cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edgar Norton
Edgar Norton (11 Augustus 1868 – 6 Februarie 1953) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1931), The Lady Refuses (1931), The Big Broadcast (1932), en Son of Frankenstein (1939).
Rouen
Rouen is die historiese hoofstad van Normandië en tans die hoofstad van die région (gewes) Haute-Normandie en die prefektuur van die département Seine-Maritime in die noordweste van Frankryk, met 'n oppervlakte van 21,38 vierkante kilometer en 110 688 inwoners (2009). Die metropolitaanse gebied van Rouen het 'n bevolking van 649 291. Die hawe, wat sowat 120 kilometer van die see af lê, is die vierde grootste in Frankryk.
Die stad is 'n belangrike nywerheids- en met meer as 40 000 studente ook 'n akademiese sentrum in Frankryk.
Rouen was tydens die Middeleeue een van die grootste en welvarendste stede in Europa. Die stad dien as die hoofkwartier van die tesourier van Normandië en as een van die setels van die Anglo-Normandiese dinastieë, wat in die tydperk tussen die 11de en 15de eeu Engeland en groot dele van die huidige Frankryk regeer het.
Johanna van Arkel is in 1431 deur die Engelse op Rouen se ou markplein op die brandstapel tereggestel.
Rouen is deur die Franse geskiedkundige Jules Michelet (1798–1874) as 'n opelugmuseum ("ville musée") beskryf. Die stad het ondanks sy rol as 'n moderne nywerheidsentrum sy Middeleeuse stadskern met pragtige historiese geboue en klein straatjies bewaar.
Antieke tydperk
Rouen staan in die antieke tydperk as Rotomagus bekend – 'n samestelling van die naam Roto en di woord magus ("mark"). Die stad is tydens die heerskappy van Augustus teen die regteroewer van die Seine gestig en groei tot die tweede belangrikste stad in Gallië na Lugdunum.
Dirk Kotzé
Vroeë jare
Dirk Jacobus Kotzé is op 19 Desember 1927 gebore op die plaas Platkloof in die distrik Piketberg in die Kaapkolonie. Sy vader was ’n boer en tot standerd ses het Kotzé onderrig aan ’n plaasskooltjie in die omgewing ontvang. Hy is daarna na die Hoërskool Piketberg waar hy in 1944 gematrikuleer het.
HemelBesem
HemelBesem (alias Simon Witbooi) is 'n Suid-Afrikaanse kletsrymer. Hy het grootgeword in Blackheath een van die suidelike voorstede van Kaapstad, Wes-Kaap. Na sy matriekjaar is hy na Worcester, waar hy vir 'n ruk pastoor was. In 2011 het hy besluit om terug te keer Kaapstad toe om op sy ander passie, musiek, te fokus.
Met sy kletsrym, wat uit uitstekende lirieke bestaan, daag hy ras, kultuur en taal uit om persepsies te verander wat geskoei is op vooropgestelde idees.
Dirk Kotzé
Studie
Kotzé wou aanvanklik ’n predikant word en het om in 1945 ingeskryf vir die graad B.A. (Admissie) aan die Universiteit Stellenbosch. In 1947 het hy die graad met Geskiedenis en Filosofie as hoofvakke met lof behaal. Sy leermeester, prof. H.B. Thom, het hom laat afsien in verdere studie in teologie en hom oorreed om liewer op geskiedenis te fokus. Kotzé het die M.A. (Geskiedenis)-graad met onderskeiding behaal en toe hy 27 was het hy sy doktorsgraad verwerf.
Met die oog daarop om hom verder as historikus te bekwaam, het Kotzé verder gestudeer in Ekonomie en Frans aan die Universiteit Stellenbosch en met behulp van die Koningin Victoria-Stipendium wat in 1951 aan hom toegeken is, het hy ook in die buiteland gaan studeer. Van 1954 tot 1956 het hy nagraadse studies aan die Vrije en Gemeentelijke Universiteite asook die Universiteite van Bonn en Wes-Berlyn onderneem om hom te verdiep in die teorie van Geskiedenis, onder leiding van historici soos prof. Jan Romein.
Akademiese loopbaan
Kotzé se eerste ondervinding as dosent in Geskiedenis aan sy Alma Mater was van 1950 tot 1953 toe hy as tydelike dosent vir prof. P.J. van der Merwe waargeneem het. Na sy terugkeer uit die buiteland is hy in 1956 as senior lektor aangestel. Met die aftrede van prof. J.A. Wiid het Kotzé op 1 Januarie 1959 professor in Geskiedenis aan die Universiteit Stellenbosch geword.
As hoogleraar in Geskiedenis – ’n pos wat hy tot 1985 beklee het – was Kotzé afdelingshoof vir Algemene Geskiedenis. Sy lesings aan voorgraadse studente het ingesluit ’n oorsig van die oorsprong van die Westerse geskiedenis vir eerstejaars tot temas oor twintigste-eeuse brandpunte soos die Tweede Wêreldoorlog sowel as Marxisme en nasionalisme as historiese faktore vir derdejaars.
Kotzé het hom as navorser op twee spesialiteitsterreine toegespits. Aanvanklik het hy hom aan sendinggeskiedenis toegewy wat ’n weerspieëling was van sy vroeë belangstelling om predikant te word. Sy onderwerp vir sy M.A.-tesis het gehandel oor Die eerste Amerikaanse sendelinge onder die Matebeles en vir sy doktorale proefskrif: Die eerste Amerikaanse sendelinge onder die Zoeloes, 1835-1838.
As professor in Algemene Geskiedenis, en met sy belangstelling in en onderlegdheid in die filosofiese aspekte van sy vak, het Kotzé na voltooiing van sy studies oor sendinggeskiedenis besluit om hom toe te lê op nasionalisme en Marxisme. Navorsing oor hierdie onderwerpe het sy lewensprojek geword. Verskeie boeke oor hierdie onderwerpe is deur hom gepubliseer, naamlik Die Kommunisme Deel 1: Die Klassieke Marxisme (1965), en ’n trilogie oor Nasionalisme, te wete Nasionalisme: ’n Vergelykende Studie (1969), Nasionalisme: Geskiedenis van Pan-Nasionalistiese Bewegings (1970) en Nasionalisme en Kommunisme (1970).
Ander werk
Afgesien van die navorsing wat Kotzé gedoen het, het hy ook gedien in die FAK se Geskiedeniskomitee, was hy voorsitter van die Geskiedeniskommissie van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, ondervoorsitter van die Historiese Genootskap van Suid-Afrika, redaksielid van die akademiese tydskrif Historia, lid en voorsitter van die RGN se Advieskomitee vir Geskiedenis, Staatswetenskappe en Regte en lid van die Kaaplandse Onderwysdepartement se Kommissie vir Geskiedenis. Daarbenewens was hy ook lid van verskeie beheerrade van museums, onder meer dié van die Suid-Afrikaanse Kultuurhistoriese Museum in Kaapstad, en etlike jare lid van die NG Kerk in Kaapland se Argiefkommissie. Op sy inisiatief is die Instituut vir die Studie van Marxisme aan die Universiteit Stellenbosch gestig wat ná sy aftrede in 1985 ingeskakel het by die departement politieke wetenskap.
