cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Murray
Murray was die oudste van die vyf seuns van ds. Andrew Murray sr. wat almal predikant geword het. Die ander vier was William, George, Charles en die bekendste, dr. Andrew Murray. John vertrek in 1838 op 12-jarige ouderdom saam met die tweede oudste broer, Andrew, na Skotland, vanwaar hulle vader in 1822 as een van die eerste predikant na die Kaap gekom het, om daar onderrig te word. Albei broers het teen 1845 die M.A.-graad in Aberdeen behaal en vertrek saam na Holland om daar aan die Universiteit van Utrecht vir predikant te leer. In 1848 maak hy in sy briewe aan sy vader op Graaff-Reinet melding van die noodsaaklikheid van 'n teologiese seminarie vir Suid-Afrika.
Die volgende jaar aanvaar hy kort na sy terugkoms in Suid-Afrika 'n beroep na die NG gemeente Burgersdorp, wat net drie jaar vantevore gestig is. Hy word op 27 Mei 1849 bevestig en arbei nege jaar lank daar. In November 1858 vestig hy hom op Stellenbosch om een van die eerste twee hoogleraars aan die Kweekskool te word saam met prof. Nicolaas Hofmeyr.
Murray gaan in 1881 weens swak gesondheid na Skotland. Hy sterf op 27 Desember 1882 kort na sy terugkeer na Suid-Afrika. Ten tyde van sy dood was hy steeds professor aan die Kweekskool.
Van hom is gesê dat sy nougesette pligsbesef gepaard gegaan het met 'n heldere en nugtere verstand en 'n innige godsvrug. Boonop was hy besadig en allermins 'n stryder. "Als anderen vol vuur te wapen liepen en in de bresse sprongen, dan zag hij dit rustig aan, en ging bedaard voort met het opbouwen der muren van de gevallen vesting. Hij hanteerde niet het zwaard, maar de troffel. Hij was niet krijsman, maar arbeidsman."
Sy skoonseun was ds. Pieter van der Merwe, van 1896 tot 1904 die sesde predikant van die NG gemeente Beaufort-Wes.
Sy ontvangs op Burgersdorp
Meer as twee jaar ná die stigting was die gemeente nog altyd vakant en dit het hom moeilik geval. Daarom ook was dit 'n besonder blye vooruitsig toe ds. Murray die beroep aangeneem het wat op 12 Februarie 1849 op hom uitgebring is. Toe die beroep uitgebring is, staan die volgende treffende woorde wat aan hom geskryf sou word, in die notule aangeteken: "… en wij vertrouwen dat u WelEerw. de goedheid zal hebben om deze ons plegtig en eenparig roeping te willen aannemen, daar wij hebben u Wel. Eerw. Hier hoog noodig en wij hebben reden te geloven dat als de Heer in genade u WelEerw. mogte u daartoe bewilligen uwe arbeid zal hier veel gezegend worden." Die kerkraad is nie in sy verwagting teleurgestel nie. Ds. Murray het hom die beroep laat welgeval en die plegtige bevestiging het op 26 Mei 1849 plaasgevind. Ds. A. Murray van Graaff-Reinet, vader van ds. John Murray, het 'n treffende rede uitgespreek na aanleiding van Hebr. 13:17: "Zijt uwen voorgangeren gehoorzaam, en zijt hun onderdanig; want zij waken voor uwe zielen, als die rekenschap geven zullen; opdat zij dat doen mogen met vreugde en niet al zuchtende; want dat is u niet nuttig." By die geleentheid was ook teenwoordig ds. John Taylor van Cradock, ds. John Pears van Somerset-Oos en ds. Andrew Murray jr., 'n broer van ds. John Murray. Die feit dat vader en twee seuns in die evangeliebediening aan die verrigtinge deelgeneem het, het 'n besonder diep indruk op die gemeente gemaak. 'n Berig lui: "Deze heilige inzegening was een gezigt van geene gewone belangstelling."
Die intreepreek het gehandel oor 2 Kor. 5:20: "Zoo zijn wij dan gezanten van Christus wege, als of God door ons bade; wij bidden van Christus wege: laat u met God verzoenen." Ds. Taylor, wat sedert die stigting van die gemeente konsulent was, het op Maandagoggend afskeid geneem. Dit toon dat die mense toe nie so haastig was om weg te kom nie. Die Maandagoggenddienste van die tyd wat nogal baie voorkom, was vir die mense van besondere betekenis omdat dit hulle in staat gestel het om nog vir laas tot aanbidding saam te kom voordat hulle huiswaarts keer. Ds. Taylor se afskeidswoord was Fil. 1:7, "Alleenlijk wandelt waardiglijk het Evangelie van Christus..." Hy was geliefd in die gemeente en volgens 'n berig in De Zuid-Afrikaan, 25 Junie 1849, is daar groot lof aan hom toegeswaai, veral vir sy hulp aan en belangstelling in die Voortrekkers oor die grense.
Bou van die pastorie
Nog voor Ds. Murray se koms is daar besluit om die bou van 'n pastorie uit te stel. Dit skyn asof die kerkraad eers wou wag totdat daar 'n vaste leraar is voordat daar gebou sou word. Drie maande na die reeds gemelde besluit is ds. Murray bevestig en in sy vergadering van 3 September 1849 het die kerkraad besluit om die bou van die pastorie aan A. en D. Hockley van Cradock op te dra teen 'n bedrag van 18 973 riksdaalders. Hierdie gebou sou 75 jaar lank as pastorie gebruik word. Ds. Murray is in 1850, die jaar na sy aankoms, op Burgersdorp in die huwelik bevestig met mej. Maria Ziervogel van Somerset-Oos.
Gereelde arbeid in die gemeente
Dit was eers meer as twee jaar ná die stigting van die gemeente dat daar met die gereelde bearbeiding 'n aanvang geneem kon word. Die geestelike toestand in die gemeente was dus nie in alle opsigte soos dit behoort te wees nie. Die opkoms na die eredienste was wel bevredigend, maar tog ook teleurstellend, want terwyl daar by 'n nagmaalsgeleentheid soms tot 2 000 toehoorders was, was die getal Nagmaalgangers egter net 100. Die konsulent het van die begin af ook 'n Engelse diens gehou en ds. Murray het daarmee voortgegaan. Huisgodsdiens is byna deur alle huisgesinne waargeneem. In sommige huise is daar egter van formuliergebede gebruik gemaak. Ds. Murray het hom veral op geestelike arbeid toegelê en daarom wou hy so graag ook bidure in die gemeente tot stand bring, maar dit wou nie eintlik posvat nie. In die godsdiensverslag van 1850 sê ds. Murray dan ook die volgende omtrent die bidure : "Algemeen echter is het moeilik dezelve in te voeren daar de eigenaardige denkwijze welke in deze gemeente heerschende is eene bijzondere hinderpaal in den weg stelt." Die eienaardige denkwyse is veral aangetref by die persone wat ook teen die sing van die gesange gekant was. Dit was die Dopper-element, soos dit in die gewone spreektaal uitgedruk word.
