cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alfred Donné
Léon Foucault was Donné se student en laboratoriumassistent en Donné het Foucault se vriend en ondersteuner gebly tot Foucault se afsterwe.
Owen-waterval
Die Owen-waterval was 'n waterval in die Victoria-Nyl in Uganda. Hierdie waterval was net-net noord van die ewenaar by 00° 26′  37″  noord en 33°  11′  05″  oos, noordwes van Jinja en 4 km van die punt waar die Victoria-Nyl die Victoriameer verlaat. Die val was 10 m hoog.
In die 1950’s is 'n studam, die Owen Falls-dam (ook Nalubaale-dam genoem) vir die regulering van die rivierwaterpeil gebou en het die val in 1954 onder die water verdwyn. Hidroëlektrisiteit wat hier opgewek word, word aan Uganda en Kenia gelewer.
Ripon-waterval
Die Ripon-waterval word beskou as die begin van die Nyl.
Hierdie val was in die Victoria-Nyl by Jinja in Uganda. Die eerste Europeër wat die Nyl hier besoek het, was die Britse ontdekkingsreisiger John Hanning Speke (1827–1864). Hy het bewys dat die Victoriameer die bron van die Nyl is en sedertdien is die Ripon-waterval as die begin van die Nyl beskou. Hy gee die naam van die Britse minister van kolonies en voorsitter van die Royal Geographic Society, George F.S. Robinson, die eerste markies van Ripon (1827–1909), aan die val.
In 1954 is die Owen Falls-studam gebou en het die Ripon-waterval onder die water van die Victoriameer verdwyn.
Kate Jennings Grant
Kate Jennings Grant (gebore 23 Maart 1970) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Frost/Nixon (2008) en Love & Other Drugs (2010), en in die televisiereekse Notorious (2016) en Billions (2016).
Brian Michael Smith
Brian Michael Smith (gebore 29 Januarie 1983) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Blue Bloods (2010), Girls (2012), Chicago P.D. (2014), en Queen Sugar (2016).
Robert Middleton
Robert Middleton (13 Mei 1911 – 14 Junie 1977) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Desperate Hours (1955), The Court Jester (1955), The Law and Jake Wade (1958), en A Big Hand for the Little Lady (1966).
Kongo-krisis
Dit was die eise van 'n bevrydingsbeweging in die Belgiese Kongo wat gelei het tot onafhanklikheid op 30 Junie 1960. Daar was min voorbereidings hiervoor getref en talle kwessies soos federalisme, en die etniese kwessie is nie vooraf aangespreek nie. Sommer in die eerste week van Julie muit die leër en geweld bars los tussen swart en wit burgerlikes. België stuur troepe in om die vlugtende wittes te beskerm, en twee gebiede in die land, Katanga en Suid-Kasai, skei, met die hulp van die Belge, af. Te midde van die voortslepende onrus en geweld, ontplooi die Verenigde Nasies 'n vredesmag, maar die VN se sekretaris-generaal, Dag Hammarskjöld weier om die troepe te gebruik om die sentrale regering in Léopoldville (vandag Kinshasa) te help teen die afskeidingsgesindes. Die eerste minister Patrice Lumumba, die charismatiese leier van die grootste nasionalistiese faksie, het hulp by die Sowjetunie gaan vra wat dadelik militêre raadgewers en ander hulp gestuur het.
Met dié twee rebelse streke weer onder die regering se beheer, word daar 'n versoenende rigting ingeslaan en die uitgeweke Katangese leier, Moise Tshmbe word as tussentydse administrateur aangestel terwyl 'n nuwe verkiesing uitgeroep word. Voor dit gebeur kom 'n Maoïstiese rebelle-organisasie wat hulself die "Simbas" noem in die ooste van die land in opstand. Die Simbas neem beheer oor van 'n groot deel van die gebied en verklaar 'n kommunistiese "Volksrepubliek van die Kongo" in Stanleyville. Regeringstroepe herower die gebied weer stelselmatig, en in November 1964 raak die VN en België militêr by die krisis betrokke om gyselaars uit die hande van die Simbas te red. Die Simbas word verslaan, maar met die daaropvolgende verkiesings in Maart 1965, ontstaan daar 'n nuwe politieke dooiepunt tussen Tshombe en Kasa-Vubu wat die regering byna totaal lamlê. Mobutu voer in November 1965 sy tweede staatsgreep uit en neem persoonlik beheer oor. Onder Mobutu se beheer word die Kongo (in 1971 herdoop na Zaïre) 'n diktatorskap wat aangaan tot sy bewind in 1997 omver gewerp word.
Belgiese bewind
Die koloniale heerskappy oor die Kongo het in die laat 19de eeu begin. Leopold II van België was gefrustreerd oor België wat geen internasionale mag en prestige geniet het nie. Hy probeer om die Belgiese regering te oorreed om betrokke te raak by koloniale ekspansionisme in die onontginde Kongo-kom. As gevolg van die Belgiese regering se belangeloosheid, stig Leopold sy eie kolonie. Met die hulp van 'n aantal Westerse lande, wat Leopold as 'n handige bufferstaat tussen opponerende koloniale magte gesien het, kry hy toe sy eie persoonlike kolonie, die Kongo-Vrystaat, in 1885. Teen die einde van die eeu lei die gewelddadige optredes van amptenare in die Kongo-Vrystaat teen die inheemse bevolking sulke ernstige afmetings aan dat ernstige diplomatieke druk België verplig om amptelik beheer oor te neem, en in 1908 is die Belgiese Kongo gestig.
Die Belgiese beheer van die Kongo was gegrond op die "koloniale drie-eenheid" (trinité coloniale) van regering, Christendom en privaatmaatskappy-belange. Daar was rasse-segregasie en groot getalle wit immigrante, wat na die Tweede Wêreldoorlog na die Kongo getrek het, was altyd as verhewe bo die swartes behandel.
Die Kongo het gedurende die 1940's en 1950's 'n ongekende vlak van verstedeliking ervaar en die koloniale administrasie het verskeie omtwikelingsprogramme ingestel om van die gebied 'n "model-kolonie" te maak. Teen die 1950's het België 'n arbeidsmag tweekeer groter as in enige ander Afrika-kolonie gehad. Die Kongo se natuurlike hulpbronne, insluitende uraan wat deur die VSA vir sy kernprogramme gedurende die Tweede Wêreldoorlog gebruik is, het tot ongekende belangstelling van beide die Sowjetunie en die VSA gelei namate die Koue Oorlog opgewarm het.
