cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plutonium
Toksikologie en veiligheid
Die gevaar skuil vernaamlik in die stralingstoksisiteit. Selfs met inagneming van die stralingstoksisiteit is radium egter giftiger as plutonium.
Ingeasemde plutoniumstof, selfs in baie klein hoeveelhede, kan in die longe jarelank skade aanrig en uiteindelik na jare tot dekades longkanker veroorsaak. By groter dosisse kan akute bestralingsiekte voorkom.
L.W.B. Binge
L.W.B. (Ludwig) Binge (1919–1966) was ’n Suid-Afrikaanse toneelkenner, resensent en 'n bestuurslid van die eertydse Nasionale Toneelorganisasie (NTO). Hy het die Ludwig Binge-beurs vir dramastudente aan die Universiteit van Pretoria ingestel. In 1969 verskyn sy boek, Ontwikkeling van die Afrikaanse toneel, postuum.
Lewensloop
Ludwig Wilhelm Berthold Binge is op 20 Februarie 1919 in die distrik Potchefstroom gebore en hy matrikuleer aan die Hoërskool Jan van Riebeeck in Kaapstad. Hy verwerf 'n BA- en MA-graad aan die Universiteit van Kaapstad, gevolg deur 'n doktorale studie oor die ontwikkeling van die Afrikaanse teater (aanvanklik aan die Universiteit van Kaapstad, wat hy in 1960 aan die Universiteit van Pretoria voltooi).
Ná sy MA-raad begin hy by die Vertaalburo in Pretoria te werk. Hy skryf deeltyds bydraes vir Die Burger en Die Transvaler, en word in 1945 as 'n drama-kritikus by Die Burger aangestel.
In 1949 word hy Suid-Afrika se eerste kultuurattaché by die ambassade in Nederland. Met sy terugkeer in 1955 vestig hy hom in Suidwes-Afrika (nou Namibië), waar hy as verteenwoordiger van Keetmanshoop tot die Wetgewende Vergadering verkies is.
Binge was tot 1961 'n bestuurslid van die Nasionale Toneelorganisasie (NTO) in Pretoria. Hy dien daarna as 'n reisende organiseerder vir die SA Kunsvereniging, waarna hy 'n pos as kunsredakteur by Die Transvaler aanvaar, en later ook kortliks by Die Vaderland werk.
Sy gesondheid het agteruit gegaan en hy sterf op 15 Mei 1966 aan 'n hartaanval, terwyl hy met voorbereidings vir daardie jaar se Republiekfees besig was. Sy doktorale studie, Die Ontwikkeling van die Afrikaanse Toneel (1832–1950), is na sy dood deur F.C.L. Bosman vir publikasie voorberei en in 1969 deur J.L. van Schaik uitgegee. Die boek het 'n standaard handboek vir teaterstudie in Suid-Afrika geword.
Judith Chapman
Judith Chapman (gebore 15 November 1951) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente 28 Days (2000) en The Sweetest Thing (2002), en in die televisiereekse The Young and the Restless (1973) en Magnum, P.I. (1980).
Paul Genge
Paul Genge (29 Maart 1913 – 13 Mei 1988) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hot Rods to Hell (1967), Bullitt (1968), en The Outfit (1973), en in die televisiereeks The Wild Wild West (1965).
Sanaa
Sanaa (Arabies: صنعاء - ook gespel Sanaʽa of Sana) is die amptelike hoofstad en grootste stad van Jemen. Die stad het in 2004 'n bevolking van 1 747 627 gehad. Die historiese stadskern van Sanaa is in 1986 deur Unesco as 'n wêrelderfenisgebied gelys. Onder die Jemenitiese grondwet is Sanaa die hoofstad van die land, hoewel die setel van die internasionaal erkende regering na Aden verhuis het na die 21 September-rewolusie. Aden is in Maart 2015 deur president Abdrabbuh Mansur Hadi tot die tydelike hoofstad verklaar.
Demografie
Die bevolkingsgroei van die stad het vanaf die 1960's verder gestyg as gevolg van massale landelike migrasie na die stad op soek na werk en 'n verbeterde lewenstandaard. Sanaʽa was in 2010 die vinnigste groeiende hoofstad ter wêreld met 'n groeikoers van 7%, terwyl die groeikoers van die land as geheel 3,2% was. Ongeveer 10% van die bevolking woon in die Ou Stad, terwyl die res in die buite distrikte woon.
Fay Bainter
Fay Bainter (7 Desember 1893 – 16 April 1968) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Jezebel (1938), Our Town (1940), State Fair (1945), en The Children's Hour (1961).
Oracle Corporation
Die woord Oracle kan verwys na die Amerikaanse maatskappy Oracle Korporasie, of die Oracle databasis sagteware wat hulle skryf en versprei.
Die maatskappy
Oracle se hoofkantoor is geleë in Redwood Shores, Kalifornië, VSA. Hulle aandele word op die New Yorkse aandelebeurs genoteer.
Die Oracle databasis
Oracle word beskou as een van die mees populêre databasis-beheerstelsels ter wêreld. Die Oracle databasis is beskikbaar op meeste bedryfstelsels insluitend Microsoft Windows, Linux en Unix.
Ander produkte
Oracle verskaf talle ander sagteware produkte, onder andere:
Willem Kempen
Lewe en werk
Willem Kempen is op 3 Julie 1909 te Prieska gebore, waar hy ook begin skoolgaan. In 1923 is hy na De Aar, waar hy in 1927 matrikuleer. Hy studeer hierna verder aan die Universiteit van Stellenbosch waar hy in 1930 ’n B.A.-graad en in 1932 ’n M.A.-graad verwerf. Na voltooiing van hierdie graad werk hy vir ses maande op die redaksie van Die Burger en gaan dan teen die einde van 1933 met behulp van ’n Webb-stipendium na Nederland vir verdere studie. Hier studeer hy in Utrecht en Den Haag, waar hy kursusse in taalkunde en letterkunde volg en navorsing doen vir sy proefskrif. In 1935 word hy as tydelike lektor in Afrikaanse Taalkunde by die Universiteit van Stellenbosch aangestel en hy verwerf in 1937 onder leiding van E.C. Pienaar ’n D.Litt.-graad met ’n proefskrif getiteld “Die na-oorlogse mens in die Nederlandse letterkunde”. Vanaf 1938 word hy permanent aangestel as lektor en in 1941 word hy bevorder tot senior lektor. In 1947 studeer hy weer aan die Universiteit van Utrecht in Nederland en deur die jare tot 1969 besoek hy by verskeie geleenthede ander oorsese universiteite om taalkundige navorsing te doen en lesings te gee. Hy word in 1948 bevorder tot professor in Afrikaanse Taalkunde in die Departement Afrikaans-Nederlands aan die Universiteit van Stellenbosch en hierdie pos beklee hy tot met sy aftrede in 1974. Vir sewe jaar is hy dekaan van die Departement van Kunste en Letterkunde en hy dien ook op verskeie Senaatkomitees, is saamroeper van die Dokumentekomitee en saamroeper van die Stipendia-komitee. In 1938 trou hy met Elizabeth du Plessis en hulle het twee seuns (Deon en Willem Adriaan) en twee dogters (Susanne en Elizabeth).
