cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Digitalisering
Digitalisering is die uitbeelding van 'n Voorwerp, beeld, klank, dokument of 'n sein (gewoonlik 'n analoogsein) deur 'n diskrete deelversameling van die punte daarvan of deur steekproewe. Die resultaat word genoem 'n digitale voorstelling of, meer spesifiek, 'n digitale beeld, in die geval van 'n objek, en digitale vorm, in die geval van 'n sein. Strenggesproke beteken digitalisering bloot die opvangs van 'n analoogsein in digitale vorm. Vir 'n dokument behels die terminologie die natekening van die dokumentbeeld of registrasie van die "hoeke" waar die lyne eindig en van rigting verander.
Falaise
Falaise is 'n Franse stad in die département Calvados van die administratiewe gewes Basse-Normandie, sowat 30 kilometer noord van Caen aan die Anterivier geleë wat hier diep in die gesteente ingesny het. Sy strategiese ligging is reeds deur die Franke raakgesien. Die stadsnaam is van Germaanse oorsprong en afgelei van die term falisa ("rots", vergelyk Duits Felsen).
Digitalisering
McQuail identifiseer die proses van digitalisering as een van uitermate belang vir gerekenariseerde omgewings aangesien dit "inligting van alle soorte toelaat om met dieselde effektiwiteit oorgedra te word en ook vermeng te word". (2000:28)
Falaise
Die plaaslike kasteel Château de Falaise is deur die Normandiese hertog Richard II, die grootvader van Willem die Veroweraar, vanaf omstreeks 1000 op een van Falaise se groot rotse opgerig. Die kasteel het grotendeels tot vandag toe bewaar gebly.
Willem die Veroweraar is die bekendste boorling van Falaise. Hy is in 1027 in die kasteel gebore en was steeds trou aan sy geboortestad waaraan hy 'n reeks voorregte, waaronder die markreg, toegeken het. Die handelskou in die voorstad Gulibray word sedert die 13de eeu gehou. In Willem se tyd het die plaaslike perdeveiling talle besoekers na Falaise gelok.
Die stad is in sy geskiedenis verskeie kere deur oorlogshandelinge geraak. Tydens die Honderdjarige Oorlog tussen Engeland en Frankryk is Falaise byna vyftig jaar lank beleër. In 1590 het die Franse koning Hendrik VI hier 'n oorwinning oor die Protestante behaal. In die Tweede Wêreldoorlog het die Duitse troepe, ná die geallieerde landing in Normandië in Junie 1944, van die Kanaalkus begin terugtrek. Falaise was regstreeks aan die frontlinie geleë en hulle het groot verliese gely.
Philosophical Transactions of the Royal Society
Die Philosophical Transactions of the Royal Society (Phil. Trans.) is 'n wetenskapsjoernaal gepubliseer deur die Royal Society. Dit het in 1665 ontstaan, wat dit die eerste joernaal ter wêreld maak wat uitsluitlik aan wetenskap gewy is. Dit is sedertdien ononderbroke gepubliseer, wat dit ook die langsverskynende wetenskapsjoernaal maak. Die effens vroeëre Journal des sçavans kan ook aanspraak maak as die eerste wetenskapsjoernaal, alhoewel dit 'n ook wye verskeidenheid nie-wetenskaplike materiaal bevat het. Die gebruik van die woord "philosophical" in die titel, is afgelei van die frase "natuurfilosofie", wat ekwivalent was aan wat vandag generies as "wetenskap" bekend sal staan.
Geskiedenis
Die eerste uitgawe, gedateer 6 Maart 1665, is geredigeer en uitgegee deur die society se eerste sekretaris, Henry Oldenburg, sowat ses jaar na die Royal Society se stigting. Oldenburg het die joernaal op sy persoonlike onkoste uitgegee en blyk 'n ooreenkoms met die raad van die Royal Society aan te gegaan het, wat hom sou toelaat om enige restante wins te behou. Hy sou egter teleurgestel word, aangesien die joernaal in Oldenburg se leeftyd finansieel swak presteer het. Oor die eeue is verskeie belangrike wetenskaplike ontdekkings in die Philosophical Transactions gepubliseer. Beroemde bydraende outeurs sluit in Isaac Newton, James Clerk Maxwell, Michael Faraday en Charles Darwin. In 1672 het die joernaal Newton se eerste verhandeling New Theory about Light and Colours gepubliseer, wat gesien kan word as die begin van sy publieke wetenskapsloopbaan. Die posisie van redakteur is soms gedeel, en het William Musgrave (Nrs 167 tot 178) en Robert Plot (Nrs 144 tot 178) ingesluit.
Huidige publikasie
In 1887 is die joernaal uitgebrei en geskei in twee afsonderlike publikasies, een vir die Fisiese wetenskappe (Philosophical Transactions of the Royal Society A: Physical, Mathematical and Engineering Sciences) en die ander vir die Lewenswetenskappe (Philosophical Transactions of the Royal Society B: Biological Sciences). Beide joernale publiseer tans tematiese onderwerpe en onderwerpe voortspruitend uit verhandelinge wat aan die Besprekingsvergaderings van die Royal Society voorgelê word. Oorspronklike navorsingsartikels word uitgegee in die sustersjoernale Proceedings of the Royal Society, Biology Letters, Journal of the Royal Society Interface, en Interface Focus.
Meikirch
Meikirch is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 2 499 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2020 het 95% van die inwoners Duits gepraat.
LeAnn Rimes
LeAnn Rimes (gebore 28 Augustus 1982) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Coyote Ugly (2000), Driven (2001), Legally Blonde 2: Red, White & Blonde (2003), en Logan Lucky (2017).
775
Die jaar 775 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 75ste jaar van die 8ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Jacobus Hendrik Pierneef
J. H. Pierneef (gewoonlik slegs verwys na as Pierneef, 13 Augustus 1886 - 4 Oktober 1957) was 'n Suid-Afrikaanse landskapkunstenaar en word algemeen beskou as een van die beste ou Suid-Afrikaanse meesters. Sy kenmerkende styl word wyd herken en sy werk is grootliks deur die Suid-Afrikaanse landskap beïnvloed.
Baie van sy kunswerke is van die Suid-Afrikaanse hoëveld, waarin hy ook 'n lewenslange inspirasie gevind het. Pierneef se styl was om die landskap tot meetkundige strukture te reduseer, deur plat vlakke, lyne en kleur te gebruik om die harmonie en orde in natuur voor te stel.
