cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Australiese nasionale krieketspan
Invoering en vestiging van krieket
In 1861/62 het ’n Engelse span die eerste toer na Australië onderneem; dié toer is deur die spysenieringmaatskappy Spiers & Pond as ’n private onderneming gereël. Die span is deur HH Stephenson aangevoer en het veral uit krieketspelers van Surrey bestaan en hoewel dié span nie heeltemal verteenwoordigend was nie, was dit redelik sterk. Terwyl die plaaslike bevolking se probeerslae, selfs as hulle die kans sou gehad het, meestal tevergeefs was, het die toer onder die ondersteuners gewildheid verwerf en was vir beide krieketspelers en aanbieders baie winsgewend. ’n Verdere toer het in 1863/64 gevolg, aangevoer deur George Parr en dit was nog suksesvoller as die vorige toer.
Salisburygesie
Habitat
Naby lang gras en riete langs stil poele by strome en klein riviere.
Australiese nasionale krieketspan
Invoering en vestiging van krieket
In 1868 het Aborigines-krieketspelers die eerste Australiese span geword om na Engeland te toer en daarmee vir Australië die internasionale krieket ingelui. Dié span is aangevoer deur Charles Lawrence, ’n lid van Stephenson se 1861-span wat in Australië gebly het, en het meestal uit spelers van Harrow en Edenhope in die Wimmera-streek van Wes-Victoria bestaan. Die span het uitstekende spelers soos Johnny Mullagh ingesluit en 14 van 47 wedstryde gewen, 19 gelykop gespeel en 14 verloor. Naas krieket het die spelers ook atletiese bekwaamheid voor, ná en tydens wedstryde vertoon, insluitende die gooi van boemerangs en spiese. Die groot werklas en die slegte weerstoestande het sy tol geëis toe King Cole tydens die toer aan tuberkulose dood is.
Die eerste toetse
In 1873/74 en 1876/77 is verdere toere deur Engelse spanne (insluitende die destyds bekendste krieketspeler W.G. Grace) na Australië onderneem. Die 1876/77-seisoen is noemenswaardig vir ’n wedstryd tussen ’n saamgestelde XI uit Nieu-Suid-Wallis en Victoria teen die besoekende Engelse op die Melbourne-krieketveld op 15–19 Maart 1877. Dié wedstryd, wat later as die eerste toetswedstryd nog erken is, is met 45 lopies deur Australië gewen. Charles Bannerman het die eerste honderdtal in eersterangse krieket aangeteken, en ’n onoorwonne telling van 165 lopies behaal. Die uitslag van hierdie wedstryd word deur beide Australiërs en Engelse as ’n weerkaatsing van Australiese krieket se stygende gehalte gesien. Toetskrieket, wat destyds slegs tussen Australië en Engeland gespeel is, is gekniehalter deur die lang afstand tussen dié twee lande, waardeur wedersydse toere per skip maande geduur het. Weens die moeite van die destydse lang toere was die “ontspanne” gasheer altyd die gunsteling. Ten spyte van Australië se kleiner bevolking was die span in vroeë wedstryde baie mededingend. Die meeste krieketspelers was destyds veral afkomstig uit óf Nieu-Suid-Wallis óf Victoria, met die noemenswaardige uitsondering George Giffen, die veelsydige ster uit Suid-Australië.
’n Hoogtepunt van Australië se vroeë geskiedenis was die 1882-toets in Engeland op The Oval, wat Australië verrassend met sewe lopies gewen het. In hierdie wedstryd het Fred Spofforth 7/44 in die toets se vierde beurt behaal en sodoende die Australiese oorwinning verseker, aangesien hy Engeland van hul 85-lopiesteiken ontneem het. Ná die wedstryd het The Sporting Times, ’n vername destydse Londense koerant, ’n spottende “doodsberig” gedruk waarin die dood van Engelse krieket bekend gemaak is en dat “die lyk veras en die as na Australië geneem sal word”. Uit hierdie ’n koerantgrap het die beroemde Die As-reeks ontstaan, waarin Australië en Engeland ’n reeks toetswedstryde speel om te bepaal wie die As-urn verower. Tot op hede is hierdie kompetisie een van die felste wedyweringe in internasionale sport. Die volledige persberig lui soos volg:
Die “goue tydperk”
Na die tydperk tussen die 1890-seisoen en die begin van die Eerste Wêreldoorlog in 1914 word dikwels as die Golden Age of Cricket (“goue tydperk van krieket”) verwys. Naas Engeland, wat steeds Australië se hoofmededinger was, het aan die einde van die 19de eeu met Nieu-Seeland en Suid-Afrika nuwe mededingers opgekom. Die As-reekse was oorwegend geëwenaar en veral die kolwer Victor Trumper was die Australiese span se ster.
Tydens hierdie “goue tydperk” van die Australiese krieket het die span onder kapteinskap van Joe Darling, Monty Noble en Clem Hill agt van hul tien toetse gewen. Volgens algemene mening het die Australiese “goue tydperk” met die Engelse 1897/98-toer na Australië begin en tot die Suid-Afrikaanse 1910/11-toer na Australië gestrek. Uitstekende kolwers, briljante veelsydiges asook uitmuntende boulers het almal gehelp om van Australië die oorheersende krieketmag in hierdie tydperk te maak.
Victor Trumper het een van Australië se eerste sporthelde geword, en word algemeen as Australië se beste kolwer voor Donald Bradman en een van die gewildste spelers beskou. Hy het destyds ’n rekord van 49 toetse gespeel en 3163 lopies aangeteken (’n verdere rekord) met ’n destydse gemiddeld van 39.04. Sy vroeë beswyking in 1915 op 37 aan nierversaking het tot nasionale rou gelei. Die Wisden Cricketers' Almanack het in sy doodsberig na Trumper as Australië se beste kolwer verwys: Of all the great Australian batsmen Victor Trumper was by general consent the best and most brilliant. (“Van al die groot Australiese kolwers was Victor Trumper met algemene toestemming die beste en briljantste.”)
Die laaste jare voor die Eerste Wêreldoorlog is deur ’n konflik tussen die spelers, aangevoer deur Clem Hill, Victor Trumper en Frank Laver, en die Australiese Krieketraad, onder Peter McAlister, wat probeer het om meer beheer oor toere van die spelers te verkry, oorheers. Dit het tot die uittrede van ses leidende spelers (die sogenaamde “Groot Ses”) tydens die driehoekige toernooi in 1912 in Engeland gelei, waarvolgens Australië se span as ’n tweede vlakspan beskou is. Dit was die laaste reeks voor die Groot Oorlog, en Australië sou vir agt jaar nie meer internasionale krieket speel nie; Tibby Cotter het tydens die oorlog in Palestina gesneuwel.