Vanaf 1937 tot 1950 is hy lid en voorsitter van die Stellenbosse Kunswedstryd. In 1948 word hy lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, waar hy eers sekretaris en later voorsitter is van die Taalkommissie. Hy tree op as taaladviseur vir die nuwe vertaling van die Bybel in Afrikaans, wat in 1983 verskyn het. Vanaf 1960 tot 1984 dien hy op die beheerraad van die Woordeboek van die Afrikaanse Taal en lewer belangrike taalmateriaal en bedien hulle ook van vakkundige advies. Hy tree ook op as raadslid van die Suid-Afrikaanse Kultuurmuseum in Kaapstad. Vir die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie lewer hy diens as lid van die Komitee vir Taaladvies en oor die radio neem hy deel aan programme soos “Ons dink ons ken Afrikaans” (1973), “Wag ’n bietjie” (1958–1959), “Die taal wat ons praat” (1970) en “Taalvasvra” (1970). Hy gee ook lesings aan studente en die algemene publiek oor allerlei verwante kulturele onderwerpe. Hy is op 23 Julie 1986 op Stellenbosch oorlede.
20 September
20 September is die 263ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (264ste in skrikkeljare). Daar volg nog 102 dae tot die einde van die jaar.
Willem Kempen
Skryfwerk
Hy lewer belangrike werk oor die taalkunde en skryf ’n aantal gesaghebbende boeke hieroor in Afrikaans, terwyl hy ook populêr-wetenskaplike artikels, lesings en praatjies oor die taal lewer. Sy eerste werk is Die verkleinwoord in Afrikaans, waarin hy belangrike insigte lewer oor die voorkoms van hierdie taalvorm in Afrikaans, ook in vergelyking met Nederlands. Oor die morfologie skryf hy Woordvorming en Funksiewisseling in Afrikaans, waarvoor hy ryklik put uit sy omvattende materiaalversameling en waarmee hy groot aansien onder Nederlandse en Belgiese taalkollegas verwerf. ’n Gewysigde en aangevulde herdruk verskyn later as Samestelling, afleiding en woordsoortelike meerfunksionaliteit in Afrikaans. Die navorsing wat hy na aftrede doen loop uit op sy omvattende boek oor 'n onderdeel van die Afrikaanse sintaksis, Voorsetselverbindinge in Afrikaans. Verskeie vakkundige artikels verskyn van hom in publikasies soos Die Burger en Ons eie boek. In Die Burger skryf hy tussen 15 Junie 1940 en 2 Augustus 1941 ’n reeks taalkundige artikels onder die skuilnaam Oom Taalwag, wat hy vanaf Maart 1942 tot 1950 voortsit in Ons eie boek, soms ook onder die skuilname Taalwag en Taalman. Ook vir Die Huisgenoot skryf hy verskeie artikels. Vir skoolgebruik is hy medeskrywer van verskeie taalhandboeke, soos Afrikaans as eerste taal en  'n Afrikaans-handleiding saam met C.P. van der Merwe asook Ons eie taal saam met H. van der Merwe Scholtz, H.E.J. Senekal en C.P. van der Merwe. Hierdie handboeke verskyn vir verskillende standerds, vanaf standerd een tot matriek.
Eerbewyse
In 1967 ontvang hy die Besondere Erepenning vir Afrikaanse taal en letterkunde van die Akademie, wat in 1973 ook die C.J. Langenhoven-prys vir Taalwetenskap aan hom toeken. Per geleentheid van sy 65ste verjaarsdag in 1974 word die huldigingsbundel “Taalkunde – ’n Lewe” aan hom oorhandig. Hierdie bundel is versorg deur drie van sy oud-studente, F.F. Odendal, Emil Loubser en Niël Hauptfleisch. Hy ontvang die goue Generaal J.B.M. Hertzog-gedenkpenning in 1978 vir sy werk in die Taalkommissie van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. In 1983 verwerf hy erelidmaatskap van die Akademie en in 1985 ken die Randse Afrikaanse Universiteit ’n eredoktorsgraad in die lettere en wysbegeerte aan hom toe.
Kangzi
Keiser Kangzi (in Chinees 康熙帝, in Pinyin Kāngxīdì, * 4 Mei 1654; † 20 Desember 1722) was een van die beduidendste heersers in China. Hy is as Xuanye (玄燁) gebore en het as keiser van die Qing-dinastie 61 jaar lank, tussen 1661 en 1722, oor die land geregeer.
Clathria coppingeri
Clathria coppingeri is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
Clathria coralliophila
Clathria coralliophila is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1903 deur Thiele.
NG gemeente Noordvaal
duimnael|regs|170px|Ds. C.J. van den Berg het hierheen gekom ná afstigting van die [[NG gemeente Orkney in 1962 en hier gebly tot 1967.]]
Die NG gemeente Noordvaal was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Sinode van Wes-Transvaal).
Die gemeente is gestig in 1962. Die kerkgebou is geleë by Byronlaan 94, Orkney. In 2013 was die leraar ds. P.H. van Daalen. Daar was in daardie jaar 86 doop- en 260 belydende lidmate. Omstreeks 2021 is besluit om die kerkgebou te verkoop en een te word met die moedergemeente, Orkney.
Oxkraalrivier
Die Oxkraalrivier is 'n rivier in die binneland van die Oos-Kaap in Suid-Afrika. Die Oxkraalrivier vloei suid van Komani (voorheen Queenstown), verby Sada en Whittlesea. Hier word dit deur die Oxkraaldam opgedam, en sluit by die Bongolorivier en uiteindelik die Groot-Keirivier aan.
Klimaat
Die klimaat is gematig en semi-Karoo. Die gemiddelde temperatuur is 17 °C. Die warmste maand is Desember, 24 °C, en die koudste Junie met 8 °C. Gemiddelde reënval is 812 millimeter per jaar. Die natste maand is Desember met 130 millimeter reën, en die droogste Mei op 23 millimeter.
