cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olivia d'Abo
Olivia d'Abo (gebore 22 Januarie 1969) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Conan the Destroyer (1984), Bolero (1984), en Point of No Return (1993).
USS Enterprise (CVN-80)
USS Enterprise (CVN-80) sal die derde Gerald R. Ford-klas vliegdekskip wees wat vir die Verenigde State se vloot gebou word. Dit sal die negende Amerikaanse vlootvaartuig en derde vliegdekskip wees wat die naam dra, en is geskeduleer om teen 2028 in werking te wees. Konstruksie het in Augustus 2017 begin met 'n staalsny-seremonie.
Naamgewing
Op 1 Desember 2012, tydens die aanbieding van 'n voorafopgeneemde toespraak by die inaktiveringseremonie vir USS Enterprise (CVN-65), het die destydse Vlootsekretaris Ray Mabus aangekondig dat CVN-80 Enterprise genoem sou word. Dit sal die negende skip en die derde vliegdekskip in die geskiedenis van die Verenigde State se vloot wees wat die naam dra. CVN-80 sal ook die eerste Amerikaanse superdraer wees wat nie ter ere van 'n persoon genoem word sedert USS America in 1966 in gebruik geneem is nie. In Desember 2016 het Mabus die Olimpiese goue medaljewenners Katie Ledecky en Simone Biles gekies om die skip te borg.
Konstruksie
CVN-80 word deur Huntington Ingalls Industries se Newport News Shipbuilding in Newport News, Virginië gebou. CVN-80 is die eerste vliegdekskip wat volledig ontwerp en gebou is met digitale platforms. Die eerste staalsny-seremonie, wat die begin van die vervaardiging van die skip se komponente aandui, is op 21 Augustus 2017 gehou, met die skeepsborge Katie Ledecky en Simone Biles teenwoordig. Bouwerk het begin voor die koopkontrak en konstruksietoekenning, vroeg in 2018. Staal van CVN-65 sal herwin word en in die konstruksie van CVN-80 gebruik word. Vanaf Augustus 2022 is ongeveer 20 000 pond staal, van CVN-65, gered en herwin vir insluiting in CVN-80, met nog 15 000 pond wat nog verwerk moet word, vir 'n totaal van 35 000 pond. Enterprise sal ook vier patryspoorte insluit wat geneem is uit USS Enterprise (CV-6), sy voorganger uit die Tweede Wêreldoorlog. Enterprise sal USS Dwight D. Eisenhower vervang en is geskeduleer om in November 2025 bekendgestel te word, met 'n beplande afleweringsdatum van Maart 2028.
Nomos
’n Nomos (van die Griekse Νομός, “distrik”) was ’n administratiewe afdeling in Antieke Egipte. Die gebruik van die Griekse woord eerder as die Egiptiese sepat kom uit die Ptolemeïese Tydperk, toe die gebruik van Grieks algemeen was in Egipte. Griekse rekords oor Egipte het daartoe gelei dat latere historici die term verkies het.
Breitfussia vitiosa
Breitfussia vitiosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Breitfussia en tot die familie Jenkinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1931 deur Brøndsted.
Krieketwêreldbeker 1999
Die Krieketwêreldbeker 1999 (Engels: 1999 Cricket World Cup; Nederlands: Wereldkampioenschap cricket 1999) is van 14 Mei tot 20 Junie 1999 in Engeland (nominale gasheer), Ierland, Nederland, Skotland en Wallis beslis. Dit was die sewende krieketwêreldbeker van die vierjaarlikse krieketwêreldkampioenskap in internasionale eendagkrieket (EDI) wat deur die Internasionale Krieketraad (IKR) aangebied word en die vierde in Engeland. Dié land het voorheen die toernooie van 1975, 1979 en 1983 gehuisves. Die toernooi is drie jaar ná die vorige krieketwêreldbekertoernooi aangebied, waarmee dit van die gewone periode van vier jaar afgewyk het.
Burtonulla sibogae
Burtonulla sibogae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Krieketwêreldbeker 1999
Twaalf nasionale krieketspanne het aan die Krieketwêreldbeker 1999 deelgeneem: Die destydse nege toetskrieketlande (Australië, Engeland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika, Wes-Indië en Zimbabwe), saam met die drie beste spanne van die IKK-trofee 1997 (Bangladesj, Kenia en Skotland). Tydens die Krieketwêreldbeker 1999 is 42 wedstryde gespeel, waaronder 30 tydens die groepfase, nege in die Super Ses, en drie in die uitklopfase, insluitende die eindstryd. Die spanne is in twee groepe van ses spanne elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne in die groep gespeel het. Die drie beste spanne van elke groep het hierna vir die Super Ses gekwalifiseer, waarvandaan die vier beste spanne vir die halfeindrondte gekwalifiseer en die wenners mekaar in die eindstryd ontmoet het. Elke wedstryd het uit 50 boulbeurte per span bestaan.