Onafhanklikheid
In die naskokke van die opstande in Léopoldville, het 'n werkgroep van die Belgiese parlement in sy verslag gesê daar is ernstige eise vir "interne outonomie" in die kolonie. August de Schryver, die minister van kolonies, het 'n hoë-profiel rondetafel-konferensie in Januarie 1960 in Brussel belê. Die leiers van al die belangrikste Kongolese partye het dit bygewoon, en Lumumba, wat met die opstande in Stanleyville, in hegtenis geneem is, is met die aanloop na die konferensie vrygelaat. Die Belgiese regering het gehoop om minstens vir 30 jaar te wag voordat onafhanklikheid ingestel word, maar die druk tydens die konferensie het die Belge laat in gee en op 30 Junie 1960 is die datum waarop ooreengekom is.
Die Belge het teen Lumumba begin saamspan en wou hom isoleer. Hy is as 'n kommunis gebrandmerk. Baie Belge het gehoop dat 'n onafhanklike Kongo deel van 'n federasie kan word, soos die Franse Gemeenskap of die Britse Statebond en dat noue ekonomiese en politieke bande met België sou voortgaan.
Force Publique muitery, rasse-geweld en die Belgiese ingryping
Ondanks die onafhanklikheidsverklaring was dit nie die Belge of die Kongolese regering se voorneme om die koloniale sosiale orde oornag te beëindig nie. Die Belgiese regering het gehoop die wittes sal hul posisies vir altyd kan behou. Die Republiek van die Kongo was steeds afhanklik van die koloniale instellings soos die Force Publique om van dag tot dag te opereer, en wit tegniese deskundiges, wat deur die Belge aangestel is, is aanehou in die lig van 'n tekort aan behoorlik gewalifiseerde swart Kongolese. Baie Kongolese het geglo dat onafhanklikheid onmiddelike sosiale veranderings teweeg sou bring. Met die wittes wat in belangrike poste aanbly, het die afkeur onder die plaaslike bevolking toegeneem.
Luitenant-kolonel Emile Janssens, die Belgiese bevelvoerder van Force Publique het geweier om die Kongolese onafhanklikheid as 'n verandering in sy bevelstruktuur te beskou. Die dag na onafhanklikheid vertel hy vir die swart onderoffisiere van sy garnisoen in Léopoldville dat niks gaan verander nie. Verskeie eenhede het op 5 Julie teen hul wit offisiere by Kamp Hardy naby Thysville gemuit. Dit het die volgende dag na garnisoene elders in die land uitgebrei.
Lumumba se uitdagende houding is deur die Belge as radikaal beskou. Op 9 Julie ontplooi die Belgiese regering valskermtroepe sonder die toestemming van die Kongolese om die vlugtende wittes te beskerm. Kasa-Vubu aanvaar die Belgiese ingryping, terwyl Lumumba dit veroordeel en 'n beroep op alle Kongolese doen om hul republiek te verdedig.
Katanga en Suid-Kasai se afskeiding
Op 11 Julie 1960 verklaar Moise Tshombe, leier van CONAKAT, die Kongo se suidelike provinsie van Katanga as onafhanklik, met Élisabethville as hoofstad.
Minder as 'n maand na Katanga se afskeiding, kondig 'n deel van Kasai, ietwat noord van Katanga, op 6 Augustus ook sy afskeiding. Suid-Kahai is baie kleiner as Katanga, maar is ook 'n mynstreek en sy president Albert Kalonji verklaar dat die vervolging van sy Baluba-stam in die res van die Kongo die veraamste rede tot sy besluit is.
Buitelandse reaksie en VN ingryping
Internasionale ongelukkigheid oor die Belgiese steun vir die twee wegbreekprovinsies lei tot oproepe deur die Verenigde Nasies vir die onttrekking van alle Belgiese troepe uit die gebied. op 14 Julie aanvaar die VN se Veiligheidsraad Resolusie 143 vir die totale onttrekking van Belgiese magte en dat dit vervang moet word met 'n VN vredesmag in die gebied.
Lumumba word vermoor
Lumumba ontvlug uit huisarres suid na Stanleyville waar hy hoop om ondersteuning onder die inwoners te werf. Lojale troepe van Mobutu agtervolg hom en hy word op 1 Desember 1960 in die hawe van Francqui gevang en met sy hande agter sy rug geboei teruggevlieg. Lumumba is in aanhouding gemartel en later na Katanga verskuif waar hy aan troepe lojaal aan Tshombe oorhandig is. Hy is op 17 Januarie 1961 deur Katangese soldate naby Élisabethville tereggestel.
Op 24 Desember 1962 raak VN troepe en Katangese gendarmes slaags naby Élisabethville. Pogings om 'n skietstilstand te bereik, faal en die VN troepe beset Élisabethville, waarna Tshombe uit die land vlug. Op 21 Januarie 1963 val Tshombe se vesting by Kolwezi, wat in effek die einde van die Katangese afskeiding beteken.
Met die einde van die Katangese skeiding begin die politieke onderhandelings om die politieke faksies te verenig. Kasa-Vubu stel die uitgweke Katangese leier, Tshombe as die tussentydse eerste minister aan.
Kwilu en Simba rebelle
Daar was wydverspreide ontevredenheid oor die politieke krisis in die land en baie van die bevolking het vir 'n "tweede onafhanklikheid" gevra. Hierdie eise is deur die Maoïsties- geïnspireerde rebelle gebruik om hul ontevredenheid na 'n volskaalse opstand te dryf.
Die rebelle stig die Volksrepubliek Kongo wat deur die Sowjetunie en die Volksrepubliek China erken word. Dié twee moondhede asook Tanzanië voorsien wapens aan die rebelle.
Belgiese en Amerikaanse ingryping
Vanaf die einde van Augustus 1964 begin die rebelle beheer verloor. Albertville en Lisala word vroeg in Augustus en September teruggeneem. Tshombe, met die ondersteuning van Mobutu, werf weer sy wit huursoldate, wat hy in die Katangese veldtog gebruik het, om die Simbas aan te vat. Die huursoldate, onder aanvoering van "Mad" Mike Hoare is deur homself as 'n "klomp boewe" beskryf.
Op 24 November 1964 word Belgiese valskermtroepe met Amerikaanse vliegtuie ingevlieg om te help om die gyselaardrama in Stanleyville op te los. Witmense is deur die Simbas in die Victoria Hotel as gyselaars aangehou. In totaal is sowat 70 gyselaars en 1 000 Kongolese burgerlikes in die konflik dood, maar die meeste is uiteindelik gered.