Anthony George
Anthony George (29 Januarie 1921 – 16 Maart 2005) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Untouchables (1959), Checkmate (1960), Dark Shadows (1966), en One Life to Live (1968).
Fynbiesie
Die fynbiesie (Bulbostylis hispidula (Vahl) R.W.Haines) is 'n plant wat inheems aan Suid-Afrika, Eswatini, Botswana en Namibië is. Die subspesie pyriformis kom in alle Suid-Afrikaanse provinsies behalwe die Wes-Kaap voor. Op die SANBI-rooilys is dit as 'veilig' (LC) gelys.
Die spesie het 'n amper pantropiese verspreiding: Sentrale en noordelike Suid-Amerika, westelike, sentrale, noordoostelike, oostelike en suidelike Afrika, en suidelike Madagaskar. Daar is verskeie subspesies wat dalk 'n beperkter voorkomsgebied het, maar dit is nie heeltemal seker nie. Dit groei in verskeie habitatte soos grasland wat 'n vogtige seisoen ken, droë sanderige plekke, oop droë grasland of moerasse langs die kus.
Dit is 'n eenjarige of meerjarige plant wat polle vorm en 'n houtagtige wortelstok het wat aromaties is. Die stamme is 50 - 80 cm hoog en ongeveer 0,5 - 1,5 mm in deursnee. Die blare is aan die stam se basis bevestig. Die skedes is liggroen en digbehaard tot amper kaal. Die blare is 0,5 mm breed en minder as 15 cm lank, dikwels net 1 - 2 cm. Dit kry eivormige stekeltjies 4-15 mm lank en 2-4 mm breed. Die chromosoomgetal is n=5
Leah Baird
Leah Baird (20 Junie 1883 – 3 Oktober 1971) was 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Ivanhoe (1913), Cynthia of the Minute (1920), Don't Doubt Your Wife (1922), en Destroying Angel (1923).
Bruce Seton
Bruce Seton (29 Mei 1909 – 28 September 1969) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Scott of the Antarctic (1948), Handcuffs, London (1955), en Gorgo (1961), en in die televisiereeks The Invisible Man (1958).
Dzanani
Dzanani is 'n groot nedersetting in Makhado Munisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika.
Dzanani lê in die Soutpansberg, 40 km vanaf die voormalige hoofstad Thohoyandou, 50 km van Louis Trichardt, 420 km van Pretoria en ongeveer 690 km vanaf Harare in Zimbabwe. Dit is 150 km van Polokwane Internasionale Lughawe en ongeveer 460 km van O.R. Tambo Internasionale Lughawe in Johannesburg. Goeie geteerde paaie bedien Dzanani en ander nabygeleë plekke.
Dzanani was een van die vier distrikte in die voormalige Republiek van Venda, saam met Vuwani, Mutale en Thohoyandou. Dzanani is reeds oor eeue heen die tuiste van die VhaVenda-konings.
Organiese chemie
Organiese chemie is die wetenskaplike studie van die struktuur, eienskappe, samestelling, reaksies en sintese van organiese verbindings, oftewel chemiese verbindings wat koolstof bevat. Daar is egter koolstofverbindings wat 'n uitsondering vorm, soos karbonate, karbiede, oksiede, sianiede, koolstofdioksied (CO2) en koolstofmonoksied CO. Hulle word tradisioneel nie tot die organiese verbindings gereken nie.
Organiese verbindings word gewoonlik deur koolstofkettings gekenmerk, wat koolstofatome en gewoonlik ook waterstofatome bevat. Indien dit die enigste elemente is word hierdie organiese stowwe koolwaterstowwe genoem. Organiese stowwe kan nogtans 'n verskeidenheid ander elemente bevat, insluitend stikstof, suurstof, halogene sowel as fosfor, silikon en swawel.
Organiese chemie lê hom op die chemie van net een element (koolstof) toe, maar dit behels meer verbindings as alle ander elemente se verbindings bymekaar. Die geraamde aantal organiese verbindings is meer as tien miljoen. Hier moet nogtans 'n temperatuur bygevoeg word: dit is net waar onder ongeveer 200-300 °C. Bo hierdie temperatuur is die meeste organiese verbindings nie stabiel nie en ontbind hulle spontaan. Die organiese chemie van die planeet Venus is dus baie armer as die Aarde s'n.
'n Kenmerk van organiese verbindings is dat hulle gewoonlik molekulêr en hoofsaaklik kovalent is en nie ionies soos die meeste soute of metallies soos die meeste metaal-metaalverbindings nie.
Die oorspronklike definisie van "organiese" chemie het gespruit uit die wanopvatting dat organiese verbindings altyd verwant was aan lewensprosesse. Daar is egter gevind dat nie-lewende prosesse, "in vitro": buite die liggaam van lewende wesens- ook organiese molekules sinteties (kunsmatig) kan produseer.
21 September
21 September is die 264ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (265ste in skrikkeljare). Daar volg nog 101 dae.
Organiese chemie
Organiese chemie en biochemie
Organiese chemie moenie verwar word met biochemie nie, wat die chemiese prosesse binne die lewende organismes ("in vivo") bestudeer. Dit is hoofsaaklik behep met die natuurlike chemie van biomolekules soos proteïene, nukleïensure (DNS en RNA) en suikers. Daar is natuurlik stowwe wat beide tot die organiese chemie en die biochemie gereken word, soos ureum en oksaalsuur, maar die meeste sintetiese produkte van die organiese chemie word nie in organismes aangetref nie.
Ekonomiese betekenis van die organiese chemie
Die organiese chemie is 'n belangrike onderdeel van die huidige samelewing. Rubber, polimere, brandstowwe, geneesmiddels, skoonheidsmiddels, skoonmaakmiddels, kleurstowwe, landbouprodukte en baie meer is belangrike onderdele van die ekonomie van vandag. Die chemiese nywerheid vervaardig meer as 70 000 produkte in die wêreld en die meerderheid daarvan is organies-chemies. Driekwart van die chemiese produksie is polimere en plastiek. Hulle aanwending wissel van boumateriale tot tekstiel, komponente vir die vervaardiging van papier, verwe en verpakkingsmateriale.
