cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Artritis
Epidemiologie
Artritis is hoofsaaklik 'n siekte by bejaardes, maar kinders kan ook deur die siekte geraak word. Artritis kom meer voor by vroue as mans op alle ouderdomme en beïnvloed alle rasse, etniese groepe en kulture. 'n Stelselmatige oorsig het die voorkoms van artritis in Suid-Afrika beoordeel en het twintig bevolkingsgebaseerde en sewe hospitaalgebaseerde studies ingesluit. Die resultate van die studie was:
Geskiedenis
Bewyse van osteoartritis en potensieel inflammatoriese artritis is in dinosourusse ontdek. Die eerste bekende spore van menslike artritis dateer tot in 4500 vC. In vroeë verslae is daar dikwels na artritis verwys as die mees algemene siekte by prehistoriese mense. Bewyse van artritis is deur die geskiedenis heen gevind, van Ötzi, 'n mummie (ongeveer 3000 vC) wat langs die grens van die moderne Italië en Oostenryk gevind is, tot die Egiptiese mummies omstreeks 2590 vC.
Alternatiewe terapieë
Sommige alternatiewe behandelings, soos byeterapie, lae vlak laserbehandeling, elektriese senuweestimulasie en verbruik van dagga, is aangewys vir verskillende aspekte van artritisbehandelings. Kliniese studies het egter getoon dat hierdie behandelings nie gewoonlik gelykstaande is aan konvensionele behandelings nie en dat dit gereeld baie slegter is.
Verwysings
{{Verwysings|30em|verwysings=
}
}}
Martha Mansfield
Martha Mansfield (14 Julie 1899 – 30 November 1923) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1920), Queen of the Moulin Rouge (1922), en Little Red School House (1923).
Koningin Camilla van die Verenigde Koninkryk
Camilla (op 17 Julie 1947 gebore as Camilla Rosemary Shand en later bekend as Camilla Parker Bowles) is koningin van die Verenigde Koninkryk en 14 ander lande van die Statebond as die vrou van koning Charles III. Sy het op 8 September 2022 die koningin-gemalin geword toe haar man koning word ná die dood van sy moeder, koningin Elizabeth II. Sy is op Charles se kroning op 6 Mei 2023 as koningin Camilla gekroon.
Camilla het in Oos-Sussex en Suid-Kensington in Engeland grootgeword en het haar opvoeding in Engeland, Switserland en Frankryk ontvang. Sy het in 1973 met die Britse weermagoffisier Andrew Parker Bowles getrou en hulle het twee kinders. Hulle is in 1995 geskei. Camilla was nou en dan romanties by prins Charles betrokke voor en tydens elk van hulle se eerste huwelik. Hulle verhouding het baie aandag in die internasionale pers ontvang. In 2005 het Camilla met prins Charles getrou in die Windsor Guildhall, en dit is gevolg deur 'n Anglikaanse kerkdiens in die St. George-kapel in Windsor-kasteel.
As die voormalige Hertogin van Cornwall het Camilla openbare verpligtinge nagekom, dikwels saam met haar man. Sy is ook die beskermpersoon, president of lid van verskeie welsyn- en ander organisasies. Sedert 1994 het Camilla 'n veldtog gevoer om mense bewus te maak van osteoporose, en daarvoor het sy verskeie pryse gewen. Sy het ook al bewustheid geskep vir sake soos verkragting, seksuele misbruik, geletterdheid, dierewelsyn en armoede.
Vroeë lewe en opvoeding
Camilla Rosemary Shand is op 17 Julie 1947 in Londen gebore. Haar gesin het het hulle tyd verdeel tussen hulle plattelandse huis in Plumpton, Oos-Sussex, en hulle stadshuis in South Kensington. Haar pa, majoor Bruce Shand van die Britse weermag, het later 'n sakeman geword. Haar ma was Rosalind Shand, dogter van Roland Cubitt, 3de baron Ashcombe. Een van haar oumagrootjies, Alice Keppel, was van 1898 tot 1910 'n minnares van koning Edward VII.
Shand het in haar kinderjare 'n geesdriftige leser geword danksy die invloed van haar vader, wat dikwels vir haar voorgelees het. Sy het met honde en katte grootgeword en het op 'n jong ouderdom leer perdry. Volgens haar was haar kinderjare "in elke opsig volmaak".
Toe sy vyf jaar oud was, is Shand na die skool Dumbrells op die dorp Ditchling gestuur. Van 10-jarige ouderdom af het sy Queen's Gate School naby die gesin se Londense huis bygewoon. Een van haar onderwysers, die skrywer Penelope Fitzgerald, wat Frans gegee het, onthou haar as "slim en lewendig". Van 16-jarige ouderdom het sy die afrondingskool Mon Fertile in Tolochenaz, Switserland, bygewoon. Daarna het sy ses maande lank Frans en Franse letterkunde in Parys studeer.
Nadat Shand die huis verlaat het, het sy in Kensington en Belgravia 'n blyplek met ander vroue gedeel. Sy het as 'n sekretaresse en ontvangsdame gewerk. Shand het aanhou perdry en het ook geskilder, gehengel en tuinbou beoefen.
Eerste huwelik
In die laat 1960's het Shand vir Andrew Parker Bowles (toe 'n luitenant in die weermag) ontmoet deur haar jonger broer, Simon, wat vir haar vader se wynmaatskappy in Mayfair gewerk het. Ná 'n aan-af-verhouding van 'n paar jaar is hulle verlowing in 1973 in The Times aangekondig. Sally Bedell Smith beweer die aankondiging is sonder die paartjie se medewete deur hulle ouers gedoen, wat Parker Bowles gedwing het om Shand om haar hand te vra. Hulle is op 4 Julie 1973 in Londen getroud. Shand was 25 jaar oud en Parker Bowles 33. Dit is beskou as die "hoëklastroue van die jaar", met 800 gaste. Gaste teenwoordig sluit in prinses Anne, prinses Margaret en die koninginmoeder.
thumb|220px|Bolehyde Manor in Allington, Wiltshire. Die paartjie het Bolehyde Manor in Allington gekoop en later Middlewick House in Corsham. Hulle het twee kinders gehad: Tom (gebore 18 Desember 1974), wat 'n peetkind van koning Charles III is, en Laura (gebore 1 Januarie 1978). Albei kinders is in hulle pa se Katolieke geloof grootgemaak; Camilla het Anglikaans gebly.