Lewensbeskrywing
links|200px|duimnael|Pierneef se enigste kind, Marita Jennifer, was getroud met 'n Chileense diplomaat, wat onder andere ambassadeur in die VSA was. Haar man het haar een aand op 'n partytjie in Pretoria gesien en aan 'n vriend gesê dat hy met haar gaan trou, en twee maande later die daad by die woord gevoeg. In 1960 is hy in 'n motorongeluk oorlede. Marita het in die buiteland bly woon, maar elke twee jaar haar ouers in Pretoria besoek.
Pierneef is in Pretoria as een van ses kinders gebore aan Gerrit Pierneef (gebore as Gerrit Westmaas in die Nederlande op 28 Junie 1855) en Neeske Christiane Buser. Gerrit Pierneef was 'n meesterbouer van Nederlandse afkoms terwyl sy vrou en Neeske van Voortrekkersafkoms was. Hulle was lidmate van die Gereformeerde kerk Pretoria. Pierneef en H. Dijksterhuis was in 1884-'85 verantwoordelik vir die aanbou aan die vorige kerkgebou van twee kruisarms in 'n oos-wes-rigting waardeur die kerk vergroot is tot ongeveer 500 sitplekke. Tydens die Tweede Vryheidsoorlog het Gerrit 'n hulppolisiemag in Pretoria opgestel. Met lord Roberts se besetting van die stad moes Gerrit Pierneef kies tussen gevangenskap of deportasie. Die gesin het in April 1901 na Nederland verhuis, maar sou in 1902 weer na Suid-Afrika terugkeer. In Nederland het sy ouers behandeling kon soek vir Pierneef se regterbeen; hy het aan rumatiekkoors gely en dit het veroorsaak dat sy regterbeen korter as sy linkerbeen was.
Hy het in 1910 teen sy ouers se wense met Agatha Delen getrou, 'n vrou wat 12 jaar ouer as hy is. Agatha het aan 'n geestesversteuring gely wat in die volgende tien jaar sou vererger en sy het later begin om haar sig te verloor. Haar toenemende afhanklikheid van Pierneef het hom harder laat werk, hy het die land deurgetoer om lesings te gee en uitstallings te hou.
Tydens 'n werk vir ene Johan Schoeman, as deel van 'n reklameprojek om grond rondom Hartbeespoortdam te verkoop, het hy in die Agnes-hotel tuisgegaan. Hier het hy sy toekomstige tweede vrou ontmoet, 'n Nederlandse vrou genaamd Marian Frances Schoop, beter bekend as May. Pierneef het in 1923 van Agatha geskei en in 1924 met May getrou. Die paartjie het in April 1927 aan 'n dogter, Marita Jennifer, die lewe geskenk.
In die veertigerjare het Pierneef se ma, sy peetpa, sy gewese vrou en 'n goeie vriend gesterf. Sy dogter emigreer ook ná haar troue en Pierneef se gesondheid begin agteruit gaan. Hy oorleef 'n hartaanval in die tydperk, maar sterf op 4 Oktober 1957 in Pretoria.
Kunsloopbaan
Pierneef het sy eerste kunsklasse (saam met toekomstige kunstenaars Cordon Leith en Fanie Eloff) by die hoër Staatsmodelschool in Pretoria bygewoon. Daar het sy onderwyser, J.F. Hondius, sy voorliefde vir die platteland aangemoedig. 'n Ander onderwyser, dr. H.G. Breyer, het sy leerlinge die veld ingeneem om hulle meer oor natuurwetenskap te leer. Met sy gesin se terugkeer na Nederland het hy oorspronklik deeltyds in 'n verffabriek in Hilversum gewerk en snags tekenklasse van 'n ou argitek ontvang. In die verffabriek het hy geleer hoe om verskillende soorte verwe te meng een aan te wend. Die gesin het na 10 maande na Rotterdam verhuis vir hul kinders se mediese behandeling (Pierneef het ook 'n suster gehad wat ook mediese sorg benodig het). Alhoewel sy ouers wou hê dat hy 'n dominee moes word, het hy aan die Rotterdamse Kunsakademie gestudeer. Daar het hy kennis gemaak met die werke van die ou meesters, wat 'n blywende indruk op hom gemaak het. Hy het ook met gipsmodelle geëksperimenteer en letterskilderwerk aangeleer.
Hy het op 18-jarige ouderdom saam met sy gesin na Pretoria teruggekeer, vasberade om argitektuur te studeer. Sy ouers se finansiële ontberings het hom egter genoodsaak om 'n werk in 'n tabakwinkel aan te neem, waarin sy pa 'n vennoot was. Hy het egter volgehou om kunstegnieke te studeer en het gevestigde kunstenaars ontmoet en aanmoediging van hulle ontvang. Onder hierdie kunstenaars was sy peetoom, Anton van Wouw, asook Hugo Naudé, Frans Oerder en die Ierse kunstenaar George Smithard. Hy het tussen 1905 en 1908 van Oerder onderrig ontvang in skilderwerk en na 1908 van Smithard onderrig ontvang in grafiese mediums soos etsing en linosnee. Dit was Smithard wat hom aangemoedig het om sy eie skilderstyl te ontwikkel en nie bloot Europese kunstenaars na te boots nie.
Sy eerste openbare uitstalling was saam met Van Wouw en Naudé in 1902. Van Wouw het bronsstandbeelde uitgestal en Naudé het, nes Pierneef, skilderye uitgestal. Die uitstalling is deur 'n aantal bekende persoonlikhede besoek en Pierneef se werk is oor die algemeen goed ontvang. Na 'n onderonsie tussen sy pa en dié se vennoot het Pierneef in 1908 'n werk as assistent by Staatsbiblioteek aangeneem; hy het nagskofte gewerk en oordag in sy studio geverf.
In 1910 verkoop hy sy eerste olieverfskildery aan die kunshandelaar Emil Schweikerdt: 'n Blik op Meintjieskop, teen 'n prys van R6,30. In 1911 het hy by 'n groep Pretoriase kunstenaars aangesluit, Die Individualiste, en saam met hulle aan nog 'n groepsuitstalling deelgeneem: hy het twee etse uitgestal wat beide verkoop het. Hy het sy eerste solo-uitstalling in 1913 gehou. Die kritici het hom geprys en sommige het hom selfs as 'n genie beskryf. Sy tweede solo-uitstalling is twee jaar later gehou en ook goed ontvang. Hy het in hierdie periode ook 'n aantal stofomslae en illustrasies vir boeke en tydskrifte gemaak, waaronder Die Brandwag in 1917 en The Independent in 1919.