Afrikaner
Kotzé was aan die begin van sy akademiese loopbaan af sterk by die volks- en kultuurlewe van die Afirkaners betrokke. Die oogmerk van die talle boeke en artikels wat hy oor aspekte van die Afrikaner se volks- en kultuurlewe geskryf het was met die oogmerk om nie net die Afrikaners in te lig daaroor en standpunt in te neem nie, maar om ’n trots by hulle te ontwikkel. Na aanleiding hiervan was hy lid van die Federasie van Rapportryerskorpse, van die beheerraad van die Afrikaanse Taalmuseum en van verskeie feeskomitees soos die Republiekfees en die Sentrale Drie-Eeuefees van Stellenbosch. As lid van die werkskomitee van die Afrikaanse Taalmomumentkomitee was hy een van die dryfkragte agter die oprigting van die Afrikaanse Taalmonument.
Vir drie dekades was Kotzé bemoeid met die behoud van die Wes-Kaaplandse tasbare kultuurhistoriese erfenis. Hy was van 1960 tot 1984 ononderbroke lid van die Historiese Monumentekommissie en dié se opvolger, die Raad vir Nasionale Gedenkwaardighede. Daarmee saam was hy ook voorsitter van die Wes-Kaapse Streekkomitee van die RNG asook lid van die Uitvoerende Komitee.
Latere jare
Kotzé het aan Alzheimer se siekte gely en in 1987 het hy sy lidmaatskap van talle organisasies insluitend die Presidentsraad neergelê. Op 12 Maart 1992 is hy in Stellenbosch oorlede. Hy is oorleef deur sy vrou, Margaretha Cecilia (Cecile) née Rust en vyf kinders.
Nalatenskap en eerbetoon
Kotzé se groot bydraes het nie ongemerk verby gegaan nie. Sy bydraes op die gebied van ideologieë is as baanbrekerswerk beskryf en het ’n besondere bydrae gelewer tot die geskiedskrywing in Suid-Afrika.
Hy het ook twee toekennings van die Federasie van Rapportryerskorpse vir besondere dienste gelewer op Afrikaanse kultuurterrein ontvang.
HemelBesem
Optredes
Onder andere Skouspel, KKNK, Aardklop, Gariepfees, Jive Muslim Fest, Woodstock Live, Afrovibes (Nederland), Queens Day fests (Nederland, Bijlmer Bookfest (Nederland), Jubilee Fest, Kuierfees, Nama Goi Fees, Arniston Fees en Ek love die Vrystaat.
Rouen
Antieke tydperk
Die Gallies-Romeinse stad bereik in die 3de eeu die hoogtepunt van sy ontwikkeling; 'n amfiteater en die Romeinse baddens is in hierdie tydperk opgerig. Sedert die middel van die 3de eeu val Germaanse stamme die gebied in. Ná die Frankiese verowering van Gallië raak Rouen sy belangrike posisie kwyt, dit bly nogtans die setel van 'n aartsbiskop.
Die Middeleeue
In 843 word Rouen vir die eerste keer deur Wikings aangeval, wat die stad in 876 vanweeë sy strategiese ligging teen die Seinemonding verower. Ná die ooreenkoms tussen die Franse koning Karel III en die Wikinghoof Rollo in 911 word Rouen die hoofstad van die Hertogdom Normandië. Die setel van die Normandiese hof is later gedeeltelik na Caen verskuif, waar Willem die Veroweraar sy kasteel laat oprig het. Rouen is in die Wiking-tydperk 'n belangrike hawestad vir die handel met die Paryse gebied en 'n slawemark. Rouen kry in 1150 'n kommunale bedeling, waarvolgens die stad deur die Cent Pairs regeer word. Die inwoners is volgens hulle ambagte in gildes ingedeel. Rouen is in hierdie tydperk 'n belangrike handelsentrum, wat sout en visse na Parys en wyn na Engeland uitvoer.
In 1200 begin die bou van die katedraal, wat eers eeue later voltooi is. Op 16 April 1203 neem die Franse koning Filips Augustus die stad in en lyf Normandië by Frankryk in. Die stad is nou deur 'n Franse beampte geregeer. Desondanks eerbiedig die koning die handelsvoorregte van die stadsregering. Die ou kasteel van die Normandiese hertoë is egter in opdrag van die koning verniel. 'n Nuwe versterking is terselfertyd opgerig, en die eerste tekstielnywerhede in Rouen begin ontwikkel. Die plaaslike handelaars koop wol in Engeland en bemark die lakenprodukte van Rouen in Champagne.
Die welvaart van Rouen berus hoofsaaklik op die handel in die Seinegebied, met die Seinerivier as die belangrikste vervoerweg. Die plaaslike handelaars beskik sedert die heerskappy van koning Hendrik II oor die monopolie van handelskeepvaart stroomop in die rigting van Parys. Wyn en graan is na Engeland uitgevoer, terwyl Engelse wol en tin na Frankryk ingevoer is.
Besware teen die belastingbeleid lei in 1281 tot 'n opstand in Rouen, waartydens die burgemeester vermoor en talle huise van adellikes geplunder is. Koning Filips IV tree vasbeslote teen die bewoners van Rouen op en herroep die monopolie van die Seinehandel. Die burgers koop hulle voorregte in 1294 terug.
In 1349 word Rouen deur 'n pesepidemie getref. 'n Tweede opstand in 1382 word deur koninklike troepe meedoënloos neergeslaan. Die belastingtariewe is verhoog en die handelvoorregte van Rouen herroep.
Tydens die Honderdjarige Oorlog tussen Engeland en Frankryk is Rouen op 19 Januarie 1419 deur die Engelse koning Hendrik V ingeneem en Normandië by die Koninkryk van Engeland ingelyf. Die nasionale heldin van Frankryk, Johanna van Arkel, is deur die Engelse die doodstraf opgelê en op 30 Mei 1431 in Rouen op die brandstapel tereggestel. Franse troepe herower die stad in 1449. Johanna van Arkel is in Julie 1456, 'n kwarteeu ná haar dood, gerehabiliteer.
Die Renaissance
Kunstenaars en argitekte soos Roulland le Roux verfraai privaathuise en paleise met versierings in die Italiaanse styl, met die Bureau des Finances teenoor die portaal van die katedraal as een van die indrukwekkendste voorbeelde.
Die laken- en sybedryf en metaalverwerking dra by tot Rouen se ekonomiese opswaai teen die einde van die 15de eeu. Die plaaslike visserybedryf brei sy vanggebiede na Newfoundland en die Baltiese See uit, waar kabeljou en haring gevang is. Sout is uit Portugal en Guérande ingevoer. Lakens uit Rouen is in Spanje verkoop, wat in ruil daarvoor wol verskaf. Die Medici-gesin maak van Rouen die belangrikste handelsplek vir aluin.