Burtonulla sibogae
Die spons behoort tot die genus Burtonulla en tot die familie Levinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1986 deur Borojevic & Boury-Esnault.
Krieketwêreldbeker 1999
Australië, Nieu-Seeland, Pakistan en Suid-Afrika het vir die halfeindrondte gekwalifiseer. Australië het Suid-Afrika en Pakistan het Nieu-Seeland geklop, voordat Australië die eindstryd op Lord’s in Londen teen Pakistan met agt paaltjies gewen en sodoende sy tweede titel ingepalm het. Australië het daarmee die eerste land geword wat die nuwe permanente krieketwêreldbekertrofee verower het; vir die vorige toernooie is verskeie trofeë oorhandig. Daarbenewens het hulle ná Wes-Indië (in 1975 en 1979) die tweede krieketland geword wat die titel vir ’n tweede keer ingepalm het. Die verdedigende kampioen Sri Lanka is reeds in die groepfase uitgeskakel: die eerste verdedigende kampioen in die Krieketwêreldbekergeskiedenis wat nie tot die uitklopfase deurgedring het nie. Die nasionale krieketspanne van Bangladesj en Skotland het vir die eerste keer aan ’n krieketwêreldbekertoernooi deelgeneem. Interessant genoeg is die Rugbywêreldbeker 1999 op ’n soortgelyke manier deur vyf Europese lande aangebied (met Frankryk pleks van Nederland) en ook deur Australië gewen, die eerste land wat dit tot dusver vermaak het om albei wêreldbekertoernooie in dieselfde jaar te wen.
Deelnemers
Die volgende twaalf spanne het vir die Krieketwêreldbeker 1999 gekwalifiseer: Australië, Engeland (nominale gasheer), Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika, Wes-Indië en Zimbabwe het as volle lede van die Internasionale Krieketraad met toetskrieketstatus regstreeks vir die Krieketwêreldbeker 1999 gekwalifiseer. Bangladesj, Kenia en Skotland was spanne sonder toetsstatus en het tydens die IKR-trofee 1997 gekwalifiseer.
[[Lêer:1999 Cricket World Cup participating nations.svg|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering; altesaam 34 nasies het deelgeneem.
Stadions
Engeland het 37 wedstryde op 17 verskeie plekke gehuisves, terwyl Ierland, Nederland en Wallis elk een en Skotland twee wedstryde aangebied het. Skotland het twee van sy Groep B-wedstryde tuis gespeel en sodoende die eerste geassosieerde nasie geword wat wedstryde tydens ’n wêreldbekertoernooi aangebied het. Een Groep B-wedstryd elk is in Ierland en Wallis beslis, terwyl een Groep A-wedstryd in Nederland gespeel is. Die nasionale krieketspanne van Ierland en Nederland het egter nie aan hierdie toernooi deelgeneem nie.
Formaat
Die Krieketwêreldbeker 1999 is oor 38 dae tussen twaalf verskillende spanne oor 42 wedstryde beslis. Dit het op 14 Mei 1999 op Lord’s in Londen met die openingswedstryd tussen die nominale gasheer Engeland en die verdedigende kampioen Sri Lanka begin. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 20 Junie met die eindstryd tussen Australië en Pakistan, waartydens Australië die Krieketwêreldbekertrofee ingepalm het.
Kalender
Die volgende tabel dui die Krieketwêreldbeker 1999 se daaglikse program aan. ’n Rooi blokkie dui op die openingseremonie, ’n pers blokkie op wedstryde tydens die groepfase, ’n siaan blokkie op die Super Ses, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Groepfase en Super Ses
Die Krieketwêreldbeker 1999 is deur twaalf nasionale krieketspanne beslis. Vir die groepfase is die twaalf deelnemende spanne in twee groepe van ses elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span vyf wedstryde in die groepfase gespeel. Twee punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop of onbesliste wedstryd en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens lopietempo, dan boultempo en dan die uitslag van die direkte ontmoeting gerangskik. Die drie beste spanne van albei groepe het na die Super Ses deurgedring.
