cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vestaalse maagd
Take
Hul take het ingesluit om Vesta se heilige vuur in stand te hou, water uit ’n heilige fontein te gaan haal, kos te berei wat in rituele gebruik is en heilige voorwerpe in die tempel te bewaak. Deur die instandhouding van Vesta se vuur, waarvan enigiemand vuur kon kry vir huishoudelike gebruik, was die maagde "surrogaat-huishoudsters", in ’n godsdienstige sin, vir die hele Rome.
Ronnie Belcher
Skryfwerk
Belcher se gedigte in “So is die lewe vir een pond sewe” is volksverse waarin eg Boerse ma-nier veral die seksuele, die godsdiens, natuur en die dood vernuftig bewoord word. Die kwatryne maak hier dikwels (maar nie altyd nie) gebruik van die tradisionele dansliedjievorm, waar die tweede reël ’n herhaling van die eerste is met ’n “o” of “ja” vooraan die tweede, en reëls drie en vier niks te make het met die eerste twee nie. Hoewel die gedigte oënskynlik willekeurig gerangskik is, sorg die volkse perspektief vir binding. Die komiese in die bundel oorheers, maar daar is tog ook ’n groot aantal gedigte wat vra vir dieper dink oor die wonder en swaarkry van die lewe. Die vernuftige woordgebruik, spontane ritme en ongewone perspektief op gewone dinge soos die liefde en die seksuele maak van hierdie bundel ’n treffer wat meermale herdruk word. Die sukses van hierdie bundel word opgevolg met die soortgelyke “’n Ding om te skil in die maand April”. Die bundel bevat kwatryne oor die dood, godsdiens en die seksuele, hierdie keer meestal in meer konvensionele kwatrynvorm met ’n oorwegend aaba rymskema. Daar is ook droogteverse, spotverse en ’n aantal politieke kwatryne. Weereens beïndruk die raak segging met paradoks, dubbelsinnigheid en veral suggestie wat telkens ’n besondere verrassing bewerkstellig. “My hart sing sewe moppies” bevat kwatryne met ’n oorwegend speelse toonaard. ’n Moppie is ’n komiese liedjie wat veral deur die Kaapse mense van Maleise afkoms gesing word. Belcher werk vernuftig met woordspelings en teenstellings en baie van die kwatryne bevat guitige dubbelsinnige seksuele implikasies, terwyl meer ernstige onderwerpe ook aangeroer word. Die oorwegende doel van die moppies is egter om te bekoor en te vermaak, eerder as om te onderrig of tot nadenke te stem.
“Halleluja Paternoster” is ’n bundel met religieuse verse, waarin hy spitsvondig die klein mens se stryd tussen goed en kwaad verwoord. Die verse is in die idioom van die bruin vis-serman geskryf en gebruik dan ook die spraakvariante van hierdie bevolkingsgroep. Bybel-tekste, Bybel-idiome en volksliedjies word verwerk om unieke aweregse versiesvoort te bring en so op vernuftige wyse eerbied en komiek te meng. Hoewel die aanslag baie keer naïef van toonaard is, lê daar telkens wysheid daaragter verborge. “Ringe in ’n geelhoutboom” is ’n bundel sonnette. Die titel word verklaar in die gedig “Spel”, waar die afgekapte geelhoutboom bekyk word en ons volksgeskiedenis in die ringe gesien word, wat deur die bloedige klimaat van Afrika na sy oorsprong terug gedwing is. Die gedigte se temas is dan ook hoofsaaklik die gebeure van die afgelope meer as driehonderd jaar sedert die volksplanting aan die Kaap. Die kwaad in die samelewing (apartheid, taalpurisme, oordadige beheptheid met die verlede, vergaan van sedelike waardes, en dies meer) word soms met skerp satire aangespreek. Gesien teenoor die geelhoutboom is die mens se lewe kortstondig en nietig. “Italiaanse krygsgevangene” beeld die lot uit van hierdie gevangenes wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in Suid-Afrika hande-arbeid verrig het, maar ten spyte van hulle lae status hier plaaslik erfgename is van ’n baie ryker tradisie en kultuur as Suid-Afrika, wat slegs ’n jong kasteel as erfenis het. Belcher vertaal self van sy gedigte in Engels en laat dit publiseer onder die titel “Rings of a thundering tree”. “Van heidebos en klip” is weer ’n bundel sonnette. Hierin lewer die digter kommentaar op die samelewing en dig oor die natuur, die politiek, die blanke Afrikaner se nasionalisme, die godsdiens en die literatuur self. Geslaagd is die vernuftige vermenging van erns en luim. Eie aan die sonnetvorm, lewer die digter telkens puntige kommentaar in die slotstrofe, soms goedig, soms ernstig en soms geniepsig.
Vestaalse maagd
Take
Hulle het ook die testamente van sekere mense soos Caesar en Marcus Antonius bewaar. Van die heilige besittings wat hulle moes oppas, was die Palladium, ’n ou beeld van die godin Pallas Athena (Minerva), en ’n spesiale fallus.
Ronnie Belcher
Skryfwerk
Die gedig van epiese omvang, “Bayeux”, herskryf die skeppings- en menslike geskiedenis en uiteindelik die geskiedenis van die Suid-Afrikaner. Hierin ondersoek die digter veral die mens se siening van God en die eise wat Hy aan sy volgelinge stel met gebeure oor die eeue. Verskeie godsdienste kry ’n spreekbeurt, soos byvoorbeeld Judaïsme, Islam, die Christendom, primitiewe godsdienste en die Griekse mitologie. Veral die siening van God as toornig en wraakgierig kom na vore, as ’n mag wat kosmiese geweld kan uitoefen. Samehangende hiermee is die mens se onverdraagsaamheid wat groei uit die aanname dat sy geloof die enigste ware geloof is en dat God dus aan sy kant is in die vernietiging van teenstanders en sogenaamde ongelowiges en ketters. Eindelik is daar die besef dat elke visie van God maar slegs beramings is van hoe die mens Hom ervaar vanuit sy persoonlike standpunt. Die gedig mis egter die epiese gang en stukrag van ’n ware epos deur die vele los episodes wat soos ’n tapisserie aanmekaar gestik is. Na Belcher se dood maak Abraham de Vries ’n keur uit sy volwasse poësie wat as “Van heidebos en Skepper” gepubliseer word.
Belcher lewer ook verskeie baie geslaagde kinderversies en jeugpoësie wat in bundels soos “Pampoenkoekies”, “Sit om jou dassie”, “Voëltjies met vlerkies”, “Rooikappie op rym” en “Kokkewiet en kokkedoor” gepubliseer word. Hy is ook vertaler en herberymer van verskeie van Dick Bruna se kleuterboeke met kleuterversies, insluitende “Die appel”, “Kietsie Kat”, “Kleintjie”, “Die matroos”, “Kleintjie in die dieretuin”, “Snuffie” en “Snuffie en die brand”.