Teen die begin van die 16de eeu is Rouen die grootste hawe van Frankryk, veral danksy die handel met Brasilië, wat kleurstowwe vir die plaaslike lakenbedryf verskaf. Die handelsbetrekkinge en ekonomiese welvaart lok talle buitelanders na Rouen, en 'n groot aantal Spanjaarde en Italianers vestig hulle in die stad. Ook die drukkerybedryf ontwikkel vinnig. In 1500 is daar reeds tien drukkerye in die stad.
Die tydperk van godsdienstige oorloë
Die tydperk ná 1560 word deur toenemende spannings tussen die Rooms-Katolieke en Protestantse gemeenskappe gekenmerk; die Protestantse beeldestorm, waarin talle standbeelde van heiliges verniel is, word deur die Rooms-Katolieke as 'n ernstige provokasie beskou.
Op 15 April 1562 storm Protestante die stadsaal binne en verdryf die plaaslike bailli (landdros). Die beeldestorm brei in Mei na die plattelandse gebiede uit. Op 10 Mei verlaat die Rooms-Katolieke afgevaardigdes Rouen. Teen die einde van die maand beleër Katolieke troepe Rouen. Albei oorlogspartye maak gebruik van terreur, en uiteindelik vra die owerhede van Rouen die Engelse koning om bystand. Die Engelse stuur in ooreenkoms met die Verdrag van Hampton Court, wat op 20 September 1562 onderteken is, troepe om bystand aan die Protestante van Rouen te verleen, wat op hulle beurt die hawestad Le Havre beset. Nogtans neem die koninklike Franse troepe Rouen op 26 Oktober 1562 in en verwoes die Normandiese hoofstad.
Die moderne tydperk
Die eerste spoorwegverbinding met Parys is in 1843 ingewy.
Tydens die Frans-Pruisiese Oorlog is Rouen in 1870 deur Pruisiese troepe ingeneem. Ook tydens die Tweede Wêreldoorlog is Rouen tussen 9 Junie 1940 en 15 Augustus 1944 deur Duitse troepe beset. Bomaanvalle verwoes tydens dié oorlog groot dele van die stad, veral die brûe oor die Seine en die spoorweginfrastruktuur. Ook die katedraal en die justisiepaleis is ernstig beskadig.
Ekonomie
Rouen se hawe, wat sowat 80 kilometer van die Seine se riviermonding af lê, is die vyfde grootste in Frankryk na Marseille, Le Havre, Dunkerque en Saint-Nazaire (en selfs die grootste wat houers betref) en trek voordeel uit sy strategiese ligging halfpad tussen die metropolitaanse gebied van Parys en die Engelse Kanaal en Atlantiese Oseaan. Dit is die belangrikste in- en uitvoerhawe van Parys en tegelykertyd 'n see- en rivierhawe, waar die getye nog duidelik waarneembaar is, met geriewe vir skepe van tot by 150 000 ton. Met vier aanlegtes in Honfleur, Port-Jérôme/Radicatel, Saint-Wandrille/Le Trait en in die stadsgebied van Rouen beslaan die hawe 'n oppervlak van sowat 3 200 hektaar.
Rouen is die belangrikste Europese uitvoerhawe vir graan en die belangrikste Franse hawe vir meel, suiker, mout en kunsmis. Groot hoeveelhede ru-olie word danksy die nabyheid van die olieraffinadery van Petit-Couronne ingevoer. Dit is ook 'n belangrike invoerhawe vir koerantpapier.
Die plaaslike nywerheid steun veral op die motorbedryf met meer as 28 000 werkgeleenthede (sowat 'n derde van Frankryk se jaarlikse motorproduksie word hier onder meer deur Renault vervaardig), petrochemie, chemie, farmaseutiese nywerhede, papier, tekstiele en voedselverwerking.
Die Technopôle du Madrillet (Tegnologiepark van Madrillet) spits hom veral op moderne tegnologieë in verband met die motorvervaardiging toe.
Die tersiêre sektor het meer as 150 000 mense in diens en trek voordeel uit Rouen se rol as administratiewe sentrum van die gewes Haute-Normandie. Banke, assuransiemaatskappye en ander diensverskaffers is eweneens belangrik.
Tom Baker (Amerikaanse akteur)
Tom Baker (23 Augustus 1940 – 2 September 1982) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Bongo Wolf's Revenge (1970), Angels Die Hard (1970), Two-Minute Warning (1976), en Rollercoaster (1977).
Richard Tanne
Richard Tanne (gebore 4 Februarie 1985) is 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Southside with You (2016).
Jan H. Maraisprys
Die Jan H. Maraisprys is ’n prys wat jaarliks toegeken word as erkenning vir ’n uitstaande bydrae tot Afrikaans as wetenskapstaal deur wetenskaplike werk en publikasies op hoë vlak en van hoë gehalte in Afrikaans. Die prys is in 2015 ingestel en word jaarliks op 30 Mei, die geboortedag van Jan H. Marais, oorhandig. Prysgeld beloop R500 000.
Die prys is ingestel deur drie instansies wat hul bestaan grootliks te danke het aan die erflating van Marais, ’n diamantmagnaat, filantroop en taalstryder. Die instansies is Het Jan Marais Nationale Fonds, Naspers en die Universiteit Stellenbosch.
Die keurkomitee vir die prys het bestaan uit prof. Andreas van Wyk, oudrektor van die US, as voorsitter; Christoff Heyns, regsgeleerde van Pretoria; Piet Steyn, voormalige navorsingsdirekteur van die US; Arnold van Zyl, universiteitsrektor van Stuttgart; en dr. Johan van Zyl, oudrektor van die Universiteit van Pretoria en voormalige hoof van Sanlam.
NGR Klas N 4-6-2T (1906)
Die Natalse Regerinspoorweë (NGR) Klas H 4-6-2T lokomotief van 1906 is 'n Suid-Afrikaanse smalspoor tenklokomotief wat in die eerste dekade van die twintigste eeu in die Natalkolonie ontwerp is.
In April 1906 is twee 4-6-2T tenklokomotiewe deur die NGR tussen Estcourt en Weenen in diens gestel. Hulle kry die nommers "NG1" en "NG2" en is as klas "N"-lokomotiewe geklassifiseer. Toe die lokomotiewe na die Suid-Afrikaanse Spoorweë oorgedra is, is hulle nie geklassifiseer nie, maar hulle het hul nommers behou. In 1915 is die lokomotiewe aan die Moçâmedes Spoorweë van Portugees-Wes-Afrika (Angola) verkoop.
Jack Norton
Jack Norton (2 September 1882 – 15 Oktober 1958) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dr. Renault's Secret (1942), The Palm Beach Story (1942), Charlie Chan in The Chinese Cat (1944), en The Sin of Harold Diddlebock (1947).