Geskiedenis
Die eerste organiese verbindings is hoofsaaklik verkry uit plante soos mentol uit mint Mentha spicata se essensiële olie of cis-jasmoon uit jasmyn. Kinien is reeds in die 16de eeu uit die bas van Cinchona calisaya geïsoleer en teen malaria gebruik. Aan die einde van die 18de eeu het navorsers soos Avogadro en Gay-Lussac die grondslag vir die teorie van atome en molekule gelê en navorsers het begin besef dat organiese stowwe uit molekule bestaan wat deur lewende organismes vervaardig word. Daar is nogtans gedink dat net lewende organismes hierdie stowwe kon vervaardig en nie die chemikus in sy laboratorium nie.
Dit word algemeen aanvaar dat organiese chemie as 'n wetenskap in 1828 begin is deur Friedrich Wöhler se sintese van die organiese, en biologies betekenisvolle stof, ureum deur per abuis 'n waterige oplossing van ammoniumsianaat (NH4OCN) te verdamp. Hy het nogtans reeds in 1824 'n ander organiese stof vervaardig: oksaalsuur, maar dit het toe nouliks die aandag getrek. Sy werk het egter duidelik gemaak dat chemici wel in hulle laboratoriums organiese verbindings kon vervaardig.
Metaalkunde
Metaalkunde of metallurgie is die veld in die materiële wetenskappe wat die fisiese en chemiese gedrag van metaalagtige elemente en hul allooie (intermetaalagtige verbindings asook hul verbindings). Metalaalkunde kyk na die wetenskap en die tegnologie van metale: die manier waarop wetenskap toegepas word op die produksie van metale, en die konstruksie van metaalkomponente wat in produkte vir albei verbruikers en vervaardigers. Metalaalkunde is anders as die kuns van metaalwerk. Metaalverwerk maak staat op metallurgie op 'n soortgelyke manier as waarop medisyne op mediese wetenskap staatmaak vir tegniese vooruitgang. 'n Spesialis in metallurgie staan bekend as 'n metallurg.
Organiese chemie
Geskiedenis
In die 19de eeu het die aandag veral na organiese produkte verskuif wat uit steenkool verkry kan word, soos benseen, piridien, fenol of tiofeen. Die groot ontwikkeling van die organiese chemie het nogtans veral met die koms van aardolie begin. Organiese chemie begin meestal met die distillasie van ruolie en is die basis van die petrochemiese nywerheid, hoewel in Suid-Afrika, veral by Sasolburg, hierdie ontwikkeling hom ook verder op steenkool gerig het.
Tetraëderchemie
Organiese chemie is hoofsaaklik "tetraëderchemie", hoewel ander vorms soos lineêre groepe, driehoeke en ringe ook 'n rol speel. Tetraëdriese vorms is nogtans so volop in hierdie wetenskap dat 'n belangrike wetenskaplike tydskrif homself Tetrahedron letters noem. In anorganiese chemie is dit anders. Daar word dikwels 'n omringing met meer bure as vier aangetref, soos ses in 'n oktaëder of agt in 'n kubus. Organiese verbindings bevat baie kettings van koolstofatome en hulle is as tetraëders aanmekaar geryg. Omdat twee arms van 'n tetraëder 'n hoek van ongeveer 109 grade vorm, is dit altyd sig-sag-kettings.
Stereochemie
Tetraëders het egter nog 'n belangrike eienskap. Indien die vier nabure van 'n koolstofatoom verskillend is, kan hulle op twee maniere gerangskik word wat mekaar se spieëlbeeld is. Dit maak hierdie twee weergawes so verskillend van mekaar as 'n regterskoen van 'n linker een. Hulle is molekule van twee isomere: twee stowwe wat baie na mekaar lyk en uit dieselfde atome bestaan, maar nie dieselfde is nie. Hierdie spesiale soort spieëlbeeldisomere word enantiomere genoem. In 'n organies-chemiese reaksie word dikwels eweveel van die regtermolekuul as van die linker een gemaak. Sulke lukrake mengsels word rasemies genoem. In die biochemie is dit dikwels andersom. Lewende organismes maak dikwels net die een en nie die ander een nie. In die organiese chemie is metodes ook ontwikkel om die stereo-isomere te skei, of net een daarvan te laat vorm.
Kenmerke en binding van organiese stowwe
Die rede waarom daar so baie organiese verbindings is, is dat koolstof die vermoë het om koolstofkettings van verskillende lengtes te vorm, asook ringe van verskillende groottes. Baie koolstofverbindings is uiters sensitief vir verhitting en ontbind reeds by temperature laer as 300 °C. Hulle kan meestal ook met suurstof reageer in 'n proses wat verbranding genoem word en hierdie proses word vir verwarming en as kragbron in motorvoertuie gebruik.
Organiese stowwe is gewoonlik geneig om minder oplosbaar te wees in water in vergelyking met baie anorganiese soute. In teenstelling met die soute is hulle weer baie meer oplosbaar in organiese oplosmiddels soos eter of alkohol. Organiese stowwe se atome word kovalent verbind. Die chemiese binding in hierdie stowwe was nogtans lank 'n raaisel. Die eenvoudigste teorie wat redelik goed werk is die Lewisteorie, hoewel eintlik alle aannames wat Lewis gemaak het op uitsonderings gestuit het. Sy teorie betref elektronpare wat hetsy alleenpare is wat op een atoom sit, hetsy deur (net) twee atome gedeel word, wat binding veroorsaak. Lewis se weergawe is eintlik tweedimensionaal, terwyl die driemensionale aard van die molekuul ook chemies belangrik is. VSEPR-teorie het dit verbeter, maar daar was steeds onbeantwoorde vrae.
Later het die ontwikkeling van die kwantummeganika beter begrip moontlik gemaak, maar hierdie teorie vereis meer kennis van die gebruiker. Dit is meer wiskundig en vereis rekenaars met sagteware. Een aanwending van die kwantumteorie, die molekulêre orbitaalteorie, het 'n belangrike verbetering gebring. Die binding in 'n molekule soos benseen was moeilik om te begryp, solank bindings as 'n deling van elektrone tussen net twee atome beskou is. In der waarheid kan elektrone, wat hulle ook as golwe kan gedra, goed deur meer as twee atome gedeel word. In die benseenring is dit 'n sestal atome.
Geboë pyltjies en reaksiemeganismes
Die organiese chemie gebruik meestal struktuurformules om die vorm en binding in 'n molekuul weer te gee.
