cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Josua
“En daar was geen dag soos hierdie een, voor hom en na hom, dat die Here na die stem van 'n man geluister het nie, want die Here het vir Israel gestry." Na hierdie oorwinning was daar geen keer aan Josua se segetog nie. Een-en-dertig konings is deur hom verslaan, en toe kon by aan elke stam in Israel sy eie gebied in die Beloofde Land toeken. Die belofte wat die Here eeue tevore aan Abraham gedoen het, is vervul. En toe Josua oud en ver op sy dae was, roep hy weer die volk bymekaar.
Ernstig vermaan hy hulle om aan die Here getrou en gehoorsaam te bly. Die woorde het hy in ŉ wetboek laat aanteken. Toe het hy gesterwe, honderd-en-tien jaar oud, en is op die grondgebied van sy erfdeel by Timnat-Serag begrawe. In die Bybel is die verhaal van Josua opgeteken in die boeke Exodus, Numeri en Deuteronómium, terwyl die boek Josua, wat nie deur homself geskryf is nie, die geskiedenis van sy verowering van Kanaän vertel.
Yngvi en Alf
250px|thumb|Alf en Yngvi vermoor mekaar.
Yngvi (of Ingjald) en Alf was in die Noorse mitologie twee legendariese konings van Swede se Huis van Yngling wat saam regeer het. Volgens sommige bronne was hulle broers en volgens ander was hulle net naby familie. Hulle het mekaar vermoor.
Geskiedenis
Volgens Ynglingatal, Historia Norvegiæ en die Ynglinga saga was Yngvi en Alf die seuns van Alarik.
Volgens Snorri Sturluson was Yngvi 'n suksesvolle koning, 'n groot vegter wat al sy gevegte gewen het, 'n meester op baie gebiede, vrygewig, gelukkig en sosiaal. Hy was beide gelief en beroemd. Alf was onsosiaal en nors, en het tuis gebly in plaas daarvan om ander lande aan te val. Sy moeder was Dageid, die dogter van 'n koning. Alf was getroud met Bera, wat gelukkig, wakker en gelief was.
Eendag in die herfs het Yngvi na Uppsala teruggekeer ná 'n baie suksesvolle Wiking-ekspedisie wat hom beroemd gemaak het. Hy het tot laat snags gedrink, nes Bera, en hulle het daarvan gehou om te gesels. Alf het egter vroeg gaan slaap en het haar begin beveel om ook vroeg bed toe te gaan sodat sy hom nie wakker maak nie. Dan het Bera gesê Yngvi was veel beter vir 'n vrou, en dit het op Alf se senuwees begin werk.
Een aand het Alf vir Yngvi en Bera sien gesels. Hy het 'n swaard van onder sy mantel uitgehaal en Yngvi daarmee gekap. Die gewonde Yngvi het sy dolk uitgehaal en Alf doodgemaak voordat hy self gesterf het. Hulle is deur Alf se seun Hugleik opgevolg.
Gesta Danorum
In Gesta Danorum was Alf (Alverus) die vader van Yngve (Ing) en Ingjald (Ingild). Ingjald was op sy beurt die vader van Sigurd Ring en die oupa van Ragnar Lodbrok.
Ontwikkelde land
’n Ontwikkelde land of geïndustrialiseerde land is ’n soewereine staat met ’n hoogs ontwikkelde ekonomie en gevorderde tegnologiese infrastruktuur in vergelyking met ander lande. Die algemeenste kriteria om die graad van ekonomiese ontwikkeling te bepaal is die bruto binnelandse produk (BBP), bruto nasionale produk (BNP), per capita-inkomste, vlak van industrialisasie, mate van wydverspreide infrastruktuur en algemene lewenstandaard. Dit is debatteerbaar watter kriteria gebruik moet word en watter lande as ontwikkel geklassifiseer kan word.
Ontwikkelde lande het ’n post-industriële ekonomie, wat beteken die dienssektor verskaf meer rykdom as die nywerheidsektor. Daarteenoor is ontwikkelende lande besig om te industrialiseer of hoofsaaklik op landbou aangewese. In 2015 het gevorderde ekonomieë 60,8% uitgemaak van die wêreldwye BBP gebaseer op nominale waardes en 42,9% van die wêreldwye BBP gebaseer op koopkragpariteit (KKP), volgens die Internasionale Monetêre Fonds. In 2015 was die 10 grootste gevorderde ekonomieë volgens BBP in beide nominale en KKP-terme Australië, Kanada, Frankryk, Duitsland, Italië, Japan, Suid-Korea, Spanje, die Verenigde Koninkryk en die Verenigde Koninkryk.
Menslike-ontwikkelingsindeks (MOI)
Die Verenigde Nasies (VN) se Menslike-ontwikkelingsindeks is ’n statistiese maatstaf wat ’n land se vlak van menslike ontwikkeling weergee. Terwyl daar ’n sterk verband is tussen ’n lande se MOI-telling en ’n vooruitstrewende enonomie, wys die VN daarop dat die MOI-tellings meer aandui as inkomste of produktiwiteit. Anders as BBP en per capita-inkomste, bring die MOI in berekening hoe inkomste verander word "in opvoedings- en gesondheidsgeleenthede en dus in hoër vlakke van menslike ontwikkeling".
Sedert 1990 het Noorweë (2001–2006, 2009–2013), Japan (1990–1991 en 1993), Kanada (1992 en 1994–2000) en Ysland (2007–2008) die hoogste MOI-telling gehad. Die top-47-lande het tellings van tussen 0,793 in Barbados en 0,955 in Noorweë gehad.
Baie "gevorderde ekonomieë" word gekenmerk deur ’n MOI-telling van 0,9 of hoër. Die laaste verslag is op 21 Maart 2017 gepubliseer.
Baie hoë menslike ontwikkeling
As nielid van die VN bereken die regering van Taiwan sy eie MOI, wat in 2011 ’n waarde van 0,882 gehad het. Terwyl die MOI vir Hongkong deur die VN bereken word, geld dit nie vir Macau nie. Laasgenoemde se regering het die streek se MOI in 2011 as 0,868 bereken. Hierdie tellings plaas beide Taiwan en Macau gerieflik binne die lys lande met "baie hoë menslike ontwikkeling".
Ander lyste van ontwikkelde lande
’n Paar instellings het lyste van ontwikkelde lande opgestel: Die VN (sy lys word hier bo vertoon), die CIA, en ander.