Cheryl Ladd
Cheryl Ladd (gebore 12 Julie 1951) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Millennium (1989), Poison Ivy (1992), en Unforgettable (2017), en in die televisiereeks Charlie's Angels (1976).
Imre Nagy
Imre Nagy ( Hungarian: [ˈimrɛ ˈnɒɟ]; 7 Junie 1896 - 16 Junie 1958) was 'n Hongaarse kommunistiese politikus wat van 1953 tot 1955 as premier en voorsitter van die Raad van Ministers van die Hongaarse Volksrepubliek gedien het en in 1956 het Nagy leier geword van die Hongaarse Rewolusie van 1956 teen die Sowjet-gesteunde regering, waarvoor hy tereggestel is twee jaar later.
Nagy was 'n toegewyde kommunistiese funksionaris sedert die Russiese Revolusie en het van 1933 tot 1941 die Sowjet-NKVD-geheime polisie as informant gedien. Hy het meer as 200 kollegas veroordeel, wat toe skoongemaak en gearresteer is en waarvan 15 tereggestel is. Hy het in verskillende ampte gedien, aangesien die Hongaarse Werkende Volksparty (MDP) in die laat 1940's na die Tweede Wêreldoorlog beheer oor Hongarye oorgeneem het en die land die Sowjet-invloedsfeer betree het. Hy het 'n sleutelrol gespeel in die etniese suiwering van honderde duisende Duitssprekende Hongare van 1945 tot 1946 as Minister van Binnelandse Sake van Hongarye. Nagy word in 1953 premier en het probeer om sommige van die ergste aspekte van die Stalinistiese regime van Mátyás Rákosi te verslap, maar is in 1955 ondermyn en uiteindelik uit die regering gedwing deur Rákosi se voortdurende invloed as sekretaris-generaal van die MDP. Nagy was gewild onder skrywers, intellektuele en gewone mense, wat hom gesien het as 'n ikoon van hervorming teen die harde elemente in die Sowjet-gesteunde regime.
Met die uitbreek van die Hongaarse rewolusie op 23 Oktober 1956 word Nagy op 24 Oktober tot die posisie van die premier verhef as 'n sentrale eis van die rewolusies en gewone mense. Nagy se reformistiese faksie het volle beheer oor die regering verkry, het nie-kommunistiese politici toegelaat, die geheime polisie van die ÁVH ontbind, demokratiese hervormings belowe en Hongarye op 1 November eensydig aan die Warskouverdrag onttrek. Die Sowjetunie het op 4 November 'n massiewe militêre inval in Hongarye geloods en Nagy met geweld afgesit wat na die ambassade van Joego-Slawië in Boedapest gevlug het. Nagy is op 22 November onder valse beloftes uit die ambassade gelok, maar is gearresteer en na Roemenië gedeporteer. Op 16 Junie 1958 is Nagy saam met sy naaste bondgenote verhoor en tereggestel vir hoogverraad, en sy liggaam is in 'n ongemerkte graf begrawe.
In Junie 1989 is Nagy en ander prominente figure van die Revolusie van 1956 gerehabiliteer en met volle eer herbegrawe, 'n gebeurtenis wat 'n sleutelrol gespeel het in die ineenstorting van die Hongaarse Sosialistiese Werkersparty-regime.
Kanseliersgebou UP
Toenemende studentegetalle in die laat 1950s het addisionele lesingsaalfasiliteite op die Hatfieldkampus van die Universiteit van Pretoria genoodsaak. In 1958 is daar besluit om ’n nuwe gebou tussen die Ou Letteregebou en die Ou Chemiegebou op te rig. Twee waaiervormige lesingsale is deur die argitekfirma Meiring Naude ontwerp. Konstruksie van die gebou is in 1959 voltooi en het aanvanklik bekend gestaan as die Derde Geesteswetenskappegebou.
Die argitek Brian Sandrock het in 1963 opdrag gekry om drie addisionele lesingsale te ontwerp. Nadat hierdie uitbreidings voltooi is, kon die gebou ’n totaal van 1800 studente in vyf lesingsale akkommodeer, en die gebou is herdoop tot die Kanseliersgebou. Elk van die vyf sale in die gebou is vernoem na die vyf vorige kanseliers van die universiteit, naamlik die Roos-, Louw-, Van der Byl-, Te Water- en die Muller-saal.
Henryk Sienkiewicz
Henryk Adam Aleksander Pius Oszyk-Sienkiewicz (5 Mei 1846 – 15 November 1916) was 'n Poolse romanskrywer, een van die mees uitstekende skrywers van die tweede helfte van die 19de eeu, en die eerste Poolse wenner van die Nobelprys vir Letterkunde in 1905.
Kort biografie
Hy is gebore in Wola Okrzejska, 'n dorp in die toe-Russies-beheerde Pole. Hy was sterk polities geïnspireer en het met historiese romans die dapper dade van Poolse helde van die 17de eeu beskryf. Met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het hy hom bevind in Switserland en het hy ook daar gesterf, en is daar begrawe.
Herk-de-Stad
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Herk-de-Stad:
Berbroek, Donk, Herk-de-Stad (stad), Schakkebroek en Schulen.
Louis Emerick
Louis Emerick (gebore 10 Junie 1960) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Layer Cake (2004) en in die televisiereekse Last of the Summer Wine (1973), Brookside (1982), en Mile High (2003).
William Bakewell
William Bakewell (2 Mei 1908 – 15 April 1993) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente All Quiet on the Western Front (1930), Gone with the Wind (1939), Hop Harrigan America's Ace of the Airways (1946), en Radar Men from the Moon (1952).
Lou Nova
Lou Nova (16 Maart 1913 – 29 September 1991) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Somewhere in the Night (1946) en World for Ransom (1954), en in die televisiereekse Space Patrol (1950) en Get Smart (1965).
Brixton Moord en Roof Orkes
Die Brixton Moord en Roof Orkes is 'n Afrikaanse rockorkes van Johannesburg. Die groep is vernoem na die "Brixton Moord en Roof"-polisie-eenheid, wat nie meer bestaan nie, en dus is mense geneig om te dink dat hierdie groep die amptelike blaasorkes van die polisie is.
Stapelbed
'n Stapelbed is 'n meubelstuk met twee of meer beddens wat bo op mekaar gemonteer is. Stapelbeddens bespaar ruimte en bied slaapplek vir meer as een persoon in die spasie wat 'n enkele bed sou opneem. Hierdie beddens word algemeen gebruik waar die beskikbare vloeroppervlak beperk is, soos op skepe, in kinderkamers, jeughostelle en tronkselle.
Brixton Moord en Roof Orkes
Agtergrond
Ockert "Moord" Greeff (trom) het die orkes in 1999 saam met Andries "Roof" Bezuidenhout (stem en kitaar) gestig toe hulle by die Abelarde Sanction, 'n kroeg in Brixton, begin optree het. Kort daarna het Steve "Brixton" Savage as baskitaarspeler aangesluit. Hy het na Zambië verhuis en is deur Drikus "Brixton" Barnard vervang. In 2002 het Kapelaan Pat Plank as kitaarspeler aangesluit.