In Desember 1994, ná 'n huwelik van 21 jaar, het die Parker Bowleses 'n skeisaak aanhangig gemaak op grond daarvan dat hulle al jare lank apart woon. In Julie dié jaar is Camilla se moeder aan osteoporose oorlede, en haar vader het dit later as 'n "moeilike tyd vir haar" beskryf. Die skeisaak is op 3 Maart 1995 afgehandel. Andrew is 'n jaar later getroud met Rosemary Pitman (wat in 2010 oorlede is).
Verhouding met Charles
Camilla Shand het prins Charles na berig word in die middel van 1971 ontmoet. Andrew Parker Bowles het sy verhouding met Shand in 1970 beëindig en het gevry na prinses Anne, Charles se suster. Hoewel Shand en Charles tot dieselfde sosiale kring behoort en soms dieselfde geleenthede bygewoon het, het hulle mekaar nie amptelik ontmoet nie. Hulle biograaf Brandreth beweer hulle het mekaar nie die eerste keer by 'n polowedstryd ontmoet, soos algemeen geglo word, nie. Hulle het mekaar glo die eerste keer ontmoet in die huis van haar vriendin Lucía Santa Cruz, wat hulle amptelik aan mekaar voorgestel het. Hulle het goeie vriende geword en eindelik 'n romantiese verhouding aangeknoop wat algemeen bekend was in hulle sosiale kring. Namate die verhouding ernstiger geword het, het Charles Shand se familie in Plumpton ontmoet en hy het haar aan sommige lede van sy familie voorgestel. Die verhouding is uitgestel nadat Charles oorsee gereis het vir militêre verpligtinge en is kort daarna beëindig.
Daar is verskillende verduidelikings oor hoekom die verhouding doodgeloop het. Robert Lacey het in sy boek Royal: Her Majesty Queen Elizabeth II van 2008 geskryf Charles het Shand te vroeg ontmoet en het haar nie gevra om vir hom te wag toe hy oorsee is nie. Sarah Bradford het in haar boek Diana van 2007 geskryf 'n lid van die nabye kring van sy grootoom lord Mountbatten het beweer Mountbatten het gereël dat Charles oorsee gaan om die verhouding met Shand te beëindig en voorsiening te maak vir 'n verlowing tussen Charles en sy kleindogter, Amanda Knatchbull. Sommige bronne beweer die koninginmoeder het nie Charles se verhouding met Shand goedgekeur nie, want sy wou hê hy moes trou met 'n Spencer-familielid, een van die kleindogters van haar goeie vriendin lady Fermoy. Ander bronne beweer Shand wou nie met Charles trou nie, maar met Andrew Parker Bowles, omdat hulle sedert die laat 1960's 'n verhouding gehad het, of dat Charles besluit het hy wil nie trou voor hy 30 jaar oud is nie.
Die meeste koninklike biograwe stem saam Charles sou nie toegelaat gewees het om met Shand te trou as hy toestemming gevra het nie. Volgens Charles se niggie en peetma Patricia Knatchbull het sommige paleisbeamptes destyds nie gedink Shand is die geskikte vrou vir Charles nie. In 2005 het sy gesê: "As 'n mens terugkyk, kan 'n mens sê Charles moes met Camilla getrou het toe hy die kans gehad het. Hulle het ideaal by mekaar gepas; ons weet dit nou. Maar dit was nie moontlik nie."[...] "Dit sou nie moontlik gewees het nie, nie toe nie."[...] Hulle het egter vriende gebly.
In Augustus 1979 is lord Mountbatten deur die IRL vermoor. Charles was bedroef en het sterk op Camilla Parker Bowles gesteun vir troos. In dié tyd het gerugte begin, onder goeie vriende en in pologemeenskappe, dat Charles en Camilla hulle intieme verhouding hervat het. 'n Bron na aan Parker Bowles het bevestig dat hulle teen 1980 weer minnaars was. Daar is ook bewerings deur koninklike personeel dat dit vroeër begin het. Parker Bowles se man, Andrew, het na berig word die verhouding goedgekeur, terwyl hy verskeie liefdesverhoudings deur hulle huwelik gehad het. Charles het desnieteenstaande gou daarna 'n verhouding met lady Diana Spencer begin. Hulle is in 1981 getroud.
Die verhouding tussen Charles en Camilla het 'n dekade later algemene kennis in die pers geword met die publikasie van Diana: Her True Story in 1992, gevolg deur "Camillagate" (ook bekend as "Tampongate"), die bandopnameskandaal in 1993 toe 'n intieme telefoongesprek tussen Parker Bowles en Charles in die geheim opgeneem en die transkripsies in die geel pers gepubliseer is. Die boek en bandopname het dadelik Charles se openbare beeld geskaad en die media het Parker Bowles swartgesmeer.
In 1994 het Charles eindelik oor sy verhouding met Parker Bowles gepraat in die onderhoud Charles: The Private Man, the Public Role met Jonathan Dimbleby. Hy het in die onderhoud aan Dimbleby gesê: "Mev. Parker Bowles is 'n goeie vriendin van my... vir 'n lang tyd. Sy sal steeds vir 'n lang tyd 'n goeie vriendin bly." Hy het later in die onderhoud erken hulle het hulle vriendskap hervat nadat sy huwelik in 1986 "onherstelbaar skipbreuk gely het".
Beeldherstel
Nadat Charls en Camilla albei geskei is, het Charles verklaar sy verhouding met Parker Bowles is "nieonderhandelbaar". Hy was bewus daarvan dat die verhouding baie negatiewe publisiteit ontlok en het Mark Bolland, wat hy in 1995 aangestel het om sy eie beeld te verbeter, aangestel om Parker Bowles se openbare profiel te poets. Parker Bowles het per geleentheid Charles se nieamptelike metgesel op byeenkomste geword. In 1999 het hulle hulle eerste openbare optrede saam gemaak by die Ritz London Hotel, waar hulle die verjaardagpartytjie van Camilla se suster Annabel Elliot bygewoon het; sowat 200 fotograwe en verslaggewers van oor die wêreld was daar om hulle saam te sien. In 2000 het sy Charles na Skotland vergesel op 'n paar amptelike geleenthede en in 2001 het sy die president van die Britse Osteoporosevereniging geword, wat haar aan die publiek bekend gestel het.