Die IMF identifiseer 39 "gevorderde ekonomieë". Die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling (OESO) se 35 lidlande is bekend as die "klub van ontwikkelde lande". Die Wêreldbank identifiseer 78 "hoëinkomstelande".
Wêreldbank se hoëinkomstelande
Volgens die Wêreldbank word die volgense 78 lande en gebiede geklassifiseer as "hoëinkomste-ekonomieë". Tussen hakies is die jaar/jare waarin hulle so geklassifiseer is sedert klassifisering in 1987 begin is.
Hatfield (Gautrein-stasie)
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:left; width:20em;">
Hatfield Gautreinstasie
Adres
Hoek van Arcadia- en Grosvenorstraat Hatfield Pretoria
Voltooi
Augustus 2011
Hatfieldstasie is 'n terminusstasie op die Gautrein hoëspoedtreinroete in Pretoria, Gauteng.
Ligging
Die bo- en ondergrondse stasiegebied is geleë oos van die sentrale sakekern van Pretoria tussen Grosvenorstraat en Jan Shobastraat (M7) (ou Duncanstraat). Noord-oos van die stasie is die M2-snelwegkruising en die N1-nasionale pad. Die Hatfield-stasie vorm die noordelike eindpunt op die noord-suid-roete van die Gautrein en laat passasiers ook oorstap na die PRASA-spoornetwerk.
Passasiers wat na die OR Tambo Internasionale Lughawe reis, moet egter op die Sandton-stasie van trein verwissel vir 'n direkte 15-minute oorplasing na die lughawe.
Camilla Horn
Camilla Horn (25 April 1903 – 14 Augustus 1996) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Faust (1926), Eternal Love (1929), Leichtsinnige Jugend (1931), en Schloß Königswald (1988).
Ontwikkelde land
IMF se gevorderde ekonomieë
•
Frans Banninck Cocq
Frans Banninck Cocq (soms verkeerd gespel as Banning ) (Amsterdam, 23 Februarie 1605 – 1 Januarie 1655) was teen die middel van die 17de eeu 'n burgemeester van Amsterdam. Hy is veral bekend as die sentrale figuur in Rembrandt se meesterstuk Die Nagwag.
Biografie
Banninck Cocq is vandag veral bekend daarvoor dat hy uitgebeeld word in 'n skildery van Rembrandt van Rijn in opdrag in 1638, wat Cocq en sy geselskap van burgerwagte toon. Alhoewel bekend as Die Nagwag (1642), is dit nie die oorspronklike titel nie; destyds was dit in werklikheid ongewoon om skilderye te benoem, maar as dit inderdaad 'n naam gehad het, sou die korrekter "Die geselskap van kaptein Frans Banning Cocq en luitenant Willem van Ruytenburch" wees. Die skildery is onder meer opvallend vanweë sy groot grootte: ongeveer 3,35 m by 4,26 m (11 vt by 14 vt).
Frans Banninck Cocq is op 6 Januarie 1655 begrawe; sy grafkapel is in die Oude Kerk geleë.
Psammocinia perforodosa
Psammocinia perforodosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Psammocinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1998 deur Cook & Bergquist.
Ontwikkelde land
OESO-lede met ’n hoë inkomste
[[Lêer:OECD member states map.svg|duimnael|Die lidlande van die OESO:
]] Daar is 36 lede in die OESO se hoëinkomstekategorie, soos deur die Wêreldbank bepaal.
Dit sluit in:
27 lande in Europa: •
•
Haki
Haki of Hake was in die Noorse mitologie 'n beroemde seekoning van Skandinawië. Hy word genoem in die 12de-eeuse Gesta Danorum en in 13de-eeuse bronne soos die Ynglinga saga, Nafnaþulur en Völsunga saga.
Ynglinga saga
Volgens Snorri Sturluson in die Ynglinga saga het Haki soms 'n groot leër bymekaargemaak en saam met sy broer Hagbard (self 'n held van een van die gewildste legende) geplunder. Haki het eendag by Uppsala teen Swede opgeruk. Hy was 'n gewelddadige vegter en het koning Hugleik en sy twee seuns vermoor.
Haki het die Sweedse provinsies oorgeneem en homself koning van Swede gemaak. Hy het drie jaar lank in vrede deurgebring terwyl sy vegters ver gereis en 'n groot rykdom versamel het.
Gary Coleman
Gary Coleman was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente On the Right Track (1981) en Dirty Work (1998), en in die televisiereekse Diff'rent Strokes (1978) en Martin (1992).
Haki
Ynglinga saga
Hugleik het twee neefs, Erik en Jorund, gehad wat beroemd geword het deur die koning van Hålogaland te vermoor. Toe hulle van Haki hoor, het hulle 'n groot leër bymekaargemaak en na Swede gevaaar. Die twee broers het na Uppsala gegaan, waar hulle koning Haki met 'n baie kleiner leër ontmoet het. Haiki het baie mans, onder andere Erik, doodgemaak. Jorund en sy manne het na hulle skepe gevlug, maar Haki is self dodelik gewond.
Haki het vir 'n boot gevra en sy gesneuwelde soldate en hulle wapens daarop laat laai. Hy het gevra dat 'n stapel hout bo-op gelaai word en dit aan die brand gesteek word. Hy is self onder 'n stapel hout neergelê. Die brandende skip het tussen die klein eilande na die see gevaar.
Hy is as Sweedse koning opgevolg deur Jorund.
Ficus usambarensis
Ficus usambarensis is 'n boom wat tot die Moraceae-familie hoort. Die spesie is endemies aan Tanzanië.
Ontwikkelde land
OESO-lede met ’n hoë inkomste
3 lande in Asië:
3 lande in Noord-Amerika:
2 lande in Oseanië:
1 land in Suid-Amerika:
Anna Moffo
Anna Moffo (27 Junie 1932 – 9 Maart 2006) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente La traviata (1967), The Adventurers (1970), en Lucia di Lammermoor (1971).
Romulea citrina
Romulea citrina is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap.
Reinsurance Group of America
Reinsurance Group of America (RGA) is 'n internasionale lewensherversekeraar wat onder meer indiwiduele lewens en groepskemas herverseker en bykomende dienste soos produkontwikkeling, risikobestuur, e-onderskrywing, en kliëntopleiding verskaf. RGA is een van die grootste herversekeraars ter wêreld en het jaarlikse premies van sowat $2,9 miljard en bates van sowat $39.7 miljard soos op 31 Desember 2013. In 2013 het die maatskappy meer as 580 000 fakultatiewe eise hanteer, en sedert 1979 reeds bykans vyf miljoen in totaal.