Aliwal-Noord
Burgersdorp se bewoners het nie daarvan gehou dat daar 'n dorp te Buffelsvlei (die latere Aliwal-Noord) ontwikkel nie. 'n Berig in De Zuid-Afrikaan van 8 November 1849 lui dat die heer Montagu 'n besoek aan Buffelsvlei gebring het "ten einde de voorgenomen stad aldaar in oogenschouw te nemen van welke nooit iets zal worden". Die berig gaan voort deur te sê dat daar veel teen Burgersdorp gesê en geskryf is en dat die ander plek in groot mate aan die publiek opgedring is. Daar was egter niks aan die saak te doen nie en in 1850 het sake al so ver ontwikkel dat die bewoners om 'n afsonderlike gemeente by die kerkraad aansoek gedoen het. Die kerkraad het die aansoek gesteun, maar die Ring het geoordeel dat dit wenslik is om weens die Grensoorlog en ander omstandighede die stigting van 'n gemeente voorlopig uit te stel. Eers in 1852 is Aliwal-Noord tot 'n afsonderlike gemeente gestig. Vier jaar later is die tweede dogtergemeente, naamlik Dordrecht, gestig.
Aankoop van ’n orrel
Daar word nie gesê wie die voorsinger in die gemeente was nie, maar dit is eenmaal so dat elke gemeente graag ’n orrel wil hê. In die vergadering van 5 Junie 1853 het die kerkraad op versoek van talle lidmate planne beraam om ’n orrel aan te koop. Deur middel van kollektes as andersins is geld ingesamel en in September 1854 het die kerkraad besluit om 'n orrel te bestel. Dit was egter eers drie jaar later (1857) dat die orrel aangekom het.
Arbeid in die gemeente
Daar is reeds aangetoon dat ds. Murray hom besonder vir die geestelike belange van die gemeente beywer het. Reeds in 1851 het hy in die godsdiensverslag die vraag behandel wat die stellige vrugte van die prediking van die evangelie in die gemeente was. Hoewel daar vir hom bewyse was van meer belangstelling asook meer erns in die geestelike lewe, gaan hy voort deur te sê: " .... daarintegen heeft men te klagen dat er in deze gemeente weinig of niets gehoord wordt van volstrekt onverschilligen en wereldgezinden die tot eene waarachtige bekering zijn gekomen. Velen zelfs die weleens rede geven om te hopen dat zij als heilbegerigen mogen beschouwd worden, wekken weêr zorg en vrees by de ondervinding dat zij niet verder komen dan het zoeken, ja welligt tevredenzijn met zoeken zonder vinden. Het moge waar zijn dat wij den dag der kleine dingen niet te verachten hebben,—dat het slechts onze pligt (is) de middelen der genade getrouW toe te passen op de zondaar, terwijl de uitwerking en zegen er op in Gods vrijmagt gesteld zijn,—evenwel is het ten hoogste zorg-wekkend zoovele bloesems te zien welke niet tot rijpheid kunnen komen. En wanneer wij de stellige en onbepaaldc beloften van Gods Woord vooral ten aanzien van de gave des H. Geestes beschouwen, dan is het diep beschamend dat er zoo weinig van 's Geestes werk bespeurd kan worden in de bekeering van onbekeerden, en ook in het koomen tot eene heldere en blijde bewustheid van hun aandeel door een opregt geloof aan de verlossende ge-nade van onzen Heerc Jezus Christus, bij clezulken van wie men gaarne hopen wil dat zij den Heer in waarheid zoeken."
Dié aanhaling teken nie alleen die toestand in die gemeente nie; dit laat ’n mens ook 'n helder insig kry van hoe ds. Murray oor die bediening van die Woord gevoel het en hoe swaar die heil van siele by hom geweeg het. Daar was ook die ernstig gesindes in die kerkraad en gemeente wat saam met ds. Murray gevoel het. Terwyl ds. Murray in die geestelike belang van die gemeente graag wou sien dat daar bidstonde in die buitewyke tot stand sou kom, het hy ook steun in die kerkraad gehad. In die kerkraadsvergadering van 31 Januarie 1857 bring diaken Van Zyl dit onder die aandag van die kerkraad, naamlik "de behoefte der gemeente ten opzigte van het huizelijk gebed als ook van bidstonden en wenscht dat de kerkeraad hierin werkzaam zal zijn, als ook in het algemeen dat de kerkeraad meer naauwlettend en belangstellend zich den geestelijken toestand der gemeenteleden zal aantrekken."
Hierdie saak is uitvoerig bespreek en daar is ooreengekom om die gemeente in wyke te verdeel sodat elke lid van die kerkraad meer besonder belang kon stel in die kerklike toestand van die gemeentelede in sy eie wyk. Daar moes veral in gesprekke asook langs ander weë gewys word op die belang van die gemeenskaplike gebed by die huisgodsdiens. Daar is verder besluit om met die April-nagmaal 'n bidstond in kerk te hou en om met bidstonde in die verskillende wyke te begin wanneer die gemeente daartoe opgewek kan word. Ds. Murray het sonder twyfel alles in sy vermoë gedoen die geestelike belange van die gemeente te bevorder. Dit is besef en daarom het gemeentelede dit jammer gevind dat hy ook nog as konsulent van ander gemeentes so veel moes doen.
Moeilikhede met kerkbesoek
Te alle tye het die plaasbewoner ook maar sy moeilikhede gehad wanneer hy kerk toe moes gaan en die vraagstuk van losies was dikwels geen geringe nie. 'n Brief gedateer Stormbergspruit, 30 November 1855, wat in die Albert Times verskyn het, is 'n mooi voorbeeld van hoe die plaasbewoner sake beskou het. Die brief is ook 'n voorbeeld is van hoe Afrikaans toe al in die Nederlandse skryfvorm voorgekom het. Die brief lui: "Mijn Heer Courant Schrijver: Ik het een kleine zwarigheid, daarom hoop ik dat gij mij helpen zal. Ik wil graag dikwijls na de Kerk kom, maar ik vint het so moeilijk om herberg te krijge, met een hotel kan ik niet klaar kome, daarom denk ik als een fatsoenlijke mens hem daar op toeleg om buite mense te loseere dat hy veel aftrek krijge zal. Op ander dorpe was ik gewoon by de winkeliers losies te krijge en voer voor mijn paarde zonder dat ik een oortje behoef te betale, daar het hulle expres kamertjies gehou voor de buite man, maar op Burgersdorp ziet ik is hulle al te snoep en daar stuur hulle jou van oost na west. EEN BOER.”