In die Super Ses-rondte het elke span teen die spanne gespeel, waarteen in die groepfase geen wedstryde gespeel is nie. Spanne wat alreeds in die groepfase ontmoet het, het nie teen mekaar gespeel nie en die punte van dié wedstryde is na die Super Ses-rondte se tabel oorgedra. Die kwalifisering was gegrond op dieselfde kriterias as in die groepfase.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit drie wedstryde bestaan het: twee halfeindstryde en die eindstryd. Die vier beste spanne van die Super Ses het na die uitklopfase deurgedring. Die eerste span het teen die vierde span en die tweede span teen die derde span in die halfeindstryde gespeel. Elke wedstryd in die uitklopstadium moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná albei kolfbeurte ’n gelykopuitslag was, is die wedstryd die volgende dag herhaal.
Skeidsregters
’n Paneel van twaalf skeidsregters is vir die toernooi ingespan.
Wedstryde
Die wedstryde is in drie fases opgedeel, naamlik die groepfase, die Super Ses en die uitklopfase.
Groepfase
Twaalf spanne het aan die groepfase deelgeneem. Die boonste drie spanne in elke groep het na die Super Ses deurgedring.
Super Ses
Hierdie fase was van die mees gesiene dele van die toernooi, aangesien Indië en Pakistan amptelik in oorlog (Kargil-konflik) was tydens hul krieketwedstryd, die eerste keer wat dit in die geskiedenis van die sport gebeur het.
Punte wat oorgedra is, is slegs toegepas op die ses spanne wat uit die groepfase van die toernooi gevorder het. Die punte was die aantal punte wat hul mede-kwalifiserings van hul onderskeie groepe aangeteken het. Die punte wat oorgedra is, is nie een keer in die Super Ses verander nie.
Finale puntestand
Hierdie tabel toon die finale puntestand van al twaalf deelnemende nasionale krieketspanne in die Krieketwêreldbeker 1999.
Gabriel Mann
Gabriel Mann (gebore 14 Mei 1972) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Bourne Supremacy (2004) en in die televisiereekse Revenge (2011), Ray Donovan (2013), en Damnation (2017).
Dovyalis abyssinica
Dovyalis abyssinica is 'n struik of klein boom wat deel is van die Salicaceae-familie en is inheems in Ethiopië, Kenia, Malawi, Sokotra, Somalië, Soedan, Tanzanië en Uganda.
Dovyalis lucida
Die blinkblaarsuurbessie (Dovyalis lucida) is 'n struik of klein boompie wat hoort tot die Salicaceae-familie. Die spesie is in Suid-Afrika inheems in die Oos-Kaap, KwaZulu-Natal, Limpopo en Mpumalanga. Dit kom ook in Eswatini, Mosambiek en Zimbabwe voor.
Phyllis Dare
Phyllis Dare (15 Augustus 1890 – 27 April 1975) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Dr. Wake's Patient (1916), Crime on the Hill (1933), Debt of Honour (1936), en Marigold (1938).
LK-99
Teen 5 Augustus 2023 het die wetenskaplike gemeenskap nie die supergeleiding van LK-99 by enige temperatuur deur eweknie-geëvalueerde prosesse of onafhanklike replikasie deur ander navorsingsgroepe bekragtig nie. Daar was een verslag van waargenome nulweerstand by 110 K (-163 ℃, -261 ℉) deur 'n span van Suidoos-Universiteit, China. Die afwesigheid van 'n goed gedefinieerde fase-oorgang, afwesigheid van die Meissner-effek ('n bepalende eienskap van supergeleiers) en die unieke toestande waaronder hierdie resultate verkry is, het egter twyfel laat ontstaan oor die geldigheid van die bewering. Verskeie ander onafhanklike navorsingspanne poog tans om die werk van die Suid-Koreaanse span te herhaal. Pogings om die voorgestelde sinteseproses te volg het uiteenlopende resultate gerapporteer. Diegene wat gedeeltelike levitasie waargeneem het soortgelyk aan dié wat in die oorspronklike artikel gerapporteer is, het diamagnetisme gevind, maar geen supergeleiding nie. Die meeste gevestigde laboratoriums wat probeer het om die werk in die oorspronklike artikel te herhaal, het tot die gevolgtrekking gekom dat dit nie 'n supergeleier was nie.