Globale bedrywighede
RGA bestuur bedrywighede in 26 lande:
Prisma
'n Prisma is 'n deursigtige liggaam wat ligstrale van rigting kan laat verander. Sowel ligbreking as weerkaatsing kom hierby ter sprake. ŉ Dispersieprisma breek saamgestelde lig in 'n spektrum (reënboog van kleure) op, terwyl lig wat in een rigting gepolariseer is, met behulp van 'n polariseerprisma verkry kan word. 'n Prisma is in sy eenvoudigste vorm 'n wiskundige figuur, dit wil sê ŉ figuur met ewewydige (gelyke) onder- en bovlakke wat deur parallelle vlakke (mantelvlakke) met mekaar verbind is.
Die hoofvlak van die prisma is loodreg op die mantelvlakke. Lig val aftyd deur 'n mantelvlak in 'n prisma in en verlaat die prisma deur 'n ander mantelvlak. Die onder- en bovlak vervul geen optiese funksie nie en word gewoonlik ook nie geslyp nie. Die materiaal waaruit 'n prisma vervaardig word, moet goed deurdringbaar wees vir lig en is meestal kroonglas, flintglas of Perspex. In sommige gevalle bestaan 'n prisma uit 'n dun glashouer wat met ŉ vloeistof gevul is.
Wanneer 'n ligstraal skuins by ŉ prisma inval, vind daar figbreking plaas. Die hoek tussen die intredende en uittredende ligstraal word die afwykingshoek genoem. Hierdie afwykingshoek word onder meer bepaal deur die brekingsindeks van die prismamateriaal, die golflengte van die lig, die meetkundige vorm van die prisma en die invalshoek (die hoek waarteen die lig op die prisma inval). Die brekings indekse van prismamateriale is groter as die van lug.
Volgens die wet van Snellius sal lig dan, wanneer dit op 'n prisma inval, na die normaal (die oorspronklike rigting van die ligbundel) gebuig word, en wanneer dit uit die prisma beweeg, weg van die normaal af. Die breking weg van die normaal af is slegs moontlik as die hoek wat die ligstraal met die normaal maak, kleiner as 'n sekere hoek (die grenshoek) is. As dit nie die geval is nie, sal weerkaatsing in plaas van breking plaasvind. In die geval van kroonglas en flintglas is die grenshoek ongeveer 43°.
Weerkaatsing vind ook by kleiner invalshoeke plaas, maar in kleiner mate. Totale weerkaatsing word in 'n refleksieprisma gebruik om byvoorbeeld 'n beeld deur 90° te draai, dit om te keer soos in ŉ prismatiese teleskoop, of sydelings te verplaas soos in 'n periskoop. Deur weerkaatsing in meer mantelvlakke kan 'n beeld meer as 1 keer weerspieël word. Met behulp van 'n refleksieprisma is dit ook moontlik om die invallende en uittredende ligbondel loodreg op die mantelvlak in of uit te laat tree om breking te voorkom.
Psammocinia rubra
Psammocinia rubra is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Vlag van die Filippyne
Die nasionale vlag van die Filippyne (Filippyns: Pambansang Watawat ng Pilipinas) is op 19 Mei 1898 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n wit driehoek aan die vlagpaalkant met ’n goue sterre in elke hoek en ’n goue son in die middel en twee ewe hoë bane in blou bo en rooi onder op die wapperkant.
Psammocinia rubra
Die spons behoort tot die genus Psammocinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2002 deur Sim & Lee.
Prisma
'n Prisma word dan ook dikwels gebruik in gevalle waar ŉ konstruksie nie toelaat dat lig onder 'n groter hoek as die grenshoek op die weerkaatsende sy inval nie. Om die lig te weerkaats, word die sye aan die buitekant met 'n dun lagie silwer of aluminium bedek. Spieëls is egter dikwels goedkoper as prismas, het in sommige gevalle minder ongewenste afwykinge en kan makliker met groot afmetings vervaardig word. 'n Verdeelprisma kan gebruik word om 'n ligbundel in twee te verdeel.
Die bundelverdeler kan met 'n halfdeurlatende spieël vergelyk word, en die ligbundel word op ŉ syvlak ingelaat, met 'n hoek wat presies onder die grenshoek lê. 'n Deel van die lig word dan weerkaats en 'n deel word deurgelaat. Twee sulke prismas agter mekaar word byvoorbeeld in televisiekameras gebruik om die ligbundel in drie dele te verdeel, wat onderskeidelik vir die rooi, die groen en die blou beeld bestem is.
Vlag van die Filippyne
Die goue son in die middel van die driehoek het agt primêre strale, elkeen verteenwoordig ’n Filippynse provinsie. Die drie goue vyfpuntige sterre in elke hoek verteenwoordig een van die eilandnasie se drie hoofeilandgroepe — Luzon, Visayas en Mindanao, die sentrale ster het oorspronklik na Panay verwys. Volgens ’n ander interpretasie het een van die drie sterre net die eiland Panay verteenwoordig en nie die hele Visayas nie.
Prisma
Dispersie en polarisering
Die mate waarin lig aan die grensoppervlak van 'n prisma gebreek word, hang af van die golflengte van die lig. Dit bring mee dat saamgestelde (wit) lig deur 'n dispersieprisma in die kleure waaruit dit saamgestel is, opgebreek word en dat daar agter die prisma 'n kleurspektrum (reënboog) ontstaan. Die brekingsindeks van glas is die kleinste vir rooi lig en word groter vir geel, groen en blou, met ander woorde die rooi gedeelte van die spektrum word die minste afgebuig en die blou komponent die meeste.
Die eenvoudigste dispersieprisma is 'n gelykbenige driesydige prisma. Ten einde die dispersie te vergroot, kan 'n aantal driesydige prismas agter mekaar opgestapel word (Raleigh-prisma). 'n Amici-prisma is opgebou uit drie prismas waarvan die middelste een uit flintglas bestaan en die ander twee uit kroonglas. Afhangende van die hoeke waarteen 'n prisma geslyp is, sal dit al die kleure, behalwe 'n spesifieke een, afbuig. Een so 'n prisma is die Amici-prisma wat, net soos ŉ refleksieprisma, gebruik word vir die burg van wit lig sonder dat dis persie plaasvind.
