cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sonnestelsel
Omgewing
Daar is relatief min sterre binne-in die eerste tien ligjare vanaf die Son. Die naaste is die trippelsterstelsel Alfa Centauri, wat ongeveer 4,4 ligjaar weg is. Alfa Centauri A en Alfa Centauri B is 'n paar sterre soortgelyk aan die Son, terwyl die klein rooidwerg Alfa Centauri C (ook bekend as Proxima Centauri) die paartjie teen 'n afstand van 0,2 ligjaar omwentel. Die volgende sterre wat die naaste aan die Son is, is drie rooidwerge: die Ster van Barnard (5,9 ligjaar), Wolf 359 (7,8 ligjaar) en Lalande 21185 (8,3 ligjaar). Die grootste ster in die eerste 10 ligjaar is Sirius, 'n helder hoofreeksster wat ongeveer twee keer so groot as die Son is en deur 'n witdwerg, Sirius B, omwentel word. Sirius lê ongeveer 8,6 ligjaar van die Son af. Die ander stelsels binne-in die eerste 10 ligjaar is die binêre rooidwerg-stelsel Luyten 726-8 (8,7 ligjaar) en die enkele rooidwerg Ross 154 (9,7 ligjaar). Die naaste ster wat soortgelyk aan die Son is en ook in 'n enkelstelsel geleë is, is Tau Ceti, wat 11,9 ligjaar hiervandaan is. Tau Ceti het ongeveer 80% van die Son se massa, maar slegs 60% van sy helderheid.. Die naaste eksoplaneet wentel om die ster Epsilon Eridani, 'n ster wat ietwat dowwer en rooier as die Son is en 10,5 ligjaar hiervandaan is. Die ster se een bevestigde planeet, Epsilon Eridani b, besit rofweg 1,5 keer die massa van Jupiter en neem 6,9 jaar om sy ster te omwentel.
Vorming en ontwikkeling
Die Sonnestelsel is gevorm deur die swaartekragineenstorting van 'n molekulêre wolk, ongeveer 4,6 miljard jaar gelede. Hierdie wolk was waarskynlik 'n aantal ligjare in deursnee en het moontlik geboorte aan verskeie sterre gegee.
Die streek wat later die Sonnestelsel sou word het ineengestort en, as gevolg van die behoud van hoekmomentum, vinniger omwentelings begin maak. Die middel, waar die meeste massa opeengehoop het, het toenemend warmer as die omliggende skyf geword. Soos die ineenkrimpende nebula omwentel het, het dit afgeplat en begin om 'n wentelende sogenaamde "protoplanetêre skyf" met 'n deursnit van ongeveer 200 AE te vorm, met 'n warm, digte protoster in die middel. Die planete is deur die aanwas van hierdie skyf gevorm.
Binne 50 miljoen jaar het die druk en digtheid van waterstof in die middel van die protoster só gestyg dat kernfusie begin plaasvind het. Die temperatuur, reaksietempo, druk en digtheid het toegeneem tot 'n hidrostatiese ewewig bereik is, waar die warmte-energie die teenwig van die krag van die swaartekragineenstorting vorm. Op hierdie stadium het die Son 'n hoofreeksster geword.
Die huidige Sonnestelsel sal voortduur tot die Son begin om van die Hertzsprung-Russell-diagram af te wyk. Die Son het 'n beperkte hoeveelheid waterstof wat voortdurend opgebrand word. Namate die waterstof opraak, sal die energie-opbrengs wat die kern ondersteun afneem, wat sal veroorsaak dat die Son ineen sal krimp. Die toename in druk verhit die kern, wat veroorsaak dat die waterstof vinniger brand. Dit veroorsaak dat die Son elke 1,1 miljard jaar ongeveer 10% helderder brand.
Hierdie buitenste lae sal mettertyd wegval en 'n witdwerg agterlaat: 'n voorwerp wat uiters dig sal wees, slegs die helfte van die oorspronklike massa van die Son sal oorhou en die grootte van die Aarde sal wees. Die lae wat wegval sal 'n planetêre nebula vorm, waartydens sommige van die materiaal wat die Son gevorm het na die interstellêre medium sal terugkeer.
Benjamin Bloom
Hy het 'n bydrae gelewer tot die klassifikasie van opvoedkundige objektiewe en die teorie van leerbeheer. Hy het ook 'n navorsing span gelei wat 'n hewige ondersoek geloods het in die ontwikkeling van uitmuntende talent, waarvan die uitslag relevant was aan die vraag van voortreflikheid, uitsonderlike prestasie en grootheid.
In 1956 het Bloom die eerste volume van die, Taksonomie van opvoedkundige objektiewe: die klassifikasie van opvoedkundige doelwitte, gewysig, wat die klassifikasie van leer objektiewe omlyn het. Dit het bekend geraak as Bloom se Taksonomie, en dit bly steeds 'n fundamentele en essensiële element in die opvoedkundige gemeenskap, soos uitgewys in die 1981 opname, Betekenisvolle geskrifte wat die kurrikulum beïnvloed het: 1906–1981, deur H.G. Shane en die 1994 jaarboek van die Nasionale Genootskap vir die Studie van Onderwys.
Egbert van Wessex
Egbert (ca. 770 – 839) was koning van Wessex (802-839) en van Kent, Essex, Sussex (825-839) en Mercia (829-839). Ná die val van Mercia onder Offa het hy die titel "Bretwalda" gekry, waarmee die Angelsaksers ’n heerser aangedui het wat mag oor ander heersers gehad het. Hy word beskou as die eerste koning van Engeland.
Menslike figuur
In estetika, behels die menslike figuur of menslike vorm in kuns, beeldhouwerk en ander kunsvorme 'n studie van en waardering van die skoonheid van die menslike liggaam in sy uitbeelding of voorstelling. Die studie behels 'n waardering van die liggaamsvorm, insluitend menslike posisies: sit, staan of selfs slaap en bewegings: loop, hardloop, dans ens. Immanuel Kant verwys na die menslike figuur as die ideaal van skoonheid. Die menslike figuur voldoen baie goed aan die wet wat bepaal dat vorm funksie volg, wat geglo is om die gevolg van evolusie oor duisende geslagte te wees.
Egbert van Wessex
As koning van Wessex was hy die opvolger van Beorhtric. As "Bretwalda" het hy Offa opgevolg. Oor Egbert se lewe en regering is min met sekerheid bekend. Sy pa was Ealhmund, koning van Kent. Egbert het ’n halfsuster, Alburga van Wilton, gehad.
