cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Soögeografie
'n Vriend van Wallace, Philip Lutley Sclater, het die wêreld in ses geografiese sones onderverdeel. Hierdie indeling was oorspronklik slegs op voëls gebaseer, maar dit het later geblyk dat die indeling ook op ander diere van toepassing is. Sy indeling word vandag nog gebruik. Soögeografie behels die studie van uitgestorwe faunas deur die ontleding van fossiele, sowel as die bestudering van die huidige fauna. Voorts is die migrasie van verskillende soorte faunas baie belangrik.
Die veranderinge wat oor miljoene jare in faunas plaasgevind het, word ontleed aan die hand van bekende veranderinge in migrasieroetes, byvoorbeeld kontinentskuiwing, die verandering van seevlak, waardeur landbrûe tussen die kontinente ontstaan en weer verdwyn het, ensovoorts. Suid- en Noord-Amerika was byvoorbeeld vir 'n lang tyd van mekaar geskei en het eers in die Plioseen met 'n landbrug verbind geraak. 'n Groot verskeidenheid van buideldiere het voor die Plioseen in Suid-Amerika ontwikkel, maar daar was geen roofdiere aanwesig nie en vanweë die hindernis wat die oseaan tussen die twee kontinente gevorm het, het die roofdiere wat in Noord-Amerika ontwikkel het, nooit in Suid-Amerika aangekom nie.
Met die ontstaan van die landbrug kon die roofdiere van Noord-Amerika egter in Suid-Amerika inbeweeg, en daar word vermoed dat hierdie roofdiere daartoe gelei het dat buideldiere byna uitgesterf het, omdat laasgenoemde nie aangepas was vir die toestand nie. Australië en Suid-Amerika is die enigste twee kontinente waar buideldiere teenswoordig voorkom, hoewel buideldiere miljoene jare gelede ook elders voorgekom het. Die onlangse ontdekking van buideldierfossiele op Antarktika dui daarop dat die buideldiere waarskynlik ontwikkel het toe Suid-Amerika, Antarktika en Australië nog met mekaar verbind was.
Die klimaatstoestande was destyds waarskynlik ook anders en Antarktika het iewers tussen die ewenaar en die Suidpool gelê, sodat die klimaat daar heelwat gunstiger was as vandag. Gedurende die Ystyd is heelwat seewater vasgelê as ys en het die seevlak gevolglik gesak. Die gevolg was dat plekke soos die Beringstraat tussen Noord-Amerika en Noord-Asië drooggelê is en nuwe migrasieroetes gevorm is.
Slegs diere wat teen koue bestand was, kon egter hieroor beweeg en die Beringstraat was dus 'n selektiewe landverbinding. Vandag speel die mens 'n baie belangrike rol in die verspreiding van diere, en diere soos die huisrot (Rattus rattus) en die Engelse mossie (Passer domesticus) het reeds deur die direkte toedoen van die mens wêreldwyd versprei, omdat die hindernisse soos die oseane wat hul verspreiding vroeër beperk het, deur die mens oorbrug is.
Trude Lehmann
Trude Lehmann (1892 – 3 Januarie 1987) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Adam und Eva (1928) en Victor and Victoria (1933).
Thomas Sankara
Thomas Isidore Noël Sankara (Franse uitspraak: ​[tɔma sɑ̃kaʁa]; gebore op 21 Desember 1949 - 15 Oktober 1987) was 'n Burkinabé-rewolusionêr. Hy het vanaf 1983 tot 1987 as president van Burkina Faso gedien. Hy was 'n Marxis-Leninis en Pan-Afrikanis, en word deur sommige ondersteuners beskou as die mees charismatiese en ikoniese figuur van die rewolusie wat in die land plaasgevind het. Derhalwe word hy soms ook "Afrika se Che Guevara" genoem.
Ander elemente van sy nasionale agenda was onder meer die aanplant van meer as 10 miljoen bome om die groeiende woestynvorming van die Sahel te bekamp, die herverdeling van grond van feodale eienaars na kleinboere, die opskorting van landelike belastings en die instelling van 'n pad- en spoorwegbouprogram. Op plaaslike vlak het Sankara 'n beroep op elke dorp gedoen om 'n apteek te bou, en het meer as 350 gemeenskappe skole met hul eie arbeid laat bou. Boonop het hy vroulike genitale verminking, gedwonge huwelike en poligamie verbied. Hy het vroue in hoë regeringsposisies aangestel en hulle aangemoedig om buite die huis te werk en in die skool te bly, selfs al is hulle swanger. Sankara het die vervolging aangemoedig van amptenare wat beskuldig is van korrupsie, asook teen-rewolusionêres en 'lui werkers' in die populêre rewolusionêre tribunale. As bewonderaar van die Kubaanse rewolusie het Sankara komitees in die Kubaanse styl opgerig vir die verdediging van die rewolusie.
Sy rewolusionêre programme vir selfvertroue in Afrika het hom 'n ikoon gemaak vir baie van die armes in Afrika. Sankara was gewild onder die meeste van sy land se burgers. Sy beleid het egter verskillende groepe vervreem en in die gedrang gebring soos die klein maar magtige Burkinabé-middelklas; die stamleiers wat van hul tradisionele voorregte van dwangarbeid en huldebetalings ontneem is; en die regerings van Frankryk en sy bondgenoot, die Ivoorkus.
Op 15 Oktober 1987 is Sankara vermoor deur troepe onder leiding van Blaise Compaoré, wat kort na die dood van Sankara die leierskap van die staat oorgeneem het. 'n Week voor sy sluipmoord het Sankara verklaar: "Terwyl rewolusionêres as individue vermoor kan word, kan jy nie idees doodmaak nie."
Abdul Razak
Tun Haji Abdul Razak bin Dato' Hussein, SMN, KStJ; (11 Maart 1922 - 14 Januarie 1976) was die tweede premier van Maleisië, wat van 1970 tot 1976 gedien het.
Sonsiklus
thumb|280px|'n Sonvlekgeskiedenis oor 400 jaar.
Die sonsiklus, ook bekend as die son se magnetiese aktiwiteitsiklus, sonvleksiklus of Schwabesiklus, is 'n byna periodiese verandering oor 11 jaar in die Son se aktiwiteit wat gemeet word na aanleiding van die getal waargenome sonvlekke op die Son se oppervlak. Oor die tydperk van 'n sonsiklus toon die vlakke van sonstraling en uitwerping van sonmateriaal, die getal en grootte van sonvlekke, sonuitbarstings en koronalusse almal 'n gesinchroniseerde wisseling van 'n tydperk van minimum aktiwiteit tot 'n tydperk van maksimum aktiwiteit en terug na 'n tydperk van minimum aktiwiteit.