Tussenoorlogse tydperk
Ná die Eerste Wêreldoorlog is die internasionale toere tydens die 1920/21-seisoen hervat. Die besoekende Engelse span onder kaptein Johnny Douglas het tydens die As-reeks 1920/21 al vyf toetse in Australië onder kaptein Warwick Armstrong verloor. Verskeie spelers van die tydperk voor die oorlog, insluitende Warwick Armstrong, Charlie Macartney, Charles Kelleway, Warren Bardsley en die paaltjiewagter Sammy Carter het ’n leidende rol in die span se sukses gehad, maar ook nuwe spelers en die sogenaamde “tweelingverwoesters” Jack Gregory en Ted McDonald. Die span het sy sukses tydens die 1921-toer na Engeland voortgesit, waarin hulle drie van hul vyf toetse in Warwick Armstrong se laaste toetsreeks gewen het. Daarmee het Australië sy oorheersing in die As-reeks onderstreep. Gedurende die drie reekse tussen 1920 en 1925 het hulle van 15 toetse slegs een teen Engeland verloor. Die hele span was egter in die tweede helfte van die 1920’s minder konsekwent, en Australië het sy eerste As-reeks sedert die 1911/12-seisoen in 1928/29 verloor.
Die Bradman-tydperk
Die Australiese 1930-toer na Engeland in 1930 het ’n nuwe tydperk van sukses vir die Australiese span ingelui. Die span, aangevoer deur Bill Woodfull – the unbowlable (“die onboulbare”) – het legendes soos Bill Ponsford, Stan McCabe, Clarrie Grimmett, maar ook die jong paartjie Archie Jackson en Donald Bradman ingesluit. Bradman was die uitstekende kolwer van die reeks en hy het ’n rekord van 974 lopies aangeteken, insluitende een honderdtal, twee tweehonderdtalle en een driehonderdtal, ’n reuse telling van 334 in Leeds wat 309 lopies op een dag ingesluit het. Jackson het drie jaar later op 23 aan tuberkulose beswyk, nadat hy in agt toetse gespeel het. Die span is algemeen as onoorwinlik beskou, en Australië het nege van hul volgende tien toetse gewen.
Die Engelse 1932/33-toer na Australië het in die sogenaamde “Lyfkrieket-reeks” ontaard en word as een van die mees epiese in internasionale krieket beskou. Weens die oorheersing van Donald Bradman het die Engelse span lyfboulwerk gebruik, om paaltjies te neem. Die Engelse kaptein Douglas Jardine het vir sy boulers Bill Voce en Harold Larwood opdrag gegee om vinnige aflewerings met ’n kort afstand op die liggame van die Australiese kolwers te boul. Dié taktiek, hoewel dit effektief was, is deur die Australiese ondersteuners as kwaadwillig en onsportief beskou. Beserings aan Bill Woodfull, wat net bo die hart getref is, en Bert Oldfield, wat ’n skedelbreuk opgedoen het (hoewel dit van ’n nielyfbal was), het die situasie vererger, en amper tot onluste in die met 50 000 ondersteuners volgepakte Adelaide-ovaal in die derde toets gelei. Die konflik het byna tot ’n diplomatieke voorval tussen die twee lande ontwikkel, nadat vername Australiese politici, waaronder die goewerneur van Suid-Australië, Alexander Hore-Ruthven (van Engelse herkoms), protes by hul Engelse eweknieë aangeteken het. Die reeks het met ’n 4–1-oorwinning vir Engeland geëindig, maar die gebruikte lyfboulwerk-taktiek is die volgende jaar verbied.
Donald Bradman word algemeen as die beste kolwer van alle tye beskou. Hy het die sport tussen 1930 en tot sy uittrede in 1948 oorheers, en nuwe rekords vir die hoogste telling in ’n toetsbeurt (334 teen Engeland op Headingley in 1930), die meeste lopies (6996), die meeste honderdtalle (29), die meeste tweehonderdtalle en die hoogste toets- en eersterangse kolfgemiddeldes aangeteken. Sy rekord vir die hoogste kolfgemiddelde – 99.94 – is nooit oortref nie. Dit is amper 40 lopies per beurt meer as die naasbeste kolfgemiddelde. Hy sou met ’n gemiddelde van meer as 100 lopies per beurt kon afgesluit het as hy nie vir ’n nulletjie in sy laaste toets uitgevang is nie. Hy is in 1949 vir sy bydraes tot krieket tot ridder geslaan. Hy word algemeen as een van Australië se grootste sporthelde beskou.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is toetskrieket weer onderbreek, in die laaste toetsreeks voor die oorlog in 1938 het Len Hutton ’n wêreldrekord van 364 vir Engeland aangeteken, en Chuck Fleetwood-Smith moes 298 lopies in Engeland se wêreldrekord van 7/903 afstaan. Ross Gregory, ’n noemenswaardige jong kolwer wat voor die oorlog in twee toetse gespeel het, het tydens die oorlog gesneuwel.
Ná die Tweede Wêreldoorlog
Gedurende die 1950’s was Australië minder suksesvol, nadat hulle drie agtereenvolgende As-reekse teen Engeland verloor het, insluitende ’n erge 1956-toer na Engeland, waar die “draaibaltweelings” Laker en Lock Australië vernietig en altesaam 61 paaltjies geneem het, insluitende Laker se 19 paaltjies in die wedstryd (’n eersterangse rekord) op Headingley, ’n wedstryd wat “Laker se wedstryd” gedoop is. Australië het egter herstel en van 1958 tot 1968 oor ses agtereenvolgende reekse die urn behou, eers onder die leierskap van Ian Johnson, en toe Ian Craig en Richie Benaud. Die tuisreeks teen Wes-Indië in die 1960/61-seisoen is veral noemenswaardig vir die gelykopuitslag in die eerste toets op The Gabba, die eerste in toetskrieket, nadat Australië versuim het om die beslissende lopie vir ’n oorwinning aan te teken. Australië het die reeks met 2–1 gewen in ’n naelskraapse reeks wat vir sy uitstekende kwaliteit en sin vir ’n regverdige spel geloof is. Van die uitstaande spelers in die reeks en die vroeë 1960’s was die draaibalbouler Richie Benaud, wat ’n destydse rekord paaltjies geneem en Australië in 28 toetse aangevoer het, insluitende 24 sonder ’n nederlaag; Alan Davidson, ’n noemenswaardige snelbouler en ook die eerste speler wat tien paaltjies geneem en 100 lopies in dieselfde wedstryd aangeteken het; Bob Simpson, wat Australië ook later as kaptein sou lei; Colin McDonald, die eerste keuse-aanvangskolwer vir die grootste deel van die 1950’s en vroeë 1960’s; Norm O’Neill, wat 181 lopies in die gelykop aangeteken het; Neil Harvey, aan die einde van sy lang loopbaan; en Wally Grout, ’n uitstekende paaltjiewagter wat op 41 oorlede is.