In 1918 het Pierneef sy werk by die Staatsbiblioteek gelos en 'n loopbaan as 'n kunsdosent by die Heidelbergse Kollege (in Suid-Afrika) begin. In die daaropvolgende jaar het hy ook begin om tekenklasse by die Pretoria Kollege te gee. Hierdie posisies het hom die geleentheid gegun om op sy kuns te fokus en in 1920 en 1921 het hy aan baie solo- en groepsuitstalling deelgeneem. Een van hierdie was 'n belangrike uitstalling in Pretoria, waar Pierneef meer as 300 werke in verskeie mediums uitgestal het. Pierneef het in hierdie tyd begin het om hoë aansien as kunstenaar te geniet.
In 1923 het Pierneef as dosent bedank, as gevolg van meningsverskille met die Departement van Onderrig rakende die skoolkurrikulum: die stelsel was gebaseer op die Engelse stelsel, maar Pierneef het gevoel dat Suid-Afrikaners hulle eie styl moes ontwikkel en hulle eie stel reëls moes hê om te volg. Hy het hierdie idee benadruk tydens 'n lesing in Bloemfontein, waar het die belang van 'n individuele en eg-Suid-Afrikaanse kunsstyl beklemtoon het. Hy het ook na die Boesmans (San) se kuns verwys, menende dat dit besonder met die Suid-Afrikaanse omgewing rym.
Pierneef het nie 'n ander onderrigposisie aangeneem nie, maar begin om voltyds te verf. Benewens skilderye het hy ook pastelwerke, tekeninge, linosneë en etse geskep. Hy het ook aangehou om illustrasies vir Afrikaanse tydskrifte te skep en selfs gedigte geskryf. Hy het Suidwes-Afrika (tans Namibië) van 1923 tot 1924 besoek. Daar het hy talle sketse gemaak wat hy later as skilderye in sy studio sou voltooi. Hierdie skilderye word dikwels onder sy beste werke gereken. In Suidwes-Afrika het hy ook vriend geraak met die bekende diereskilder Hans Anton Aschenborn.
Ondanks die kritici se erkenning was Pierneef steeds nie finansieel suksesvol nie en was hy genoodsaak om ander werk te soek om sy sak aan te vul. Saam met sy vrou, May, het Pierneef Europa van 1925 tot 1926 besoek. Hy het die tyd gebruik om sy kuns te bevorder en die nuutste kunsbewegings te studeer. Binne die eerste week het 'n paar linosneë aan die Victoria and Albert-museum verkoop. Hy het ook 'n solo-uitstalling in Nederland gehou, waar sy Boesmantekeninge aandag getrek het. Hier het Pierneef ook kennis met die impressionistiese kuns. Hy het ook Parys, Berlyn, Antwerpen, München en Düsseldorf besoek, waar hy in aanraking met moderne kuns gekom het.
Die paartjie het aan die begin van 1926 met 'n Nederlandse vragskip terug gevaar, deur die Middellandse See en Rooisee, suid langs die ooskus van Afrika. Dié reis het Pierneef die geleentheid gebied om hawetonele te teken en te skilder en te eksperimenteer met die impressionistiese styl wat hy in Europa raakgeloop het. Baie van hierdie werke is vandag in die Johannesburgse Kunsmuseum te sien.
Pierneef het in 1927 'n baie suksesvolle uitstalling van 86 van sy werke in Pretoria gehou. Tydens 'n solo-uitstalling die volgende jaar het hy 'n aantal van sy meer moderne, abstrakte werke uitgestal. Alhoewel die werk as impressionisties beskryf kan word, het Pierneef egter nie werklik op indrukke en optiese verskynsels gekonsentreer nie, maar eerder die Suid-Afrikaanse landskap in 'n logies geordende en geometriese komposisie geabstraheer. Vir hierdie geometriese komposisies is hy veral deur die Hollandse kunstenaar Willem van Konijnenburg beïnvloed. Ook was Pierneef se werk nooit werklik abstrak nie, maar het hy meer op die dekoratiewe moontlikhede van geometriese vorme gekonsentreer. Hierdie nuwe werke, wat deur sommige as "futuristies" beskryf is, het egter sulke slegte resensies ontvang (ook van Anton van Wouw) dat hy na sy ou styl teruggekeer het.
Sy kleurpalet hoofsaaklik uit sonverbleikte pastelkleure soos sagte bloue, okers en pienk bestaan, alhoewel hy soms ook helder kleure soos blou, pers en oranje gebruik het. Hy het landskappe van verskillende dele van Suid-Afrika geskilder, maar was meer vertroud met die Transvaalse Bosveld en die skilderye wat in dié deel van die land uitgevoer is word as sy beste werke beskou.
In 1929 is Pierneef opdrag gegee om 32 panele vir die binnekant van die nuwe Johannesburgse stasie te skep, 'n taak wat hy in 1932 voltooi het. Hierdie 32 werke beeld natuurtonele en geskiedkundige Suid-Afrikaanse plekke uit. Die panele kan vandag steeds in Graaff-Reinet besigtig word en word dikwels as van sy beste werke beskou. In 1933 het hy ook opdrag ontvang om sewe muurskilderye vir die Suid-Afrika Huis, die Suid-Afrikaanse ambassade in Londen, te skep. Hy het hierdie opdrag in 1934 voltooi en die werke het weereens Suid-Afrikaanse natuurtonele uitgebeeld.
In 1939 het Pierneef 'n plaas oos van Pretoria gekoop wat beide as woning en ateljee gedien het. Pierneef het self sy huis uit klip en dekstrooi in die vorm van 'n kraal gebou. Die naam van die plaas was "Elangeni", wat beteken "waar die sonskyn by die hek is". Die perseel is vandag in Moepelstraat, Lynnwood. Hier het hy se laaste jare deurgebring. Sy laaste werk was in 1955: ’n ontwerp vir die wapen van die Laerskool Pierneef in Pretoria, wat 'n kameeldoringboom uitbeeld.
In 1951 het Emil Schweikerdt, aan wie Pierneef sy eerste olieverfskildery verkoop het en toe aan die hoof van E Schweikerdt (Edms) Bpk was, 'n aantal van sy werke in verskeie tydskrifte en boeke gereproduseer.
Toekennings
Pierneef het talle toekennings en eretoekennings in sy lewe ontvang, waaronder:
Nalatenskap
Pierneef se werk kan in talle private, korporatiewe en publieke versamelings gesien word, waaronder die Africana Museum, Durbanse Kunsmuseum, Johannesburgse Kunsmuseum, die Pierneef-museum en die Pretoriase Kunsmuseum.