Parker Bowles het later koningin Elizabeth II ontmoet vir die eerste keer sedert die verhouding rugbaar geword het. Dit was op die 60ste verjaardagpartytjie van die voormalige Konstantyn II van Griekeland in 2000. Dit is beskou as 'n oënskynlike stempel van goedkeuring van die koningin op Parker Bowles se verhouding met prins Charles.
Ná 'n reeks verskynings op openbare en private geleenthede het die koningin Parker Bowles na haar gouejubileumvierings in 2002 genooi. Sy het agter die koningin in die koninklike losie gesit op een van die konserte by Buckinghampaleis. Charles het na berig word betaal vir twee voltydse sekuriteitsbeamptes vir haar beskerming. Hoewel Parker Bowles die huis wat sy in 1995 gekoop het bly onderhou het, het sy toe in Clarence House, Charles se amptelike woning sedert 2003, ingetrek. In 2004 het sy Charles op feitlik al sy openbare optredes vergesel. Die media het gegis oor wanneer hulle hulle verlowing gaan aankondig, en mettertyd het meningsopnames in Brittanje gewys 'n huwelik word algemeen gesteun.
Ondanks dié beeldherstelproses het Parker Bowles teenkanting gekry van ondersteuners van Diana wat aan nasioanle koerante geskryf het om hulle opinie bekend te maak, veral nadat Parker Bowles en Charles se trouplanne aangekondig is. Dié menings is op Facebook en TikTok deur internettrolle herhaal op vals steunbladsye en -rekenings wat aan Diana gewy was. In 2023 het The Independent Camilla die invloedrykste vrou van dié jaar genoem in sy "Invloedlys van 2023".
Tweede huwelik
thumb|160px|Camilla in 2022 op die parlementsopening. Op 10 Februarie 2005 het Clarence House aangekondig Parker Bowles en die Prins van Wallis is verloof. As 'n verloofring het Charles haar 'n diamantring gegee wat vermoedelik aan sy ouma die koninginmoeder present gegee is nadat sy die lewe aan Charles se moeder geskenk het. As die toekomstige hoof van die Kerk van Engeland was dit omstrede dat Charles met 'n geskeide vrou gaan trou, maar met die toestemming van die koningin, die regering en die Kerk van Engeland kon die twee trou.
Anja Kling
Anja Kling (gebore 22 Maart 1970) is 'n Duitse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente (T)Raumschiff Surprise - Periode 1 (2004) en Help, I Shrunk My Teacher (2015), en in die televisiereeks Tödliche Wahl (1995).
Koningin Camilla van die Verenigde Koninkryk
Tweede huwelik
Die koningin, premier Tony Blair en die Aartsbiskop van Kantelberg het hulle beste wense in verklarings aan die media uitgespreek. In die twee maande ná die aankondiging het Clarence House 25 000 briewe ontvang, waarvan "95 of 99 persent ondersteunend was"; 908 haatbriewe is ook ontvang, waarvan die dreigendstes aan die polisie gestuur is vir 'n ondersoek.
Die troue sou op 8 April 2005 plaasvind. Op 4 April is aangekondig dit is met 'n dag uitgestel sodat die Prins van Wallis en ander genooide hooggeplaastes die begrafnis van pous Johannes Paulus II kon bywoon. Die seremonie is dus op 9 April 2005 gehou. Charles en Camilla se ouers het dit nie bygewoon nie; in hulle plek het Camilla se seun, Tom, en Charles se oudste seun, William, as getuies geteken. Die koningin en prins Philip het wel die seëndiens agterna bygewoon. Die koningin het ook 'n onthaal in Windsor-kasteel gehou.
Hertogin van Cornwall
thumb|links|220px|In 2009 in [[Brasilië.]]
Nadat sy die Hertogin van Cornwall geword het, het Camilla outomaties die tweede belangrikste vrou in die Britse volgorde van belangrikheid geword, naas koningin Elizabeth II. Daar is onthul dat die koningin die koninklike volgorde so verander het dat Camilla vierde is op private funksies, naas die koningin, prinses Anne en die koningin se niggie, prinses Alexandra. Binne twee jaar ná die troue het die koningin Camilla se sigbare tekens van lidmaatskap van die koninklike familie uitgebrei: Sy het aan haar die Greville-tiara, wat voorheen aan die koninginmoeder behoort het, geleen en aan haar die wapen van die Orde van die Koninklike Familie van Elizabeth II toegeken.
thumb|220px|In 'n koets saam met die koningin en prins Charles, 2012. Ná die troue het Clarence House, prins Charles se amptelike woning, die paartjie se amptelike tuiste geword. Hulle het vir vakansiefunksies in Birkhall gebly en vir familiebyeenkomste in Highgrove House in Gloucestershire. In 2008 het hulle Llwynywermod, Wallis, betrek wat hulle elke jaar in die somer vir besoeke aan Wallis gebruik het. Om tyd saam met haar kinders en kleinkinders deur te bring, onderhou Camilla steeds haar huis Ray Mill House, waarin sy van 1995 tot 2003 gewoon het.
thumb|220px|links|Prins Charles en Camilla in November 2005 saam met president [[George W. Bush en sy vrou, Laura, in die Withuis.]] Op 9 April 2012, die sewende herdenking van Camila en die Prins van Wallis se troue, het die koningin die hertogin toegelaat tot die Koninklike Victoriaanse Orde. Op 9 Junie 2016 het die koningin die hertogin toegelaat tot die Privy Council. Op 1 Januarie 2022 het sy Camilla 'n koninklike dame van die Orde van die Kousband gemaak.
Camilla se eerste afspraak op haar eie as die Hertogin van Cornwall was 'n besoek aan die Southampton- Algemene Hospitaal; sy het in Junie 2005 die eerste keer die Britse Vaandelparade (Trooping the Colour) bygewoon en daarna op die balkon van Buckingham-paleis verskyn. Haar eerste oorsese besoek was in November 2005, toe sy en Charles die Verenigde State besoek en president George W. Bush en sy vrou, Laura, in die Withuis ontmoet het.
Sedertdien het die egpaar feitlik die hele wêreld deurreis en onder meer Suid-Afrika besoek. Van die talle hooggeplaastes wat hulle ontmoet het, was pous Benedictus XVI.
thumb|180px|Camilla ná haar kroning in 2023.
Koningin-gemalin en koningin
Camilla het op 8 September 2022 die koningin-gemalin geword toe haar man die troon as Charles III bestyg ná die dood van sy moeder, koningin Elizabeth II. Op 10 September 2022 was sy op die geleentheid waar Charles amptelik tot koning verklaar is. Sy was 'n getuie saam met haar stiefseun prins William.