Vestaalse maagd
Strawwe
Om Vesta se heilige vuur te laat doodgaan, was ’n ernstige pligsversuim. Dit het beteken die godin het haar beskerming van die stad onttrek. Maagde wat daaraan skuldig was, is gegesel of geslaan.
Ronnie Belcher
Skryfwerk
Sy gedigte word opgeneem in verskeie versamelbundels, wat insluit “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Uit ons digkuns”, “Die mooiste Afrikaanse liefdes-gedigte”, “Nuwe Kleinverseboek”, “Nuwe Kleuterverseboek”, “Faune”, “Die dye trek die dye aan”, “Digterstemme”, “Miskien sal ek die wingerd prys”, “Voorspraak” en “Goudaar”. Vir die Stellen-bosch Universiteitskoor skryf hy liedere, waaronder die pragtige “Heer, laat nou U dienskneg in vrede gaan”. Die trefkrag van sy volkspoësie word daarin geïllustreer dat van sy verse geskryf staan op die mure van kroeë en wynkelders, op muurborde en ander ornamente in ge-skenkwinkels, opgeneem word in musiek-CD’s van sangers van ligte liedjies en aangehaal word op televisie en oor die radio as “vanuit die volksmond”.
Op prosagebied publiseer hy sy proefskrif, “Grondslae van die sonnetvorm”, waarin sy grondige kennis van die tegniek van hierdie digvorm en die verskillende variante daarvan, duidelik blyk. Sy kortverhaal “Beskermengel” word opgeneem in Abraham H. de Vries se versamelbundel “Uit die kontreie vandaan”.
Koninkryk van Skotland
Die Koninkryk van Skotland (Engels: Kingdom of Scotland, Skots-Gaelies: Rìoghachd na h-Alba, Frans: Royaume d'Écosse, Skots: Kinrick o Scotland) was 'n staat geleë in Wes-Europa in die noordelike deel van die eiland Groot-Brittanje.
Vestaalse maagd
Strawwe
Daar is geglo die kuisheid van die maagde het ’n direkte uitwerking op die welsyn van die Romeinse staat. Wanneer hulle in die orde opgeneem is, het hulle die gesag van hul vaders agtergelaat en dogters van die staat geword. Enige seks met ’n burger is dus beskou as incestum en verraad. Die straf vir die verbreking van die eed van selibaat was om lewend in ’n tombe begrawe te word, want dit was verbode om hul bloed te vergiet.
Koninkryk van Skotland
Dit het bestaan vanaf 843 tot met die Acts of Union 1707 waardeur Skotland verenig het met die Koninkryk van Engeland (927–1707) om die Koninkryk van Groot-Brittanje (1707–1800) te vorm. Die bevolking van die koninkryk was in 1700 ongeveer 1,1 miljoen.
Ronnie Belcher
Eerbewyse
Per geleentheid word hy vereer met ’n banket tot sy eer, aangebied deur die Departement van Landbou se Winterreënstreek, vir sy bevordering van die wynbou deur sy gedigte. By die Versindaba in Stellenbosch in 2005 ontvang hy die Akker-eretoekenning vir sy onbaatsugtige diens aan die digkuns oor ’n lang tydperk, deurdat hy betrokke was by die ontwikkeling van verskeie manuskripte van ander digters en ook publikasiegeleenthede aangebied deur sy Suider-Kollege Uitgewery. ’n Straat in die Heidedal woonbuurt in Bloemfontein en ’n straat in die Strand word na hom vernoem. In 2005 vereer die Breedevallei Dichters hom met die huldigingsbundel “Breedevallei Dichters vereer Ronnie Belcher: sewe branders”, wat deur Floris A. Brown saamgestel is.
Koninkryk van Skotland
Regering
Skotland het histories 'n betreklik ingewikkelde politieke struktuur gehad. Tydens meeste van die Koninkryk se bestaan is daar egter 'n enkele monarg, of Hoë Koning (Engels: High King), erken. Skotse hoofmanne (Engels: chieftains) mindere konings en amptenare het onder die susereiniteit van die Hoë Koning gefunksioneer.
Ronnie Belcher
Publikasies
1956 1960 1969 1973 1978 1979 1980 1981 1982 1996 2000 2008 1972 1973
Koninkryk van Skotland
Regering
Onder 'n stelsel wat as tanistry bekend gestaan het is 'n oorerwingselement gekombineer met die toestemming van die wat regeer is deur 'n vorm van volksraad of volksvergadering. Gewoonlik is 'n kandidaat genomineer deur die bestaande posbekleër naby die einde van die se lewe. Die aangewese opvolger het bekend gestaan as die tanist, van Skots-Gaelies tanaiste. Nadat Macbeth deur Máel Coluim III in 1057 afgeset is en tydens die heerskappy van Koning David I het die invloed van die Normandiese setlaars in Skotland gelei tot die invoer van primogenituur as opvolgingsmeganisme in Skotland soos in baie van die res van Wes-Europa en is 'n 'hibriede koninkryk' gevorm waarin 'n deel regeer is deur 'n mengsel van feudale regering en keltiese gebruike. Die vroeëre volksvergaderings kan nie as 'parlemente' gesien word in die moderne sin van die woord nie.
Oorspronklik was Skotte hoofsaaklik getrou aan hulle Clan-hoofman of die laird en moes die Hoë Koning hulle voortdurend gelukkig hou of die risiko van gewapende konflik loop.
Die Parlement van Skotland, was die wetgewer van die Koninkryk. Parlementslede het vir byna die hele geskiedenis van die parlement gesamentlik as die "Three Estates" bekend gestaan. Dit het bestaan uit: die first estate van prelate (biskoppe en abte), die second estate van here (lords) hertoë, grawe, parlementêre adelikes / parliamentary peers en lay tenants-in-chief) en die third estate van burgh kommissarisse.
Anthotethya fromontae
Anthotethya fromontae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Koninkryk van Skotland
Regering
Vanaf 1689, toe die Claim of Right aanvaar is, is 'n program van grondwetlike hervorming ingevoer wat gesteun het op die Skotse grondwetlike ooreenkoms (Scottish Constitutional Settlement) van 1640–41. Die hervorming het plaasgevind kort na soortgelyke hervorming in Engeland, met wie Skotland in 'n persoonlike unie was, plaasgevind het.
Die laaste parlementsitting was op 25 Mei 1707.