Die aanvanklike studies wat die ontdekking van LK-99 aangekondig het, is opgelaai na die ooptoegangbewaarplek van elektroniese voordrukke, arXiv. Daar was verklarings gemaak deur Lee, wat beweer dat die opgelaaide voordrukartikels onvolledig was, en mede-outeur Hyun-Tak Kim (김현탁) het gesê dat een van die artikels gebreke bevat het.
Dovyalis longispina
Die kuseiappel (Dovyalis longispina} is 'n struik of klein boompie wat hoort tot die Salicaceae-familie. Die spesie is inheems in Eswatini, KwaZulu-Natal en Mosambiek.
Die boom se FSA-nommer is 510.1.
Narmer
Narmer was die eerste Egiptiese farao van die 1ste Dinastie (omstreeks die 31ste eeu v.C.) en moontlik die opvolger van die protodinastiese farao Ka. Hy word deur die meeste Egiptoloë beskou as die koning wat Bo- en Benede-Egipte verenig het.
Die identiteit van Narmer is omstrede, hoewel die meeste Egiptoloë saamstem   dat hy dieselfde persoon as farao Menes is. Dié kry ook krediet daarvoor dat hy Egipte verenig het.
Naam en bewind
Vir die 1ste Dinastie word die Horusnaam, ’n deel van koninklike name wat met die god Horus verbind word, in argeologiese rekords gebruik, terwyl die historiese koningslyste ’n alternatiewe naam, die Nebtynaam, gebruik. Die name is dikwels saam gebruik, maar baiekeer apart.
Die beroemde Narmer-palet, wat in 1898 deur James E. Quibell in Hierakonpolis ontdek is, wys Narmer (’n Horusnaam) met die simbole van beide Bo- en Benede-Egipte, en dit het tot die teorie gelei dat hy Egipte verenig het. Alle Egiptoloë stem egter nie saam dat hy en Menes (’n Nebtynaam) dieselfde persoon is nie. Sommige glo Menes is dieselfde persoon as Hor-Aha (’n Horusnaam) en dat hy ’n reeds verenigde Egipte van Narmer geërf het.
Terrence Mann
Terrence Mann (gebore 1 Julie 1951) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Critters (1986), Critters 2 (1988), en Critters 4 (1992), en in die televisiereeks Sense8 (2015).
Narmer
Naam en bewind
Twee dodeakker-modderseels wat onlangs in grafkelders by Abydos ontdek is, gee Narmer aan as die stigter van die 1ste Dinastie en sy opvolger as Hor-Aha. Die seel gee al agt konings in die regte volgorde aan, maar die Nebtynaam Menes word nie genoem nie.
Grafkelder
Narmer se grafkelder bestaan uit twee aangrensende kamers (B17 en B18) wat by Abydos ontdek is. Dit is naby die grafkelder van farao Ka, wat net voor hom oor Bo-Egipte regeer het.
Narmer se naam is op 12 argeologiese terreine gevind: in Bo-Egipte (Hierakonpolis, Naqada en Abydos), in Benede-Egipte (Tarchan, Helwan, Zawjet el'Arjan, Tell Ibrahim Awad, Ezbet el-Tell, Minsjat Aboe Omar en Kafr Hassan Dawood), in Wadi el-Qaash en in die Charga-oasis.
Tydens Narmer se bewind het Egipte ’n aktiewe ekonomiese teenwoordigheid in Suid-Kanaän gehad. Potskerwe wat in Egipte gemaak is en ander wat plaaslik in die Egiptiese styl gemaak is, laat dit lyk of Kanaän ’n kolonie van Egipte kon gewees het ná ’n militêre inval, hoewel dit nie algemeen aanvaar word nie. Versterkings by Tel es-Sakan uit dié tyd dui op ’n militêre teenwoordigheid, al was dit nie vanweë ’n inval nie.
Zena Dare
Zena Dare (4 Februarie 1887 – 11 Maart 1975) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente No. 5 John Street (1921) en The Return of Carol Deane (1938), en in die televisiereeks BBC Play of the Month (1965).
Breitfussia schulzei
Breitfussia schulzei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Breitfussia en tot die familie Jenkinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Breitfuss.
Nuwe Ryk van Egipte
Die Nuwe Ryk van Egipte, ook bekend as die Egiptiese Ryk, is die tydperk in Antieke Egipte se geskiedenis tussen die 16de en 11de eeu v.C. (van die 18de tot die 20ste Dinastie). Radiokoolstofdatering plaas die presiese begin van die Nuwe Ryk tussen 1570 en 1544 v.C.