Pierneef se dogter, Marita ("Miekie") Bailey, en haar man het in die sewentigerjare die Bailey-versameling gestig, wat uit ’n groot aantal van Pierneef se werke en persoonlike besittings bestaan. Sommige van die werke was reeds in hul besit, maar 'n aantal is deur hulle uit verskeie plekke verwerf. 'n Deel van die versameling is deur die destydse Departement van Nasionale Opvoeding gekoop en in die Pretoriase Kunsmuseum gehuisves: dit het bestaan uit sowat 600 werke in verskillende mediums, 300 persoonlike besittings, 300 geskiedkundige foto's en 150 geskrewe artikels. Die res van die versameling (ongeveer 350 items) is in 'n openbare uitstalling geplaas in 'n galery wat vir hierdie doel in Stellenbosch geskep is (die Baileys het in Stellenbosch gewoon). In 1980 het die Departement die res van die versameling ook gekoop, met die doel om uiteindelik 'n Pierneef-museum te skep. Die versameling is weer in 1984 vir veilige bewaring aan die Nasionale Kultuurhistoriese Museum oorgedra en verplaas na die Pierneef-museum in die Leendert te Groen-gebou in Vermeulenstraat, Pretoria. Buiten die 347 kunswerke, wat olie- en waterverfskilderye, potloodtekeninge, etse, pastelle, kool- en inktekeninge insluit, bevat die versameling ook van die Pierneef-familie se persoonlike besittings in, soos plaaslik vervaardigde meubels van inheemse hout en Pierneef se verfkwaste, esel en etspers. Dié versameling is die enigste in Suid-Afrika wat so 'n volledige oorsig van 'n kunstenaar se werk gee.
Hendrik Pierneef het meer as enige ander skilder van sy tyd daarna gestreef om 'n styl te skep wat die Suid-Afrikaanse landskap in die skilderkuns tot sy reg sou laat kom. Sy werke het die oë van die land se mense oopgemaak vir die skoonheid van die Suid-Afrikaanse natuur. Met dun verfaanwending het hy in droë, sober kleurtone die hele wydsheid van die vlakte- en koppielandskap weergegee. Asook die grootsheid van die bergreuse en die merkwaardige vorme van die inheemse bome het hy vagevang.
In 2008 is 'n skildery van Pierneef, "Die Kremetartboom", by 'n veiling in Londen vir £826 400 (R11,8-miljoen) verkoop. Dit is die hoogste prys wat tot op hede vir 'n Suid-Afrikaanse kunswerk betaal is. Die skildery is waarskynlik in 1934 geskilder waarna Pierneef die werk aan die Suid-Afrikaanse Hoë-Kommissaris in die Verenigde Koninkryk, Charles te Water, oorhandig het nadat Te Water Pierneef se ateljee besoek het en die toe onvoltooide skildery bewonder het en hom aangemoedig het om dit te voltooi.
Mirchel
Mirchel is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 630 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2020 het 99,2% van die inwoners Duits gepraat.
Neil Powell
Johannes Daniel Powell (28 Junie 1978 - ), meer bekend as Neil, is 'n voormalige Suid-Afrikaanse sewesrugbyspeler (Blitsbokke) en tans afrigter van die Suid-Afrikaanse sewesrugbyspan. Hy rig die sewesspan reeds van 2013 af. Hy is die enigste persoon wat die Sewes Wêreldreekstitel as speler en afrigter gewen het.
Van Wyksvlei
duimnael|links|260px|Die NG gemeente Vanwyksvlei is in 1917 van 'n gedeelte van die [[NG gemeente Carnarvon afgestig.]] duimnael|links|260px|Die hotel op Vanwyksvlei.
Van Wyksvlei (of Van Wyk's Vlei) is 'n dorp, deel van die Kareeberg Plaaslike Munisipaliteit, wat ook uit Vosburg en Carnarvon bestaan. Volgens die 2011-sensus het die dorp 'n bevolking van 1 721, waarvan 92.5% Kleurlinge en 4.0% Blankes is. Die R357-streeksroete verbind die dorp met sy buurdorpe.
Geskiedenis
Die dorp is in 1882 aanvanklik as Van Wyk's Vley Estate gevestig en na 'n plaaslike boer vernoem. Munisipale status is in 1975 toegeken.
Omgewing
Die dorp lê op die suidelike rand van die Boesmanland en word omring deur soutpanne. Die Vanwyksvleidam is in 1883 voltooi en is die eerste dam wat deur die Staat gebou is. Daar is Boesmanrotskuns by Springbokoog, 30 km noordwes van die dorp.
Groot Basaar (Istanboel)
Die Groot Basaar (Turks: Kapalıçarşı, "onderdak-basaar") in Istanboel, Turkye, is een van die grootste en oudste onderdak-markte in die wêreld. Dit het 58 onderdak-strate en meer as 1 200 winkels wat daagliks tussen 250 000 en 400 000 besoekers lok. Dit is in 1461 geopen en is bekend vir sy juweliers-, pottebakkers-, spesery- en tapytwinkels. Baie van die stalletjies is gegroepeer volgens soort, met spesiale dele vir bv. leerbaadjies, goue juweliersware, ens.
Die aanvanklike basaar is tussen 1455 en 1461 gebou op las van sultan Mehmet die Veroweraar. In die 16de eeu, tydens die bewind van sultan Süleyman die Manjifieke, is dit baie uitgebrei en in 1894 het dit groot restourasiewerk ondergaan ná ’n aardbewing.
Die basaar het vier hoofhekke aan die eindpunte van die twee grootste strate wat naby die suidwestelike hoek van die basaar kruis. Een straat verbind die Bajezid II-moskee en -plein met die Nuruosmaniye-moskee.
Corvospongilla mesopotamica
Die spons behoort tot die genus Corvospongilla en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2004 deur Manconi & Pronzato.
Molototsirivier
Die Molototsi is 'n sytak van die Groot-Letabarivier in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika.
Oorsprong
Die Molototsirivier ontspring in die berge noordwes van Modjadjiskloof.
Samevloei
Linkerbank van die Groot-Letabarivier oorkant Ga-Selwana, net wes van Letaba Ranch en 40 km noordwes van Phalaborwa.
Günther Krupkat
Günther Krupkat (* 5 Julie 1905 in Berlyn; † 14 April 1990 in Berlyn) was een van die leidende skrywers van wetenskapsfiksie in die vroeë jare van die Duitse Demokratiese Republiek. Sy bekendste werke sluit romans soos Als die Götter starben, Die große Grenze, Die Unsichtbaren en Nabou in.
