cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ceará
Geskiedenis
Portugal wou 'n militêre basis in Ceará vestig om die Portugese operasies in die oorlog teen die Franse te ondersteun. Die eerste poging met Pero Coelho de Sousa, in 1603, was nie suksesvol nie, en die Franse het voortgegaan om vanaf Maranhão en Ibiapaba te werk, waar hulle in 1590 'n basis gevestig het. Die Indiane en die Franse het politieke en militêre alliansies gesluit. In 1607 het twee Jesuïete, Francisco Pinto en Pereira Figueira, in Ceará aangekom met 'n missie om in die gebied van Ibiapaba te spioeneer. In Oktober, daardie jaar, is Franciso Pinto deur die Indiane doodgemaak en Pereira Filgueira het teruggekeer met meer inligting oor die gebied en oor die Franse en Indiaanse alliansie.
In 1612 word die Franse suksesvol uit Ceará en Maranhão verdryf deur 'n militêre ekspedisie onder bevel van die Portugese Martim Soares Moreno. In dieselfde jaar bou hy die vesting van São Sebastião op dieselfde terrein as São Tiago, en 'n jaar later vertrek hy uit Ceará na Portugal. Eers in 1618 keer Martim Soares Moreno terug na Ceará, en dit is van hierdie tyd dat die Portugese teenwoordigheid dateer. Dit is aanvanklik tot die gebied van die Ceará-rivier beperk: Martim Soares Moreno het 'n alliansie met die Indiane van die Potiguara-stam gesluit. In 1631 het Martim Soares Moreno Ceará verlaat om die Portugese teen die Nederlanders in Pernambuco te help en die fort São Sebastião het sy belangrikheid verloor.
Op hierdie tydstip, wat vandag Brasilië is, was besonder betwis deur die Nederlanders en die Portugese. Die Nederlanders het die gebied twee keer binnegeval, in 1637 en in 1649. In 1637 het die Nederlanders en die Indiane die fort van São Sebastião ingeneem en Ceará oorheers. Die Nederlanders brei hul teenwoordigheid in Ceará uit en sluit bondgenootskappe met verskillende Indianse stamme. In 1639 loods Georg Marcgrave 'n ekspedisie in Ceará, maar in 1644 val die Indiane die Nederlandse goewerneur van Ceará, Gideon Morris aan, die Nederlandse soldate word gedood en São Sebastião is vernietig.
Tussen 1644 en 1649 was daar geen Europeërs in die streek nie, maar in 1649, voor onderhandelinge met die verskillende Indiese stamme, het Matias Beck in Ceará aangekom om silwermyne van Maranguape te verken. Silwer van goeie gehalte is egter nie gevind nie. In hierdie periode het die Nederlanders 'n ander fort gebou, aan die oewer van die rivier die Pajeú, en dit Fort Schoonenborch genoem na een van hul bevelvoerders. In 1654 is die Hollanders uit Brasilië verdryf; die Portugese het Schoonenborch ingeneem, hul naam verander na Fortaleza de Nossa Senhora de Assunção (The Fortress of Our Lady of the Assumption), en die verskillende Indianse stamme wat met die Nederlanders alliansie gesluit het, moes van Portugese vervolging vlug.
In 1661 het Nederland hul Brasiliaanse gebiede formeel aan die Portugese kroon gesedeer en die konflik in die streek beëindig. Ceará het in 1680 'n afhanklikheid van Pernambuco geword; hierdie verhouding duur tot 1799, toe die “Kapteinskap van Ceará” onafhanklik gemaak is.
Ceará het die eerste provinsie van Brasilië geword wat slawerny afgeskaf het, op 25 Maart 1884, meer as vier jaar voor die nasionale opheffingswet van 1888, wat deur prinses Isabel aanvaar is.
Die bewind van Dom Pedro II het groot vooruitgang in infrastruktuur in Ceará meegebring, en die handel het met 'n groot hoeveelheid toegeneem en met gasbeligting byna alomteenwoordig.
Die staat Ceará word in 1853 'n bisdom van die Rooms-Katolieke Kerk, met die biskop wat in Fortaleza gesetel is.
Twee spoorlyne wat vanaf die kus na die binneland loop (die Baturité-lyn van Fortaleza tot Senador Pompeu, 289 km en die Sobral-lyn vanaf die hawe van Camocim tot Ipu, is ná die droogte van 1877–1878 deur die nasionale regering gebou, om werk aan die honger ontworteldes te gee, en is later onder huurkontrakte bedryf. Damme is ook vir besproeiingsdoeleindes begin.
In die vroeë 20ste eeu was die sanderige sone langs die kus byna onvrugbaar, maar die hoeër streek agter die kus met ongelyke oppervlaktes en sanderige grond het vrugte en die meeste tropiese produkte gelewer as die toestande gunstig was. Die natuurlike vrugteproduksie was belangrik en het onder meer manigoba- of Ceará-rubber, Carnahuba-was en vesel, caju-wyn en ipecacuanha ingesluit. Die belangrikste landbouprodukte was katoen, koffie, suiker, maniok en tropiese vrugte. Die produksie van katoen het grootliks toegeneem met die ontwikkeling van katoenvervaardiging in Brasilië.
Die hoër plato is byna uitsluitlik aan beesboerdery gewy, wat eens die belangrikste industrie van die staat was, hoewel herhalende droogtes 'n hindernis vir die winsgewende ontwikkeling daarvan veroorsaak het. Die staat het aansienlike hoeveelhede beeste, huide en velle uitgevoer.
Sedert 1960 het die Orósdam, wat in grootte vergelykbaar is met die Aswandam, Ceará van baie van sy water voorsien, en in 1995 is begin met die bouwerk aan die enorme Castanhão-dam, wat in 2003 voltooi is, en wat 6,5 km³ water kan hou.
Ekonomie
Die dienstesektor is die grootste komponent van die BBP op 56,7%, gevolg deur die nywerheidsektor op 37,9%. Die landbou verteenwoordig 5,4% van die BBP (2004). Ceará voer: leerskoene 20,3%, skaaldiere 17,6%, geweefde katoen 16,9%, cashew 14,7%, leer 13,1%, vrugte, sappe en heuning 5,4% (2002). Dit is een van slegs drie Brasiliaanse state wat saam die wêreld se hele aanbod van Carnauba-was produseer.
Ceará verteenwoordig 2,04% (2010) van die Brasiliaanse ekonomie.
Volgens die data van IPECE en Brazilian Institute of Geography and Statistics was die BBP-groei van die staat Ceará in 2014 van 4,36%, terwyl Brasilië se totale BBP in dieselfde jaar slegs 0,1% gegroei het.