Menslike figuur
Studie
Die menslike figuur is 'n algemene aspek in die visuele kunste. Baie min kunsvorme is nie verwant aan die menslike figuur nie, soos musiek, al is daar figure in die lirieke. 'n Studie van die menslike figuur sluit 'n gedetailleerde studie in van die volgende vakke:
Egbert van Wessex
In 815 het hy Cornwallis, ’n gebied wat aan Wallis behoort het, verower. Hy het ook Beornwulf van Mercia in 825 verslaan. Ná hierdie oorwinning het Kent, Surrey, Sussex en Essex hulle aan sy gesag onderwerp. Ook Oos-Anglië het hom as heerser erken. In 829 het hy Mercia verower en het ook Northumbrië sy gesag aanvaar.
Menslike figuur
Liggaamlike proporsies
Liggaamlike proporsies is die studie van die verhouding van die menslike liggaam, of in die algemeen, dierlike liggaam, dele wat aan mekaar pas en aan die geheel pas, is noodsaaklike vir die uitbeelding van die algehele figuur.
Beeldhouwerk en figuurtekening
'n Figuurtekening is 'n studie van die menslike vorm in sy verskillende vorms en posisies. Dit is 'n studie of gestileerde uitbeelding van die menslike vorm, met die lyn en vorm van die menslike figuur as die primêre doel, eerder as die persoon as onderwerp. Dit is 'n saamgestelde beeld van die onderwerp in 'n stil posisie. 'n Lewendige tekening is 'n werk wat gedoen word deur na 'n lewendige model as voorbeeld te waar te neem.
Egbert van Wessex
Egbert het getrou met Redburga, ’n Frankiese prinses (moontlik ’n suster van keiser Karel die Grote). Hulle het twee seuns en ’n dogter, die heilige Edith van Polesworth, gehad.
Egbert is in 839 op sowat 64 in Westminster dood en is opgevolg deur sy seun Ethelwulf.
Ribbekas
Die ribbekas is die rangskikking van die ribbes (of ribbe; enkelvoud: rib), wat in die bors van die meeste Gewerweldes aan die werwelkolom en borsbeen geheg is. Dit omsluit en beskerm die hart en longe. In mense is die ribbekas ’n beenagtige en kraakbeenagtige struktuur wat die borsholte omring en die skouergordel ondersteun; so vorm dit die kerndeel van die menslike skelet. ’n Tipiese menslike ribbekas bestaan uit 24 ribbes in 12 pare, die borsbeen en ensiforme kraakbeen, die ribkraakbeen en die 12 borswerwels.
Saam met die vel en verwante bande en spiere vorm die ribbekas die borswand en verskaf dit vashegplek vir die spiere van die nek, keel, boonste abdomen en rug. Die ribbekas speel ook ’n belangrike rol in die asemhalingstelsel.
Struktuur
thumb|180px|links|
Ribbes word beskryf na gelang van hul ligging en verbinding aan die borsbeen. Alle ribbes is agter aan die werwelkolom vas en word genommer in pare van 1-12. Dié wat direk aan die borsbeen vas is, word ware ribbes genoem. Dié wat aan die borsbeen vas is met kraakbeen van die ribbes bo hulle word vals ribbes genoem. Die pare 11 & 12 is swewende ribbes, want hulle is nie aan die borsbeen vas nie.
Vashegting
Die terme "ware ribbes" en "vals ribbes" beskryf pare ribbes wat regstreeks of onregstreeks aan die menslike borsbeen vas is. Die eerste sewe ribpare is bekend as die ware ribbes (Latyn: costae verae) omdat hulle regstreeks aan die borsbeen vas is. Die volgende drie pare (8-10) word vals ribbes (Latyn: costae spuriae) genoem omdat hulle onregstreeks aan die borsbeen vas is deur die kraakbeen van die ribbes bo hulle. Hul buigbaarheid laat beweging van die ribbekas toe vir asemhaling.
Die term "swewende ribbes" (Latyn: costae fluctuantes) verwys na die onderste twee pare (11 & 12) omdat hulle net aan die werwelkolom vas is en nie aan die borsbeen of borsbeenkraakbeen nie. Hierdie ribbes is relatief klein en delikaat; hulle tel ook onder die vals ribbes.
Die spasies tussen die ribbes bevat die tussenribspiere, asook die senuweebloedvatbondels, wat die tussenribsenuwees, -are en -slagare insluit.
Funksie
Die vergroting van die borsholte word op drie vlakke bewerkstellig: die vertikale, middel- en dwarsvlak. Op die vertikale vlak word die borskas vergroot met behulp van die middelrif wat saamtrek en die buikspiere wat ontspan om voorsiening te maak vir die afwaartse druk wat die sametrekking van die middelrif veroorsaak. Op die tweede of middelvlak word die vergroting van die borskas moontlik gemaak deur die afwaartse helling van die boonste ribbes. Wanneer die buitenste tussenribspiere saamtrek en die ribbes oplig, druk die boonste ribbes die borsbeen op en uitwaarts. Dié beweging vergroot die middeldeursnee van die borsholte en help asemhaling verder aan. Op die derde, dwars vlak word die borskas vergroot deur die laer ribbes (volgens sommige veral die 7de tot 10de ribbes), met die middelrif se sentrale sening wat as ’n vaste punt dien. Wanneer die middelrif saamtrek, kan die ribbes draai en so die middel van die ribbes verhoog. So word die dwarsdeursnee vergroot en die longe kan gevul word.
Die omtrek van die normale menslike ribbekas vergroot met 3 tot 5 cm tydens inaseming.
Marijke Bezuidenhout
Marijke Bezuidenhout is 'n Suid-Afrikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Binnelanders en 7de Laan.
Tweede Meksikaanse Keiserryk
Die Tweede Meksikaanse Keiserryk (Spaans: Segundo Imperio Mexicano) het vanaf 1864 tot 1867 op die gebied van die huidige Verenigde Meksikaanse State bestaan. Die keiserryk het uit die eerste Meksikaanse Republiek ontstaan wat ná die ontbinding van die Eerste Meksikaanse Keiserryk gestig is. Die keiserryk is tydens die Franse intervensie op 10 April 1864 onder Napoleon III van Frankryk met die Oostenrykse aartshertog Maksimiliaan I van Habsburg as keiser gestig. Napoleon III het Meksiko binnegeval om 'n monargie te stig wat van Frankryk afhanklik sou wees. Met die teregstelling van Maksimiliaan I is die monargie afgeskaf en die Verenigde Meksikaanse State gestig wat steeds bestaan.
Dariush Eghbali
Dariush Eghbali (Persies: داریوش اقبالی, Dāryūš Eqbālī), beter bekend onder sy verhoognaam Dariush, word naas Ebi as een van die belangrikste Iranse sangers van sy generasie beskou. Hy staan bekend vir sy warm basstem wat 'n unieke bekoring aan sy ballades en sosio-politieke liedjies gee. As sosiale aktivis lewer Dariush 'n belangrike bydrae om die publiek bewus te maak van sosiale misstande soos menseregskendings, dwelmmisbruik, Vigs en die lot van straatkinders en vlugtelinge.