Ontstaan van die Koninkryk
Die Koninkryk van Skotland is in 843 deur Koning Cináed I van Skotland verenig. Oor die volgende 850 jaar het die koninkryk sy eie regs- en onderwysstelsels ontwikkel, wat vandag nog bestaan, sowel as 'n aparte geldeenheid en mate. Aanvanklik is die koninkryk beperk tot die gebied noord van die Forth- en Clyderiviere. Suidwes-Engeland het onder die beheer van die Strathclyde-Britte gebly. Suidwes-Skotland was van omtrent 638 onder die beheer van die proto-Engelse koninkryk Bernicia, en daarna van die Koninkryk van Northumbria. Die deel van Skotland was vanaf die tyd van Constantine II omstrede en het uiteindelik in 1018 in Skotse hande geland toe Máel Coluim II die grens tot by die Tweedrivier teruggestoot het. Dit bly tot vandag toe die suidoostelike gerens van Skotland, behalwe by Berwick-upon-Tweed.
Konflik met Noorweë
In 1263 het Skotland en Noorweë in die Slag van Largs geveg oor die beheer van die Westelike Eilande (Engels: Western Isles). Die slag was onbeslis maar die veldtog het gewys dat die Nore nie effektiewe beheer oor die afgeleë eilande kon handhaaf nie. In 1266 het die Noorweegse koning Magnus VI die Verdrag van Perth geteken wat Skotse soewereiniteit oor die eilande erken het. Ondanks die verdrag het die eilande in praktyk onafhanklik gebly onder die Here van die Eilande (Engels: Lord of the Isles, Skots-Gaelies: Triath nan Eilean or Rí Innse Gall)
Die Auld Aliansie met Frankryk
Die Auld Alliansie was 'n belangrike alliansie tussen Skotland en Frankryk. Dit dateer terug tot 'n verdrag wat deur John Balliol en Philip IV van Frankryk, in 1295 geteken is. Dit het 'n wisselende maar soms belangrike rol in Frans-Skotse aangeleenthede gespeel tot 1560. Onder 'n verdrag, wat die Auld Alliansie uitgebrei het, het alle burgers van Skotland en Frankryk in 1512 ook burgers van mekaar se lande geword. Die status is in Frankryk eers in 1903 herroep en is moontlik nooit in Skotland herroep nie.
Skotse Vryheidsoorloë
Skotland se konings het Stirling as strategies belangrik geag wat gelei het tot die Slag van Stirling Bridge en die Slag van Bannockburn tydens die Skotse Onafhanklikheidsoorloë toe die historiese figure William Wallace en Robert the Bruce te voorskyn gekom het. In 1320 het 'n remonstransie aan die Pous van die Skotse adellikes (die verklaring van Arbroath) Pous Johannes XXII uiteindelik oortuig om die vroeëre ekskommunikasie om te keer en die verskeie acts of submission deur Skotse konings aan die Engelse kroon nietig te verklaar sodat Skotland se soewereiniteit deur die groot Europese koningshuise erken kon word.
Insluiting van die Orkney-, Shetland- en die Westelike Eilande
In 1468 het die laaste uitbreiding van Skotse grondgebied voorgekom toe James III met Margaret van Denemarke getrou het en die Orkneyeilande en die Shetlandeilande as bruidskat ontvang het. Die kwasi-onafhanklikheid van die Westelike Eilande  deur die Lord of the Isles is ook tot 'n einde gebring in 1493 deur sy seun James IV waarmee die eilande vir die eerste keer onder effektiewe Koninklike beheer gebring is.
Die renaissance in Skotland
James IV se heerskappy word baiekeer as 'n tydperk van kulturele vooruitgang gesien. Dit was dan ook in die tydperk toe die Europese Renaissance Skotland begin binnedring het. Skotland het in die 15de eeu merkbaar vooruitgegaan op onderwysgebied met die stigting van die Universiteit van Sint Andrews in 1413, die Universiteit van Glasgow in 1450 en die Universiteit van Aberdeen in 1494, en met die aanvaarding van die Onderwyswet van 1496.
Kitunda (Ilala)
Kitunda is 'n administratiewe wyk in die Ilala-distrik van die Dar es Salaam-streek van Tanzanië. Volgens die 2002-sensus het die wyk het 'n totale bevolking van 23,428.
Koninkryk van Skotland
Skotse Reformasie
Gedurende die 16de eeu het Skotland 'n Protestante hervorming ondergaan. In die begin van die eeu het eers die leerstellinge van Martin Luther en later van Johannes Calvyn Skotland begin beïnvloed. Die teregstelling van 'n aantal Protestante predikers, vernaamlik van die Luthers-beïnvloede Patrick Hamilton in 1527 en die Calvinis George Wishart in 1546 wat op die brandstapel in Sint Andrews deur Kardinaal Beaton vir kettery verbrand is, het die groei van die idees geensins gestuit nie. Beaton het kort na die teregstelling van George Wishart in 'n sluipmoordaanval gesterf.
Mick Wingert
Mick Wingert (gebore 4 Julie 1974) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Kung Fu Panda: Legends of Awesomeness (2011), Arrow (2012), en Avengers Assemble (2013).
Koninkryk van Skotland
Skotse Reformasie
Die uiteindelike hervorming van die Skotse Kerk is deur die parlement uitgevoer vanaf 1560 (tydens die regering van Maria, Koningin van die Skotte) toe die meeste Skotte Calvinisme aangeneem het. Die invloedrykste figuur was John Knox, wat 'n volgeling van beide Johannes Calvyn en George Wishart was. Rooms-Katolisisme is nie geheel en al geëlimineer nie, en het veral in dele van die Skotse Hoogland sterk gebly.
Personele Unie met Engeland en Ierland
In 1603 het James VI Koning van die Skotte, Koning James I van Engeland geword en het Skotland dus 'n personele unie met die Koninkryk van Engeland en die Koninkryk van Ierland betree. Die 17de eeu was 'n ontstuimige tydperk in Skotland.
Godsdienstige konfrontasie het ontstaan toe Charles I probeer het om die Engelse gebedeboek Book of Common Prayer op die Skotse Kerk af te dwing. Dit het gelei tot die National Covenant en later tot die Biskoppeoorloë, die burgeroorlog in Skotland en die Oorloë van die drie Koninkryke. Tussen 1651 en 60 is Skotland beset deur Oliver Cromwell se leër onder George Monck.
In 1689 het die Hollandse Prins Willem van Oranje as Willem II koning van die Skotte geword. Hoewel die Glorieryke Revolusie ("Glorious Revolution") hoofsaaklik 'n Engelse voorval was, het dit groot impak op die Skotse geskiedenis gehad. Die Skotse Parlement het die Kroon van Skotland aangebied en Willem het dit aanvaar onder die voorwaardes van die Claim of Right, 'n belangrike dokument die ontwikkeling van die rule of law en die regte van onderdane soortgelyk aan die Engelse Bill of Rights.