Tradisioneel 'n landboukundige staat, het Ceará 'n industrialisasieprogram onder die militêre regime (1964–1985) begin, en die nywerheidsektor brei steeds jaarliks uit. In 1999 was die bedryf 39,3% van die staat se BBP. Toerisme speel ook 'n groot rol in die ekonomie van Ceará, met die staat se vele watervalle, strande en reënwoude. Gemiddeld ontvang Fortaleza alleen jaarliks 'n halfmiljoen toeriste.
159
Die jaar 159 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 59ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Sterftes
150er
Erica constantia
Erica constantia is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom in die Hexrivierberge en Klein-Swartberge voor. Hier groei die plant op die rotskruine en rotsagtige, suidelike hange. Die plant is seldsaam maar weens die feit dat sy habitat nie bedreig word nie word sy bewaarstatus as veilig beskou.
Spoetnik 7
Spoetnik 7 of Tjazjoli Spoetnik (Russies: Тяжёлый Спутник; Swaar Satelliet), ook bekend as Wenera 1WA No. 1, was ’n Sowjet-ruimtetuig. Dit is op 4 Februarie 1961 van Terrein No. 1 by die 5de Tjoeratam-lanseersentrum (nou Baikonoer) in die Kazachstanse Sosialistiese Sowjetrepubliek gelanseer en was veronderstel om die eerste ruimtevlug te wees om die planeet Venus te verken.
Weens ’n tegniese fout het Spoetnik 7 egter nooit sy lae wentelbaan verlaat nie. Dit het die aarde se atmosfeer op 26 Februarie 1961 oor Siberië binnegedring. In ’n poging om die mislukking van die ruimtesending te ontken het die Sowjet-regering aangekondig dat die tuig ’n toetsvlug was vir ’n "swaar satelliet" wat sou dien as lanseerplatform vir toekomstige sendings.
Nog ’n tuig, die Wenera 1, is ’n week later suksesvol in ’n heliosentriese wentelbaan na Venus geplaas, maar die instrumente het ’n week later foutief geraak.
Verwysings
Hierdie artikel is vertaal vanuit die Engelse Wikipedia
Grofsmid
'n Grofsmid is 'n persoon wat met yster en staal werk. Die grofsmid hamer warm metaal op 'n aambeeld om die vorm daarvan te verander.
Die grofsmid maak vuur in 'n vuurherd waarin die metaal verhit word sodat dit sagter word en makliker vervorm kan word. Die vuur word gewoonlik met 'n blaasbalk aangejaag. As die metaal warm genoeg is, word dit uit die vuur gehaal en op 'n aambeeld geplaas. 'n Hamer word dan gebruik om die metaal in die verlangde vorm te kap. Die metaal kan ook in stukke opgedeel, gelas, gerek, gebuig of gegiet word. Die proses staan as die smee van die metaal bekend. Sodra die verlangde produk verkry word, word dit in koue water afgekoel.
Soms word die gesmeede eindproduk gepoleer en met insetsels versier. Die grofsmid kan selfs sy merk of sekere woorde op die metaal graveer.
Anton Corvinus
Antonius Corvinus (* 27 Februarie 1501, of 11 April 1501 in Warburg, in die bisdom van Paderborn; † 5 April 1553 in Hannover) was 'n Lutherse teoloog, hervormer in Laer-Sakse, die hervormer en land-superintendent in die Hertogdom van Calenberg-Göttingen.
Erica cooperi
Erica cooperi is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap. Die plant is seldsaam en kom vanaf Mvoti tot by Elliot voor en groei op natterige, gras berghange. Sy habitat word nie bedreig nie.
Anton Corvinus
Die lewe
Dit kan nie met sekerheid gesê word wie sy ouers was nie, maar daar word vermoed dat hy 'n buite-egtelike seun van Lippold Rabe von Canstein was. Hierdie was Domherr in Paderborn en die Burggraaf van Warburg en het die bynaam Cythogallus ("bierkraan", lat.: cervisia, bier, en gallus, die haan) gehad. Antonius noem homself Anthonius Rabe (lat.: corvus, die Raaf) en Anton Räbener en tot 1536 Anthonius Zythogallus, Antonius Bierhahn of Anthonius Broihan. Hy gebruik ook deurlopend 'n seël met die embleem van die Rabe von Canstein. Dit het 'n "baster-balkie" -wat verwys na sy buite-egtelike geboorte- en 'n gekroonde swart, links-gerigde kraai. Normaal is dit in die heraldiek regs-gerig.
Corvinus was, volgens sommige geskrifte, in die jaar 1519 'n Cisterciënsiese monnik. Van die bronne sê in Loccum, volgens ander geskrifte in Riddagshausen. Hy verlaat hierdie klooster in die jaar 1523, wanneer hy 'n aanhanger van die Lutherse leer word. Hy was 'n student van Martin Luther en Philipp Melanchthon in Wittenberg. Later was hy predikant in Goslar (1528) en Witzenhausen (1529). In 1540 skryf hy die eerste Calenbergse Kerkorde. Hy is die raadgewer vir Hertog Philip von Hessen, en later vir Philip se weduwee, die Hertogin Elizabeth. Onder haar beskerming het hy in 1539, die Reformasie in Northeim, Hildesheim (1541, saam met Johannes Bugenhagen) en Calenberg ingevoer. In 1542 word Corvinus pastoor in Pattensen en Algemene Superintendent van die Hertogdom van Braunschweig-Calenberg.
Die Rooms-Katolieke landheer Erich II verkry in 1548 die tussentydse bevel van die Rooms-katolieke Keiser wat as die Augsburgse Interim bekend is. Hierdie tussentydse bevel word op die Lutherse Sinode van Münden in 1549 deur Anton Corvinus, die Pattenser prediker Walter Hoiker en 140 geestelike heftig verwerp. In reaksie daarop neem Erich II vir Anton Corvinus en Walter Hoiker op 2. November 1549 in hegtenis en word hulle aangehou in die kasteel Calenberg, om hulle en die res van die 140 geestelikes te dwing om die tussentydse bevel te aanvaar. Die gevangenes word goed versorg en word toegelaat om briewe te skryf en te ontvang, en om deur 'n oop venster met besoekers te praat. Later, na die Verdrag van Passau, waartydens die Keiser die tussentydse bevel ongeldig verklaar het en toe Erich II met hom ongenade geval het, het Erich II die twee gevangenes op 21 Oktober 1552 weer vrygelaat.
Daarna was Anton Corvinus pastoor van die Aegidienkerk in Hanover. Docter Corvynus is op 5 April 1553 op die ouderdom van 52 jaar in Hanover oorlede en is in die "S. Georgiikerke van die 8 Predikers van die Platteland" in die koor voor die Altaar begrawe. Hy het twee seuns en drie dogters gehad.
Ander
Talle kerke en die Gimnasium Corvinianum in Northeim is na Anton Corvin vernoem.