Om 'n herverdeling van elektrone of elektronpare tydens 'n reaksie aan te dui word in die organiese chemie dikwels gebruik gemaak van geboë pyltjies wat duidelik maak hoe navorsers voorstel dat die een struktuur uit die ander een ontstaan. 'n Goeie voorbeeld hiervan is die Elbs-reaksie hierbo wat die eindproduk antraseen vorm. Alle pyltjies het hier 'n simmetriese kop soos \to. Dit beteken dat 'n elektronpaar verskuif. Indien die kop nie simmetries is nie soos is dit net 'n enkele elektron. In die laaste stap van die reaksie (3 na 4) is daar drie pyltjies. Die onderste een verskuif die bindingselektrone van een van die waterstofatome na die ring toe om daar 'n dubbelbinding te vorm. Die waterstofioon (proton) raak hierdeur los van die molekuul. Die pyltjie daarbo verskuif 'n dubbelbinding in die ring na bo. Die boonste pyltjie verbreek die binding van die hidroksielgroep en maak dit 'n hidroksied-ioon wat ook los kom. Die losse proton en hidroksied sal saam 'n watermolekuul vorm. Die res van die molekuul is nou die aromatiese antraseen-molekuul waar elektrone nie deur 2 of 6 maar deur al veertien atome gedeel word.
Polimere
'n Polimeer is 'n besonderse tipe molekule. Oor die algemeen word polimere as "groot" molekules beskou en bestaan gewoonlik uit die herhaling van kleiner segmente, die monomere. Wanneer die segmente chemies identies is word die polimeer 'n homopolimeer genoem en wanneer die segmente verskillend is word dit 'n heteropolimeer of kopolimeer genoem. Polimere word beskou as 'n subverdeling van die makromolekules wat 'n algemene klassifikasie vir alle molekules is wat as baie groot beskou word.
Polimere kan organies of anorganies wees. Die polimere wat 'n mens meestal teëkom is gewoonlik organies van aard (bv. Poliëtileen, polipropileen, Plexiglas, ens).
Daar is verskeie vorms van reaksiemeganisme wat polimerisasie veroorsaak. Poliëtileen word deur 'n radikaal-meganisme gevorm: 'n radikaal val 'n eteenmolekuul aan, wat 'n groter radikaal oplewer wat weer 'n eteenmolekuul aanval en so meer. In hierdie geval verskuif net een elektron en die pyltjie het hierdie kop:
Struktuur en eienskappe
Die struktuur van die molekuul bepaal die verbinding se eienskappe en die bestudering van die struktuur is 'n belangrike onderdeel van hierdie vakgebied.
Die bepaling van die molekulêre struktuur
Tans bestaan daar verskeie metodes om 'n organiese verbinding te karakteriseer of te identifiseer. Die tegnieke in algemene gebruik is as volg (in alfabetiese volgorde):
Sien Analitiese chemie vir verdere metodes.
Funksionele groepe
'n Belangrike begrip in die organiese chemie is die funksionele groep. Molekule wat hidroksiel-groepe bevat (-OH) soos het anderse eienskappe as sy isomeer  wat 'n etergroep (C-O-C) bevat. Hierdie verskille is duidelik in die fisiese eienskappe soos die smeltpunt of die kookpunt, maar ook in die soort reaksies wat dit kan ondergaan of in watter oplosmiddels dit kan oplos. Die alkohol is mengbaar met water in elke verhouding. Demetieleter is nie mengbaar nie en los nouliks in water op. Dit ruik ook anders en is vlugtiger. 'n Belangrike vraag is watter intermolekulêre interaksie 'n funksionele groep kan ondergaan. Die hidroksielgroep onderhou waterstofbinding met ander molekule soos water. Die etergroep doen dit baie minder.
Organiese nomenklatuur
Organiese nomenklatuur is die stelsel wat daargestel is vir die benaming van groepe organiese verbindings. Hierdie sisteem probeer die struktuur van die molekuul wat die verbinding kenmerk sistematies in die naam te verwerk. Die IUSTC definieer en onderhou die reëls wat in hierdie vakgebied vir die sistematiese name gebruik word. Vir verbindings wat dikwels gebruik word is daar gewoonlik ook 'n eenvoudige alledaagse naam wat nie probeer om die hele molekulêre struktuur in die naam uit te druk nie. Soms kan dit ook afkortings wees soos THF vir tetrahidrofuraan, een van die volopste oplosmiddels.
Klasse verbindings
Met miljoene verskillende verbindings is daar natuurlik 'n groot verskeidenheid van hulle. Hulle word dikwels geklassifiseer m.b.v. die funksionele groepe wat hulle bevat. Van die klasse is:
Alifatiese verbindings
Alifatiese verbindings is organiese molekules wat nie aromatiese verbindings bevat nie. Alle bindingselektrone kan dus as deur net twee atome gedeel beskou word. Die bindings kan nogtans dubbel of driedubbel wees en daar kan ook hetero-atome voorkom.
Koolwaterstowwe – Alkane – Alkene – Diëne – Alkyne – Halogenoalkane – Alkohole – Merkaptane – Eters – MTBE – Aldehiede – Ketone – Karboksielsure – Suurchloriede - Esters – Koolhidrate – Amiede – Amiene – Nitriele
Aromatiese verbindings
Aromatiese verbindings is organiese molekules wat een of meer aromatiese ringe bevat, soos in benseen, waar elektrone deur meer as twee atome gedeel word.
Benseen – Tolueen – Xileen – Anilien – Fenol – Asetofenoon – Bensonitriel – Halogenoarene – Naftaleen – Antraseen
Heterosikliese verbindings
Heterosikliese verbindings is sikliese organiese molekules waarvan die ring(e) ten minste een hetero-atoom bevat.
Piridien – Pirrool – Tiofeen – Furaan – Imidasool
Onderverdelings van organiese chemie
Daar is talle sytakke van die organiese chemie, soos Organiese sintese – Polimeerchemie – Organometaalchemie – Fisies-organiese chemie
Mens kan ook volgens hetero-atoom onderskei:
Organoseleenchemie – Se en organotelluurchemie – Te
Hierdie chemie kan vergelyk word met die organiese chemie wat swawel het. Daar is naas 'n tio-ureum wat pleks van 'n suurstofatoom 'n swawelatoom het, ook seleno-urea waar dit deur 'n seleenatoom vervang is en daar bestaan 'n tellurofeen wat soos tiofeen lyk, maar pleks van S 'n Te-atoom het
Organoboorchemie – B
Organoboorchemie het in 1859 ontstaan toe Frankland dimetielsink het laat reageer met boortrichloried  en trimetielboraan  vrygestel het. Koolstof-boor-bindings is taamlik kovalent omdat die verskil in elektronegatiwiteit klein is. Trialkielborane is taamlik stabiele verbindings Boor het dikwels net drie bindings pleks van vier.