Biografie
Günther Krupkat is in 1905 in Berlyn gebore. Om finansiële redes is hy gedwing om sy ingenieurstudies te staak. Voor die Tweede Wêreldoorlog was hy onder meer as fabrieksarbeider, sakereisiger, elektriese monteur, advertensieskrywer, in 'n laboratorium en in die pers- en radiobedryf werksaam.
Op ouderdom 19 het hy sy eerste utopiese roman Od geskryf - 'n werk wat deur Aleksei Nikolajewitsj Tolstoi se Aelita geïnspireer is. Uitgewers was egter nie bereid om Krupkat se roman te publiseer nie - veral vanweë die "linkse" kritiek op die samelewing wat daarin geoefen is. Die roman is sodoende nooit uitgegee nie. Daarenten het die skrywer met sy kortverhale meer sukses behaal - die eerste werke is nog voor 1945 vrygestel. Vanweë sy betrokkenheid by die weerstand teen die Nasionaalsosialistiese bewind in Duitsland het Günther Krupkat teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog na Tsjeggoslowakye gevlug.
Ná die oorlog het Krupkat hom in Oos-Berlyn gevestig. Hy het daar sy ingenieurstudies voltooi en daarna as hoofredakteur gewerk. Vanaf 1955 was hy as vryskutter werksaam. Naas sy roman oor die RMS Titanic, Das Schiff der Verlorenen, het hy veral voortgegaan om wetenskapsfksie te skryf wat steeds weer herdruk is. In dy DDR-skrywersvereniging Schriftstellerverband der DDR het hy tussen 1972 en 1978 as voorsitter van die Werkkring Utopiese Literatuur (Arbeitskreis Utopische Literatur) gefungeer wat danksy sy inisiatief in die lewe geroep is. Hy is later opgevolg deur Heiner Rank.
Literêre werk
Krupkat se bekendste en mees gelese werke was twee romans waarin die groot invloed sigbaar word wat (pseudo-wetenskaplike) prehistoriese astronoutiek op die DDR-wetenskapsfiksie uitgeoefen het. Als die Götter starben handel oor die mislukte poging van mense in die vroeë geskiedenis om met ruimtewesens in kontak te kom. Nabou - 'n roman waarin die leser na die binneste dele van die aarde geneem word - handel oor 'n hoogs ontwikkelde robot wat deur ruimtewesens op die aarde agtergelaat is. Nabou word ook as die eerste literêre hoogpunt binne die Oos-Duitse wetenskapsfiksie beskou - die Oostenrykse publisis en kritikus Franz Rottensteiner het na dié werk in 1979 as "een van die beste voorbeelde van wetenskapsfiksie in die DDR" verwys.
Verwysings
.
Quechua
Quechua (Runa simi, letterlik: "mense se taal") is die belangrikste inheemse taal van Suid-Amerika wat deur sowat 10 miljoen mense in die Andesstreek van Argentinië, Bolivië, Chili, Colombia, Ecuador en Peru gepraat word. Dit word veral deur die Quechua gepraat en vorm saam met Aymara, Guaraní en Spaans die amptelike tale van Bolivië, saam met Spaans van Ecuador asook saam met Aymara en Spaans die amptelike tale van Peru. Daarbenewens was Quechua die amptelike taal van die uitgestrekte Inka-ryk en die uitbreiding van dié taal het met die uitbreiding van dié ryk gepaard gegaan.
Quechua word oorwegend in die noorde van Argentinië, in die suide van Bolivië, in die buitenste noorde van Chili, in die buitenste suide van Colombia, in Ecuador en Peru gepraat. Quechua bevat die vier dialekte I (Sentraal), II-A (Noord-Peruaans), II-B (Noordelik) en II-C (Suidelik). Dit vorm sy eie taalfamilie. Sommige taalkundiges groepeer Quechua saam met Aymara onder die Quechumara-tale, hoewel dit algemeen betwis word. Die ooreenkomste in woordeskat en 'n paar opvallende strukturele ooreenkomste word aan lenings en langtermyn plaaslike kontakte toegeskryf. Bekende Afrikaanse leenwoorde uit Quechua sluit koka, kondor, ghwano, lama, pampa, ponsjo, poema, quinine, quinoa, vicuña en dalk gaucho in.
Perca
Perca, is 'n vis genus wat hoort tot die familie Percidae. Die genus is inheems aan die noordelike halfrond. Een spesie van die genus is in Suid-Afrika losgelaat. Die vis word uitgeken aan die twee dorsale vinne op die rug. Die spesie het nie goed ontwikkel in Suid-Afrika nie.
Barnim
Die plato maak deel uit van 'n wyer geografiese streek van plato's en oerstroomvalleie in Brandenburg en bestaan uit grondmorenes, 'n eindmorene en afsettings van glasiale spoelwater tussen die Berlynse Oerstroomvallei in die suide en die Eberswalde-oerstroomvallei in die noorde.
Perca
Spesie
Die volgende spesie word in Suid-Afrika gevind:
Barnim
Barnim strek tans oor vier landelike distrikte in die deelstaat Brandenburg (Oberhavel, Barnim, Märkisch-Oderland en Oder-Spree) en groot dele van die Berlynse distrikte Reinickendorf, Pankow, Lichtenberg en Marzahn-Hellersdorf.
Coast of Skeletons
Coast of Skeletons is 'n 1965 Britse-Suid-Afrikaanse avontuurfilm, geregisseer deur Robert Lynn en met Richard Todd en Dale Robertson in die hoofrolle. Dit is 'n vervolg op die 1963-film Death Drums Along the River, en net soos die film gebruik dit die karakters uit Edgar Wallace se roman Sanders of the River uit 1911 en Zoltán Korda se film uit 1935 gebaseer op die roman, maar in 'n totaal ander verhaal geplaas. Coast of Skeletons is in Duitsland vrygestel as Sanders und das Schiff des Todes (Sanders en die doodskip).
Storielyn
Sanders vind hom gou ingetrek in 'n web van versekeringsbedrog, 'n geheime soektog na die Tweede Wêreldoorlog-goudstawe en 'n wedywerende liefdesdriehoek tussen 'n flambojante Amerikaanse diamantprospekteur, 'n voormalige Duitse U-boot-bevelvoerder in diens van die Amerikaner en die Duitser se baie jong vrou.