Die Australiërs het hul sukses gedurende die 1970’s voortgesit. Die Eeufeestoets is in Maart 1977 op die Melbourne-krieketveld ter herdenking van die eerste toets 100 jaar gelede gespeel. Australië het dié toets met 45 lopies gewen, ’n identiese uitslag as in die eerste toetswedstryd.
Langeberg
duimnael|'n Berglandskap in die [[Grootvadersbosch-natuurreservaat]]
Australiese nasionale krieketspan
Opkoms van EDI-krieket
Die jaar 1981 het die onderarmboulvoorval in ’n EDI teen Nieu-Seeland gesien, nadat Greg Chappell vir sy broer Trevor opdrag gegee het om ’n onderarmaflewering vir die Nieu-Seelandse kolwer Brian McKechnie te boul; dit was die laaste bal in die wedstryd en Nieu-Seeland moes ’n grenshou aanteken om die wedstryd gelykop te laat eindig. Die nasleep van hierdie voorval het die politieke verhoudinge tussen Australië en Nieu-Seeland laat versuur, verskeie leidende politieke en krieketpersoonlikhede het die voorval as “onsportief” en “teen die gees van krieket” beskryf.
Australië het sy sukses tot in die vroeë 1980’s voortgesit, met ’n span bestaande uit die Chappell-broers, Dennis Lillee, Jeff Thomson en Rod Marsh. Die 1980’s was ’n periode van relatiewe middelmatigheid ná die onrus as gevolg van die rebelletoere in 1987 na Suid-Afrika en die daaropvolgende aftrede van verskeie sleutelspelers. Die rebelletoere is deur die Suid-Afrikaanse Krieketraad finansieel ondersteun om aan sy geskorste nasionale krieketspan internasionale wedstryde te besorg — die Suid-Afrikaanse nasionale krieketspan is nes die Springbokke en Olimpiese atlete weens die Suid-Afrikaanse regering se rassistiese apartheidsbeleid van al die internasionale toernooie verban. Van Australië se beste spelers is gestroop. Die Australiese Krieketraad het hierdie spelers vir drie jaar geskors, wat die spelerpoel vir die nasionale spanne baie laat verswak het, aangesien die meeste van hierdie spelers óf destyds verteenwoordigende spelers was óf op die punt was om toekennings te ontvang. Nogtans het Australië tydens die Krieketwêreldbeker 1987 in Indië en Pakistan sy eerste titel ingepalm.
Langeberg
Die hoogste punt van die berg is Keeromsberg op 2 075 m.
Australiese nasionale krieketspan
Opkoms van EDI-krieket
Onder die kapteinskap van Allan Border en die nuwe vlak van veldwerk wat deur die nuwe afrigter Bob Simpson ingevoer is, het die span sy krieketvermoeë herstruktureer en geleidelik herbou. Van die rebelspelers het ná die uitdiening van hul skorsings by die nasionale span heraangesluit, waaronder Trevor Hohns, Carl Rackemann en Terry Alderman. Gedurende hierdie maer jare het veral enkele spelers die Australiese span laat dryf.
Langeberg
Bergpasse van die Langeberg
Bergpasse oor die Langeberge sluit in:
Australiese nasionale krieketspan
Begin van ’n nuwe oorheersing
Met die opkoms van ’n aantal nuwe spelers in die laat 1980’s het Australië van sy laagtepunt herstel. Nadat hulle die As in 1989 ingepalm het, het Australië momentum gekry en agtereenvolgende toetsreekse teen Sri Lanka en Pakistan gewen, voordat hulle die As in 1990/91 weer tuis verdedig het. Aansluitend het Australië na Wes-Indië getoer, maar dié toetsreeks met 1–2 verloor. Hulle het herstel en Indië in hul volgende toetsreeks in 1991/92 met 4–0 verslaan. Met die aftrede van die verdedigende kampioen Allan Border is onder leierskap van Mark Taylor en later Steve Waugh ’n nuwe tydperk van aanvallende krieket ingelui.
Die 1990’s en vroeë 21ste eeu is waarskynlik Australië se suksesvolste tydperk, waartydens hulle al die As-reekse, behalwe vir 2005, kon wen. Afgesien van die uitskakeling tydens die Krieketwêreldbeker 1992 tuis en in Nieu-Seeland was die wen van hierdie toernooi vir Australië byna vanselfsprekend. Ná ’n tweede plek tydens die Krieketwêreldbeker 1996 in Indië, Pakistan en Sri Lanka het hulle drie agtereenvolgende krieketwêreldbekertoernooie (in 1999, 2003 en 2007) gewen en sodoende ’n driekuns behaal. Van 1999 tot 2011 het Australië ’n ononderbroke wenloop tydens vier krieketwêreldbekertoernooie aangeteken wat teen Pakistan begin het en twaalf jaar later deur dieselfde opponent beëindig is. Hierdie sukses is behaal deur die herstrukturering van beide die span en die stelsel onder Border, opeenvolgende aggressiewe kapteins, en die doeltreffendheid van verskeie sleutelspelers.
Die nuwe millennium
Vervolgens het die Australiese oorheersing egter gekrimp. Hulle het die eerste As-reeks in 20 jaar teen Engeland met 0–5 verloor. Hoewel Australië tydens die As-reeks 2006/07 sonder ’n nederlaag wraak geneem het, het Engeland daarin geslaag om die Australiërs in te haal en selfs verby te steek. Onder andere het hulle tydens die As-reeks 2010/11 vir die eerste keer sedert 1986/87 ’n tuisreeks verloor.
Ná hul driekuns tydens die krieketwêreldbekertoernooie en hul oorwinning tydens die Kampioenetrofee in 2006 en 2009 is Australië tydens die Krieketwêreldbeker 2011 in Bangladesj, Indië en Sri Lanka in die kwarteindstryd uitgeskakel. Tydens die As-reeks 2013/14 het Australië Engeland weer met 5–0 verslaan en die derde plek op die toetsranglys behaal. Vroeg in 2014 het Australië Suid-Afrika, die destydse nommer een, met 2–1 verslaan en hul plek op die wêreldranglys oorgeneem. Australië het die Krieketwêreldbeker 2015 tuis teen Nieu-Seeland gewen, nadat hulle slegs een wedstryd verloor het. Tydens die As-reeks 2015 moes Australië die trofee aan die gasheer Engeland oorhandig, nadat die besoekers met 3–2 verslaan is. By die T20I-wêreldbekertoernooie wat sedert 2007 uitgespeel word, is Australië minder suksesvol en het vir die eerste keer in 2010 die eindstryd gehaal, maar hulle is deur Engeland verslaan.