Ds. Murray vertrek
In die Sinode van 1857 is ds. Murray tot Assessor gekies en tydens dieselfde Sinode is hy ook tot professor van die Kweekskool beroep. Hierdie beroep het hy aanvaar en na 'n negejarige bediening het hy op 31 Januarie 1858 afskeid geneem van die gemeente. Volgens 'n berig in De Kerkbode het die kerkraad by die geleentheid dr. Servaas Hofmeyr van Colesberg as konsulent benoem. Dit was onwettig, want die Ring of Ringskommissie moes konsulente benoem. Nietemin, dit is nie as 'n wederregtelike daad beskou nie en van ringsweë is daar ook nie beswaar gemaak nie.
Paul Scherrer (akteur)
Paul Scherrer (gebore 16 Desember 1968) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Children of the Corn II: The Final Sacrifice (1992) en in die televisiereekse Free Spirit (1989), Sons and Daughters (1991), en JAG (1995).
John Murray
Ds. Murray vertrek
Daar was 'n groot opkoms vir die afskeidsgeleentheid. Die kerk was heeltemal te klein en alles het getuig van die liefde en toegeneentheid vir die leraar. Nie alleen was die gemeentelike bywoning goed nie, maar as verdere bewys van die hoë agting waarmee ds. Murray bejeën is, het daar ook mense van Aliwal-Noord, Smithfield, Cradock, Dordrecht, Queenstown, Colesberg en Middelburg gekom. Die afskeidsrede was na aanleiding van Fil. 1:27 vir die volwassenes en oor 1 Joh.: 28a vir die kinders. 'n Berig in die Albert Times, 9 Januarie 1858, deel mee dat die gemeente met blydskap aan ds. Murray £8o gegee het om die koste van sy vertrek te help bestry. Dit is egter nie as die gewone gemeentelike beurs beskou nie, want die dag ná die afskeid het daar volgens De Kerkbode 'n pragtige gebeurtenis plaasgevind: Op Maandag, 1 Februarie, voor ds. Murray sou vertrek, het die kerkrade van Burgersdorp, Aliwal-Noord en Dordrecht vir laas saam na die pastorie gegaan en 'n adres saam met 'n beurs van £190 aan ds. Murray oorhandig. Die gebaar het ds. Murray sekerlik diep geroer waar die dogtergemeentes saam met die moedergemeente 'n tasbare blyk van hul waardering vir sy dienste gegee het. Nogeens het die skare in die kerkgebou vir 'n godsdiensoefening saamgekom en daarna is ds. Murray en sy gesin ses myl ver deur 'n groot aantal lidmate gesel en uitgeleide gedoen.
"Gedurende sy verblyf te Burgersdorp is ds. John Murray diep getref geword deur die onkunde van die jongmense van die gemeente, en dus het hy dadelik die opstel van twee boeke ter hand geneem, naamlik De Kinderbijbel en Het Catechesatie Boek, wat bedoel was om kennis van die Bybel en van die leer van die Ned. Geref. Kerk te verbrei. Hierdie twee boeke, soos prof. N.J. Hofmeyr later tereg gesê het, het 'n geseënde verandering in die godsdiensonderwys van die jeug van Suid-Afrika gebring. Later het hy verskeie ander stigtelike werke gepubliseer, onder meer "Het Huisaltaar, "De Volksprediker" ens., wat almal geskrywe is met die doel om eenvoudige maar nuttige leesstof te verskaf vir hulle wat weinig voorregte geniet het en wie se voorraad Ieesstof uiters gering was.
Ds. Murray was nederig, toegewyd en bekwaam en 'n ware sielesoeker. Hy kon die Woord met krag en oortuiging verkondig. Veral was dit die kenmerk wanneer by van Gods heiligheid getuig en by sy hoorders volgens Gods heilige eis op bekering en heiligmaking aangedring het. Hy het 'n konsensieuse pligsbesef met 'n helder en nugter verstand in innige godsvrug gepaar. Besadig van geaardheid het hy alle oordrywing gesku. Hy was nie bekend as 'n stryder nie en daarom beskryf eerw. Andries Dreyer hom as volg: "Als anderen vol vuur te wapenen liepen en in de bresse sprongen, dan zag hij dit rustig aan, en ging voort met het opbouwen der muren van de gevallen vesting. Hij hanteerde niet het zwaard, maar de trof fel. Hij was niet krijgsman, maar arbeidsman."
Apollo 13
duimnael|200px|Die Apollo 13-wapen bevat drie vlieënde perde, die leuse Ex luna, scientia ("Van die maan, kennis") en die naam van die sending in Romeinse syfers.
Apollo 13 was 'n Amerikaanse ruimtesending, deel van die Apollo-program. Dit was veronderstel om die derde sending te wees om op die maan te land, maar dit het probleme ondervind.
Die ruimtetuig is om 13:13 (CST) op 11 April 1970 vanaf Kennedy-ruimtesentrum, Florida, gelanseer, maar die maanlanding moes afgestel word nadat 'n suurstoftenk aan die tuig op die tweede dag van die reis ontplof het.
Owendale, Noord-Kaap
Owendale is 'n klein gehug, 'n yl bevolkte nedersetting in die Kgatelopele Plaaslike Munisipaliteit in die Noord-Kaap op die R385-streeksroete.
Claus Flygare
Claus Flygare (gebore 20 Augustus 1945) is 'n Deense akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Bleeder (1999) en Rene hjerter (2006), en in die televisiereekse Dicte (2013) en Bankerot (2014).
.io
.io is die Internettopvlakdomein vir die Britse Indiese Oseaangebied.
Eksterne skakels
Toppdomän
Grégoire de Saint-Vincent
Grégoire de Saint-Vincent (22 Maart 1584 Brugge – 5 Junie 1667 Gent), 'n Jesuïet, was 'n wiskundige wat die Mercatorreeks, die uitbreiding van log(1 + x) in stygende magte van x onafhanklik ontdek het.
Alhoewel hy iemand is wat aan die kwadratuur van die sirkel gewerk het, is hy ook bekend vir talle teoremas wat hy in sy soeke na die onmoontlike ontdek het. Hy het twee boeke oor die onderwerp geskryf, een is in 1647 gepubliseer en die ander in 1668, wat twee tot drieduisend kleingedrukte bladsye dek; die denkfout in die kwadratuur van die sirkel is deur Christiaan Huygens uitgewys. In die eerste werk het hy ondeelbares gebruik. 'n Vroeëre werk met die naam Theoremata Mathematica, wat in 1624 gepubliseer het, bevat 'n duidelike verslag oor die Méthode d'exhaustion'', wat toegepas word op verskeie kwadrature, vernaamlik die hiperbool.
