorbeeld van ds. Andrew Murray in die Kaapkolonie, in 1877 met die steun en goedkeuring van die algemene kerkvergadering van die NH Kerk, die Prospect Seminary opgerig met Engels as voertaal en dames uit die VSA as die eerste onderwyseresse. In November 1881 is hierdie skool vervang deur die gemengde Ebenhaeser-kosskool, met ruimte vir 300 seuns en dogters. Van 1879 tot die einde van die Britse bewind in 1881 het ds. Bosman waargeneem as superintendent van onderwys in Transvaal.
Waardering
In baie opsigte was hy 'n omstrede figuur wat in baie geskiedkundige gebeure 'n persoonlike aandeel gehad het. Hy was die eerste wat 'n vereniging tussen die NH en NG Kerk voorgestel het en het hom met volle oorgawe daarvoor beywer. Hy het sukses behaal, maar ook baie onmin gesaai. In die bitter stryd wat gevolg het oor die amalgamasie van die kerke, die latere hofsake oor eiendomme en die prokurasiekommissie hy midde-in alles gestaan. Hy het nie veel geskryf nie, maar het tog meermale na die pen moet gryp om in brief of brosjure sy standpunt sterk en onomwonde te stel. In De Volksstem het hy 'n reeks artikels (Januarie–Februarie 1889) geskryf oor “De leerkwestie”, waarin hy beweer het dat die verskil tussen die twee kerke hoofsaaklik 'n leerkwessie is. Daarop antwoord ds. M.J. Goddefroy, wat in 1885 as enigste predikant in die NH Kerk agtergebly het, met De Kerkwestie niet een leer- maar een levenskwestie (Potchefstroom, 1890), waarin hy aangevoer het dat die verskil eerder berus op 'n lewenshouding, naamlik van verengelsing op kerklik-kulturele gebied by die NG Kerk.
Ds. Bosman se deels outobiografiese werk, Een terugblik, wat hy in 1923 uitgegee het, weerspieël die stormagtige jare wat hy in Transvaal op kerklike gebied beleef het. Sy optrede tydens die anneksasie van die ZAR in 1877 het 'n grief gelaat by baie mense wat ds. Bosman se houding as pro-Engels beskou het. Op hierdie beskuldiging wat hom onder meer as neweproduk van kerklike geskille deur manne soos A.D.W. Wolmarans en C.J. Joubert ten laste gelê is, het ds. Bosman in sy geskrif Mijn antwoord (Pretoria, [1925?]) gereageer. Dieselfde beswaar teen hom kom, ten spyte van sy sterk steun ná 1902 vir die CNO-beweging en die handhawing van die taalregte van die Afrikaner, het weer ter sprake gekom toe tydens die Rebellie van 1914 stryd in sy gemeente ontstaan het. Afgesien hiervan het hy die welvaart van sy volk op die hart gedra en met sy onvermoeide werkywer veel beteken vir sy mense in vrede en in oorlog. Saam met die kerk van sy tyd, saam met leiers soos genls. Louis Botha en Jan Smuts wat sy persoonlike vriende was, het hy geskiedenis help maak. Selfs by diegene wat van hom verskil het, het hy deur sy waardige persoon en besliste optrede respek ingeboesem. Gedurende 'n halwe eeu en meer het hy in Transvaal in die brandpunt van die stryd gebly vir wat hy as reg en Christelik beskou het.
Gesinslewe
Ná sy legitimering in die Kaap en voor sy vertrek na die ZAR, is hy op 21 Desember 1875 op Stellenbosch in die huwelik bevestig met Aletta Hendrina Faure, dogter van Jacobus Christiaan Faure, die oudste seun van dr. Abraham Faure, en Johanna Henrietta Knobel. Uit dié huwelik is nege kinders gebore.
Bana Maie
Bana Maie was die skrywersnaam van Michael C. Scholtz, ’n boerseun van die distrik Vrede in die Vrystaat. Hy skryf een van die eerste reis- en verblyfverhale in Afrikaans.
