cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bedelary
Japan
Boeddhistiese monnike verskyn in die openbaar om vir aalmoese te bedel. Hoewel haweloosheid in Japan algemeen voorkom, bedel sulke mense selde.
Kanada
Die provinsie Ontario het sy veiligestraatwet in 1999 ingestel om spesifieke soorte bedelary te beperk, veral sekere gevalle van "aggressiewe" en beledigende bedelary.
Een van die reaksies op die antibedelwette was die skep van die Ottawa-bedelaarsvakbond, wat vir die politieke regte van bedelaars baklei. Die vakbond is deel van die Industrial Workers of the World.
Brits-Columbië het sy eie veiligestraatwet in 2004 in gebruik geneem, wat ooreenstem met die Ontario-wet. Daar is ook kritici in dié provinsie wat sulke wette teenstaan.
Luxemburg
Bedelary in Luxemburg is wettig, behalwe as dit deur 'n groep is of dit 'n georganiseerde poging is. Volgens 'n organisasie is 1,639 bedelsake in Roma aangemeld. Die bedelaars is glo in hegtenis geneem, geboei en vir ure aangehou en daar is beslag gelê op hul geld.
Noorweë
Bedelary is verbode in sommige provinsies (Noors: fylke) en daar was planne vir 'n landwye verbod in 2015, maar dit is laat vaar nadat die Sentrale Party hul steun onttrek het.
Portugal
In Portugal bedel bedelaars gewoonlik voor Katolieke kerke, by verkeersligte of by spesiale plekke in die middestad van Lissabon en Oporto. Bedelary is nie teen die wet in Portugal nie. Baie sosiale en godsdienstige instellings steun huislose mense en bedelaars en die Portugese welsynsdienste gee hulle 'n finansiële oorlewingsubsidie.
Roemenië
Wet 61 van 1991 verbied 'n aanhoudende gesmeek vir die barmhartigheid van die publiek deur iemand wat in staat is om te werk.
Verenigde State
Amerikaanse howe het herhaaldelik bevind dat bedelary beskerm word deur die vryheid van spraak-wet. In Augustus 2013 het die appèlhof 'n antibedelwet van Rapids, Michigan, verwerp op gronde van die vryheid van spraak-wet.
Gebruik van geld
In 'n studie in 2002 van 54 bedelaars in Toronto is bevind dat van 'n mediaan-inkomste van Kan$638 het diegene met wie 'n onderhoud gevoer is $200 op kos bestee en $192 op alkohol, tabak en onwettige dwelms.
In Noord-Amerika word algemeen berig dat mense bedel vir dwelmmisbruik en ander verslawings.
Gemeenskappe wat werk teen bedel in strate
Weens kommer dat mense wat op straat bedel die geld gebruik vir alkohol- of dwelmmisbruik, beveel sommige mense aan dat diegene wat aan bedelaars wil gee, eerder geskenkbewyse vir kos of dienste gee. Party skuilings bied besigheidskaartjies aan met die skuiling se adres en dienste, wat in plaas van kontant gegee kan word. Dit word gekritiseer aangesien daar gewoonlik ver minder beddens in skuilings is as behoeftige mense.
Simone Lykke
Simone Lykke (gebore 9 September 1986) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hundeliv (2016) en Denmark (2019), en in die televisiereekse Ambassadøren (2020) en Grow (2020).
Marshalleilande
Die Marshalleilande (Engels: Marshall Islands, [ˈmɑːrʃəl ˈaɪləndz], ; Marshallees: Aorōkin M̧ajeļ), amptelik die Republiek die Marshalleilande (Republic of the Marshall Islands, kort RMI; Aolepān Aorōkin M̧ajeļ, [ɑ̯ɑ͡ɒɔ̯ɔ͡ɛlʲɛbʲænʲ ɑ̯ɑ͡ɒo̯o͡ɤrˠɤɡɯ͡inʲ mˠɑɑ̯zʲɛ͡ʌɫ]), is 'n eilandnasie in die Stille Oseaan en Oseanië net noord van die ewenaar en net wes van die Internasionale datumgrens met 'n oppervlakte van 181,43 km² en 'n bevolking van 58 413 in 2018. Die Marshalleilande bestaan uit sowat 1 200 eilande.
Die Marshalleilande is genoem ná die seekaptein John Marshall wat in 1788 saam met die seekaptein Thomas Gilbert, ná wie Kiribati voorheen die "Gilberteilande" genoem is, beide Kiribati en die Marshalleilande vir Europa ontdek het.
As gevolg van die Spaans-Amerikaanse Oorlog is die argipel in 1899 deur Spanje aan die Duitse Keiserryk verkoop en by Duits-Nieu-Guinee ingelyf. Tydens die Eerste Wêreldoorlog is dit deur Japan beset en het na dié oorlog 'n Volkebondmandaat geword. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is dit deur die Verenigde State beset en het in 1947 'n trougebied van die Verenigde Nasies geword. Tussen 1946 en 1958 het die Verenigde State eksperimente met kernwapens in die Bikini-atol uitgevoer en meer as 20 waterstof- en atoombomme oor die atol getoets, die grootste daarvan was Castle Bravo met 15 megaton. Op 1 Mei 1979 het die Marshalleilande sy eie regering verkry en status van selfregering ontvang. Die Marshalleilande het op 21 Oktober 1986 'n verdrag oor vrye assosiasie met die Verenigde State onderteken, waarmee dit 'n onafhanklike land geword het. Die Verenigde State is nog steeds vir die verdediging van die Marshalleilande verantwoordelik.
Ottoshoop
Ottoshoop is 'n klein dorp in die Noordwes-provinsie, Suid-Afrika.
Geskiedenis
Goud is in 1875 by Ottoshoop ontdek, dieselfde jaar as wat spoelgoud by Lydenburg ontdek is. Die goudstormloop in Ottoshoop het egter eers in 1887 plaasgevind omrede meer belowende vondse op ander plekke gemaak is. Die dorp is in 1876 gestig, die vroeë dae van die goudstormloop en is na CB Otto vernoem. Hy was die landdros van nabygeleë Groot Marico. Die goud het egter gou opgeraak en vandag is die dorp slegs 'n spoorweghalte.
Besienswaardighede
Naby die dorp is Bobbejaangat, 'n groot dolomitiese sinkgat van onbekende diepte wat met helder water gevul is.
Jack Elam
Jack Elam (13 November 1920 – 20 Oktober 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Kansas City Confidential (1952), Kiss Me Deadly (1955), Once Upon a Time in the West (1968), en The Cannonball Run (1981).