Callie Hernandez
Callie Hernandez (gebore 24 Mei 1988) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente La La Land (2016) en Alien: Covenant (2017).
Harvey Adams
Harvey Adams (1893 – 1960) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Clara Gibbings (1934), 40,000 Horsemen (1940), His Majesty O'Keefe (1954), en Long John Silver (1954).
Egiptiese spleetneusvlermuis
Die Egiptiese spleetneusvlermuis (Nycteris thebaica) kom voor in feitlik die hele Suider-Afrika.
Voorkoms
Die kleur wissel van grysbruin tot rooibruin met 'n bleker onderkant. Die soogdier word tot 10 cm lank en weeg ±11g.
Habitat en gewoontes
Hulle het verskeie habitats met geskikte slaapplekke. Bedags rus hulle in groot kolonies in grotte of grasdakgeboue. Hulle eet vlieënde insekte, skerpioene en spinnekoppe. Een kleintjie word vroeg in die somer gebore.
.sr
.sr is die Internettopvlakdomein vir Suriname.
Eksterne skakels
Toppdomän
Luphephedam
Die Luphephedam is 'n boogtipe dam wat in die Luphepherivier geleë is, 'n sytak van die Nwanedirivier, deel van die Limpoporivierbekken. Dit is 48 km suidoos van Musina, Limpopo, Suid-Afrika geleë. Dit is in 1964 opgerig en dien hoofsaaklik vir besproeiingsdoeleindes. Die gevaarpotensiaal van die dam is hoog (3).
Dit is 'n tweelingdam, die Nwanedidam is wes van die dam geleë, minder as 0,25 km uitmekaar.
Geoffroy-saalneusvlermuis
Die Geoffroy-saalneusvlermuis (Rhinolophus clivosus) kom voor in Botswana en noordoos Namibië.
Voorkoms
Die bokant van dié vlermuis is ligbruin en die onderkant lig geelgrys. Die soogdier word tot 9.7cm lank en weeg ±17g.
As-salamu alaykum
As-salāmu ʿalaykum (Arabies: ٱلسَّلَامُ عَلَيْكُمْ‎‎, IPA: [as.sa.laː.mu ʕa.laj.kum]) is 'n Arabiese groet wat "Vrede oor jou" beteken. Dit word gereeld deur Moslems in verskeie godsdienstige en sosiale kontekste gebruik. Die verkorte vorm van hierdie groet is SalAam (IPA: [sælɒm]).
Die Hebreeuse weergawe is "Shalom Aleichem" (שָׁלוֹם עֲלֵיכֶם‎‎ shālôm ʻalêḵem; Jiddisj: שלום־עליכם‎ sholem aleykhem).
As-salam is ook een van die 99 name van Allah.
Ovamboland
Ovamboland was 'n vorige Bantoestan (tuisland) in die noorde van Suidwes-Afrika. Dit het 'n oppervlak van sowat 52 072 vierkante kilometer beslaan. Die hoofstad was Eenhana. Die tuisland is geskep om die Ovambosprekende mense te huisves en in 1964 het dit meer as 239 000 inwoners gehad.
Volgens die voorbereiding van die Namibiese onafhanklikheid van Suid-Afrika, is die tuisland heringelyf by Namibië, en wel as deel van Ohangwena.
Gholf
Uitleg van 'n gholfbaan
'n Spel bestaan uit die speel van 'n rondte van etlike putjies. 'n Putjie bestaan uit die slaan van 'n bal vanaf die bofperk ('n gemerkte area wat uitgesit word vir die eerste hou van 'n gaatjie), en opvolgende houe met yster- of houthoue. Sodra die bal die setperk ('n area van kortgesnyde gras) bereik word die bal met sethoue (wat teen die grond langs gespeel word) tot in die gaatjie gespeel. Meeste gholfbane bestaan uit 18 putjies, alhoewel sekere 9 het. Die doel — om so min as moontlik houe te gebruik om die bal in die putjie te kry — word deur verskeie versperrings soos bome, sandkuile en waterhindernisse bemoeilik.
Gebruike
Daar bestaan 'n magdom van jarelange gebruike en natuurlik ook 'n lys van etiket/reëls wat nagekom behoort te word by elke baan. Enkeles is:
Trivia
Die bekendste gholfwoord wat in daaglikse omgangstaal gebruik word, is die 19de putjie, bedoelende die kroeg in die klubhuis. "Sam het by die negentiende putjie vasgeval".
Italiaanse nasionale rugbyspan
Die Italiaanse nasionale rugbyspan (Italiaans: Nazionale di rugby a 15 dell’Italia) is die nasionale rugbyspan wat Italië tydens internasionale wedstryde (toetswedstryde) verteenwoordig. Hulle staan ook bekend as gli Azzurri (Italiaans vir: “die Hemelbloues”). Savoiblou is die gewone kleur van die nasionale spanne wat Italië verteenwoordig, aangesien dit die tradisionele kleur van die Huis van Savoje was wat van 1860 tot 1946 oor die Koninkryk Italië regeer het. Rugby word in Italië deur die Italiaanse Rugbyfederasie (Federazione Italiana Rugby, FIR) geadministreer. Italië neem jaarliks aan die Sesnasies-toernooi deel, saam met Engeland, Frankryk, Ierland, Skotland en Wallis.
Italië se eerste toetswedstryd was in 1929 teen Spanje. Italië was nes Roemenië oor dekades heen een van die sterkste Europese spanne buite die destydse Vyfnasies. Hulle het tydens die Europese Nasiesbeker een titel ingepalm, nege keer as naaswenner en agt keer op die derde plek geëindig. Gedurende die 1990’s het die Italiaanse rugby ’n opswaai beleef, wat tot die aansluiting by die destydse Vyfnasies en hul uitbreiding tot die Sesnasies gelei het. Hulle het die een of ander prestasie behaal, maar nooit beter as die vierde plek gevaar nie.
Italië se belangrikste internasionale verskyning is tydens die vierjaarlikse rugbywêreldbekertoernooi wat sedert 1987 beslis word. Sedert die eerste Rugbywêreldbekertoernooi in 1987 het die span aan al nege toernooie deelgeneem, maar nog nie tot die uitklopfase gevorder nie. Die Italiaanse nasionale span het tot ’n konstante deelnemer ontwikkel. Sedert 2003 het Italië tydens elke toernooi twee oorwinnings en twee nederlae aangeteken, genoeg om outomaties vir die volgende toernooi te kwalifiseer.