Lewe en werk
Op 26 Desember 1908 vertrek hy per goederetrein van die Heilbron-stasie na Lourenço Marques in Mosambiek en daarvandaan in Januarie 1909 aan boord die Duitse skip Hertzog op ’n verkenningstog na Mombasa in Brits-Oos-Afrika (tans Kenia Saam met hom is die gesin Von Maltitz (oom Willem, tant Pietjie en hulle drie seuns Piet, Lud en Bokkie). Hulle bestemming is die hoogland Uasin Ginshu, net noord van die ewenaar in Kenia, waar Brittanje landbougrond aan wit boere verkoop het. Scholtz se ouers en broers het op hulle plaas in die Vrystaat agtergebly, terwyl hulle wag op sy verslag of dit die moeite werd is om te emigreer. Van Mombasa reis hulle per trein sowat 700 km die binneland in na Nakuru, die treinstasie naaste aan hulle bestemming. Hiervandaan trek hulle sowat 130 km verder met ’n wa en span osse wat hulle in Nakuru gekoop het. By hulle bestemming koop die Von Maltitze ’n plaas van sowat 1200 hektaar by die Britse koloniale regering, waar Scholtz ’n tyd lank saam met hulle boer. Later verkry hy sy eie plaas. Mettertyd het die dorp Eldoret in die omgewing ontstaan, wat tot voor Kenia se onafhanklikheid van Brittanje ’n groot aantal Afrikaner-boere gehuisves het. Met Scholtz se koms was dit ’n ongetemde wêreld vol wilde diere en die Afrikaners het geen kennis gehad van die landboutestande aan die ewenaar nie, met niemand wat hulle kan touwys maak nie. Op die harde manier moes hulle uitvind watter gewasse aard en hoe om hulle vee teen die wilde diere te beskerm. Sy ouers sluit vir ’n ruk by hom aan, maar die gesin besluit later om nie hierheen te verhuis nie. Scholtz besluit dus noodgedwonge na sowat vyf jaar om terug te keer Vrystaat toe, al het hy geheg geraak aan die wildernis.
Skryfwerk
Hy bundel jagavonture en beskrywings van wilde diere in “Voortrekkerslewe in Donker Afrika”, wat meestal spruit uit sy verblyf van vyf jaar vanaf die einde van 1908 in Brits-Oos-Afrika (vandag Kenia). Hierin beeld hy op noukeurige wyse sy waarnemings, maar dit bly ’n verslag van wat hy gesien het, eerder as ’n letterkundige skepping wat die leser intrek in die gebeure. Die boek het egter groot kultuurhistoriese waarde as optekening van ’n leefwyse wat totaal verby is en ’n gebied wat onherkenbaar verander het.
Marquard
Marquard is 'n dorp in die Oos-Vrystaat van Suid-Afrika, wat in 1905 op die plaas Varschfontein gestig is. Die dorp is genoem na 'n NG predikant, ds. J.J.T. Marquard, wat vroeër 'n brief aan die provinsiale regering gerig het om 'n dorp op die plaas uit te lê. Die kenmerkendste gebou in Marquard is die Nederduitse Gereformeerde Kerkgebou, wat in 1926 voltooi is. Die gebou is van sandsteen gebou en ontwerp deur die argitekte Wynand Louw en Gerard Moerdijk.
Distrik
Die distrik is 1 331 km2 groot. Die belangrikste produkte is suiwel, wol, koring en mielies. Die dorpie is geleë aan die Laaispruit, 'n sytak van die Vetrivier.
Blouvin-tuna
Die Blouvin-tuna (Thunnus thynnus) is 'n roofvis wat voorkom in sub-tropiese water van die Atlantiese Oseaan. Die vis is uiters gewild as soesji en is as gevolg daarvan totaal oorbevis en op sommige plekke reeds uitgewis. Die vis kom voor aan die wes- en suidkus van Suid-Afrika. In Engels staan die vis bekend as Atlantic bluefin tuna.
Camille Kostek
Camille Kostek (gebore 19 Februarie 1992) is 'n Amerikaanse mannekyn en aktrise.
Memel, Vrystaat
Memel is 'n dorpie in die Oos-Vrystaat. Dit is vernoem na die hawestad Memel, Oos-Pruise (vandag Klaipėda, Litaue). Die naam in Oud-Pruisies beteken om deur water omring te word. Die dorp is in 1911 gestig.
Die naam Memel is dan ook baie gepas, aangesien die 5 000 hektaar Seekoeivlei-natuurreservaat by die dorp aangetref word. Die Kliprivier vloei in die natuurreservaat. Dié vleiland het internasionale status bereik deur as 'n RAMSAR-gebied geproklameer te word. Seekoeie is onlangs in die reservaat in Seekoeivlei vrygelaat, meer as 100 jaar ná die laaste seekoei hier uitgeskiet is.