Australiese krieketbalpeuterskandaal van 2018
In 2018 is die span deur ’n skandaal geraak. Op 25 Maart 2018, tydens die derde toets teen die gasheer Suid-Afrika, was die spelers Cameron Bancroft, Steve Smith, David Warner en die leierskorps van die span in ’n krieketbalpeuterskandaal betrokke. Beide Smith en Bancroft het erken dat hulle saamgesweer het om die toestand van die bal te verander deur dit te vryf met ’n stuk kleefband wat skuurkorrels bevat wat van die grond af opgetel is (later het aan die lig gekom dat skuurpapier gebruik is). Smith het verduidelik dat die doel was om ’n voordeel te kry deur die oppervlak van die bal onwettig te verander om omgekeerde swaai te bewerkstellig. Bancroft is verfilm met die bal en nadat hy meegedeel is dat hy gevang is, is daar gesien dat hy ’n geel voorwerp uit die sak na die binnekant van sy broek vervoer om die bewyse te verberg. Beide Steve Smith en David Warner is tydens die derde toets as kaptein en onderkaptein onthef en hulle is (saam met Cameron Bancroft) huis toe gestuur; volgens oorspronklike meldings het die hoofafrigter Darren Lehmann Cameron Bancroft gehelp om met die bal te peuter. Die IKR het Smith vir een wedstryd geskors en ’n boete van 100% van sy wedstrydsalaris opgelê, terwyl Bancroft met 75% van sy wedstrydfooi beboet is en drie demerietepunte gekry het. Tim Paine is vir die vierde toets as kaptein aangewys. Krieket Australië het vervolgens Smith en Warner vir twaalf maande en Bancroft vir nege maande geskors. Beide Smith en Bancroft was vir twaalf maande na die skorsing nie in aanmerking vir leierskaprolle geneem nie, terwyl Warner lewenslank nie meer leidende rolle van enige span kon oorneem nie. In die nasleep van hierdie gebeure het Darren Lehmann aan die einde van die reeks sy bedanking as hoofafrigter aangekondig. Nadat die beheerliggaam Krieket Australië sy ondersoek voltooi het, is Lehmann van enige verdenking van betrokkenheid vrygespreek. Op 8 Mei 2018 is Tim Paine ook as EDI-kaptein aangewys en Aaron Finch is ure later weer as T20I-kaptein heraangestel, hoewel Finch Paine as EDI-kaptein vervang het ná ’n 5-0 EDI-vernedering in Engeland in Junie 2018.
Nog titeloorwinnings
In die daaropvolgende As-reeks 2021–22 het hulle dit met 4–0 verdedig. Nadat die As-reeks 2023 met 2–2 onbeslis geëindig het, kon Australië die trofee behou. Tydens die T20I-wêreldbeker 2021 se Super 12 in Oman en die Verenigde Arabiese Emirate het Australië Suid-Afrika, Sri Lanka, Bangladesj en Wes-Indië geklop; hul enigste nederlaag was teen Engeland. Vervolgens het die Australiërs hul groep in die tweede plek afgesluit en tot die halfeindrondte gevorder, waar hulle Pakistan met vyf paaltjies geklop en die eindstryd gehaal het. In die eindstryd het Australië Nieu-Seeland met agt paaltjies verslaan en sodoende sy eerste T20I-wêreldbekertitel ingepalm. Tydens die T20I-wêreldbeker 2022 se Super 12 is die gasheer en verdedigende wêreldkampioen Australië in sy eerste wedstryd deur Nieu-Seeland met 89 lopies verslaan, nadat hulle op 111 lopies uitgeboul is. Hierdeur is hul lopietempo erg verswak, waardeur die Australiërs selfs ná oorwinnings teen Sri Lanka, Ierland en Afghanistan, asook die weens reën afgelaste wedstryd teen Engeland in hul groep in die derde plek afgesluit het en sodoende uit die toernooi geskakel is.
Nadat Australië tydens die eerste Wêreldtoetskampioenskap 2019–2021 die derde plek behaal en daarmee die eindstryd misgeloop het, het hulle tydens die tweede toernooi in 2021–2023 die eindstryd teen Indië gehaal en met 209 lopies gewen, waardeur die Australiërs die eerste span geword het, wat al die IKR-titels ten minste een keer kon wen.
Kleure
Vir toetswedstryde speel die Australiese nasionale krieketspan in hul wit kriekettrui, met ’n opsionele sweetpaktop of ’n truirok met ’n groen en goud V-halslyn in koue weer. Die borg (tans Alinta vir tuiswedstryde en Qantas vir wegwedstryde) se kenteken word op die regterkant van die bors vertoon, terwyl Krieket Australië se embleem op die linkerkant verskyn. Indien hulle in die sweetpaktop speel, word Krieket Australië se embleem onder die V-halslyn vertoon en die borg se kenteken bly op die regterkant van die bors. Die sakgroen, die Australiese krieketpet, word as ’n belangrike deel van die kriekettrui en as ’n simbool van die nasionale span beskou, en aan nuwe spelers word ná hul benoeming vir die nasionale span een pet oorhandig. Beide die pet en die helm vertoon die Australiese krieketwapen duidelik sigbaar, pleks van Krieket Australië se embleem. Aan die einde van 2011 is ASICS as die vervaardiger van die wit en korter formate se truie benoem en het by Adidas oorgeneem, en die Asics-kenteken is op die truie en broeke vertoon. Spelers mag enige vervaardiger vir hul ander uitrusting kies (kolf, beenskutte, skoene en handskoene).
Vir EDI- en T20I-wedstryde dra die span gewoonlik truie in groen en goud, die nasionale kleure van Australië. Daar was al ’n verskeidenheid van style en uitlegte in albei korter vorme van krieket, met gekleurde truie (soms “nagklere” genoem) wat in die laat 1970’s vir Wêreldkrieketreekse ingevoer is. Die Alinta- of Qantas-kenteken word duidelik sigbaar op die trui en ander toerusting vertoon. Die huidige EDI-tuistrui gebruik groen as hoofkleur en goud as tweede kleur. Die wegtrui is die teenoorgestelde van die tuistrui met goud as hoofkleur en groen as tweede kleur. Die T20I-tuistrui gebruik swart met strepe in die nasionale kleure van Australië, groen en goud. Sedert Australië, geklee in goud truie, Nieu-Seeland tydens die Krieketwêreldbeker 2015 op die Melbourne-krieketveld verslaan het, het dit ook hul hoofkleur geword, en die gebruikte pette is “floppie goud” genoem, voorheen bekend as “sakgoud”, ’n ekwivalent vir die sakgroen in die korter vorme van die spel. Tot in die vroeë 2000’s het Australië in EDI-wedstryde geel helms gedra, voordat hulle soos in toetskrieket groen helms begin gebruik het.