Italiaanse spelers dra tradisioneel blou truie, wit broeke en blou kouse. Hul alternatiewe kleure bestaan uit ’n wit trui met blou broeke en wit kouse. Italië se internasionale wedstryde word op verskeie plekke dwarsdeur die land gespeel; die Stadio Olimpico in Rome word tydens die Sesnasies-toernooi ingespan. Die beheerliggaam Wêreldrugby beskou Italië as ’n vlak-een rugbyland. Die Italiaanse rugbyspan is tans (Maart 2023) 14de op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.
Beheerliggaam
Bo die nasionale kampioenskap word die internasionale liga Verenigde Rugbykampioenskap uitgespeel, saam met spanne uit Ierland, Skotland, Suid-Afrika en Wallis, waaraan twee Italiaanse spanne (Benetton Rugby Treviso uit Treviso en Zebre uit Parma) deelneem. Bo die Verenigde Rugbykampioenskap word jaarliks saam met klubs uit Engeland, Frankryk, Ierland, Ierland en Wallis die Europese Rugbykampioenskapbeker en die Europese Rugbyuitdagingsbeker uitgespeel.
Naas die amptelike nasionale span roep die FIR ook ander keurspanne byeen. Italia Emergenti (“Opkomende Italië”) is die tweede nasionale span van Italië. Nes ander rugbylande beskik Italië oor ’n o/20-nasionale span wat aan die o/20-Sesnasies-toernooi en die Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem. Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting.
Bekendstelling van rugby aan Italië
Die oorspronklik uit Griekeland afkomstige en in die hele Romeinse Ryk uitgeoefene speel Harpastum kan as ’n ver verwante, antieke voorloper van rugby beskou word. In berigte van historici en skrywers soos Athenaeus van Naucratis, Clemens van Alexandrië, Iulius Pollux en Claudius Galenus word dit beskryf as ’n volkontaksport tussen twee spanne bestaande uit vyf tot twaalf spelers met die doel om op ’n reghoekige veld ’n bal agter die opponent se doellyn te beweeg. Gedurende die Middeleeue het in Italië verskeie balsporte ontwikkel, wat nader verwant was aan rugby as aan sokker, aangesien die speel met die hande ’n sentrale kenmerk was. Die bekendste voorbeeld is die Calcio storico fiorentino wat uit die vroeë 16de eeu dateer en steeds in Florence gespeel word.
Die Eerste Wêreldoorlog het hierdie ontwikkeling stopgesit. Ná die einde van die oorlog het Bellandi hom vir ’n herlewing van die Italiaanse rugbysport beywer en by die Milaanse Sport Club Italia ’n nuwe span saamgestel. Vervolgens het bykomende klubs ontstaan en middelgroot nywerheidsstede in die Povlakte soos Brescia, Parma, Rovigo en Treviso het in Italië se rugbyvestings ontwikkel (later het nog Rome, Napels en L’Aquila bygekom). Op 26 Julie 1927 het Bellandi ’n “Propagandakomitee” gestig en die Franse joernalis Henri Desgrange, stigter van die Tour de France, om ondersteuning gevra. Hy het gehelp om ’n aantal wedstryde van ’n nieamptelike Italiaanse keurspan teen verskeie Franse klubs te reël. Enkele verteenwoordigers van die fascistiese Italiaanse regime het die propagandistiese waardes van die gewild wordende rugbysport opgemerk. Augusto Turati, sekretaris-generaals van die Partito Nazionale Fascista (PNF), het op 13 Mei 1928 die eerste wedstryd in die hoofstad gereël en die Stadio Nazionale del PNF beskikbaar gestel. Enkele maande later, op 26 September, is uit die destydse Propagandakomitee die Italiaanse Rugbyfederasie (Federazione Italiana Rugby, FIR) gestig, wat vervolgens die eerste nasionale kampioenskap aangebied het.
Die nasionale span se eerste jare
Die FIR het ook ’n amptelike nasionale span van stapel gestuur. Hul eerste toetswedstryd is op 29 Mei 1929 in Barcelona teen die eweneens debuutmakende Spanje gehou. Voor ’n skare van 62 000 op die Montjuicstadion en in teenwoordigheid van die Spaanse koning Alfons XIII is hulle met 9–0 verslaan; die Spaanse span het uitsluitlik uit Katalane bestaan. ’n Jaar later het Italië wraak geneem en in Milaan hul eerste tuiswedstryd met 3–0 gewen. Op 19 Oktober 1929 het die Olimpiese beheerliggaam Comitato Olimpico Nazionale Italiano (CONI) die FIR ná net een jaar se werk ontbind en die bestuur van die nasionale kampioenskap oorgeneem. Die presiese rede is nie bekend nie, maar daar word vermoed dat die fascistiese regime teenoor die kulturele verskynsel rugby toenemend met misnoë bekyk het, aangesien dit van ’n Britse oorsprong was. Die onderdrukking van rugby het gepaard gegaan met pogings om ’n nuwe balsport, Volata genoem, af te dwing, wat volgens bewerings ’n nasaat van die Romeinse Harpastum was. Volata het nie gewildheid verwerf nie, waarvolgens CONI die rugbybeheerligaam in Oktober 1932 herstig het, aanvanklik onder die Italiaaniseerde naam Federazione Italiana della Palla Ovale (“Italiaanse Ovaalbalbeheerliggaam”). In die daaropvolgende jaar het die beheerliggaam onder die amper oorspronklike naam Federazione Italiana Rugbi verkeer (vanaf 1946 is rugby weer met ’n y geskryf).
Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog is die spelbedryf in Italië amper sonder inperkings voortgesit. Die nasionale kampioenskap het tot in 1943 plaasgevind, terwyl die nasionale span tussen 1940 en 1942 twee toetswedstryde teen Roemenië en een teen Nazi-Duitsland gespeel het. Die Fasciste, wat die rugbysport ween sy Britse herkoms aanvanklik verwerp en wou verdring het, het dit nou heeltemal ondersteun en as ’n voorbeeld van kameraadskap en veggees bevorder. Die PNF se partysekretaris Achille Starace het rugby beskryf as ’n “vegkuns wat deur die fascistiese jeug beoefen en wyd versprei moet word”. Die verdere verspreiding se belemmering ná die Tweede Wêreldoorlog word aan hierdie politisering toegeskryf. Vir ’n tyd lang is rugby as ’n “fascistiese sportsoort” beskou. Die teenwoordigheid van die Geallieerdes wat vanaf 1943 rugbywedstryde teen mekaar gereël het, kon hierdie siening net ’n bietjie verander.