Lewe
Dariush Eghbali is in Karadj, 'n stad sowat 40 km wes van Teheran, grootgemaak. In die ouderdom van nege het hy die eerste keer op die verhoog van sy skool verskyn. Elf jaar later, in 1971, het die akteur Hassan Khayatbashi hom tydens 'n televisie-aanbieding aan 'n groter gehoor bekend gestel, en sy liedjie Don't Tell Me You Love Me het binnekort 'n groot treffer geword. Tot op datum het hy meer as 200 liedjies opgeneem en 26 langspelers vrygestel. Hy het voor gehore dwarsoor die wêreld opgetree en daarnaas rolle in twee Iranse rolprente vertolk. Ná die Iranse Rewolusie in 1979 het Dariush Eghbali hom, net soos honderdduidende ander ballinge, in Los Angeles gevestig - die stad waar na welvarende buurte met 'n hoë persentasie Farsisprekendes soms skertsend as Tehrangeles verwys word.
As 'n lid van Amnesty International en sosiale aktivis ondersteun Dariush Eghbali die Iran Recovery Center en die Ayeneh-stigting, net soos die stryd teen dwelmmisbruik.
Ayumu Goromaru
Ayumu Goromaru is 'n Japannese rugbyspeler wat op heelagter speel vir Yamaha Júbilo sowel as vir die Japanse nasionale rugbyspan. Hy het tydens die Rugbywêreldbeker 2015 vir Japan uitgedraf.
Loopbaan
Goromaru het sy internasionale toets-debuut teen Uruguay in April 2005 gemaak as 'n 19-jarige en as die tweede jongste speler om te speel vir Japan in alle tye (hy is nou die derde jongste). Na sy tweede toets teen Romania het Die Japan Times hom die "gesig van die toekoms" genoem. Maar na net 2 meer wedstryde daardie jaar was hy vervang toe Jean-Pierre Élissalde vir Mitsutake Hagimoto vervang as afrigter in Junie 2005. Hy het nie teruggekeer vir 4 jaar tot en met 2009 met John Kirwan as afrigter, maar nog steeds nie daarin slaag om te 'n plek in die span te verseker nie en nie gespeel in die Rugbywêreldbeker 2011 nie.
Toe Eddie Jones oorneem as afrigter na die Wêreldbeker, was Goromaru gekies vir 'n derde kans op internasionale rugby 18 maande sedert sy voorige wedstyd, na aanleiding van goeie vorm vir die Yamaha Jubilo waar hy die voorste punte puntemaker in die Top-Liga en die naam in die span van die seisoen.
Landgraaf (munisipaliteit)
Landgraaf (Limburgs: Lankgraaf) is 'n dorp en munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Limburg, wat aan die Duitse deelstaat Noordryn-Wesfale grens. Die munisipale gebied het sowat 38 000 inwoners (2012) en 'n oppervlakte van 25 km².
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Landgraaf:
Landgraaf (dorp), Nieuwenhagen, Rimburg, Schaesberg en Waubach.
Lys van Deense koerante
Hier volg ’n lys van koerante in Denemarke:
Hennie Rossouw
Hendrik Willem Rossouw (7 Desember 1933 - 13 Januarie 2022) was 'n Afrikaanse filosoof. Hy het verskeie boeke, asook ’n groot aantal artikels en essays, geskryf. In 1984 ontvang hy die Andrew Murray-prys vir Christelike literatuur vir Die sin van die lewe. Hy het ook die Stalsprys vir filosofie (1998), die NP van Wyk Louw-prys vir die Geesteswetenskappe en ’n medalje van die Sentrum vir Wetenskaplike Ontwikkeling (RGN) ontvang.
Lewensloop
In 1963 is hy as senior lektor in die department filosofie aan die Universiteit Stellenbosch aangestel. Hy was hoogleraar in filosofie van 1972 tot 1984, waarna hy as viserektor vir Akademiese Aangeleenthede aangestel is. Hy het in 1993 afgetree, waarna hy vir drie jaar as ereprofessor in Filosofie aan die Randse Afrikaanse Universiteit gedien het. In 1998 is 'n eredoktorsgraad (D.Phil honoris causa) deur die Universiteit Stellenbosch aan hom toegeken.
Rossouw het ook in die rade van die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing, die Rade van die Suid-Afrikaanse Biblioteek, die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en die Universiteit van Wes-Kaapland gedien. Hy was ook bemoeid met verskeie onderwysrade en was, onder andere, betrokke by die Nasionale Werkgroep vir die Institusionele Herstrukturering van Hoër Onderwys in 2001. In 1993 is 'n versameling opstelle onder redaksie van Anton van Niekerk, Willie Esterhuyse en Johan Hattingh ter ere van hom uitgegee.
Robert Kent (akteur)
Robert Kent (3 Desember 1908 – 4 Mei 1955) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente King of the Royal Mounted (1936), The Phantom Creeps (1939), Who's Guilty? (1945), en The Phantom Rider (1946).
Huis van York
Die Huis van York was nes die Huis van Lancaster ’n tak van die Engelse koninklike Huis van Plantagenet wat sedert 1154 oor Engeland regeer het. Drie van sy lede het in die laat 15de eeu monarge van Engeland geword.
Die stamvader van die Huis van York was Edmund van Langley, die vyfde seun van koning Eduard III wat in 1384 die eerste Graaf van York geword het. Deur die huwelik van sy seun Richard van Conisburgh met Anne Mortimer, ook ’n afstammeling van Eduard III, het die Huis van York in ’n posisie gekom om die Engelse troon op te eis.
Geskiedenis
Die eerste York-koning van Engeland was Eduard IV, wat in 1461 die Lancaster-koning Hendrik IV verslaan het en tot koning uitgeroep is met behulp van Richard Neville, die Graaf van Warwick. Hendrik IV het in 1470 weer die mag teruggeneem, maar is in die volgende jaar weer verdryf.
Ná Eduard IV se dood in 1483 het sy seun Eduard V op 12-jarige leeftyd aan die bewind gekom onder regentskap van sy oom Richard, die Hertog van Gloucester. Hy is twee maande ná sy troonbestyging saam met sy broer, Richard (9), in die Londense Tower opgesluit, vermoedelik deur hul oom Richard, wat die troon vir homself toegeëien het as Richard III.
Richard was net ’n paar jaar op die troon. In 1485 het Hendrik Tudor in opstand gekom en Richard verslaan in die Slag van Bosworth. Hendrik is tot koning gekroon en was die eerste monarg van die Huis van Tudor.