Voormalige uitrusters was onder andere Asics (1999), ISC (2000–2001), Fila (2002–2003) en Adidas (2004–2010). Voor Travelex was van die voormalige borge Coca-Cola (1993–1998), Fly Emirates (1999) en Carlton & United Breweries (2000–2001).
Tuisstadions
Nes ander vername krieketlande soos Bangladesj, Engeland, Ierland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika, Wes-Indië en Zimbabwe beskik Australië oor geen amptelike tuisstadion vir sy nasionale span nie. Die Australiese nasionale krieketspan gebruik vir hul krieketwedstryde eerder ’n verskeidenheid stadions dwarsdeur Australië.
Australië se eerste internasionale wedstryd (en die eerste toets ooit) is teen Engeland op 15–19 Maart 1877 op die Melbourne-krieketveld gespeel. Op 27 November–1 Desember 2015 is op die Adelaide-ovaal die eerste dag/aandtoetswedstryd tussen Australië en Nieu-Seeland gespeel.
Van Australië se tradisionele krieketwedstryde op vakansiedae sluit in dié rondom Welwillendheidsdag en rondom Nuwejaarsdag op die Melbourne-krieketveld.
Die Australiese nasionale krieketspan het tot dusver elf tuisstadions tydens toetswedstryde gebruik:
Krieketwêreldbekerstadions
Die Krieketwêreldbeker 1992 is saam deur Australië en Nieu-Seeland aangebied. Van die wedstryde was soos volg opgedeel: Australië het 25 wedstryde op elf verskeie plekke gehuisves, terwyl Nieu-Seeland 14 wedstryde op sewe plekke aangebied het. Beide Australië en Nieu-Seeland het hul wedstryde tydens dié toernooi tuis gespeel, terwyl die openingswedstryd tussen albei gashere op die Nieu-Seelandse Edenparkstadion in Auckland aangebied is. In ruil daarvoor is die eindstryd tussen Pakistan en Engeland op die Australiese Melbourne-krieketveld aangebied.
23 jaar later het beide Australië en Nieu-Seeland die Krieketwêreldbeker 2015 aangebied. Australië het 26 wedstryde op sewe verskeie plekke gehuisves, terwyl Nieu-Seeland 23 wedstryde op sewe plekke aangebied het. Albei gashere het hul wedstryde tuis gespeel, terwyl hul ontmoeting tydens die groepfase weer op die Nieu-Seelandse Edenparkstadion in Auckland gehou is. Tydens die eindwedstryd op die Australiese Melbourne-krieketveld het die gashere herontmoet.
Sutton Foster
Sutton Foster (gebore 18 Maart 1975) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Shrek the Musical (2013) en The Angriest Man in Brooklyn (2014), en in die televisiereekse Bunheads (2012) en Younger (2015).
Australiese nasionale krieketspan
Krieketwêreldbekerstadions
Tydens die T20I-wêreldbeker 2022 is sewe Australiese stadions gebruik. Ses jaar later sal beide Australië en Nieu-Seeland die T20I-wêreldbeker 2028 aanbied.
Sfeer
'n Sfeer is 'n perfek ronde meetkundige voorwerp in driedimensionele ruimte, soos die vorm van 'n ronde bal. 'n Sfeer is, nes 'n perfekte sirkel in twee dimensies, geheel en al simmetries rondom sy middelpunt en alle punte op sy oppervlak is dieselfde afstand r van sy middelpunt. Hierdie afstand, r, staan bekend as die "radius" van die sfeer. Die maksimum reguit afstand deur die sfeer staan as die "deursnit" of "diameter" van die sfeer bekend. Die deursnit sny deur die middelpunt en is twee keer die lengte van die radius, of 2r.
Australiese nasionale krieketspan
Under the Southern Cross I Stand
Die span se lied is Under the Southern Cross I Stand (“Onder die Suiderkruis staan ek”) wat die spelers ná elke oorwinning sing en deur die span “met eerbiedige agting en respek behandel word”. Die amptelike lirieke is soos volg, maar wanneer dit deur die spelers gesing word, word die woord little in die laaste lyn met bloody of ’n vloek vervang.
Die lirieke van Under the Southern Cross I Stand word toegeskryf aan die voormalige paaltjiewagter Rod Marsh, wat blykbaar deur Henry Lawson se 1887-gedig, Flag of the Southern Cross, geïnspireer is. Marsh het oorspronklik die taak gehad om die span aan te wakker om die liedjie te sing en het, by sy aftrede, dié taak aan Allan Border oorhandig. Van die ander spelers wat hierdie taak oorgeneem het, is David Boon (nadat Border die kapteinskap oorgeneem het), Ian Healy (ná Boon se aftrede), Ricky Ponting (ná Healy se aftrede) en Justin Langer (nadat Ponting kaptein geword het). Die taak is daarna aan Michael Hussey oorhandig, wat oorgeneem het toe Langer in Januarie 2007 afgetree het. Ná Hussey se aftrede op 6 Januarie 2013 het hy aangekondig dat hy die taak aan Nathan Lyon sal oorhandig.
Sfeer
Die oppervlak van 'n sfeer is:
Australiese nasionale krieketspan
Under the Southern Cross I Stand
Die lied is gebaseer op die koor van die patriotiese lied Australia; or Heart to Heart and Hand to Hand wat in die 1890’s deur Thomas Hilhouse Taylor (1861–1925) geskryf is.
Een bron beweer dat “Die getuienis dui daarop dat hierdie krieketlied in die laat 1890’s as ’n patriotiese lied ontstaan het, in die 1940’s in ’n militêre drinklied omskep is en uiteindelik in die 1970’s tot die oorwinningslied van die Australiese krieketspan geword het. Van die begin af het hierdie onverskrokke vers gewild geraak onder krieketaanhangers in die besonder, en by Australiërs in die algemeen.”
Sfeer
Die volume van 'n sfeer is:
Australiese nasionale krieketspan
Wedywering met ander nasionale spanne
Sedert die eerste toets op 15–19 Maart 1877 handhaaf Australië ’n wedywering met Engeland wat in die kompetisie om die As neerslag vind, die mees tradisionele en belangrikste wedywering in internasionale krieket. Dit vom deel van die sedert die laat 19de eeu bestaande intensiewe, sportiewe wedywering tussen Engeland en Australië, wat ook in ander sportsoorte (veral rugby en op die Statebondspele) ’n besondere status geniet.