Swaan (sterrebeeld)
Cygnus, die Swaan, is 'n groot en belangrike sterrebeld wat tydens die somer op die Noordelike Halfrond sigbaar word. Dit verbeeld 'n swaan, wat van die Noordpool af suidwaarts langs die Melkweg vlieg.
Die helderste sterre van Cygnus vorm 'n groot kruis, wat ook as die "Noordelike Kruis" bekend staan. Die swaan se uitgestrekte vlerke verbeeld die dwarsbalk van die kruis, die ster Deneb (α Cygni) sy stert en die dubbelster Albireo (β Cygni) sy bek.
'n Deel van ons Melkweg word in Cygnus duidelik sigbaar as 'n helder wolk van sterre. Cygnus is selfs vir die blote oog 'n wonderlike skatkis van gekleurde sterre.
Oorsprong
Die beskrywing van Cygnus as 'n groot voël gaan terug op die Mesopotamiese sterrekunde, waar Cygnus as Urakhga bekend staan – 'n voorloper van die Arabiese reusevoël Rukh, wat ook 'n rol in die verhale van Duisend-en-Een-Nag speel.
Die Griekse mitologie vertel van jong mans wat in swane verander is. Die bekendste storie is dié van Leda en Zeus. Leda, die eggenote van koning Tindareus van Sparta, het 'n verhouding met Zeus, wat haar gereeld in die gedaante van 'n swaan kom opsoek. Danksy hierdie verhouding lê Leda twee eiers, waaruit Helena van Troje en die tweeling Castor en Polydeuces (Latyns: Pollux) gebaar word.
Die antieke Swaan verskyn ook as een van die 44 ou sterrebeelde in die boek Almagest, wat in die 2de eeu n.C. deur die Griekse sterrekundige Claudius Ptolemeus saamgestel word.
Sterrekundige voorwerpe
Cygnus is 'n gebied met 'n groot aantal dubbel en meervoudige sterre, buitengewone sterre en newelvlekke.
Europese baars
Die Europese baars (Perca fluviatilis) is 'n varswater vis wat natuurlik in Europa en Asië voorkom. In Suid-Afrika kom die vis in vleie en damme in Mpumalanga en die Wes- en Oos-Kaap voor. In Engels staan die vis bekend as die Perch.
Voorkoms
Die lyf is lank en die kop ietwat plat en die stertvin is gevurk. Die vis het 'n groot bek. Die vis is silwer tot gelerig groen van kleur en wit aan die onderkant met ses of meer donker, vertikale strepe oor die sye. Daar is 'n swart vlek op die agterkant van die dorsale vin. Die bekken- en anale vinne is oranje kleurig. Die vis word tot 600 mm lank en die Suid-Afrikaanse hengelrekord is 1.305 kg en die Australiese rekord is 10.4 kg.
Habitat
Die vis leef in koue water en verkies damme en mere. Hulle leef saam in skole en vreet insekte, krappe en vis. Die vis broei in vlak water; die onbewaakte eiers heg hulle self aan plantegroei vas.
Trivia
Die vis was vir die eerste keer in 1896 ingevoer en daarna weer in 1915.
Susan Damante
Susan Damante (gebore 17 Junie 1950) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Student Teachers (1973) en Adventures of the Wilderness Family 3 (1979).
Fetus
’n Fetus is die ongebore vrug van ’n dier wat uit ’n embrio ontwikkel. Ná die ontwikkeling van die embrio begin die stadium van fetusontwikkeling – by mense is dit die negende week ná bevrugting. Dit duur voort tot met die geboorte.
Voorgeboortelike ontwikkeling is aaneenlopend, met geen definitiewe eienskap wat ’n fetus van ’n embrio onderskei nie. ’n Fetus word egter gekenmerk deur die teenwoordigheid van al die belangrike organe, hoewel hulle nie ten volle ontwikkel is of op die regte anatomiese plekke voorkom nie.
Ontwikkeling
thumb|links|150px|’n Menslike fetus, vas aan die [[plasenta, op drie maande.]]
Week 9 tot 16 (2 tot 3,6 maande)
By mense begin die fetusstadium nege weke ná bevrugting. Aan die begin daarvan is die fetus gewoonlik sowat 30 mm lank en weeg dit sowat 8 g. Die kop maak feitlik die helfte van die fetus uit. Asemhalingsagtige bewegings van die fetus is nodig om longontwikkeling te stimuleer, eerder as om suurstof in te neem.
Die hart, hande, voete, brein en ander organe is teenwoordig, maar is nog aan die begin van die ontwikkelingstadium. Die geslagsdele van die fetus begin vorm en die plasenta werk teen week 9 ten volle.
Week 17 tot 25 (3,6 tot 6,6 maande)
’n Vrou wat die eerste keer verwag, sal gewoonlik bewegings van die fetus teen 21 weke vir die eerste keer voel, terwyl vroue wat al voorheen die lewe geskenk het, dit gewoonlik teen week 20 sal voel. Teen die einde van die vyfde maand is die fetus sowat 20 cm lank.
Week 26 tot 38 (6,6 tot 8,6 maande)
thumb|’n Kunstenaar se voorstelling van ’n fetus op 40 weke: sowat 51 cm van kop tot tone. Die hoeveelheid liggaamsvet neem vinng toe. Die longe is nog nie heeltemal ontwikkel nie. Talamiese breinverbindings, wat sintuiglike toevoer bemiddel, vorm. Bene is ten volle ontwikkel, maar is nog sag en buigbaar. Yster, kalsium en fosfor raak volopper. Vingernaels bereik die einde van die vingerpunte. Fyn hare begin verdwyn totdat dit heeltemal weg is, buiten aan die boarms en skouers. Klein borsknoppies is by albei geslagte teenwoordig. Hare op die kop raak growwer en dikker.
Die geboorte is op hande en gebeur teen die 38ste week ná bevrugting. Die fetus is gereed om gebore te word tussen 36 en 40 weke, wanneer dit genoeg ontwikkel het om buite die baarmoeder te oorleef. Dit kan by geboorte 48 tot 53 cm lank wees. Beheer oor bewegings is beperk met geboorte, en doelgerigte willekeurige bewegings ontwikkel tot tydens puberteit.
Variasies in groei
Daar is baie variasies in die groei van die fetus. Wanneer die fetus se grootte kleiner is as wat verwag word, kan dit verskeie oorsake hê, soos moederlik, plasentaal of fetaal.