In die jare na die krisis het Mobutu daarin geslaag om die meeste van die opposieleiers wat sy beheer oor die land bedreig, te neutraliseer.
Henning Valin Jakobsen
Henning Valin Jakobsen (gebore 25 Julie 1965) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Department Q: The Absent One (2014) en in die televisiereekse Bron/Broen (2011), The Last Kingdom (2015), en Follow the Money (2016).
Victoria, Brits-Columbië
Victoria is 'n stad in die weste van Kanada. Dit is die hoofstad van die provinsie Brits-Columbië. Die stad lê in die uiterste suidooste van die Vancouver-eiland. Met 'n veerboot kan mens in 90 minute van hier na Vancouver op die vasteland vaar. Die stad is vernoem ná die Britse koningin Victoria, wat vanaf 1867 tot 1901 ook die koningin van Kanada was.
Geskiedenis
Vancouver-eiland het in 1849 'n Britse kroonkolonie geword. Victoria word daarna aangewys as die hoofstad van Brits-Columbië.
Die Statebondspele is vanaf 18 - 28 Augustus 1994 in Victoria aangebied.
Demografie
In 2011 het Victoria 80 032 inwoners en die agglomerasie ongeveer 344 000 inwoners gehad. Volgens die aantal inwoners is Victoria heelwat kleiner as Vancouver wat ook in Brits-Columbië geleë is.
Die Victoria-area is in 13 streke verdeel. Vier hiervan is deel van Groter Victoria:
Drie streke vorm die Saanich-skiereiland:
Die res is deel van die Westelike Gemeenskappe (Western Communities):
Susterstede
Victoria het vyf susterstede, naamlik:
Taalverandering
Taalverandering is die manier waarop die fonetiese, morfologiese, semantiese, sintaktiese en ander kenmerke van ŉ taal met die verloop van tyd verander. Alle tale verander voortdurend. Op enige gegewe tydstip bestaan daar ook binne Afrikaans variasies, wat bekend staan as sinchroniese variasie. Die veranderings wat ŉ taal met die tyd ondergaan word diachroniese variasie genoem. Taalveranderinge word in die rigtings historiese, vergelykende en kontrastiewe taalkunde asook sosiolinguistiek bestudeer. Taalhistorici bestudeer hoe ŉ taal in die verlede gepraat is en poog om te verklaar hoe huidige tale daaruit voortgevloei het, en hoe die tale onderling verwant is. Sosiolinguistiek is weer meer geïnteresseerd in die oorsprong van taalveranderings en probeer verklaar hoe die gemeenskap en maatskaplike veranderings die taal beïnvloed het. Taalrekonstruksie probeer om uit die huidige tale en historiese gegewens vroeëre tale te herkonstrueer.
Charles Bryant (akteur)
Charles Bryant (8 Januarie 1879 – 7 Augustus 1948) was 'n Engelse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Brat (1919), The Heart of a Child (1920), Stronger Than Death (1920), en Billions (1920).
Napoleon Bonaparte
Napoléon Bonaparte (15 Augustus 1769 – 5 Mei 1821) was 'n generaal en regeerder van Frankryk. Hy was 'n generaal van die Franse Rewolusie, en was effektief regeerder vanaf 1799: Eerste Konsul (Premier Consul) van die Franse Republiek vanaf 11 November 1799 tot 18 Mei 1804, daarna Keiser van die Franse (Empereur des Français) as Napoleon I vanaf 18 Mei 1804 tot 11 April 1814, en weer kortliks van 20 Maart tot 22 Junie 1815.Hy word beskou as een van die grootste bevelvoerders in die geskiedenis, en sy oorloë, veldtogte en militêre strategie word wêreldwyd aan militêre skole bestudeer.
Die Russiese veldtog
Vir sy inval in Rusland het Napoleon 'n reuse-leër op die been gebring. Aangesien die Franse staande leer nie groot genoeg was nie, het hy soldate van die verowerde lande opgekommandeer vir sy veldtog. Die groot leër wat in die somer van 1811 in Oos-Duitsland saamgetrek het, het uit meer as 600 000 man bestaan: Franse, Duitsers, Oostenrykers, Spanjaarde, Nederlanders en Portugese.
Feitlik alle Europese volke was daarin verteenwoordig. Op 23 Junie 1812 het hierdie kolossale leër, met 3 000 kanonne en meer as 150 000 perde, die Niemenrivier oorgesteek en Rusland binnegeval. Net soos in Spanje, het Napoleon nie veel teenstand verwag nie. Hy het gemeen dat hy voor die koms van die winter Moskou sou kon inneem en tsaar Alexander tot oorgawe dwing. Maar hy het nie met die taktiek van die Russe rekening gebou nie.
Pleks van in 'n vaste veldslag met Napoleon se magtige leer kragte te meet, het hulle stadig in die rigting van Moskou teruggetrek en alles - stede, dorpe, voorrade en die veld - vernietig sodat die invallers niks daarvan kon gebruik nie. Die gevolg was dat Napoleon se groot leër spoedig begin honger ly het. Duisende soldate het ook van uitputting en ontbering begin sterf.
Op 5 September het Napoleon Borodino aan die Moskwarivier bereik. Die Russe het intussen besluit om sy leër te probeer stuit. In 'n veldslag wat twee dae geduur het, is die Russe verslaan, maar Napoleon se leër het meer as 30 000 man verloor. Hy het nou opgeruk na die Russiese hoofstad, maar toe hy aankom, het by die stad verlate en in vlamme aangetref.
Natalie Zea
Natalie Zea (gebore 17 Maart 1975) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Other Guys (2010) en in die televisiereekse The Shield (2002), Justified (2010), en The Detour (2016).
Napoleon Bonaparte
Die Russiese veldtog
Die Russe het gevlug en hul stad aan die brand gesteek. Napoleon was nou in besit van die Russiese hoofstad, en hy het gewag dat 'n boodskapper of onderhandelaar van die Tsaar opdaag om hul nederlaag te erken en oor vrede te onderhandel. Maar niemand het gekom nie. Na meer as 'n maand het Napoleon uiteindelik besef dat hy en sy leër in 'n valstrik gelok is. Die Russiese winter het aangebreek en Napoleon het geen keuse gehad as om die terugtog aan te pak nie (19 Oktober 1812).
Die terugtog
Napoleon het Rusland met 'n leër van meer as 600 000 man binnegeval. Nou, na minder as vyf maande, het sy leër gekrimp tot 100 000 man. Duisende soldate het gedros, terwyl die ander in veldslae gesneuwel of van honger, koue en uitputting gesterf het. Ongelukkig vir die Franse het die Russiese winter daardie jaar vroeg gekom en was dit buitengewoon straf.