Vlag van die Filippyne
Ontwerp
Die vlag het ’n hoogte-breedteverhouding van 1:2. Die lengte van alle sye van die driehoek is gelyk aan die hoogte van die vlag. Elke ster is só georiënteer dat een van die vyf punte na die hoekpunt waarin dit lê, kyk. Die hoek van die gaping tussen twee aangrensende strale van die son is so groot soos die hoek van een straalgroepering (dus 22,5º) en die groot straal is dubbel die dikte van ’n klein straal. Die goue son is nie presies in die middel van die driehoek nie.
Kleure
Die skakering van blou wat oor tyd in die vlag gebruik is verskil waarvan azul oscuro die eerste was. Die presiese aard van die skakering is onseker maar ’n waarskynlike kandidaat is die blou van die vlag van Kuba wat volgens een teorie ’n inspirasie vir die Filippynse vlag was. Spesifikasies vir die vlag se kleure met skakerings wat dieselfde as die Amerikaanse vlag is, is in 1955 deur die Nasionale Geskiedkundige Instituut aangeneem. In 1985 het president Ferdinand Marcos beveel dat die kleure na die oorspronklike ligblou en rooi van die Kubaanse vlag herstel moes word maar dit is in 1986 onmiddellik herroep na die EDSA-rewolusie waardeur Marcos uit die stoel gelig is. Vir die onafhanklikheidseeufeesviering in 1998 is die Vlag- en Heraldiese Kode van die Filippyne (Republiekwet 8491) deurgevoer met koningsblou as die amptelike skakering.
Prisma
Dispersie en polarisering
Hierby word natuurlike lig, wat in alle rigtings loodreg op die voortplantingsrigting beweeg, in twee onderling loodreg gepolariseerde lidbundels verdeel. Een bundel (die ordinêre bundel) word volgens die wette van Snellius gebreek en die ander (ekstra-ordinêre) bundel nie. Met behulp van die Nicol-prisma, wat uit twee aanmekaar gehegte prismas bestaan, word hierdie bundels van mekaar geskei. As gevolg van die veranderde breking oortref die ordinêre bundel nie sy grenshoek nie en word dit weerkaats (en vervolgens in 'n laag geabsorbeer), terwyl die ekstra-ordinêre bundel uit die prisma tree.
Infrarooi
Kaliumchloried is heeltemal deursigtig in die infrarooi gebied en word vir optiese element soos lense, vensters en prismas aangewend. Die stof is nogtans higroskopies en moet vir die vog van die lug behoed word.
Vlag van die Filippyne
Kleure
Die vlag se kleure word in die Republiekwet 8491 vasgestel in terme van hul kabelnommer in die stelsel wat deur die Kleurvereniging van die Verenigde State ontwikkel is. Die amptelike kleure en hul benaderings in ander kleurruimtes word hieronder weergegee:
Gebruik as oorlogsvaandel
Die Filippyne het nie ’n afsonderlike oorlogsvlag nie; die nasionale vlag word vir daardie doel aangewend. Om ’n staat van oorlog aan te dui word die rooi baan bo gehang. Hierdie oriëntasie van die vlag is gebruik gedurende die Filippyns-Amerikaanse Oorlog van 1899 tot 1901, die Tweede Wêreldoorlog deur die Filippynse Gemenebes van 1941 tot 1945 en deur die Japannees-geborgde Filippynse Republiek toe oorlog teen Brittanje en die Verenigde State verklaar is in 1944, die Filippynse staatsgreeppogings gedurende president Corazon Aquino se bewind en EDSA III. Die enigste keer wat dit nie omgekeer was in ’n staat van oorlog nie, was gedurende die Slag van Alapan in 1898, 15 dae nadat die vlag in Kawit, Cavite ontvou is.
Geskiedkundige vlae van die Filippynse Rewolusie
Sedert die 1960’s is dit algemene praktyk om die ontwikkeling van die Filippynse vlag na te spoor op die verskeie oorlogstandaarde van die indiwiduele leiers van die Katipunan, ’n pseudo-vrymesselaars rewolusionêre beweging wat Spaanse oorheersing in die Filippynse teëgestaan het en die Filippynse Rewolusie gelei het. Hoewel sommige simbole ooreengestem het met die Katipunan-vlae wat in die rewolusie aanvaar is, kan nie met sekerheid gesê word dat hierdie oorlogstandaarde as voorgangers van die huidige Filippynse vlag beskou kan word nie.
Die eerste vlag van die Katipunan was ’n rooi reghoekige vlag met ’n horisontale belyning van drie wit K’s (’n afkorting van die Katipunan se volle naam, Kataas-taasang Kagalang-galangang Katipunan ng mga Anak ng Bayan – Opperste en Agbare Genootskap van die Seuns van die Nasie). Die vlag se rooi baan het bloed voorgestel omdat lede van die Katipunan hul lidmaatskap in hul eie bloed moes onderteken.
Die verskeie leiers van die Katipunan, soos Andrés Bonifacio, Mariano Llanera en Pío del Pilar, het ook individuele oorlogstandaarde gehad. Die organisasie is in Cavite-provinsie deur twee faksies verteenwoordig: die Magdiwang-faksie en die Magdolo-faksie, elk met ’n eie vlag. Albei het ’n wit son gebruik. In plaas van die letter K het die vlae die simbool vir die lettergreep ka in die pre-Spaanse baybayin-skryfstelsel gedra.
Die Katipunan het in 1897 ’n nuwe vlag aanvaar tydens ’n vergadering in Naic, Cavite. Hierdie nuwe vlag was rooi en het ’n wit son met ’n gesig bevat. Die agt strale van die son het die agt provinsies voorgestel wat deur Spanje onder krygswet geplaas is.
Brigitte Horney
Brigitte Horney (29 Maart 1911 – 27 Julie 1988) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Liebe, Tod und Teufel (1934) en The Adventures of Baron Munchausen (1943), en in die televisiereekse Huckleberry Finn and His Friends (1979) en Jakob und Adele (1982).
Vlag van die Filippyne
Huidige vlag
Die vroeë ontwerp van die huidige Filippynse vlag is deur president Emilio Aguinaldo gekonseptualiseer gedurende sy ballingskap in 1897 in Hongkong. Die eerste vlag is deur Marcela Marino de Agoncillo en haar dogter Lorenzo gemaak met die hulp van Delfina Herbosa de Matividad (’n nig van die Propagandista José Rizal). Dit is op 28 Mei 1898 tydens ’n veldslag vir die eerste keer vertoon.