Baie Skotte het Willem ondersteun, maar vele ander, veral in die Hoogland, het simpatiek tot James VII bly staan. Sy strewe, wat as Jakobitisme bekendgestaan het, van die Latynse 'Jacobus', wat ook 'James' beteken, het gelei tot 'n reeks opstande. 'n Aanvanklike Jakobitiese opstand onder John Graham, 1ste Viscount Dundee (Bonnie Dundee), het Willem se magte by die Slag van Killiecrankie in 1689 verslaan, maar Dundee is in die gevegte dood en die Jakobitiese leër is kort daarna by die Slag van Dunkeld verslaan. Die algehele nederlaag van James VII in Ierland teen Willem by die Slag van die Boyne in 1690, gevolg deur die Slagting van Glencoe in 1692, het daarin geslaag om die oorblywende Hooglandse Clan-hoofmanne finaal te oortuig om hulle steun aan Willem toe te sê.
Die laaste deel van die 17de eeu was ekonomies gesien 'n moeilike tydperk vir Skotland. Die slegte oeste van die sewe maer jare in die 1690's het gelei tot ernstige hongersnood en ontvolking. Engelse proteksionisme het Skotse handelaars uit die nuwe kolonies gehou en Engelse buitelandse beleid het handel met Frankryk ontwrig. Baie Skotte, die Ulster-Skotte, het gevolglik na Ulster in Ierland geëmigreer.
Die Skotse Parlement van 1695 het 'n aantal planne in plek gestel om die desperate ekonomiese situasie aan te spreek. Die planne het die oprigting van die Bank van Skotland ingesluit. 'n Skoolwet het 'n gemeente-gebaseerde stelsel van openbare onderwys in die hele Skotland gevestig. Die Company of Scotland het magtiging verkry om geld in te samel deur publieke inskrywing om handel met Afrika en die Ooste moontlik te maak.
Teen die vroeë 18de eeu was die Skotse Koninkryk in 'n staat van krisis. Die slegte oeste van die maer jare van die 1690's is vererger deur die katastrofale mislukking van die Darie- Skema wat opsetlik gesamentlik deur die Engelse Oos-Indië Maatskappy, die internasionale finansiële mark in Amsterdam en Koning Willem gesaboteer is. Daar word geskat dat byna 25% van Skotland se totale likwiede kapitaal in die Darien-onderneming verloor is.
E.H. Calvert
E.H. Calvert (27 Junie 1863 – 5 Oktober 1941) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Vultures of Society (1916), The Wizard (1927), The Love Parade (1929), en The Benson Murder Case (1930).
Kakamas
Kakamas is 'n dorp in die Suid-Afrikaanse provinsie Noord-Kaap, sowat 80 km suidwes van Upington. Dit is in 1898 gestig. Die N14 nasionale pad gaan deur Kakamas en kruis die Oranjerivier in Kakamas.
Die Hoërskool Martin Oosthuizen op die dorp word gereken as een van die oudste indien nie die oudste landbouskool in Suid-Afrika nie. Die skool het in 2020 sy eeufees gevier. Die skool is vernoem na Martin James Oosthuizen wat hoof was vanaf 1919 (toe nog laerskool) tot en met 1950.
Geskiedenis
Die dorp het ontstaan toe die Kaapse parlement in 1893 besluit het om grond (die plase Kakamas, Soetap en Neus) op die oewers van die Oranjerivier vir die NG Kerk te reserveer. Sodoende kon die kerk 'n arbeidskolonie skep vir die 'armblanke-boere' wat alles verloor het as gevolg van 'n langdurige droogte en 'n runderpes-epidemie in 1897. Die dorp het in 1931 munisipale status verkry.
Distrik
Die ekonomie van hierdie dorp is op boerdery gebaseer, en danksy besproeiing van die Oranjerivier is boere uit die Kakamas-gebied nou die grootste uitvoerders van druiwe na Europa en Engeland. Die distrik lewer druiwe, gedroogte vrugte (soos rosyntjies), lemoene, dadels en lusern en is bekend vir sy taaipitgeelperskes vir inmaak.
Kakamasperske
Mnr. A.P. Collins, 'n onderwyser op Kakamas, het in Februarie 1933 'n perskeboom op die plaas van mnr. P.J. van Rensburg gevind wat na sy mening voldoen het aan vereistes van 'n soektog na die volmaakte inmaakperske deur O.S.H. Reinecke. Die vereistes was dat die perske geel moet wees tot by die pit, 'n gesonde geur hê en die boom moes ook 'n goeie draer wees. Mnr. Collins het van die vrugte na prof. Reinecke in Stellenbosch gestuur en hy het dadelik van die perske se voorkoms gehou. Die perske het egter meegeding teen 45 ander variëteite. Monsters van al die soorte is ingemaak en twee huishoudkundiges, vier huisvroue en 'n beroepsinmaker is gevra om dit te beoordeel. Almal was dit eens dat die Kakamasperske die beste was. Dit was die begin van 'n suksesverhaal. Mnr. Collins het 50 voet (ongeveer 15 meter) enthout van die moederboom gesny en drie jaar later, in die somer van 1936 het daardie spruite in 'n kwekery op Simondium die eerste goue vrugte gedra. Die stam van die boom word by die Universiteit Stellenbosch bewaar. Uit daardie enkele boompie is steggies en klein Kakamasperskeboompies gemaak. Dit is in die sagtevrugtebedryf versprei en vandag is dit een van die lekkerste perskes ter wêreld. In 1966 was daar in die Boland alleen sowat twee miljoen regstreekse nakomelinge van daardie boom en nog sowat 'n kwartmiljoen in ander dele van die land. Op grond van die tekstuur en geur van die Kakamasperske is 'n goue medalje en 'n Prix D'Honneur in 1964 op die olimpiade van ingemaakte perskes aan die plant toegeken.
Sorani
Die term Sorani, wat na die voormalige Soran-emiraat genoem is, word veral gebruik om te verwys na 'n geskrywe, gestandaardiseerde variant van Sentraal-Koerdies in die Sorani-alfabet wat in die 1920's deur Sa'ed Sidqi Kaban en Taufiq Wahbi uit die Arabiese alfabet ontwikkel is.
Suid-Afrikaanse Museum
Die Suid-Afrikaanse Museum (Engels: Iziko South African Museum) is 'n natuurhistoriese museum in Kaapstad, Suid-Afrika. Die museum is in 1825 gestig en het in 1897 na sy huidige ligging in Koningin Victoriastraat verhuis. Afkortings vir die museum is: SAM, SAMC en SAMCT.
Die versamelings bestaan uit fossiele van byna 700 miljoen jaar oud tot insekte en visse. Een van die groot versamelings is van vlinders.