Olden Eibergen
Olden Eibergen is ’n nedersetting in die munisipaliteit Berkelland in die provinsie Gelderland in Nederland.
Sopiko Guramishvili
Sopiko Guramishvili (gebore 1 Januarie 1991) is 'n Georgiese skaakspeler. Sy het 'n vroulike grootmeester geword in 2009 en 'n internasionale meester in 2012. Sy het gespeel in die Vrouens wêreldkampioenskap in 2015 en 2017.
Skaakloopbaan
Sy het die O-16 afdeling van die wêreld jeug kampionskap gewen in 2006.
Persoonlike lewe
Op 18 Julie 2015 het sy getrou met die grootmeester Anish Giri. Op 3 Oktober 2016, terwyl Giri gespeel het in die Tal Memorial, was hul seun Daniel gebore.
African Content Movement
Die African Content Movement (ACM) is 'n Suid-Afrikaanse politieke party wat in Desember 2018 gestig is deur die voormalige SABC-waarnemende hoofbedryfsbeampte, Hlaudi Motsoeneng. Motsoeneng het by die party-bekendstelling aangevoer dat indien hy president word, die land self in 90% van sy behoeftes sal voorsien, dat die ekonomie in die hande van die mense sal wees, dat maatskappywerknemers aandeelhouers sal word, dat buitelandse maatskappye gedwing sal word om die land te verlaat en dat maatskaplike toelaes verminder sal word.
Rooistertvlieëvanger
Die Rooistertvlieëvanger (Erythrocercus livingstonei) is 'n gelokaliseerde algemene standvoël in rivier- en laaglandwoud waar hulle in pare of groepies leef. Die voël is 12 cm groot en weeg 7 gram. Die voël kom voor in die Zambezirivier-vallei vanaf die Karibadam tot by die monding in die Indiese Oseaan en ook hiervandaan suidwaarts langs die kus van Mosambiek tot noord van Maputo. In Engels staan die voël bekend as die Livingstone's Flycatcher.
African Content Movement
Die party het tans twee setels in Gauteng se munisipaliteite nadat plaaslike raadslede van die Randfontein People’s Party by die ACM aangesluit het.
In Maart 2019 het Motsoeneng die voormalige president, Jacob Zuma, aangemoedig om by die ACM aan te sluit. Hy het gesê dat hulle dieselfde sienings oor transformasie deel.
Die party het aan die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2019 deelgeneem met Motsoeneng, saam met aktrise en voormalige Idols-beoordeelaar Marah Louw onderskeidelik in eerste en tweede plek op die party se nasionale lys. Die party het geen setels gewen nie.
Jane Morgan (aktrise)
Jane Morgan (6 Desember 1880 – 1 Januarie 1972) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Our Miss Brooks (1956) en in die televisiereekse The Web (1950), Our Miss Brooks (1952), en Wendy and Me (1964).
160
Die jaar 160 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 60ste jaar van die 2de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Sterftes
160er
Kerkstraat 40, Tulbagh
duimnael|220px|Kerkstraat 40, Tulbagh.
Die eiendom waarop die huis gebou is, is in 1801 aan Magteld Combrink verkoop en sy het die huis waarskynlik kort daarna laat oprig. Dit is T-vormige en het reguit endgewels en ’n konkaaf-konveks-gewel bo die voordeur,
Matlakeng
Matlakeng is 'n nedersetting in die Suid-Vrystaat, Suid-Afrika. Matlakeng is 'n deel van die dorp Zastron wat 99.4% deur swartmense bewoon word. Volgens die 2011-sensus het Matlakeng 'n bevolking van 13 714 gehad.
Erica copiosa
Erica copiosa is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Kerkstraat 32, Tulbagh
Kerkstraat 32 is ’n meer as twee eeue oue gebou in ’n Kaaps-Hollandse Styl op Tulbagh, Wes-Kaap, Suid-Afrika.
Die gebou is in 1801 opgerig en is as die eerste vrye Engelse skool op Tulbagh gebruik van 1822 af. In 1866 het H.A. Fagan sr. dit gekoop. In 1885 het hy Kerkstraat 30, net langsaan, vir sy seun Henry Allan Fagan jr. gekoop. Vier jaar later is die latere politikus, skrywer, hoofregter en vertaler van Die Stem in Engels, Henry Fagan, bes moontlik in no. 30 gebore aangesien dit nog tot 1923 in sy ouers se besit was. Die Fagans het 'n winkel en wetsagentskap uit die twee aanliggende huise bedryf.
Terwyl no. 30 nog tot 1923 in die Fagans se besit was, het no. 32 van 1912 af aan rabbi S. Hurwitz behoort. Die kunstenaar Erik Laubscher is in 1927 in dié huis gebore.
Half Price
Geskiedenis
Half Price was gevorm deur Homo Pete en Die DFG in 2001 as 'n punk rock musiekgroep. Half Price speel 'n unieke vorm van dronk punk, 'n mengsel van punk rock, ska & reggae. Hulle dra die sarkastiese leitmotief van musiek gemaak vir mense wat lief is om te kuier. Hulle is berug vir naak wees op die verhoog.
Hulle is verban uit drie Kaapstad kuierplekke vir hul dronk gedrag.
Hulle het by talle vertoonings en feeste regoor Suid-Afrika opgetree, sowel as vier keer getoer in Europa. Hulle het Europa vir die eerste keer in 2005 getoer, en toe in 2006, 2008 en 2013. Half Price het al die verhoog gedeel mete vele bekende punk-orkeste.
Op The Monotony of Monogamy, het Half Price 'n liedjie genaamd "Soccer 2010", oor die 2010 FIFA Wêreldbeker-Sokkertoernooi.
Straight Outta South Africa is 'n samestelling-album wat digitaal vrygestel was onder Punk Outlaw Records in 2016.
In 2018 het hulle 'n album gedeel met Alive at Midnight, nog 'n punk orkes van Kaapstad.
John Deere (persoon)
John Deere (7 Februarie 1804, Rutland, Vermont - 17 Mei 1886, Moline, Illinois) was ’n Amerikaanse grofsmid en uitvinder. Hy het Deere & Company gestig, 'n groot maatskappy wat plaasimplemente vervaardig.
Vroeë lewe
Deere is in Rutland, Vermont gebore. Na ’n karige skoolopleiding het hy in 1821 as vakleerling gekwalifiseer onder kaptein Benjamin Lawrence, ’n welvarende grofsmid van Middlebury waarna hy in 1825 self tot die handel toegetree het.
Takataka
Takataka is 'n landelike nedersetting in die Makhuduthamaga Plaaslike Munisipaliteit, Sekhukhune in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
John Deere (persoon)
Staalploeg
Daar is verskeie weergawes van die inspirasie vir Deere se bekende staalploeg. In ’n ander weergawe het Deere gedink aan hoe gepoleerde staal hooivurktande deur hooi en grond beweeg en gedink dat dieselfde effek op ’n ploeg verkry kon word.