Tokushima-prefektuur
Tokushima-prefektuur (徳島県) is een van die 47 prefekture van Japan. Tokushima is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
Verenigde Koninkryk (dubbelsinnig)
Die term Verenigde Koninkryk kan verwys na die volgende:
Britse Eilande:
Skandinawië:
Ander:
Piet Retief
Pieter Mauritz Retief, beter bekend as Piet Retief, was 'n Voortrekkerleier wat op 12 November 1780 op die plaas Welvanpas naby Wellington, in die destydse Kaapkolonie, gebore is.
Groot Trek
Hy word woordvoerder vir Trekkers in krisis wat uitloop op die Groot Trek en word een van hulle leiers. Hy reik 'n geskiedkundige manifes uit op 22 Januarie 1837 om die doel van die Groot Trek te verduidelik. Drie maande later is hy en sy geselskap by die ander Emigrante tussen Thaba ’Nchu en Vetrivier. Gerrit Maritz en Hendrik Potgieter was toe pas terug van die strafekspedisie teen Silkaats; dog ondanks die gewig wat hierdie prestasie in die skaal gewerp het en die feit dat Retief se geselskap nie die grootste was nie, is hy tot Goewerneur van die Emigrante gekies. Sy eerste taak was om vrede te maak tussen Potgieter en Maritz, wat intussen nie meer so goed met mekaar oor die weg kon kom nie. Daarna het hy verdrae van vrede en vriendskap gesluit met die naburige inboorlingkapteins soos Moshesh, Maroko, Tawane en Sikonyella. ’n Tydperk van besluitloosheid het nou gevolg, daar dit nie ’n maklike taak was om die toekomstige tuiste van die Emigrante te kies nie. Hy sou daarheen gaan en van die Zoeloekoning Dingaan ’n stuk grond vir sy mense ruil. Intussen het hy briewe aan luitenant-goewerneur Stockenström gerig om die planne van die Trekkers uiteen te sit en hul onafhanklikheid te beklemtoon. Hy skryf onder andere: “Ek het my geboorteland nie verlaat om in duisternis te leef met die Britse Regering of met diegene van my medeburgers wat agtergebly het nie; dit is my sterk begeerte om ’n vrye verkeer met hulle te handhaaf.” Ondanks alles wat hy en sy landgenote in die Kolonie moes verduur, is hy te grootmoedig om enige gevoel van vyandigheid te koester. In Port Natal is Retief baie hartlik deur die Engelse nedersetters aldaar ontvang, wat hom ook ’n adres aangebied het.
Dingaan
Dit is bekend hoe hy van Dingaan die belofte verkry het van ’n groot stuk grond, op voorwaarde dat hy ’n aantal beeste sou terugbring wat deur Sikonyella gesteel is. Al moes dit vir Retief ’n baie vernederende opdrag gewees het, het hy nietemin toegestem, omdat hy besef het dat daar groter belange as eie eergevoel op die spel was. ’n Ekspedisie het na Sikonyella gegaan, hy is met ’n lis gevang en die gesteelde vee is daarop teruggeneem. By die laers teruggekeer, op weg om die vee aan Dingaan terug te besorg, is Retief van verskeie kante, onder andere deur Maritz, versoek om nie weer na Umgungundlovu te gaan nie. In sy opregtheid, en ook miskien omdat hy nie voldoende kennis gedra het van die mentaliteit van die inboorlinge nie, het Retief nooit aan verraad gedink nie. Buitendien wou hy dit nie waag om Dingaan ook maar die minste aanstoot te gee of agterdog by hom te wek nie, want dan kon hy dalk weier om die koopkontrak te teken. Hy het dus verkies om liewer sy eie lewe in gevaar te stel. Die gevolg was dat die noodlottige tog, wat op die vreeslike moord van 6 Februarie 1838 uitgeloop het, met sewentig uitgesoekte manne onderneem is.
Vernoemings
Die dorp Piet Retief, Mpumalanga, is na hom genoem, asook (gedeeltelik) Pietermaritzburg, die hoofstad van KwaZulu-Natal. Daar word dikwels gemeen dat die “Maritz”-gedeelte van Pietermaritzburg van die begin af ’n vernoeming was van Gerrit Maritz. ’n ander Voortrekkerleier. In werklikheid was Pietermaritzburg oorspronklik PietermaUritzburg, waarmee sowel Retief se eerste as sy tweede voornaam in die pleknaam vervat is. Dit was eers later dat die “u” weggelaat is en daar gereglementeer is dat Maritz ook in die pleknaam onthou sou word.
Wortelvliesontsteking
In die tandheelkunde verwys wortelvliesontsteking na die ontsteking van die wortelvlies wat ontstaan uit 'n chemiese pulpa-ontsteking, meestal op die basis van tandbederf. Wortelvliesontsteking veroorsaak dat tande los sit en selfs kan uitval.
Karen Lykkehus
Karen Lykkehus (22 Oktober 1904 – 25 Oktober 1992) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Støv for alle pengene (1963), The Goldcabbage Family Breaks the Bank (1976), The Golden Cauliflower Family Gets the Vote (1977), en Next Stop Paradise (1980).
Oscar James
Oscar James (gebore 25 Julie 1942) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Hardware (1990), If Only (2004), en Charlie and the Chocolate Factory (2005).
Wortelpuntgranuloom
In die tandheelkunde verwys ´n wortelpuntgranuloom na ´n weefselknoppie aan die punt van ´n tandwortel (wortelpunt). Dit ontstaan onder die invloed van die prikkeling van ´n chroniese ontsteking.
Banja Luka
Banja Luka (Serwies: Бања Лука) is die tweede grootste stad in Bosnië en Herzegowina, met 'n bevolking van 238 353, ná die hoofstad Sarajevo.
Dit is die hoofstad en grootse nedersetting in die deelstaat Republika Srpska.
NG gemeente Derdepoort
duimnael|regs|330px|Die kerkgebou in Swaanstraat, East Lynne, Julie 2017.
duimnael|regs|170px|Ds. W.P. de Vos, leraar van 1952 tot 1958.
Die NG gemeente Derdepoort is ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Pretoria.
Afstigting
Die eerste kerkraadsvergadering is op 20 Augustus 1946 onder voorsitterskap van die destydse konsulent, ds. L.N. Botha van Villieria, gehou en van die elf ouderlinge en elf diakens waaruit die Raad toe bestaan het, was die volgende teenwoordig: Ouderlinge: G.R. Labuschagne, P. Mouton, A.J. van der Merwe, A.W.L. van Zyl, L.E. ,Opperman, J.H. Botha, J.J. du Preez, W. van Eeden en S.W. du Toit; diakens: R.W.A. Yeld (scriba), J. Human, P.W. Prinsloo, S.W. van der Merwe, J.J. Gordon, E.P. Booysen, T.E. van Eeden en F.J. Lowe. Van die ouderlinge het teen 1951 nog net nog br. Wynand van Eeden (wat intussen 'n tydjie weg was) en van die diakens bb. Jan Human (nou ouderling), E.P. Booysen, Freddie Lowe en T.E. van Eeden gedien, maar laasgenoemde se diens is ook onderbreek.