Die magneetveld van die Son vergroot tydens elke sonsiklus, met die vergroting wat voorkom wanneer die sonsiklus naby sy maksimum is. Ná twee sonsiklusse keer die Son se magneetveld terug na sy oorspronklike toestand en voltooi dit wat bekend is as 'n Halesiklus.
Dié siklus is eeue lank waargeneem deur veranderings in die Son se voorkoms en aardverskynsels soos auroras, maar is eers in 1843 duidelik geïdentifiseer. Sonaktiwiteit heers oor die interplantêre ruimte deur ruimteweer te veroorsaak en ruimte- en grondgebaseerde tegnologie sowel as die Aarde se atmosfeer en moontlik klimaatwisselings oor eeue en langer te beïnvloed.
Wurmbea robusta
Wurmbea robusta is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Colchicaceae familie. Dit spesie is endemies aan die Wes-Kaap en het altyd tussen Piketberg en Moorreesburg voorgekom. Nadat die plant vir bykans 'n 100 jaar nie gesien was nie, is 'n populasie aan die voet van die Piekenierskloofpas ontdek. Op daardie stadium het plant reeds 90% van sy habitat verloor aan die verbouing van graan. Diė populasie word egter bedreig gewasverbouing, 'n gebrek aan brande en die afloop van insekdoders en kunsmis.
Pseudotrachya
Pseudotrachya is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Wurmbea variabilis
Wurmbea variabilis is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Colchicaceae familie. Dit plant is endemies aan die Noord-, die Oos- en die Wes-Kaap.
Lithops bromfieldii
Lithops bromfieldii is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Noord-Kaap voor.
Pseudosuberites vakai
Pseudosuberites vakai is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Pseudosuberites en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1990 deur Desqeyroux-Faundez.
Kampioenetrofee 2025
Die Kampioenetrofee 2025 (Engels: 2025 ICC Champions Trophy) sal in Februarie en Maart 2025 in Pakistan beslis word. Dit sal die negende Kampioenetrofee in EDI-krieket wees wat deur die Internasionale Krieketraad (IKR) aangebied word en die eerste in Pakistan. Die gasheer is ook die verdedigende kampioen, nadat hulle die vorige Kampioenetrofee 2017 gewen het. Die Kampioenetrofee 2025 sal agt jaar ná die vorige toernooi plaasvind, die langste pouse tussen twee internasionale kriekettoernooie nog.
Die toernooi se formaat van 2009, 2013 en 2017 sal onveranderd bly en die agt beste nasionale spanne op die EDI-ranglys sal aan die Kampioenetrofee 2025 deelneem. Die spanne sal in twee groepe van vier elk verdeel word, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne van die groep speel. Die twee beste spanne van elke groep sal hierna vir die halfeindrondte kwalifiseer en die wenners sal mekaar in die eindstryd ontmoet.
Toewysing
In 2016 het die IKR aangekondig dat hulle met die Kampioenetrofee ná die 2017-toernooi weg sal doen. Die IKR se doelwit was om vir elk van die drie formate slegs een toernooi te hê. In November 2021 het die IKR egter aangekondig dat dié toernooi vanaf 2025 weer aangebied sal word. In dieselfde maand is die Kampioenetrofee 2025 deur die Internasionale Krieketraad aan Pakistan toegewys. Dit sal die eerste belangrike toernooi in Pakistan wees sedert die 2009-aanval op die Sri Lankaanse nasionale krieketspan, aangesien dit ná dié aanval van sy gasheerregte vir die Krieketwêreldbeker 2011 ontneem is. Die laaste vername toernooi in Pakistan was die Krieketwêreldbeker 1996, wat hulle saam met Indië en Sri Lanka aangebied het. Ramiz Raja, die Pakistanse Krieketraad se huidige voorsitter, het dié beheerraad se belangstelling aangekondig om ’n stuk grond in Islamabad te koop vir ’n beplande krieketstadion wat betyds vir die toernooi sal klaar wees.
Deelnemers
Agt spanne sal aan die Kampioenetrofee 2025 kan deelneem.
Kwalifiserende spanne
Die volgende span het al vir die Kampioenetrofee 2025 gekwalifiseer. Later sal nog sewe spanne aansluit.
Formaat
Die Kampioenetrofee 2025 sal tussen agt verskillende spanne oor 15 wedstryde beslis word. Dieselfde formaat is voorheen tydens die Kampioenetrofeë in 2009, 2013 en 2017 gebruik.
Groepfase
Die Kampioenetrofee 2025 sal deur agt nasionale krieketspanne beslis word. Vir die groepfase sal die agt deelnemende spanne in twee groepe van vier elk verdeel word; elke span sal een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep speel, dus sal elke span drie wedstryde in die groepfase speel. Twee punte sal vir ’n oorwinning toegeken word, een vir ’n gelykop of onbesliste wedstryd en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte eindig, sal volgens lopietempo, dan boultempo en dan die uitslag van die direkte ontmoeting gerangskik word. Die twee beste spanne van albei groepe dring na die uitklopfase deur.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af sal die toernooi ’n uitklopformaat aanneem wat uit drie wedstryde bestaan: twee halfeindstryde en die eindstryd. Die twee beste spanne van elke groep sal na die uitklopfase deurdring. Die groepwenner van albei groepe sal teen die naaswenner van die ander groep in die halfeindstryde speel. Elke wedstryd in die uitklopstadium moet met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná albei kolfbeurte ’n gelykopuitslag is, sal die wedstryd deur ’n superboulbeurt beslis word.
Wedstryde
Die spanne sal in twee groepe van vier elk verdeel word, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne van die groep speel. Die beste twee spanne van elke groep sal hierna vir die halfeindrondte kwalifiseer en die wenners sal mekaar in die eindstryd ontmoet.
Margaret Morris (aktrise)
Margaret Morris (7 November 1898 – 7 Junie 1968) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Woman I Love (1929) en Desert Guns (1936).
Chris Cooper
Chris Cooper (gebore 9 Julie 1951) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente American Beauty (1999), Adaptation. (2002), Breach (2007), en August: Osage County (2013).