Die uitgeputte en uitgehongerde leër het moeisaam deur die sneeu na die Beresinarivier voortgeploeter. Mettertyd is selfs perde geslag en geëet, terwyl die kanonne en waens sommer langs die pad gelos is. En asof dit nie genoeg was nie, het die Russe, wat aan die strawwe winters gewoond was, die Franse voortdurend aangeval.
Op 9 November, minder as 'n maand na die aanvang van die terugtog, het Napoleon met 40 000 man Smolensk bereik. Maar nog was dit nie die einde nie. Toe die Franse die Beresinarivier bereik, moes hulle tot hul ontsteltenis ontdek dat die Russe die brug oor die rivier verwoes het. Te midde van bloedige aanvalle deur die Russe moes die Franse leeringenieurs 'n nuwe brug bou. Altesame 24 000 man het hier gesneuwel.
Die Volkereslag by Leipzig
Napoleon het by sy tuiskoms in Parys dadelik begin om 'n nuwe leer op die been te bring om die bedreiginge van buite die hoof te bied. Weer eens, soos in die verlede, is die Franse volk se verbeelding aangegryp en hulle het hulle in hul duisendtalle vir militêre diens aangemeld. Pruise en Rusland het intussen 'n verbond teen Napoleon gesluit, terwyl ook Engeland, Swede en Oostenryk hom die stryd aangesê het.
Met sy nuwe leër het Napoleon weer Europa binnegeruk. Hoewel die oorgrote meerderheid van sy sowat 200 000 man uit rekrute en reserwetroepe bestaan het, het hy daarin geslaag om die gesamentlike Russiese en Pruisiese leër in Mei 1813 by Lutzen en Bautzen te verslaan. Maar hierdie oorwinning het nie die verwagte uitwerking gehad nie.
Oostenryk het intussen by Pruise en Rusland aangesluit, en kort daarna ook Engeland en Swede. Met 'n leer van 190 000 man het Napoleon sy vyande, wat meer as 300 000 man sterk was, tegemoet getrek. Op 16 Oktober 1813 het die slag van Leipzig begin. Na drie dae, en met byna 100 000 Franse ongevalle, moes Napoleon die aftog blaas en vlug.
Die bondgenote het Frankryk nou binnegeval. In Frankryk het Napoleon al hoe meer teenstand van die Franse volk gekry. Hulle wou nie meer by sy leër aansluit nie. Nogtans het hy nog oorwinnings by Aisne en Marne behaal, maar die oormag was te groot. Op 2 April het Napoleon gehoor dat die Senaat hom van sy amp onthef het. Die leër, waarop hy nog altyd staatgemaak het, was nou aan die kant van die Senaat en hy het geabdikeer ten gunste van Lodewyk XVIII. Op 11 April is die Verdrag van Fontainebleau onderteken, waarvolgens Napoleon amptelik sy amp neergelê het. Hy is daarna na die eiland Elba verban.
Die Honderd dae
Op 4 Mei 1814 het die Engelse fregat Undoubted met Napoleon en sy gevolg in die hawe van Portoferraio op die eiland Elba aangekom. Hier het Napoleon hom ingerig en die bondgenote, wat intussen in die Oostenrykse hoofstad Wene byeengekom het om oor die toekoms van Europa te besluit, het gemeen dat hulle finaal van die Franse veroweraar ontslae was. Maar hulle het Napoleon onderskat. Terwyl die verrigtinge in Wene aan die gang was, het hy dit met die grootste belangstelling gevolg.
Hy was bewus van die getwis onder die oorwinnaars oor die oorlogsbuit en van die groeiende ontevredenheid in Frankryk met die herstelde Huis van Bourbon. Die lede van die Huis van Bourbon, en by name Lodewyk XVIII, wou die Ou Orde in Frankryk herstel en het sodoende gou die simpatie van die volk verloor. Napoleon het besef dat die onenigheid in Wene en die ontevredenheid in Frankryk in sy guns was. Teen die middel van Februarie 1815 besluit by om na Frankryk terug te keer. Hy het daarin geslaag om van die eiland te ontsnap en op 1 Maart het hy met duisend soldate by Cannes geland.
Maar toe Ney Napoleon sien, het hy met sy hele leër na hom oorgeloop. Sy magnetiese persoonlikheid, die herinneringe aan die glorieryke oorwinnings, die haat vir die Bourbons en die vrees van die kleinboere dat hul grond, wat hulle deur die Franse Revolusie bekom het, afgeneem sou word, het meegebring dat die Franse Napoleon as hul redder ontvang het. Op 19 Maart het Lodewyk XVIII na België gevlug. Met sy aankoms in Parys het Napoleon verklaar dat hy niks anders as vrede begeer nie.
Hy sou die Vredesverdrag van Fontainebleau erken en onderhou en sou as grondwetlike vors regeer. Maar die bondgenote het Napoleon nie vertrou nie. Hy is voëlvry verklaar en Engeland, Oostenryk, Pruise en Rusland het ŉ nuwe verbond teen hom gesluit. Elke land het onderneem om ŉ leër van 150 000 man in die veld te stoot om Napoleon se mag vir eens en altyd te verbreek. Die Engelse veldheer Wellington is aangestel as opperbevelhebber van die mag.
Waterloo en St. Helena
Die bondgenote het met 'n mag van 600 000 man teen Frankryk opgeruk. Omdat Napoleon nie op Franse bodem wou veg nie en die Engels-Pruisiese aanval die grootste bedreiging gebied het, het hy en sy leër op 11 Junie 1815 uit Parys vertrek en op 15 Junie die Belgiese grens oorgesteek. Hier het die Franse leër onder Napoleon die Pruisiese leër onder bevel van Blücher aangeval, terwyl maarskalk Ney met die Engelse aanvoerder Wellington by Quatre Bras slaags geraak het.
Blücher was verplig om terug te val tot by Waterloo, waar die Engelse en Pruisiese leërs verenig het. Die Franse leërs, wat toe al 'n paar dae lank in 'n bloedige stryd teen Wellington se magte gewikkel was, het voor die oormag geswig en is vernietigend verslaan. Napoleon het na Parys teruggeval, maar hy het nie daarin geslaag om die stad te verdedig nie. Op 3 Julie 1815 het Parys oorgegee. Napoleon het probeer om verdere weerstand te organiseer, maar dit het misluk.
