cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Khoikhoi
Koloniale uitbreiding en die Khoekhoen
Oor die vraag aan wie die grond in die kolonie behoort het, bestaan daar uiteenlopende menings. Die Khoekhoen het in stamverband aanspraak gemaak op woonplek en weiveld in bepaalde gebiede. Hul nomadiese leefwyse was grotendeels afhanklik van die beskikbaarheid van water. Binne die beperkte amptelike grense van die aanvanklike Kaapse nedersetting is eiendomsplase aan burgers toegeken. Hulle kon ook jaarliks weilisensies in onbette gebiede bekom. Teen 1714 was daar al sowat 400 eiendomsplase vir koring- en wynproduksie deur die owerheid beskikbaar gestel. Die Khoekhoen se tradisionele lewenswyse het hulle in konflik gebring met hierdie grondbesitters. Toe onafhanklike veeboere ná die pokke-epidemie van 1713 ook amptelike leningsplase gekry het, was baie ontstamde Khoekhoen se onafhanklike bestaanswyse binne die uitbreidende koloniale grense toenemend onder druk. Aanvanklik het die Kompanjiesamptenare en burgers hulself bloot op grond van godsdienstige oorwegings van die Khoekhoen onderskei, naamlik as Christene teenoor heidene. Teen die middel van die 18de eeu het hierdie onderskeiding al hoe meer op 'n ras- en standverskil in die samelewing berus. Reeds in 1661 is 'n onderwyser in Kaapstad aangestel om die Khoekhoen in die Nederlandse taal en Christelike godsdiens te onderrig. Sommige burgers in die afgesonderde binneland het hul werkers nie van hul huisgodsdiens uitgesluit nie, maar die lewenspeil van die Khoekhoen het daardeur nie juis verbeter nie. Hulle is oor die algemeen karig besoldig en het in hul tradisionele matjieshutte naby die plaasopstalle gewoon. Georganiseerde sendingswerk onder Khoekhoen in die kolonie het teenstand gekry toe die Morawiese sendeling Georg Schmidt in 1742 op grond van klagtes van geordende predikante en sommige lidmate, deur die owerheid verbied is om die sakramente aan bekeerde Khoekhoen by Baviaanskloof in die latere distrik Caledon te bedien. Schmidt moes in 1744 onverrigter sake na Europa terugkeer.
Teen die einde van die 18de eeu het baie burgers egter 'n nuwe, positiewer ingesteldheid teenooor Christelike sendingaksies onder die Khoekhoen ingeneem. Dit kan aan die heersende tydsgees van filantropie en die ywer van predikante en sendelinge uit eie geledere toegeskryf word. In 1799 is die Zuid-Afrikaansche Zendeling Genootschap (ZAG) in Kaapstad gestig om saam met buitelandse genootskappe sendingwerk onder veral die Khoekhoen te bevorder. In 1792 het die Morawiërs die Baviaanskloof-sendingstasie heropen, en in 1805 is dit herdoop tot Genadendal. Dit het spoedig 'n navolgenswaardige voorbeeld van deugsaamheid gestel wat by die owerheid en burgers agting gewek het.
Astrid Lindgren
Skrywer / Outeur
The ladies' magazine Damernas Värld sent Lindgren to the USA in 1948 to write short essays. Upon arrival she is said to have been upset by the discrimination against African Americans. A few years later she published the book Kati in America, a collection of short essays inspired by the trip.
Khoikhoi
Koloniale uitbreiding en die Khoekhoen
Op militêre gebied was daar in die 18de eeu noue samewerking tussen die burgers en ontwortelde Khoekhoen. Individuele werkers van burgers het geleer om met die ou voorlaaiers akkuraat te skiet. Dit was noodsaaklik in die jagveld, maar ook vir beter beskerming van veekuddes teen diewe en roofdiere. Weens die beperkte getal soldate in die Kaapse garnisoen het 'n unieke kommandostelsel in die binneland ontwikkel. Dit het op die noue samewerking tussen berede burgers, vryswartes en ervare Khoekhoen berus, met die goedkeuring van die landdros van die betrokke distrik.
Futuris
Futuriste en futurologie
3.	Oorweging van alternatiewe. Futuriste sien hulself nie as waardevrye voorspellers nie, maar in plaas daarvan bewus van verskeie moontlikhede, waaronder deelnemende toekomste.
Astrid Lindgren
Skrywer / Outeur
In 1967, Rabén & Sjögren established an annual literary prize, the Astrid Lindgren Prize, in connection with her 60th birthday. The prize, SEK 40,000, is awarded to a Swedish-language children's author, every year on Astrid Lindgren's birthday in November.
The collection of Astrid Lindgren's original manuscripts in Kungliga Biblioteket (the Royal Library), Stockholm, was placed on UNESCO's World heritage list in 2005.
Politiek
In 1976, a scandal arose in Sweden when Lindgren's marginal tax rate was publicized to have risen to 102%. This was to be known as the "Pomperipossa effect" from a story she published in Expressen on March 3, 1976. The publication led to a stormy tax debate. In the parliamentary election later in the same year the Social Democrat government was voted out for the first time in 40 years, and the Lindgren tax debate was one of several controversies that may have contributed to the election result.
Astrid Lindgren was well known both for her support for children's and animal rights, and for her opposition to corporal punishment. In 1993, she received the Right Livelihood Award (also known as the Alternative Nobel Prize), "...For her commitment to justice, non-violence and understanding of minorities as well as her love and caring for nature." In 1958, she became the second recipient of the Hans Christian Andersen Award, an international award for youth literature. On her 90th birthday she was pronounced Swede of the Year by a radio show.
Bloed
Bloed is 'n vloeibare, sirkulerende weefsel en 'n klewerige, donkerrooi, ondeursigtige vloeistof met 'n souterige smaak. Hoewel dit na 'n homogene vloeistof lyk, bestaan dit in werklikheid uit 'n vloeibare deel, die bloedplasma, en verskillende bloedselle wat daarin dryf. Die bloedplasma is saamgestel uit water, proteïene, anorganiese soute, organiese bestanddele, gasse en sekresies. Die bloedselle is saamgestel uit rooibloedselle (eritrosiete), witbloedselle (leukosiete) en plaatjies (trombosiete).
Acanthella multiformis
Acanthella multiformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Astrid Lindgren
Ander
The name of the Swedish micro satellite Astrid 1, launched on January 24, 1995, was originally selected only as a common Swedish female name, but within a short time it was decided to name the instruments after characters in Astrid Lindgren's books: PIPPI (Prelude in Planetary Particle Imaging), EMIL (Electron Measurements – In-situ and Lightweight), and MIS (Miniature Imaging Optics). Astrid said that maybe people should call her Asteroid Lindgren instead.