Armin Wegner
Armin Theophil Wegner (16 Oktober 1886 - 17 Mei 1978) was 'n Duitse soldaat en mediese ordonnans in die Eerste Wêreldoorlog, 'n produktiewe skrywer en 'n menseregte-aktivis. Wegner was tydens die Eerste Wêreldoorlog in die Ottomaanse Ryk en was 'n getuie van die Armeense volksmoord en die foto's wat hy destyds geneem het om die lot van die Armeense te dokumenteer, verteenwoordig vandag die kern van getuienisbeelde van die volksmoord.
In die jare na die Eerste Wêreldoorlog het Wegner ook sy teenkanting uitgespreek teen die antisemitiese beleid van die Nazi-regime met 'n groot risiko vir sy eie lewe. In 1933 skryf hy 'n passievolle pleidooi aan Adolf Hitler namens Duitse Jode. Hy het gesuggereer dat die vervolging van die Jode nie net 'n kwessie was van "die lot van ons Joodse broers alleen, maar ook van die lot van Duitsland". Hy merk op dat hy die brief skryf as 'n trotse Duitser wat as hy self sy Pruisiese familiewortels kon opspoor tot die tyd van die kruistogte, het Wegner Hitler gevra wat van Duitsland sou word as hy sy Jodevervolging sou voortsit. Op sy eie vraag het Wegner verklaar: "Daar is geen vaderland sonder geregtigheid nie!" Hy is vervolg deur die Nazi-regime en vlug uit Duitsland na sy vrylating uit aanhouding in konsentrasiekampe.
Nadat hy Duitsland verlaat het, het hy die res van sy lewe in Italië gewoon. Hy is later erken vir sy pogings teen volksmoord, insluitende erkenning deur Yad Vashem as Regverdiges onder die Nasies. Sy verhaal en sy foto's verskyn in verskeie studies om die Armeense volksmoord te dokumenteer.
Tunku Abdul Rahman
Tunku Abdul Rahman Putra Al-Haj ibni Almarhum Sultan Abdul Hamid Halim Shah, DMN, DK, DUK, AC, CH; (8 Februarie 1903 - 6 Desember 1990) was 'n Maleisiese staatsman wat van 1955 tot 1970 die regeringshoof van Maleisië en sy voorgangerstate gedien het. Hy was die eerste hoofminister van die Federasie van Malaya van 1955 tot 1957, voordat hy die eerste premier van Malaya geword het ná onafhanklikheid in 1957. bly die eerste minister ná die vorming van Maleisië in 1963, toe Sabah, Sarawak en Singapoer met Malaya saamgesmelt het tot sy bedanking in 1970.
Algemeen bekend as 'Tunku' ('n Maleise koninklike titel), word Tunku Abdul Rahman, selfs deur sy kritici, wyd beskou as die 'stigtersvader' van Maleisië, die argitek van Maleisiese onafhanklikheid en die vorming van Maleisië. As sodanig word daar gereeld na hom verwys as Bapa Kemerdekaan (vader van onafhanklikheid) of Bapa Malaysia (vader van Maleisië).
Lithops coleorum
Lithops coleorum is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie.
Dit is vernoem na die botaniese versamelaars Desmond Thorne Cole en sy vrou Naureen Adele Cole.
Verspreiding
Die spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom in Limpopo voor. Daar is slegs een populasie van 500 plante wat bedreig word deur oormatige versameling.
Scott Cooper (regisseur)
Scott Cooper (gebore 20 April 1970) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Crazy Heart (2009), Out of the Furnace (2013), Black Mass (2015), en Hostiles (2017).
Ute Lemper
Ute Lemper (gebore 4 Julie 1963) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente L'Autrichienne (1990), Prospero's Books (1991), Ready to Wear (1994), en Magic in the Moonlight (2014).
Mary Morris (Amerikaanse aktrise)
Mary Morris (24 Junie 1895 – 16 Januarie 1970) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent Double Door (1934).
Pseudotrachya amaza
Pseudotrachya amaza is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Pseudotrachya en tot die familie Polymastiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1934 deur De Laubenfels.
Lithops optica
Lithops optica is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is endemies aan Namibië.
Lithops comptonii
Lithops comptonii is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Noord-Kaap en die Wes-Kaap voor.
Lithops optica
Naam en beskrywing
Die naam "optica" beteken "oogagtig" en verwys na die geronde vensters aan die bokant van die blare. In habitat kom hierdie twee blare net bo die oppervlak van die grond uit.
Verspreiding
Hierdie spesie kom in die kusgebiede rondom Lüderitz, Namibië voor. Dit is 'n baie droë "mis-belt" area, met winterreënval maar uiters droë toestande. Dit is dus een van die min spesies van Lithops wat aangepas is vir 'n winterreënvalklimaat. Sy natuurlike habitat is sanderige grond in rotsagtige gebiede.
Dit word bedreig deur habitatverlies.
Gianandrea Noseda
Gianandrea Noseda (gebore op 23 April 1964) is 'n Italiaanse dirigent.
Noseda het klavier en komposisie in Milaan gestudeer. Hy het op die ouderdom van sewe-en-twintig jaar met dirigeerstudies begin. Hy het verdere vooruitgang gemaak wat sy studies betref met Donato Renzetti, Myung-Whun Chung en Waleri Gergijef. Sy professionele buiging as dirigent het in 1994 met die Orchestra Sinfonica di Milano Giuseppe Verdi plaasgevind.
In 1994 het Noseda die Cadaqués Orkes Internasionale Dirigeerkompetisie gewen en in dieselfde jaar prinsipiële dirigent van die Cadaqués Orkes geword. Hy het in 1997 prinsipiële gas-dirigent van die Mariinsky Teater in Sint Petersburg geword. Hy het ook gedien as prinsipiële gas-dirigent van die Rotterdam Filharmoniese Orkes sowel as artistieke direkteur van die Settimane Musicali di Stresa e del Lago Maggiorefees in Italië. In 2001 het hy die artistieke direkteur van die Stresafees in Italië geword. In 2007 het Noseda Musikale Direkteur van die Teatro Regio di Torino geword. Noseda het die Teatro Regio di Torino op die orkes se eerste Noord-Amerikaanse toer in Desember 2014 gelei. In April 2018 het Noseda sy bedanking wat die musikale direkteurskap van die Teatro Regio betref ingedien.