Soos in ander sportsoorte (veral rugby, rugby league, netbal en op die Statebondspele) handhaaf Australië ’n tradisionele wedywering met die buurland Nieu-Seeland, waarna dikwels as “wedywering onder sibbes” (sibling rivalry) verwys word. Die eerste toetsreeks tussen albei spanne is tydens die Australiese besoek aan Nieu-Seeland in 1945/46 gespeel. In 1981 het die “onderarm”-wedstryd op die Melbourne-krieketveld die sportiewe verhoudinge tussen albei spanne versuur en dit is selfs op die hoogste politieke vlak tussen albei lande bespreek. Australië en Nieu-Seeland is die enigste twee krieketlande wat om twee trofeë meeding: Sedert 1985/86 in toetskrieket om die Trans-Tasman-trofee en sedert 2006/07 in EDI-krieket om die Chappell-Hadlee-trofee. Albei lande het al belangrike kriekettoernooie soos die Krieketwêreldbeker 1992 en die Krieketwêreldbeker 2015 saam aangebied. Daarbenewens het hulle in die eindstryde van die Krieketwêreldbeker 2015 en die T20I-wêreldbeker 2021 ontmoet, wat albei deur Australië gewen is. Australië sal saam met Nieu-Seeland die T20I-wêreldbeker 2028 aanbied.
Internasionale toere
Soos gebruiklik sedert die begin van internasionale krieket, onderneem die Australiese nasionale krieketspan deels maandelange oorsese toere, waartydens hulle teen ander nasionale spanne, plaasliksaamgestelde spanne en klubspanne speel. Eweneens huisves hulle ander nasionale spanne wat na Australië toer. Gedurende die plaaslike somer tree hulle as gasheer op of onderneem op hul beurt toere deur die ander krieketlande van die Suidelike Halfrond en gedurende die plaaslike winter onderneem hulle toere deur krieketlande van die Noordelike Halfrond. Die bekendste en mees tradisionele, want oudste trofee, wat tydens die toere uitgespeel word, is die As waarom Australië en Engeland sedert 1882 meeding. Sedertdien het ander trofeë bygekom, waarom Australië teen ander nasionale spanne meeding. Net so speel Australië in toetskrieket sedert 1960/61 teen Wes-Indië om die Frank Worrell-trofee, sedert 1985/86 teen Nieu-Seeland om die Trans-Tasman-trofee, sedert 1996/97 teen Indie om die Border-Gavaskar-trofee, sedert 1999/2000 teen Zimbabwe om die Southern Cross-trofee, sedert 2007/08 teen Sri Lanka om die Warne-Muralitharan-trofee en sedert 2021/22 teen Pakistan om die Benaud-Qadir-trofee mee. Daarbenewens speel hulle in EDI-krieket sedert 2004/05 om die Chappell-Hadlee-trofee teen Nieu-Seeland.
Bekende spelers
24 voormalige Australiese spelers is vir hul uitstekende prestasies in die Internasionale Krieketraad se Heldesaal opgeneem:
Spelerstatistieke
Altesaam het vir Australië 466 spelers toets-, 238 spelers EDI- en 103 spelers T20I-wedstryde gespeel. Vervolgens die spelers, wat vir die Australiese span die meeste lopies aangeteken en die meeste paaltjies geneem het.
Spankapteins
Tot op hede was 47 spelers reeds die kaptein vir Australië tydens ’n toetswedstryd, 28 tydens ’n EDI en elf tydens ’n T20I.
Hein Viljoen
Hein Viljoen (1951- ) is ’n Afrikaanse digter en professor in Afrikaans en Nederlands aan Noordwes Universiteit.
Lewe en werk
Hendrik Marthinus Viljoen is op 23 Maart 1951 in Pretoria gebore. Sy vader, ook Hendrik Marthinus Viljoen, is ’n predikant. Die gesin woon eers op Krugersdorp-Wes, waar hy groot word, maar verhuis in 1959 na Lindley in die Vrystaat, waar hy skoolgaan tot met standerd vyf. In 1964 verhuis die gesin na Potchefstroom, waar hy sy hele hoërskoolopleiding ontvang en in 1968 aan die Hoër Volkskool Potchefstroom matrikuleer. Na matriek werk hy vir drie maande in die Witrand-inrigting vir verstandelik gestremdes, waarna hy sy verpligte nege maande militêre opleiding in 1969 ook op Potchefstroom deurloop. In hierdie jaar lê hy deeltyds die eerste jaar van die B.A.-graad deur die Universiteit van Suid-Afrika af. Vanaf Februarie 1970 studeer hy aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys en voltooi die B.A.-graad met Afrikaans-Nederlands en Psigologie as hoofvakke aan die einde van 1971. In Desember 1971 trou hy met Rinie Kruger en hulle het drie kinders. Hierna werk hy vir twee maande by die destydse Bantoe Administrasie in Carletonville voordat hy ’n beurs kry vir studie vir honneurs in Afrikaans. Aan die einde van 1972 behaal hy die B.A. Honneurs-graad aan die Potchefstroomse Universiteit en sy vrou die Universiteits Onderwysdiploma.
Hulle verhuis dan aan die einde van 1972 na Pretoria, waar hy in die Vertaalkantoor van die Staatsdiens werk. Hier studeer hy verder aan die Universiteit van Pretoria en behaal in 1975 die M.A.-graad met lof onder leiding van A.P. Grové met ’n verhandeling oor “Die anormalisering in die poësie van Breyten Breytenbach”. Hierna word hy lektor in Afrikaans, eers vanaf 1976 aan die Universiteit van Pretoria en dan vanaf April 1978 aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys. Einde September 1980 vertrek hy met sy gesin na Nederland, waar hy aan die Rijksuniversiteit van Utrecht verder studeer in algemene literatuurwetenskap. Die gesin keer terug na Suid-Afrika kort voor Kersfees 1981, waarna hy weer ’n pos as dosent aan die Potchefstroomse Universiteit opneem. Hier ontvang hy sy D.Litt.-graad in 1985, gegrond op die proefskrif “Die Suid-Afrikaanse romansisteem anno 1981”, ’n vergelykende studie van drie Suid-Afrikaanse romans met gebruikmaking van ’n stelselsbenadering. In 1984 word hy oorgeplaas na die Departement Algemene Taal- en Literatuurwetenskap en in 1994 word hy weer terug verplaas na Afrikaans-Nederlands. In 1986 word hy bevorder tot senior lektor, in 1987 tot medeprofessor en in 1992 tot professor. Hy word mettertyd vakvoorsitter van die vakgroep Afrikaans en Nederlands aan hierdie universiteit, wat later sy naam verander na Noordwes Universiteit. Hy dien ook as direkteur van die Navorsingseenheid vir Tale en Literatuur in die Suid-Afrikaanse konteks. Sy navorsing is hoofsaaklik toegespits op die Suid-Afrikaanse letterkunde na 1980 en die Afrikaanse poësie. Hy is lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns (waar hy op die Letterkundekommissie dien), die Maatschappij voor Nederlandse Letterkunde en die Afrikaanse Skrywersgilde. Verder is hy voorsitter van SAVAL (Die Suid-Afrikaanse Vereniging vir Algemene Literatuurwetenskap), wat hom ten doel stel om die studie van literêre teorie en vergelykende letterkunde te bevorder. Hierdie organisasie se tydskrif is The Journal of Literary Studies / Tydskrif vir Literatuurwetenskap. Per geleentheid is hy gasprofessor aan die Universiteit van Antwerpen in België, waar hy ’n kursus in Afrikaanse taal- en letterkunde aanbied.