Acanthella multiformis
Die spons behoort tot die genus Acanthella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur G.C.J. Vosmaer.
Astrid Lindgren
The Death of All Tales
In memory of Astrid Lindgren, a memorial was raised just next to her home, called "Källa Astrid", more popularly called "Sagornas Död" in Swedish which roughly translates "The Death of All Tales".
Futuris
Futuriste en futurologie
4.	Futuriste in die algemeen beskou hul rol om die toekoms in elke persoon vry te maak, en om beter openbare eienaarskap van die toekoms te vestig. Dit is waar oor die hele wêreld heen.
Astrid Lindgren
The Death of All Tales
The main part of it depicts a childs head, partly cut off, on water with a strange decoration in the water. It was intended to be in the city center, but the people of Vimmerby vehmently opposed the idea of having it there. Astrid Lindgren furthermore had stated that she never wanted to be a statue. However, there is a statue of Lindgren in the city center. The memorial was sponsored by the culture council of Shimmery.
Futuris
Futuriste en futurologie
5.	Langtermyn-beleidstransformasie. Alhoewel sommige meer beleidsgeoriënteerd is as ander, glo almal dat die werk van toekomsstudies is om openbare beleid te beȉnvloed, sodat dit bewustelik en eksplisiet die langtermyn in ag neem.
6.	Deel van die proses om alternatiewe toekomste te skep en openbare (korporatiewe of internasionale) beleid te beïnvloed, is interne transformasie. Tydens internasionale vergaderings word strukturele en individuele faktore ewe belangrik beskou.Complexity. Futuriste glo dat 'n eenvoudige een-dimensionele of enkel-dissiplinêre oriëntering nie bevredigend is nie. Transdissiplinêre benaderings wat kompleksiteit ernstig neem, is nodig. Stelseldenke, veral in die evolusionêre dimensie, is ook van kardinale belang.
Astrid Lindgren
Bibliografie
Die bekendste boeke deur Astrid Lindgren:
Futuris
Futuriste en futurologie
7. 	Futuriste word gemotiveer deur verandering. Hulle is nie tevrede met bloot beskrywing en/of voorspelling nie. Hulle begeer 'n aktiewe rol in die transformasie van die wêreld.
Astrid Lindgren
Bibliografie
'n Alfabetiese lys van ander boeke deur Astrid Lindgren wat in Afrikaans vertaal is:
Futuris
Futuriste en futurologie
8. 	Hulle is hoopvol vir 'n beter toekoms as 'n "vreemde aantreker".
9. 	Die meeste glo dat hulle pragmatiste in hierdie wêreld is, self soos hulle hulleself voorstel en vir 'n ander werk. Futuriste het 'n langtermyn perspektief.
Astrid Lindgren
Bibliografie
'n Alfabetiese lys van ander boeke deur Astrid Lindgren wat in Engels vertaal is:
Khoikhoi
Koloniale uitbreiding en die Khoekhoen
In 1781 is 'n Corps Bastaard Hottentotten in Kaapstad gestig om enige moontlike buitelandse inval te help afweer. Die 400 manskappe was onder bevel van twee burgeroffisiere, Hendrik Eksteen en Gerrit Munnik. Nadat 'n groep Franse huursoldate die jaar darna na die Kaap gestuur is, kon die Khoekhoen weer na die plase terugkeer. In 1793 is nog 'n Corps Pandoeren gestig wat uit 200 Khoekhoen onder aanvoering van burgerkaptein Jan Cloete bestaan het. Dit was die begin van 'n lang tydperk van professionele militêre diens deur Khoekhoen en persone van gemendge herkoms in die Kaapkolonie.
Die Khoekhoen onder druk
Die Khoekhoen se onafhanklikheid het in die 1770’s begin verkrummel. Vanuit die westekant het die trekboere hulle verjaag of onderwerp. Groot getalle Khoekhoen is deur Xhosa-stamme aan hul oostekant ingelyk, eral die Gqunukhwebe en Ntinde. Hulle is nie as gelykes opgeneem nie. Dit was nie omdat hulle as 'n minderwaardige ras beskou is nie, maar omdat hulle arm was. Weens hul vrye biologiese vermenging met die Xhosa het hulle geen aparte kaste gevorm nie. Die nasate was Xhosa. Terselfdertyd het die Khoekhoen nie heeltemal vrywillig hulle aan die Xhosa odnerwerp nie. Sommiges het eerder by die Boere as die Xhosas in diens getree.
Die koloniste het swaar op die Khoekhoen geleun. Hulle het die veld baie goed geken en geweet hoe om vee op te pas en om in 'n dorre omgewing veeteelt te bedryf, maar hulle moes hul grond en soms ook hul vee afstaan. Stropers het veewagter dikwels vermoor en talle Khoekhoen het ook as skuts aan kommando’s deelgeneem.
Pous Vigilius
Biografie
Pous Vigilius is uit 'n ou Romeinse familie. Sowel sy pa Johannes, as sy oupa was waarskynlik konsuls. Sy broer Reparatus was 'n senator (Procopius, De bello gothico, I, 26). Vigilius is as deken in die kerk ingewy in 531. Pous Bonifatius II het Vigilius aanvanklik as sy opvolger aangedui, maar weens teenkanting sy besluit herroep. Onder Pous Agapetus I word hy as pouslike verteenwoordiger na Konstantinopel gestuur. Na Agapetus se dood word hy deur die Bisantynse keiser na Rome gestuur as die nuwe pous. Die Gote het egter Pous Silverius as pous aangestel. Nadat Belisarius Pous Silverius afgeset het, volg Vigilius op 29 Maart 537 Pous Silverius op en regeer tot sy dood op 7 Junie 555. Hy word opgevolg deur Pous Pelagius I. Die naam ‘Vigilius’ beteken 'die wagter'.
Khoikhoi
Die Khoekhoen onder druk
Tog was daar teen 1850 nog verskeie onafhanklike of minstens semi-onafhanklike Khoekhoengemeenskappe in Suid-Afrika. Daarbenewens was daar verskeie Suid-Afrikaanse gemeenskapsgroepe wat uit die Khoekhoen ontwikkel het, waaronder die Griekwas. Maar vir dié groepe was die tweede helfte van die 19de eeu 'n hartseer tydperk.