In Desember 2001 is Noseda benoem as hoofdirigent van die BBC Simfonieorkes. Hy het in September 2002 die pos aangeneem. In Julie 2003 het Noseda sy kontrak met die orkes tot 2008 verleng. Hy en die BBC Filharmonies het deelgeneem aan 'n 2005 BBC Radio 3 projek wat lewendige uitvoerings van die nege simfonieë van Beethoven in Manchester gemaak het; wat beskikbaar vir aflaai gemaak is. In Oktober 2006 het Noseda sy kontrak vir 'n verdere twee jaar verleng en terselfdertyd of gelyklopend hiermee was sy titel na Hoof-Dirigent verander. Hy het sy tyd by die BBC Filharmoniese Orkes na die 2010-2011 seisoen beëindig en gevolglik die titel van dirigent-laureaat aangeneem. In February 2016 het die Londen Simfonieorkes die aanstelling van Noseda as die simfonieorkes se nuwe mede-prinsipiele gas-dirigent aangekondig, met ingang van die 2016-2017 seisoen.
Noseda het die eerste keer in Mei 2017 by die Zurich Opera gedirigeer tydens 'n produksie van Prokofiëf se Die Vurige Engel, en gevolglik teruggekeer vir 'n verdere gasverskyning met Verdi se Macbeth. In Julie 2018 het die Zurich Opera die aanstelling van Noseda as die Operahuis se volgende Generalmusikdirektor aangekondig met ingang 2021.
Noseda hou die titel van Cavaliere Ufficiale al Merito della Repubblica Italiana, vir sy bydrae tot die artistieke lewe van Italië. In 2015 was hy die ontvanger van die Conductor of the Year-toekenning van Musical America.
Alpha Muscae
Alpha Muscae (afgekort as α Mus) is ’n ster in die suidelike sterrebeeld Vlieg (Musca). Met ’n skynbare magnitude van 2,7 is dit die helderste ster in die sterrebeeld. Volgens parallaksmetings is die ster sowat 315 ligjare van die Son af.
Eienskappe
Met ’n sterreklassifikasie van B2 IV-V lyk dit of die ster besig is om weg van die hoofreeks te evolueer en ’n subreus te word terwyl die waterstof in sy kern aan die opraak is. Dit is groter as die Son: Sy massa is sowat nege keer soveel en sy radius amper vyf keer soveel. Sy ligsterkte is sowat 4 000 keer die Son s'n en die effektiewe temperatuur van sy buitenste atmosfeer is 21 400 K, wat dit die blouwit kleur van ’n B-tipe ster gee.
Dit lyk of Alpha Muscae ’n Beta Cephei-veranderlike is. Telting en kollegas was baie seker dat dit ’n Beta Cephei is vanweë gereelde pulse in sy spektrum in ’n ondersoek wat in 2006 gepubliseer is, hoewel Stankov en Handler (2005) dit as ’n swak of verwerpte kandidaat lys in hulle Catalog of Galactic β Cephei Stars. Die ster roteer vinnig, teen sowat 114 km s-1, en is omtrent 18 miljoen jaar oud.
Alpha Muscae is ’n eiebeweginglid van die Laer-Centaurus-Crux-subgroep in die Scorpius-Centaurus-assosiasie (’n OB-assosiasie), die naaste groep swaar sterre aan die Son wat saam deur die ruimte beweeg. Alpha Muscae beweeg teen ’n besonder vinnige snelheid van 10 km s-1 wat, hoewel dit hoog is, nie hoog genoeg is dat dit as ’n dwaalster gereken kan word nie.
Wurmbea tenuis
Wurmbea tenuis is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Colchicaceae familie. In Suid-Afrika is die spesie inheems in KwaZulu-Natal en in die res van Afrika in: Demokratiese Republiek die Kongo, Golf van Guinee-eilande, Kameroen, Kenia, Lesotho, Malawi, Mosambiek, Nigerië, Tanzanië, Uganda en Zambië.
Die plant het vier subspesies:
Ptilocaulis
Ptilocaulis is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
P'ent'ay
P'ent'ay (Ge'ez: ጴንጤ) is ’n oorspronklik Amharies-Tigrinya-term vir Pinkster- en ander Oostersgeoriënteerde Protestantse Christelike kerke in Ethiopië, Eritrea en die Ethiopiese en Eritrese diaspora. Vandag word na alle Evangelisties-Christelike denominasies en organisasies in Ethiopië en Eritrea verwys as die Ethiopies-Eritrese Evangelistiese Kerk. Soms word hulle ook Wenigēlawī (Ge'ez: ወንጌላዊ) genoem.
Ethiopiese en Eritrese Evangelistiese Christene het ontstaan uit werk deur Amerikaanse en Europese sendelinge onder jong mense wat die Ortodokse Tewahedo verlaat het weens teologiese verskille. Hulle geloof is later deur hulle vervolging versterk. P'ent'ay-Christene het van die Ortodokse Tewahedo-kerke en ander Christelike denominasies weggeskeur met die hulp van Protestantse sendelinge wat die Christelike geloof in Ethiopië wou hervorm. Sedert die stigting van die P'ent'ay-kerke en -organisasies is prominente bewegings onder volgelinge die Pinksterbeweging, Baptisme, Lutheranisme, Metodisme, Presbiterianisme en Mennonisme.
Colchicaceae
Colchicaceae is familie blomdraende plante wat bestaan uit 15 genera waaraan 285 spesies behoort. Die familie hoort tot die orde Liliales. Die familie word gekenmerk deur die aanwesighied van Colchicine in al die plante; dit word gebruik vir die behandeling van jig.
Isomalt
Isomalt is 'n suikerplaasvervanger, 'n tipe suikeralkohol wat hoofsaaklik gebruik word omdat sy fisiese eienskappe soorgelyk is aan die van suiker. Dit het min of geen invloed op bloedsuiker nie, en stimuleer ook nie die vrystelling van insulien nie. Dit bevorder nie tandbederf nie. Isomalt lewer 2 kcal/g energie as dit verteer word, die helfte soveel as normale koolhidrate soos suiker. Maar, soos die meeste suikeralkohole, kan dit die gastriese effekte hê, insluitend winderigheid en diarree, wanneer dit in groot hoeveelhede ingeneem word (meer as ongeveer 20-30 g per dag). Isomalt word nie volledig geabsorbeer in die dunderm nie, en poliole wat in die dikderm aankom kan weens die osmotiese effek diarree veroorsaak, en stimuleer ook die intestinale flora, wat winderigheid veroorsaak. Soos by ander dieetvesel, kan gereelde gebruik tot desensitisering lei, wat die risiko van intestinale uitwerkings verminder. Isomalt kan gemeng word met 'n hoë-intensiteit versoeter soos sukralose om 'n mengsel te lewer wat ongeveer so soet soos suiker is.