Op 29 Maart 2023 het Camilla Charles vergesel op 'n staatsbesoek aan Duitsland, sy eerste buitelandse besoek as monarg. Hulle sou aanvanklik na Frankryk reis voor hulle Duitse besoek, maar dit is uitgestel weens stakings oor Franse pensioenhervormings.
Charles is op 6 Mei 2023 as koning gekroon en Camilla as koningin.
Beskermvrou
Camilla is die beskermvrou of president van meer as 100 welsyns- en ander organisasies. Sy is onder andere die erehoofkommodoor van die Britse vloot se mediese diens, kanselier van die Universiteit van Aberdeen, president van die Koninklike Vrywilligersdiens en beskermvrou van die Nasionale Teater. In 2018 en 2020 was sy die onderbeskermvrou van die Koninklike Statebondsvereniging en die Koninklike Dansakademie, waarvan koningin Elizabeth die beskermvrou was.
Osteoporose
thumb|Die direkteur van die Nasionale Gesondheidsinstitute, Elias Zerhouni, verwelkom Charles en Camilla by die institute se besprekings van osteoporose met die geneesheer-generaal, Richard Carmona, en ander gesondheidsamptenare, November 2005.
In 1994 het Camilla lid van die Nasionale Osteoporosevereniging geword nadat haar moeder daardie jaar aan die siekte gesterf het. Haar ouma aan moederskant is in 1986 aan die siekte dood. Sy het in 1997 beskermvrou van die vereniging geword en is in 2001 as president aangestel.
In 2002 het sy 'n miniboek uitgereik wat vroue help om hulleself teen die siekte te beskerm: A Skeleton Guide to a Healthy You, Vitamins and Minerals. In 2004 het sy 'n konferensie in Dublin bygewoon en die volgende jaar die Nasionale Gesondheidsinstitute in Maryland, VSA, besoek om met gesondheidshooggeplaaste oor osteoporose te praat.
Vir haar werk met osteoporose is twee pryse aan Camilla toegeken, die Ethel LeFrak-prys in 2005 en die Kohnstigtingsprys in 2007. In 2007 is sy 'n erefellow van die King's College London gemaak vir haar werk met osteoporose.
In 2009 het die Nasionale Osteoporosevereniging die Hertogin vn Cornwall-prys geskep vir werk op die gebied van die siekte. In 2016 het sy 'n eredoktorsgraad van die Universiteit van Southampton gekry uit erkenning vir haar werk om mense bewus te maak van osteoporose.
Oorlewendes van verkragting en mishandeling
Nadat sy in 2009 nege verkragtingsentrums besoek en na oorlewendes se verhale geluister het, het Camilla bewustheid daarvan begin skep en maniere verkondig hoe oorlewendes van verkragting en mishandeling kan aanbeweeg ná hulle trauma. Sy besoek dikwels verkragtingsentrums in Brittanje, en ook oorsee wanneer sy reis.
In 2013 het Camilla 'n ontmoeting by Clarence House gereël tussen oorlewendes van verkragting en ondersteuningsgroepe. Sowat 750 hulpsakkies met luuksetoiletware wat deur personeel van Clarence House saamgestel is, is uitgedeel.
Geletterdheid
thumb|200px|By Peter McLaughlin, hoof van die [[Doon-skool, wat sy in November 2013 besoek het op haar toer deur Indië. ]]
Camilla is 'n ywerige leser en 'n voorstander van geletterdheid. Sy is die beskermvrou van die Nasionale Geletterdheidstrust en ander geletterdheidsverenigings. Sy besoek dikwels skole, biblioteke en kinderverenigings om vir jong kinders voor te lees. Sy neem ook deel aan vierings soos Internasionale Geletterdheidsdag en Wêreldboekedag.
In 2011 het sy geld geskenk om die Evening Standard se geletterdheidsveldtog te steun en die Hertog van Edinburg vervang as die beskermpersoon van die BookTrust. Sy het ook veldtogte van stapel gestuur en doen dit steeds om geletterdheid te bevorder. In Januarie 2021 het sy die Hertogin van Cornwall se aanlyn klub Reading Room van stapel gestuur vir lesers, skrywers en geletterdheidgemeenskappe om mekaar te ontmoet en inligting oor hulle belangstellings en projekte uit te ruil. In Oktober 2021 het sy die beskermvrou geword van Silver Stories, 'n welsynorganisasie wat jongmense met ouer mense in aanraking bring en hulle aanmoedig om stories oor die telefoon aan hulle voor te lees.
Ander terreine
Camilla is 'n ondersteuner van dierewelsyn en die beskermvrou van baie sulke organisasies. Sy is ook president van die Brits gebaseerde Brooke-dierehospitaal vir perde, donkies en muile. In 2015 het sy met die afdelingswinkel Fortnum & Mason saamgewerk om 250 bottels heuning te verkoop wat in haar privaat tuin in Wiltshire vervaardig is; dit het binne twee weke uitverkoop. Die opbrengs is geskenk aan die welsynorganisasie Medical Detection Dogs, waarvan sy die beskermvrou is. Sedertdien stuur sy elke jaar 'n beperkte hoeveelheid heuning aan Fortnum & Mason, en die opbrengs gaan na haar ander welsynorganisasies.
Camilla steun organisasies oor die wêreld heen wat armoede en dakloosheid beveg. Sy ondersteun ook gesonde eetgewoontes en kuns- en erfenisorganisasies, en spreek haar uit teen vroulike genitale verminking.
Titels, aanspreekvorme en wapen
Toe Camilla met Charles trou, het sy die titel en aanspreekvorm "Haar Koninklike Hoogheid die Hertogin van Cornwall" gekry. In Skotland was sy bekend as "Haar Koninklike Hoogheid die Hertogin van Rothesay". Wetlik was Camilla die Prinses van Wallis, maar sy het die vroulike vorm van haar man se volgende hoogste titel, die Hertog van Cornwall, aangeneem omdat die titel Prinses van Wallis so sterk met Charles se eerste vrou, Diana, verbind is.
thumb|links|180px|Koningin Camilla se wapen. In 2021, ná die dood van prins Philip, Hertog van Edinburg, het Charles sy pa se titels geërf en het Camilla amptelik die Hertogin van Edinburg geword. In September 2022, toe Charles koning word, is al sy titels in die kroon opgeneem.