In 1837 het Deere die eerste kommersieel suksesvolle gietstaalploeg ontwikkel en vervaardig. Die ploeg met ’n smeeysterraam het ’n gepoleerde staal skaar gehad. Dit het die ploeg ideaal gemaak vir die harde grond van die Amerikaanse Middeweste en het beter gewerk as ander ploeë. Vroeg in 1838 het Deere sy eerste staalploeg voltooi en dit aan ’n plaaslike boer, Lewis Crandall verkoop en die nuus van die sukses van Deere se ploeg het vinnig versprei. Gevolglik het twee bure bestellings by Deere geplaas. Teen 1841 het Deere tussen 75 en 100 ploeë per jaar gemaak.
In 1843 het Deere met Leonard Andrus in vennootskap gegaan om meer ploeë te vervaardig om aan die vraag te kan voldoen. Die vennootskap het egter nie lank gehou nie omdat Deere aan klante buite Grand Detour wou verkoop terwyl Andrus die bou van ’n treinspoor deur Grand Detour teengestaan het en omdat Deere nie vertroue in Andrus se rekenvermoë gehad het nie. In 1848 het Deere die vennootskap met Andrus ontbind en na Moline, Illinois verhuis omdat die stad ’n vervoersentrum op die Mississippirivier was. Teen 1855 het Deere se fabriek meer as 10 000 sulke ploeë verkoop. Dit het bekend geword as die “Ploeg wat die vlaktes gebreek het” en is ook herdenk in ’n geskiedkundige plekmerker in Vermont.
Deere het daarop aangedring om toerusting van hoë kwaliteit te maak. Hy het eenmaal gesê: “Ek sal nooit my naam op ’n produk sit as dit nie die beste daarin het, wat ook in my is nie.” Soos wat sake meer vlot begin verloop het na die ekonomiese krisis van 1857, het Deere die dag-tot-dag bestuur aan sy seun Charles Deere oorgelaat. In 1868 het Deere sy besigheid geïnkorporeer as Deere & Company.
Latere lewe
Later in sy lewe het Deere sy aandag aan burgerlike en politieke sake gewy. Hy het gedien as die president van die Nasionale Bank van Moline, hy was ’n direkteur van die Moline Vrye Openbare Biblioteek en ook ’n trustee van die First Congregational Church. Weens borspyne en maagkoors het Deere nie vir ’n tweede termyn gestaan nie. Hy is in sy huis (bekend as die John Deere-huis of Red Cliff) oorlede.
Douglas F4D Skyray
Die Douglas F4D Skyray is 'n Amerikaanse straalaangedrewe vegvliegtuig wat verskeie spoed en klim rekords opgestel het. Aërodinamiese toetse deur Duitsland tydens die Tweede Wêreldoorlog het die na-oorlogse Amerikaanse Vloot oortuig om die gebruik op vliegdekskepe van 'n deltavlerk vliegtuig te ondersoek. In 1947 het Douglas Corporation die gebruik van hul model XF4D-1 voorgestel vir die doel. Die eerste prototipe het sy nooiensvlug voltooi op 23 Januarie 1951. Die XF4D-1 se vermoë was gou duidelik, die tweede prototipe het op 3 Oktober 1953 'n nuwe wêreld lugspoed rekord opgestel van 1211.7 km/h.
Aflewering aan die Amerikaanse Vloot het in April 1956 begin aan 17 frontlinie en drie reserwe eenhede van die Amerikaanse Marinierskorps. Die F4D-1 het 'n buitengewone klimvermoë gehad vir sy tyd. Op 22 en 23 Mei 1958 het Majoor Edward LeFaivre vyf wêreldrekords vir klim na hoogtes verbeter. Dit het tot gevolg gehad dat die Amerikaanse Vloot se VFAW-3 eenheid, gebaseer by die vloot se lughawe te North Island, Kalifornië, gevra is om deel te word van die Noord Amerikaanse Lugverdediging Beheerkantoor en te help met verdediging teen die Sowjetunie se bomwerpers.
Die Skyray is in 1964 uit diens gestel.
Bagad de Lann-Bihoué
Die Bagad de Lann-Bihoué is as die bekendste Bretonse bagad-groep in 1952 op die Franse vloot- en lugmagbasis van Lann-Bihoué naby Lorient (département Morbihan) gestig. Sedert 1956 verteenwoordig die groep met 'n dertigtal musikante die Nasionale Vloot van Frankryk. Hulle streef saam met ander musikale kunstenaars daarna om die kulturele en musikale erfenis van Bretagne te bewaar.
Die lede van die groep (wat sedert 2001 ook dames insluit) speel instrumente soos die biniou braz of cornemuse écossaise (Skotse doedelsak), die bombarde ('n oosterse voorloper van die hobo wat tydens die kruistogte na Europa ingevoer word en nou verwant is aan byvoorbeeld die Marokkaanse raïta), caisses claires en percussions (slagwerk). Hulle tree gereeld in Frankryk en die buiteland op, dikwels met ander bekende verteenwoordigers van Keltiese musiek soos Alan Stivell en Carlos Nuñez, en het ook 'n aantal langspelers vrygestel.
Op 29 Maart 2004 is Bagad de Lann-Bihoué deur die Franse Posdiens (La Poste) met 'n spesiale posseël vereer.
QWERTY-sleutelbord
[[Lêer:Latin keyboard layouts by country in Europe map.PNG|duimnael|300px|Gebruikte sleutelborde in Europa:
Die QWERTY-ontwerp is deur Christopher Sholes in 1867 gepatenteer en aan Remington in 1873 verkoop, waarna dit eerste in tikmasjiene gebruik is.
Variasies
Die Amerikaanse QWERTY bied geen moontlikhede om letters met diakriete soos ë, ê, é of ç te vorm nie. Die Nederlandse weergawe van QWERTY kan dit wel produseer met 'n kombinasie van twee toetse. Die QWERTY wat in Quebec en in Spanje gebruik word, is 'n bietjie anders en het 'n É of 'n Ñ op die bord. Duitse en Franse sleutelborde het regtig afwykende uitlegte: Terwyl in Duitstalige gebiede 'n QWERTZ-uitleg gebruiklik is, het Franssprekende lande 'n AZERTY-uitleg. In lande soos Turkye, Portugal, Letland en Litoue is daar nog ander variasies.
Tale wat in 'n ander alfabet geskryf word, het natuurlik ook hulle eie uitlegte. Russiese sleutelborde het byvoorbeeld ЙЦУКЕН.
Jeļena Ostapenko
Jeļena Ostapenko, ook bekend as Aļona Ostapenko (gebore in Riga, 8 Junie 1997), is 'n Letse tennisspeler. Sy het op vyf begin tennis speel. Haar gunsteling oppervlak is hardebaan. Sy speel regshandig en het 'n dubbelhand-rughand.