Letterkundige publikasies
Sy navorsingsbelangstelling is literêre teorie en vergelykende letterkunde, veral in die Afrikaanse poësie, waarin hy die temas van ruimte, identiteit, grense en hibriditeit in die onlangse Afrikaanse letterkunde ondersoek. Saam met Chris van der Merwe skryf hy dan ook ’n inleiding tot die literatuurwetenskap getitel “Alkant olifant”. Die titel is na aanleiding van die bekende staaltjie van die ses blinde mans wat elkeen ’n verskillende deel van die olifant aanraak en dit beskryf. Hoewel die beskrywings hemelbreed verskil, het elkeen tog ’n deeltjie van die olifant beet. Net so moet die literatuur vanuit verskillende hoeke en op verskillende maniere ondersoek word, ’n metode en tegniek wat in die verskillende teorieë in die boek geïllustreer word. Sy samewerking  met Chris van der Merwe lei ook tot die publikasie van “Storyscapes: South African perspectives on literature, space and identity” en “Beyond the threshold: Explorations of Liminality in Literature”. Saam met T.T. Cloete redigeer hy “Literêre terme en teorieë” en lewer bydraes tot verskeie ander boeke, waaronder D.H. Steenberg se “Rondom sestig”, terwyl hy redakteur is van die huldigingsbundel aan T.T. Cloete, “In teen die groot vergeet”. As regisseur is hy verantwoordelik vir ’n aantal ander vakkundige publikasies en is hoofredakteur van Literator, assistent-redakteur van Tydskrif vir Literatuurwetenskap en dien hy op die redaksie van Woord en Daad. Hy skryf verskeie resensies en artikels vir publikasies soos Klasgids, Tydskrif vir Letterkunde en Buurman. As redakteur versamel hy twaalf essays deur prominente kundiges in “Crossing borders, dissolving boundaries” (subtitel “Cross/Cultures: Readings in Post/Colonial literatures and cultures in English”) waarin die grensoorskrydende werk van skrywers ondersoek word.
Poësie
Reeds in matriek begin hy gedigte skryf en publiseer later gedigte in Tydskrif vir Letterkunde. Sy debuut is met die bundel “Waterkristal”, wat veral enkele geslaagde stemmingsverse bevat. Die oorwegende toonaard van die bundel is moraliserend, veral vanuit ’n Calvinistiese standpunt. Opvallend is die behoefte aan en uitbeelding van stilte en stilheid, wat ’n terugkerende motief is vir baie van die gedigte. Die digbundel “Holtrom en groot kabaal” se titel verwys daarna dat die digter ’n soort hol ontvanger is van die lawaai wat die samelewing maak. Dit suggereer ook die leë politieke retoriek wat slegs lawaai is en niks meer nie. In hierdie bundel dig hy oor sy reaksie op dinge wat met hom gebeur het en die bundel sluit liefdesgedigte, afskeidsgedigte en gedigte oor die land en politiek in. Die afdeling “Die loodsware troos van woorde” bevat afskeidsgedigte oor mense wat dood is, waaronder sy ma en pa, met die sentrale besef dat woorde maar baie min kan troos. Daar is ook ’n afdeling met gedigte oor reis (“Van lager land”), wat hoofsaaklik in die buiteland geskryf is, met “Identiteit” wat worstel met die  self-identiteit in ’n land wat onherroeplik verander het. Die afdeling “Die stank van hierdie land” lewer kommentaar op die algemene verval in die land na die aanvang van die demokratiese regering. Ten spyte van die negatiewe van die situasie in Suid-Afrika, vereenselwig die digter hom tog in verse soos “Klippe sal dit uitroep” en “Moerland” met die land. ’n Sleutel vir die begrip van die gedigte is die rol wat lig en ligbeelde speel. Die onpeilbare kwaliteit van lig suggereer dikwels die aanwesigheid van ’n bonatuurlike dimensie. Sy verse word opgeneem in verskeie versamelbundels, waaronder “Groot verseboek” en “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”. Die lirieke van die nuwe universiteitslied van Noordwes Universiteit is ook deur hom geskryf.
Reed Howes
Reed Howes (5 Julie 1900 – 6 Augustus 1964) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Crack o' Dawn (1925), Super Speed (1925), Terry of the 'Times (1930), en Zorro Rides Again (1937).
Gutland
Gutland (Frans: Bon Pays) is 'n streek wat die suidelike en sentrale dele van die Groothertogdom Luxemburg beslaan. Die Gutland (letterlik 'Goeie Land') beslaan 68% van die gebied van Luxemburg; noord van Gutland lê die Ösling, wat die oorblywende 32% van die Groothertogdom beslaan. In die ooste grens die Luxemburgse Gutland aan die Bitburger Gutland van Duitsland.
Anders as die ylbevolkte Ösling, is Gutland relatief verstedelik. Terwyl die Ösling slegs een stad met 'n bevolking van meer as 2000 mense het, het Gutland vier stede met 'n bevolking van meer as 15 000 inwoners (Luxemburg Stad / Lëtzebuerg, Esch-sur-Alzette / Esch-Uelzecht, Differdange / Déifferdang en Dudelange / Diddeleng). Die Gutlandse stedelike gebiede is egter meestal in die kantons Esch-sur-Alzette (in Luxemburgs: Esch op der Uelzecht), Luxemburg (Lëtzebuerg), Capellen (dieselfde in Luxemburgs) en Mersch (Miersch), terwyl sommige ander dele van Gutland (die kantons Redange-sur-Attert / Réiden op der Atert, Echternach / Iechternach, Grewenmacher / Gréiwemaacher en Remich / Réimech) is amper so yl bevolk soos die Ösling-streek.