Die Khoekhoen en ander gemeenskappe wat nie as wit omskryf is nie en wat in die Katrivier nedersetting in die Oos-Kaap woonagtig was, het toenemend soos tweedeklasburgers begin voel. Die rede hiervoor was die plaaslike Britse amptenare en wit boere van die omgewing wat dwangmaatreëls aan hulle opgedring en hulle probeer dwing het om as arbeiders op die wit boere se plase te gaan werk. Toe die sogenaamde Agtste Grensoorlog (die Mlanjeni-oorlog) in 1850 uitbreek, het hul ontevredenheid oorgekook. Die meeste van die Katrivier se inwoners, insluitende die Khoekhoengarnisoen van Fort Armstrong, wat teen hul wit offisiere gemuit het, het die kant van die Xhosa in hierdie oorlog gekies. Die Khoekhoen van die Shiloh- en die Theopolis-sendingstasies het spoedig in solidariteit by die Katrivieropstandelinge aangesluit. Die Britse owerhede het intussen bruin troepe in die huidige Wes-Kaap opgekommandeer en na die Oosgrens gestuur om die oorlog en die opstand wat daarmee saamgehang het, te beëindig. Hierdie soldate was egter onwillig om teen hul rasgenote te veg en is uiteindelik na die Kaap teruggestuur. Die Griekwas was langs die Garieprivier in die huidige Vrystaat gewoon het, met Adam Kok III as leier, was teen 1850 nog relatief goed daaraan toe. Sommige het hulle in die hoofstroom van ekonomiese bedrywighede bevind deur hul boerdery met merinoskape. Diegene wat hul grond aan wit boere verkoop het, het egter arm gebly. Met die stigting van die Republiek van die Oranje-Vrystaat in 1854 het die Griekwas geen politieke regte gehad nie. Met die instemming van die Britte was hulle geheel en al ondergeskik aan die Boere. Hulle moes aanvaar dat hulle as afsonderlike gemeenskap sal verdwyn, tensy hulle veg vir hul onafhanklikheid, of elders 'n heenkome gaan soek. Hulle het besluit om 'n nader tuiste te vind.
Pous Vigilius
Pontifikaat
Pous Vigilius hou sy voorganger Pous Silverius gevange en die sterf gou weens die harde behandeling. Vigilius is allerweë gesien as 'n strooipop van die keiser. In 540 neem die pous stelling in teen die monofisiete. Verskeie briewe van die pous het bewaar gebly. Op 6 Maart 538 skryf hy aan biskop Caesarius van Arles oor die boetedoening van koning Theodobert omdat die met sy broer se weduwee getrou het. Op 29 Junie 538 stuur hy 'n dekreet aan biskop Profuturus van Braga oor kerkdissipline. In 543 ontstaan verdere moeilikhede vir die pous deur die veroordeling van Origenes deur keiser Justinianus I. In 'n poging om 'n wig te dryf tussen die monofisiete en die nestoriane besluit die kerk in Konstantinopel die sogenaamde Drie Hoofstukke te veroordeel. In die weste was daarteen veel verset, veral deur Pelagius die Vigilius later sou opvolg. Vigilius word deur die keiser na Konstantinopel ontbied. Juis in daardie tyd word Rome deur koning Totila van die Oos-Gote beleër. Vigilius gaan tog na Konstantinopel op 22 November 545 en word deur die bevolking van Rome as verraaier bestempel. Na agt jaar in Konstantinopel gee die pous toe aan die versoek van die keiser en veroordeel die Drie Hoofstukke. In 555 probeer die pous na Rome terugkeer maar sterf op pad in Sirakuse in Sisilië.
Khoikhoi
Die Khoekhoen onder druk
Toe hierdie Griekwas teen die einde van 1850’s ingelig is oor die bestaan van 'n onbewoonde gebied suidoos van die Drakensberge tussen die Mzimkulu- en Mzimvuburivier (Niemandsland, wat later Griekwaland-Oos genoem is), het hulle in 1860 hul grond verkoop en met die seën van die Britse goewerneur van die Kaapkolonie daarheen getrek. Aanvanklik het dit goed gegaan in die nuwe gebied, en hulle het 'n geordende gemeenskap rondom hul nuwe hoofstad, Kokstad, gevestig. Vanaf 1872 het die Britte egter stelselmatig met die oorname van Griekwaland-Oos begin. Ná Adam Kok se dood in 1875 het die eenheid in Griekwageledere verbrokkel en het talle Griekwas hul grond aan buitestanders verkoop. Drie jaar later, in 1878, is Griekwaland-Oos deur die Britte geannekseer. Daarmee was 'n onafhanklike bestaan vir dié Griekwagemeenskap vir altyd iets van die verlede. Benewens die Griekwas wat volgelinge van Adam Kok III was, was daar ook Griekwavolgelinge van die Waterboer-familie wat laer af langs die Garieprivier in die omgewing van Griekwastad gewoon het. Hul ongestoorde, onafhanklike bestaan het in die 1870’s tot 'n einde gekom toe diamante in daardie gebied ontdek is. Die Britse regering het die gebied van die Waterboer-Griekwas, wat Griekwaland-Wes genoem is, ingepalm en het dit in 1880 by die Kaapkolonie ingelyf. Die meeste Griekwas het hulle grond en aansprake op diamantrykdomme aan wit mense verkoop en in armoede verval.
Futuris
Futuriste en futurologie
10. 	Volhoubare toekomste, word verstaan om besluite te neem wat nie toekomstige opsies beperk nie, wat beleid oor natuur, geslag en ander aanvaarde paradigmas insluit. Dit geld vir korporatiewe futuriste en ander nieregeringsorganisasiess. Omgewingsvolhoubaarheid word versoen met die tegnologiese, geestelike en poststrukturele ideale. Volhoubaarheid is nie 'n ideaal vir die "terug na die natuur" nie, maar eerder die insluit van die tegnologie en die kultuur.
Pous Vigilius
Verering
Pous Vigilius is begrawe in die basiliek van Sint Silvester oor die katakombe van Sint Priscilla op die Via Salaria.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Khoikhoi
Die Khoekhoen onder druk
Die vallei van die Garieprivier verder stroomaf tot naby die Augrabies-waterval is teen 1850 bewoon deur 'n groep Khoekhoenveeherders wat die Koranataal gepraat en ook mense van gemengde bloed ingesluit het. Hulle het mettertyd perde en gewere in die hande gekry en dit onder meer benut in rooftogte op wit veeboere wat in die tweede helfte van die 19de eeu in die gebied inbeweeg het plase by die Kaapse regering geregistreer het. Twee oorloë tussen die Koranas en die Kaapse owerhede het gevolg (onderskeidelik in 1868-1869 en 1878-1879). Die Koranas is verslaan en hul leiers is tronkstraf opgelê en na Robbeneiland gestuur. Die Koranagebied is herdoop as Gordonia en vir wit bewoning oopgestel. Daarmee het die onafhanklike bestaan van dié gemeenskap ook tot 'n einde gekom.