Eerste treë
Onder leiding van ds. Botha het die kerkraad onmiddellik sy aandag gegee aan die verkryging van die dienste van 'n vaste leraar, die vergroting en verbetering van die kerksaaltjie waarin eredienste gehou is, die verkryging van grond en die aanbou van ‘n pastorie. Ondertussen het ds. A.G.O. Coertse, gewese hoofkapelaan van die Staande Mag, die kerkraad se beroep aangeneem en nadat hy in April 1947 as leraar van die gemeente bevestig is, het sake vinniger gevlot. Die verbeterings aan die kerksaal is al gou voltooi en goeie vordering kon met die aanbou van die pastorie gerapporteer word.
Hoewel die gemeente destyds nie juis welgestelde lidmate gehad het nie, is waardevolle skenkings tog ontvang. Hieronder tel 'n aansienlike bedrag wat dit moontlik gemaak het om 'n elektriese kerkorrel aan te koop en ander skenkers was verantwoordelik vir die Nagmaalservies (pragtige kelkies op versilwerde staanders is ook later geskenk), die nagmaaltafel, stoele vir die preekstoel ens.
Piper Reese
Piper Reese (gebore 13 Augustus 2000) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Piper's Picks TV (2008), AwesomenessTV (2013), en Funny or Die's Boy Search! (2014).
Fukuoka-prefektuur
Fukuoka-prefektuur (福岡県) is een van die 47 prefekture van Japan. Fukuoka is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
Teologiese Skool Burgersdorp
duimnael|regs|270px|Die gebou waarin die Teologiese Skool met sy stigting op [[29 November 1869 gehuisves is, voor dit vergroot is.]]
Die Teologiese Skool Burgersdorp was die opleidingskool van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika op Burgersdorp in die Noordoos-Kaap waar predikante en onderwysers van 1869 tot 1905 opgelei is, toe die skool na Potchefstroom verskuif het. Daar was dit die voorloper van die latere Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys, nou die Potchefstroomse kampus van die Noordwes-Universiteit.
Agtergrond
duimnael|regs|270px|Die destydse Teologiese Skool soos dit in 1876 vergroot is. Volgens die boukontrak is 'n "skoolkamer" gebou. Die tweede deur van links gee toegang daartoe. Die groot deur regs gee toegang tot die oorspronklike perdestal en die klein deur langsaan tot die oorspronklike waenhuis. Die oorspronklike deure van die perdestal en waenhuis is verbreek.
duimnael|links|180px|Ds. [[Jan Lion Cachet van 1869 tot 1875 ds. Dirk Postma se medeleraar in die gemeente terwyl albei doseer het aan die Teologiese Skool.]]
Die moeilikhede wat die Gereformeerde kerk Burgersdorp ervaar het om 'n eie leraar te bekom, was die vernaamste dryfveer vir die stigting van die Teologiese Skool. Die eerste voorlopige kerkraadsvergadering van dié gemeente is op 21 Januarie 1860 gehou. 'n Beroep is uitgebring op ds. J.W. te Bokkel, predikant van die Christelike Afgeskeie Gereformeerde Kerk te Ommen in Nederland, en die beroepsbrief is deur die ouderlinge en diakens namens die gemeente onderteken, maar daarin is die traktement vir eers onbepaald gelaat, terwyl die bedrag van £200 gestem is vir die bestryding van die koste in verband met sy oorkoms. Die traktement sou bepaal word in oorleg met die leraar as hy teenwoordig is.
Prof. De Cock het gedurig pogings in die werk gestel om 'n predikant vir Burgersdorp te bekom, maar sy pogings is nie met sukses bekroon nie. Daarom het die kerkraad ernstig aandag begin skenk aan die vraagstuk van opleiding van predikante deur die Kerk self. So het die kerkraad op sy laaste vergadering, waarin ds. Postma as verantwoordelike konsulent opgetree het – want die kerkraad het ingewillig om ds. Beyer, predikant van Reddersburg, as konsulent te ontvang – besluit om die saak te berde te bring op die eerste Algemene Sinode van die Kerk. Die voorstel het daarop neergekom dat aan die Sinode voorgestel sou word om dit moontlik te maak vir een van die gemeentes om twee predikante te beroep en dat genoemde predikante dan saam met die bediening van die gemeente, aandag moes skenk aan die opleiding van aanstaande predikante.
E. Alyn Warren
E. Alyn Warren (2 Junie 1874 – 22 Januarie 1940) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Money (1915), The Bells (1926), Red Wine (1928), en Port of Seven Seas (1938).
Teologiese Skool Burgersdorp
Agtergrond
Ds. Postma het opdrag van die kerkraad en die gemeente gehad om sodanige voorstel in naam van Burgersdorp op die Sinode te doen, maar of dit presies so geskied het, word nie in die handelinge van die Sinode vermeld nie. Die saak van die oprigting van 'n Teologiese Skool het wel die aandag van die Sinode geniet, maar die Sinode het nie daartoe besluit nie omdat die Kerk nog nie sterk genoeg was nie. Dit was egter maar die begin van hierdie saak, want hoewel die plan van die kerkraad nie deur die Sinode aanvaar is nie, het die kerkraad self dit nie laat vaar nie.
Net op die volgende Algemene Sinode, wat in 1863 gehou is, het die kerkraad weer aan sy afgevaardigdes opdrag gegee om voor te stel dat die Gereformeerde Kerk kragtig sal werk om 'n Teologiese Skool tot stand te bring en as die geldelike sake dit vir die teenswoordige nog nie mag toelaat nie, dat ten minste besluit moes word om gereeld vir die saak te kollekteer. Hierdie gedagte van die kerkraad is deur die Sinode bekragtig. Intussen is gereeld van prof. De Cock verneem dat hy geen sukses kon behaal met die verkryging van 'n predikant vir Burgersdorp nie. Dit het dus meer en meer vir die kerkraad duidelik geword dat daar geen hoop was op uitkoms vanuit Nederland nie.