Organofosforchemie – P
Organofosforchemie het 'n baie ryk chemie wat ooreenkomste met organostikstofchemie het. Die fosfor-weergawe van ammoniak heet fosfien en het die formule. Nes die amiene wat van ammoniak afgelei is, bestaan daar alkielfosfiene.
Begrippe
Organiese nomenklatuur – Chemiese formule – Struktuurformule – Skeletformule
Hoëveldskaapwagter
Die Hoëveldskaapwagter (Oenanthe pileata) is 'n algemene standvoël in dele van sy gebied en 'n seisoenale besoeker in ander. Die voël verkies kaal, oop plat grond, insluitend grasveld na brande, bewerkte en onlangs geoeste landerye. Hulle kom een-een of in pare voor. Die voël is 17 cm groot en weeg 23 – 32 gram. In Engels staan die voël bekend as die Capped Wheater.
Hlanganani, Mpumalanga
Hlanganani is 'n groot dorp in Bosbokrand Plaaslike Munisipaliteit, Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in Mpumalanga.
Philippikos Bardanes
Philippikos (Latyn: Philippicus, Grieks: Φιλιππικός; oorl. 713) was die Bisantynse keiser van 711 tot 713. Sy oorspronklike naam was Bardanes (Grieks: Βαρδάνης, Vardanis; Armeens: Վարդան, Vardan) en hy was die seun van die patrisiër Nikephorus van Armenië.
Hy het met die eerste opstand teen keiser Justinianus II in 695 al probeer om aanspraak op die troon te maak en is daarna na die Krim verban. Hier het hy die naam Philippikos aangeneem en die inwoners aangehits tot ’n opstand. Hulle het na Konstantinopel opgeruk en Philippikos het die troon oorgeneem. Justinianus, wat gevlug het, is kort daarna tereggestel.
Laat in Mei 713 was daar ’n opstand in Thracië en verskeie soldate het Konstantinopel binnegeval. Hulle het Philippikos op 3 Junie verblind. Hy is opgevolg deur sy hoofsekretaris, Artemius, wat keiser geword het as Anastasius II.
Chicargo
Chicargo is 'n nedersetting geleë noord van Oos-Londen aan die N2 in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Wsewolod II van Kiëf
Wsewolod II (Russies: Всеволод II Ольгович; ? – 1 Augustus 1146) het van 1139 tot 1146 as grootprins oor Kiëf-Roes regeer. Voor dit, van 1127 tot 1139, was hy grootprins van Tsjernigof. Hy was die seun van Oleg van Tsjernigof.
Hoewel hy twee seuns gehad het, het hy sy broer, Igor, as sy opvolger gekies en sy onderdane laat belowe dat hulle Igor as hul heerser sal aanvaar. Net voor sy dood het Wsewolod ’n monnik onder die naam Gavriil geword. Hy is ná sy dood as heilige vereer.
Clathria coriocrassus
Clathria coriocrassus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1988 deur Bergquist & Fromont.
Christen-Demokratiese Appèl
Die Christen-Demokratiese Appèl (Nederlands: Christen-Democratisch Appèl, CDA) is 'n Nederlandse Christen-demokratiese politieke party wat in 1980 gestig is. Die Christen-Demokratiese Appèl is uit drie Christelike partye gevorm: die Katolieke Volksparty (KVP), die Anti-Revolusionêre Party (ARP) en die Christelik-Historiese Unie (CHU).
Die politieke leier is Wopke Hoekstra, die huidige minister van Buitelandse Sake in die Rutte IV-kabinet. Die verkiesings van die nuwe Tweede Kamer op 17 Maart 2021 is deur die Christen-Demokratiese Appèl verloor. Die party het 15 setels behaal (-4).
Deelname aan die regering
Van 14 Oktober 2010 tot 5 November 2012 het die CDA met die regs-liberale Volksparty vir Vryheid en Demokrasie (VVD) die Rutte I-kabinet gevorm. Mark Rutte het die amp van Eerste Minister in hierdie minderheidskabinet beklee wat deur die Party vir die Vryheid (PVV) van Geert Wilders gesteun is.
Van 26 Oktober 2017 tot 10 Januarie 2022 het die CDA met die VVD, D66 en CU die Rutte III-kabinet gevorm.
Sedert 10 Januarie 2022 vorm die CDA met dieselfde partye die Rutte IV-kabinet.
Pamela Baird
Pamela Baird (gebore 6 April 1945) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Ford Television Theatre (1952), Telephone Time (1956), Perry Mason (1957), en Leave It to Beaver (1957).
Unix
Unix (amptelike handelsmerk UNIX®) is 'n bedryfstelsel vir rekenaars wat oorspronklik in 1969 deur 'n groep AT&T-werknemers in Bell Labs ontwikkel is. Deel van die span was Ken Thompson, Dennis Ritchie en Douglas McIlroy. Vandag se Unix-bedryfstelsels is verdeel in verskeie takke, wat mettertyd deur AT&T, ander kommersiële verskaffers en nie-winsgewende organisasies ontwikkel is.
Gedurende die laat 1970's en vroeë 1980's het Unix se invloed in akademiese kringe gelei tot die grootskaalse implementering van Unix (in besonders die BSD-variant, komende van die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, in die VSA) deur kommersiële organisasies. Die bekendste voorbeeld hiervan is Sun Microsystems. Vandag is Unix en Unix-verwante stelsels alomteenwoordig, insluitend variasies soos Linux en BSD.
Soms word die term "tradisionele Unix" gebruik om Unix of 'n bedryfstelsel te beskryf met die karakteristieke van Unix Weergawe 7 of UNIX System V (d.i. System V).
Slag van Kakamas
Agtergrond
Nadat die Unie van Suid-Afrika hulle aan die Britse kant geskaar het, is daar besluit om Duits-Suidwes-Afrika in te val. Suid-Afrika het 'n mag van 6 000 man in Upington en Kakamas bymekaargemaak, onder bevel van kolonel J. van Deventer. Van Deventer se soldate sou een van die kolomme vorm in 'n beplande inval van Duits-Suidwes-Afrika. Die Duitse Schutztruppe onder bevel van majoor Hermann Ritter het Suid-Afrika binnegeval in 'n poging om die beplande aanval te ontwrig.