Monarge van die Huis van York
4 Maart 1461 – 2 Oktober 1470 11 April 1471 – 9 April 1483 Rouen seun van Richard Plantagenet, 3de Hertog van York en Cecily Neville Grafton Regis 1 Mei 1464 tien kinders Westminster-paleis op 40 9 April – 25 Junie 1483 || || 2 November 1470 Westminster seun van Eduard IV en Elizabeth Woodville || ongetroud || c. 1483 Londen op sowat 12 (vermoor) 26 Junie 1483–1485 || || 2 Oktober 1452 Fotheringhay-kasteel seun van Richard Plantagenet, 3de Hertog van York en Cecily Neville || Anne Neville Westminster-abdy 12 Julie 1472 een seun || 22 Augustus 1485 Slag van Bosworth op 32 (in ’n geveg)
BitTorrent
BitTorrent (afgekort na BT) is a kommunikasie protokol vir eweknienetwerk lêerdeling wat gebruik word om data en elektroniese lêers oor die internet te versprei.
BitTorrent is een van die mees algemene protokolle vir die oordrag van groot lêers, soos digitale video lêers of digitale klank lêers. Dit is beraam dat eweknienetwerke ongeveer 43% tot 70% van alle internetverkeer uitmaak (afhangende van ligging) vanaf Februarie 2009. In Februarie 2013, was BitTorrent verantwoordelik vir 3.35% van alle wêreldwye bandwydte, meer as die helfte van die 6% van die totale bandwydte toegewyd aan lêerdeling.
Willie Esterhuyse
Willem Petrus Esterhuyse (1936-) is 'n emeritus-professor in filosofie en besigheidsetiek aan die Universiteit van Stellenbosch. Hy speel ’n belangrike rol met die onderhandelings in die aanloop tot die oorgang na ’n demokrasie in Suid-Afrika. Hy skryf verskeie filosofiese en politieke werke.
Lewe en werk
Willem Petrus (Willie) Esterhuyse is op 19 Augustus 1936 in Laingsburg gebore. Sy ouers is Willie en Elize Esterhuyse en hy het ’n jonger broer, De Waal. Hy word naby Laingsburg groot op Middelplaas in die omgewing en gaan skool in Laingsburg.
Hy studeer vanaf 1954 aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy eers in die teologie studeer maar dan van studierigting verander. Hy behaal sy B.A.-graad, in 1958 sy M.A.-graad en in 1964 sy D.Phil.-graad met ’n proefskrif oor Metafisika van die subjektiwiteit: die heautologies-oikeiologiese ontplooiing van die metafisika van die subjektiwiteit in Nietzsche se oorwinning van die Europese nihilisme. Op universiteit is hy primarius van die Dagbreek-koshuis en lid van die studenteraad. Hy studeer ook in Nederland aan die Universiteit van Utrecht en in Duitsland.
Van 1965 tot 1967 is hy ’n senior lektor aan die Durban Universiteitskollege (later die Universiteit van Durban-Westville). Hier begin hy die departemente van filosofie en staatsleer. In hierdie tyd is hy lid van die Afrikaner Broederbond, voorsitter van die Rapportryers en stryder vir Afrikaner-nasionalisme. Dan aanvaar hy vanaf 1968 ’n pos as senior lektor in Filosofie aan die Randse Afrikaanse Universiteit. Hy is vanaf 1974 professor in Filosofie aan die Universiteit van Stellenbosch en vir lank ook verbonde aan die Nagraadse Bestuurskool van hierdie universiteit, waar hy sake-etiek doseer. In 1998 tree hy af by die Departement van Filosofie en in 2002 by die Bestuurskool, waarna hy steeds op tydelike basis gereelde lesings by die universiteit aanbied.
In 1988 word hy koshuisvader van Goldfields, die nuwe koshuis van die Universiteit van Stellenbosch wat gebou is met skenkingsgeld op voorwaarde dat dit ’n ten volle geïntegreerde koshuis moet wees, waar blank en nie-blank saamwoon. Om binne die apartheidswette te bly word die koshuis aan die grens van die dorp gebou. Hierdie ondervinding versterk sy kritiese beskouing van die apartheidsbeleid. Op die aandrang van die Nasionale Intelligensiediens neem hy ’n leidende rol in die inisiatief om Nasionale Party leiers te oorreed om met die ANC te begin onderhandel en wanneer struikelblokke dreig om die onderhandelings skipbreuk te laat ly, is hy grootliks daarvoor verantwoordelik dat beide partye oorgehaal word om voort te gaan daarmee. So neem hy deel aan die vertroulike Afrikaner-ANC gespreksprojek in Brittanje in 1987 en reël die eerste amptelike ontmoeting tussen lede van die destydse Nasionale Intelligensiediens (Mike Louw en Maritz Spaarwater) en Thabo Mbeki en Jacob Zuma wat op 12 September 1989 plaasgevind het. In die tydperk tussen 1987 en 1990 tree hy as geloofwaardige tussenganger tussen die regering en die ANC op en aangesien sy integriteit deur beide partye as onberispelik beskou word, speel hy sodoende ’n deurslaggewende rol in die totstandkoming van demokrasie in Suid-Afrika. Hierdie interaksie word later in die internasionale rolprent Endgame uitgebeeld.
Na aftrede gee hy ook op tydelike basis lesings aan die Universiteit van Kaapstad se Sakeskool. Hy is raadslid van KunsteKaap, die Klein Karoo Nasionale Kunstefees, die Filosofiese Vereniging van Suid-Afrika en die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. In die private sektor is hy nie-uitvoerende direkteur van verskeie organisasies, insluitende Barinor Holdings Beperk, Mediclinic International, Metropolitan Life, Plexus en Murray and Roberts Holdings Beperk, terwyl hy as tesourier optree vir Nations Trust, die Freedom Park Trust en Sanlam se Demutualisation Trust.
Vir verskeie publikasies lewer hy gereelde rubrieke, insluitende Finansies en Tegniek, Beeld, Die Volksblad en Die Burger. In 1996 lewer hy die D.F. Malherbe-gedenklesing by die Universiteit van die Vrystaat onder die titel Akademiese vryheid in die branding.
Hy is getroud met Annemarie Barnard, wat ’n doktorsgraad verwerf het en ’n lektor in Wiskunde is aan die Universiteit van Stellenbosch. Hulle het ses kinders, twee dogters en vier seuns, en woon in Paradyskloof in Stellenbosch. Hy besit ook die plaas Witwaterskloof naby Botrivier. Die plaashuis, met alles daarin, word in Februarie 2000 in ’n vernietigende brand verwoes.