Die behoefte aan 'n eie opleidingsaksie het dus gaandeweg dringender geword; daarom is op 'n kerk-raadsvergadering gehou op 25 Junie 1864 en waarop ds. Postma ook teenwoordig was, baie ernstig aandag geskenk aan die oprigting van 'n eie skool. Luidens die notule van die vergadering het ds. Postma 'n baie belangrike voorstel insake beter opleiding van predikante voorgedra en hy het hiervoor die steun van sowel die kerkraad as die gemeente verkry. Ds. Postma sou 'n paar weke in die geweste vertoef sodat die voorstel rustig oorweeg kon word. Sy gedagte het hierop neergekom dat die Kerk in die noodtoestand moes trag om ooreenkomstig art. 8 Kerkorde, dit wil sê langs die weg van singuliere (Wat buitengewoon of uitsonderlik is} gawes, manne toe te rus om as predikante op te tree, aangesien dit nou duidelik was dat die hulp vanuit die buiteland baie twyfelagtig was. Hierdie toerusting moes dan nog maar geskied deur middel van die diensdoende predikante tot tyd en wyl 'n eie Skool opgerig kon word. Hierdie gedagte van ds. Postma het ook die volle steun van ds. Beyer geniet.
Die oorweging van hierdie gedagte van ds. Postma het egter voor sy vertrek na Transvaal 'n wending geneem wat hy blykbaar nooit kon voorsien het nie en ongelukkig ook nie kon steun nie. Toe die kerkraad weer op 15 Julie 1864 byeenkom, is hulle versoek deur die waarnemende konsulent om die name van sekere persone te noem wat moontlik onder art. 8 Kerkorde kon aansoek doen om toelating tot die studie. Die kerkraad het inderdaad twee persone se name genoem, maar op versoek van ds. Postma is toe besluit dat eers gepoog sal word om 'n vergadering van alle kerkrade van die Kaapkolonie te hou en wel op 9 September 1864.
Op 'n Buitengewone Kerkraadsvergadering gehou op 20 Augustus 1864 het die kerkraad onverwags aan ds. Postma 'n beroepsbrief tot professor in die Teologie oorhandig. Dit was vir hom klaarblyklik 'n verrassing, maar hy wou hom nie daaroor uitspreek nie, aangesien daar 'n vergadering van die kerkrade hangende was en daar juis oor die saak van die opleiding gehandel sou word. Op 9 September 1864 het die kerkraad van Burgersdorp tesame met verteenwoordigers van Middelburg, Colesberg, Philipstown en Aliwal-Noord vergader en toe het dit geblyk dat ds. Postma ook van die ander kerkrade elk 'n beroepsbrief tot professor in die Teologie ontvang het.
Die kerkraad van Burgersdorp het die gewigtige saak formeel aan die orde gestel deur sy voorstel aan ds. Postma gedoen hier te herhaal, naamlik dat sy eerwaarde afgesonder moes word om die werk van die opleiding van aanstaande predikante te behartig. Dit is ook deur die kerkraad van Middelburg gedoen. Toe hierdie saak bespreek word, het ds. Postma ook briewe vanuit Transvaal voorgelees, sommige waarvan offisieel en ander partikulier was, maar in almal is gehandel oor hierdie saak. 'n Brief is ook van ds. Beyer voorgelees waaruit geblyk het dat hy van mening was dat die tyd nog nie ryp was vir die daarstelling van 'n algemene Skool van die Kerk nie, maar dat hulle maar moes voortgaan ooreenkomstig die besluit van die laas gehoue Sinode, naamlik dat die diensdoende predikante die voornemende studente in hulle studie moes lei en dat die Sinode die kandidate self sou ondersoek en toelaat al dan nie.
Nadat die gedagtes van die vergadering duidelik aan die lig gekom het, het ds. Postma homself skriftelik verklaar oor die hele aangeleentheid. Uit die stuk wat hy in die vergadering voorgedra het, blyk dit duidelik dat hy hom verbly oor die belangstelling wat in hierdie belangrike saak geopenbaar is, maar dat nie uit die oog verloor moet word nie dat die opleiding van predikante 'n saak is wat deur die Kerk in sy geheel moet behartig word en gevolglik deur die Algemene Sinode daargestel moet word. Wat sy persoon betref het hy onomwonde verklaar, trots die kerkrade van mening was dat hy afgesonder moes word vir die werk van die opleiding van predikante, hy hom hoegenaamd nie bekwaam daartoe beskou nie. Hy het die kerkrade egter versoek om hulle begeerte insake die opleiding van predikante aan die eersvolgende Sinode bekend te maak.
Van der Vyver skryf in My erfenis is vir my mooi, die gedenkboek van die Gereformeerde Kerk se Teologiese Skool, ds. Postma was 'n vurige pleitbesorger vir Christelike onderwys en die beoefening van Christelike wetenskap. "vandaar sy ywer vir die oprigting van Christelike skole, die oprigting van die Teologiese Skool in 1869, die uitbouing van hierdie inrigting sodat dit altyd meer diensbaar kon wees aan kerk en volk. Voortdurend het hy gepleit vir die ereplek van Hollands naas Engels en vir die deeglike onderrig van Vaderlandse Geskiedenis." Van der Vyver sê Postma se woorde voor die sinode van 1873 was sprekend van sy visie vir Christelike opleiding toe hy 'n eie inrigting in die vooruitsig stel, 'n normaalskool waaraan onderwysers kon studeer en 'n inrigting wat vir universiteitsgrade kan oplei, om daarna vir doktor of advokaat te gaan studeer, en die wat wens om predikant te word, kan aan die inrigting hulle hele opleiding geniet met 'n universiteitsgraad. Dit was inderdaad ds. Postma, die versiende idealis, wat vooruitgegryp het na 'n eie inrigting vir hoër onderwys, die uiteindelike Potchefstroomse Universiteit vir C.H.O., en die eerste stene gelê en daarop begin bou het.
Stigting
duimnael|regs|350px|Die studente en dosente van die Teologiese Skool in 1892. Proff. [[Jan Lion Cachet (derde van links) en Stephanus Postma (vierde van links) sit in die middelste ry.]]
duimnael|links|340px|Op [[1 September 1886 is hierdie gebou deur die Vrye Christelike Skool en die Teologiese Skool betrek. Die foto is bes moontlik geneem met die ingebruikneming daarvan.]]
duimnael|200px|links|Prof. [[Stephanus Postma.]]
duimnael|links|200px|Prof. [[Petrus Postma.]]
duimnael|links|220px|'n Groep Burgersdorpse studente, Oktober 1896. Agter (van links): [[J.G.H. van der Walt, J.A. du Plessis, J.C. Krüger, Willem Postma. Tussen-in: G.H.J. Kruger. Voor: P.J. Snyman en J.D. du Toit.]]
duimnael|regs|350px|Professore en studente van die Teologiese Skool in 1899. In die middelste ry sit: (van links) [[Ferdinand Postma, Flippie Snyman Jan Lion Cachet, Jacobus du Plessis, Willem Johannes de Klerk, Dirk Postma en Hendrikus Pasch.]]