Albert John Hesse was die kurator van die museum vir 51 jaar vanaf 1924 tot 1974.
Martinus Nijhoff
Martinus Nijhoff (20 April 1894 – 26 Januarie 1953) was 'n Nederlandse digter, toneelskrywer, vertaler en essayis.
Biografie
Nijhoff is in 1894 in Den Haag gebore as die seun van die uitgewer Wouter Nijhoff (1866-1947) en Johanna Alida Seijn. Sy oupa, die uitgewer Martinus Nijhoff, was die stigter van die Haagse uitgewery Nijhoff, en een van die oprigters van die liberale dagblad Het Vaderland. Hy het vanaf sy twaalfde jaar die Gymnasium Haganum aan die Laan van Meerdervoort bygewoon waar hy bevriend geraak het met Victor van Vriesland, saam met wie hy Franse en Engelse literatuur gelees het.
Nijhoff het Regte in Amsterdam gestudeer, en later ook letterkunde aan die Universiteit van Utrecht. In 1914 en 1915 was hy redakteur van die studenteblad Propria Cures. Van 1926 tot na die Tweede Wêreldoorlog het hy enkele kere deel uitgemaak van die redaksie van die tydskrif De Gids. Hy het ook vir 'n geruime tyd as literêre kritikus by die Nieuwe Rotterdamsche Courant gewerk, en op kortstondige wyse by die familie-uitgewery.
Sy debuut as digter het in 1916 plaasgevind toe die bundel De wandelaar verskyn het. In 1924 is Vormen gepubliseer. In sy romantiese verse word sy gevoelens van angs, eensaamheid en die verlange om weer 'n onskuldige kind te wees geopenbaar. Hy het dit gewoonlik in toeganklike Nederlands gedoen. Nijhoff het ook in die tydskrif Het Getij gepubliseer.
In die verhalende gedig Awater (uit Nieuwe Gedichten, 1934) en Het uur U (1936/37) beskryf hy op besondere wyse die geheimenis agter alledaagse dinge en gebeurtenisse, in 'n styl wat steeds meer neig na die alledaagse spreektaal.
Nijhoff het ook sukses gehad met drie Bybelse hoorspele, wat versamel is in Het heilige hout (1950). Daarnaas was hy 'n vermaarde vertaler van gedigte en toneelstukke. In 1953 is die Martinus Nijhoff-prijs ingestel wat jaarliks toegeken word vir vertaalwerk in en uit die Nederlands. In dieselfde jaar het hy postuum die Constantijn Huygens-prijs vir sy gehele oeuvre ontvang.
Tweede Wêreldoorlog
Nijhoff was tydens die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog 'n reserweoffisier. As kommandant van die 5de eskadron Huzaren-wielrijders het hy die Duitse opmars tussen Oosterbeek en Wageningen vertraag. Hiertydens het hy ook sy voet verwond. Kort na die kapitulasie van Nederland het Nijhoff na Den Haag verhuis waar hy in die Kleine Kazernestraat, 'n systraat van die Lange Voorhout, gewoon het. Hy was aktief betrokke by die kulturele verset en het onder andere meegewerk aan die onwettige blad Vrij Nederland en die eweneens onwettige uitgewery De Blauwe Schuit, waarvoor hy gedigte gelewer het. Nadat hy geweier het om die anti-Duitse Nico Donkersloot op te volg as hoogleraar in die algemene en vergelykende literatuurwetenskap het hy dit noodsaaklik geag om onder te duik. In 1943 was Nijhoff betrokke by die organisasie van die aanslag op die Amsterdamse bevolkingsregister. Hy het daarby advies gelewer betreffende die plasing van ploftoestelle. Tydens die sogenaamde Hongerwinter van 1944 het Nijhoff vanuit sy huis etes aan kinders uitgedeel totdat sy eie voorraad uitgeput was. Op 24 Februarie 1980 het Georgette Nijhoff-Hagedoorn in die Kleine Kazernestraat 'n gedenkteken onthul ter nagedagtenis aan haar eggenoot.
Martinus Nijhoff lê saam met Georgette Hagedoorn begrawe in die familiegraf by die Westduin-begraafplaas in Den Haag-Suid. In April 2010 is dit voorsien van 'n nuwe grafsteen, aangesien die ou grafmonument - 'n engeltjie op 'n suil - kort na die begrafnis reeds beskadig is.
Tipering van Nijhoff se werk
Uit Nijhoff se voorkeur vir die sonnetvorm mag dit voorkom asof hy 'n tradisionele digter was, maar tog kan hy veel eerder as 'n moderne digter getipeer word. Sy werk druk 'n moderne taalgevoel uit en beskik oor 'n moderne poëtiese inslag en lewensgevoel. Hy het deur sy werk immers gestreef na 'n herwaardering van die "gewone woord" in die poësie. De moeder de vrouw (sien onder) is 'n goeie voorbeeld hiervan, dit wil sê, spreektaal in strakke sonnetvorm. Hiermee het hy hom op radikale wyse verset teen die "woordkunst" van die Tagtigers. In pleks hiervan het hy die letterkundige outonomie van die gedig vooropgestel. Vir Nijhoff het die gedig losgestaan van die digter. Hiermee het hy kant gekies in die "vorm of vent"-gesprekke, (Met die aanduiding vorm of vent word bedoel die bespreking wat veral plaasgevind het tussen die twee wêreldoorloë in Nederland oor die belang van die letterkundige werk as synde óf 'n afsonderlike, losstaande gegewe (vorm) óf dan wel die totale inset van die persoonlikheid (vent), anders gestel: die vermeende teenstelling tussen die styl en persoon van die skrywer. Gedurende die tydperk na die Eerste Wêreldoorlog en voor die Tweede Wêreldoorlog was dit nie ongebruiklik gewees om kunswerke en literêre werke te beoordeel op grond van hul "bedoeling" of maatskaplike standpunte nie. Die frase "vorm of vent" is deur die digter J.C. Bloem gemunt, wat in 1932 'n essay aan hierdie onderwerp gewy het. Bloem het beslis nie die menings van die "ventisten" gedeel nie, (hoewel hy ook gevind het dat die persoonlikheid van die digter belangrik is, alhoewel dit slegs die van 'n digter is.) en sodoende in botsing gekom met die opvattings van Forum-dichters soos Menno ter Braak en E. du Perron. Daarnaas het hy die taak van poësie gesien as die voortbring van iets menslik in 'n verontmenslikte, tegnologiese wêreld. Naas motiewe soos die moeder, die kind, en die soldaat, kom daar ook dikwels christelike motiewe in sy werk voor.