Skryfwerk
Sy geskrifte hanteer filosofiese kwessies in hoofsaaklik die wysgerige, godsdienstige en politieke milieus. In Friedrich Wilhelm Nietzsche: Filosoof met ’n hamer behandel hy die omstrede filosoof Nietzsche se denke,  terwyl hy Karl Marx se filosofie ontleed in Karl Marx: Filosoof van die revolusie. Pleitbesorger vir hoop is ’n lewensbeskrywing van Anton Rupert en sy lewensfilosofieë. Sake-etiek in die praktyk plaas hierdie belangrike onderwerp onder die soeklig en kommunikeer ingewikkelde konsepte op helder en eenvoudige wyse. Die Randse Afrikaanse Universiteit publiseer sy geskrifte oor Die subjektiwiteitsmotief in die wysgerige denke vanaf Plato tot Hegel en Wetenskap en Maatskappy.
Sy besinning oor die godsdiens roer verskeie sensitiewe kwessies aan. Genade sonder weerga is ’n besinning oor die eerste elf hoofstukke van Genesis in die Bybel. God en die gode van Egipte ondersoek die oorsprong en gemeenskaplikheid van die gelowe in die Midde-Ooste en Egipte, wat hom tot die slotsom bring dat daar deur die millennia en onder mense van alle tye een gemeenskaplike deler is, naamlik die soeke na geregtigheid. God is dan vir hom nie ’n persoonlike God nie, maar ’n energie – en energie kan nie geskep of vernietig word nie, dit was maar net altyd daar. Die God van Genesis sit sy persoonlike soektog na God voort en verskaf baie inligting oor die antieke filosowe, ou geskrifte en historiese interpretasies daarvan. Hierdie boek was aanvanklik veronderstel om deel te vorm van God en die gode van Egipte, maar word apart gepubliseer vanweë integrasieprobleme. Dit is steeds ’n weergawe van ’n persoonlike soektog. Geagte Jahwe sluit die persoonlike soektog na God af en bestaan uit elf briewe wat die skrywer direk aan God rig. In die briewe word persoonlike kwessies aangeraak asook aktuele kwessies soos die stryd tussen Christene en Moslems en die politiek. In die boek word daar dan finaal afskeid geneem van die tradisionele godsbeeld waaraan gelowiges steeds vashou.
In 1979 skud hy die Afrikaner-establishment se fondamente met die publikasie van Afskeid van apartheid (later in Engels uitgegee as Apartheid must die) waarin hy die onafwendbaarheid van apartheid se mislukking uitwys. Dit is grootliks hierdie boek en sy reputasie as verligte en bekwame filosofiese denker wat hom in ’n posisie plaas om later ’n groot rol te speel as tussenganger in die sensitiewe vryheidsonderhandelings. Apartheid must die word in 1982 bekroon met die Sunday Times Award for political writing. In Eindstryd (in Engels Endgame) vertel hy die verhaal van sy intense betrokkenheid met die onderhandelinge wat eindelik gelei het tot die val van die apartheidsregering en die bewindsoorname deur die ANC.
Masjien-leesbare data
Masjien-leesbare data, of rekenaar-leesbare data, is data (of metadata) in 'n formaat wat maklik deur 'n rekenaar verwerk kan word.
Skild (sterrebeeld)
Die Skild is die enigste sterrebeeld wat na ’n nie-klassieke persoon genoem is. Dit is in 1684 uitgedink deur die Poolse sterrekundige Johannes Hevelius (Jan Heweliusz), wat dit oorspronklik Scutum Sobiescianum (Skild van Sobieski) genoem het ter nagedagtenis van die oorwinning van die Poolse leër onder koning Jan III Sobieski in 1683 in die Slag van Wene. Later is die Latynse naam verkort na Scutum.
Ruimtevoorwerpe
Vyf helder sterre van die Skild – Alpha, Beta, Delta, Epsilon en Eta Scuti, wat voorheen 1, 6, 2, 3 en 9 Aquilae in die sterrebeeld Arend was – is latere heraanwysings.
Die sterrebeeld bevat verskeie oop sterreswerms, asook ’n bolvormige sterreswerm en ’n planetêre nebula.
SC Condor
SC Condor is 'n sportklub uit die stadstaat Hamburg in Duitsland. Behalwe sokker, het die klub ook afdelings vir onder meer rolbal, boks, gimnastiek, handbal, karate, moderne dans, tennis, tafeltennis en vlugbal.
Vlag van die Noordelike Mariana-eilande
Die vlag van die Noordelike Mariana-eilande is op 4 Julie 1976 in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n ligblou baan met ’n lei, ’n latteklip en ’n wit vyfpuntige ster in die middel.
SC Condor
Die klub is op 13 Julie 1956 gestig deur 'n groep ontevrede lede wat by die klub Farmsener TV weggebreek het. Farmsener TV is in 1926 gestig en bestaan steeds.
Vlag van die Noordelike Mariana-eilande
Geskiedenis
In ooreenstemming met ander nasies in die Stille Oseaan soos die Marshall-eilande en Nauru, het die vlag van die Noordelike Mariana-eilande ’n blou baan met ’n wit ster.
Minchinella lamellosa
Minchinella lamellosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
SC Condor
Die klub se grootste prestasie was om vir die hoofrondte van die DFB-Pokal in die 1975/76-seisoen te kwalifiseer, waar daar in die eerste rondte teen SG Wattenscheid 09 vasgeval is.
Minchinella lamellosa
Die spons behoort tot die genus Minchinella en tot die familie Minchinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1908 deur Kirkpatrick.
Kaish
Kaish is 'n van. Noemenswaardige mense met die van sluit die volgende in:
Fookes
Fookes is 'n van. Noemenswaardige mense met die van sluit die volgende in:
Sterk wisselwerking
Die sterk wisselwerking is in natuurkunde en deeltjiefisika een van die vier fundamentele wisselwerkings van die natuur. Dit word ook sterk krag of sterk kernkrag genoem. Die ander wisselwerkings is elektromagnetiese wisselwerking, swak wisselwerking en swaartekrag. Op atomiese skaal is dit sowat 100 keer sterker as elektromagnetisme, wat op sy beurt sterker is as die swak wisselwerking en swaartekrag.
Die sterk wisselwerking is op twee gebiede waarneembaar: op ’n groot skaal is dit die krag wat protone en neutrone saambind om die kern van ’n atoom te vorm. Op ’n klein skaal is dit die krag (deur gluone gedra) wat kwarke bymekaarhou om protone, neutrone en ander hadron-deeltjies te vorm.
Bronne
Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Tower 42
Tower 42 (voorheen bekend as die National Westminstertoring) is 'n wolkekrabber wat in 1980 in Londen voltooi is. Die toring het 'n hoogte van 183 meter en 47 verdiepings. Die toring is vandag die 7de hoogste wolkekrabber in Groter-Londen. Die boukoste het sowat 72 miljoen (vandag sowat 230 miljoen) Pond beloop.