Stapelbed
Stapelbeddens word gewoonlik deur vier pote (een op elke hoek van die bed) ondersteun. Om die boonste bed te bereik, word 'n leer langs die kant aangebring. Die boonste bed het gewoonlik 'n reling om te verhoed dat die slapende persoon afrol of -val. As gevolg van die hoogte en omdat 'n leer benodig word, word dit nie vir kinders onder ses jaar aanbeveel nie.
Brixton Moord en Roof Orkes
Agtergrond
In Augustus 2007 het Moord Greeff na Montreal in Kanada verhuis en is vervang deur Andrew Evans, wat nou, in die tradisie van die orkes, as Moord Evans bekend staan.
Musikaal wissel die groep se styl tussen melancholiese folk-klanke van songs soos "Asyn" en "Geraamtes in jou kas", tot die harde rock van "Road Rage", "Spoed" en "Brixton-dae".
Antwon Tanner
Antwon Tanner (gebore 14 April 1975) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Never Die Alone (2004), Coach Carter (2005), en Percentage (2014), en in die televisiereeks One Tree Hill (2003).
Nuweveldberge
Die Nuweveldberge is 'n bergreeks in die provinsie Wes-Kaap (Suid-Afrika), noordwes van die dorp Beaufort-Wes, met 'n maksimumhoogte van sowat 2 000 meter bo seevlak. Die indrukwekkende platorand van die Nuweveldberge toring oor die laagliggende vlaktes van die Karoo Nasionale Park.
Geologie
Die Nuweveldberge maak in geologiese opsig deel uit van die Karoo-supergroep, magtige sedimentêre gesteentes of afsaksels, wat bekend staan as 'n skatkis van fossiele. Hulle bestaan hoofsaaklik uit geelbruin sandsteen en grysblou leiklip. Die verweerde rooi dagsome van die Nuweveldberge en ander bergreekse in die omgewing het danksy die doleriet ontstaan, 'n nie-sedimentêre gesteente wat as gevolg van vulkaniese aktiwiteit uit magma gevorm het. Hierdie baie harde gesteente weerstaan erosie baie goed - in teenstelling met die sandsteen en leiklip van die omgewing. Die huidige voorkoms van die Nuweveldberge is dan ook aan die Leeu- en Gamkariviere te danke, wat die gebied deur middel van erosie verander het.
BMW M60
Die BMW M60 is 'n natuurlike V8-petrolenjin wat van 1992 tot 1996 vervaardig is. Dit was BMW se eerste V8-enjin in meer as 25 jaar.
Die M60 is vervang deur die BMW M62-enjin.
Ontwikkeling
Gedurende die 1970's het BMW 'n prototipe V8-enjin vir die E23 7-reeks vervaardig, maar hierdie enjin het nie produksie bereik nie.
Die ontwikkeling van die M60 het in 1984 begin.
Ontwerp
Om massa te verminder, gebruik die enjin aluminium vir sowel die enjinblok as die silinderkop, die magnesiumklepbedekkings en 'n plastiekinlaatspruitstuk. Die M60 was BMW se eerste motorenjin wat 'n gesplete stootstangontwerp gebruik het, waar gesinterde verbindingstange in een stuk vervaardig word en dan gebreek word om verhoogde styfheid en 'n presiese pasvorm te verseker. Die droë massa van die enjin is tussen 175 kg en 203 kg.
Alpina weergawes
Alpina het 'n hoë kompressie (10.8: 1) weergawe van die M60B40 vervaardig vir die BMW Alpina B10 4.0 (gebaseer op die E34 5-reeks) en die B11 4.0 (gebaseer op die E32 7-reeks) en in sommige B8 4.0- modelle (gebaseer op die E36 3-reeks) wat vir die Japannese mark vervaardig word. Die M60-enjin het 232 kW vervaardig in die B10 4.0.
Nikasil-skade
Die M60 gebruik Nikasil - 'n legering wat aluminium, nikkel en silikon bevat - om die silinderwande uit te voer. By brandstof met 'n hoë swaelinhoud (soos destyds in die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk en Suid-Amerika verkoop is), beskadig die swael die Nikasil-voering, wat veroorsaak dat die enjin sy kompressie verloor. In die VSA en die Verenigde Koninkryk is swaelryke brandstof mettertyd uitgefaseer.
Harmeet Singh
Harmeet Singh (gebore 12 November 1990 in Oslo) is 'n Noorse sokkerspeler. Hy het vir die Noorweegse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Johan van der Merwe
Johan van der Merwe (1950 - 2012) was 'n Afrikaanse akteur. Hy het die rol van Jan in Nommer asseblief, een van die eerste Afrikaanse TV-reekse, vertolk. Hy het ook in rolprente soos Lipstiek Dipstiek en Hoofmeisie opgetree en was die stem van die verkleurmannetjie in Nuustak. Van der Merwe het ook die rol van Gert Lubbe in Radio Sonder Grense se Stralerjakkers vertolk.
Diane Ladd
Diane Ladd (gebore 29 November 1935) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Chinatown (1974), Alice Doesn't Live Here Anymore (1974), Wild at Heart (1990), en Joy (2015).
Johan van der Merwe
Van der Merwe is op die ouderdom van 62 oorlede. Hy is 'n maand vantevore in die hospitaal opgeneem na 'n hartaanval wat erge skade aan sy hartspier aangerig het. Hy laat 'n seun, 'n dogter, twee kleinkinders asook 'n lewensmaat agter.
Stefan George
Stefan Anton George (Duitse fonetiese uitspraak:|ˈʃtɛfan ˈantoːn ɡeˈɔʁɡə|; 12 Julie 1868 – 4 Desember 1933) was 'n Duitse digter van die simboliese skool en 'n vertaler van Dante Alighieri, William Shakespeare en Charles Baudelaire.
J.C. Kannemeyer
Prof. John Christoffel Kannemeyer (*31 Maart 1939, Robertson – †25 Desember 2011, Stellenbosch) was 'n akademikus, letterkundige en skrywer. Hy is veral bekend vir die biografieë wat hy geskryf het, onder andere die lewensverhale van D.J. Opperman, C.J. Langenhoven, C. Louis Leipoldt, Jan Rabie en Uys Krige. Hy het enkele dae voor sy dood sy laaste biografie, oor die Nobelpryswenner J.M. Coetzee, voltooi.
Stefan George
Biografie
George is gebore in 1868 in Büdesheim (nou deel van Bitburg-Prüm) in die Groothertogdom van Hesse (nou deel van die Rynland). Sy pa, ook Stefan George, was 'n herbergier en wynhandelaar, en sy moeder Eva (née Schmitt) was 'n huismaker. Hy het sy skoolopleiding in 1888 suksesvol voltooi, waarna hy tyd in Londen en Parys deurgebring het, waar hy onder die skrywers en kunstenaars was wat die vergaderings op Dinsdag bygewoon het wat deur die digter Stéphane Mallarmé gehou is. Sy vroeë reise sluit ook Wene in, waar hy gedurende 1891 vir die eerste keer vir Hugo von Hofmannsthal ontmoet het.