Clarence House het ná Charles en Camilla se troue in 2005 verklaar dat sy ná Charles se kroning die titel prinses-gemalin sal hê in plaas van koningin. Daar was egter geen wetlike of historiese presedent vir so 'n titel nie. In 2022 het koningin Elizabeth II gesê dit is haar wens dat Camilla as die koningin-gemalin bekend sal wees wanneer Charles die troon bestyg.
Toe Charles koning word, het Camilla die titel "Haar Majesteit die koningin-gemalin" aangeneem, wat haar onderskei het van koningin Elizabeth II. Sedert die kroning is haar titel "Haar Majesteit die koningin", in ooreenstemming met vorige koningin-gemalinne.
Gerit Kling
Gerit Kling (gebore 21 April 1965) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Barefoot (2005) en The Pirate's Curse (2005), en in die televisiereekse The Air Rescue Team (1997) en Notruf Hafenkante (2007).
Gereformeerde kerk Delmas
duimnael|links|300px|Die Gereformeerde kerk Delmas. Die argitekte was [[Leendert Geers|Geers en Geers.]]
duimnael|regs|170px|Ds. J.T.C. Snyman, leraar van 1961 tot 1965.
duimnael|regs|170px|Ds. [[Drikus Buys|G.H. Buys, leraar van 1965 tot 1970.]]
Die Gereformeerde kerk Delmas is die tweede oudste gemeente in die GKSA se Klassis Verre-Oos-Rand en was einde 2015, met 187 belydende en 30 dooplidmate, die vyfde grootste van die 11 gemeentes.
Lidmate van die Gereformeerde kerke Heidelberg en Erasmus (Bronkhorstspruit) wat in die omgewing van Delmas gewoon het, het soms Nagmaal in ’n gesamentlike gebou van die drie Afrikaanse kerke gehou op die plaas Strydpan en soms in die NG kerkgebou op Delmas. Op 28 Mei 1938, die jaar van die Simboliese Ossewatrek, het die Gereformeerde kerk Delmas van Heidelberg en Erasmus afgestig.
Die eerste en huidige kerkgebou is opgerig op ’n stuk grond van 1 morg wat Karel Schoeman aan die kerk geskenk het. Die argitekte Geers en Geers het die plan geteken en ds. B.R. Kruger het die hoeksteen op 28 Augustus 1943 gelê. Hierdie gebou is in 1944 voltooi teen ’n koste van £9 000. Die kerkskuld is in 1965 gedelg en van toe tot 1970 is die konsistorie vergroot teen ’n koste van R6 095 en ’n kerkorrel geïnstalleer van amper R20 000.
Eers 40 jaar ná die gemeente se stigting en wel in 1978 is die behoefte aan ’n kerksaal en katkisasielokale uitgespreek. Op 8 November 1981 is die nuwe gebouekompleks, wat R102 000 gekos het, oopgesluit met dieselfde sleutels as dié waarmee die oorspronklike gebou ontsluit is.
The Departed
The Departed is 'n Amerikaanse rolprent uit 2006 wat geregisseer is deur Martin Scorsese. Die rolprent het 4 Oscars gewen tydens die 79ste Oscar-toekenningsaand.
Sally Mansfield
Sally Mansfield (13 Desember 1920 – 28 Januarie 2001) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Rocky Jones, Space Ranger (1954), Public Defender (1954), Hazel (1961), en Grindl (1963).
Ted Ray (komediant)
Ted Ray (21 November 1905 – 8 November 1977) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tonight at 8:30 (1952), My Wife's Family (1956), Please Turn Over (1959), en Carry on Teacher (1959).
Linda Manz
Linda Manz (gebore 20 Augustus 1961) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Days of Heaven (1978), The Wanderers (1979), Out of the Blue (1980), en The Game (1997).
Cyril Raymond
Cyril Raymond (13 Februarie 1899 – 28 Julie 1973) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Faithful Heart (1922), The Ghost Train (1931), Criminal at Large (1932), en Brief Encounter (1945).
Gereformeerde kerk Senekal
duimnael|regs|300px|Ds. J.H. Venter het die hoeksteen van die Gereformeerde kerkie op [[Marquard op 27 Februarie 1954 gelê. Dis nou (2016) 'n AGS-kerk.]]
Die Gereformeerde kerk Senekal was die 13de oudste van die 22 gemeentes in die GKSA se Klassis Noord-Vrystaat. Einde 2015, toe hier 42 belydende en sewe dooplidmate was, was dit die vyfde kleinste gemeente in dié Klassis. Op 1 Maart 2020 het die gemeente ontbind toe minder as 10 lidmate oorgebly het, van wie amper almal weduwees was.
Senekal was eers ’n wyk van die Gereformeerde kerk Ficksburg en vir Sondae se leesdienste het die lidmate op Senekal gebruik gemaak van die NG gemeente Senekal se kerksaal, met sekere voorwaardes van die wyksouderling, naamlik dat geen NG lidmaat die dienste mag bywoon nie.
In 1949 is besluit om ’n eie kerkgebou op te rig waarvan ds. A. Duvenhage toe die hoeksteen op 29 Oktober daardie jaar gelê het. Die gebou is in wese ’n saalkerk met ’n Kaaps-Hollandse gewel sowel voor as agter. Die toring met die kerkklok daarin staan los van die gebou.
Die lidmate hier en op Marquard het eers in 1961 amptelik as die Gereformeerde kerk Senekal afgestig.
Federico Castelluccio
Federico Castelluccio (* 1965) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Pink Panther 2 (2009) en in die televisiereeks The Sopranos (1999).
Gereformeerde kerk Nigel
duimnael|regs|250px|Die Gereformeerde kerk Nigel.
Die Gereformeerde kerk Nigel is die derde oudste gemeente in die GKSA se Klassis Verre-Oos-Rand en was einde 2015, toe hier 173 en 42 dooplidmate was, die sesde grootste van die 11 gemeente in dié Klassis.
Saalbou (1950)
Die Gereformeerde kerk Nigel is op 24 Oktober 1948 gestig, maar het geen kerkgebou vir eredienste gehad nie sodat die gemeente heel spoedig planne begin maak het om hul eie kerkgebou op te rig. Geld was min; daarom is besluit om eers met ’n saal te volstaan. Die kerkraad het die plan vir dié kerksaal reeds op 20 Augustus 1949 goedgekeur nadat die argitek Dawid van der Walt dit geteken het. Vir hierdie projek het die kerkraad £3 000 by die Ou Mutual geleen terwyl lyste in die wyke uitgedeel en £200 ingesamel is. Deur middel van vleis- en koekverkopings het vrouelidmate dié fonds gestyf.