Stagnasie en tydelike agteruitgang
In 1946 het die FIR die nasionale kampioenskap hervat, terwyl die nasionale span eers vanaf Maart 1948 weer toetswedstryde kon speel. Die nasionale span is vanaf sy begin deur ’n nasionale afrigter bestuur (in teenstelling met die Vyfnasies se spanne wat deur die spankaptein bestuur is), maar van die nasionale afrigters is so gereeld verander, dat net min kontinuïteit of ’n verbetering in die tegniese vaardighede kon plaasvind. Op die Europese vasteland het ’n soort driedeling ontstaan: Op die allesoorheersende Frankryk het met ’n bietjie afstand Italië gevolg, wat op sy beurt al die ander nasionale spanne oorheers het. Byvoorbeeld het die Azzurri gedurende die 1950’s elke toetswedstryd teen Duitsland, Roemenië, Spanje en Tsjeggo-Slowakye gewen, maar hulle het elke wedstryd teen Frankryk verloor – soms swak. Die beheerliggaam se bestuurders was bewus daarvan, dat die Italiaanse rugby net in vergelyking met die toonaangewende lande kon ontwikkel. In 1956 en 1958 het nieamptelike toere deur Wallis, Engeland en Ierland plaasgevind, waartydens die nasionale span teen drie klubs elk te staan gekom het.
Die 1960’s het min vordering gesien, afgesien van Roemenië se opkoms en hul wedywering om die tweede plek tydens die Europese Nasiesbeker. Die Roemene was self in staat om Frankryk die een of ander keer te klop, waarin die Italianers eers enkele dekades later kon slaag. Op 14 April 1963 was die Italianers op die punt om Frankryk se oorheersing te beëindig: In Grenoble het hulle tot in die doodsnikke met 12–6 voorgeloop, maar Frankryk het twee drieë gedruk en die wedstryd met 14–12 beklink. Baie het hierdie naelskraapse nederlaag as die begin van ’n verwagte, volhoubare kwaliteitsvordering beskou, wat egter nie plaasgevind het nie.
In 1965 het die FIRA die Europese Nasiesbeker hervorm en in verskeie vlakke onderdeel. Italië het vanaf 1965/66 aan die toernooi se eerste afdeling deelgeneem en soos altyd as naaswenner agter Frankryk geëindig. Tydens die daaropvolgende toernooi in 1966/67 het Italië egter ’n agteruitgang beleef: Ná ’n naelskraapse oorwinning teen Portugal en twee swak nederlae teen Frankryk en Roemenië het Italië vir die eerste keer net die derde plek behaal. Die Franse Rugbyfederasie het vervolgens daarop besluit, om vir wedstryde teen Italië net ’n tweede span pleks van die nasionale span te ontplooi. Die volgende amptelike toetswedstryd tussen albei lande sou eers drie dekades later volg. Italië het homself aan die Europese Nasiesbeker 1967/68 onttrek en is na die tweede afdeling gerelegeer. Tydens die daaropvolgende Europese Nasiesbeker 1968/69 het die Italianers al die mededingers oorheers en die regstreekse bevordering behaal. Die beheerliggaam het tot die gevolgtrekking gekom, dat die nasionale span ook buite Europa ondervinding moes versamel. In Mei 1970 het die Azzurri se eerste amptelike toer buite Europa plaasgevind. Hulle het na Madagaskar getoer en twee toetswedstryde gespeel wat in naelskraapse oorwinnings geëindig het.
Ná nederlae teen Frankryk, Marokko en Roemenië is Italië in 1971 weer in die tweede afdeling gerelegeer. Gedurende Junie en Julie 1973 het die Azzurri, met die voormalige Springbokstut Amos Du Plooey, weer ’n toer na Suider-Afrika onderneem. Hulle het teen ’n aantal Suid-Afrikaanse keurspanne en Rhodesië te staan gekom. Laasgenoemde wedstryd se status as ’n toetswedstryd is omstrede, aangesien dié land se onafhanklikheid destyds nie erken is nie. Italië se enigste oorwinning was teen die Luiperds, die nieamptelike nasionale span van die bruin mense. Ten spyte van agt nederlae is hierdie toer as ’n mylpaal beskou, aangesien Italië homself aan die algemene publiek van ’n land in die Suidelike Halfrond kon vertoon.
Stadige toenadering
Ná drie toernooie in die tweede afdeling het Italië vir die 1974/75-seisoen weer tot die Europese Nasiesbeker se eerste afdeling gevorder en daar gevestig. Onder andere het hulle ’n 3–3-gelykop weg teen die latere kampioen Roemenië aangeteken, wat enkele maande voorheen Frankryk verslaan het. In 1974 en 1975 het twee kort toere na Groot-Brittanje gevolg, waartydens hulle teen county-keurspanne en die Engelse nasionale o/23-span uitgedraf het. Ná hul tweede plek tydens die Europese Nasiesbeker 1975/76, danksy ’n 13–12-tuisoorwinning teen Roemenië, het op 4 November 1976 in Milaan hul eerste wedstryd teen die Australiese Wallabies gevolg. Dié wedstryd was nie ’n amptelike toetswedstryd nie en het in ’n naelskraapse 15–16-nederlaag geëindig wat tot nuwe hoop op ’n verdere ontwikkeling gelei het. Hul afsluiting op die vierde plek tydens die Europese Nasiesbeker 1976/77 het die verhoogde verwagtinge egter weer gedemper. Onder andere het die Azzurri op 1 Mei 1977 weg teen Roemenië met 0–69 verloor, gelykstaande aan hul ergste nederlaag tot dusver.
Destyds het die Italiaanse klubs buitelandse spelers (John Kirwan, Naas Botha, David Campese, Michael Lynagh) en afrigters (Julien Saby, Roy Bish, Greenwood, Nelie Smith) in diens begin neem, teen einde ’n hoër speelkwaliteit te verseker. Van hulle was veral Suid-Afrikaners, Australiërs en Nieu-Seelanders, waarvan sommige van ’n Italiaanse herkoms was. Op 24 Oktober 1978 is in Rovigo die eerste wedstryd teen die Argentynse Poemas gereël, wat Italië onverwags met 19–6 gewen het. Ander destydse noemenswaardige prestasies was ’n 6–6-gelykop teen die Engelse o/23-span op 16 Mei in Brescia en ’n bemoedigende 12–18-nederlaag op 28 November 1979 in Rovigo teen die oënskynlik oorweldigende Nieu-Seelandse All Blacks (dié wedstryd was egter geen toetswedstryd nie). In 1980 het die Azzurri ’n toer na Oseanië onderneem en onder andere twee toetswedstryde teen Fidji en die Cookeilande gespeel, maar hulle is in albei wedstryde verslaan. Hulle het in 1981 ’n verdere toer sonder toetswedstryd na Australië onderneem, wat met sewe oorwinnings in nege wedstryde baie suksesvol was.