Die vlag is amptelik ontvou gedurende die onafhanklikheidsverklaring op 12 Junie 1898 in Kawit, Cavite. ’n Berig in die Manila Times deur Augusto de Viana, hoofgeskiedenisnavorser aan die Nasionale Geskiedkundige Instituut, praat van beweringe in geskiedenishandboeke en herdenkingsrituele dat die vlag vir die eerste keer in Alapan, Imus, Cavite op 28 Mei 1898 gehys is en hy haal die Presidensiële Proklamasie No. 374 van 6 Maart 1965 deur oud-president Diosdado Macapagal aan. Die berig beweer voorts dat historiese rekords daarop dui dat die eerste vertoon van die Filippynse vlag plaasgevind het in Cavitestad toe general Aguinaldo dit gedurende die eerste veldslag van die Filippynse Revolusie vertoon het.
Die vlag se oorspronklike simboliek is vervat in die teks van die onafhanklikheidsverklaring wat verwys na ’n meegaande tekening (daar is egter geen rekord van so ’n tekening nie). Die oorspronklike ontwerp van die vlag het ’n mitiese son met ’n gesig bevat, ’n simbool wat algemeen voorkom in voormalige Spaanse kolonies. Die spesifieke skakering van blou van die oorspronklike vlag is ’n bron van kontroversie. Gebaseer op oorvertelling en die paar oorblywende vlae van die era, argumenteer historici dat die kleure van die oorspronklike vlag dieselfde blou en rooi was as wat op die vlag van Kuba gevind word.
Vyandighede tussen die Filippynse en die Verenigde State het in 1899 uitgebreek. Die vlag is die eerste keer met die rooi baan bo, op 4 Februarie 1899 vertoon om ’n oorlogsituasie aan te dui. Aguinaldo is twee jaar later deur die Amerikaners gevang en het trou gesweer aan die Verenigde State.
Met die nederlaag van die Filippynse Republiek, is die Filippyne onder Amerikaanse koloniale regering geplaas en die vertoon van die Filippynse vlag is onwettig verklaar volgens die Oproerwet van 1907. Hierdie wet is op 24 Oktober 1919 teruggetrek. Met die vertoon van die Filippynse vlag weer gewettig was die materiaal wat beskikbaar was hoofsaaklik die rooi en blou van die vlag van die Verenigde State, daarom het die vlag van 1919 en verder die “Nasionale Vlagblou”-kleur gebruik. Op 26 Maart 1920 het die Filippynse Wetgewer Wetno. 2928 deurgevoer wat die Filippynse vlag wetlik aanvaar het as die amptelike vlag van die Filippynse Eilande. Tot op die vooraand van die Tweede Wêreldoorlog is Vlagdag jaarliks op 30 Oktober, die dag waarop die verbod opgehef is, gevier.
Met die Japannese inval en besetting vroeg in Desember 1941 is die vlag weer verbied, en is eers weer gehys met die oprigting van die Japannees-geborgde Tweede Republiek van die Filippyne. In seremonies wat in Oktober 1943 gehou is, het Emilio Aguinaldo die vlag met die oorspronklike Kubaanse kleure gebruik. Die vlag is aanvanklik vertoon met die blou baan bo, totdat president José P. Laurel ’n oorlogsituasie afgekondig in 1944. Die regering van die gemenebes wat in Washington in ballingskap was, het volgehou om die vlag met die Amerikaanse kleure te gebruik, en het die rooi baan bo gehou sedert die aanvanklike Japannese inval. Met die gesamentlike magte van die Filippynse en Amerikaanse soldate en die bevryding van die Filippyne in 1944 tot 1945 is die vlag met die Amerikaanse kleure herstel en dit was hierdie vlag wat gehys is toe die Filippyne op 4 Julie 1946 onafhanklikheid van die Verenigde State verkry het.
Nege strale
Voor die onafhanklikheidseeufeesvieringe van 1998 het die provinsiale regering van Zambales gepleit vir ’n ontwerp wat ’n negende straal op die vlag met die redenasie dat hul provinsie ook in 1896 in ’n staat van rebellie verkeer het. Die Eeufeeskommissie het hierdie aanspraak weerlê, gebaseer op navorsing deur die Nasionale Geskiedkundige Instituut. In 2009 is ’n wetsontwerp by die Senaat ingedien om ’n addisionele straal by die son toe te voeg om die Morovolk te in Mindanao verteenwoordig. Hulle het ook teen die Spanjaarde geveg en is nooit as Spaanse koloniale regering beset nie.
Sekelmaan
Daar is verskeie voorstelle ingedien met hoe die sekelmaan by die vlag ingewerk moet word, insluitend ’n voorstel of twee deur die oud-president Fidel Ramos. Daar is nog geen uitsluitsel oor hierdie kwessie nie.
Vlagprotokol
Die vlag behoort daagliks in alle regeringsgeboue, amptelike wonings, openbare pleine en skole vertoon te word. 28 Mei (Nasionale Vlagdag) en 12 Junie (Onafhanklikheidsdag) is as vlagdae aangewys. Op hierdie dae word alle kantore, liggame en hulpmiddels van die regering, sake-instellings, onderwysinstellings en privaat huise aangemoedig om die vlag te vertoon. In resente jare is die vlagdae van 28 Mei tot 30 Junie om patriotisme te bevorder en om die land se onafhanklikheid te vier.
Volgens wet moet die Filippynse vlag permanent vertoon word, en snags verlig word, op die volgende plekke:
Halfstok
Die vlag mag halfstok gehang word as ’n teken van rou. Met die amptelike aankondiging van die dood van die president of ’n oud-president moet die vlag vir tien dae halfstok hang. Die vlag moet vir sewe dae halfstok hang na die afsterwe van die adjunkpresident, die hoofregter, die president van die Senaat of die speaker van die Huis van Verteenwoordigers
Daar mag ook ’n versoek deur die Nasionale Geskiedkundige Instituut gerig word, na die dood van ander persone, vir die vlag om halfstok te hang vir ’n periode van sewe dae. Die vlag sal halfstok hang op alle geboue en plekke waar die oorledene ’n amp beklee het, op die dag van afsterwe tot die dag van die begrafnis van ’n posbekleër van die Hooggeregshof, die Kabinet, die Senaat of die Huis van Verteenwoordigers en persone wat deur die Nasionale Geskiedkundige Instituut geïdentifiseer is.