Isomalt is 'n ekwimolêre mengsel van twee disakkariede wat diastereomere van mekaar is, en wat elk bestaan uit twee suikers: die een bestaan uit glukose en mannitol (α- D -glukopiranosido-1,6-mannitol) en die ander uit glukose en sorbitol (α- D -glukopiranosido-1,6-sorbitol). Volledige hidrolise van isomalt lewer dus glukose (50%), sorbitol (25%), en mannitol (25%). Dit is 'n reuklose, wit, kristallyne stof wat ongeveer 5% kristalwater bevat. Isomalt het 'n minimale afkoelingseffek in die mond (positiewe oplossingswarmte ), laer as baie ander suikeralkohole soos xylitol en erythritol.
Isomalt word in 'n twee-stadium proses vervaardig waar sukrose eers omgeskep word in isomaltulose, 'n reduserende disakkaried (6-O-α- D -glukopiranosido- D -fruktose). Die isomaltulose word dan gehidrogeneer op 'n Raney nikkelkatalisator. Die finale produk – isomalt – is 'n ekwimolêre mengsel van 6-O-α- D -glukopiranosido- D -sorbitol (1,6-GPS) en 1-O-α- D -glukopiranosido- D -mannitol-dihidraat (1,1-GPM-dihidraat).
Isomalt is sedert 1990 goedgekeur vir gebruik in die Verenigde State. Dit word ook in voedsel toegelaat in Australië, Nieu-Seeland, Kanada, Meksiko, Iran, die Europese Unie, en ander lande.
Isomalt word wyd gebruik in die produksie van suikervrye lekkergoed, veral harde lekkergoed, want dit kristalliseer baie stadiger as die standaard kombinasie van sukrose en koring stroop. Dit word om dieselfde rede in suiker beeldhouwerk gebruik.
Ruth Leuwerik
Ruth Leuwerik (23 April 1924 – 12 Januarie 2016) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Rosen im Herbst (1955), The Trapp Family in America (1958), Taiga (1958), en Sweetheart of the Gods (1960).
Jeff Coopwood
Jeff Coopwood (gebore 29 Junie 1958) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rol in die televisiereeks Brewster Place (1990).
Wurmbea viridiflora
Wurmbea viridiflora is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Colchicaceae familie. Dit plant is endemies aan Mpumalanga waar dit in die Steenkampsberge naby Roossenekal voorkom.
Félix Tshisekedi
Aangesien die parlement en provinsiale goewerneurskappe steeds deur die Common Front for Congo (FCC) koalisie, wat in ooreenstemming is met Kabila, beheer word, is Tshisekedi se vermoë om as 'n nuwe premier te regeer of selfs iemand aan te stel vir die eerste ses maande van sy termyn beperk. Hy het sy koalisievennoot en politieke swaargewig, Vital Kamerhe, as sy kabinetshoof aangewys en hom aanvanklik aangewys as die premier, maar nie die parlementêre steun om hom aangestel te kry nie. In Mei 2019 het hy 'n ooreenkoms met die meerderheid van die parlement in Kabila bereik om Sylvestre Ilunga as die nuwe premier aan te stel. Dit was eers op 27 Julie 2019 dat die onderhandelinge uiteindelik tussen Tshisekedi en die parlement geëindig het, met die instemming van 'n nuwe kabinet.
Adrienne Morrison
Adrienne Morrison (1 Maart 1883 – 20 November 1940) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Damaged Goods (1914), Philip Holden - Waster (1916), The Valley of Decision (1916), en The Sable Blessing (1916).
Klas ES-lokomotief
Klas ES is 'n tipe elektriese lokomotief wat deur die Suid-Afrikaanse Spoorweë gebruik is vir rangeerwerk. Dit is 'n Bo-Bo (Bo-Bo: twee 2-wiel draaistelle met traksiemotors op elke as) ontwerp. Die lokomotief benodig 3 kV gelykstroom elektrisiteit.
Die ontwerp is in 1935 deur die Hoofmeganiese Ingenieur van SAS&H, A.G. Watson, voltooi. Dit moes seker een van die lelikste lokomotiefontwerpe ooit gewees het, maar was opmerkend weens sy plat voor-en agterkante en 'n verhoogde drywerskajuit in die middel, ideaal vir rangeerwerk. Die eerste twee lokomotiewe is deur die SASH se werkswinkels in Pietermaritzburg gebou en in diens gestel in 1936. 'n Verdere 10 is in diens gestel in 1938.
Vanaf 1938 tot 1964 is 'n verdere twaalf bestel by Metropolitan Vickers and Company, die latere AEI. Die traksiemotors en draaistelle is uitruilbaar met Klas 1E en die lokomotief se maksimum veilige snelheid is 40 km/h. Hulle het diens gedoen in KwaZulu-Natal en Transvaal totdat hulle uit diens onttrek is en vervang is met die Klas 8E.
Kampioenetrofee 2017
Die toernooi se formaat van 2009 en 2013 het onveranderd gebly en die destydse agt beste nasionale spanne op die EDI-ranglys het aan die Kampioenetrofee 2017 deelgeneem: Australië, Bangladesj, Engeland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka en Suid-Afrika. Die spanne is in twee groepe van vier elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne van die groep gespeel het. Die twee beste spanne van elke groep het hierna vir die halfeindrondte gekwalifiseer en die wenners het mekaar in die eindstryd ontmoet.
Die laaste Kampioenetrofee sou oorspronklik in 2013 aangebied word en dié toernooi sou van 2017 af met die Wêreldtoetskampioenskap vervang word. In Januarie 2014 is dié plan egter herroep en aangekondig dat in 2017 wel ’n Kampioenetrofee sal plaasvind en die Wêreldtoetskampioenskap gekanselleer is. In 2016 het die Internasionale Krieketraad aangekondig dat die Kampioenetrofee na 2017 geskrap sal word om aan die IKR se doelwit te voldoen om vir elke krieketformaat een toernooi te hê. In November 2021 het die IKR bekend gemaak dat die Kampioenetrofee in 2025 weer sal plaasvind en in Pakistan aangebied word.