Die Nuwe Ryk het op die Tweede Oorgangstydperk gevolg en is op sy beurt gevolg deur die Derde Oorgangstydperk. Dit was die mees vooruitstrewende periode van Egipte en die hoogtepunt van sy mag.
Thomas Mann (akteur)
Thomas Mann is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Project X (2012), Hansel & Gretel: Witch Hunters (2013), Me and Earl and the Dying Girl (2015), en Kong: Skull Island (2017).
Ana Mena
Ana Mena (gebore 25 Februarie 1997) is 'n Spaanse sangeres en aktrise. Sy het haar loopbaan in 2009 begin in die TV-reeks Marisol, la película (2009). In 2010 het sy aan Disney se musikale realiteitsprogram My Camp Rock 2 deelgeneem, wat sy die gewen het.
Haar musikale loopbaan het in 2016 begin, met die vrygestelling van haar debuut-enkelsnit "No Soy Como Tú Crees". Mena het sedertdien saam met baie bekende kunstenaars gewerk, insluitend Becky G, CNCO en Lali. In 2018 het sy haar debuutateljeealbum, Index vrygestel.
Chuck Mitchell
Chuck Mitchell (28 November 1927 – 22 Junie 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Don't Answer the Phone! (1980), Porky's (1981), Better Off Dead... (1985), en Porky's Revenge (1985).
Clathrina
Clathrina is 'n genus van sponsdiere uit die familie van die Clathrinidae.
Elmer Modlin
Elmer Modlin (1925 – 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Vatican Conspiracy (1982) en in die televisiereekse Bewitched (1964) en Mannix (1967).
Helena van Konstantinopel
Lewensloop en legende
Helena het, net soos haar seun, haar tot die Christendom bekeer. Omstreeks 325 het sy 'n reis deur die ooste van die Romeinse Ryk onderneem. Volgens die kerkvader Eusebius se beskrywing van haar in sy "Vita Constantini", was sy voortdurend besig om te bid, aalmoese te gee, heilige plekke te besoek en kerke te stig. Verder het sy besluit om die ware graf van Jesus te vind.
Volgens oorlewering het Helena ook daarin geslaag om die Heilige Kruis, die kruis waarop Jesus gesterf het, te vind. Die ligging van die Heilige Kruis is aan haar in 'n droom gewys, waarna sy die Heilige Kruis gevind het. Aanvanklik - steeds volgens oorlewering - het hierdie kruis 'n plek in die Heilige Graf gekry. Sy sou na bewering ook die Heilige trappe na Rome gebring het. Hierdie trap was na bewering deel van Pontius Pilatus se praetorium in Jerusalem. Jesus sou dus daaroor gestap het tydens sy Passie.
Sy het ook na bewering die oorblyfsels van die Drie Konings teruggeneem na Konstantinopel, waarna dit in 344 aan die stad Milaan geskenk is. Alhoewel dele van die "Vita Constantini" ooreenstem met geskiedkundige feite, is die meeste van Eusebius se verhale geskryf en bedoel as 'n opbouende verhaal vir 'n Christelike gehoor.
Ingevolge die "Gesta Treverorum" word daar gesê dat Helena die sogenaamde Heilige Tuniek, 'n stuk geweefde lap wat aan Jesus behoort het, na Trier gebring het. Sy, haar seun en sy gesin het daar in 'n paleis gewoon, waarvan die troonkamer en die basiliek van Konstantyn nog bestaan. Die Heilige Tuniek is tans in 'n aparte kapel van die Trier-katedraal, waarvan 'n gedeeltelik voorganger ook deur Konstantyn gebou is.
Helena het kort na haar terugkeer uit die Heilige Land gesterf. Danksy die verhale van Eusebius het die Kerk aan haar die status van heilige verleen. Haar naamdag val op 18 Augustus in die Rooms-Katolieke Kerk, op 19 en 21 Mei in die Lutherse Kerk en op 21 Mei in die Ortodokse-kerk.
Nalatenskap
Verskeie oorblyfsels van Sint Helena is in omloop. Daar word gesê dat haar as aangetref word in die Basiliek van Santa Maria in Aracoeli. In dieselfde kerk word een van die spykers van die kruis van Jesus bewaar, wat deur Helena vanaf die Heilige Land gebring is. Ontelbare stukke en stukke van die Heilige Kruis self, wat volgens haar gevind is, word bewaar in kerke en kloosters oor die hele wêreld heen.