Wanneer die vlag halfstok gehang word, moet dit tot bo-aan die vlagpaal gehys word en dan tot by die halfstokposisie gestryk word. Voordat die vlag vir die dag gestryk word, moet dit weer tot bo-aan die vlagpaal gehys word.
Die vlag kan ook gebruik word as bekleedsel op die kis van ’n oorlede weermaglid, oud-weermaglid, nasionale kunstenaar en uitstaande burgerlikes soos deur die plaaslike regering bepaal. In sulke gevalle moet die vlag só geplaas word dat die wit driehoek aan die kop is en die blou baan die regterkant van die kis bedek. Die vlag moet nie in die graf laat sak word nie en mag ook nie aan die grond raak nie, maar moet plegtig opgevou word en aan die erfgename van die oorledene oorhandig word.
Verbode handelinge
Volgens die Republiekwet 8491 self sal dit verbode wees:
Eed
Die eed van getrouheid aan die Filippynse vlag (onderskeibaar van die Patriotiese Eed van Getrouheid) moet staande opgesê word met die regterhand in die lug met die palm oop en bo skouerhoogte. Individue wie se geloof of oortuigings hul verbied om so ’n eed af te lê, mag hulself verskoon maar word deur die wet verplig om respek te betoon deur op aandag te staan wanneer die eed afgelê word.
Die wet noem nie uitdruklik die taal waarin die eed afgelê moet word nie, maar die eed is geskryf (en daarom word dit ook afgelê) in Filippyns.
Vlaglied
Spaanse, Tagalog/Filippynse en Engelse weergawes van die volkslied het deur die geskiedenis van die Filippyne amptelike status geniet. Slegs die mees onlangse en huidige Filippynse weergawe word deur die reg erken. Die Vlag- en Heraldiese Kode, goedgekeur op 12 Februarie 1998, spesifiseer Lupang Hinirang, “Die Volkslied sal altyd gesing word in die nasionale taal, hetsy binne of buite die land”; oortreding van die wet is strafbaar met ’n boete en gevangenisstraf.
Psammocinia samyangensis
Die spons behoort tot die genus Psammocinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1998 deur Sim & Lee.
Jack Coleman (akteur)
Jack Coleman (gebore 21 Februarie 1958) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Spawn (1997) en in die televisiereekse Dynasty (1981), Kingdom Hospital (2004), en Heroes (2006).
Ian Morris
Ian Matthew Morris (gebore op 27 Januarie 1960) is 'n Britse argeoloog, geskiedkundige en akademikus. Hy is tans 'n Willard Professor van Oudheid by Stanford Universiteit.
Ryan Coleman
Ryan Coleman (gebore 14 Januarie 1991) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die televisiereeks All That (1994).
Ian Morris
Loopbaan
Morris het vanaf 1987 tot 1995 by die Universiteit van Chicago klas gegee. Hy is sedert 1995 by Stanford-universiteit.
Sedert hy by Stanford aangesluit het, het hy gedien as Assosiaat Dekaan van Lettere en Wysbegeerte en Geesteswetenskappe, as Hoof van die Oudheid Departement, en as Direkteur van die Maatskaplike Wetenskappe-Historiese Instituut. Hy was een van die stigterslede van die Stanford Argeologiese Sentrum en het vir twee termyne as die Sentrum se direkteur gedien. Hy het uitvoerig gepubliseer oor die geskiedenis en argeologie van die antieke Middellandse streek en oor Wêreldgeskiedenis. Hy het ook in 2009 'n dekaansprys vir uitnemendheid in Onderrig gewen.
Tussen die jare 2000 en 2007 het hy Stanford se argeologiese uitgrawing by Monte Polizzo, Sisilië, Italië gelei.
Verskeie navorsings-genootskappe van die John Simon Guggenheim Gedenkstigting, Hoover Instituut, Nasionale Begiftigingsfonds vir die Geesteswetenskappe, Sentrum vir Hellenistiese Studies in Washington, D.C., en Instituut vir Navorsing in die Geesteswetenskappe, Universiteit van Wisconsin-Madison is al aan hom toegeken. Hy is ook 'n Korresponderende Genoot van die Britse Akademie; en eregrade deur De Pauw Universiteit en Birmingham Universiteit is aan hom toegeken. In 2012 was sy werk die onderwerp van 'n ellelange profiel in die Chronicle of Higher Education. Hy het in 2012 die Tanner Lesings op Menslike Waarde by die Universiteit van Princeton gelewer.
Ian Morris beplan om op sy oogpunte betreffende die eerste-millennium BC transformasies (die skuif van godsdiens-gebaseerde mag na burokratiese en militêre mag) in sy nuwe boek uit te brei.
War! What is it Good For?
''War! What is it Good For?: Conflict and the Progress of Civilization from Primates to Robots'' was deur Farrar, Straus en Giroux in die VSA gepubliseer en deur Profile Books in Brittanje in April 2014. Morris argumenteer daarin dat daar genoeg bewyse is om die geskiedenis van geweld na te spoor oor baie duisende jare en dat 'n opspraakwekkende feit hieruit voortvloei, naamlik dat vir al die gruwels van oorlog oor die laaste 10,000 jare, dit eintlik die wêreld veiliger en ryker gemaak het, aangesien dit bykans die enigste wyse is waarop mense groot, intern-passiewe samelewings geskep het wat dan die koers van geweldadige sterftes af gebring het. Hy argumenteer dat die lesse van die laaste 10,000 jaar van militêre geskiedenis mens leer dat die manier om oorloë te beëindig die kuns is om te leer hoe om dit te bestuur, en nie deur dit te verwens nie. Morris wy ook 'n hoofstuk aan die 1974-1978 Gombe Sjimpansee Oorlog in Tanzanië. Die Duitse vertaling van die boek, Krieg: Wozu er gut ist, was in Oktober 2013 deur Campus Verlag gepubliseer. 'n Nederlandse vertaling was in 2014 deur Spectrum (Houten/Antwerp) gepubliseer genaamd Verwoesting en vooruitgang. Daar word nog vyf vertalings van die werk beplan.
Jorund
200px|thumb|Illustrasie deur Gerhard Munthe (1899).