In artikel 83 word die "wetenskappe" opgenoem wat op die Skool geleer word. Behalwe die suiwer teologiese vakke word die volgende vier groepe bygenoem: Hollandse taal en styl; Latyn, Grieks en Hebreeus; Algemene Geskiedenis en Geografie en Mitologie; Redekunde en "Boven Natuurkunde". Dit is die begin van die sogenaamde Literariese Departement van die Teologiese Skool – 'n departement waarin die teologiese studente self hulle voorbereidende literariese opleiding en waarin jongmanne in die sekulêre wetenskaplike hoër onderwys ontvang het. Omdat die Kerk volgens artikel 21 van sy Kerkorde steeds gewaak het dat daar Christelike onderwysers moet wees, word in die Stigtingshandelinge melding gemaak veral van jongelinge wat hulle tot onderwysers wil bekwaam. Die onderrig in die Literariese Departement is ook aan die eerste twee dosente, di. Dirk Postma en Jan Lion Cachet, opgedra. Dié twee predikant was destyds ook albei leraar van die plaaslike Gereformeerde kerk.
Op die Sinode van 1873 (art. 133) is verder gegaan deur 'n "Admissie eksamen aan de Theologiese School der Gereformeerde Kerk in Zuid-Afrika" in te stel. Die vakke vir die eksamen was hoofsaaklik sekulêr: Hollandse Taal, Syferkuns, Algebra en Matesis; Algemene en Suid-Afrikaanse Geskiedenis, Bybelse en Kerkgeskiedenis; Aardrykskunde, Natuurkunde; Engelse Taal.
In 1876 het sake so gunstig verloop dat die Sinode (art. 122) besluit het tot die benoeming van twee professore — die vorige lerare was bloot dosente — 'n teologiese en 'n literariese professor. Daar was ook sprake van die benoeming van 'n "gequalificeerden onderwijzer van den hoofdonderwijzersrang". Die benoeming van die teologiese professor is deur die Sinode onmiddellik gedoen, terwyl die beroep van die professor litterarum na die College der Curatoren verwys is (art. 127). Die Sinode het verder (art. 134) noukeurig ingegaan op die leervakke. Benewens die teologiese vakke vir die aanstaande predikante is die volgende vyf groepe neergelê: Hollandse Taal, Styl en Letterkunde en Engelse Taal en Letterkunde; Latyn, Grieks, Hebreeus en Bybelse Chaldeeus; Algemene Geskiedenis, Geografie en Mitologie; Natuurkunde; Logika en Metafisika. "En wel dat de studenten in bovengenoemde vakken zoo onderwezen worden, dat zij zich bekwamen om zich tot het examen van B.A. te kunnen aanbieden, zulks verkiezende". Volgens artikel 140 is verder besluit tot die splitsing van die eksaminering van studente in "een litterarisch en een eindexamen". Die maatstaf vir die literariese eksamen is eweneens na die Kuratore verwys. In Bijlage No. 2 word volle besonderhede gegee van 'n "Schema voor het Admissie Examen". Die College der Curatoren het toe ds. Petrus Postma, B.A., aangestel as professor litterarum en hom op 7 Mei 1877 as sodanig geïnstalleer.
Die Sinode van 1879 het ook op aanbeveling van die Kuratore besluit om voortaan as graad van bekwaamheid vir toelating van 'n persoon tot student in die Teologie te stel "een certificaat van het Universiteits Matriculatie examen", maar aangevul deur "een verder onderzoek door de curatoren in die vakken, welke volgens voorschrift der Synode aangegeven zijn". Die Kuratore rapporteer ook met 'n gevoel van dankbaarheid dat drie van die studente met goeie gevolg hulle "Goeverments On-derwijzersexamen" afgelê het en dat daar in 1879 drie studente in die lettere was, terwyl drie ander hulle "hier ter plaatse" voorberei het op die Admissie-eksamen en enkele lesse in die Skool ontvang.
In 1880 het ds. Marthinus Postma die vorige professor litterarum opgevolg. Die Sinode van 1882 het 'n uitgewerkte "Schema voor het Literarisch Examen" (Handelinge, bl. 98-99) goedgekeur, terwyl twee ander belangrike sake weens geldelike moeilikhede voorlopig uitgestel is: benoeming van 'n tweede professor in die wetenskappe of lettere en die stigting van 'n Voorbereidende Skool aan die Teologiese Skool (artt. 131, 134).
Op die sinode van 1885 is nader besonderhede aangaande die Admissie-eksamen en die Literariese Eksamen verstrek, terwyl die aantal vakke vir die Literariese Eksamen tans in vyf groepe gestel word: Nederlandse Taal en Letterkunde; Grieks; Latyn; Algemene en Suid-Afrikaanse Geskiedenis; Logika en Retorika, met besonderhede van elke vak. Die skema het nou omvat besonderhede van drie vakke (die eerste drie) en die name van drie ander vakke. Hollands, Latyn, Grieks, Mitologie, Logika en Metafisika, Algemene Geskiedenis. (Hebreeus het uitgeval.) In 1889 is prof. M. Postma deur sy broer Stephanus Postma as professor litterarum opgevolg.
Op die Sinode van 1897 het die Kuratore meegedeel dat volgens art. 94 van die vorige Sinode die Kuratore sinds 1895 twee ander here "tot assistensie" benoem het: P.C. Snyman en J.A. du Plessis, en selfs aanbeveel dat die assistensie vervang word deur 'n tweede professor litterarum. Verder word deur die Kuratore aanbeveel, wat deur die Sinode aanvaar is, dat die eie Admissie-Eksamen heeltemal vervang word deur die Hooger School Examen van die Kaapse Universiteit of sodanige eksamen van die OVS of die ZAR of 'n gelykwaardige eksamen. Prof. Stephanus Postma het in 1897 bedank. In 1898 het twee professore litterarum oorgeneem: P.C. Snyman en J.A. du Plessis.
Die Tweede Vryheidsoorlog het ook die Teologiese Skool diep getref. Alle werksaamhede is beëindig. Die werksaamhede kon eers weer na afloop van die oorlog behoorlik hervat word. Albei die professore in die lettere het hulle betrekking neergelê en is opgevolg in 1903-4 deur die broers Dirk Postma en Ferdinand Postma.