Bibliografie
Oor M. Nijhoff:
De soldaat die Jezus kruisigde
Ik wrong een lach weg dat mijn tanden knarsten, En werd een gek die bloed van liefde vroeg: Ik had hem lief – en sloeg en sloeg en sloeg Den spijker door zijn hand in ‘t hout dat barstte.
Nu, als een dwaas, een spijker door mijn hand, Trek ik een visch – zijn naam, zijn monogram – In ied’ren muur, in ied’ren balk of stam, Of in mijn borst of, hurkend, in het zand,
En antwoord als de menschen mij wat vragen: “Hij heeft een spijker door mijn hand geslagen.”
De kinderkruistocht
Zij hadden een stem in het licht vernomen: “Laat de kinderen tot mij komen.”
Daar gingen ze, zingende, hand in hand, Ernstig op weg naar het Heilige Land,
Dwalende zonder gids, zonder held, Als een zwerm witte bijen over het veld.
In de armen van een der kinderen lag Een wolke-wit lam en een kruis met een vlag.
De menschen gaven hun warme pap En brood en vruchten en melk in een nap,
En kusten hen, weenend om het woord Dat de kinderen lachend hadden gehoord.
Want iedereen blijven Gods woorden vreemd, Behalve hem die ze van God zelf verneemt.-
Zij zijn bij de haven op schepen gegaan En sliepen op ‘t dek tegen elkander aan.
Soms schreide er éen in zijn droom en riep Over het water totdat hij weer sliep.
Met een dunne hand vóór haar gezicht Dempte de maan de helft van haar licht.
Zij voeren voorbij den horizon Waar de dag in een hoek van den hemel begon.
Toen stonden ze zingend voor-op het schip En zagen in zee een wit huis op een klip. Wie alles verlaat vindt in vaders huis Dat vele woningen heeft, zijn thuis.
Het hart van een kind is zoo warm en los, - Pater infantium liberet vos –
Dat ze gingen en zelfs geen afscheid namen. - Libera nos a malo. Amen. –
De Danser
Onder mijn huid leeft een gevangen dier Dat wild beweegt en zich een uitweg bijt, En in dien donk’ren, kort-gedrongen strijd Bonst zijn vol bloed in ‘t beven van mijn spier.
Men moet gepoederd zijn, dat in ‘t gelaat Alleen het zwart der openschroeiende oogen De razernij die in ons dreigt verraadt.
De mond moet, roodgeverfd en volgezogen, Verachten wat er in het hart omgaat: Een doodstrijd lachend tot een spel gelogen.
De Wolken
Ik droeg nog kleine kleeren, en ik lag Lang-uit met Moeder in de warme hei, De wolken schoven boven ons voorbij En Moeder vroeg wat ‘k in de wolken zag.
En ik riep: Scandinavië, en: eenden, Daar gaat een dame, schapen met een herder – De wond’ren warden word en dreven verder, Maar ‘k zag dat Moeder met een glimlach weende.
- Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide En wijst me wat hij in de wolken ziet, Nu schrei ik self, en zie in het verschiet De verre wolken waarom moeder schreide –
Impasse
Wij stonden in de keuken, zij en ik. Ik dacht al dagen lang: vraag het vandaag. Maar omdat ik mij schaamde voor mijn vraag wachte ik het onbewaakte ogenblik. Maar nu, haar bezig ziend in haar bedrijf, en de kans hebbend die ik hebben wou dat zij onvoorbereid antwoorden zou, vroeg ik: waarover wil je dat ok schrijf?
Juist vangt de fluitketel te fluiten aan, haar hullend in een wolk die opwaarts schiet naar de glycine door het tuimelraam.
Dan antwoordt zij, terwijl zij langzaamaan druppelend water op de koffie giet en zich de geur verbreidt: ik weet het niet.
Lobostemon hottentoticus
Lobostemon hottentoticus is 'n plant wat tot die genus Lobostemon hoort en deel van die fynbos is. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom voor van Somerset-Wes tot by Gordonsbaai. Die plant het 'n voorkomsgebied van 195 km².
Daar is sewe subpopulasies van die plant waarvan drie reeds vernietig is deur voorstedelike ontwikkeling. Dit word steeds bedreig deur ontwikkeling asook indringerplante en landbouaktiwiteite.
Paolo Soleri
Paolo Soleri (21 Junie 1919 - 9 April 2013) was 'n Italiaans-Amerikaanse argitek. Hy is veral bekend vir sy Arcosanti-projek, 'n ekostad in Arizona. Hy was ook die stigter van die opvoedkundige Cosanti-stigting gewees. Soleri het as dosent by die Arizona State University se kollege van argitektuur gewerk en ontvang in 2006 die National Design Award. Hy is op 9 April 2013, op 93-jarige ouderdom, by sy huis aan natuurlike oorsake oorlede.
Trinidad en Tobago
Trinidad en Tobago (Engels: Trinidad and Tobago, [ˈtrɪnɪdæd ... təˈbeɪɡoʊ], ; Spaans vir: "drie-eenheid" en "tabak"), amptelik die Republiek Trinidad en Tobago (Republic of Trinidad and Tobago), is 'n eilandstaat in Noord-Amerika met 'n oppervlakte van 5 131 km² en 'n bevolking van 1 405 646 in 2022. Die land bestaan uit twee eilande: Trinidad (4 828 km²) en Tobago (300 km²) wat albei aan die Klein-Antille behoort. Trinidad word deur 'n seestraat van 11 km breed van Venezuela geskei, terwyl Tobago 35 km noordwes van Trinidad geleë is.
Trinidad en Tobago is in die oostelike deel van die Karibiese See op die grens met die Atlantiese Oseaan geleë. Dit is in die noordooste van Venezuela, in die noordweste van Guyana en in die suide van Barbados en Grenada geleë. Trinidad en Tobago is net noord van die Suid-Amerikaanse kus en die Río Orinoco se monding in die Atlantiese Oseaan geleë, maar word weens historiese en kulturele redes as deel van Noord-Amerika beskou. Die hoofstad is Port of Spain en die grootste stad is Chaguanas, albei is op die hoofeiland Trinidad geleë.
Die eilande Trinidad en Tobago is in 1498 deur Christophorus Columbus tydens sy derde reis vir Europa ontdek en ná die Christelike Drie-eenheid, asook tabak genoem. Aansluitend is die eilande deur die Spanjaarde gekoloniseer en by Nieu-Spanje ingelyf. Die inheemse bevolking is uitgeroei en die eilande is met slawe uit Afrika bevolk. Die eilande is op 25 Maart 1802 volgens die Vrede van Amiens tydens die Napoleontiese Oorloë deur Spanje aan die Verenigde Koninkryk afgestaan. Tydens die Britse koloniale bewind is talle Indiërs uit Brits-Indië in Trinidad en Tobago gevestig. Tussen 1958 en 1962 het dit saam met ander Britse kolonies in die Karibiese gebied deel uitgemaak van die Wes-Indiese Federasie.