Die laaste Khoekhoengemeenskap wat tussen 1850 en 1900 nog grotendeels onafhanklik was, was die Namas van Namakwaland en die Richtersveld. Indringing deur wit boere het meegebring dat talle Namamense hul toevlug tot sendingstasies op plekke soos Leliefontein, Kommagas, Steinkopf en Richtersveld geneem het.
Die Khoikhoi aan die Kaap se taal was Korannataal (ook bekend as Griekwa), wat uitgesterf het. Hulle laaste hoofman was Dawid Stuurman, wat in 1819 na Nieu-Suid-Wallis in Australië verban is en in 1830 daar oorlede is.
NG gemeente Sterkstroom
duimnael|regs|160px|Ds. P.J. du Plessis was die leraar van Sterkstroom van 1920 tot 1923. duimnael|regs|295px|Ds. en mev. I.F. Retief, leraarspaar van 1944 tot 1949.
Die NG gemeente Sterkstroom is 'n klein gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode van Oos-Kaapland met in 2012 sowat 135 belydende lidmate. Die gemeente is in 2012 oorgedra van die Ring van Queenstown na die Ring van Burgersdorp omdat dit bedien word deur die leraar van NG gemeente Molteno, wat deel vorm van die Ring van Burgersdorp. Sterkstroom en Molteno is slegs sowat 20 km uitmekaar geleë.
Die gemeente Sterkstroom is in 1891 gestig, 'n besonder vrugbare jaar vir die stigting van NG gemeentes, want in dieselfde jaar is ook die NG gemeente Rondebosch, die NG gemeente Jamestown, ook in Oos-Kaapland, De Nieuwe Kerk (Tamboerskloof), Umtata (tans Mthatha), Bothaville en Thaba Nchu gestig.
Agtergrond en stigting
Reeds op 14 Augustus 1874 is die plase Kraaidoorns en Jonaskraal aan die voet van die Stormberg van mnr. W.A. Lombard gekoop met die oog op die stigting van 'n gemeente hier, waar daar indertyd nog nie 'n dorp was nie omdat Sterkstroom, soos talle ander plattelandse dorpe in Suid-Afrika, as kerkdorp gestig is. Dit het egter tot 24 Januarie 1891 geduur voordat die gemeente uit die gemeente Molteno-Sterkstroom gestig is. Op 8 April 1893 is prop. Willem Daniel Joubert hier georden en hy het tot sy dood op 15 Julie 1919 hier gewerk. Kort ná sy ordening is 'n pastorie gebou. Die gemeente het toe reeds 'n kerkgebou besit.
Op 2 Julie 1898 verkoop die kerkraad sy eiendomsregte aan die munisipaliteit vir £5 000. Tot in daardie datum was die erwe en steenkoolmyne vir die kerkraad 'n bron van inkomste – en van moeilikhede. Op 21 Julie 1913 word die hoeksteen van die nuwe kerk, ontwerp deur die Australiese argitek William Henry Ford, gelê en op 27 Junie 1914 kon die kerk met pyporrel te midde van 'n sneeustorm ingewy word. Op 14 Julie 1919 word ook 'n koshuis vir behoeftige leerlinge in gebruik geneem.
Tweede en latere leraars
Wyle ds. Joubert is op 12 Junie 1920 opgevolg deur ds. Philip J. du Plessis van Benoni. Gedurende sy dienstyd het 'n evangelis, S. Klouw, wat dekades lank hier gearbei het, sy werk in die sendinggemeente begin. Ds. Du Plessis het hom vir die opvoeding beywer en saam met die skoolhoof, mnr. P.H. Malherbe, vir die skool die status van hoërskool verkry. Ná 'n kort maar geseënde bediening het hy op 8 Junie 1923 na die NG gemeente Queenstown vertrek.
Op 23 April 1923 is die vakature gevul deur ds. C.F. Leygonie van die NG gemeente Rossville, wat ruim 21 jaar lank die gemeente trou bearbei het. Die koshuis is vergroot en 'n sendingpastorie gebou. Ná 'n kort siekbed is hy op 8 September 1944 in die ouderdom van 53 jaar oorlede en langs ds. Joubert op die kerkgrond begrawe, dus die tweede uit die eerste drie leraars wat in die amp oorlede is.
Ds. Pieter Grobbelaar van die Nuwe Kerk, Graaff-Reinet, is op 4 Februarie 1950 hier bevestig, maar ses jaar later na die NG gemeente Oos-Londen-Noord vertrek.
George McCall Theal
Dr. George McCall Theal (1837 – 1919) was 'n Suid-Afrikaanse historikus. Hy is in 1837 in Nieu-Brunswyk, Kanada gebore en arriveer in 1870 in Suid-Afrika waar hy aansluit by die personeel van die Lovedalesending in Oos-Kaapland. Hy bly daar tot in 1877 tot hy by die Kaapse staatsdiens, by die Departement van Naturellesake aansluit. Hy word as agent na die Gaika-hoofman, Oba, gestuur. Hy was só suksesvol met die hantering van die stamlede dat hy in 1878 in bevel geplaas is van 'n groot gebied in die Oos-Kaapland. Hier word hy geïntereseerd in die geskiedenis van die blankes sowel as die nie-blankes en hy begin skoolboeke skryf, iets wat later ontwikkel het in 'n meer ambisieuse onderneming. In Maart 1879 is hy aangestel as hoof van die Koloniale Argief en het hy begin met die skryf van beroemde boeke oor die Suid-Afrikaanse geskiedenis asook oor die lewe van swartes.
Vir die doel is hy deur die Regering na Londen, Lissabon, Amsterdam, Rome en ander stede in Europa gestuur om argiewe te besoek. Sy belangrikste werk, die History of South Africa, wat 8 boekdele beslaan, het hom die grootste deel van sy lewe besig gehou. Hy het ook 'n boek oor Suid-Afrika geskryf in die bekende reeks The Story of Nations. Sy ander groot werke sluit in 'n stel van 35 boekdele, Records of Cape Colony, wat 'n massa dokumente bevat wat uit argiewe in Europa vekry is. Nog 'n reeks, Records of South Africa (9 boekdele) is van groot hulp vir historici wat navorsing doen in Portugese geskiedenis. In 1891 is hy deur die Kaapse Regering aangestel as Koloniale Geskiedskrywer, 'n pos wat hy vir die res van sy loopbaan behou het. In 1893-1894 het hy sy invloed gebruik om die uitgee van die driedelige Geslachts-Register der Oude Kaapsche Familiën deur C.C.de Villiers deur die Kaapse Regering te laat borg, 'n werk wat Theal self voltooi en persklaar gemaak het. Hy het erelidmaatskap van verskeie oorsese liggame verkry, insluitende die Nederlandse Koninklike Akademie vir Wetenskap en Kuns. Ten spyte van swak gesondheid het hy sy werk voortgesit tot sy dood in 1919.