Plasmodium falciparum
Plasmodium falciparum is die malariaparasiet wat verantwoordelik is vir 80% van alle sterftes wat toegeskryf kan word aan malaria. Die organisme is vanaf die phyllum Apicomplexa wat gekenmerk word deur teenwoordigheid van 'n chloroplasagtige organel genaamd die apikoplas. Die apikoplas is verantwoordelik vir die metabolisme van heem wat uit die gasheer se rooibloedselle verkry word.
William T. Kent
William T. Kent (29 April 1886 – 5 Oktober 1945) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente When Knighthood Was in Flower (1922), King of Jazz (1930), en The Scarlet Letter (1934).
Haughney
Haughney is 'n van. Noemenswaardige mense met die van sluit die volgende in:
Greffeling
Greffeling is ’n nedersetting in die munisipaliteit West Maas en Waal in die provinsie Gelderland in Nederland.
Dover, Engeland
Dover is 'n hawestad aan die Engelse Kanaal in Engeland. Dit is ongeveer 122 km suidoos van Londen en is geleë in die graafskap Kent. Die hawe is een van die besigste aan die ooskus van Engeland en die dorp was vir eeue lank die fokus vir aanvalle deur buitelanders. Calais is ongeveer 33 km aan die oorkant van die Engelse Kanaal aan die Franse kus.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog was die hoofkwartier van die Dover-patrollie hier gesetel. Dit was hulle taak om die Straat van Dover te beveilig en oop te hou vir skepe.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was Dover gereeld onderhewig aan artillerie aanvalle vanaf Calais. Tussen 13 Augustus 1940 en 30 September 1944, tot Calais beset was deur die Geallieerdes, het daar 2 226 projektiele in die dorp ontplof wat 1 200 geboue beskadig het.
Etienne Leroux
Etienne Leroux (gebore Stephanus Petrus Daniël le Roux; 13 Junie 1922, Oudtshoorn – 20 Desember 1989, Bloemfontein ) was ’n internasionaal bekende Afrikaanse skrywer en een van die mees prominente Sestigers, wat die Hertzogprys meer as een keer en verskeie ander toekennings vir sy skryfwerk ontvang.
Hy is gebore as Stephanus Petrus Daniël le Roux, maar verwerf bekendheid as skrywer onder die skuilnaam Etienne Leroux. Van sy bekendste werke sluit in: Sewe dae by die Silbersteins en Magersfontein, O Magersfontein!
Opleiding
Op Rietvlei, sowat veertig kilometer van Oudtshoorn, word hy groot. Sy eerste skoolopleiding ontvang hy in die plaasskool wat vir die kinders van Middelplaats gebou is en waar Jan Snyman die enigste onderwyser vir al die laerskoolkinders was. As gevolg van sy vader se politieke loopbaan moet die gesin noodgedwonge sekere maande van die jaar in Kaapstad deurbring, waar sy vader die parlementsitting bywoon. Dit bring mee dat die klein Stephen gereeld van skool moet verwissel. Soms bly hy by sy ouma en oupa Scholtz in Kuilsrivier en gaan uit hierdie huis na die plaaslike laerskool. Op die plaas Rietvlei naby De Rust bring hy ’n groot aantal van sy vormingsjare deur en gaan hier ook van tyd tot tyd by die plaasskool skool. As ’n resultaat van die gedurige verhuising ontvang Leroux vanaf 1928 sy onderwysopleiding hoofsaaklik by goewernantes. Hy begin vroeg lees in die familie se goeie biblioteek en maak hier reeds kennis met die Victoriaanse skrywers en ook William Shakespeare, Charles Dickens, Ernest Hemingway, Marcel Proust, André Gide, Jean-Paul Sartre, Fyodor Dostojefski, Evelyn Waugh en Günther Grass. In 1932 is hy in Koffiefontein in die Vrystaat op skool, waar sy oupa en ouma Scholtz intussen gevestig is en hy uit hulle huis skoolgaan. Vanaf standerd vier, wanneer sy ouers ’n huurhuis in Tamboerskloof betrek vir die duur van die parlementsitting, besoek hy die Laerskool Jan van Riebeeck.
Nadat sy vader in die dertigerjare besluit om sy boerdery na Koffiefontein in die Vrystaat uit te brei, gaan Stephen vanaf 1935 na die Grey-kollege in Bloemfontein, waar hy eers in die Murray-koshuis en later die Brill-koshuis tuisgaan. Hy matrikuleer hier in 1939, word as prefek aangewys en word eerste geplaas in die Vrystaatse eksamens van die Taalbond. In die jare 1940 tot einde 1944 is hy student aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy die B.A.-graad in 1942 en die LL.B.-graad in 1944 behaal. Hier woon hy in die Dagbreek-koshuis. Barend Toerien en Elsa Joubert is in hierdie tyd van sy medestudente. In 1945 werk Stephen ’n jaar lank as ingeskrewe klerk by die prokureursfirma Daniels en Smit in Bloemfontein, waarna hy hom in 1946 op die familieplaas Wagenmakersdrift in die distrik Koffiefontein vestig. Hy boer onder andere met merino skape, saadmielies, katoen en tamaties.
Persoonlike lewe
Stephen ontmoet vir Elizabeth Joubert (gebore 1 Julie 1938), teen die einde van 1969. Elizabeth was ’n Bloemfonteinse musiekdosent, wat in hierdie tyd bekende pianiste is en daarna amptelike begeleidster word van SUKOVS (die Streeksdiensteraad vir Uitvoerende Kunste van die Oranje-Vrystaat). In September 1970 raak hulle verloof en op 14 September 1970 trou Stephen en Elizabeth.
Loopbaan as skrywer
In die vyftigerjare is Stephen se mentor en adviseur die Nederlandse digter Jan Greshoff wat weens sy belesenheid, sin vir tegniese vaardigheid en omgang met die literatuur ’n groot invloed op hom uitoefen. Leroux leer later ook al die Sestigers ken, veral wanneer hy jaarliks die somervakansie by Llandudno naby Kaapstad deurbring. Met sommiges, soos Jan Rabie, raak hy bevriend.
Hy kies die naam Etienne as skrywersnaam, aangesien dit die Frans is van Stephen, sy eerste naam, terwyl sy van aanmekaar geskryf word soos die spelling van sy Franse voorsate.
Stephen se eerste roman, Die eerste lewe van Colet, moet hy self borg en selfs na verskyning van sy tweede roman, Hilaria, is daar nie veel belangstelling vir sy werk nie. Dit is eers met die publikasie van Die mugu in 1959 dat die letterkundige kritici ernstig begin kennis neem van hom. In Standpunte van Februarie 1960 verskyn ’n insiggewende artikel van C.A. van Rooy oor Die mitiese patroon en sielkundige grondslag in ‘Hilaria’, waarmee die wetenskaplike verkenning van die mitiese onderbou van sy werk ’n aanvang neem. In N.P. van Wyk Louw se boek Vernuwing in die prosa, wat groot impak maak op die beskouing van die werk van die eksperimenteerders op die gebied van prosa, sonder Louw vir Leroux uit as die skrywer met die grootste belofte van vernuwing. Wanneer die tydskrif Sestiger in 1963 gestig word, dien Leroux in die redaksie tot met die staking van die tydskrif in November 1965.