Oorspronklik was in die tydstip die Wêreldtoetskampioenskap in Engeland beplan. Nadat daar nie op ’n geskikte formaat vir dié toernooi besluit kon word nie, is in Februarie 2014 aangekondig om nog ’n Kampioenetrofee aan te bied. In aanloop tot die toernooi het daar ’n konflik ontstaan binne die IKR oor die verdeling van die finansiële middele, met Indië wat gedreig het om toekomstige IKR-toernooie soos die Kampioenetrofee te boikot. Vervolgens het die Indiese beheerliggaam Raad vir Beheer van Krieket in Indië (BCCI) die sperdatum vir die indiening van die Indiese span laat verstryk. Ná twee weke se vertraging en op druk deur mediavennote het die BCCI wel ’n span vir die toernooi bekend gemaak.
Toewysing
Die Internasionale Krieketraad het Engeland en Wallis as gashere vir die Kampioenetrofee 2017 aangewys.
Deelnemers
Die destydse beste agt spanne op die EDI-ranglys soos op 30 September 2015 het vir die Kampioenetrofee 2017 gekwalifiseer: Australië, Bangladesj, Engeland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka en Suid-Afrika. Bangladesj, wat Wes-Indië vervang het, is die enigste verandering in die agt-span-lys van die Kampioenetrofee 2009 en 2013. Die wedstrydskedule en groepe is op 1 Junie 2016 bekend gemaak. Wes-Indië en Zimbabwe kon weens hul lae plekke op die EDI-ranglys nie vir die Kampioenetrofee 2017 kwalifiseer nie. Daar het ook geen assosiaatlid aan die toernooi deelgeneem nie. Pakistan se kwalifisering pleks van Wes-Indië was nie onomstrede nie, aangesien Pakistan homself op kort termyn uit ’n driehoekige toernooi met Wes-Indië en Zimbabwe onttrek het, waarin Wes-Indië die kans gehad het om Pakistan verby te steek en nog vir die Kampioenetrofee 2017 te kwalifiseer.
Stadions
Tydens die toernooi is twee Engelse en een Walliese stadion gebruik. Altesaam 15 wedstryde is tydens die Kampioenetrofee 2017 gespeel, waaronder twee halfeindstryde en die eindstryd. Al die drie stadions het groepwedstryde en wedstryde in die uitklopfase aangebied. Op 17 Desember 2014 is aangekondig dat dieselfde stadions soos tydens die vorige 2013-toernooi gebruik sal word. Aangesien in dieselfde tydstip in Cardiff ook die UEFA Champions League 2016/17-eindstryd beslis is, het dié stadion een wedstryd miner as in 2013 gehuisves.
Formaat
Die Kampioenetrofee 2017 is oor 18 dae tussen agt verskillende spanne oor 15 wedstryde beslis. Dit het op 1 Junie 2017 op The Oval in Londen met die openingswedstryd tussen die gasheer Engeland en Bangladesj begin. Die toernooi het geëindig op dieselfde stadion op 18 Junie met die eindstryd tussen Indië en Pakistan, waartydens Indië die Kampioenetrofee ingepalm het. Dieselfde formaat is voorheen tydens die Kampioenetrofeë in 2009 en 2013 gebruik.
Kalender
Die volgende tabel dui die Kampioenetrofee 2017 se daaglikse program aan. ’n Siaan blokkie dui op wedstryde tydens die groepfase, ’n groen blokkie die uitklopfase en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Groepfase
Die Kampioenetrofee 2017 is deur agt nasionale krieketspanne beslis. Vir die groepfase is die agt deelnemende spanne in twee groepe van vier elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Twee punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop of onbesliste wedstryd en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens lopietempo, dan boultempo en dan die uitslag van die direkte ontmoeting gerangskik. Die twee beste spanne van albei groepe het na die uitklopfase deurgedring.
Riccardo Chailly
Riccardo Chailly, Cavaliere di Gran Croce OMRI (Italiaans: rikˈkardo ʃʃaˈji, Frans:ʃɑji; gebore op 20 Februarie 1953) is 'n Italiaanse dirigent. Hy het sy loopbaan as 'n operadirigent begin en geleidelik sy repertoire uitgebrei om ook simfoniese musiek in te sluit.
Biografie
Chailly was in Milaan in 'n musikale gesin van Romagnol en Franse afkoms gebore. Hy het komposisie saam met sy vader, Luciano Chailly, gestudeer. Sy suster is die harpspeelster Cecilia Chailly.
Chailly het by die musikale konservatoria in Perugia en Milaan gestudeer. Hy het later by Franco Ferrara dirigeer gestudeer. Tydens sy jeug het Chailly ook dromme gespeel in 'n ritme-en-blues groep.
Op die ouderdom van twintig jaar het Chailly assistent-dirigent tot Claudio Abbado by La Scala geword waar hy in 1978 sy dirigeerbuiging gemaak het. Chailly was van 1982 tot 1988 hoofdirigent van die Berlyn Radio Simfonieorkes en van 1983 tot 1986 Prinsipiële Gasdirigent van die Londen Filharmoniese Orkes. Hy het van 1986 tot 1993 die Teatro Comunale van Bologna gelei.
Kampioenetrofee 2017
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit drie wedstryde bestaan het: twee halfeindstryde en die eindstryd. Die twee beste spanne van elke groep het na die uitklopfase deurgedring. Die groepwenner van albei groepe het teen die naaswenner van die ander groep in die halfeindstryde gespeel. Elke wedstryd in die uitklopstadium moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná albei kolfbeurte ’n gelykopuitslag was, is die wedstryd deur ’n Superboulbeurt beslis.
Riccardo Chailly
Biografie
Chailly het in 1985 sy buiging saam met die Concertgebouw Orkes, Amsterdam gemaak. Chailly was vanaf 1988 tot 2004 Hoofdirigent van die Concertgebouw Orkes waar hy homself aan uitvoerings van die standaard simfoniese tradisie toegewy het, vernaam Anton Bruckner en Gustav Mahler, waarmee die orkes sy naam gemaak het. Chailly en die orkes het hulle egter ook op uitgebreide wyse toegespits op die uitbreiding van hul repertoire, met 20ste eeuse klassieke musiek en kontemporêre musiek. Van Chailly se mees noemenswaardige projekte is sy leiding van die 1995 Mahler-fees wat die 100ste herdenking van Mahler se eerste konsert by die Concertgebouw herdenk het. Chailly het ook in Amsterdam opera gedirigeer, beide by die Concertgebouw se jaarlikse Kersmatinee en by De Nederlandse Opera (DNO), welke sy finale operaproduksie in Amsterdam was, te wete Giuseppe Verdi se Don Carlo. Een verslag het gekonstateer dat Chailly in 2002 besluit het om die Concertgebouw Orkes te verlaat toe hy tydens sy laaste kontraktuele samesprekings slegs 'n verlenging van twee jaar aangebied is in pleks van vyf jaar.