Olivia Deeble
Olivia Deeble (gebore 4 Augustus 2002) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente You and Your Stupid Mate (2005), Bloody Mary (2019), en Lucy's Bedtime.
NG gemeente Worcester-Noord
duimnael|regs|170px|Ds. N.E. Nel, die gemeente se eerste leraar.
Die NG gemeente Worcester-Noord is die vierde oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die dorp Worcester.
Ná die stigting van die eerste dogtergemeente van die NG gemeente Worcester op die dorp, naamlik Worcester-Oos in 1950, en die tweede, NG gemeente Worcester-Vallei, in 1952, was daar reeds in laasgenoemde sprake van die afstigting van ’n derde dogter van die ou moedergemeente en wel in die noordelike woongebiede van die dorp, maar dit het eers in 1955 ’n werklikheid geword. Die nuwe gemeente, Worcester-Noord, is op 26 Oktober 1955 deur die ringskommissie gestig. Besonderhede oor die grenslyne en die eerste kerkraadslede is in die Kerkbode van 23 November 1955 gepubliseer. Ds. N.E. Nel is as konsulent van die nuwe gemeente aangewys.
Reeds op 13 November 1955 het hy die nuwe kerkraadslede gaan voorstel en toe beroep hulle hom op die eerste kerkraadsvergadering. So het hulle die goeie voorbeeld van hul oudste suster op die dorp, Worcester-Oos, gevolg deur ’n leraar van die moedergemeente te beroep. Hy het die beroep aangeneem en is op 21 April 1956 as eerste leraar bevestig. Die kerkraad van die jong gemeente was al besig met pastoriebou en op 23 Junie 1956 kon ds. Nel sy intrek neem.
Die hoeksteenlegging van die nuwe kerkgebou het plaasgevind op 2 Februarie 1957. Intussen is die eredienste in die De la Bat-saal gehou, terwyl vir bidure die mense nog in privaat huise bymekaar moes kom.
Intussen het die wyke ten suide van die Breederivier, naamlik Moordkuil, Kweekkraal en Doornrivier, in 1952 ’n versoekskrif aan die moedergemeente se kerkraad gerig waarin hulle gepleit het om afstigting. Die kerkraad het egter op 12 Februarie 1953 besluit om dié versoek van die hand te wys. Eindelik sou nog drie gemeentes op Worcester gestig word: Worcester-Audenburg in 1975, -Brandwag in 1984 en –De la Bat in 1987 om die getal NG gemeentes op die dorp op sewe te staan te bring.
Worcester se NG gemeentes
Die syfers onder elke jaartal dui op die getal belydende lidmate wat in daardie jaar in die NG Kerk se Jaarboek weergegee word; dié syfer word gewoonlik 'n jaar of twee voor die tyd ingestuur na die samestellers van die Jaarboek. In sommige gevalle is dit reeds enkele jare oud wanneer dit verskyn.
William Boyd (akteur)
William Boyd (5 Junie 1895 – 12 September 1972) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Two Arabian Knights (1927), Flaming Gold (1932), Call of the Prairie (1936), en Borderland (1937).
Europese klassieke musiek
Klassieke musiek is 'n breë, ietwat onpresiese term wat verwys na musiek wat geskep is volgens, of waarvan die oorsprong lê in, die tradisies van Europese kuns, kerk- en konsertmusiek, wat 'n lang tydperk insluit—ongeveer van die jaar 1000 tot vandag. Die sentrale norme van hierdie tradisie het, volgens een denkrigting, tussen 1550 en 1825 ontwikkel en fokus op wat bekend staan as die tydperk van klassieke Westerse harmonie. Die term klassieke musiek het eers in die vroeë 19de eeu verskyn in 'n poging om tydperk van Bach tot Beethoven te idealiseer as 'n tydperk in die musiek wat gelykstaan met die goue eeu van die beeldhoukuns, argitektuur en kuns van die klassieke oudheid, waarvan daar natuurlik geen musiek oorgebly het nie. Die vroegste verwysing na 'klassieke musiek' in die Oxford English Dictionary is uit ongeveer 1836. Sedertdien word die term in die algemene spreektaal gebruik as die teenoorgestelde van populêre musiek.
Tydlyn
Volgens een denkrigting kan musikale werke die beste verstaan word in die konteks van hulle plek in die musiekgeskiedenis. Vir aanhangers van hierdie benadering is hierdie kennis onontbeerlik om hierdie werke ten volle te kan geniet. Daar is 'n algemeen aanvaarde stelsel om die geskiedenis van klassieke musiek in stylperiodes te verdeel. Volgens hierdie stelsel is die vernaamste indelings:
Die jaartalle is veralgemenings, aangesien die periodes oorvleuel het. Party deskundiges verdeel die periodes verder volgens datum of styl. Let egter daarop dat hierdie kategorieë in sekere mate arbitrêr is; die gebruik van kontrapunt en fuga, wat as kenmerkend van die Baroktydperk beskou word, is voortgesit deur Mozart, wat oor die algemeen beskou word as tipies van die Klassieke tydperk; deur Beethoven, wat dikwels beskryf word as 'n komponis wat met een voet in die Klassieke en die ander in die Romantiese tydperk staan; en Brahms, wat dikwels as Romanties geklassifiseer word.
Hierdie kaart toon 'n paar van die beroemdste klassieke komponiste. Sien Grafiese tydlyn van klassieke komponiste vir 'n vollediger oorsig
Klassieke musiek as "musiek van die klassieke tydperk"
In die musiekgeskiedenis word 'n ander betekenis gewoonlik aan die term klassieke musiek geheg: dit verwys na musiek uit 'n tydperk in die musiekgeskiedenis wat ongeveer strek vanaf Carl Philipp Emanuel Bach tot Beethoven— min of meer, 1730–1820. Wanneer dit in hierdie sin gebruik word, word die K van Klassieke musiek gewoonlik met ' n hoofletter geskryf om verwarring te voorkom.