Lid van die sestigers
Die Sestiger-beweging in die geheel, en Leroux se werk in die besonder, word aan groot publisiteit en omstredenheid onderwerp wanneer Sewe dae by die Silbersteins in 1964 met die Hertzogprys bekroon word. Die boek word deur talle sedebewakers aangeval en as “immoreel” bestempel, met vele mense wat briewe aan die koerante skryf om die boek te veroordeel. ’n Aantal van hierdie beswaarmakers erken terselfdertyd dat hulle die boek nie eens gelees het nie. Die Sinodale Kommissie van die Vrystaatse N.G. Kerk neem byvoorbeeld ’n besluit waarin die verskyning en die bekroning van die boek betreur word en ’n beroep gedoen word aan die Akademie om nooit weer so ’n “verwarde, normlose” boek te bekroon nie. Die uitgerekte debat wat volg en etlike maande duur, noop onder andere vir N.P. van Wyk Louw om Leroux en die boek te verdedig, terwyl vele ander vooraanstaande letterkundiges dieselfde doen. Leroux laat hom slegs twee keer in die openbaar uit oor die polemiek. In ’n onderhoud met Dagbreek en Sondagnuus van 9 Augustus 1964 wys hy daarop dat ’n paar predikante in briewe aan hom die boek as ’n morele werk bestempel het. Hy sê verder dat hy oor die hele mens skryf, goed en kwaad. In ’n lesing in September 1964 by die Universiteit van die Oranje-Vrystaat onder die titel Enkele probleme van die hedendaagse romanskrywer, wys hy daarop dat ’n letterkundige werk nooit satanies kan wees nie, juis omdat die letterkundige werk die lewe weerspieël en nie eensydig op die bose of die goeie fokus nie. Met die oorhandiging van die Hertzogprys doen A.P. Grové die commendatio, waarin hy die boek loof as een wat uitstaan in die Afrikaanse romanproduksie van die voorafgaande twintig jaar en een waarop hy trots is dat dit in Afrikaans kon verskyn. Een vir Azazel kry ook hoë lof van resensente, waarna Die derde oog minder entoesiasties ontvang word.
Verhouding met Ingrid Winterbach
Stephen kry in hierdie stadium baie briewe van bewonderaars, onder andere van die agtienjarige kunsstudent Ingrid Winterbach, later self baie bekende skrywer. Die langdurige briewewisseling tussen hulle gee in groot mate aanleiding tot 18-44, sy volgende roman. Nadat sy huwelik reeds etlike jare in troebel waters gevaar het, ontdek sy vrou, Renée le Roux, die briewe van Ingrid en dit is vir haar die laaste strooi. Sy skeur Ingrid se briewe op wanneer Stephen weier om die briewewisseling te beëindig. Hierna bestaan die huwelik slegs in naam en in 1969 dagvaar Renée hom vir ’n egskeiding. Vir die duur van hulle korrespondensie het Stephen en Ingrid mekaar nie ontmoet nie en ontmoet mekaar die eerste keer in November 1969 tydens ’n besoek van hom in Johannesburg.
Moeilike jare
Op 1 Mei 1969 word sy huwelik met Renée le Roux beëindig en hierna sukkel hy om sy persoonlike probleme te verwerk. Renée vestig haar in ’n woonstel in Bloemfontein om naby hulle seun Stephen te wees, wat aan Grey Kollege skoolgaan, terwyl sy binnehuisversiering doen vir ’n groot firma. Die werk aan IsisIsisIsis wil nie vlot nie en, gedagtig aan die bevrugtende invloed wat die briewewisseling tussen Stephen en Ingrid vir sy skryfwerk gehad het, begin Renée nou met ’n korrespondensie onder die skuilnaam van ’n dokter, Pamela Dean, wat kamtig in Bloemfontein praktiseer. Die eensame Stephen op die plaas is verheug oor hierdie korrespondensie en gou verskaf dit die nodige vonk om IsisIsisIsis te voltooi. Die ware identiteit van Pamela Dean word eers bekend wanneer Phil du Plessis die waarheid uitvind. Ten spyte van hierdie inisiatief van Renée loop dit nie uit op ’n versoening tussen haar en Stephen nie. Daar is in hierdie tyd sprake daarvan dat sy werke verfilm sal word en ’n kontrak is gesluit vir die verfilming van Sewe dae by die Silbersteins. Laksheid en onbekwaamheid aan die kant van Stephen se oorsese agent en ’n slapte in die filmbedryf veroorsaak eindelik dat daar niks van hierdie planne kom nie. Om uit die eensaamheid van sy bestaan op Ja-Nee te ontvlug, besoek Stephen Europa weer in April en Mei 1970. Hierdie keer begin die besoek in Spanje en vandaar gaan hy na Parys en Londen. Hiervandaan vlieg hy na Antibes, waar hy vir ’n ruk by Graham Greene aansluit. Daarna gaan hy na Rome en Griekeland en sluit die reis af met ’n besoek van sewe dae aan Israel.
Polemiek oor die Hertzogprys
Tydens toekenning van die Hertzogprys vir 1970 blyk dit dat die meerderheid van die keurkomitee aanbeveel het dat hy weer die prys moet kry, hierdie keer vir sy werke IsisIsisIsis en 18-44. Die Akademieraad besluit egter na ’n vergadering wat drie ure duur om die meerderheidsaanbeveling te verwerp en die prys aan Karel Schoeman toe te ken. W.E.G. Louw het versoek dat Schoeman die prys moet kry, terwyl A.P. Grové as voorsitter van die keurkomitee die saak namens Leroux gestel het. Na bekendmaking van die besluit bedank A.P. Grové, Elize Botha en T.T. Cloete uit die keurkomitee. Botha bedank ook as lid van die Akademie uit protes omdat ’n minderheidsverslag aanvaar is en die letterkundige kommissie se integriteit hierdeur bevraagteken word. Die Akademieraad betuig dan sy waardering vir Leroux se letterkundige werk en vir die dienste van Grové, Botha en Cloete, waarna die drie hulle bedankings terugtrek.
Stigterslid van die Afrikaanse Skrywersgilde
In Julie en Augustus 1973 besoek Graham Greene Suid-Afrika (vgl. sy romans Travels with my aunt en The human factor) en Leroux vergesel hom op sy toer van ses weke. Vanaf 28 Maart tot einde Mei 1975 onderneem hy en Elizabeth ’n Europese reis waar hulle Spanje, Italië (waar hulle vir Robert Ardrey in Rome besoek en vir Graham Greene in Capri ontmoet), Turkye en Griekeland besoek. In 1975 is hy 'n stigterslid van die Afrikaanse Skrywersgilde, wat gestig word om die skrywers ’n platform te gee om teen sensuur te veg, en dien hierna ook op die bestuur.