Tydens die Europese Nasiesbeker 1981/82 het Italië vir die eerste keer in ses jaar weer op die tweede plek geëindig, met hul enigste nederlaag soos gewoonlik teen die Franse reserwespan. Tydens die daaropvolgende toernooi 1982/83 het die Azzurri vir die eerste keer bo hul Franse mededingers geëindig; weens ’n wegnederlaag teen Roemenië het hulle egter weer op die tweede plek geëindig. Tydens die vroeë 1980’s het die Italiaanse rugby een van sy suksesvolste tydperk gedurende die afgelope vyf dekades beleef, wat die IRR se lede in ’n toenemende mate vergoed het. Gedurende herfs 1983 het die Wallabies deur Europa getoer en die eerste van die “groot” rugbylande geword om teen die Azzurri ’n toetswedstryd te speel, wat op 23 Oktober in Rovigo plaasgevind het. Italië het met 7–29 verloor, maar dié wedstryd is as ’n eerste stap op pad na die wêreld se beste spanne beskou.
Eerste Rugbywêreldbekertoernooie en verdere toenadering
In Mei 1985 het die IRR op die invoering van die Rugbywêreldbeker besluit. Die nuwe toernooi sou oorspronklik vir die lede voorbehou wees, maar die president van die Franse beheerliggaam, Albert Ferrasse (wat ook as FIRA se president gedien het), het vir sy toestemming vereis dat ook nielede kon deelneem. Vervolgens is onder andere Italië vir deelname genooi. In die openingswedstryd van die eerste toernooi in 1987 het die Azzurri teen die medegasheer Nieu-Seeland te staan gekom; die All Blacks het die wedstryd heeltemal oorheers en aan hulle ’n 6–70-nederaag toegedien. Daarop het nog ’n nederlaag teen Argentinië en ’n naelskraapse oorwinning teen Fidji gevolg. Ondanks sy oorwinning het Italië die kwarteindrondte misgeloop, aangesien die aantal gedrukte drieë beslissend was.
In 1987 het die nasionale speler Stefano Bettarello as destyds eerste Italianer ’n uitnodiging vir die tradisieryke keurspan Barbarians ontvang. Saam met die aansluiting van die FIR by die IRR dieselfde jaar is dit as ’n onmiskenmarke kenteken beskou, watter respek Italië intussen in die hoogste Britse rugbykringe geniet het. Tydens ’n kort toer het hulle op 31 Desember 1988 vir die eerste keer teen Ierland te staan gekom. Dié wedstryd in Dublin, wat hulle met 15–31 verloor het, was die eerste toetswedstryd teen een van die “Tuisnasies” van die Britse Eilande. In Junie 1989 het hulle na Argentinië getoer, maar dit het met ’n nederlaag in die toetswedstryd teen die Poemas geëindig. Twee jaar later het weer ’n toer na Suider-Afrika gevolg, waartydens hulle twee toetswedstryde teen die pas onafhanklike Namibië gespeel het, maar in albei verslaan is. Die Namibië-toer was ’n voorbereiding op die Rugbywêreldbeker 1991. In hul eerste poelwedstryd het die Azurri die Verenigde State verslaan, gevolg deur ’n nederlaag in hul eerste ontmoeting met Engeland. Soos verwag het hulle teen Nieu-Seeland die vordering tot die kwarteindrondte misgeloop, maar die naelskraapse 21–31-nederlaag was meer as agbaar.
Italië het in die vroeë 1990’s gedurende die Europese Nasiesbeker hul afstand teenoor Frankryk stadigaan gereduseer. Onder andere het hulle tydens die Europese Nasiesbeker 1990/92 ná byna ’n dekade weer op die tweede plek geëindig. Nog suksesvoller was die toernooie in 1993 en 1994. Op 11 November 1993 het die Italianers ’n noemenswaardige prestasie behaal, toe hulle in Treviso die Franse reserwespan met 16–9 verslaan het. Ná ’n nederlaag teen Roemenië in die laaste wedstryd het hulle die titel weereens misgeloop, maar net weens hul erger punteverskil. Gedurende somer 1994 het hulle weer na Australië getoer, waar hulle twee toetswedstryde teen die Wallabies gespeel het. Die Azzurri is in albei wedstryde verslaan, maar net naelskraap. Op 12 Oktober dieselfde jaar het hulle tydens die Rugbywêreldbekerkwalifisering vir die eerste keer teen Wallis te staan gekom en is weer naelskraap verslaan. Die vordering, wat hulle tydens wedstryde teen teenstaanders van ’n hoë gehalte gemaak het, was op die hand liggend: Op 6 Mei 1995 het Italië in Treviso teen Ierland te staan gekom en met 22–12 gewen, dit was hul eerste oorwinning teen een van die Britse Eilande se spanne. Tydens die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika het Italië sy eerste poelwedstryd teen Samoa met 18–42 swak verloor. Teen Engeland was die Azzurri op die punt van ’n oorwinning, maar hulle het met 20–27 verloor en die kwarteindrondte opnuut misgeloop. In die laaste poelwedstryd het hulle Argentinië met 31–25 verslaan.
Professionalisering en aansluiting by die Sesnasies
In Augustus 1995 het die Internasionale Rugbyraad al die beperkinge rakende die spelers se betaling opgehef en daarmee die professionele tydperk van die rugbyspel ingelui. Die oprigting van ooreenstemmende strukture op klubvlak het in Italië ’n aantal jare geneem, waarvolgens baie spelers na die finansieel sterk spanne in Frankryk of Engeland oorgeskakel het. Terwyl hul toenadering aan die beste Europese spanne stadig maar seker plaasgevind het, was hul kwaliteitsverskil teenoor die Suidelike Halfrond se spanne steeds erg. Onder andere het die All Blacks in Oktober 1995 in Bologna met 70–6 gewen. Twee weke later het die destydse wêreldkampioen, die Suid-Afrikaanse Springbokke, vir die eerste keer ’n toetswedstryd teen die Italianers gespeel en met 40–21 gewen. In 1996 het wedstryde teen Wallis, Australië, Engeland en vir die eerste keer Skotland gevolg, wat almal verlore gegaan het, maar deels net naelskraap. Destyds was Engeland op die punt om uit die Vyfnasies geskors en deur Italië vervang te word, nadat die Engelse Rugbyvoetbalunie sonder afspraak met die ander beheerliggame ’n eksklusiewe verdrag met British Sky Broadcasting gesluit het. Ná onderhandelinge agter geslote deure het dit egter nie gebeur nie, maar die Italiaanse beheerliggaam het nou die doelstelling gehad, om by hierdie eksklusiewe kring aan te sluit.