Die aard van klassieke musiek
Klassieke musiek is hoofsaaklik 'n geskrewe musiektradisie, wat bewaar word deur middel van musieknotasie, in teenstelling met mondelinge oordrag, herhaling of opnames. Hoewel verskille tussen onderskeie uitvoerings van 'n klassieke werk erken word, is die algemene beskouing van 'n klassieke werk dat dit groter is as enige spesifieke vertolking daarvan. Eeue oue werke word dikwels baie meer gereeld uitgevoer as werke wat onlangs gekomponeer is. Die gebruik van notasie is 'n doeltreffende metode van oordrag vir klassieke musiek omdat almal wat aktief aan die tradisie van klassieke musiek deelneem, musiek kan lees en dikwels opgelei is in geskiedkundige sowel as hedendaagse uitvoeringstyle, musiekteorie en komposisie. Daar is egter baie passiewe deelnemers aan klassieke musiek wat dit geniet sonder om dit te kan lees of uitvoer.
Klassieke musiek is bedoel om geniet te word om sy eie onthalwe. Dit is anders as vorme van musiek wat bloot as 'n aanvulling tot ander vorme van vermaak dien. Uitvoerings van klassieke musiek vind dikwels in 'n redelik ernstige atmosfeer plaas, en daar word van die gehoor verwag om gedurende die uitvoering stil te bly en stil te sit sodat almal elke noot en nuanse kan waardeer. Die kunstenaars is gewoonlik formeel geklee, 'n gebruik wat dikwels beskou word as 'n betoning van respek vir die musiek, en kunstenaars gesels nie gewoonlik op informele wyse met die gehoor of het enige ander direkte interaksie met hulle nie. Amateur- private uitvoerings van kamermusiek is meer informele geleenthede.
Geskrewe oordrag, tesame met die respek waarmee klassieke werke bejeën word, het belangrike implikasies vir die uitvoering van klassieke musiek. Tot 'n redelike mate word daar van kunstenaars verwag om 'n werk uit te voer op 'n manier wat in ooreenstemming is met die oorspronklike oogmerk van die komponis, wat gedurende die 19de eeu steeds meer eksplisiet (tot die vlak van klein, noot-vir-noot-besonderhede) op die bladmusiek uitgedruk is. Afwykings van die komponis se oogmerk word soms as etiese vergrype veroordeel. En tog is die daar ook tekens van die teenoorgestelde tendens—bewondering vir kunstenaars wat nuwe "vertolkings" van die komponis se werk uitvoer—en dit is nie ongehoord nie dat 'n komponis 'n kunstenaar sal prys omdat hy 'n beter weergawe van die komponis se oorspronklike oogmerk voortgebring het as wat die komponis hom self kon voorstel. Musici wat klassieke musiek uitvoer, word dus dikwels baie hoog aangeskryf weens hulle musikaliteit, al komponeer hulle nie self nie.
Klassieke komposisie streef dikwels na 'n baie komplekse verhouding tussen die affektiewe (emosionele) inhoud van die musiek, en die gedagte-inhoud. Daar is, in die hoogs aangeskrewe klassieke musiekwerke 'n intensiewe gebruik van musiekontwikkeling, die proses waarin 'n musikale saadjie, of motief, in verskillende kontekste, of in gewysigde vorm, herhaal word, sodat die verstand van die luisteraar bewustelik of onbewustelik die verskillende weergawes met mekaar vergelyk. Die klassieke genres van sonatevorm en fuga maak van besonder streng vorme van musiekontwikkeling gebruik. (Sien ook Geskiedenis van sonatevorm)
Nog 'n gevolg van die oorheersing van die komponis se geskrewe bladmusiek is dat improvisasie 'n betreklike klein rol in klassieke musiek speel—in skerp teenstelling met tradisies soos jazz, waarin improvisasie 'n sleutelrol speel. Improvisasie in die uitvoering van klassieke musiek was baie algemener gedurende die Baroktydperk, en onlangs is die uitvoering van hierdie musiek deur moderne klassieke musici verryk deur 'n herlewing van die ou improvisasiegebruike. Gedurende die Klassieke tydperk het Mozart en Beethoven soms die cadenzas in hulle klavierkonserte geïmproviseer—maar hulle het gewoonlik die cadenzas uitgeskryf wanneer ander soliste dit moes uitvoer.
Kunsmusiek, konsertmusiek en orkesmusiek is terme was soms as sinonieme vir klassieke musiek gebruik word.
Kompleksiteit
Klassieke werke word oor die algemeen as musikaal kompleks beskou weens die aanwending van ontwikkeling, modulasie (verandering van toonaard), min direkte herhaling en 'n algemene gebruik van musikale frases wat nie van reëlmatige lengte is nie—dit wil sê nie vier of agt mate lank nie—kontrapunt, veelstemmigheid (polifonie) en gesofistikeerde harmonie.
Daarbenewens kan daar baie lang werke (30 minute tot drie uur) in klassieke musiek opgebou word uit kleiner hiërargiese eenhede (frases, periodes, seksies en bewegings). Strukturele vlakke word onderskei deur Schenker-ontleding.
Emosionele inhoud
Soos in die geval van baie van die fynere kunsvorms, strewe klassieke musiek dikwels daarna om 'n verhewe eienskap of emosie oor te dra, wat uitdrukking gee aan universele kenmerke van die menslike aard. Hulle redeneer dat hierdie dieper vlak van uitdrukking klassieke musiek toelaat om te bereik wat in die kuns "verheffing" genoem word. Voorbeelde wat dikwels aangegee word is gewyde werke soos die Misse van Bach, Haydn, Mozart, Beethoven of Dvořák, of in werke soos Beethoven se toonsetting van Friedrich Schiller se gedig, Ode an die Freude (Ode tot die Vreugde), in die 9de simfonie, wat dikwels gebruik word by tye van nasionale bevryding of feesviering, soos in die geval van die Japannese gebruik om dit uit te voer met Nuwejaar.