Die verplasing van die Teologiese Skool
duimnael|320px|links|Die professore en studente van die Gereformeerde Kerk se Teologiese Skool in 1903. Dr. [[Flippie Snyman sit sesde van links in die middelste ry. Ds. Dirk Postma, 'n kleinseun van die stigter van die Gereformeerde Kerk, sit regs van dr. Snyman. Die eerste hoof van die driedelige onderwysinrigting op Steynsburg, H.J.J. (Lord John) van der Walt, sit links in die voorste ry. Voor: H.J.J. van der Walt, I.D. Kruger, J.C. van der Walt, H.D. Lessing, H.J. van der Walt, F.J. Jooste, C. Riekert, J.J.A. Coetsee. Middel: H.J.R. du Plessis, T.N. Venter, N.H. van der Walt, prof. J.A. du Plessis, prof. J. Lion Cachet, prof. P.C. Snyman, D. Postma, A.P.C. Duvenage, H.P.J. Pasch. Agter: J. Kruger, J. Duvenage, D. Kruger, B.R. Grobler, J. Coetzee, P. du Plooy, A. Coetzee, P.W. Bingle.]]
duimnael|regs|320px|Die laaste groep professore en studente, 1904. Voor v.l.n.r.: D.J. du Plessis, [[Ad Coetsee|J.J.A. Coetsee, P. Coetzee, S. Vorster, J.H. Kruger, R.S. Postma. Middel: J.H. Boneschans, H.J.R. du Plessis, prof. Ferdinand Postma, prof. Jan Lion Cachet, prof. Dirk Postma, J.H. Kruger, T.N. Venter. Agter: H.J.J. van der Walt, J.C. van der Walt, B.J.M. Kruger, H.P.J. Pasch, J.P. van der Walt, D.P. du Plessis, B.R. Grobler, P.W. Bingle.]]
duimnael|220px|links|Die Studentemonument is op Potchefstroom opgerig ter nagedagtenis aan die studente en oudstudente van die Teologiese Skool, toe nog op Burgersdorp, wat in die [[Tweede Vryheidsoorlog gesneuwel het. Hulle was Karel David Coetsee, Calman Efraim Lion Cachet, Jacob Philippus Maré, Johannes Abraham Venter en Jan Christoffel Kruger, almal met die rang kommandant.]]
duimnael|links|180px|Kmdt. [[Japie Maré|Jacob Philippus (Japie) Maré, een van die drie studente wat in die Driejarige Oorlog gesneuwel het.]]
Die eerste melding in die notules van die kerkraad met die plan om die Teologiese Skool te verplaas was op 20 Maart 1903 toe die afgevaardigde na die Algemene Vergadering dienaangaande rapport gedoen het. Die kuratore het indertyd, toe dit geskyn het of die Algemene Sinode nie gou bymekaar sou kon kom nie as gevolg van die ontredderde toestande in Transvaal en die Vrystaat, die moontlikheid van verplasing van die Skool laat bespreek deur die verskillende Algemene Vergaderinge, en dit was as gevolg hiervan dat die besluit van hierdie vergadering aan die kerkraad meegedeel is. Die Algemene Vergadering van die Kaapkolonie het naamlik besluit dat die verplasing al dan nie van die Skool in die hande van die Kuratore gelaat moes word.
Aangesien die Algemene Sinode toe tog opgeroep sou word vir 1904 mede ook omdat die besluite van die verskillende Algemene Vergaderings nie eensluidend was nie, het die Kuratore nie self in hierdie moeilike saak handelend opgetree nie. Die kerkraad het op sy voorvermelde vergadering ook nie 'n besluit geneem oor hierdie saak nie. Ds. Vorster is ook juis in hierdie tyd weg na Argentinië saam met 'n groep landverhuisers en toe die saak van verplasing weer teen die einde van die jaar deur die Kuratore behandel is, was hy nog nie terug in die land nie.
Toe ds. Vorster weg is na Argentinië was die algemene gedagte by die Kuratore om die Skool te verplaas na Middelburg, Kaap, maar ná sy vertrek het die gedagte, wat tog reeds al voorheen geopper is deur ds. P.C. Snyman, naamlik om die Skool na Steynsburg te verplaas, sterk op die voorgrond getree. Toe ds. Vorster weer in Januarie 1904 die vergadering van sy kerkraad kon bywoon, het hy daarom die aandag van die kerkraad gevestig op die besluit van die Kuratore geneem in hul sitting van Desember 1903 en dat die gemeente Burgersdorp daardeur baie skade sou ly. Hierdie besluit het naamlik ingehou dat die Kuratore die aanbieding van die kerkraad van Steynsburg aanvaar het en dat die Skool na Steynsburg verplaas sou word. Nieteenstaande hierdie woorde van die voorsitter het daar van die kant van die kerkraad nog geen optrede gekom om die verplasing te probeer verhoed nie. En dit val te meer op as die redes wat die Kuratore vir hierdie stap geboekstaaf het, in gedagte gehou word. Daar word drie redes genoem: a. Die onmoontlikheid om 'n geskikte terrein op Burgersdorp te vind. b. Die gunstige aanbod van Steynsburg en c. die noodsaaklikheid van die losieshuis wat op Steynsburg se voorstel vervat is.
Veral die eerste rede het Burgersdorp tog baie intiem geraak, maar eers op sy vergadering van 5 Maart 1904 het die praeses die saak van verplasing van die Skool weer ter sprake gebring, en toe is aandag geskenk aan die vraag: Sal die gemeente Burgersdorp pogings aanwend om die Teologiese Skool hier te hou? Die kerkraad het toe besluit om die saak dieselfde aand op 'n "gemeentevergadering" te laat behandel, maar het intussen 'n kommissie aangewys om werksaam te wees om nadere sekuriteit te kry in verband met grond vir doeleindes van die Teologiese Skool. Verder moes die ouderlinge intussen die gevoelens van die gemeente verneem om met die volgende Nagmaal verslag te doen. Toe die saak die aand deur die gemeentelede bespreek is en die besluit van die kerkraad aan die vergadering voorgehou is, is besluit dat daar 'n lys ter tekening in die pastorie gelaat sou word tot met Nagmaal en dat die ouderlinge al die lidmate van hierdie lys sal verwittig. So het daar tog eindelik aksie gekom om die Skool te behou.