Weereens het die Franse parlement teen hom gedraai en geëis dat hy sy amp neerlê. Toe Napoleon sien dat hy geen verdere steun kry nie, het hy na Rochefort gevlug om daarvandaan na Amerika te ontsnap. Maar dit was reeds te laat. Op 15 Julie het hy hom aan kapt. Maitland op die Britse oorlogskip Bellerophon oorgegee. Op bevel van die Britse regering is hy na die oorlogskip Northumberland oorgeplaas, waarmee hy na die eiland St. Helena vervoer is. Op hierdie eiland het hy as banneling gebly tot sy dood op 5 Mei 1821. In 1840 is sy stoflike oorskot na Frankryk gebring en in Pary s begrawe.
Politiek
Napoléon het, oor die loop van effe meer as 'n dekade, beheer verkry oor meeste van of die hele westelike en sentrale Europa deur oorwinning of alliansie. In 1812 het hy Rusland binnegeval en sy leër tot by Moskou gelei. Sy soldate het verskriklik gely in die Russiese winter, en die meeste van hulle is dood toe hulle die aftog moes blaas.
Die geallieerde leërs van Oostenryk, Pruise, Rusland en ander lande het in Oktober 1813 by Leipzig 'n oorwinning oor Frankryk se troepe behaal. Die keiser het weer teruggeslaan in wat bekend is as die Honderd Dae (les Cent Jours), maar was oortuigend deur die Britte onder bevel van die hertog van Wellington en Pruisiese soldate, gelei deur von Blücher, verslaan tydens die Slag van Waterloo in België op 18 Junie 1815. Hy is kort daarna deur die Britse magte gevang en verban na die eiland Sint Helena, waar hy oorlede is.
Napoleon het baie lede van die Bonaparte-familie as monarge aangestel, maar hulle het oor die algemeen nie ná sy ondergang aanhou regeer nie. Napoleon was een van die "verligte monarge."
Biografie
"'Op die een-en-twintigste dag van Julie van die jaar eenduisend sewe-honderd een-en-sestig is die sakrament van die Heilige Doop bedien aan Napoleon, gebore op die vyftiende dag van Augustus van die jaar eenduisend sewehonderd nege-en-sestig, seun van Carlo Bonaparte en sy wettige eggenote, Maria Laetitia, gebore Ramolino...'"Hierdie doopseel, wat volgens die destydse Franse gebruik ook as geboortesertifikaat beskou is, dokumenteer nie alleen die begin van 'n menselewe nie, maar van 'n hele tydvak in die geskiedenis. Napoleon word as een van die grootste veldhere en staatsmanne van alle tye beskou.
As Napoleon 'n bietjie meer as 'n jaar vroeër gebore was, sou hy 'n Italianer gewees het. Op 15 Mei 1786 het die Italiaanse Republiek van Genua die eiland Korsika aan die Franse regering verkoop. Hoewel Napoleon dus as Franse onderdaan gebore is, was sy ouers Italianers. Sy ouers stam af uit ou Toskaanse families wat hulle reeds in die 16e eeu op die eiland gevestig het. Sy pa was van adellike afkoms.
Napoleon is as die tweede van agt kinders in 'n huis in die middestad van Ajaccio gebore. Sy moeder het hom liefdevol maar redelik streng opgevoed. Hy het reeds as jong seun glo eiesinnig opgetree en leierskap getoon.
Sy onderwysers is getref deur sy bo-gemiddelde intelligensie, en as skoolseun het hy veral in die wiskunde en geskiedenis belang gestel. In Mei 1779 het hy toelating verkry tot 'n Franse militêre skool by Brienne, waar hy vyf jaar lank gestudeer het om hom voor te berei vir 'n loopbaan as offisier in die Franse leër. Hy was doelgerig, buitengewoon gesteld op sy eer en het alles met deursettingsvermoë aangepak.
Militêre loopbaan
Napoleon Bonaparte (Napoleone Buonaparte) is op 15 Augustus 1769 in Ajaccio op die eiland Korsika gebore, 'n jaar nadat dit in Franse hande oorgegaan het. Vroeër het die eiland aan die Republiek van Genua behoort. Napoleon is opgelei aan die militêre akademies van Brienne en Parys, maar as een van talle artillerie-luitenante was sy kanse op roem maar uiters skraal.
Sy groot kans het egter met die Franse Revolusie gekom, toe talent in plaas van adellike afkoms ŉ vereiste geword het vir 'n suksesvolle loopbaan. Sy lewensideaal was om Korsika van Franse gesag te bevry, maar nadat hy daar in ŉ burgeroorlog die onderspit gedelf het, het hy as 'n hawelose offisier sonder 'n toekoms na Frankryk teruggekeer. In 1793, tydens die beleg van Toulon, wat in die hande van die Engelse geval het, het hy egter as bedrewe artillerie-offisier na vore getree.
Met sy briljante optrede het hy daarin geslaag om die stad te herower en die rang van brigadiergeneraal is aan hom toegeken. Weens sy verbintenis met die Maximilien Robespierre (1758-1794) se broer, leier van die Jakobyne tydens die Skrikbewind (1791-1794), is sy loopbaan vroeg byna verongeluk. In 1794 is Napoleon in hegtenis geneem, maar hy het die dood vrygespring.
'n Jaar later het hy sy rang verloor omdat hy geweier het om na La Vendée op te ruk om die opstand daar te onderdruk. In 1795 het die Konvensie egter sy dienste benodig om 'n oproer van die rojaliste in Parys onder beheer te kry. Sy bloedige en geslaagde optrede het aan hom die kommandantskap van die binnelandse leër besorg. Die opperbevel van die Franse leër in Italië is kort daarna aan hom opgedra. Daar is dikwels beweer dat die bevordering 'n trougeskenk was van die belangrikste lid van die Direktoraat, Paul Barras (1755-1829), omdat Napoleon toe met Barras se verwerpte minnares, Joséphine de Beauharnais (1763-1814), in die huwelik getree het.
Dit kon 'n rol gespeel het, maar die opperbevel was waarskynlik tog in die eerste plek 'n beloning vir sy militêre prestasies. In Italië het die generaal so gewild geword dat hy 'n bedreiging vir die Direktoraat geword het. Deur sy oorwinnings in die veldslae van Lodi (1796), Areole (1796) en Rivoli (1797) het hy die Oostenrykse leër uit Noord-Italië verdryf.