Instrumente
Klassieke en populêre musiek word in sekere mate onderskei deur die instrumente wat daarin gebruik word. Oor die algemeen is die instrumente wat in klassieke musiek gebruik word nie-elektronies en is dit voor die middel van die 19de eeu uitgevind (dikwels baie vroeër) en in die 18de en 19de eeu genormeer. Dit bestaan uit die instrumente wat in 'n orkes gevind word, tesame met 'n paar ander solo-instrumente (soos die klavier, klavesimbel, orrel). Die elektriese ghitaar speel 'n besonder prominente rol in populêre musiek, maar speel natuurlik geen rol in klassieke musiek nie, en word maar selde in die klassieke musiek selfs van die 20ste en 21ste eeu gebruik. Klassieke sowel as populêre musici het gedurende die afgelope paar dekades geëksperimenteer met elektriese of elektroniese instrumente (byvoorbeeld die sintetiseerder of elektroniese band), en instrumente uit ander kulture (soos die gamelan). Daar moet genoem word dat al die basinstrumente nie voor die Renaissance bestaan het nie (in Middeleeuse musiek is instrumente in twee kategorieë verdeel: instrumente vir buitemuurse- of kerkgebruik, wat 'n harde klank voortgebring het, en instrumente vir binnemuurse gebruik. Daarbenewens het baie instrumente wat vandag met populêre musiek geassosieer word, 'n belangrike rol in vroeë klassieke musiek gehad, soos doedelsakke, vilhuelas, draaiorrels en sommige houtblaasinstrumente. Aan die ander kant het die akoestiese kitaar, wat byvoorbeeld met populêre musiek geassosieer is, gedurende die 19de en 20ste eeu veld gewen. Vandag geniet dit groot aansien, wat dit nooit voorheen gehad het nie. Laastens is dit belangrik om te besef dat die manier waarop 'n klassieke instrument gestem word, grootliks kan verskil volgens die tydperk waarin die instrument bekendheid verwerf het en die tydperk waarin die stuk gekomponeer is. Sien musikale instemming.
Permanensie
Een besondere kenmerk van klassieke musiek is die duursaamheid daarvan. Byvoorbeeld, van die werke van J. S. Bach is nou byna 300 jaar oud, en dit word nog dikwels uitgevoer.
Wisselwerking tussen klassieke en populêre musiek
Klassieke musiek is nog altyd beïnvloed deur of het materiaal uit populêre musiek oorgeneem. Voorbeelde sluit Erik Satie, Kurt Weill se The Threepenny Opera, en die Post-minimalisme in, sowel as baie van baie Post-moderne klassieke musiek.
Klassieke musiek en volksmusiek
Komponiste van klassieke musiek het dikwels gebruik gemaak van volksmusiek, dit wil sê musiek wat deur onopgeleide musikante geskep is en mondelings oorgedra is. Hulle het dit dikwels gedoen met 'n eksplisiet nasionalistiese ideologie; in ander gevalle het hulle eenvoudig volksmusiek gebruik as 'n bron vir tematiese materiaal. Sien: Europese klassieke komponiste wat bekend is vir die gebruik van volksmusiek
Klassieke musiek in opvoeding
Deur die geskiedenis heen het ouers dikwels seker gemaak dat hulle kinders van kleins af in klassieke musiek opgelei word. Vroeë ondervinding met musiek voorsien die grondslag vir ernstiger studie later in die lewe. Dit is byna onmoontlik om party instrumente, soos viool, op 'n professionele vlak te leer speel as 'n mens nie as kind begin leer het nie. Party ouers laat hulle kinders musieklesse neem weens sosiale redes of in 'n poging om selfdissipline by hulle in te skerp; daar is ook al getoon dat musieklesse akademiese prestasie verbeter. Party is van mening dat 'n mate van kennis van belangrike klassieke werke deel is van goeie opvoeding. Gedurende die 1990's is 'n aantal studies in die Verenigde State gedoen en populêre boeke uitgegee oor die sogenoemde Mozart-effek: 'n tydelike, klein toename in prestasie in sekere toetse van mense wat na Mozart se musiek geluister het. Die gepopulariseerde weergawe van die omstrede teorie is bondig opgesom deur 'n musiekkorrespondent van die New York Times: "Navorsers het vasgestel dat dit jou in werklikheid slimmer maak as jy na Mozart luister." Voorstanders het CD's bemark wat glo die effek aangebring het. In die staat Florida is 'n wet uitgevaardig wat kleuters in staatskole verplig het om elke dag na klassieke musiek te luister, en in 1998 het die goewerneur van Georgia $105 000 per jaar begroot om elke kind wat in Georgia gebore is, van 'n bandopname of CD van klassieke musiek te voorsien. Een van die oorspronklike navorsers het gesê: "Ek dink nie dit kan enige skade doen nie. Ek is heeltemal ten gunste daarvan om kinders bloot te stel aan wonderlike kultuurervarings. Maar ek dink dat die geld beter bestee kan word op programme vir musiekopleiding." =
Aashaadha
Aashaadha is die vierde maand van die Hindoekalender. Aashaadha begin volgens die westerse kalender tussen 22 Junie en 22 Julie wanneer die Son in die sterrebeeld Tweeling staan.
Jan Blohm
Jan Blohm (1978-) is 'n Afrikaanse liedjieskrywer en rock- en bluessanger. Hy is 'n groot bewonderaar van Breyten Breytenbach (Jan Blom is 'n skuilnaam van Breytenbach) en probeer 'n digterlike eienskap aan sy musiek gee. In 2005 maak hy ook sy verskyning as akteur, in die TV-reeks Dit wat stom is. Hy het verskeie toekennings ontvang, onder meer ’n Sama vir beste Afrikaanse DVD vir Live at the Performer (2008). Van sy treffers is: Groen Trui, 7 jaar, Ruby, Breyten se Brief  en Rooiwyn & Mary-Jane.
Agtergrond
Blohm is op 25 September 1978 as George Harry (Jorrie) Kymdell in Kroonstad gebore en het op ouderdom sewe begin met musiek- en klavierlesse. Ná skool het hy by die Suid-Afrikaanse Lugmag aangesluit waar hy opleiding in radiokommunikasie ontvang het en daar homself leer kitaar speel het. Ná vyf jaar in die lugmag het hy 'n loopbaan by 'n inligtingstegnologiemaatskappy begin.
Tussen 1998 en 2003 was hy lid van verskeie rockorkeste, by name Demigods, Ledd Eye en Duin 7. In 2002 het hy voltyds sanger en klankingenieur geword. In 2003 begin hy as solo-kunstenaar optree en konsentreer op Afrikaanse musiek. Sy debuutalbum, Melkstraat Confessions, is in 2004 bekendgestel. Twee van sy liedjies is op die versamelalbum Volk Jou Ook deur Wildebeest Records opgeneem (onder die naam George Harry) en talle van sy liedjies is op ongeveer 27 ander versamelalbums te vinde.
Deesdae tree hulle op as die Jan Blohm-orkes. Die res van sy groep bestaan uit Herman Kruger op tromme, Charl Broodryk op ritmekitaar en Ashley Hilton Jacobs op baskitaar.