Die geveg
Die Duitse bevelvoerder het 'n verkenningsmag gestuur om die twee ponte, wat deur die Suid-Afrikaanse magte opgepas is, aan te val en dan verder suid in Suid-Afrika in te beweeg. Die oggend van 4 Februarie het vier Duitse kanonne op die Suid-Afrikaanse magte losgetrek terwyl die verkenningsmag op die verdedigers by die ponte begin skiet het. Na 'n geveg van ses uur het die Duitse magte teruggeval en sewe man tydens die slag verloor. Sestien Duitse soldate is gewond en sestien soldate is gevange geneem.
Nadraai
Na die geveg roep van Deventer die res van sy kolom op, 80 km van Upington af, steek die Oranjerivier oor en gaan voort om stadig in Suidwes-Afrika in te beweeg.
Gedenkteken
Net buite die dorp, in die dorp se begraafplaas, is daar 'n gedenkteken opgedra aan die Duitse soldate wat in die geveg gedood is. Die gedenkteken is deur 'n Duitse organisasie vir oorloggrafte in 1960 daar opgerig. Ses van die sewe soldate is later herbegrawe.
Slag by die Teutoburgerwoud
In die Slag van Varus (ook: Slag by die Teutoburgerwoud of Herman se slag, of volgens Romeinse skrywers as clades Variana, of „Varus nederlaag“ aangedui), het drie Romeinse legioene tesame met hul troepe en gevolg, onder Publius Quinctilius Varus, in die herfs van 9 n.C. 'n vernietigende nederlaag gely teen 'n Germaanse krygsmag onder leiding van Arminius, seun van die opperhoof van die Cherusker-stam.
Dawid Kruiper
Dawid Kruiper (1 September 1935 – 13 Junie 2012) was 'n tradisionele leier van die Khomani San in die Kalahari.
Slag by die Teutoburgerwoud
'n Agtste van die totale Romeinse krygsmag is gedurende hierdie slag uitgewis. Ná hierdie slag het die Romeine geen verdere poging aangewend om die gebied regs van die Ryn tot by die Elbe deel te maak van die Romeinse Ryk nie. Die ligging van die slag is nog nie met sekerheid vasgestel nie, alhoewel nuwe ontdekkings daarop dui dat 'n deel van die slag heel moontlik in 'n argeologiese uitgrawingsgebied naby Kalkriese in die Wiehengebergtes in Osnabrücker Land, Duitsland plaasgevind het.
Dawid Kruiper
Kruiper is bekend vir sy rol in The Gods Must Be Crazy II, en het in 1994 met die Verenigde Nasies ontmoet oor die regte van inheemse mense, en het bygedra tot die suksesvolle hervorming en restourasie van 40 000 hektaar grond aan die San in Suid-Afrika in 1999.
Slag by die Teutoburgerwoud
Voorgeskiedenis
Varus se tog was deel van 'n omvangryke plan om die Romeinse ryk uit te brei na die gebied oos van die Ryn en noord van die Alpe. Hierdie veldtog is reeds in 15 v.C. deur Augustus se stiefseuns Drusus en Tiberius van stapel gestuur. Druses het gedurende die tydperk 12 v.C. tot en met sy dood in 9 v.C. verkenningstogte aan die oostekant van die Ryn deurgevoer en het onder andere die Elbe- en Saale-riviere bereik.
Dawid Kruiper
Hy het ook in 2004 van die Kalahari tot in Kaapstad geryloop om met president Thabo Mbeki te praat, en was betrokke by die ontwikkeling en restourasie van die inheemse San-tale.
Kruiper is in die Kalahari Nasionale Park (vandag die Kgalagadi-vredespark) gebore. Hy was uitgesproke oor die beweerde diefstal van tradisionele kennis deur westerse farmaseutiese firmas.
Kruiper het op 13 Junie 2012 in 'n hospitaal in Upington gesterf. Die Dawid Kruiper Plaaslike Munisipaliteit in die Noord-Kaap is na hom vernoem in 2016.
Slag by die Teutoburgerwoud
Voorgeskiedenis
Die verkenningstogte van Drusus was die eerste fase in die groter plan en het uiteindelik op 1 Januarie 7 v.C. onder Tiberius tot 'n suksesvolle einde gekom.
Tiberius het intussen Pannonië verower en het na die dood van sy broer die plan voortgesit totdat hy in 6 v.C. op 'n selfverkose ballingskap gegaan het. Verdere sukses om die guns van die mense te verower, is deur Lucius Domitius Ahenobarbus (Konsul 16 v.C.) en na sy terugkeer, deur Tiberius in 4 v.C. bereik.
Historiese bronne
Onder die huidig toeganklike bronne tel:
Die geskrewe geskiedenis bied uitsluitlik 'n Romeinse perspektief van die gebeurtenis, want daar bestaan geen geskrifte van die verloop van die gebeurtenis uit 'n Germaanse (of ander) oogpunt nie. Verder beoordeel alle Romeinse skrywers Varus baie negatief, alhoewel dit moontlik is omdat dit nodig was om 'n sondebok te vind wat verkwalik kon word vir die nederlaag van die Romeinse legioene.
Berigte oor die verloop van die slag verskil van bron tot bron, en selfs geografiese beskrywings van die slagveld soos bv. nat, stormagtige weer en digte woude is waarskynlik niks meer as die tipiese voorstelling wat Romeinse skrywers van die Noordelike lande gehad het. Daar kan dus uit die bronne geen klinkklare bewys verkry word van presies wat gebeur het nie, behalwe dat die Romeine 'n nederlaag gely het en dat drie legioene in Germanië uitgewis is.
Varus se ondergang
Die somerhoofkwartier van Varus en drie van sy legioene was diep in die Cherusker-gebied geleë, aan die wesoewer van die Weser-rivier. Die oorblywende twee legioene het óf by die Ryn óf in Hesse agtergebly.
Daar word aanvaar dat Varus se krygsmag bestaan het uit drie Romeinse legioene (Legio XVII, Legio XVIII, en Legio XIX), ses taktiese eenhede van nie-Romeinse troepe en drie kavallerie-eskadronne (alae), met altesaam ongeveer 15 000 tot 20 000 soldate. Hierdie optog kon tussen 15 en 20 km lank gewees het.
In 'n lewendige beskrywing berig die Romeinse geskiedkundige Cassius Dio, ongeveer 200 jaar na die gebeurtenis, oor die toestande waaronder die slagting plaasgevind het. In hierdie berig beskryf Cassius Dio hoe die gebergtes op die weg vol klowe en ongelyke grond was en dat die bome so dig en oorgroei was dat die Romeine selfs voor die lokval gesukkel het om 'n weg vir hulself deur dig beboste gebied te baan. Voeg daarby stormagtige reënweer en die weg was amper onbegaanbaar en verwarrend. Cassius Dio beskryf verder dat die Germane, wat vertroud was met al die paadjies, skielik van oral oor gelyktydig van ver af op die Romeine losgebrand het, en toe hulle geen weerstand ondervind nie, die verwoesting van naby af voortgesit het.