J.C. Kannemeyer
Vroeë lewe
John Christoffel Kannemeyer is op 31 Maart 1939 op Robertson gebore as die jongste van twee kinders, albei seuns. Sy broer Freddie is veertien jaar ouer as hy. Nie een van sy ouers het matriek gemaak nie. Sy pa is op Vanwyksvlei in die Klein Karoo gebore en het later vir slegs ’n paar jaar op Ladismith skoolgegaan. Aanvanklik was hy by die boubedryf betrokke, maar laat vaar hierdie werk weens ’n longkwaal. In 1915 is hy na Robertson, waar hy vrugte, droë vrugte en pluimvee opgekoop en verkoop het. Later jare het hy ’n winkel besit met ’n gasagentskap en koop en bou ’n aantal huise op die dorp, wat hy dan weer verhuur het. Kannemeyer se pa is in Januarie 1972 oorlede. Sy ma, Katie van Zyl, was iemand met ’n sterk emosionele inslag en wisselende buie tussen depressief en uitbundig. Haar ouers en die meeste van haar broers en susters het op Robertson gewoon, sodat Kannemeyer as kind sy moeder se mense veel beter as dié van sy vader geken het. Sy ma is in 1985 oorlede. John gaan skool op sy tuisdorp en matrikuleer dan in 1956 aan Hoërskool Robertson. Op hoërskool is hy aktief in die debatsvereniging en wen die redenaarsbeker in sy matriekjaar.
Stefan George
Biografie
George het in die 1890's, terwyl hy in sy twintigerjare was, gedigte begin publiseer. Hy het 'n literêre tydskrif met die naam Blätter für die Kunst begin en dit ook geredigeer, en was die hoof persoonlikheid van die literêre en akademiese groep wat bekend gestaan het as die George-Kreis (George-sirkel). Dit het enkele van die belangrikste jong skrywers van die tyd ingesluit soos Friedrich Gundolf en Ludwig Klages. Benewens die deel van kulturele belange, het die groep mistieke en politieke temas bevorder. George het die "Boheemse gravin" van Schwabing, Fanny zu Reventlow, geken en met haar bevriend geraak. Sy het soms satires van die groep gemaak, vanweë die groep se melodramatiese optredes en opinies. George en sy skrywes is vereenselwig met die Konserwatiewe Revolusionêre-beweging. Hy was 'n homoseksueel, maar het tog sy jong vriende aangemoedig om soos hy 'n lewe van selibaatskap te lei.
J.C. Kannemeyer
Opleiding
Hy studeer vanaf 1957 aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy die B.A.-graad in 1959 verwerf met Afrikaans-Nederlands en Filosofie as hoofvakke en Frans, Latyn, Sosiologie en Sielkunde as byvakke. In sy eerste jaar is hy ’n inwoner van Dagbreekkoshuis, maar loseer vir die res van sy studies privaat. Hy word aan die einde van 1959 verkies tot voorsitter van die Afrikaanse Studiekring. In 1960 behaal hy die B.A. Honneurs-graad met lof en in 1962 die M.A.-graad met lof met ’n verhandeling oor Die dramatiese spreker in ’n vers: ’n Ondersoek na die primêre strukturerende element in ’n gedig. In 1964 verwerf hy die D.Litt.-graad onder leiding van D.J. Opperman met ’n proefskrif oor Die stem in die literêre kunswerk: ’n Ondersoek na die aanbiedingswyse in die liriese en epiese poësie, die verhalende prosa en die drama, wat later gepubliseer word. In 1960 en 1961 is hy dosent-assistent vir D.J. Opperman aan die Universiteit van Stellenbosch en in 1962 word hy aangestel as lektor in Afrikaans en Nederlands aan die Universiteit van Kaapstad.
Stefan George
Biografie
In 1914, aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog, het George 'n hartseer einde vir Duitsland voorspel, en tussen daardie tyd en 1916 die pessimistiese gedig Krieg" (Die oorlog) geskryf. Die resultaat van die oorlog was die verwesenliking van sy ergste vrese. George het in die 1920's die kultuur van Duitsland verpes, veral die bourgeois mentaliteit en argaïese kerkrituele. Hy wou 'n nuwe, edele Duitse kultuur skep, en het "vorm" - wat beskou is as 'n geestelike dissipline en 'n gids vir verhoudings met andere - as 'n ideaal aangebied, terwyl Duitsland 'n tydperk van maatskaplike, politieke, spirituele en artistieke dekadensie beleef het. George se poësie is ontdek deur die toe-nog geringe maar opkomende Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei (NSDAP), wat sy wortels in Beiere gehad het. George se konsepte van "die duisendjarige Ryk" en "vuur van die bloed" is deur die NSDAP aangeneem en opgeneem in die propaganda van die party. George sou weldra hul rasse-teorieë walglik vind, veral die idee van die Nordiese supermens. Nadat die Nazi's in 1933 die mag verkry het, het Joseph Goebbels hom die presidentskap van 'n nuwe Akademie vir die Kunste aangebied, wat hy geweier het. Hy het ook weggeskram van die vieringe wat in Julie 1933 vir sy 65ste verjaardag voorberei is. In plaas daarvan het hy na Switserland gereis, waar hy op 4 Desember 1933 naby Locarno gesterf het. Na sy dood is sy liggaam begrawe; voor 'n afvaardiging van die Duitse regering die seremonie kon bywoon.
J.C. Kannemeyer
Opleiding
Hy onderneem ’n bootreis na Europa in 1961 en doen die eiland Las Palmas aan, asook Londen in Engeland, Frankryk, Switserland, Luxemburg, België en Nederland. In hierdie tyd is hy mederedakteur van Inset tussen 1961 en 1962 en mederedakteur van Kriterium vanaf 1963 tot 1966. Reeds vanaf sy studentedae verskyn daar resensies en artikels van hom in Stellenbosse student en Inset en later ook in Die Burger, Die Huisgenoot, Kriterium, Standpunte, Rapport en Oggendblad. In April 1963 trou hy met die Nederlandse Beatrix Marianne Boer en hulle het twee seuns, Johan Mark (gebore 1965) en Anton Christoffel (gebore 1967). Anton verwerf later self bekendheid met sy uitdagende grafiese werke onder die Bitterkomix-vaandel.
Stefan George
Werk
George se poësie word gekenmerk deur 'n aristokrasie etos; sy verse is formeel in voorkoms, liries in toon, dikwels nugter wat die taalgebruik daarvan betref en beïnvloed deur Griekse klassieke vorms. 'n Opstandige gevoel teen die realistiese tendense van die Duitse letterkunde van daardie jare is ook merkbaar daarin. Met sy geloof in poësie se doelwit as alternatief vir die werklikheid - was hy 'n sterk voorstander van kuns ter wille van kuns-; George se produksie toon derhalwe dan ook vele ooreenkomste met die werk van die Franse Simbolisme. Hy was in kommunikasie met baie van verteenwoordigers van die stroming, waaronder Stéphane Mallarmé en Paul Verlaine.