Albums en toekennings
Blohm se debuutalbum, Melkstraat Confessions, het in 2004 verskyn.
Blohm is in 2005 deur Frans Marx genader om 'n hoofrol in 'n Afrikaanse dramareeks vir kykNET en M-Net “Dit wat stom is” te speel. Blohm het ook die titelmusiek, “Dromer”, vir die reeks geskryf en gekomponeer.
In Oktober 2005 het die Blohm die Huisgenoot Tempo-toekenning vir “Beste rockgroep” ontvang.
In Oktober 2007 het Blohm weer twee Huisgenoot Tempo-toekennings ingepalm: "Gunsteling rockkunstenaar" en "Gunsteling rockalbum".
In Mei 2009 het Blohm se 4de album, 7 Jaar, verskyn. Dis as't ware 'n dagboek van die nuwe fase waarin hy hom bevind. Die vrystelling bevat tien snitte en is krities positief ontvang. Tydens die 2010 SAMA-toekennings word die album aangewys as die beste Afrikaanse rockalbum.
In Mei 2011 loots Blohm en mede-musici 'n platemaatskappy genaamd Blomhuis Rekords. Die eerste album wat Blomhuis uitgee is Spoorloos van Eckard Potgieter, die gewese platebaas van Wildebeest Rekords, wat Blohm se debuut album (Melkstraat Confessions) uitgegee het.
Acanthella oviforma
Acanthella oviforma is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acanthella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1989 deur Tanita & Hoshino.
Ray Bradbury
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Ray Bradbury
Amerikaanse skrywer
Literêre stroming
Wetenskapsfiksie Fantastiese, gruwel- en misterieuse verhale en romans
The Martian Chronicles (1950) The Illustrated Man (1951) Fahrenheit 451 (1953) Ray Douglas Bradbury (* 22 Augustus 1920 in Waukegan, Illinois; † 5 Junie 2012 in Los Angeles, Kalifornië) was 'n Amerikaanse skrywer van wetenskapsfiksie (alhoewel Bradbury self geen van sy werke - met uitsondering van Fahrenheit 451 - by hierdie genre gereken het nie), fantastiese, gruwel- en misterieuse romans en kortverhale. Meer as vyfhonderd titels het uit sy pen verskyn.
Bradbury het internasionale bekendheid verwerf met sy distopiese roman Fahrenheit 451 (1953), 'n skets van 'n toekomstige samelewing waarin televisie leeskultuur en geletterdheid vernietig het en boeke vanweë hulle negatiewe invloed op mense deur 'n spesiale brandweer verbrand word, en 'n reeks wetenskapsfiksie-verhale wat in die bundels The Martian Chronicles (1950) en The Illustrated Man (1951) gepubliseer is.
Bradbury word as een van die invloedrykste Amerikaanse skrywers van spekulatiewe fiksie van die 20ste en vroeë 21ste eeu beskou wat wetenskapsfiksie tot 'n volwaardige literêre genre ontwikkel het waarin onderwerpe soos die vrese van kinderjare, kolonialisme en kwynende indiwiduele denke behandel kon word. Baie van sy werke is vir televisie en die groot skerm aangepas en verfilm.
Vroeë lewe
Ray Bradbury is in 1920 in Waukegan, Illinois as seun van Leonard Spaulding Bradbury, 'n telefoon- en kraglynwerker, en Esther Marie Moberg, 'n Sweedse immigrant, gebore.
Bradbury het as leerder baie tyd in die Carnegie-biblioteek in sy geboortestad gespandeer en gereeld boeke uitgeleen. Dit was in hierdie vroeë fase veral wetenskapsfiksie-romans van skrywers soos Jules Verne en H.G. Wells en helde soos Flash Gordon en Buck Rogers wat sy belangstelling gewek het. Sy gunstelingskrywer in dié tyd was Edgar Rice Burroughs, die outeur van werke soos Tarzan of the Apes en The Warlord of Mars. Vir die laasgenoemde roman het Bradbury in die ouderdom van twaalf sy eie opvolgroman geskryf. Maar ook Edgar Allan Poe het beslissende invloed op Bradbury uitgeoefen.
Waukegan se Carnegie-biblioteek sou later die toneel vir 'n groot deel van sy roman Something Wicked This Way Comes wees, terwyl hy sy geboortestad in 'n aantal van sy semi-outobiografiese werke - waaronder Dandelion en Farewell Summer - asook in baie van sy kortverhale as Green Town beskryf het.
Reeds in sy skooltyd is Ray se eie literêre talent raakgesien. Nadat die gesin in die middel van die 1920's en die vroeë dertigerjare al 'n tyd lank in Tucson, Arizona gebly het waar Leonard Bradbury werk gevind het, het die gesin in 1934 na Los Angeles verhuis. Hier het Bradbury in 1937 by die Los Angeles Science Fiction League en die Poetry Club aangesluit. In die volgende jaar het hy aan die Los Angeles High School gematrikuleer en sy eerste verhaal in die tydskrif Imagination! gepubliseer.
Weens sy swak sig moes Bradbury gedurende die Tweede Wêreldoorlog geen verpligte militêre diens doen nie en kon sodoende sy literêre loopbaan begin. Alhoewel hy reeds op sy hoërskool kursusse in digkuns en kortverhale gevolg het, het hy weens finansiële oorwegings geen akademiese opleiding by 'n kollege nagestreef nie en liewer begin om dagblaaie by die hoek van South Norton Avenue en Olympic Boulevard te verkoop. Wat sy opleiding betref, het Bradbury later opgemerk:
Biblioteke het my grootgemaak. Ek glo nie aan kolleges en universiteite nie. Ek glo aan biblioteke omdat die meeste studente nie oor geld beskik nie. Ek het my hoërskool gedurende die Groot Depressie voltooi, en ons het nie oor enige fondse beskik nie. Ek kon geen opleiding by 'n kollege bekostig nie en het derhalwe tien jaar lank drie dae per week biblioteke besoek.
Dit was dan ook in die Universiteit van Kalifornië te Los Angeles se Powell-biblioteek, wat in 'n studiekamer tikmasjiene verhuur het, waar Bradbury sy klassieke verhaal The Fireman geskryf het - die visie van 'n toekomstige samelewing waar brandweermanne 'n nuwe taak het: om boeke te verbrand. Die verhaal was oorspronklik 25 000 woorde lank en het teen koste van $9,80 ontstaan (die biblioteek se huurgeld vir tikmasjiene was tien sent per halfuur). Die werk is later tot 'n roman van sowat 50 000 woorde uitgebrei.