In 1986 het Chailly vir die eerste keer die Gewandhausorchester Leipzig tydens die Salzburg-fees gedirigeer nadat Herbert von Karajan Chailly aan die orkes bekendgestel het. Sy volgende verskyning as gas-dirigent met die Leipzig orkes was in 2001, en na 'n bykomende verskyning was hy as die 19de Kapellmeister van die orkes gekies. In Augustus 2005 het Chailly amptelik die Hoofdirigent van die Gewandhausorchester Leipzig, en algemene musikale direkteur van die (GMD) van Oper Leipzig, geword. Sy aanvanklike Leipzig kontrak sou tot die jaar 2010 deurloop. In Mei 2008 het hy sy kontrak met die Gewandhausorchester tot 2015 verleng. Hy het egter as GMD van die Oper Leipzig bedank, volgens berigte as gevolg van konflik oor die aanstelling van personeel sonder sy insae. In Junie 2013 het die Gewandhausorchester en Chailly ooreengekom op 'n verdere verlenging van sy kontrak met inbegrip van 2020. In September 2015 het die Gewandhausorchester egter die nuut-geskeduleerde afsluiting van Chailly se tyd as Gewandhauskapellmeister op Chailly se versoek as Junie 2016 aangekondig, vier jaar voor die voorheen ooreengekome kontrakverlenging. Chailly se projekte in Leipzig het 'n internasionale Mahler-fees in Mei 2001 ingesluit, welke tien verskillende orkeste ingesluit het.
Chailly beskik oor 'n eksklusiewe opnamekontrak met Decca, en sy opnames met Decca sluit volledige siklusse van die simfonieë van Johannes Brahms, Gustav Mahler en Anton Bruckner in. Sy Brahms-siklus met die Gewandhausorchester het die 2014 Gramophone-prys vir Opname van die Jaar gewen. Ander noemenswaardige prestasies sluit opnames van Igor Strawinski, Edgard Varèse en Paul Hindemith in. Meer onlangs het Chailly met die Gewandhaus Orkes opnames van Felix Mendelssohn, Johann Sebastian Bach, Brahms, Robert Schumann se simfonieë in die vorm van Mahler se her-orkestrasie, en 'n volledige siklus van Beethoven se simfonieë, gelei. Sy opnames met Amerikaanse orkeste sluit o.a. Shostakovich: The Dance Album met die Philadelphia Simfonieorkes en Strawinski se Le Sacre du printemps met die Cleveland Simfonieorkes, in.
Chailly is twee keet getroud. Hy het 'n dogter by sy eerste vrou, Anahi Carfi gehad, en 'n stiefseun van sy tweede en huidige huwelik aan Gabriella Terragni.
Aloe moledarana
Aloe moledarana is 'n aalwyn wat endemies is aan Somalië waar dit in die noorde voorkom.
Lithops dinteri
Lithops dinteri is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is inheems aan Namibië en Suid-Afrika. In Suid-Afrika kom die plant in die Noord-Kaap, naby Pella voor. Daar is een populasies wat bedreig word deur onwettige plant versamelaars.
Pseudotrachya hystrix
Pseudotrachya hystrix is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Pseudotrachya en tot die familie Polymastiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1890 deur Topsent.
Aloe longibracteata
Daar is voorgestel dat die spesie met A. greatheadi en A. davyana gekombineer moet word.
Ptilocaulis arbora
Ptilocaulis arbora is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ptilocaulis en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1990 deur Sim, Kim & Byeon.
JAXA
thumb|220px|JAXA se logo.
Die Japannese Lugruimteverkenningsagentskap of JAXA (国立研究開発法人宇宙航空研究開発機構, Kokuritsu-kenkyū-kaihatsu-hōjin Uchū Kōkū Kenkyū Kaihatsu Kikō) is die Japannese nasionale lug-en-ruimteagentskap. JAXA is op 1 Oktober 2003 gestig deur die samesmelting van drie voorheen onafhanklike organisasies.
JAXA is verantwoordelik vir navorsing, tegnologiese ontwikkeling en die lansering van satelliete in 'n aardwentelbaan. Dit is ook betrokke by meer gevorderde sendings soos die verkenning van asteroïdes en die moontlike verkenning deur mense van die Maan. Sy leuse is "Een JAXA".
Ornithoglossum
Ornithoglossum is 'n genus van meerjarige geofiete wat behoort tot die familie Colchicaceae. Al die spesies is inheems in Suidelike Afrika.
Spesies
Daar is nege spesies wat behoort aan die genus:
Kampioenetrofee 2029
Die Kampioenetrofee 2029 (Engels: 2029 ICC Champions Trophy) sal in Oktober 2029 in Indië beslis word. Dit sal die tiende Kampioenetrofee in EDI-krieket wees wat deur die Internasionale Krieketraad (IKR) aangebied word en ná die 2006-toernooi die tweede in Indië.
Toewysing
In 2016 het die IKR aangekondig om met die Kampioenetrofee ná die 2017-toernooi weg te doen. Die IKR het die doelwit gehad om vir elkeen van die drie formate een toernooi te hê. In November 2021 het die IKR egter aangekondig dat dié toernooi vanaf 2025 weer aangebied sal word. In dieselfde maand is die Kampioenetrofee 2029 deur die Internasionale Krieketraad aan Indië toegewys.
Deelnemers
Agt spanne sal aan die Kampioenetrofee 2029 kan deelneem.
Kwalifiserende spanne
Die volgende span het al vir die Kampioenetrofee 2029 gekwalifiseer. Later sal nog sewe spanne aansluit.
Formaat
Die Kampioenetrofee 2029 sal tussen agt verskillende spanne oor 15 wedstryde beslis word. Dieselfde formaat is voorheen tydens die Kampioenetrofeë in 2009, 2013, 2017 en 2025 gebruik.
Groepfase
Die Kampioenetrofee 2029 sal deur agt nasionale krieketspanne beslis word. Vir die groepfase sal die agt deelnemende spanne in twee groepe van vier elk verdeel word; elke span sal een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep speel, dus sal elke span drie wedstryde in die groepfase speel. Twee punte sal vir ’n oorwinning toegeken word, een vir ’n gelykop of onbesliste wedstryd en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte eindig, sal volgens lopietempo, dan boultempo en dan die uitslag van die direkte ontmoeting gerangskik word. Die twee beste spanne van albei groepe dring na die uitklopfase deur.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af sal die toernooi ’n uitklopformaat aanneem wat uit drie wedstryde bestaan: twee halfeindstryde en die eindstryd. Die twee beste spanne van elke groep sal na die uitklopfase deurdring. Die groepwenner van albei groepe sal teen die naaswenner van die ander groep in die halfeindstryde speel. Elke wedstryd in die uitklopstadium moet met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná albei kolfbeurte ’n gelykopuitslag is, sal die wedstryd deur ’n Superboulbeurt beslis word.