Op 15 Januarie 1950 is ’n tender vir die bou van die saal aan New Goldfiels Co toegeken vir die bedrag van R2 870 (volgens die bron, hoewel dit waarskynlik pong was, nie rand nie). Avbob het die hoeksteen geskenk en dr. S.J. du Plessis het dit op 1 Julie 1950 gelê. Hierdie kerksaal het die gemeente met groot blydskap op 23 September 1950 in gebruik geneem. Die behoefte aan ’n eie kerkgebou was egter steeds daar terwyl die gemeente gegroei en die saal se ruimte te klein geraak het.
Kerkbou (1971)
Die kerkraad het die bouplan van die kerkgebou, ontwerp deur ’n Gereformeerde lidmaat, T.AD. Botha, op 15 April 1970 goedgekeur. Rudie Pretorius is as bouaannemer aangestel. Ten einde die boukoste te bestry, is ’n oortrokke fasiliteit by Volkskas geskep. Spring Monumentale Werke het die hoeksteen geskenk wat ds. N.G. Laubscher op 27 Februarie 1971 gelê het.
Van die firma Fehrle is ’n pyporrel van R7 100 bestel. Danksy besuiniging plek-plek (die Nagmaaltafels en die kansel is uit die ou kerkbanke gemaak) en ’n versoek aan lidmate om R12 per sitplek bly te dra, is die kerkgebou teen ’n bedrag van R28 000 voltooi. Hierdie kerkgebou is op 21 Augustus 1971 amptelik in gebruik geneem.
John Henry Heuland
John Henry Heuland (21 Maart 1778, Bayreuth - 16 November 1856, Hastings) was 'n Duitsgebore (Johann Heinrich) Engelse mineraloog en handelaar. Hy was 'n Genoot van die Geologiese Vereniging van Londen. Sy versameling word gehou deur die Natuur Historiese Museum in Londen.
In 1804 het hy mineraalmonsters in Lissabon gekoop. Hy het daarna deur Frankryk, Duitsland, Swede en Rusland gereis en minerale versamel en gekoop. Rondom die jaar 1806 het hy minerale bekom wat tussen die jare 1766 en 1806 deur sy oom Adolarius Jacob Forster in Europa versamel is.
Sy oom se besigheid het later die Londense besigheid Heuland geword. Armand Levy het sy mineraalversameling gekategoriseer. Die mineraal heulandite is na hom vernoem. Hy het ook 'n twyfelagtige rol in die ontdekking van Palladium gespeel.
Geraas in musiek
In musiek word geraas dikwels beskryf as harde, onmusikale en ongewenste klanke sonder toonhoogte, vaste aard en beheersing. Geraas is ’n belangrike komponent van die klank van die mens se stem en alle musiekinstrumente, veral by slaginstrumente sonder toonhoogte en elektriese kitare (wat van vervorming gebruik maak). Elektroniese musiekinstrumente skep verskeie geraaskleure. Tradisionele gebruike van geraas is onbeperk, en maak gebruik van al die frekwensies wat met toonhoogte en toonkleur verband hou, soos die witruiskomponent van ’n tromgeroffel op ’n snaartrom, of die transiënte wat teenwoordig is in die aanvang van die klank van sekere orrelpype.
Die invloed van die modernisme in die vroeë 20ste eeu het komponiste soos Edgard Varèse daartoe gelei om die gebruik van geraasgebaseerde sonoritetite in ’n orkes te ondersoek. In dieselfde tydperk het die Italiaanse futuris Luigi Russolo ’n "geraasorkes" ontwikkel waarin instrumente gebruik is wat hy intonarumori genoem het. Later in die 20ste eeu het die term noise-musiek na werke begin verwys wat hoofsaaklik uit geraasgebaseerde klank bestaan het.
In algemener gebruik is geraas enige ongewenste klank of sein. In hierdie sin kan selfs klanke wat as musikaal alledaags beskou word, in ’n ander konteks geraas word as dit die ontvangs van ’n boodskap deur die ontvanger belemmer. Voorkoming en vermindering van ongewenste klanke, van 'n sisgeluid by bandspelers tot bastrompedale wat piep, is belangrik in baie musikale kontekste, maar geraas kan ook op baie maniere kreatief ingespan word, en op sekere maniere in byna alle genres.
Definisie van geraas
Met betrekking tot wat geraas is teenoor musiek, beweer Robert Fink in The Origin of Music: A Theory of the Universal Development of Music dat, terwyl kulturele teorieë die verskil tussen geraas en musiek beskou as bloot die resultaat van maatskaplike faktore, gewoonte en gebruik, "ons sien hoe mense deur die hele geskiedenis heen party klanke as geraas beskou, sekere ander klanke as musiek en in die algehele ontwikkeling van alle kulture word daardie onderskeid tussen dieselfde klanke getref". Die musiekwetenskaplike Jean-Jacques Nattiez beskou egter die verskil tussen geraas en musiek as newelagtig en verduidelik dat "die verskil tussen geraas en musiek altyd kultureel gedefinieer word—wat impliseer dat hierdie grens, selfs binne ’n enkele gemeenskap, nie altyd deur dieselfde plek loop pnie; kortom, daar is selde ’n konsensus ... Volgens alles wat ’n mens hoor, is daar geen enkele en interkulturele universele konsep wat definieer wat musiek is nie."
Geraas as ’n kenmerk van musiek
Musikale tone wat deur die menslike stem en alle akoestiese musiekinstrumente voortgebring word, sluit verskillende mate geraas in. Die meeste medeklinkers in spraak van die mens (bv. die klanke f, v, s, z, die stemhebbende sowel as die stemlose th, Skotse en Duitse ch of die Afrikaanse g) word gekenmerk deur kenmerkende klanke, en selfs klinkers is nie heeltemal sonder enige geraas nie. Blaasinstrumente sluit die sisgeluide van lug in wat teen die rante van die mondstuk blaas, terwyl strykinstrumente hoorbare vryfklanke produseer wat, as die instrument van lae gehalte is of as die speler nie vaardig is nie, bydra tot wat as ’n swak toon beskou word. Wanneer dit nie steurend is nie, kan luisteraars "hulle doof hou" vir hierdie geraas deur dit te ignoreer.