In 2015 kry sy 'n loslootjie om by die Wimbledon-kampioenskap te speel, wat haar grandslam-debuut inlui. Later daardie jaar speel sy die eerste keer tydens die Quebec-toernooi in 'n WTA-eindstryd. In 2016 vorder sy tot die eindrondte tydens die "Premier Five"-toernooi in Doha, en so ook in 2017 tydens die Charleston-toernooi.
In 2017 behaal Ostapenko haar eerste WTA-titel op die dubbelspel-toernooi in Sint Petersburg (saam met die Poolse Alicja Rosolska).
In 2017 wen sy ook die enkelspel op Roland Garros, haar eerste grandslam-titel, asook die eerste vir 'n speler uit Letland. Sy het eers vir Louisa Chirico, Mónica Puig, Lesja Tsoerenko en Samantha Stosur uitgestof, waarna sy Caroline Wozniacki in die kwarteindronde klop, vir Timea Bacsinszky in die halfeindronde, en die derde gekeurde Simona Halep in die eindstryd verslaan. Haar oorwinning as ongeplaaste speler op Roland Garros is die eerste sedert dié van Margaret Scriven in 1933.
Grand Slam-rekord
Die tabel toon Ostapenko se prestasie tydens elk van die Grand Slam-toernooie in enkelspel vir vroue waaraan sy deelgeneem het:
Wenera 1
Die Wenera 1 was die Sowjetunie se tweede vlug om die planeet Venus te verken. Dit is op 12 Februarie 1961 gelanseer. Die Venus 1- Outomatiese Interplanetêre Stasie het bestaan uit ’n ronde romp met ’n koepel vooraan. Dit was altesaam 2,035 meter lank en het 643,5 kg geweeg. Twee sonpanele was aan die romp geheg en ’n antenne van twee meter sou data van Venus na die aarde stuur.
Aan boord was wetenskapinstrumente soos ’n magnetometer, metereoriet-opspoorders en instrumente om sonwind en kosmiese strale te meet. Binne-in die koepel was ’n KDU-414-enjin vir midvlug-aanpassings.
Inligting oor sonwind en kosmiese strale is op drie geleenthede suksesvol na die aarde gestuur. Sewe dae later is data nie op die geskeduleerde tyd gestuur nie. Op 19 en 20 Mei 1961 het Wenera 1 binne 100 000 km van Venus verybybeweeg en ’n heliosentriese wentelbaan binnegegaan.
Daar word geglo dat die instrumente ophou werk het omdat die tuig oorverhit het. Hoewel geen inligting oor Venus na die aarde gestuur is nie, was die Wenera 1 ’n belangrike mylpaal in ruimtetuig-ontwerp – dit was die eerste werklik moderne verkenningstuig en die eerste een wat midvlug-aanpassings kon maak.
Calvin Lockhart
Calvin Lockhart (18 Oktober 1934 – 29 Maart 2007) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Coming to America (1988), Wild at Heart (1990), Predator 2 (1990), en Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992).
Wenera 2MW-1 No.1
Wenera 2MW-1 No.1, in die Weste ook bekend as Spoetnik 19, was ’n Sowjet-ruimtetuig wat in 1962 gelanseer is as deel van die Wenera-ruimteprogram en was veronderstel om op die planeet Venus te land. Weens ’n tegniese probleem het dit egter nie sy wentelbaan om die aarde verlaat nie en dit het ’n paar dae later die aarde se atmosfeer binnegedring. Dit was die eerste van twee Wenera 2MW-1-tuie wat die Sowjetunie gelanseer het – albei sendings het misluk.
Die naam Spoetnik 23, en later Spoetnik 19, is deur die VSA gebruik om die tuig te identifiseer, aangesien die Sowjetunie aanvanklik nie die tuig se interne aanwysings bekend gemaak het nie en dit ook weens die mislukking van die sending nie ’n amptelike naam gehad het nie.
Verwysings
Hierdie artikel is vertaal vanuit die Engelse Wikipedia
Japan Nasionale Roete 213
Japan Nasionale Roete 213 is 'n nasionale snelweg in Japan.
161
Die jaar 161 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 61ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Maurice van Essche
Maurice van Essche (1906 – 1977) was 'n Suid-Afrikaanse kunstenaar. Hy is op 4 Oktober 1906 in Antwerpen, België, gebore. Hy studeer in Parys onder Henri Matisse.
In 1939 word hy deur die Belgiese regering na die Kongo gestuur om daar studies van die stamme te skilder. Hy het oral in Europa uitstallings gehou. In 1943 aanvaar hy 'n pos as lektor in Skone Kunste aan die Witwatersrandse Tegniese Kollege.
In 1946 verhuis hy na Kaapstad. In 1952 word hy aangestel as senior lektor in die Skone Kunste aan die Michaelis-skool aan die Universiteit van Kaapstad. Daarna het hy sy werke gereeld op die Biennale-uitstalling, Venesië en ander belangrike uitstallings vertoon. Hy het later na Thonon, Frankryk, geëmigreer waar hy op 12 Junie 1977 oorlede is.
Kerkstraat 22, Tulbagh
duimnael|300px|Kerkstraat 22, Tulbagh.
Kerkstraat 22 is ’n meer as 200 jaar oue Kaaps-Hollandse gebou op Tulbagh in die Wes-Kaap, Suid-Afrika.
Die eiendom waarop die huis opgerig is, is in 1796 deur die plaaslike NG kerkraad aan J. de Bruyn verkoop toe hulle geld gekort het vir die vergroting van die kerkgebou. Die T-vormige huis is kort daarna opgerig en word gekenmerk deur ’n konkaaf-konveks-gewel bo die voordeur. Dis van die huise wat gerestoureer is ná die aardbewing van 1969.
Koo
Die Koo is 'n vallei net noord van die Langeberg en noordwes van Montagu. Toerisme in die gebied vul die boederybedrywighede aan. Vanaf Montagu lei die R318 provinsiale pad via die Burgerspas en die Rooihoogtepas deur die streek. Die pad sluit naby Matroosbergstasie, 20 km suidwes van Touwsrivier, by die N1 nasionale pad aan.
Erica cordata
Erica cordata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Aambeeld
'n Aambeeld is 'n stuk gereedskap. Dit bestaan uit 'n swaar metaalblok op 'n voetstuk wat gewoonlik van gietstaal gemaak word. Grofsmede gebruik ‘n aambeeld deur ’n ander stuk metaal daarop te plaas en dié in die verlangde vorm te smee.
Kerkstraat 24, Tulbagh
duimnael|300px|Kerkstraat 24, Tulbagh.