J.C. Kannemeyer
Loopbaan as akademikus
Vanaf 1 April 1969 is hy senior lektor in die Nederlandse letterkunde aan die Randse Afrikaanse Universiteit. In 1971 neem hy studieverlof en vertrek saam met sy gesin na Europa, waar sy vrou en kinders in Spanje agterbly by haar ouers. Hy bestudeer die Nederlandse letterkunde onder Karel Meeuwese van die Katholieke Universiteit van Nijmegen, terwyl hy ook van hierdie geleentheid gebruik maak om Europa te deurreis en die Skandinawiese lande te besoek. In hierdie tyd verlaat sy vrou hom en keer hy alleen met die kinders terug na Suid-Afrika. Die Universiteit van Kaapstad bied hom nou ’n posisie aan as lektor en hy keer in 1973 terug na Kaapstad. Hy is in 1973 ’n tweede keer getroud, hierdie keer met Estelle, dogter van die gewese eerste minister J.G. Strijdom. Die huwelik is egter ’n mislukking en die egpaar is binne ’n paar maande uitmekaar. In die middel van 1974 trou hy met Althea Roberts van Mosselbaai, wat ’n dogter uit ’n vorige huwelik het. Hulle besoek Europa vir hulle huweliksreis van vyf weke.
Stefan George
Werk
George was 'n belangrike tussenganger tussen die 19de eeu en Duitse modernisme, alhoewel hy 'n felle kritikus van die destydse moderne era was. Hy het geëksperimenteer met verskillende poëtiese metrums, leestekens en tipografie. George se "klaarblyklike homoseksualiteit" word verteenwoordig in werke soos Algabal en die liefdespoësie wat hy gewy het aan 'n begaafde adolessente manspersoon genaamd Maximilian Kronberger, wat hy "Maximin" genoem het, en wie hy geglo het 'n manifestasie van die goddelike was. Die relevansie van George se seksualiteit tot sy digterlike werk is al bespreek deur kontemporêre kritici soos Thomas Karlauf en Marita Keilson-Lauritz.
J.C. Kannemeyer
Loopbaan as akademikus
Vanaf Januarie 1975 is hy lektor en vanaf 1976 senior lektor in Nederlandse studies aan die Universiteit van Stellenbosch en in hierdie tyd voltooi hy sy in-diepte navorsing vir die skryf van die geskiedenis van die Afrikaanse letterkunde. Na publikasie van die eerste band van hierdie omvattende studie onderneem hy in Oktober 1978 weer ’n studiereis van drie maande in Europa. Hy is redaksielid van Standpunte en in die tydperk tussen Februarie 1977 tot Desember 1983 is hy eindredakteur van hierdie tydskrif, waarna hy weens werkdrukte bedank.
Stefan George
Werk
Algabal is een van George se bekendste digbundels, al is dit ook een van sy vreemdste; die titel verwys na die Romeinse keiser Elagabalus. George was ook 'n belangrike vertaler; hy het die werke van Dante, Shakespeare en Baudelaire in Duits vertaal. Hy het in 1927 die Goethe-prys ontvang.
J.C. Kannemeyer
Loopbaan as akademikus
Vanaf Januarie 1982 tot Maart 1987 is hy professor en hoogleraar in Afrikaans en Nederlands aan die Universiteit van die Witwatersrand in Johannesburg. Wanneer hy hierdie pos aanvaar, verkies sy vrou Althea om in die Kaap agter te bly en eindig die huwelik in ’n egskeiding. Hy trou dan in 1984 met Sugnèt Dekker (néé Kriel), wat saam met hom aan die Universiteit van Stellenbosch gestudeer het. Hulle onderneem in 1985 ’n reis van twee maande deur Europa. Hy is in 1987 besoekende professor aan die Katholieke Universiteit van Leuven en doen weer navorsing in Amsterdam. In April 1987 aanvaar hy ’n pos as senior navorsingspesialis by die Instituut vir Taal- en Kunstenavorsing van die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing in Pretoria. Hierdie pos stel hom in staat om voltyds navorsing te doen. In September 1992 keer hy terug na Stellenbosch, waar hy voltyds navorsing doen en as vryskut werk.
Stefan George
Das neue Reich
George se laaste volledige digbundel, getiteld Das neue Reich, is in 1928 gepubliseer. Dit was na die Tweede Wêreldoorlog in die besette Duitsland verban aangesien die titel die stuk soos 'n werk van die Nazis laat klink het. In werklikheid het George die werk, ingesluit die liriese gedig Geheimes Deutschland ("Geheime Duitsland") wat in 1922 geskryf is, gewy aan Berthold Schenk Graf von Stauffenberg, wat saam met sy broer Claus 'n leidende rol gespeel het in die 20 Julie komplot om Adolf Hitler te vermoor en die NSDAP omver te werp. Albei broers, wat tereggestel is nadat die komplot misluk het, het hul optrede beskou as 'n bekragtiging van die leerstellinge van die George-sirkel. Die boek beskryf 'n nuwe vorm van die samelewing wat deur 'n hiërargiese geestelike aristokrasie bestuur word. George het alle pogings om dit vir politieke doeleindes te gebruik, ook dié van die Nasionale-Sosialisme, verwerp.
J.C. Kannemeyer
Loopbaan as akademikus
Om Langenhoven se biografie te voltooi, reis hy wyd in die Klein Karoo om met Langenhoven se wêreld vertroud te raak en hy raak entoesiasties oor hierdie streek se unieke geskiedenis, natuurskoon en gasvrye mense. In 1993 neem hy ’n paar kollegas deur hierdie streek op ’n driedaagse Langenhoven-toer, waarna een van sy reisgenote, Wium van Zyl, op die idee kom om hierdie ekskursie aan die groter publiek te bemark. So ontstaan samewerking tussen Kannemeyer as kundige en geestige kommentator en Van Zyl as organiseerder om die publiek op verskeie letterkundige toere op Langenhoven en ander Afrikaanse skrywers se voetspore te neem.
Hy word in 2004 vir drie jaar by die Universiteit van Stellenbosch aangestel as buitengewone professor in Afrikaans en Nederlands, met die taak om Dokumentasiekunde aan nagraadse studente te doseer. By verskeie geleenthede bring hy studiebesoeke aan die Universiteite van Nijmegen, Utrecht, Amsterdam en Leuven, waar hy as gasprofessor lesings aanbied oor die Afrikaanse letterkunde. Om navorsing te doen vir sy biografieë oor Blum, Leipoldt en Krige besoek hy in 1992, 1997, 2001 en 2002 plekke soos Londen, Amsterdam, Spanje, Frankryk en Indonesië, terwyl hy in 1999 gasdosent is aan die universiteite van Wroclaw en Poznan in Pole. Hy is vanaf 1975 lid van die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde te Leiden. In 2000 is hy vir geruime tyd buite aksie wanneer hy ’n rugoperasie en kort daarna ’n hartomleiding ondergaan. Vir die laaste tien jaar van sy lewe het hy ’n ernstige verhouding met Santa Hofmeyr-Joubert. Hy spandeer sy laaste jare in ’n woonstel in die aftree-oord Agapé op Stellenbosch.