Op 31 Augustus 1962 het Trinidad en Tobago van die Verenigde Koninkryk onafhanklik geword en op 1 Augustus 1976 'n republiek binne die Britse Statebond. Volgens die bruto binnelandse produk per kapita is Trinidad en Tobago een van die rykste lande van die Amerikas (naas Kanada en die Verenigde State).
Die ekonomie is veral op toerisme en die vervaardiging van hulpbronne soos aardgas en ruolie gebaseer. Daarbenewens is Trinidad en Tobago vir sy kleurryke karnaval bekend wat die etniese diversiteit van dié land weerspieël.
Hierdie eilande voor die kus van Venezuela is veral aangewese op die inkomste wat uit die ontginning en raffinering van ruolie verkry word, en maak nie staat op landbou soos die meeste ander eilande in die Karibiese gebied nie. Groot nywerheidsontwikkeling het gevolglik in die land plaasgevind, terwyl toerisme ook 'n belangrike bron van buitelandse inkomste is.
Die hoofeiland is grotendeels plat. Daar is drie heuwelgebiede: die Noordelike Reeks, langs die noordkus met Mount Aripo (940 m) as die hoogste punt, die laerliggende Sentrale Reeks in die middel van die eiland (hoogste piek: Mount Tamana, 308 m) en die Trinity-heuwels langs die suidkus.
Geologies gesien is Trinidad ’n voortsetting van die Suid-Amerikaanse vasteland, terwyl Tobago 'n voortsetting van die Venezolaanse kusgebergte en die Noordelike Reeks is. Net die suidwestelike deel van Tobago is plat, terwyl die res deur die hoof berg rug – met Pidgeon Peak (579 m) in die noordooste as die hoogste punt oorheers word. Klein Tobago, voor die ooskus van Tobago, is bekend vir sy paradysvoëls wat van Nieu-Guinee af ingevoer is, terwyl Buccoorif voor die weskus vanweë die mooi en veelsydige seelewe by sportduikers gewild is.
Trinidad se toeristeaantreklikhede bestaan naas die mooi sandstrande uit 'n karnaval en tweejaarlikse Karibiese musiekfees. Trinidad het 'n tropiese klimaat wat gekenmerk word deur 'n bestendige hoë jaartemperatuur, die noordoospassaat en 'n reënseisoen van Junie tot Desember. Tobago se klimaat is koeler, maar albei ei lande lê buite die tropiese sikloonsone.
Sport
Krieket is Trinidad en Tobago se gewildste sportsoort. Trinidad en Tobago is een van die eilandstate wat met ander Karibiese state spelers beskikbaar stel vir die Wes-Indiese nasionale krieketspan, een van die "nasionale spanne" in internasionale krieket met toetsstatus. Die Wes-Indiese nasionale krieketspan het aan elke Krieketwêreldbeker deelgeneem en die eerste twee toernooie in 1975 en 1979 gewen. Saam met Antigua en Barbuda, Barbados, Grenada, Guyana, Jamaika, St. Kitts en Nevis en St. Lucia het dié eilandstaat die Krieketwêreldbeker 2007 aangebied, wat deur Australië gewen is.
Steve Calvert
Steve Calvert (28 Junie 1916 – 5 Maart 1991) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Bride of the Gorilla (1951), Road to Bali (1952), Bela Lugosi Meets a Brooklyn Gorilla (1952), en The Bowery Boys Meet the Monsters (1954).
Bolied
duimnael|240px|’n Bolied (’n baie helder meteoor met ’n sigbare magnitude van -14 of helderder). duimnael|240px|’n Kaart van boliedvoorvalle oor die Aarde heen (1994–2013).
’n Bolied (van die Griekse βολίς bolis, "missiel" of "om te flits") is ’n uiters helder meteoor, veral een wat in die atmosfeer ontplof. In sterrekunde verwys dit na ’n vuurbal wat omtrent so helder soos die volmaan is. In geologie is ’n bolied iets wat ’n baie groot impak veroorsaak.
Sterrekunde
duimnael|’n Animasie van ’n bolied wat in die atmosfeer ontplof.
Een definisie beskryf ’n bolied as ’n vuurbal wat ’n skynbare magnitude van -14 of helderder bereik, wat twee keer so helder soos die volmaan is. Die IAU het nie ’n amptelike definisie nie en beskou die term "bolied" as ’n sinoniem vir "vuurbal", ’n buitengewoon helder meteoor, veral as dit ontplof (ook soms ’n ontploffende vuurbal genoem) of hoorbaar is.
’n Superbolied is ’n bolied met ’n sigbare magnitude van -17 of helderder. Voorbeelde van superboliede is:
Geologie
Geoloë heg ’n effens ander betekenis aan die woord "bolied". In geologie is dit ’n liggaam wat ’n baie groot impak veroorsaak en ’n groot krater vorm; die samestelling daarvan (byvoorbeeld of dit ’n rots- of metaal-asteroïde of ’n yskomeet is) is onbekend.
Frýdlant
Frýdlant (Duits: Friedland), ter onderskeiding van gelyknamige nedersettings soms ook Frýdlant v Čechách (ˈfriːdlant ˈf tʃɛxaːx, "Frýdlant in Boheme", Duits: Friedland in Böhmen) genoem, is 'n klein stad met 'n bevolking van sowat 7 600 aan weerskante van die Smědá-rivier in Tsjeggië. Dit maak deel uit van die Noord-Boheemse administratiewe gewes Liberec en is aan die voet van die Ysergebergte geleë.
Een van die bekendste besienswaardighede in Frýdlant is hertog Albrecht von Wallenstein se kasteel- en slotkompleks Frýdlant wat op 'n 60 meter hoë basaltrots gebou is.
Petrusville
Geskiedenis
Die dorp is in 1877 deur twee seuns van Petrus van der Walt gestig op die plaas Rhenosterfontein. Hulle het die plaas van hulle vader geërf wat dit op sy beurt in 1810 verkry het. Die NG gemeente Petrusville is twee jaar later hier gestig.
Aplysilla
Aplysilla is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
William Russell (Amerikaanse akteur)
William Russell (12 April 1884 – 18 Februarie 1929) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Robin Hood (1913), Brass Buttons (1919), Children of the Night (1921), en Boston Blackie (1923).
Jeanine Mason
Jeanine Mason (gebore 14 Januarie 1991) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Grey's Anatomy (2005), So You Think You Can Dance (2005), Bunheads (2012), en Of Kings and Prophets (2016).