Kerkstraat 24 is ’n sowat 200 jaar oue Kaaps-Hollandse gebou op Tulbagh in die Wes-Kaap, Suid-Afrika.
Die huis is omstreeks 1820 vir ene De Lange gebou en is die enigste H-vormige huis in Kerkstraat, wat in sy geheel gerestoureer is ná die aardbewing van 1969.
Kerkstraat 42, Tulbagh
Hierdie huis in die Kaaps-Hollandse styl is in 1795 opgerig deur H. de Vos, broer van ds. M.C. Vos, leraar van die NG gemeente Tulbagh van 1794 tot 1802. Weens onenigheid in dié gemeente oor die bediening van ds. Robert Shand, het ’n gedeelte van die lidmate op 21 Januarie 1843 afgestig as die NG gemeente Kruisvallei. Die lidmate van die nuwe gemeente het die plaas Kruisvallei, sowat 1,5 km noordoos van die dorp, gekoop as hul kerkplaas en na dié plaas is die gemeente Kruisvallei genoem. Daar het die predikant gewoon en is die groot stalgebou as kerk ingerig. In 1870 het die gemeente besluit om 'n kerkgebou op die dorp te bou. Die gebou kon eers in Januarie 1873 ingewy word, toe nog sonder die toring en vleuels wat later sou bykom. Kruisvallei-gemeente het hom afgesonder van die Ring en Sinode, waarskynlik weens dié liggame se onvermoë om die ontevredenes tegemoet te kom, en het ook geen hulp van die staat ontvang nie.
Die pastorieë van die twee gemeentes was regoor mekaar geleë. In 1878 het die Tulbagh-gemeente se kerk verskuif na die Neo-Gotiese kerkgebou 'n entjie bokant die Oude Kerk in Vanderstelstraat. Dié gebou het ná die vereniging van die twee gemeentes in 1935 mettertyd in onbruik verval en is in 1956 gesloop. Die Tulbagh-pastorie was steeds op die noordelike punt van kerkstraat. Die Kruisvallei-kerk is gebou waar die gemeente Tulbagh se kerkgebou vandag nog staan en hul pastorie was by Kerkstraat 42 sodat die twee predikante al die jare by mekaar verby moes loop op pad na hul onderskeie kerke. Die gemeentes het in 1935 verenig, waarna daar nog etlike jare genoeg lidmate was om twee predikante te regverdig, van wie een by Kerkstraat 42 gewoon het. Later is laasgenoemde pastorie verkoop. Dis ’n nasionale gedenkwaardigheid en is sorgvuldig gerestoureer ná die aardbewing van 1969.
Harlow
Harlow is dorp in suidoostelike Engeland, in die graafskap Essex met sowat 79 duisend inwoners en 'n oppervlakte van 30,5 km².
Volgens die 2001-sensus is 14,7% van die bevolking ouer as 65 jaar. Die werkloosheid het op 3,4% gestaan.
Brongitis
Brongitis is 'n ontsteking van die brongi, of die ietwat groter lugweë tussen die lugpyp en die alveoli. Daar kan tussen akute en chroniese brongitis onderskei word. Akute brongitis ontwikkel dikwels na 'n verkoue of griep. Chroniese brongitis word gekenmerk deur die teenwoordigheid van 'n slymproduserende hoes vir meer as drie maande per jaar of vir twee opeenvolgende jare met geen onderliggende siekte om die hoes te verklaar nie. Mense met chroniese brongitis het ook in verskillende mate asemhalingsprobleme. Hierdie mense het gereeld infeksies of ontstekings in hul longe wat hul asemhalingsprobleme vererger. Chroniese brongitis kan gepaard gaan met chroniese lugwegobstruksie (lugwegvernouing). Chroniese brongitis kan dikwels met asma of emfiseem geassosieer word en is daarom dikwels moeilik om van asma en emfiseem te onderskei. Chroniese brongitis is 'n vorm van brongitis wat nie weggaan nie en hoofsaaklik deur rook veroorsaak word. Saam met pulmonale emfiseem val dit onder die opskrif van Chroniese Obstruktiewe Pulmonêre Siekte (COPD).
Oorsake
Brongitis kan veroorsaak word deur virusse, bakterieë en allergiese of nie-spesifieke stimuli soos rook.
As die alveoli ook of hoofsaaklik aangetas is, praat ons van longontsteking.
Simptome
Die gepaardgaande klagtes is hoofsaaklik hoes, oormatige produksie van slym, dikwels kortasem, 'n piepende geluid uit die longe, jeuk onder die ken, 'n bloedsmaak in die mond en (in geval van infeksie met virusse en bakterieë) ook koors.
Terapie
Die beste behandeling hang af van die oorsaak. Antibiotika is nuttig in bakteriële infeksies. Die belangrikste moontlike patogene moet dan in ag geneem word. Die behandeling wat gegee moet word, verskil dus baie met die omstandighede, met die land, en met moontlike spesifieke kontraindikasies van die pasiënt (allergieë). Die verhoogde prikkelbaarheid van die slymvlies kan behandel word deur kortikosteroïede te gee, gewoonlik deur inaseming, soms mondelings. In die geval van kortasem as gevolg van lugwegvernouing, kan brongodilators, weer gewoonlik deur inaseming, nuttig wees. Om koors met parasetamolis te beveg is nie medies nodig nie. As daar 'n duidelike allergiese komponent is, kan antihistamiene of massel-degranulasie-inhibeerders gebruik word.
162
Die jaar 162 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 62ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Musiekprodusent
'n Musiekprodusent of platevervaardiger is 'n persoon wat die opneem en vervaardiging van die klank van 'n musiekgroep of musikale kunstenaar se musiek bestuur en van toesig voorsien.
Sangiro
Sangiro (23 Augustus 1894 – 30 April 1979) is die pseudoniem van die Afrikaanse skrywer Andries Albertus Pienaar, wat hasie beteken. In 1927 wen hy die Hertzogprys vir sy boek Diamantkoors en Twee fortuinsoekers. 'n Tweede Hertzogprys word in 1945 aan hom toegeken vir sy oeuvre (somtotaal van sy werke).
Biografie
Andries Albertus Pienaar is op 23 Augustus 1894 op Broederstroom naby Pretoria gebore. Sy ouers trek later na Tanzanië (destyds Tanganijka), maar hy keer in 1913 terug na Suid-Afrika om sy studie te voltooi - eers aan die Volkskool op Heidelberg, Transvaal (waar hy ook 'n onderwyser was) en later aan die Universiteit van Stellenbosch. Hy skryf boeke onder die skuilnaam Sangiro en word veral bekend vir Uit oerwoud en vlakte en Simba. In die dertigerjare werk hy as regisseur aan verskeie rolprente.