Slaginstrumente sonder toonhoogte
Baie slaginstrumente sonder toonhoogte, soos die snaartrom of marakkas, maak gebruik van die teenwoordigheid van toevallige klanke of geraas om klank sonder enige waarneembare toonhoogte voort te bring. Slaginstrumente sonder toonhoogte word tipies gebruik om ritme of aksente te voorsien, en die klanke daarvan hou nie verband met die melodie en harmonie van die musiek nie. In die orkes word slaginstrumente sonder toonhoogte hulpslaginstrumente genoem, en hierdie onderafdeling van die slaginstrumentafdeling sluit al die instrumente van die orkes sonder toonhoogte in, ongeag hoe hulle bespeel word, byvoorbeeld die polisiefluitjie en sirene.
Europa
Deur middel van besoeke deur Turkse ambassadeurs en ander kontakte het Europeërs gefassineer geraak deur die "barbaarse", luidrugtige klank van hierdie orkeste, en ’n aantal van die Europese howe het in die laat-17de en vroeë 18de eeu "Turkse" militêre ensembles gehad. Die musiek wat deur hierdie ensembles gespeel is, was egter nie egte Turkse musiek nie, maar eerder komposisies in die heersende Europese styl. Die algemene geesdrif het gou na opera versprei en konsertorkeste, waar die kombinasie van bastrom, simbale, tamboeryne en driehoeke gewoonlik "Turkse musiek" genoem is. Die bekendste voorbeelde is Haydn se Simfonie No. 100, wat sy bynaam, "Die Militêre Simfonie", te danke het aan die gebruik van hierdie instrumente, en drie van Beethoven se werke: die "alla marcia"-section uit die finale van sy Negende Simfonie (’n vroeë skets sê: "einde van die Simfonie met Turkse musiek"), sy "Sege van Wellington"—of Stryd-simfonie—met klankeffekte (die bastromme word as "kanonne" gebruik, snaartromme verteenwoordig vegtende troepe, en ratels die klank van geweervuur), en die "Turkse Mars" (met die verwagte bastrom, simbale en driehoek) asook die "Derwisjkoor" uit sy bykomstige by Die Ruïnes van Athene, waar hy elke moontlike beskikbare lawaaierige instrument gebruik: kastanjette, simbale, ensovoort. Teen die einde van die 18de eeu het die batterie turque so in die mode geword dat klawerbordinstrumente toegerus is met toestelle om die bastrom na te boots (’n hamer met ’n gekussingde kop wat agter teen die klankbard slaan), simbale (bronsstroke wat teen die laer snare slaan) en die driehoek en klokkies (klein metaalvoorwerpe wat met stawe geslaan word). Selfs wanneer slaginstrumente nie eintlik gebruik is nie, is sekere alla turca "truuks" gebruik om hierdie effek te bereik. Voorbeelde is die "Rondo alla turca" uit Mozart se Klaviersonate, K. 331, en deel van die finale van sy Vioolkonsert, K. 219.
Klawesimbel, klavier en orrel
Omtrent dieselfde tyd dat "Turkse musiek" in Europa gewild geword het, het programmusiek op die klawerbord die weg gebaan vir die inleiding van ’n nuwe soort geraas in die vorm van die klawerbordtros, wat gespeel word met die vuis, plat hand, voorarm of selfs ’n ander voorwerp wat op die klawerbord geplaas word. Op die klawesimbel en die klavier is dit hoofsaaklik in "oorlog"-musiek gevind, waar dit gebruik is om kanonskote voor te stel. Die vroegste voorkoms was by Jean-François Dandrieu, in Les Caractères de la guerre (1724), en vir die volgende honderd jaar het dit hoofsaaklik ’n kenmerk van Franse musiek gebly, met voorbeelde deur Michel Corrette (La Victoire d'un combat naval, remportée par une frégate contre plusieurs corsaires réunis, 1780), Claude-Bénigne Balbastre (March des Marseillois, 1793), Pierre Antoine César (La Battaille de Gemmap, ou la prise de Mons, c. 1794) en Jacques-Marie Beauvarlet-Charpentier (Battaille d'Austerlitz, 1805). In 1800 het  Bernard Viguerie die klank in kamermusiek ingevoer, in die klawerbordgedeelte van ’n klaviertrio met die titel La Bataille de Maringo, pièce militaire et historique. Die laaste keer voor die 20ste eeu dat hierdie "kanon"-effek op die klavier gebruik is, was in 1861, in ’n uitbeelding van die destydse Die Slag van Manassas in ’n stuk deur die swart Amerikaanse klaviervirtuoos "Blind Tom" Bethune, ’n stuk wat ook van gevokaliseerde klankeffekte gebruik gemaak het.
Trosse is ook op die orrel gebruik, waar dit veelsydiger was (of waar die komponiste meer verbeeldingryk was). Hulle is meestal op hierdie instrument gebruik om die klank van donderweer na te boots, maar ook om oorlogklanke, storms op see, aardbewings  en Bybelse tonele soos dié van die val van die mure van Jerigo en visioene van die apokalips weer te gee. Die lawaaierige klank het nietemin ’n spesiale klankeffek gebly en is nie in die algemene tekstuur van die musiek geïntegreer nie.. Die vroegste voorbeelde van "orreldonderweer" is uit beskrywings van improvisasies deur Abbé Vogler in die laaste 25 jaar van die 18de eeu. Sy voorbeeld is kort daarna nagevolg deur Justin Heinrich Knecht (Die durch ein Donerwetter [sic] unterbrochne Hirtenwonne, 1794), Michel Corrette (wat gedurende party improvisasies ’n lang stuk hout op die pedaalbord en sy elmboog op die laagste note van die klawerbord gebruik het), en ook in gekomponeerde werke deur Guillaume Lasceux (Te Deum: "Judex crederis", 1786), Sigismond Neukomm (A Concert on a Lake, Interrupted by a Thunderstorm), Louis James Alfred Lefébure-Wély (Scène pastorale, 1867), Jacques Vogt (Fantaisie pastorale et orage dans les Alpes, c. 1830) en Jules Blanc (La procession, 1859). Die vernaamste 19de-eeuse komponis wat sulke orreltrosse gebruik het, was Giuseppe Verdi. Die stormmusiek waarmee sy opera Otello (1887) begin, sluit ’n orreltros (C, C♯, D) in, wat ook die langste genoteerde duur van enige genoteerde musikale tekstuur is.