Die Algemene Sinode is intussen opgeroep om op 11 April 1904 te vergader op Middelburg, Kaap en op sy vergadering van 1 April 1904 het die kerkraad waarlik ernstige aandag geskenk aan hierdie belangrike saak. By daardie geleentheid is nou vir die eerste maal sprake van die verkryging van grond vir die Teologiese Skool. Maar dit is veral die besluit wat hierdie vergadering geneem het, wat aandag verdien. Die volgende besluit is geneem en aan die Sinode gestuur: "Die kerkraad van Burgersdorp betreur dit dat deur aanbiedinge van geld tydelike invloed uitgeoefen word op die verplasing van die Skool; aangesien die kerkraad meen dat enkel en alleen die belange van die Kerk in die algemeen met betrekking tot die Skool in die oog gehou moet word. Mog die Sinode van oordeel wees dat, sonder die aanbiedinge van geld in aanmerking te neem, enige ander plek beter geskik is as Burgersdorp, dan sal die kerkraad daarin berus en soos tot hiertoe sy plig doen aan die Skool. Aangesien die kerkraad meen dat tot hiertoe die enigste beswaar teen die bly van die Skool op Burgersdorp die gebrek aan ruimte was, wens hierdie kerkraad deur 'n aanbieding van grond die Sinode, ingeval besluit mag word om die Skool op Burgersdorp te laat bly, daarin tegemoet te kom."
Die kerkraad het dus eindelik sy protesstem laat hoor en dit het veral gegaan teen die aanbiedinge wat by die Kuratore ingekom het en wat ook nog op Middelburg sou inkom en was van oordeel dat by die beoordeling van hierdie saak, slegs die algemene belange van die Kerk in aanmerking geneem moes word. Maar dit was juis die aanbiedinge wat gewig gedra het by die Kuratore, soos uit voorgaande redes vir die verplasing van die Skool geblyk het. En toe die Sinode hierdie saak behandel, het die aanbiedinge ongetwyfeld besonderse gewig gedra en moontlik die beslissing in die moeilike saak vergemaklik. Hoe dit ook sy, die Sinode het, op voorstel van di. D. Postma en J.D. du Toit, besluit om die Skool vanaf die begin van 1905 na Potchefstroom te verplaas en die Kuratore het opdrag gekry om dit so te reël dat die Skool reeds die volgende jaar daar geopen kon word. Die gemeente Burgersdorp het sekerlik nie lekker gevoel oor die beslissing nie, maar van verdere protesstemme maak die notule van die kerkraad nie melding nie. Die kerkraad het dus die saak ook so aanvaar, want al wat verder hieroor vermeld word, is die afskeid van die skool wat teen die einde van daardie jaar plaasgevind het. In die besluit wat hieroor handel, word die leedwese van die gemeente oor die vertrek duidelik genoem, maar origens is op waardige wyse afskeid geneem van die stigting wat so lank hier gehuisves is.
Junya Tanaka
Junya Tanaka (gebore 15 Julie 1987) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het eenkeer vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Cinachyrella albabidens
Cinachyrella albabidens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cinachyrella en tot die familie Tetillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1907 deur Lendenfeld.
Oezbekistanse Sosialistiese Sowjetrepubliek
Die Oezbekistanse Sosialistiese Sowjetrepubliek (Oezbekies: Ўзбекистон Совет Социалистик Республикаси, Ozbekiston Sovet Sotsialistik Respublikasi; Russies: Узбекская Советская Социалистическая Республика, Oezbekskaja Sowetskaja Sotsialistitsjeskaja Respoeblika), ook bekend as die Oezbekistanse SSR, Oezbekistan of Oesbekistan, was een van die republieke van die Sowjetunie.
Die Oezbekistanse Sosialistiese Sowjetrepubliek het op 27 Oktober 1924 tot stand gekom. Die Tadjikistanse OSSR het ook eers deel van Oezbekistan uitgemaak – tot dit in 1929 die Tadjikistanse Sosialistiese Sowjetrepubliek geword het. ’n Jaar later is Oezbekistan se hoofstad van Samarkand na Tasjkent geskuif. Waarskynlik in ’n poging om die Kazachstanse Sosialistiese Sowjetrepubliek te verswak, is die Karakalpakse OSSR in 1936 van dié gebied geskei en deel van Oezbekistan gemaak. Ná die Tweede Wêreldoorlog is nog verskeie gebiede tussen die twee republieke rondgeskuif.
Op 1 September 1991 is die Oezbekistanse SSR hernoem tot die Republiek van Oezbekistan, maar dit het amptelik deel van die Sowjetunie gebly tot op 26 Desember 1991.
Tadjikistanse Sosialistiese Sowjetrepubliek
Die Tadjikistanse Sosialistiese Sowjetrepubliek (Tadjikistans: Respublikai Sovetii Sotsialistii Tocikiston; Russies: Tadzhikskaya Советская Социалистическая Республика, Tadjikskaja Sowetskaja Sotsialistitsjeskaja Respoeblika), ook bekend as die Tadjikistanse SSR, was een van die republieke van die Sowjetunie.
Macrorie Huis
Hierdie dubbelverdiepinghuis met sy vaal mure, geteëlde dak, erkers, balkon, koetshuis, perdestalle en gietysterheining is op die hoek van Loop- (nou Jabu Ndlovu-) en Pinestraat by 30° 22′ 19″ suid en 29° 36′ 41″ oos. Dit is net na 1860 in die Victoriaanse styl gebou. In 1870 het biskop Macrorie, sy vrou Agnes en hul gesin die huis betrek.
In 1966 het die Stigting Simon van der Stel en die munisipaliteit van die stad die huis aangekoop, herstel en nege jaar later as museum geopen. Dit is gemeubileer met meubels, glasware, breekgoed, boeke en foto’s uit die Victoriaanse era en met persoonlike eiendomme van die Macrorie-familie. Die biskop se eie privaat kapel en 'n unieke altaarskerm is in die huis. Historiese en kerklike gedenkwaardighede uit die era is dus hier te besigtig.
Tadjikistanse Sosialistiese Sowjetrepubliek
Tadjikistan is gestig op 14 Oktober 1924, aanvanklik as ’n outonome sosialistiese Sowjetrepubliek binne die Oezbekistanse SSR. Dit het op 5 Desember 1929 ’n aparte republiek van die USSR geword. Die deel wat vandag Noord-Tadjikistan is, is toe by die republiek gevoeg. Selfs met dié bykomende grondgebied was Tadjikistan steeds die kleinste Sentraal-Asiatiese republiek.
Op 9 September 1991 het die land hom onafhanklik verklaar en is dit hernoem tot die Republiek van Tadjikistan.
Macrorie Huis
In 2015 is dele van die besondere heining van gietyster om die erf en balkon gesteel. Die volgende jaar is die museum weens kwynende befondsing en die veiligheidsituasie by die huis gesluit.