Fetusgroei word dikwels geklassifiseer as klein, gepas en groot vir swangerskapsouderdom. Eersgenoemde kan daartoe lei dat die baba met geboorte ondergewig is en dit verhoog die risiko vir sterfte kort ná geboorte, versmoring, hipotermie, polisitemie, hipokalsemie, immuniteitsdisfunksie, neurologiese abnormaliteite en ander gesondheidprobleme op lang termyn.
Fetale pyn
Oor fetale pyn en die bestaan en implikasies daarvan word gedebatteer in politieke en akademiese kringe. Volgens ’n oorsig wat in 2005 gepubliseer is, is getuienis oor die vermoë van fetale pyn beperk, maar dit dui daarop dat die fetus se waarneming van pyn onwaarskynlik is voor die derde trimester. Die waarneming van pyn behels sintuiglike, emosionele en kognitiewe faktore, en dit is "onmoontlik om te weet" wanneer pyn ervaar word.
Sommige skrywers meen fetale pyn is moontlik van die tweede helfte van die swangerskap af: “Die beskikbare wetenskaplike bewyse maak dit moontlik, selfs waarskynlik, dat fetale pynwaarneming ’n lang ruk voor die laat swangerskap voorkom,” skryf K.J.S. Anand in die tydskrif van die Internasionale Vereniging vir die Studie van Pyn.
Of ’n fetus die vermoë het om pyn en lyding te voel, is deel van die aborsiedebat. Aborsies is in die meeste land wettig en/of word geduld, hoewel dit laat in die swangerskap gewoonlik onwettig is.
Molekulêre orbitaal
In die chemie is 'n molekulêre orbitaal 'n wiskundige funksie wat die ligging en golfagtige gedrag van 'n elektron in 'n molekuul beskryf. Hierdie funksie kan gebruik word om chemiese en fisiese eienskappe te bereken, soos die waarskynlikheid om 'n elektron in 'n spesifieke omgewing naby die atoomkern te vind. Die terme atoomorbitaal en molekulêre orbitaal is in 1932 deur Friedrich Hund en Robert S. Mulliken bekendgestel om die konsep van een-elektron orbitale golffunksies te verteenwoordig. Op 'n elementêre vlak word dit gebruik om die omgewing in die ruimte waarin 'n funksie 'n beduidende amplitude het, te beskryf.
In 'n geïsoleerde atoom word die orbitale elektrone se plek bepaal deur funksies wat atoomorbitale genoem word. Wanneer veelvuldige atome chemies in 'n molekule kombineer, word die liggings van die elektrone deur die molekule in sy geheel bepaal, sodat die atoomorbitale saamgevoeg word om molekulêre orbitale te vorm. Die elektrone van die samestellende atome neem hulle plekke in die molekulêre orbitale in. Wiskundig is molekulêre orbitale 'n benaderde oplossing vir die Schrödinger-vergelyking vir die elektrone naby die atoomkerne van die molekule. Hulle word gewoonlik saamgestel deur atoomorbitale of gehibridiseerde orbitale van elke atoom van die molekule, of ander molekulêre orbitale uit groepe atome te kombineer. Dit kan kwantitatief bereken word met behulp van die Hartree–Fock- of selfkonsekwente veld- (SKV) metodes.
Molekulêre orbitale is van drie soorte: bindingsorbitale met 'n energie laer as die energie van die atoomorbitale wat dit gevorm het, en bevorder sodoende die chemiese bindings wat die molekuul bymekaar hou; teenbindingsorbitale wat hoër energie het as die energie van hul samestellende atoomorbitale, en is dus teen die binding van die molekule, en nie-bindende orbitale wat dieselfde energie het as hul samestellende atoomorbitale en het dus geen effek op die binding van die molekule het nie.
Oorsig
Molekulêre orbitale is die eerste keer deur Friedrich Hund en Robert S. Mulliken bekendgestel. 'n Molekulêre orbitaal kan gebruik word om voortestel waar 'n elektron waarskynlik aangetref kan word. Molekulêre orbitale is benaderde oplossings vir die Schrodinger-vergelyking vir die elektrone in die elektriese veld van die atoomkerne van die molekule. Die berekening van die orbitale direk uit hierdie vergelyking is egter te moeilike 'n probleem. In plaas daarvan word dit verkry uit die kombinasie van atoomorbitale, wat die ligging van 'n elektron in 'n atoom voorspel.
'n Molekulêre orbitaal kan die elektronkonfigurasie van 'n molekule spesifiseer, dws. die ruimtelike verspreiding en energie van een (of een paar) elektron(e). Meestal word 'n molekulêre orbitaal voorgestel as 'n lineêre kombinasie van atoomorbitale (die LKAO-MO-metode), veral in kwalitatiewe of baie benaderde gebruik. Dit is van onskatbare waarde in die verskaffing van 'n eenvoudige model van binding in molekules, wat verstaan ​​word deur die molekulêre orbitale teorie.
Die lineêre kombinasie van atoomorbitale benadering vir molekulêre orbitale is in 1929 deur Sir John Lennard-Jones bekendgestel. Sy baanbrekende referaat het getoon hoe die elektroniese struktuur van fluoor- en suurstofmolekules van kwantumbeginsels afgelei kan word. Hierdie kwalitatiewe benadering tot molekulêre orbitale teorie is deel van die begin van die moderne kwantumchemie. Lineêre kombinasies van atoomorbitale kan gebruik word om die molekulêre orbitale wat gevorm word na binding tussen die molekules se samestellende atome, te skat. Soortgelyk aan 'n atoomorbitaal, kan 'n Schrödinger-vergelyking, wat die gedrag van 'n elektron beskryf, ook vir 'n molekulêre orbitaal gekonstrueer word. Lineêre kombinasies van atoomorbitale, of die somme en verskille van die atoomgolffunksies, bied benaderde oplossings vir die Hartree–Fock-vergelykings wat ooreenstem met die onafhanklike deeltjiebenadering van die molekulêre Schrödinger-vergelyking. Vir eenvoudige diatomiese molekules word die golffunksies wat verkry word wiskundig voorgestel deur die vergelykings:
Pauli-beginsel
Die meeste hedendaagse metodes in berekeningschemie begin deur die molekulêre orbitale van die stelsel te bereken. 'n Molekulêre orbitaal beskryf die gedrag van een elektron in die elektriese veld wat deur die kerne gegenereer word en 'n mate van verdeling van die ander elektrone. In die geval van twee elektrone wat dieselfde orbitaal inneem, vereis die Pauli-beginsel dat hulle die teenoorgestelde spin het. Dit is noodwendig 'n benadering, en uiters akkurate beskrywings van die molekulêre elektroniese golffunksie het nie orbitale nie.