Stefan George
Invloed
Sy poësie beklemtoon selfopoffering, heldhaftigheid en mag, en gevolglik het die Nasionaal-Sosialiste hom goedgunstiglik beskou. Alhoewel baie Nazi's beweer het dat George 'n invloed op hul gehad het, het George hom egter van sulke bande gedistansieer en nie by die politiek betrokke geraak nie. George het kort nadat die die Nazi's die mag verkry het Duitsland verlaat vir Switserland, waar hy dieselfde jaar oorlede is.
J.C. Kannemeyer
Omstredenheid
Sy lewe en werk word gekenmerk deur omstredenheid en hy is gereeld in polemieke betrokke. T.T. Cloete beweer dat hy met die samestelling van sy Geskiedenis van die Afrikaanse literatuur ruimskoots menings van ander literatore sonder erkenning oorgeskryf het, waarna ’n uitgerekte publieke meningswisseling plaasvind waarin beide partye, maar veral Kannemeyer, sterk steun verkry van bekende figure in die literêre wêreld. Kannemeyer is duidelik gekrenk deur hierdie aanval op sy integriteit en verwys steeds jare later in openbare toesprake snedig na hierdie voorval. Die familie van die skrywerbroers N.P. van Wyk Louw en W.E.G. Louw dreig om regstappe te neem omdat hy kopiereg skend met die publikasie van die briefwisseling tussen die skrywerbroers in die boek “Ek ken jou goed genoeg – Die briewewisseling tussen N.P. van Wyk Louw en W.E.G. Louw 1936–1939”. By verskeie geleenthede laat hy hom in die openbaar skerp uit teenoor sy akademiese teenstanders, onder andere kort na die dood van A.P. Grové, waar hy nie skroom om die pas oorlede professor steeds by te kom nie. Hy kom ook in botsing met Protea Boekhuis wanneer hy hierdie uitgewer dagvaar weens, wat hy beweer, die wanbetaling van sy tantièmes is. Sy aanklag is dat die uitgewer tantième sou weerhou van die verkope van sy biografie oor Etienne Leroux en dat daar veel meer eksemplare van die boek verkoop is as wat Protea Boekhuis se boekhouding aantoon.
Stefan George
Invloed
Verskeie van die lede van die 20 Julie-komplot teen Hitler was van sy aanhangers, veral die Stauffenberg-broers wat deur die digter Albrecht von Blumenthal aan George voorgestel is. Alhoewel sommige lede van die George-sirkel eksplisiet anti-semities was (byvoorbeeld Klages), het dit ook Joodse skrywers soos Gundolf, die historikus Ernst Kantorowicz en die Sionis Karl Wolfskehl, sowel as Erich Berger, wat von Blumenthal voorgestel het, ingesluit. George was begaan oor sy Joodse dissipels, maar hy het getwyfel of hulle ooit 'n meerderheid in die groep sou vorm.
J.C. Kannemeyer
Sterfte
Hy is op 25 Desember 2011 in Stellenbosch aan ’n beroerte-aanval oorlede. Die letterkundige professor Wium van Zyl is die eksekuteur van sy boedel. Onder die bepalings van sy testament is dat sy letterkundige dokumente en persoonlike korrespondensie aan die Universiteit van Stellenbosch geskenk word, waar dit by die Gericke-biblioteek gehuisves word.
Stefan George
Invloed
Die mees vooraanstaande digter wat met George saamgewerk het was miskien Hugo von Hofmannsthal, alhoewel hy lidmaatskap van die groep geweier het. Hy was een van Oostenryk se mees uitstaande literêre moderniste. Later in sy lewe het Hofmannsthal geskryf dat niemand hom meer as George beïnvloed het nie. Diegene wat die naaste aan die "meester" was, soos George sy dissipels na hom laat verwys het, het verskeie lede van die 20 Julie komplot om Hitler te vermoor ingesluit soos Claus von Stauffenberg. Stauffenberg het George se gedig getiteld Der Widerchrist (The Anti-Christ) aangehaal vir die ander lede van die moordkomplot.
J.C. Kannemeyer
Skryfwerk
Op skool skryf hy gedigte en op laerskool word ’n geleentheidsgedig wat hy vir Kersfees geskryf het, by ’n byeenkoms van die Heilsleër voorgedra. Enkele prosastukke van hom word in die hoërskool se jaarblad gepubliseer. In standerd agt skryf hy ’n brief aan D.J. Opperman om sy bewondering vir “Periandros van Korinthe” uit te spreek en sluit enkele van sy gedigte in vir Opperman se kommentaar, terwyl hy ook gedigte stuur vir Ernst van Heerden. Beide lewer kommentaar op sy gedigte, Opperman met minder skerp kritiek as Van Heerden. Hy besluit egter redelik vroeg in sy loopbaan om eerder sy aandag aan letterkundige kritiek as kreatiewe skryfwerk te wy. Hy is veral bekend vir sy deeglike biografieë van belangrike Afrikaanse skrywers, vir sy literatuurgeskiedenis van die Afrikaanse letterkunde en vir sy kritiek op nuwe letterkundige werk wat in dagblaaie en tydskrifte verskyn en waarvan talle ook gebundel word. Hierdie werk maak van hom een van die belangrikste literatore in die Afrikaanse letterkundige geskiedenis.
Monocentridae
Die Pynappelvisse (Monocentridae) is 'n vis-familie wat tot die orde Beryciformes behoort. Die familie bevat twee genera met slegs 4 spesies. Een van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
J.C. Kannemeyer
Afrikaanse literatuurgeskiedenis
Hy behaal sy doktorsgraad met Die stem van die literêre kunswerk, wat later gepubliseer word. Sy uitgangspunt is dat daar in alle literatuur ’n stem is wat praat en hy ondersoek dan die vraagstukke rondom hierdie stem, soos watter stem praat, wat sê dit, hoe praat dit en hoe affekteer dit die literatuur. Dit is ’n omvangryke studie wat hy met groot deeglikheid voltooi. Met Prosakuns lewer hy ’n inleiding tot die tegniek van die prosa en die belangrike elemente waarmee die prosakuns werk. Hy verdeel die boek in afsonderlike besprekings van Gebeure, Karakterisering en Ruimte. Met Op weg na Welgevonden lewer hy die eerste boek kritiek in Afrikaans wat oor slegs een letterkundige werk handel, naamlik ’n ontleding van Etienne Leroux se Sewe dae by die Silbersteins. Nederduitse digkuns bevat ’n inleiding en aantekeninge oor gedigte uit die sewentiende-eeuse Nederlandse poësie.