Daar word ook beskryf dat Varus en sy bevelvoerders so gevrees het dat hulle gevange geneem sou word of dood gemaak sou word, dat hulle besluit het om hulself om die lewe te bring. Toe dit bekend geword het dat hulle leier homself om die lewe gebring het, het die krygsmag oorgegee en van die soldate het hulle leier se voorbeeld gevolg terwyl ander hulle wapens weggegooi en oorgegee het. Vlug kon hulle nie, selfs al wou hulle.
Volgens Cassius Dio het die aanval vier dae en drie nagte geduur, terwyl Varus geprobeer het om die Ryn te bereik. Die eerste twee nagte was hy in staat om in die nag kamp op te rig, maar teen die vierde dag was die stryd gewonne.
Die Romeinse geskiedkundige Publius Cornelius Tacitus beskryf hoe die slagveld gelyk het toe Germanicus dit in die jaar 15 n. Chr gevind het:
"Die eerste kamp van Varus kon deur sy grootte en hoe die hoofgebied gemerk was, uitgeken word as die werk van drie legioene. Langsaan kon 'n mens aan die half ineengestorte mure en die vlak grafte die plekke sien waar die res byeen gekom het. In die middel van die oop veld het verbleikte bene óf versprei óf in hope gelê, afhangende of dit van die vlugtelinge of van die troepe afkomstig was. Daarnaas het stukkende wapens en ook perde-karkasse gelê en aan boomstamme was skedels vasgemaak. In die nabyheid het altare van die barbare gestaan, waar Tribune en Centurions (Romeinse offisiere) geslag is."
Die twee legioene wat deur Varus se kleinnefie Lucius Nonius Asprenas gelei is, het ontkom aan die debakel. Volgens Paterculus het hulle teruggekeer na die Ryn en die vlugtelinge gehelp.
Nagevolg
Volgens die Romeinse geskiedkundige Suetonius was Keiser Augustus so geskud deur die nuus van die nederlaag dat hy herhaaldelik sy kop teen die mure van sy paleis gestamp het en geskree het Quintili Vare, legiones redde! ('Quintilius Varus, gee my Legioene terug!').
Die nommers van die drie legioene wat uitgewis was is nooit weer gebruik nie. Dit is 'n unieke gebeurtenis in die geskiedenis van die Romeinse Ryk.
Hierdie oorlog het 'n 40-jarige periode van Romeinse uitbreiding stopgesit wat na die einde van burgeroorloë begin het. Augustus se stiefseun, Tiberius, het by hom oorgeneem en gereed gemaak vir verdere oorloë.
Die Germane het tot 'n groot mate voordeel getrek uit die oorwinning en het geleidelik begin om na 'n hoër ontwikkelingsvlak te beweeg, alhoewel hulle ver was van politieke eenheid. Daar word vermoed dat dit die doel was van Arminius, wat onmiddellik na die slag Arminius Varus se kop aan die Germaanse leier Marbod, koning van die Marcomanni gestuur, wie dit dan terug na Varus se familie in Rome gestuur het en in die oorlog wat op die slag gevolg het, neutraal gebly het.
Germane
Die oorwinning van die Varusslag was die resultaat van fyn beplanning wat die optrede van die Romeine, onder deeglik uitgewerkte omstandighede, uitstekend voorspel het. Dit was verder indrukwekkend dat Arminius daarin geslaag het om oor die jare 'n koalisie uit ten minste elf Germaanse stamme te vorm, ten spyte van die feite dat die Germaanse stamme welbekend was vir hulle onafhanklikheid en onwilligheid om in 'n groep saam te werk.
As wraak teen Arminius se aanval, het die Romeine onder leiding van Germanicus nog 'n paar aanvalle geloods teen die Germane, voordat die Romeine teen 16 n.C. finaal uit die gebied onttrek het. Die Germane het hul vryheid geniet, alhoewel handel tussen die Romeine en die Germane in hierdie gebied basies doodgeloop het omdat geen handeldrywers vanuit die Romeinse gebied meer na Germanië gekom het nie
Romeine
Vandat die geskiedenis van Varus se nederlaag in die 15de eeu weer bekendheid verwerf het, was hierdie slag as 'n beslissende slag beskou wat die verdere uitbreiding van die Romeinse ryk na die noorde van Europa gekniehalter het. Veral in die 19de eeu het hierdie siening grond gewen omdat dit 'n integrale rol gespeel het in die mitologie van Duitse nasionalisme.
Nietemin het navorsers in die afgelope paar jare begin om hierdie interpretasie te bevraagteken en het redes uitgewys waarom die Ryn 'n praktieser grens was vir die Romeinse Ryk as enige ander rivier in Germanië. Dit was bv. redelik eenvoudig om troepe langs die Ryn te ondersteun uit die Middellandse See deur middel van die Rhône- en Moesel-riviere. Troepe wat langs die Elbe was, sou ondersteun moes word vanuit roetes wat óf oor land gegaan het óf met die hulp van skepe wat deur die gevaarlike Atlantiese oseaan sou moes vaar.
Ekonomies gesproke het die Ryn reeds dorpe en stede ondersteun. Gedurende hierdie tyd was Noord-Germanië onderontwikkeld, het baie min dorpe gehad en baie min oorskot-voedsel. Dus word geargumenteer dat die Ryn 'n logieser keuse was omdat dit baie makliker bereikbaar was vanuit Rome en ook dat dit baie maklik was om 'n groot hoeveelheid troepe te ondersteun.
Die ligging van die konflikgebied
Vir amper 2000 jare was die presiese ligging van die konflikgebied onbekend. Die belangrikste wenk oor die ligging was 'n verwysing na die saltus Teutoburgiensis in seksie i.60-62 van Tacitus se Annale – gebied wat nie "te ver" van die land tussen die boonste gedeelte van die Lippe-rivier en die Eems-rivier in Sentraal-Wesfale was nie.
Vanaf die 16de eeu was daar vele teorieë oor die ligging van die konflikgebied. Daar is ten minste 700 plekke as die moontlike slagveld geïdentifiseer. Die populêrste teorie was dat die slag by die Teutoburgerwoud, 'n bergreeks aan die grens van Münsterland, plaasgevind het.