Hy het daarna op sy eie die Vrede van Campo Formio (Oktober 1797) gedikteer, waardeur Oostenryk afstand moes doen van België, die linkeroewer van die Rynrivier en Milaan, en Venesië in ruil daarvoor ontvang het. Die Vrede het 'n einde gebring aan die Eerste Koalisieoorlog (1792-1797), maar Engeland het as enigste oorblywende teenstander verbete voortgeveg. Napoleon het vervolgens ŉ ekspedisie na Egipte gelei waardeur hy die Engelse roete na Indië wou afsny. Tydelike suksesse op land kon egter nie verhinder dat die Engelse admiraal Horatio Nelson (1758-1805) die Fransevloot in die Seeslag van Aboekir, oos van Alexandrië, verslaan en die Franse ekspedisieleer van Frankryk afsny nie.
Dit het nou geblyk dat Napoleon nie onoorwinlik was nie, en Engeland, Oostenryk en Rusland het die Tweede Koalisieoorlog (tot 1802) begin. Groot verwarring het in Frankryk ontstaan en Napoleon het onmiddellik daarheen teruggekeer, waar hy 'n helde-ontvangs gehad het. Van sy terugslag in Egipte het die Franse nog nie geweet nie. Hulle was ook nie bewus daarvan dat Napoleon se nederlaag deur Franse oorwinnings in Holland en Switserland uitgekanselleer is nie.
Op uitnodiging van 'n lid van die Direktoraat, Emmanuel Sieyes (1748-1836), het Napoleon op 9 November 1799 die sogenaamde "staatsgreep van 18 Brumaire" onderneem, wat op die laaste oomblik geslaag het vanweë die tussenkoms van Napoleon se broer Lucien.
Konsulaat
Die Direktoraat (1795-1799), wat met moeite 'n balans tussen allerlei aanslae van links en regs bewaar het, het weinig gesag uitgeoefen. Dit het die weg gebaan vir ŉ outoritêre (alleen-) bestuur. Napoleon het die regte oomblik benut toe die gematigde republikeine op soek was na 'n sterk leier om die verworwe ideale van die Franse Revolusie te beskerm. Sieyès en sy makkers het gemeen Napoleon sou 'n marionet wees wat hulle wense sou deurvoer, maar hy het spoedig na vore getree as iemand wat die alleenseggenskap het.
Napoleon het as uitvoerende gesag aan die hoof gekom van ŉ voorlopige regering waarvan die grondwet deur Sièyes opgestel is. Met die skeiding van die wetgewende, die uitvoerende en die regterlike gesag, soos deur die Franse Revolusie bepaal is, het die wetgewende mag voortaan by 3 liggame berus. Die tribunaat van 100 lede sou wette bespreek, die wetgewende liggaam van 300 lede sou sonder bespreking oor die wette stem, en die senaat (60 tot 80 lede) sou besluit of die wette in ooreenstemming met die grondwet was en sou, indien nodig, dit hersien:
Die tribunaat en die wetgewende liggaam is indirek deur die volk benoem, terwyl die Senaat homself aangevul het maar origens van weinig waarde was. Teen 1802 was hierdie 3 wetgewende liggame niks meer nie as ŉ fassade waaragter Napoleon, op advies van sy staatsraad, sy diktatuur uitgeoefen het. Hy het wei daarvoor gesorg dat sy uitvoerende gesag sterk was. Teoreties het die uitvoerende gesag uit 3 konsuls (ŉ konsulaat) bestaan, maar in die praktyk het die eerste konsul, Napoleon, alle mag gehad.
Aanvanklik is hy vir 10 jaar benoem, maar in 1802 is hy lewenslank aangewys. Hy het alle offisiere, amptenare en regters aangestel en nuwe wette ingedien. Napoleon is aan die bewind gestel om die onsekere binnelandse situasie te stabiliseer en om 'n einde te maak aan die uitputtende buitelandse oorloë. Hy het albei oogmerke verwesenlik, hoewel die internasionale vrede van korte duur was. In Frankryk het Napoleon die beroerings wat op die Franse Revolusie gevolg het, beëindig en ŉ tydperk van konsolidasie het aangebreek.
Die sogenaamde notabelemaatskappy of hoe bourgeoisie wat tydens die Nasionale Vergadering (1789-1791) geskep is en na die Skrikbewind (1791-1794) teruggekeer het, was stewig in Frankryk veranker. Die nuwe sosiale ordening is egter gekenmerk deur gelykheid voor die wet van alle burgers en die afskaffing van die feodale standegemeenskap en bevoorregte eiendom. Grond het die basis van rykdom gebly: grondbesit was 'n waardevolle en vaste verskansing sedert die rampspoedige inflasie tydens die revolusie, en grondbesit het aan die eienaar ook sosiale prestige besorg.
Tot die heersende klasse van landeienaars het ook die deel van die ou adel behoort wat tydens Napoleon se bewind teruggekeer en daarin geslaag het om 'n kwart van hul besittings van voor 1789 terug te kry. Tot hierdie heersende klasse het ook baie van die bourgeoisie van die Ancien Régime behoort (renteniers, koopliede, regsgeleerdes en hoe amptenare), wat hul fortuin tydens die revolusie uitgebrei en in onroerende goed belê het. In werklikheid hel ŉ konserwatiewe klas van landeienaars, van wie die meeste groot landgoedere van ou oorsprong besit het, die heersende groep uitgemaak.
Hierdie landeienaars het die leiersgroep geword wat die politieke lewe van Frankryk in die 19e eeu sou oorheers. Hoewel die revolusie op maatskaplike gebied konsolidasie gebring het, het dit op politieke gebied nie gevlot nie. Wat die revolusie wel op politieke gebied bereik het, was dat die gesag van die volk uitgegaan het en nie van die absolute heerser nie. 'n Verteenwoordigende en konstitusionele regeringsvorm met algemene stemreg vir mans is inderdaad bereik.
Napoleon het egter gesorg dat die volk, wat hy gevrees en verag het, slegs 'n skynmag gehad het. In werklikheid het die demokrasie en die parlementere regeringstelsel van die tydperk tussen 1789 en 1791 nie meer bestaan nie. Napoleon het die politieke situasie in Frankryk gekonsolideer deur ŉ militêr georiënteerde diktatuur in te stel. 'n Sterk polisie-apparaat asook streng sensuur, wat deur Joseph Fouche (1759-1820) georganiseer is, het gesorg dat opposisiebesware doeltreffend stilgemaak is.