Simmetrie
Molekulêre orbitale word oor die algemeen oor die hele molekule gedelokaliseer. Verder, as die molekule simmetrie-elemente het, is die nie-gedegenereerde molekulêre orbitale simmetries of antisimmetries ten opsigte van enige van hierdie simmetrieë. Die simmetrie-eienskappe van molekulêre orbitale beteken dat delokalisering 'n inherente kenmerk is van die molekulêre orbitale teorie en dit fundamenteel anders maak as (en aanvullend tot) valensbindings-teorie, waarin bindings as gelokaliseerde elektronpare beskou word, met resonansie om die delokalisering te verreken.
Vorming van molekulêre orbitale
Molekulêre orbitale ontstaan ​​as gevolg van toegelate interaksies tussen atoomorbitale, wat toegelaat word as die simmetrieë (bepaal uit die groepteorie) van die atoomorbitale met mekaar verenigbaar is. Die doeltreffendheid van atoomorbitale interaksies word bepaal uit die oorvleueling ('n mate van hoe goed twee orbitale konstruktief met mekaar interaksie het) tussen twee atoomorbitale, wat belangrik is as die atoomorbitale naby aan energie is. Ten slotte moet die aantal gevormde molekulêre orbitale gelyk wees aan die aantal atoomorbitale in die atome wat saamgevoeg word om die molekuul te vorm.
Kangongo, Namibië
Kangongo (1 093 m bo seespieël) is 'n nedersetting aan die oostelike oewer van die Okavangorivier in die Kawango-Oosstreek, Namibië, 156 km oos van Rundu langs die Trans-Caprivi-snelweg. Kangongo het 'n bevolking van ongeveer 4 000 inwoners.
Molekulêre orbitaal
Naamgewingskonvensies
Molekulêre orbitale word byskrifte aan hul name gegee op grond van die simmetrie wat voortspruit uit die interaksies van verskillende kombinasies van atoomorbitale. Hierdie byskrifte is σ (sigma), π (pi), δ (delta), φ (phi), γ (gamma) en stem ooreen met die atoomorbitale s, p, d, f en g. Die aantal nodale vlakke vir hierdie molekulêre orbitale is nul vir σ, een vir π, twee vir δ, drie vir φ en vier vir γ.
Kangongo, Namibië
Geskiedenis
Die geskiedenis van Kangongo hang nou saam met die geskiedenis van die Hambukushu-volk, die mees oostelike van die vyf koninkryke van die Kawango-volk. Sedert Namibië se onafhanklikheid in 1990, het Kangongo baie min beleggings ontvang, ondanks oorvloedige landbou-, bosbou- en arbeidsgeleenthede in die omgewing. Kangongo is die hoofdorp en word omring deur verskillende gehuggies soos Shadithiki in die noordooste, Tjwatama en Shandhimbo in die suidooste, Ndarata in die sentrum, Shakashondo in die weste en Sharukuya in die noordweste en Teya in die suide. Die eerste laerskool is deur Rooms-Katolieke sendelinge gestig en die historiese gebou staan steeds waar die skool gehuisves is. Kangongo het ook 'n stasie vir kontrakwerkers wat bestem was om in Suid-Afrikaanse myne te werk. Hierdie werkers is uit verskillende dorpe gewerf, maar moes vanaf Kangongo via Botswana hul reis na Suid-Afrika onderneem.
Molekulêre orbitaal
Naamgewingskonvensies
Met ander woorde: 'n π-molekulêre orbitaal het 'n vlak wat deur die molekule loop, waar die waarskynlikheid om die elektrone te vind nul is. 'n Goeie voorbeeld hiervan is koolstofdioksied.
776
Die jaar 776 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 76ste jaar van die 8ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Olive Brasno
Olive Brasno (17 Oktober 1917 – 25 Januarie 1998) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Mighty Barnum (1934), Charlie Chan at the Circus (1936), en Little Miss Broadway (1938), en in die televisiereeks The Red Skelton Hour (1951).
Ariane Rinehart
Ariane Rinehart (gebore 13 April 1994) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Noah (2014) en The Vanishing of Sidney Hall (2017), en in die televisiereeks Chicago Fire (2012).
777
Die jaar 777 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 77ste jaar van die 8ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Dick Haymes
Dick Haymes (13 September 1918 – 28 Maart 1980) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente State Fair (1945), Do You Love Me (1946), Carnival in Costa Rica (1947), en The Shocking Miss Pilgrim (1947).
Sakemansplant
Die sakemansplant (Justicia capensis) is 'n plant wat inheems is aan die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal. Dit kom ook in Mosambiek, Tanzanië en Kenia voor. In Engels staan dit bekend as Money Plant.
Corvospongilla micramphidiscoides
Corvospongilla micramphidiscoides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Corvospongilla en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1913 deur Weltner.
Letsitelerivier
Die Letsitelerivier is 'n takrivier van die Groot-Letabarivier in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika.
Oorsprong
Die Letsitelerivier ontspring oos van Magoebaskloof en suid van die groot dorp Tzaneen.
Monding
Die Letsitelerivier mond uit in die Groot-Letabarivier net wes van die vrugteboerderydorpie Letsitele.
Betty Lou Bredemus
Betty Lou Bredemus (13 Augustus 1934 – 19 Februarie 2015) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die televisiereeks The Wally Show Podcast (2013).
Corvospongilla novaeterrae
Corvospongilla novaeterrae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Corvospongilla en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Potts.
Dick Haynes
Dick Haynes (9 Januarie 1911 – 20 November 1980) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Phantom Planet (1961), Support Your Local Sheriff! (1969), en Real Life (1979), en in die televisiereeks The Untouchables (1959).
Ochna
Ochna is 'n genus van 79 spesies bladhoudende bome en struike wat aan die rooihoutfamilie Ochnaceae behoort. Hierdie bome is inheems aan die tropiese boomveld van Afrika, die Maskareense eilande en Asië. Die genus se naam kom van die Griekse word Ochne, wat wilde peer beteken, omdat die blare baie dieselfde lyk. Sekere spesies, soos die fynblaarrooihout word as dekoratiewe plante gekultiveer.
Spesies
Daar is 79 spesies in die genus:
779
Die jaar 779 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 79ste jaar van die 8ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Moosseedorf
Moosseedorf is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 4 114 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2020 het 89,8% van die inwoners Duits, 2% Frans en 1,5% Albanees gepraat.
778
Die jaar 778 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 78ste jaar van die 8ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.