Die Gutland het 'n laer hoogte bo seespieël en 'n platter landskap as die Ösling. Geologies is die Gutland hoofsaaklik 'n groot Jura-Trias sandsteenformasie, wat deel uitmaak van die Lorraense stelsel; die Ösling is hoofsaaklik Devoon-skis en kwarts. Albei is bebos, maar die bosse van die Ösling is talryker en digter, 'n bewys van die stadiger tempo van menslike ontwikkeling in die Ösling. Die grootste deel van die Gutland is vrugbare landbougebied - vandaar die naam.
Die hoofstad Luxemburg lê in die Gutland.
Superswerm
’n Superswerm is ’n groot groep kleiner sterrestelselswerms of -groepe. Dit is van die grootste bekende strukture van die heelal. Hulle is so groot dat hulle nie deur swaartekrag verbind word nie en gevolglik deelneem aan die Hubble-uitdying.
Bestaan
Die bestaan van superswerms is ’n aanduiding dat die sterrestelsels in ons heelal nie egalig versprei is nie; die meeste word saamgebind in groepe en swerms wat tot duisende stelsels kan bevat, en hulle vorm op hul beurt selfs groter strukture bekend as superswerms.
Superswerms vorm weer nóg groter strukture wat filamente of "groot mure" genoem word. Laasgenoemde kan tussen ’n paar miljoen en ’n miljard ligjare groot wees en meer as 5% van die waarneembare heelal beslaan.
Tussen superswerms is daar groot ruimteleemtes of superholtes waarin min sterrestelsels voorkom.
Todd Phillips
Todd Phillips is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Old School (2003), The Hangover (2009), Due Date (2010), en The Hangover Part III (2013).
Der Vorleser
Schlink se boek is goed in Duitsland sowel as die VSA ontvang en het verskeie toekennings ontvang. Die roman was 'n vertrek van Schlink se gewoonlike krimi-romans. Dit het die eerste Duitse roman geword om bo-aan The New York Times se topverkoperslys te verskyn. Die roman is in 37 tale vertaal en word by kurrikula van tersiêre opvoedkundige instellings ingesluit tussen sjoaletterkunde en Duitse Taal-literatuur. In 2008 is 'n rolprent, The Reader, wat op Der Vorleser gebaseer is en deur Stephen Daldry geregisseer is, vrygestel en krities goed ontvang.
Grantia stylata
Grantia stylata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Grantia en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Hozawa.
Beth Fowler
Beth Fowler (gebore 1 November 1940) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sister Act (1992), Mulan (1998), en Did You Hear About the Morgans? (2009), en in die televisiereeks Orange Is the New Black (2013).
Monte Carlo
Monte Carlo (Frans: Monte-Carlo, Monegaskies: Monte-Carlu) is die vernaamste woonkwartier van die stadstaat Monaco, 'n onafhanklike prinsdom aan die Franse Côte d'Azur (Middellandse See).
Die buurt dra sy Italiaanse naam sedert 1 Julie 1866 ter ere van Prins Charles III van Monaco. Die snelle groei van Monte Carlo het anderkant die grens tot die stigting van 'n Franse voorstad, Beausoleil, gelei.
Geskiedenis
Die Prins van Monaco verleen in 1856 sy toestemming om 'n kasino in Monaco te open. Die eerste instelling in die historiese stadskern van Monacostad (Monaco Ville of Munegu Autu), wat in 1862 ingewy is, raak nie regtig gewild nie. Een jaar later word 'n beskeie gebou in Monte Carlo opgerig. Dinge verander drasties met die koms van François Blanc, die voormalige direkteur van die kasino in Bad Homburg, 'n luukse spa in die huidige Duitse deelstaat Hesse. Danksy die talent en die kapitaal van hierdie nuwe lisensiehouer ontwikkel die kasino tot 'n gewilde ontmoetplek vir die welgesteldes, en sy oorspronklike gebou word deur 'n luukse paleis vervang.
Die kasino, wat deur tuine omring word, spog met 'n terras wat 'n uitsig oor Monaco en tot by die Italiaanse Bordighera bied. Die huidige gebouekompleks bestaan uit die ou wesvleuel aan die seekant, wat in 1878 deur die argitek Charles Garnier opgerig is. Die jongste deel van die gebou dateer uit die jaar 1910 en huisves die teater en speelhalle met hulle pragtige muurtapyte, skilderye en goudversierings.
Erwe is skaars in Monte Carlo, en die huidige stadshorison word veral sedert die sewentigerjare van die 20ste eeu deur woonstelblokke gekenmerk.
Karl Mannheim
Karl Mannheim (* 27 Maart 1893 – † 9 Januarie 1947) of Károly Mannheim was ’n Hongaarsgebore Duitse ekonoom en sosioloog en een van die grondleggers van die klassieke sosiologie. Hy was ook die stigter van die “sosiologie van kennis”.
Lewe
Mannheim is in Budapest gebore en het daar en in Berlyn, Parys en Heidelberg gestudeer. In Budapest, aan die Universiteit van Budapest, het die D.Phil.-graad behaal. In 1914 het hy lesings van Georg Simmell bygewoon. Gedurende die kortstondige periode van Sowjet Hongarye in 1919 het hy klas gegee in onderwyskolleges. Die werk was te danke aan sy vriend György Lukács wie se politieke omskakeling na kommunisme hy egter nie gedeel het nie. Na die opkoms van die harde teen-rewolusionêre regime in Hongarye, het Mannheim na Duitsland uitgewyk. In Duitsland het Mannheim van Freiburg na Heidelberg getrek en in 1921 het hy met Julia Lang, ’n sielkundige, getrou. Van 1922 tot 1925 het hy in Heidelberg gewerk onder die Duitse sosioloog Alfred Weber, broer van die bekende sosioloog Max Weber. In 1926 het Mannheim voldoen aan die vereistes om te kan klas gee in sosiologie in Heidelberg. In 1930 het hy ’n sosiologieprofessor geword aan die Goethe-Universiteit Frankfurt am Main. Gedurende hierdie periode (die lente van 1930 tot die lente van 1933) was Norbert Elias en Hans Gerth sy assisstente met Elias die senior vennoot. Gretha Kuckhoff het ook vir hom gewerk maar in 1933 vertrek om aan die Londense Skool vir Ekonomie (LSE) te gaan studeer en om voor te berei vir Mannheim se emigrasie daarheen.