Om aan die bewind te bly, moes Napoleon se regering sukses behaal, en dit het hy gedoen deur die Oostenrykers in 1800 in die Slag van Marengo te verslaan. Generaal Moreau se oorwinning oor die Oostenrykers by Hohenlinden het die keiser verplig om die Vrede van Lunéville in 1801 met Frankryk te sluit. Hierdeur is die Vrede van Campo Formio bevestig. 'n Jaar later het die Vrede van Amiens (1802) met Engeland ŉ einde gemaak aan 10 jaar van ononderbroke oorlogvoering tussen die twee lande. Sinne 3 jaar het Napoleon dus vir sowel binnelandse as buitelandse vrede gesorg.
Frankryk het sodoende natuurlike (geografiese) grense bereik en satellietstate in Nederland, Switserland en Noord-Italië tot stand gebring. Vir Napoleon met sy grenslose ambisie was dit nie genoeg nie. Hy sou met militêre oorwinnings op die slagveld aan sy fantasieë uiting gee, en hy het sy uiteindelike ondergang ook op die wyse bewerkstellig Slegs 'n jaar na die Vrede van Amiens het die stryd met Engeland weer opgevlam. Hieraan het Napoleon met sy aggressiewe buitelandse en ekonomiese beleid die meeste skuld gehad.
Hy het die satellietstate steeds nouer aan Frankryk gebind en na verdere uitbreiding bly strewe. Hierdie houding moes noodwendig bots met die eeue-oue buitelandse beleid van Engeland wat daarop gemik was om 'n magsewewig tussen die groot moondhede op die Europese vasteland te bewaar. Daarbenewens het Napoleon geprobeer om die Franse koloniale ryk in Amerika te laat herleef, wat 'n direkte aanslag op die Britse wêreldryk was.
Die kwaai ekonomiese wedywering waardeur Frankryk Engelse produkte probeer uitsluit het, het die spanning verder verhoog. Napoleon se ambisie het hom steeds verder laat wegdryf van die ideale van die Franse Revolusie. In 1804 het hy van 'n koningsgesinde komplot om hom te vermoor, gebruik gemaak om Frankryk in ŉ keiserryk te omskep. Hy het die Franse volk oorreed dat die behoud van die ideale van die revolusie van hom afhang, en sameswerings teen sy lewe moes dus die hoof gebied word deur Frankryk in 'n erflike keiserskap te konsolideer. Tydens 'n groot plegtigheid het Napoleon op 2 Desember 1804 in die Notre Dame-katedraal, in die teenwoordigheid van pous Pius VII, homself tot keiser gekroon.
Keiserryk
Van 1804 af het Napoleon al hoe meer soos 'n 18e-eeuse verligte despoot opgetree. Die staatsraad is sy magte ontneem en, soos dit die geval was onder die Lodewyks, het willekeurigheid die reël geword onder 'n drukkende sensuur- en polisiestelsel. Van hervormings was daar nie juis meer sprake nie, en tog was daar weinig verset onder die volk. Die liberale en koningsgesinde opposisie was tot enkelinge beperk en die intriges van generaals en ministers het min gevaar ingehou vir Napoleon se posisie.
In 1808 het Napoleon hom nog verder van die revolusie gedistansieer deur 'n nuwe adel te skep wat die gelykheid van alle burgers aangetas het, selfs al het hierdie adel geen belastingvoordele gekry nie. Die ekonomiese situasie in Frankryk was ook nie gesond nie. Tussen 1792 en 1815 het Frankryk in die eindfase van die lang ekonomiese tweestryd met Engeland sy status as groot handelsmoondheid verloor. In die Atlantiese hawens en die omliggende gebiede het die wêreldhandel en –nywerheid vanweë die oorloë en die Engelse oormag ter see in duie gestort.
Dit was vir hulle belangrik om met die ou tradisionele metodes soveel wins moontlik te maak en nuwerwetse metodes was vir hulle 'n te groot waagstuk. Onder hierdie omstandighede was 'n landbou- of agrariese revolusie nie moontlik nie. Industrialisasie het ook nie vlot verloop nie. Nywerhede het tydens die revolusie 'n kwaai knou gekry en die groei van die jare 1800-1819 het gedeeltelik vir die verliese van die verlede vergoed. Hierdie groei was veral te danke aan 'n sterk proteksionisme en aan die sogenaamde Kontinentale Stelsel wat in 1806 ingestel is om Engeland te troef.
Die krisis wat in 1810 ontstaan het, het die verskriklike ellende van 'n groot deel van die bevolking aan die lig gebring. Vir die meeste boere en arbeiders was die keiserryk beslis geen goue tydperk nie. Die eindelose oorlog met die inkwartiering van soldate by huise, die baie slagoffers en die lotingstelsel vir krygsdiens, tesame met die belasting en inflasie, het 'n swaar las op die volk geplaas. Tog het Napoleon sy gewildheid tot die einde toe by die massa behou en sy militêre roem het van hom 'n volksheld gemaak.
Hierdie militêre roem is behaal met 'n leer wat steeds minder die karakter van 'n nasionale revolusieleer gehad het. Aan die een kant het die aantal buitelandse hulptroepe voortdurend toegeneem, en aan die ander kant het die oorspronklike geesdrif by die Franse soldate grootliks verdwyn. Die ekspansie was immers nie meer 'n nasionale verdedigingsoorlog of 'n ideologiese kruistog nie, en die persoonlike band van lojaliteit het steeds belangriker geword - in hierdie geval 'n lojaliteit teenoor Napoleon as persoon.
Dit het hom min geskeel hoeveel menselewens op die spel was. Sommige historici skat dat sowat 400 000 Franse gesterf het. Die meeste is egter nie op die slag- veld dood nie, maar weens die swak mediese versorging. Grootskaalse drostery het die leërs nog vinniger uitgedun. 'n Inval op Engeland is voorberei, maar weens die Engelse oormag ter see het daar niks van gekom nie. Die Seeslag van Trafalgar (1805), waarin die Engelse admiraal Nelson gesneuwel het, het die Engelse oorheersing ter see finaal bevestig. Napoleon het sy invalsplanne egter al vroeër laat vaar sodat hy Oostenryk en Rusland die hoof kon bied.
Hierdie lande het intussen met Engeland die sogenaamde Derde Koalisie (1805- 1807) gevorm vanweë die steeds groter bedreiging wat Frankryk vir die magsewewig ingehou het. In die Slag van Austerlitz (Driekeiserslag) het Napoleon 'n briljante oorwinning behaal en by die Vrede van Pressburg (1805) moes Oostenryk Venesië, Dalmasië en verdere Duitse gebiede afstaan. Napoleon het nou in Suid-Duitsland 'n sterk invloedsfeer geskep en Italië heeltemal in sy mag gehad. In 1806 het Napoleon die Rynbond van Suid- en Wes-Duitse state onder sy gesag tot stand gebring en die Oostenrykse keiser gedwing om van sy Duitse keiserskroon afstand te doen.