Jorund of Jörundr (5de eeu) was in die Noorse mitologie 'n legendariese koning van Swede se Huis van Yngling. Hy was die seun van Yngvi en het die troon van Swede teruggeneem van Haki.
Snorri Sturluson vertel dat toe Jorund jonk was, hy saam met sy broer Erik oor die see gevaar en ander lande geplunder het. Hulle was goeie vegters. Een somer het hulle Denemarke geplunder en koning Gudlög van Hålogaland ('n provinsie in Noorweë) vermoor.
Toe die broers hoor van Haki wat die Sweedse troon geroof het en dat sy leërs elders plunder, het hulle 'n groot leër bymekaargemaak en na Swede opgeruk. Die twee broers het na Uppsala gegaan, waar hulle koning Haki met 'n baie kleiner leër ontmoet het. Haki was egter 'n gewelddadige vegter en het baie mans, onder andere Erik, doodgemaak. Jorund en sy manne het na hulle skepe gevlug, maar Haki is self dodelik gewond.
Lotti Huber
Lotti Huber (16 Oktober 1912 – 31 Mei 1998) was 'n Duitse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Our Corpses Still Live (1981), City of Lost Souls (1983), Anita: Dances of Vice (1987), en Neurosia: Fifty Years of Perversion (1995).
Jorund
Jorund het koning geword. In Jutland, wat hy eenkeer geplunder het, het hy egter 'n geveg verloor en is hy gehang. Hy is deur sy seun Aun opgevolg.
Brunsvigia
Brunsvigia (kandelaarblomme) is 'n genus met negentien spesies van geofiete in die familie Amaryllidaceae. Hulle is hoofsaaklik inheems in Oos-Afrika en Suider-Afrika.
Maartblom
Maartblom kan verwys na verskeie spesies:
Aas en omskakel
Aas en omskakel is 'n skelmstreek wanneer 'n persoon met iets gelok word en dan word iets anders aangebied. Byvoorbeeld, 'n handelaar adverteer 'n baie goedkoop produk. Indien die kliënt daar opdaag is die produk nie beskikbaar nie en dan hoop die handelaar dat die kliënt tog iets sal koop omdat hy reeds in die winkel is.
Dit word ook gebruik in debatte: Dit is wanneer 'n persoon 'n geldige voorbeeld van iets gee en dit dan wil laat geld in 'n ander konteks wat egter nie geldig is nie.
Romulea austinii
Romulea austinii is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort. Die spesie is endemies aan die Noord- en die Wes-Kaap.
Karen Moncrieff
Karen Moncrieff (gebore 20 Desember 1963) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Dead Girl (2006), The Trials of Cate McCall (2013), en The Keeping Hours (2017), en in die televisiereeks 13 Reasons Why (2017).
2018 Singapoerse Grand Prix
Bande
Pirelli het die volgende bande verskaf:
Romulea autumnalis
Romulea autumnalis is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Hilary Momberger
Hilary Momberger (gebore 16 Junie 1962) is 'n Amerikaanse aktrise en assistentregisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente xXx (2002), Spider-Man 3 (2007), Eagle Eye (2008), en After Earth (2013).
Brunsvigia radulosa
Die kandelaarblom (Brunsvigia radulosa) is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is inheems in Botswana, Eswatini, Lesotho en Suid-Afrika.
Psammocinia verrucosa
Die spons behoort tot die genus Psammocinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Cook & Bergquist.
Anwar Ibrahim
Anwar bin Ibrahim (Jawi: انور بن ابراهيم; gebore 10 Augustus 1947) is 'n Maleisiese politikus wat die 10de en huidige premier van Maleisië is, wat sedert November 2022 dien.
Chop suey
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Chop suey
Angelika Hurwicz
Angelika Hurwicz (22 April 1922 – 26 November 1999) was 'n Duitse aktrise en regisseuse. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Unser Mittwochabend (1948), Our Daily Bread (1949), en Mother Courage and Her Children (1961).
Chop suey
Amerikaans-Chinese gereg
Het ook ingang gevind tot die kookkuns van
Chop suey is 'n gereg wat sy oorsprong in die Amerikaans-Chinese kookkuns het waar dit in die 19de eeu deur Chinese immigrante ontwerp is. Dit bestaan gewoonlik uit 'n mengsel van repies vleis (dikwels hoender-, bees- of varkvleis, maar ook seekos soos vis en garnale), gekapte groente (soos byvoorbeeld bamboeslote en seldery) en sampioene wat in 'n sous met stysel gebind word. Chop suey word normaalweg met rys bedien, soms ook met roergebraaide Chinese noedels.
Oorsprong
Daar is verskeie oorlewerings oor die oorsprong van chop suey. Die gereg word algemeen verbind met Chinese immigrante wat dit in die 1860's ontwerp het, maar die antropoloog E.N. Anderson het tot die gevolgtrekking gekom dat dit sy oorsprong in Taishan (Toisan), 'n distrik van die Chinese provinsie Guangdong (Kanton) het waar dit deur groenteboere tradisioneel van tsap seul (oorgeblewe voedsel) berei is. Later het emigrante die resep na die Verenigde State geneem waar dit as Chop Suey een van die befaamde geregte van Chinees-Amerikaanse restaurante geword het. Li Shu-fan, 'n geneeskundige uit Hongkong, het eweneens opgemerk dat die gereg in die 1890's in Toisan bedien is.
Die lang lys van kleurryke en uiteenlopende verhale oor die oorsprong van chop suey is volgens die kosgeskiedkundige Alan Davidson 'n uitstekende voorbeeld van "kulinêre mitologie" en kenmerkend van gewilde geregte.
Felicia Montealegre
Felicia Montealegre (6 Februarie 1922 – 16 Junie 1978) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Kraft Theatre (1947), Studio One in Hollywood (1948), The Chevrolet Tele-Theatre (1948), en Goodyear Playhouse (1951).
Kampioenetrofee 2009
Die Kampioenetrofee 2009 (Engels: 2009 ICC Champions Trophy) is van 22 September tot 5 Oktober 2009 in Suid-Afrika beslis. Dit was die sesde Kampioenetrofee in EDI-krieket wat deur die Internasionale Krieketraad (IKR) aangebied is. Anders as die gewone interval van twee jaar is dit by uitsteek drie jaar ná die vorige Kampioenetrofee 2006 aangebied. Oorspronklik sou die toernooi in Oktober 2008 in Pakistan aangebied word, maar weens veiligheidskwessies is dit met een jaar uitgestel en aan Suid-Afrika oorhandig. Daarbenewens was dit ná die Krieketwêreldbeker 2003 en die T20I-wêreldbeker 2007 die derde groot kriekettoernooi in Suid-Afrika.