In 1997 het die Azzurri twee oorwinnings teen Ierland aangeteken: op 4 Januarie weg in Dublin met 37–29 en op 20 Desember met 37–22 in Bologna. In die tydperk daartussen het hulle ’n verdere prestasie behaal en vir die eerste keer die Europese Nasiesbeker gewen. Veral hul 40–32-wegoorwinning teen Frankryk in Grenoble op 22 Maart was deurslaggewend; dit was Italië se eerste oorwinning teen Frankryk in ’n amptelike toetswedstryd. Dit was selfs opmerkliker in die lig van die feit, dat Frankryk een week voorheen die Vyfnasies 1997 met ’n Grand Slam beklink het. Dit sou egter hul enigste titel tydens die Europese Nasiesbeker bly, nadat beide die Italianers en die Franse hulle aan dié toernooi onttrek het, omdat die kwaliteitsverskil teenoor die ander deelnemende spanne te groot geword het en albei beheerliggame nie meer belang gestel het nie. Op 16 Januarie 1998 het die Vyfnasieskomitee daarop besluit, om Italië vanaf 2000 aan die gesogte toernooi te laat deelneem, waarmee dit die Sesnasies geword het. Agt dae later het hul eerste oorwinning teen Skotland gevolg.
Tydens die kwalifisering vir die Rugbywêreldbeker 1999 dieselfde jaar het Italië in Huddersfield teen Engeland naelskraap met 15–23 verloor, maar hulle het aangevoer dat ’n drie van Alessandro Troncon nie deur die skeidsregter toegeken is nie. Omdat die Italianers net voorheen Nederland met 60 punte verskil verslaan het, het hulle vir die toernooi gekwalifiseer. Italië het met wedstryde teen spanne van ’n hoë gehalte voorberei, maar verskeie geskille tussen beheerliggaam, afrigter en spelers het die toer na Suid-Afrika in Junie 1999 oorskadu. Nadat die klubs geweier het om die versoekte spelers beskikbaar te stel, het ’n heeltemal onervare span vertrek. Die 0–101-nederlaag in Durban in die eerste van twee toetswedstryde teen die Springbokke was die ergste nederlaag in die Azzurri se geskiedenis. Tydens die Rugbywêreldbeker 1999 is Italië vir die derde agtereenvolgende keer in dieselfde poel met Nieu-Seeland geplaas, saam met Engeland en Tonga. Soos verwag is die Azzurri deur die All Blacks en Engeland maklik verslaan. Maar hulle is ook deur Tonga, teen wie hulle vir die eerste keer te staan gekom het, met 28–25 verslaan, waardeur Italië net die laaste plek behaal het.
Begin van die Sesnasies-tydperk
Italië het in 2000 uiteindelik by die Sesnasies-toernooi aangesluit, maar sy aansluiting het met die aftrede van ’n aantal van sy beste spelers saamgeval. Die voormalige Nieu-Seelandse nasionale speler Brad Johnstone het die Italiaanse span tydens hul eerste deelnaame aan die Sesnasies afgerig. In hul eerste wedstryd op die hoogste Europese vlak op 5 Februarie 2000 in Rome het hulle die Skotte (die wenners van die Vyfnasies 1999) oorheers en met 34–20 geseëvier. Aansluitend het hulle teen die ander spanne egter nie beïndruk nie en ná vier agtereenvolgende nederlae op die laaste plek geëindig. Tydens die toernooie 2001 en 2002 het hulle nie ’n oorwinning aangeteken nie en net met die “houtlepel” weggestap. Johnstone het probeer om aan ’n in die Franse kunsryke spelstyl spelende span ’n soort Angel-Saksiese dissipline oor te dra. Die voormalige Italiaanse nasionale speler en destydse president van die beheerliggaam, Marco Bollesan, het die afrigter se werk gekritiseer. Hulle het ’n mededingende span, maar dit is weens tegniese, karakterlike en sielkundige redes nie in staat om van hul beste eienskappe te wys nie. Gedurende herfs 2001 het hy ’n verdere Nieu-Seelander, John Kirwan, ter ondersteuning aangestel, wat vanaf die Sesnasies 2002 die leisels oorgeneem het.
Onder Kirwan het die span met twee oorwinnings teen Spanje en Roemenië sonder moeilikhede vir die Rugbywêreldbeker 2003 gekwalifiseer. Aansluitend het hulle hul eerste wedstryd tydens die Sesnasies 2003 teen Wallis gewen en vervolgens vir die eerste keer die laaste plek vermy. Tydens die Rugbywêreldbeker 2003 in Australië is Italië soos verwag deur Nieu-Seeland verslaan. Ná twee oorwinnings teen Kanada en Tonga het hulle die realistiese kans gehad tot die kwarteindrondte te vorder, maar die 15–27-nederlaag in hul laaste wedstryd teen Wallis het hulle uit die toernooi geskakel. Tydens die Sesnasies 2004 het die Italianers weer die Skotte verslaan en bo hulle in die tabel geëindig. Soos in die jare tevore het hulle egter meer nederlae gely as oorwinnings aangeteken. Dit was ook van toepassing vir beweerde swakker opponente soos die Roemene, teen wie hulle tydens die 2004-midjaarrugbytoetsreeks verloor het. Nadat die Azzurri die Sesnasies 2005 weer sonder ’n oorwinning afgesluit en op die laaste plek geëindig het, is John Kirwan deur die Fransman Pierre Berbizier vervang.
Onder die nuwe hoofafrigter het die Azzurri tydens die 2005-midjaarrugbytoetsreeks ’n groot prestasie behaal, toe hulle tydens hul Argentinië-toer ’n toetswedstryd teen die Poemas met 30–29 gewen het. Dit was nie net hul eerste wegoorwinning teen hierdie opponent nie, maar ook die enigste oorwinning van ’n span uit die Noordelike Halfrond in die Suidelike Halfrond gedurende hierdie jaar. Tydens die Sesnasies 2006 het die Italianers weg teen Wallis met 18–18 gelykop geëindig, maar weereens nie beter as die laaste plek gevaar nie. Nogtans het hulle in die wedstryd teen Frankryk belowend vertoon, nadat hulle gedurende die eerste halftyd voorgeloop het. Met twee maklike oorwinnings teen Portugal en Rusland in Oktober 2006 het hulle sonder moeite vir die Rugbywêreldbeker 2007 gekwalifiseer. Tydens die Sesnasies 2007 het die Azzurri hul beste vertoning sedert hul aansluiting by dié toernooi gehad. Hulle het weg teen Skotland en tuis teen Wallis gewen en op die vierde plek geëindig. Die belangstelling in die rugbysport het nuwe hoogtes bereik, toe op die voorblaaie van die vernaamste Italiaanse koerante oor die Italiaanse sukses berig is. Meer as 10 000 aanhangers het die span ná die laaste wedstryd teen Ierland op die Romeinse Piazza del Popolo verwelkom.