Die Seekoeivlei lok jaarliks duisende watervoëls na die gebied, en Memel en omgewing is bekend as 'n paradys vir die groeiende aantal plaaslike en internasionale voëlkykers. Skaars spesies wat hier aangetref word sluit die Blou- en Mahem-kraanvoëls in.
Universiteit van Vilnius
Die Universiteit van Vilnius (Litaus Vilniaus universitetas, Latyn Universitas Vilnensis) is die grootste universiteit in Litaue en – met stigtingsdatum 7 Julie 1578 – een van die oudstes in Oos-Europa.
Die universiteit bestaan uit twaalf akademiese departemente, agt universitêre institute en tien studie- en navorsingssentra. Die universiteitsbiblioteek in Vilnius is die oudste biblioteek in Litaue. Die universiteit se geriewe sluit daarnaas drie akademiese hospitale, 'n sterrewag, die botaniese tuin, 'n rekenaarsentrum en die universiteitskerk Sint Johannes in.
Stigting en Pools-Litause periode (1578–1795)
Die Universiteit van Vilnius is in 1578 deur die Poolse koning Stefan Batory as Alma Academia et Universitas Vilnensis Societatis Iesu (Vilniusse Akademie en Universiteit van die Sosiëteit van Jesus) met twee fakulteite (filosofie en teologie) gestig en sy status in 1579 deur pous Gregorius XIII bevestig. Dit was die tweede universiteit in die Pools-Litause Gemenebes ná dié van Krakau wat reeds in 1364 ontstaan het en het vir 'n lang tyd as 'n oostelike voorpos in die akademiese landskap van Europa gefungeer.
Anita Ekström
Anita Ekström (gebore 13 Januarie 1943) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Jänken (1970), A Handful of Love (1974), en Der Schimmelreiter (1978), en in die televisiereeks Pip-Larssons (1998).
Hersteld Hervormde Kerk
Die Hersteld Hervormde Kerk (HHK) is 'n kerkverband met 59 532 lede (2017), wat bestaan uit 118 kerke wat almal in Nederland geleë is. Die kerkverband bestaan uit gereformeerde kerke wat hoofsaaklik het ontstaan uit die Nederlandse Hervormde Kerk in 2004 en wat almal die Drie Formuliere van Enigheid as belydenisskrifte onderskryf. Die Drie Formuliere van Enigheid is die Nederlandse Geloofsbelydenis, die Heidelbergse Kategismus en die Dordtse Leerreëls. Die kerkverband handhaaf die Calvinistiese lewensbeskouing en aanvaar die gesag van die Bybel oor alle dinge. Die kerkverband is een van die mees konserwatiewe van al die gereformeerde kerkverbande in Nederland.
Bengaalse nasionale krieketspan
Die Bengaalse nasionale krieketspan (Bengaals: বাংলাদেশ জাতীয় ক্রিকেট দল), met die bynaam The Tigers, is die nasionale krieketspan wat Bangladesj in toets- en kitskrieket verteenwoordig. Dit word beheer en geadministreer deur die Bengaalse Krieketraad (BCB, van Engels: Bangladesh Cricket Board) en is ’n volle lid van die Internasionale Krieketraad (IKR) met toets-, EDI- en T20I-status. Bangladesj het sy eerste toetswedstryd in November 2000 teen Indië in Dhaka gespeel en sodoende die tiende land, en die vierde in Asië, met toetsstatus geword.
Bangladesj se eerste vertoning in internasionale krieket was tydens die IKR-trofee 1979 in Engeland. Hulle beëindig dié toernooi met twee oorwinnings en twee nederlae. Sewe jaar later, op 31 Maart 1986 tydens die Asiatiese Beker, speel Bangladesj in sy eerste internasionale eendagwedstryd teen Pakistan. Bangladesj wen die IKR-trofee 1997 in Maleisië. Deur die toernooi te wen het Bangladesj vir die eerste keer ook vir die Krieketwêreldbeker 1999 gekwalifiseer. Tydens dié toernooi het hulle onder andere Pakistan en Skotland verslaan. Oor ’n lang tydperk was sokker die gewildste sport in Bangladesj, maar krieket het geleidelik gewildheid verwerf – veral in stedelike gebiede – en teen die 1990’s sokker verbygesteek. Op 26 Junie 2000 is Bangladesj se vordering in internasionale krieket met toetsstatus beloon.