Die destydse agt beste nasionale spanne op die EDI-ranglys het aan die Kampioenetrofee 2009 deelgeneem: Australië, Engeland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika en Wes-Indië. Die spanne is in twee groepe van vier elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne van die groep gespeel het. Die twee beste spanne van elke groep het hierna vir die halfeindrondte gekwalifiseer en die wenners het mekaar in die eindstryd ontmoet.
Australië, Engeland, Nieu-Seeland en Pakistan het vir die halfeindrondte gekwalifiseer. Australië het Engeland en Nieu-Seeland het Pakistan geklop, waardeur die twee Oseaniese spanne in die eindstryd ontmoet het. In die eindstryd op die SuperSport-park in Centurion het die verdedigende kampioen Australië Nieu-Seeland met ses paaltjies verslaan en sodoende sy tweede Kampioenetrofeetitel gewen. Die gasheer Suid-Afrika is reeds in die groepfase uitgeskakel.
Toewysing
Die Kampioenetrofee 2009 sou oorspronklik van 11 tot 28 September in die Pakistanse stede Lahore en Karatsji beslis word. Die IKR het die toernooi later weens veiligheidskwessies deur ’n aantal deelnemende lande uitgestel; op 24 Julie 2008 het die IKR aangekondig dat die toernooi wel in Pakistan sou plaasvind, ondanks vrese van spelers uit Australië, Engeland, Suid-Afrika en Nieu-Seeland om na dié land te toer. Op 22 Augustus 2008 het Suid-Afrika aangekondig dat hulle weens veiligheidskwessies nie aan die Kampioenetrofee in Pakistan sou deelneem nie. Twee dae later, op 24 Augustus 2008, ná spekulasie dat die toernooi elders gehou kon word (in Engeland, Sri Lanka of Suid-Afrika), het die IKR aangekondig dat die toernooi tot in Oktober 2009 uitgestel sou word.
Tydens sy vergadering in Februarie 2009 het die IKR se uitvoerende raad besluit om Pakistan van sy gasheerreg vir die Kampioenetrofee 2009 te ontneem. Op daardie stadium was Sri Lanka die gunstelinggasheerland. In Maart 2009 het die IKR se Hoofbestuurskomitee aan die IKR se uitvoerende raad aanbeveel om die toernooi in Suid-Afrika aan te bied aangesien daar bekommernisse was dat weens die weerstoestande in Sri Lanka gedurende September en Oktober te veel wedstryde uitgereën sou kon word. Die IKR se uitvoerende raad het dié aanbeveling goedgekeur en die toernooi is in Suid-Afrika van 22 September tot 5 Oktober 2009 geskeduleer. Wanderers en SuperSport-park, albei in die Johannesburgse gebied, is as plekke vir die toernooi aangekondig. Saam met die Krieketwêreldbeker 2003 en die T20I-wêreldbeker 2007 was dit een van drie groot kriekettoernooie wat in die 2000’s in Suid-Afrika aangebied is.
Deelnemers
Vir die eerste keer het slegs die destydse beste agt spanne op die EDI-ranglys het vir die Kampioenetrofee 2009 gekwalifiseer: Australië, Engeland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika en Wes-Indië. Bangladesj en Zimbabwe kon weens hul lae plekke op die EDI-ranglys nie vir die Kampioenetrofee 2009 kwalifiseer nie. Daar het ook geen assosiaatlid aan die toernooi deelgeneem nie.
Stadions
Tydens die toernooi is twee Suid-Afrikaanse stadions gebruik. Altesaam 15 wedstryde is tydens die Kampioenetrofee 2009 gespeel, waaronder twee halfeindstryde en die eindstryd.
Groepfase
Die Kampioenetrofee 2009 is deur agt nasionale krieketspanne beslis. Vir die groepfase is die agt deelnemende spanne in twee groepe van vier elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Twee punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop of onbesliste wedstryd en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens lopietempo, dan boultempo en dan die uitslag van die direkte ontmoeting gerangskik. Die twee beste spanne van albei groepe het na die uitklopfase deurgedring.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit drie wedstryde bestaan het: twee halfeindstryde en die eindstryd. Die twee beste spanne van elke groep het na die uitklopfase deurgedring. Die groepwenner van albei groepe het teen die naaswenner van die ander groep in die halfeindstryde gespeel. Elke wedstryd in die uitklopstadium moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná albei kolfbeurte ’n gelykopuitslag was, is die wedstryd deur ’n Superboulbeurt beslis.
Psammocinia ulleungensis
Psammocinia ulleungensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Psammocinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2004 deur Lee & Sim.
Konveksiestoomkoker
'n Konveksiestoomkoker is 'n gaarmaaktoestel wat in twee variante aangebied word - vir professionele gebruik in restaurante en soortgelyke instellings en, as kleiner variant, vir privaat huishoudings. Gekombineerde stoomkokers met konveksieoond is geskik vir die gaarmaak van kos in droë hitte (soos in konveksie-oonde) sowel as vogtige hitte (soos in gewone stoomkokers). Spesiale gaarprogramme kan outomaties afwisselend gebruik maak van albei metodes; ook kan temperatuur en vogtigheid (in persent) vir elke gereg aangepas word. Terwyl groentes en aartappels vinnig gestoom kan word (en beter smaak omdat hulle nie regstreeks in aanraking kom met water nie sodat minder vitamiene en voedselstowwe verlore gaan, geen vet of sout benodig word nie, terwyl vorm en kleur onveranderd bly), is kombinasietoestelle ook in staat om vleis te braai en enige soort kos te bak.
Tegniese variante
Ten opsigte van die tegnologie wat gebruik word om stoom te genereer is daar twee verskillende variante van konveksiestoomkokers:
Luitgard Im
Luitgard Im (12 Januarie 1930 – 21 Februarie 1997) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent Alle kann ich nicht heiraten (1952).
Robert F. Colesberry
Robert F. Colesberry (7 Maart 1946 – 9 Februarie 2004) was 'n Amerikaanse vervaardiger, akteur, en assistentregisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente After Hours (1985), Mississippi Burning (1988), en The Devil's Own (1997), en in die televisiereeks The Wire (2002).