Nini Nöthling Bennett
Nini Nöthling is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en digter. Sy is in 1972 in Pretoria gebore, waar sy ook grootgeword het.
Nini is die dogter van digter Erika Nöthling, wat ook onder die naam Erika Barnard publiseer.
Lewe en werk
Sy matrikuleer aan die Hoërskool Eldoraigne in Verwoerdburg (tans Centurion). Aan die Universiteit van Pretoria behaal sy 'n B.A.-graad en B.A. Honneurs-graad in Algemene Literatuurwetenskap, laasgenoemde met lof. Sy ontvang ook akademiese erekleure. Vir inkomste skryf en vertaal sy hierna boodskappe vir groetekaartjies. Sy is in 1989 en 1990 die wenner van die tydskrif De Kat se poësiekompetisie en die Onderskryf-ŉ-Skrywer Beurs van Tafelberg Uitgewers word in 1999 aan haar toegeken. In 1999 is sy ook (saam met Rachelle Greeff) die wenner van die M-Net-beurs en sy behaal dan in 2002 aan die Universiteit van Kaapstad die M.A.-graad in skeppende skryfwerk met lof onder leiding van Etienne van Heerden vir die kortverhale wat later as “Stoornis” gebundel word. Sy was met George Bennett getroud, maar na die mislukking van hul huwelik knoop sy 'n hegte verhouding aan met die digter Mellet Moll. Sy doen doktorale studie in ekokritiek en is werksaam as skrywer en vryskut-resensent in Kaapstad. As mentor in digkuns help sy onder andere in 2015 by werkswinkels van die Woordfees op Stellenbosch om deelnemers se gedigte te slyp.
Skryfwerk
Sy skryf en dig reeds op skool en in 1989 wen sy die eerste en tweede prys in die afdeling vir die portefeuljes met drie gedigte en skryf ook die beste gedig in die enkelgedigte-afdeling in die landwye ATKV-De Kat-poësiekompetisie vir hoërskoolleerlinge. Op universiteit wen sy ook verskeie ander skryfkompetisies. Sy maak haar debuut as kortverhaalskrywer. “Stoornis” bevat sestien verhale waarin met fyngevoeligheid die lewens van mense beskryf word wat deur omstandighede, deur hulle eie skuld of deur vas te klou aan verouderde norme hulle greep op die werklikheid verloor. Die boek handel oor temas soos neurose, kranksinnigheid, verskillende gelowe en waardes, homoseksuele kwessies, familieprobleme en die surreële. Die titel dui dan die versteuring aan wat die karakters ondervind, wat dikwels sielkundig van aard is, sodat baie van die gevalle inderdaad gevallestudies word van verskillende vorme van geestesversteurdheid. Die verhale word eindelik 'n verwoording van ons stukkende samelewing waar elkeen met sy eie probleme sit en ander uitsluit sodat hy of sy veilig kan voel.
“Agter die lig” gebruik hoofsaaklik dialoog om die verhaal na 'n dramatiese hoogtepunt te voer, terwyl “Bus 7070” se ontknoping treffend is. Opmerklik is die groot verskeidenheid tegnieke, simbole en temas wat die skrywer in die bundel bemeester. In 2003 ontvang “Stoornis” die RAU Mardene Marais-prys vir beste debuutwerk. Twee van haar verhale (“Agter die lig” en “Wag op die koningin”) word opgeneem in die versamelbundel “Die mooiste liefde is verby” onder redaksie van Etienne van Heerden en haar werk is ook verteenwoordig in die versamelbundels “Drif” en “Van spoke gepraat”. “Agter die lig” word ook in “Douspoor” opgeneem en voorgeskryf aan leerlinge in die Wes-Kaap. In 2008 wen sy die internasionale Room to Read-prys in die kategorie Afrikaans. Haar jeugverhaal, “Die storie van Vusi se orkes”, word daarna in die ander tien amptelike landstale vertaal.
Na die sukses van “Stoornis” maak sy 'n verrassende debuut as digter met die bundel “Kodeks”. 'n Kodeks is die oudste vorm van 'n teks in boekvorm, wat eers teen die sesde eeu van die nuwe jaartelling die historiese boekrol heeltemal vervang het. Hierdie bundel maak dan die indruk van 'n aantal tekste wat bymekaar gevoeg is, sonder dat dit 'n werklik afgeronde eenheid verteenwoordig. Die vernaamste bindingsmiddel is die deurlopende temas van verlies en aftakeling, wat in belewenisse, herinnerings en in die verhoudingslewe ervaar word. Daar is vyf afdelings, met die eerste getiteld “Indeks” wat aanduidend is van die res van die bundel met die speurtog wat begin by die weduwee van 'n digter wat die God van die indeks wil bepaal. Die afdeling “Vuurdoop” behandel die hedendaagse wrede werklikheid van misdaad en geweld. “Mespunt” het die aftakeling van die liggaam as tema, onder andere deur Alzheimer se siekte, wat die intiemste verhoudings beïnvloed. Hierdie aftakeling kan gesien word as verraad teenoor die liggaam, wat ook die geesteslewe betrek. “Vlugtyd” bevat gedigte met religieuse temas. Die slotafdeling, “Nuwe vuur”, behandel die siklus van die menselewe, vanaf kindskap tot dood en dood tot herlewing. “Boekstaaf” word opgedra aan die digter Mellet Moll. Die titel dui reeds die bundel se fokus op die woord en aantekening van gebeure aan. Die bundel word ingedeel in vier genommerde afdelings, met temas soos God en godsdiens, liefde en verlies, ekogedigte, gedigte oor rolprente en bekende figure en herinneringsgedigte oor die spreker se ouers wat verspreid hierin voorkom. “Da Capo” is die openingsgedig, waarin die deurlopende tema van verlies en afwesigheid van 'n geliefde (gesimboliseer deur 'n hoed) vir die eerste keer in die bundel voorkom. “Die man met die grys jas” is 'n liefdesgedig aan haar lewensmaat. Byna al die gedigte is in die vrye versvorm, behalwe die eksperimente met die vilanelle, “Changing of the guards” en “Apollo-ligte, 1969”. Sommige gedigte bevat treffende beelde, waaronder “Sywurm” (waarin die stilte tussen die geliefdes gespin word) en “Ave Kundera” se skoenlapper met sy gebrandskilderde vlerke. “Garsfontein” is 'n hoogtepunt in die bundel, met die spreker se herinnering oor die  ouer wordende ma wat in die tuin werk en verlang na haar kind. “Terugflits, 1982” is 'n herinnering aan die dood van die pa, met die laboratoriumbeelde wat hier enduit deurgedig word. In 2020 word haar gedigte ‘Voyageur’ en ‘Blomme van onheil i’ in Vers en vrou opgeneem.