Op 12-jarige leeftyd het hy saam met sy ouers na Duits-Oos-Afrika (tans Tanzanië) gegaan, en tydens sy jeugjare aan die voet van berg Kilimandjaro het hy goeie kennis van diere en tropiese plantegroei opgedoen.
Die plaaslike Swart bevolking het hom die bynaam "Sangiro" - in hulle taal beteken dit hasie - gegee omdat hy vinnig kon hardloop. Onder die skuilnaam het hy later gepubliseer. In 1910 het hy na Suid-Afrika teruggekeer en sy skoolopleiding op Heidelberg voltooi. In 1921 het hy die BA-graad met lot aan die Universiteit van Stellenbosch behaal.
Hy was vir 'n kort rukkie lid van die redaksie van Die Burger in Kaapstad, maar het toe na Duits Oos- Afrika teruggekeer. Hierna het hy vir verdere studie na Duitsland gegaan. In 1924 het Sangiro op versoek van die bekende Duitse rolprentmaatskappy UFA ŉ rolprentekspedisie na Oos-Afrika gelei. In 1928 het hy en sy broer, Danie, na die gebied teruggekeer om die rolprent Shaitani te maak.
Sommige van die ervaringe word in sy werk Simba beskryf. Nadat hy ŉ afdruk van die film in Duitsland laat maak het, het hy in 1931 na Suid-Afrika teruggekeer. In 1932 was hy regisseur van die rolprent Die bou van 'n nasie, wat deur die destydse Suid-Afrikaanse Spoorweë vervaardig is. In dieselfde jaar het hy ook die rolprent Die lig van 'n eeu, geregisseer.
Die prent het die geskiedenis van die Hollandse Kerk in Suid-Afrika uitgebeeld. Sangiro het die diereverhaal ŉ belangrike plek in die Afrikaanse letterkunde gegee. Sy debuutwerk, Uit oerwoud en vlakte, het in 1921 verskyn.
Die werk het die Afrikaanse diereverhaal wêreldaansien gegee en vergelyk gunstig met die beste in Europa. Dit bestaan uit 3 dele: Deel I handel oor die  Lotgevalle van ŉ leeufamilie  en beskryf die ervaring van 'n leeugesin, gesien vanuit die hoek van die diere; deel II, "In die oerwoud", gee 'n skets van die dierelewe en plantegroei in Oos-Afrika, terwyl deel III, "Renosterlewe", handel oor die vriendskap tussen 'n jong renostertjie en 'n seekoeitjie nadat albei se ouers dood is.
Kenmerkend vir sy werk is beweging. Die flora en fauna is voortdurend in aksie. Krullende slingerplante soek lig, terwyl lewendige flitsopnames van die dier in beweging gegee word. Hoewel die boek later in Engels en Frans vertaal is, is die ooreenkoms tussen die werk en Afrikanische Tierwelt I, Novellen und Erzählungen deur die Duitse skrywer F.B. von Schellendorff opvallend. Wanneer die 2 werke vergelyk word, is die ooreenkoms tussen die inhoud en die episodes, selfs reekse sinne, opvallend.
Plaatetiket
'n Plaatetiket is 'n handelsmerk of handelsnaam wat musiekopnames en musiekvideo's vervaardig en bemark.
Sangiro
Biografie
Die oorspronklikheid van die werk word dus betwyfel. Op Safari (1925), 'n joernalistieke reis- en jagverhaal, beskryf 'n jagtog wat Sangiro in Oos-Afrika meegemaak het. Hoewel hy die dierelewe soms uitbeeld, is die jagter self die middelpunt van die werk en word die dier vanuit die oog van die jagter gesien. Diamantkoors en Twee fortuinsoekers (1926) is sketse oor die delwerslewe. Die werk is in 1927 met die Hertzogprys bekroon. Hoewel "Diamantkoors" 'n goeie sielkundige uitbeelding van die mens is, word "Twee fortuinsoekers" nie as hoogstaande letterkunde beskou nie. Koors (1929), 'n outobiografiese werk, skets die verhuising na Oos-Afrika en die koorsdrome van ŉ ylende seun.
Plaatetiket
Daar is talle klein onafhanklike plaatetikette, maar sedert 2012 word die wêreldwye mark deur drie reuse oorheers: Universal, Sony Music Entertainment en Warner Music Group.
Sangiro
Biografie
Dit is waarskynlik een van Sangiro se beste werke. Trekvoëls (1938), wat eerder ŉ populêr wetenskaplike as 'n letterkundige werk is, handel oor die trekrigting van Suid-Afrikaanse ooievaars. In Simba (1944) het Sangiro weer die dierelewe as tema gebruik. Die werk bestaan uit 3 dele: "Ngésomit", die herinneringe wat die skrywer uit sy jeugjare oproep oor ervarings met leeus; "Rolprentavonture", ŉ verslag van sy ervaringe as leier van 'n Duitse filmekspedisie in Oos-Afrika, en "Simba", die verhaal van 'n klein leeutjie.
In 1945 is die Hertzogprys weer aan Sangiro toegeken vir sy gesamentlike prosawerk. In 1951 het ŉ versameling stukke oor Suidwes-Afrika (Namibië) onder die titel En die Oranje vloei verby verskyn. Hy is 30 April 1979 op Stellenbosch oorlede.
Filmografie
Pienaar was die regisseur van die volgende rolprente:
Erica corifolia
Erica corifolia is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Japan Nasionale Roete 217
Japan Nasionale Roete 217 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Kortstertlaksman
Die Kortstertlaksman (Lanioturdus torquatus) is 'n amper-endemiese algemene standvoël van droë savanne, veral mopanie, doringboom of boswilg. In Suider-Afrika kom die voël in noordwes Namibië voor. Die voël is 15 cm groot en weeg 27 gram. In Engels staan die voël bekend as die White-tailed Shrike.
Woordlengte
Woordlengte is 'n term waarmee die grootte van 'n masjienwoord in bisse in 'n rekenaar aangegee word. Meestal word by die woordlengte gepraat oor die woordlengte wat die mikroverwerker intern gebruik om sy berekeninge uit te voer, so word gepraat van 4-, 8-, 16-, 32- en 64-bisverwerkers.
Woordlengte
Die woordlengte van 'n verwerker bepaal op hoeveel data die verwerker per klokpuls bewerkinge kan uitvoer. 'n Verwerker met 'n grotere woordlengte kan dus per klokpuls bewerkinge op meer data uitvoer. As die verwerker besig is data te verplaas is kan 'n 32-bisverwerker byvoorbeeld twee keer soveel data per klokpuls verplaas as 'n 16-bisverwerker.