In 1997 word Bangladesj ’n gereelde lid van die IKR met die reg om internasionale eendagwedstryde te speel. Hulle verwerf op 26 Junie 2000 die status van ’n toetskrieketland. Bangladesj hou die rekord vir die meeste verloorslae agtereenvolgens in toetse (21 tussen 1999 en 2002) en eendagwedstryde (23 tussen 2001 en 2004). Nadat hulle toetsstatus verkry het, moes Bangladesj tot in 2004 vir sy eerste EDI-oorwinning sedert die Krieketwêreldbeker 1999 wag. Die span wat Bangladesj tydens dié geleentheid gewen het, was Zimbabwe, wat Bangladesj ook in hul eerste toetsoorwinning in 2005 verslaan het; nadat hulle die tweede toets geëwenaar het, het Bangladesj sy eerste toetsreeks gewen. In 2009 vertrek Bangladesj vir twee toetse na Wes-Indië en nadat hulle albei gewen het, beklink Bangladesj sy eerste oorsese toetsreeks.
Teen 19 Julie 2023 het Bangladesj in 138 toetswedstryde gespeel, waarvan hulle 18 gewen het. Hul eerste oorwinning was teen Zimbabwe, en die volgende twee teen Wes-Indië. Veral tuis het hulle al goed presteer en onbeslis teen Nieu-Seeland, Pakistan, Indië en Suid-Afrika gespeel, maar ook oorwinnings teen Engeland, Sri Lanka en Australië aangeteken. Tydens hul 2016/17-toer na Sri Lanka het Bangladesj in Maart 2017 sy 100ste toetswedstryd gespeel.
Bangladesj is meer suksesvol wat EDIs betref, hulle het 152 van hul 415 EDI-wedstryde gewen. Bangladesj het ook al 152 Twintig20-wedstryde gespeel, waarvan hulle 56 gewen het. Bangladesj is tans (Julie 2023) negende op die IKR-toetsranglys, sewende op die eendagranglys en negende op die Twintig20-wêreldranglys.
Beheerliggaam
Die Bengaalse Krieketraad (Bengaals: বাংলাদেশ ক্রিকেট বোর্ড; Engels: Bangladesh Cricket Board, BCB) is in 1972 as die Bengaalse Krieketbeheerraad (Engels: Bangladesh Cricket Control Board, BCCB) gestig en verantwoordelik vir die reëling van krieket in Bangladesj. Sedert 26 Junie 2000 is Bangladesj ’n volle lid van die Internasionale Krieketraad (IKR) en mag dus toetskrieket speel.
Die Bengaalse Krieketraad bestuur al die Bangladesj-verteenwoordigende nasionale spanne, insluitende die mans, vroue en jeug. Hulle is ook verantwoordelik vir die bestuur en organisasie van toets-, EDI- en T20I-reekse teen ander spanne, en die reëling van internasionale wedstryde tuis. Daarbenewens is die BCB verantwoordelik vir inkomsteverkryging deur die verkoop van kaartjies, borgskappe en uitsaairegte, veral in verband met die Bengaalse span.
Kinders en jongmense word reeds op skool aan krieket bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Nes ander krieketlande beskik Bangladesj oor ’n o/19-nasionale span wat aan die o/19-krieketwêreldbeker deelneem. Bangladesj A is die tweede nasionale span van Bangladesj en van hul wedstryde geniet eersterangse of A-lys-status.
Krieket in Bengale
Krieket is in die 18de eeu deur die Britse Oos-Indiese Kompanjie na Bengale gebring en die eerste bekende krieketwedstryde is in 1792 in Calcutta gespeel, maar wedstryde is dalk ’n dekade voorheen gespeel. Die spel het vinnig gewildheid in Wes-Bengale en die aangrensende Bihar verwerf. In Oos-Bengale, die huidige Bangladesj, het krieket stadiger ontwikkel, aangesien dié gebied tot in die tweede helfte van die 19de eeu nie ’n groot aantal Europese settlers gelok het nie. Eers later het Europeërs hulle hulle in Dhaka begin vestig en nes in die aangrensende Indië het krieket vinnig een van hul gunsteling ontspanningsaktiwiteite geword. In 1876 het ’n Europese XI ’n Inheemse XVIII in Dhaka verslaan (die syfers verwys na die aantal spelers).