Polemiek oor Magersfontein, O Magersfontein!
Leroux is weer in groot polemiek betrokke wanneer sy Magersfontein, O Magersfontein! eers nie deur die Appèlraad van Publikasies verbied word nie, maar nadat dit terugverwys word deur die destydse Minister van Binnelandse Sake, dr. Connie Mulder, in 1977 wel verbied word. Hierdie proses word gevolg deur ’n herrie en langdurige debatte in die openbaar en briefwisseling in die koerante tussen die sedebewakers wat die verbod goedkeur en letterkundiges wat daarop wys dat die verbod gegrond is op onbegrip van die ware aard van die boek. Die uitgewers, Human & Rousseau, neem die uitspraak op appèl na die Pretoriase Hooggeregshof, maar hierdie aansoek word in 1978 van die hand gewys. Ten spyte van die verbod word die boek in 1979 in ’n baie belangrike toekenning met die Hertzogprys bekroon, wat die debat oor die boek weer laat opvlam. Die voorsitter van die Appèlraad van die Publikasies, regter Lammie Snyman, word in hierdie tyd deur J.C.W. (Kobus) van Rooyen vervang, wat ’n veel meer verligte benadering tot sy taak het. Die uitgewers rig nou verdere vertoë aan die Appèlraad, wat lei tot die opheffing van die verbod in 1980 en eindelik ook tot die hersien van die sensuurbedeling. Van nou af word die waarskynlike leser, in plaas van die gemiddelde man, by die beoordeling van ’n boek in aanmerking geneem. Leroux ervaar die verbod as ’n groot vernedering en dit het ’n besliste impak op sy latere kreatiewe uitsette. Hy verklaar dat hy nie skryf om moedswillig te wees nie, maar om te sê wat hy moet sê. Die polemieke en dokumente rondom hierdie verbod word in 1990 in Magersfontein, die dokumente gepubliseer, waaruit die absurdheid van die sensuurbedeling van destyds duidelik blyk.
In 1977 bedank Leroux as lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, veral in opstand teen die gesloer met die lidmaatskap van Adam Small. Saam met hom bedank Jan Rabie, Elsa Joubert, Abraham H. de Vries, Chris Barnard, F.A. Venter en Leon Rousseau. Saam met Elizabeth onderneem hy in die jare tagtig twee treinreise deur Namibië en in 1981 koop hy ook vir hom ’n strandhuis by Onrus, waar Uys Krige en Jan Rabie woon.
Redes
Leroux lewer verskeie belangwekkende redes tydens sy lewe. Voor die Afrikaanse Studentekring van die Universiteit van Stellenbosch lewer hy in 1960 ’n belangrike toeligting van sy werk, getiteld Die mens, en veral die skrywer, op soek na die lewende mite. In September 1964 hou hy ’n lesing aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat oor die onderwerp Enkele probleme van die hedendaagse romanskrywer. Op 15 Februarie 1973 spreek hy die Sestigerweek by die Universiteit van Kaapstad toe onder die titel Tegnieke, temas en toekomsplanne en op 17 Oktober van dieselfde jaar hou hy die N.P. van Wyk Louw-gedenklesing aan die Randse Afrikaanse Universiteit oor die onderwerp Wat beteken ‘Vernuwing in die Prosa’ vandag?. Tydens die ingebruikneming van die Etienne Leroux-navorsingsprojek aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat in 1977 lewer hy die lesing Die gevaarlike inhoud van die woord. In 1978 by die beraad van die Skrywersgilde te Maselspoort praat hy oor ''Credo van ’n skrywer. ’n Toekomsblik: die reg om te sê ‘Nee!’ en by die jaarberaad van die Skrywersgilde in 1981 te Gordonsbaai lewer hy ’n rede oor Vervreemding tussen leser en skrywer''. Sy laaste groot openbare optrede is tydens die Nasionale Leeskringseminaar in Welkom in Oktober 1988, waar hy die sleuteltoespraak onder die tema Fokus op ‘80 hou.
Sterfte
Hy is op 30 Desember 1989 in die Universitas-hospitaal in Bloemfontein aan longkanker oorlede en word in die familiebegraafplaas op Wagenmakersdrift begrawe. Sy vrou Elizabeth sukkel om sy dood te verwerk en gee haar aan drank en rook oor, waarna sy op 26 Junie 1996 aan emfiseem oorlede is.
Skryfwerk
Leroux skryf sy eerste gedigte reeds op laerskool en op hoërskool word sommige in die Grey College Magazine geplaas. Een van sy onderwysers spreek egter die mening uit dat hierdie gedigte nie kunswerke is nie en hy slaan dus gou oor na prosa. Enkele publikasies onder die skuilnaam Etienne verskyn in 1943 en 1944 in Stellenbosse Student. Hierdie stukke dui reeds met die geestigheid, satire en sin vir burleske en fantastiese die rigting aan waarin sy latere prosa sal ontwikkel. Die temas is steeds klein-burgerlik, soos verraai deur titels soos Ek besoek Kaapstad, ’n Dag in die gejaagde lewe op Stellenbosch, Die ideale student en Dagbreek se kat, maar die inhoud wyk in baie opsigte af van die gemoedelike lokale realisme van die tydgenootlike Afrikaanse prosa. My dorpie K… is duidelik gemodelleer op Koffiefontein en is ’n satiriese kykie op die dorp waar hy ’n groot deel van sy lewe sou deurbring. Na sy troue begin hy om wyd te lees in die wêreldletterkunde. Sy eerste gepubliseerde kortverhaal is Kaartjie vir oortreding, wat in Maart 1951 in Standpunte onder die skuilnaam Etienne verskyn en later deur Hennie Aucamp in Bolder opgeneem word. Hierdie verhaal verskyn deur bemiddeling van die Nederlander Jan Greshoff, wat in die vyftigerjare sy mentor is en hy moes volgens Leroux teen groot teenstand van die ander redaksielede spook om dit hoegenaamd gepubliseer te kry. Hoewel hy ’n hele aantal ander kortverhale aan die redaksie van Standpunte voorlê, word almal vir publikasie afgekeur. Ook die verhale wat hy vanaf die veertigerjare aan tydskrifte soos Die Ruiter en Die Huisgenoot stuur, word vir publikasie afgekeur. Hierdie verhale behandel, na aanleiding van buitelandse modelle soos Ernest Hemingway, motiewe soos drank en seks, wat skerp van die destydse Afrikaanse prosa verskil en plek-plek voorlopers van sy latere werk word.