Orkeste
Orkeste het voortgegaan om geraas in die vorm van ’n slaginstrumentafdeling te gebruik, wat gedurende die 19de eeu uitgebrei het: Berlioz was moontlik die eerste komponis wat die uitwerking van verskillende slaanstokke op die toonkleur van keteltromme ondersoek het. Slaginstrumente het voor die 20ste eeu egter ’n baie klein rol in orkesmusiek gespeel en het hoofsaaklik gedien as punktuasie, om passasies te beklemtoon of vir die eienaardigheid. Maar teen die 1940's is party komponiste deur nie-Westerse musiek beïnvloed, sowel as deur jazz en populêre musiek en het dit marimbas, vibrafone, xilofone, klokke, ghongs, simbale en tromme begin insluit.
Masjienmusiek
In die 1920's het ’n mode ontstaan om wat "masjienmusiek" genoem is, te komponeer—die uitbeelding in musiek van die geluide van fabrieke, lokomotiewe, stoomskepe, dinamo's en ander aspekte van nuwe tegnologie wat die moderne, stedelike lewe uitgebeeld het en ook aanklank gevind het by die destydse gees van objektiwiteit, afgetrokkenheid en prontheid. Verteenwoordigende werke in hierdie styl, wat gebruik maak van motor- en dringende ritmes, ’n hoë vlak van dissonansie en dikwels groot groepe slaginstumente, is George Antheil se Ballet mécanique (1923–1925), Arthur Honegger se Pacific 231 (1923), Sergei Prokofiëf se ballet Le pas d'acier (Die staalsprong, 1925–1926), Alexander Mosolov se Iron Foundry (’n orkestrale episode uit sy ballet Steel, 1926–1927), en Carlos Chávez se  ballet Caballos de vapor, wat ook die titel HP (Horsepower) het uit 1926–1932. Hierdie tendens het sy hoogtepunt bereik in die musiek van Edgard Varèse, wat Ionisation in 1931 gekomponeer het, ’n "studie in suiwer klankrykheid en ritme" vir ’n ensemble van vyf-en-dertig slaginstrumente sonder toonhoogte.
Slaginstrumentensembles
In navolging van Varèse se voorbeeld is ’n aantal ander belangrike werke vir slaginstrumentensembles gedurende die 1930's and '40s gekomponeer: Henry Cowell se Ostinato Pianissimo (1934) kombineer Latyns-Amerikaanse, Europese en Asiatiese slaginstrumente; John Cage se First Construction (in Metal) (1939) gebruik donderplate teen verskillende toonhoogtes, remtrommels, ghongs en ’n waterghong; Carlos Chávez se Toccata for Percussion (1943) vereis ses spelers wat ’n groot aantal Europese en Latyns-Amerikaanse tromme en ander slaginstrumente sonder toonhoogte saam ’n paar gestemde instrumente soos ’n xilofoon, buisklokke en glockenspiel speel; Lou Harrison het, in werke soos die Canticles no. 1 en 3 (1940 en 1942), Song of Queztalcoatl (1941), Suite for Percussion (1942), en—in samewerking met John Cage—Double Music (1941) die gebruik van "gevonde" instrumente, soos remtrommels, blompotte en metaalpype ondersoek. In al hierdie werke geniet elemente soos toonkleur, tekstuur en ritme voorrang oor die gewone Westerse konsepte van harmonie en melodie.
Eksperimentele en avant-garde musiek
Die gebruik van geraas was in die middel van die 20ste eeu sentraal tot die ontwikkeling van eksperimentele musiek en avant-garde musiek. Geraas is op belangrike, nuwe maniere ingespan.
John Dewey
John Dewey (Burlington, 20 Oktober 1859 – New York Stad, 1 Junie 1952) was 'n Amerikaanse filosoof, sielkundige en pedagoog. Sy werk het 'n belangrike bydrae gelewer tot die pedagogiese wetenskappe, die filosofie van opvoeding en die filosofiese beweging van pragmatisme. Dewey word ook dikwels beskou as die vader van funksionalisme. Dit is 'n skool binne die sielkunde wat fokus op die funksie van die bewuste ervaring en gedrag. Hy word ook deur sommige as een van die belangrikste filosowe van die 20ste eeu genoem.
In sy pleit en verdediging van demokrasie was Dewey van mening dat daar op twee gebiede – skole en burgerlike samelewing behoefte aan refleksie en hersiening was, met spesifieke fokus op kreatiwiteit en pluralisme. Dewey het aangevoer dat volle demokrasie bereik moet word, nie net deur die reg om te stem op alle lae van die samelewing nie, maar ook deur te verseker dat daar 'n volkome gevormde openbare mening bestaan. Dit word bereik deur middel van effektiewe kommunikasie tussen burgers, kundiges en politici, maar ook – en dit is hoe die skakel met pedagogie gemaak word – deur goeie onderwys en 'n goeie onderwysstelsel. Dewey was immers oortuig daarvan dat die skool 'n kleinskaalse samelewing was, waar kinders bereid was om volwaardige burgers van die samelewing te word.
Afkoms en studies
John Dewey is in Oktober 1859 in Burlington, Vermont gebore. Sy pa het 'n kruidenierswinkel in Burlington besit. Sy oupa aan sy ma se kant is verkies tot die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers. Dewey het twee broers gehad. John het in 1879 saam met sy oudste broer, Davis Rich Dewey, aan die Universiteit van Vermont gegradueer. Sy broer het 'n professor in statistiek en ekonomie by die Massachusetts Institute of Technology (MIT) geword. Na sy studies het John Dewey vir 'n jaar in Oil City, Pennsylvania, en nog 'n jaar in Charlotte, Vermont, naby Burlington, gedoseer. Dewey was baie geïnteresseerd in die filosofie en in 1882 publiseer hy sy eerste artikel – "Die metafisiese aannames van materialisme" – in die joernaal Journal of Speculative Philosophy. Kort daarna, op advies van die hoofredakteur, William Torrey Harris, het Dewey twee ander artikels vir dieselfde tydskrif geskryf. Aangemoedig en gestimileerd deur die filosofie professor Henry Torrey, het Dewey besluit om die filosofie te bestudeer en hiervoor VSA$ 500 van 'n tante geleen. John Dewey het in 1884 sy PhD aan die Johns Hopkins-universiteit ontvang. Hy het onder meer by George Sylvester Morris gestudeer, wat Dewey se belangstelling in Hegel aangewakker het. Onder Stanley Hall het hy sielkunde bestudeer.