Indien getalle opgetel word kan een 32-bisverwerker getalle van 0 tot en met 4 294 967 295 optel (232 - 1) terwyl 'n 16-bisverwerker getalle van 0 tot en met 65 535 (216 - 1) kan optel. In hierdie geval sal die 32-bisverwerker alleen vinniger wees as getalle groter as 65 535 voorkom, naamlik die 32-bisverwerker kan hierdie getalle met 1 optelinstruksie optel, terwyl die 16-bisverwerker geen instruksies het om sulke groot getalle op te tel nie; hy sal die bewerking met losse, afsonderlike instruksies moet simuleer.
Uit die bogenoemde blyk dat die vergroting van die woordlengte in 'n verwerker 'n voordeel oplewer wat nogal afhanklik is van die toepassing:
Vergroting van die woordlengte het ook nadele vir die snelheid, naamlik daar moet grotere blokke data na die verwerker gevoer word. Omdat die snelheid van geheue eindig is, is 'n verwerker met 'n grotere woordlengte hier in die nadeel. 'n Grotere woordlengte het gewoonlik ook tot gevolg dat die programkode meer plek in neem. 'n Laaste effek is dat sommige instruksies traer word by 'n grotere woordlengte. Voer u maar eens 'n vermenigvuldiging uit op papier onder mekaar soos as u dit op skool geleer het. Indien u grotere getalle gebruik, het u meer werk. Die rekenaar voer die vermenigvuldiging op presies dieselfde wyse uit. By 'n optelbewerking word die opteleenheid twee keer so breed gemaak sodat daar geen ekstra werk is nie. By vermenigvuldiging werk dit nie, omdat u papiertjie by grotere getalle nie alleen breër word nie, maar ook langer word.
In die algemeen het 'n verdubbeling van die woordlengte in die rekenaargeskiedenis 'n voordelige effek gehad. Elke vergroting van die woordlengte het egter telkens 'n kleiner effek gehad. Gevolglik sal daar vermoedelik nog wel 128-bisverwerkers kom, maar of ons ooit 1024-bisverwerkers sal gebruik is ernstig te betwyfel.
Adresseerbare geheue
In die eenvoudigste ontwerp van 'n verwerker vir sowel die programmeerder as die verwerkerontwerper bestaan 'n wyser uit die nommer van een van die grepe in die geheue. As 'n verwerker dan 'n woordlengte van 32 bisse het dan kan jy maksimaal 2^32 = 4294967296 verskillende grepe aanwys. Dit is dan die maksimale hoeveelheid geheue wat so 'n verwerker kan aanspreek, in hierdie geval dus 4 gigagreep.
By 'n 16-bisverwerker is dit 64 kilogreep, by 'n 8-bisverwerker is dit 256 grepe. Hierdie is kleinere hoeveelhede as veelal gewens is en daarom gebruik verwerker met kleine woordlengtes gewoonlik 'n ingewikkelder stelsel.
Die 6502, 'n 8-bisverwerker, gebruik die eerste 256 grepe van die geheue voor die sogenoemde "zeropage". Op 'n willekeurige plek in die zeropage kan dan 'n 16-bis getal geplaas word en die verwerker beskik oor 'n spesiale zeropageadresseermodus sodat wysers wat in hierdie zeropage geplaas word doeltreffend gebruik kan word. Hiermee kan die 6502 64-kilogreep geheue aanspreek.
geheue-adres = 16 * segment + offset
Hiermee kan die 8086 maksimaal 1 megagreep geheue aanspreek. Deur 'n ontwerpbeslissing van IBM is dit in die IBM PC verder teruggebring tot 640 kilogrepe.
Waarom het verwerkers by 4-bis begin?
Die redes waarom daar in die sewentigerjare nie met groter woordlengtes begin is nie, het te doen met die beskikbare konstruksietegnieke van destyds. Destyds kon maar net enkele duisende transistors op 'n vlokkie geplaas word, met die gevolg dat 'n enorm suinige transistorbeleid by die ontwerp gehandhaaf moes word. Deurdat 'n grotere woordlengte meer transistors vereis (die ekstra bisse het tog ook logika nodig wat dit verwerk), is ontwerpers genoop om suinig te wees met woordlengte.
In die begin van die tagtigerjare het die aantal transistors 'n minder groot probleem geword, en in 32-bisverwerkers het dit moontlik geblyk om ontwerpvereenvoudiginge deur te voer waarmee hierdie verwerkers nie baie meer transistors vereis as 16-bisverwerkers nie. (Een van die redes hiervoor was dat maksimum van 4 gigagreep voldoende geheue was en die komplekse stelsels vir geheue-adressering soos hierbo beskryf is oorbodig geword het.)
16-bisverwerkers is egter steeds verkies weens beperkinge wat printplaatontwerpe teweeggebring het. Weens die streng vereistes vir tydreëling wat vir geheues van destyds nodig was, was daar baie min vryheid by die ontwerp van gedrukte stroombane en was dit baie lastig om voldoende stroombane vir 'n 32-bisverwerker op die gedrukte stroombaan te kry.
In daardie tyd het die tuisrekenaarrevolusie losgebars en was daar ekstra druk op rekenaarvervaardigers om hulle gedrukte stroombane eenvoudig te hou. Gevolglik moes die segetog van die 32-bisverwerker wag tot die tweede helfte van die tagtigerjare.
Tans is die ontwerp van die stroombane op 'n moederbord steeds geen eenvoudige kwessie nie. 'n Aantal tegnieke het dit moontlik gemaak dat ons op die huidige stand van tegniek gekom het. Een belangrike ontwikkeling is die moderne geheues wat met 'n bepaalde vertragingstyd rekening kan hou. Moderne moederborde bestaan verder uit baie lae stroombane watter bo-op mekaar geplak is, waarmee die stroombane in goeie bane geleid.
163
Die jaar 163 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 63ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Geelborshyliota
Die Geelborshyliota (Hyliota flavigaster) is 'n seldsame standvoël in hoë miombo-boomveld, insluitende miombo in laagland-Mosambiek. Die voël is 12 cm groot en weeg 12 gram. In Engels staan die voël bekend as die Yellow-bellied Hyliota.
Waray-Waray Wikipedia
Die Waray-Waray Wikipedia is die Wikipedia vir die Waray-Waraytaal wat deur ongeveer 2,6 miljoen mense in die Filippyne gepraat word. Die Wikipedia is op 25 September 2005 begin. Dit is tans die sewende grootste Wikipedia met ongeveer artikels. Die meeste van die artikels word deur 'n bot geskryf.
Fridolin Brunner
Fridolin Brunner (* 1498, Glarus; † 28 Junie 1570, Glarus, Switserland) was 'n Switserse Protestantse pastoor en hervormer in onder meer Mollis, Matt, Betschwanden (in die kanton Glarus), Flums en Mels (wat vandag die kanton St. Gallen is).
Opleiding en begin van loopbaan
Hy was waarskynlik 'n student van Huldrych Zwingli wat tussen 1506 en 1516 in Glarus 'n Katolieke priester was.