So het Napoleon 'n einde aan die duisend jaar oue Heilige Romeinse Ryk gemaak. Hannover, wat aan Engeland behoort het, is deur Napoleon aan Pruise oorhandig, maar toe Pruise begin vermoed dat Napoleon Hannover wil terughê, het Pruise Frankryk die stryd aangesê. In 1806 is Pruise binne 2 weke in die Slag van Jena en die Slag van Auerstädt militêr en moreel verslaan. Rusland was nou saam met Engeland die enigste oorblywende teenstander.
Vir die eerste keer moes die Franse leer op die eindelose vlaktes van Oos-Europa veg. Die Franse gevegswyse was nog altyd gebaseer op 'n oorlogvoering sonder voorrade, sonder magasyne en sonder geld. In die lande waardeur hulle getrek het, het die soldate hulle deur plunder- en rooi- togte bevoorraad. Met hierdie strategie was blitssnelle oorwinnings uiters noodsaaklik. ŉ Vyand wat kwaai weerstand bied of sy voorrade aan die brand steek, kon die Napoleontiese manier van oorlogvoering baie skade berokken.
Die rampspoedige ekspedisie na Rusland in 1812 het dit duidelik bewys, maar Napoleon het reeds in 1807 hiervan 'n voorsmakie gekry met die afgryslike bloedbaddens in die onbesliste Slag van Eylau en die oorwinning in die Slag van Friedland. Die Vrede van Tilsit (1807) het na die strategiese hoogtepunt van Napoleon se politieke loopbaan gelyk. Frankryk (Napoleon) en Rusland (tsaar Alexander I, 1777-1825) het bondgenote geword en Europa tussen hulle verdeel. Pruise het al sy grond wes van die Elbe, asook die Poolse verowerings verloor. Konsolidasie van hierdie uitbreidings was Napoleon se volgende oogmerk. Die Groot Ryk (Frankryk), met sy 130 departemente, was baie sentraal geleë.
Rondom Frankryk was daar afhanklike vasalstate wat meestal deur familielede van Napoleon geregeer is en oor wie hy beheer gehou het. Die derde groep was Frankryk se bondgenote. Frankryk se aartsvyand, Engeland, het Napoleon se blokkade van die Franse kus beantwoord met 'n teenblokkade van Engelse nywerheidsprodukte en koloniale ware. Met die instelling van die Kontinentale Stelsel in 1806 het Napoleon hierdie politiek tot die hele Groot Ryk en sy vasalstate uitgebrei.
Pruise en Rusland het hulle by Tilsit by die Kontinentale Stelsel aangesluit en Portugal en die res van Italië is beset. Napoleon se mikpunt was nie net om die Engelse ekonomie dodelik te tref nie, maar ook om 'n ekonomie van die Europese vasteland onder Franse oorheersing op die been te bring, al was dit ten koste van die ander state. Engeland is aanvanklik deur die Kontinentale Stelsel benadeel, maar hy het deur middel van die groot smokkelhandel in Europa en die opening van nuwe markte in die VSA herstel. Tussen 1810 en 1812 het hy egter swaar verliese gely. Die Kontinentale Stelsel het uiteindelik tog nie in sy doel geslaag nie. Napoleon het deur die Kontinentale Stelsel ook by die Spaanse opvolgingstryd betrokke geraak.
Nadat hy lank gehuiwer het, het hy die land in 18081aat beset. Dit was egter 'n groot flater, want ŉ grootskaalse nasionale versetgesteun deur Engeland – het spoedig teen die Franse besetters losgebars. Napoleon kon die situasie met 'n groot leër tydelik onder beheer bring. Oostenryk het egter ook nou kans gesien om hom van die Franse juk te bevry, veral nadat Napoleon se betrekkinge met Rusland na die Konferensie van Erfurt in 1808 afgekoel het. Die Slag van Aspern (1808) was Napoleon se eerste nederlaag. Na 'n moeisame oorwinning in die Slag van Wagram (1809) het hy met Oostenryk ŉ vredesooreenkoms gesluit waarvolgens hy groot gebiedstoegewings moes doen.
Die vrede is bevestig deur die huwelik van Napoleon met die aartshertog in Marie Louise (1791-1847) van Oostenryk. Hierdie huwelik met ŉ lid van 'n keiserlike familie was een van Napoleon se pogings om sy keiserlike regime te wettig aangesien die Europese regerings hom as 'n voorstander van die revolusie en die beginsels van vryheid en gelykheid beskou het. Hierdie verbintenis het gelei tot die vervulling van 'n diep gekoesterde ideaal: 'n seun, en dus 'n troonopvolger.
Hy is Napoleon II genoem (1811-1832), maar het nooit geregeer nie. Oppervlakkig gesien het Napoleon in 1810 die toppunt van sy mag bereik. Afgesien van Engeland en Rusland, was die hele Europa in sy mag. Alles het rustig voorgekom behalwe in Spanje, waar die guerrillaoorlog steeds meer Franse troepe vereis het. 'n Nuwe bedreiging was die opkomende nasionalisme, wat Napoleon totaal misken het. Die spanning tussen Napoleon en Alexander I het ook steeds toegeneem en wedersydse verwagtinge van steun in die Kontinentale Stelsel en in oorloë teen die Turke het nie gerealiseer nie. Die toenemende Franse uitbreiding en die aarselende Russiese houding tydens die oorlog met Oostenryk het die teenstelling verskerp.
Napoleon se ambisie en selfvertroue was grensloos en hy het sy eie magsposisie oorskat. Deur 'n oorwinning oor Rusland en die invoering van die Kontinentale Stelsel wou hy Engeland op die knieë dwing. In 1812 het Napoleon Rusland met 'n leër van 600 000 man (van wie slegs een derde Franse troepe was) binnegeval. Die gevaar van die Napoleontiese wyse van oorlogvoering sonder voorrade, magasyne en geld het nou duidelik geblyk.
Die vyande het onder Franse druk bly terugwyk en die aarde agter hulle totaal vernietig sodat die Franse troepe geen voedsel in die hande kon kry nie. Vanweë 'n gebrek aan voorrade het die leer homself uitgewis: drostery, siekte, ondervoeding, selfmoord en die ontrouheid van die bondgenote het hul tol geëis. Met die besetting van Moskou na die afgryslike Slag van Borodino het tsaar Alexander steeds geweier om oor vrede te onderhandel, sodat Napoleon onverrigter sake moes terugkeer.