William Kenneth Macrorie (1831–1905) is in 1860 deur Robert Gray, die eerste Anglikaanse biskop van Kaapstad en die man van Sophia Gray, as opvolger van John William Colenso tot die Anglikaanse biskop van Natal gewy.
Die museum is in 2016 gesluit.
IMEI
duimnael|regs|200px|'n IMEI-nommer op 'n GSM-selfoon se skerm.
IMEI (Engels vir International Mobile Equipment Identity) is 'n getal wat 'n GSM-toestel identifiseer. Dit kan gebruik word om die toestel te blokkeer na verlies of diefstal. Die operateur het ook die nommer nodig om die selfoon op die netwerk te aktiveer.
Die IMEI-nommer kan opgeroep word deur *#06# op die selfoon in te sleutel, waarna die 16-syfer IMEI-nommer op die skerm vertoon sal word.
Vanaf 1 Januarie 2003
Soos hierbo, maar die FAC het 'n waarde van 00.
Vanaf 1 April 2004
Die FAC het verval; die TAC word uitgebrei tot 8 syfers.
Bek-en-klouseer
Bek-en-klouseer (Latyn: Aphtae epizooticae), is 'n hoogs aansteeklike- en soms noodlottige virussiekte wat beeste en varke opdoen. Dit kan ook wildsbokke, bokke, skape en ander gesplete hoefdiere besmet en ook olifante en rotte.
Friedrich Loeffler het in 1897 vir die eerste keer uitgewys dat die siekte se oorsaak 'n virus was. Hy het die bloed van 'n besmette dier deur 'n fyn porseleinfilter gestuur en gevind dat die oorblywende vloeistof steeds die siekte in gesonde diere veroorsaak. Dit beteken dat die oorsaak van die siekte onsigbare klein patogene moet wees, omrede hulle nie deur die porseleinfilter verwyder kon word nie.
Die meeste Europese lande word as vry van die siekte beskou en die lidlande van die Europese Unie het hul inentingsprogramme gestaak.
In 2001 was daar egter 'n ernstige uitbraak van bek-en-klouseer in Brittanje gewees wat daartoe gelei het dat baie diere van kant gemaak is, dat die verkiesing uitgestel is en vele sportgeleenthede is ook gekanselleer. Vanweë streng regeringsbeleid op die verkoop van lewende hawe, die ontsmetting van alle mense wat plase betree of verlaat het, is 'n potensieel rampspoedige epidemie in die Republiek van Ierland vermy. In Augustus 2007 is bek-en-klouseer gevind by twee plase in Surrey in Engeland. Alle lewende hawe is van kant gemaak en 'n kwarantyn is oor die hele gebied bekragtig.
Daar is sewe verskillende soorte bek-en-klouseer serotipes: O, A, C, SAT-1, SAT-2, SAT-3 en Asië-1. Hierdie serotipes toon 'n mate van streeksgebondenheid en die O serotipe is die algemeenste.
Die algemene ontkiemingstyd vir die bek-en-klouseervirus wissel maar is gewoonlik tussen 3 - 8 dae. Die siekte word gekenmerk deur 'n hoë koors wat vinnig afneem na twee of drie dae; blase in die bek wat lei tot oormatige afskei van skuimagtige speeksel en 'n gekwyl en ook blase op die pote wat kan bars en lamheid tot gevolg kan hê.
Volwasse diere kan gewigsverlies ondergaan waarvan hulle vir verskeie maande lank nie sal herstel nie en bulle kan geswolle testikels hê. Koeie se melkproduksie kan ook beduidend verminder. Hoewel die meeste diere uiteindelik herstel van bek-en-klouseer kan die siekte lei tot miokarditis (inflammasie van die hartspier) en die dood, veral by pasgebore diere. Sommige besmette diere bly asimptomaties -- dit wil sê hulle toon geen tekens van die siekte nie. Sulke diere kan egter die siekte oordra aan ander diere.
Bek-en-klouseerbesmetting neig om plaaslik voor te kom -- dit wil sê, die virus word oorgedra aan vatbare diere deur direkte kontak met besmette diere of besmette stalle of voertuie wat vir die vervoer van lewende hawe gebruik word. Die klere en vel van mense wat diere hanteer, stilstaande water en ongekookte voedselreste en byvoedings wat besmette dierprodukte bevat kan ook die virus oordra. Beheermaatreëls sluit kwarantyn en die vernietiging van besmette lewende hawe en die verbod op uitvoere van vleis en ander produkte na lande wat nie met die siekte besmet is nie.
Bek-en-klouseer word veroorsaak deur 'n Aphthovirus uit die Picornaviridae virusfamilie. Die lede van die familie is klein (25-30nm), nie-omvoude ikosahedrale virusse wat 'n enkele string RNS (ribonukleoësuur, die genetiese materiaal van 'n virus) bevat. Wanneer so 'n virus in kontak kom met 'n gasheersel, bind dit aan 'n reseptorvlak en ontketen 'n invouing van die selmembraan. Wanneer die virus die gasheersel binnegedring het, los sy proteïenhulsel op. Nuwe virus-RNS en komponente van die proteïenhulsel word dan gesintetiseer in groot hoeveelhede en saamgestel om nuwe virusse te vorm. Na samestelling bars die gasheersel en stel die nuwe virusse vry.
Mense kan besmet word met bek-en-klouseer deur kontak met besmette diere, maar dit gebeur bitter selde. Omdat die virus wat bek-en-klouseer veroorsaak sensitief is vir maagsuur, kan dit nie na mense versprei word deur die eet van besmette vleis nie. In die Verenigde Koninkryk het die laaste menslike geval in 1967 voorgekom en slegs 'n handjievol ander gevalle is al aangeteken in die res van Europa, Afrika en Suid-Amerika. Simptome van bek-en-klouseer in mense sluit in ongesteldheid, koors, braking, rooi sweeragtige letsels van die mondweefsel en soms klein blase op die vel.
Daar bestaan 'n ander virussiekte met soortgelyke simptome, wat algemeen bekend staan as "hand-voet-en-mondsiekte", wat meer dikwels in mense voorkom, veral by jonger kinders; hierdie siekte is egter nie verwant aan bek-en-klouseer nie en word deur 'n ander virus veroorsaak (die virus behoort aan die Picornaviridae virusfamilie). Omdat bek-en-klouseer selde mense besmet, maar vinnig onder diere versprei, is dit 'n veel groter risiko vir die landboubedryf as vir menslike welsyn. Boere die wêreld oor kan groot hoeveelhede geld verloor tydens bek-en-klouseerepidemies, wanneer groot hoeveelhede diere vernietig word en die opbrengs uit melk en vleis daal.