Wedstryde
Die spanne sal in twee groepe van vier elk verdeel word, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne van die groep speel. Die beste twee spanne van elke groep sal hierna vir die halfeindrondte kwalifiseer en die wenners sal mekaar in die eindstryd ontmoet.
Russiese verniskuns
duimnael|240px|’n Palech-juwelierskissie met ’n toneel uit die sprokie Tsarewitsj Iwan, die [[Zjar-ptitsa|Vuurvoël en die Grys Wolf.]]
Russiese verniskuns het ontstaan uit die ikoonverwery wat geëindig het met die val van die Russiese Ryk. Die ikoonverwers, wat voorheen kerke en huise van ikone voorsien het, moes ’n ander manier kry om ’n bestaan te maak. So het versierde papier-mâché-boksies ontstaan; die boksies is vernis en tonele, dikwels uit volksverhale, is dan met die hand daarop geverf.
Vier kunssentrums
Die dorp Fedoskino (Федоскино) naby Moskou is die oudste van die vier kunssentrums van Russiese verniskuns, wat al sedert 1795 daar beoefen word. Dit gebruik, anders as die ander sentrums, olieverf in plaas van tempera met ’n eierbasis. Terwyl die kunstenaars hul eie impressionistiese vertolking toegelaat word, is die Fedoskino-verfstyl hoofsaaklik realisties in samestelling en detail.
Die drie ander sentrums is:
Kunstenaars van dié drie sentrums gebruik steeds eiergebaseerde tempera vir die verfwerk, asook die toevoeging van ingewikkelde detail in bladgoud. Al drie sentrums is in die Iwanowo-streek van Wladimir-Soezdal in Sentraal-Rusland en was eers betrokke by die verf van ikone. Sedert die 21ste eeu verf jong kunstenaars weer ikone ook.
Aloe verdoorniae
Aloe verdoorniae is 'n aalwyn wat inheems is in Gauteng en Mpumalanga en word gegroepeer as deel van die bontaalwyne. Dit kom vanaf Cullinan in die weste, ooswaarts tot by Witbank, Dullstroom en Belfast voor. Die plant blom in Junie en Julie.
Daar is voorgestel dat die spesie met A. greatheadi en A. davyana gekombineer moet word.
Björn Ysterkant
thumb|240px|Die grafheuwel van Björn Ysterkant (Sweeds: Björn Järnsidas hög) op die eiland Munsö in Swede.
Björn Ysterkant (Sweeds: Björn Järnsida) was 'n Noorse Wikinghoofman en legendariese Sweedse koning wat in verskeie sagas genoem word. Volgens Skandinawiese geskiedenisgeskrifte uit die 12de en 13de eeu was hy die seun van die berugte Wikingkoning Ragnar Lodbrok. Hy het in die 9de eeu gelewe, en sy bestaan tussen 855 en 858 is bevestig.
Volgens sommige bronne was Björn Ysterkant die eerste heerser van die Sweedse Huis van Munsö. In die 18de eeu is beweer 'n grafheuwel op die eiland Munsö is Björn Järnsidas hög ("Björn Ysterkant se grafheuwel").
Middeleeuse bronne verwys na Björn Ysterkant se seuns en kleinseuns, insluitende Erik Björnsson en Björn at Haugi. Yslandse sagas beweer Björn was die voorouer van die Huis van Munsö, wat tot omstreeks 1060 in Swede regeer het.
Verhale oor Ragnar Lodbrok
Die verhaal van Björn en sy broers, die seuns van die Skandinawiese koning Ragnar Lodbrok, word in verskeie geskrifte uit die Middeleeue vertel. Ragnarssona þáttr (die Verhaal van Ragnar se seuns) is 'n Yslandse saga uit omtrent die 14de eeu wat tradisionele Noorse mondelinge verhale met legendariese temas vertel. Daarvolgens, en volgens "Die saga van Ragnar Lodbrok" was Björn die seun van Ragnar en Aslaug, en sy broers was Hvitserk, Ivar die Beenlose en Sigurd Slang-in-die-oog. Daar word ook vertel van sy halfbroers, Erik en Agnar.
thumb|240px|Ragnar Lodbrok in die slangkuil. Volgens die sagas het die seuns Swede verlaat en verskeie gebiede gaan verower. Ragnar was jaloers op sy seuns se sukses en het Eysteinn Beli in beheer van Swede gelos met die opdrag dat hy die land teen sy seuns beskerm. Hy het toe oor die Oossee gevaar en ander land gaan plunder om sy eie bekwaamhede te wys.
Ragnar se seuns Erik en Agnar het 'n boodskap aan koning Eysteinn gestuur dat hy hom aan hulle moet onderwerp. Hy het sy opperhoofde gevra, wat die eis verwerp het. Swede het toe die seuns aangeval, en Erik en Agnar is oorrompel. Agnar is gedood en Erik gevange geneem. Eysteinn het Erik soveel van Uppsala öd aangebied as wat hy wou hê, asook sy dogter as bruid. Erik het gesê ná so 'n groot nederlaag wil hy niks anders hê as om te sterf nie. Hy het gevra om met spiese deurboor te word en sy wens is toegestaan.
Erik se moeder, Aslaug, en sy ander broers Björn Ysterkant en Hvitserk het daarop met 'n groot leër na Swede geseil. Die daaropvolgende geveg het geëindig met Eysteinn se dood.
Hoeni
Hoeni (oorspronklike naam onbekend) was ’n farao van die 3de Dinastie tydens die Ou Ryk van Antieke Egipte. Daar word geglo het hy 24 jaar lank regeeer, tot omstreeks 2600 v.C.
Björn Ysterkant
Verhale oor Ragnar Lodbrok
Die saga lui verder dat Ragnar deur koning Aelle II van Northumbria in Engeland gevang en in 'n slangkuil gegooi is ná 'n dom invalspoging. Björn en sy broers het Aelle toe aangeval, maar is teruggedryf. In 'n tweede geveg is Aelle gevang en uit wraak is die "bloedarend" op hom uitgekerf.