Helena word ook (meestal vergesel van 'n kruis) in Christelike tekeninge, skilderye, fresko's, ikone, loodglasvensters, beeldhouwerke en reliëfs van oor die hele wêreld uitgebeeld. Die bekendste hiervan is waarskynlik haar marmerbeeld in die Sint Pieterskerk in Rome.
Maria Darling
Maria Darling (gebore 11 April 1955) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Rubbadubbers: Tubb's Pirate Treasure (2004).
Helena van Konstantinopel
Nalatenskap
Bisantynse ikone en fresko's word gewoonlik saam met haar seun, keiser Konstantyn, uitgebeeld. .
Sint Helena is die beskermheilige van die dorp Aalten in die ooste van Gelderland. Sover bekend word ook die enigste Sint-Helena-kerke in Nederland daar gevind, te wete die Ou en Nuwe Helena-kerk. In Houyet in die provinsie Namur kan die enigste kerk wat aan Sint Helena in België gewy is gevind word.
Die eiland Sint Helena in die Atlantiese Oseaan is deur die Spanjaard Goao da Nova na haar vernoem, omdat hy die eiland op 21 Mei, die feesdag van Sint Helena ingevolge die Rooms-Katolieke kalender, ontdek het. .
Wesley Mann
Wesley Mann is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Back to the Future Part II (1989), L.A. Story (1991), But I'm a Cheerleader (1999), en Soul Surfer (2011).
Earl Mohan
Earl Mohan (12 November 1889 – 15 Oktober 1928) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Luke, the Gladiator (1916) en Love Makes 'Em Wild (1927).
Mangalore
Die stad het gedurende antieke tye ontwikkel as 'n hawe in die Arabiese See, en het sedertdien 'n groot hawe van Indië geword wat 75 persent van Indië se koffie- en cashew-uitvoere hanteer. Dit is ook die land se sewende grootste houerhawe.
Mangalore is een van die vinnigsontwikkelende stede in Indië en ook die administratiewe hoofkwartier van die Dakshina Kannada-distrik. Dit is 'n kommersiële, industriële, sake-, opvoedkundige, gesondheidsorg- en beginsentrum. Die stad se internasionale lughawe is die tweede grootste en tweede besigste lughawe in Karnataka. Mangalore City Corporation is verantwoordelik vir die burgerlike administrasie van die 60 wyke van die stad. Sy landskap word gekenmerk deur golwende heuwels, klapperpalms, riviere en harde laterietgrond. Dit is die rykste stad in Karnataka naas Bangalore. Mangalore het Indië se 13de plek in die top sakebestemming geplaas en in Karnataka is dit tweede ná Bangalore. Mangalore groei en lyk soos die Doebai van Suid-Indië in terme van hoë geboue en wolkekrabbers. Die stad huisves van die hoogste geboue in Suid-Indië. Indië se eerste 3D planetarium met 8K-resolusie-skerm is in die stad geleë. Mangalore is ingesluit as een van die stede in die Smart Cities Mission- lys en is onder die 100 slim stede wat in Indië ontwikkel word. Dit het 'n gemiddelde hoogte van 22 meter bo seevlak. Dit het 'n tropiese moessonklimaat en is onder die invloed van die suidwestelike moesson. In 2017 is Mangalore as die 48ste beste stad ter wêreld om in te woon gelys deur 'n Amerikaanse opname, en die enigste Indiese stad in die top 50. Dit beskik oor sy eie internasionale lughawe wat sowat 15 km van die middestad af geleë is.
Etimologie
Mangalore is vernoem na die godheid Mangaladevi, die presiderende godheid van die Mangaladevi-tempel of 'n sinoniem van Tara Bhagvati van die Vajrayana Boeddhistiese sekte. Volgens 'n plaaslike legende het 'n prinses met die naam Parimala of Premaladevi van Malabarr afstand gedoen van haar koninkryk en 'n dissipel geword van Matsyendranath, die stigter van die Nath-tradisie. Nadat hy Premaladevi tot die Nath-sekte bekeer het, het Matsyendranath haar Mangaladevi herdoop. Sy het saam met Matsyendranath in die gebied aangekom, maar moes haar naby Bolar in Mangalore vestig omdat sy op pad siek geword het. Toe sy sterf, het die mense die Mangaladevi-tempel by Bolar tot haar eer gewy. Die stad is na die tempel vernoem.
Aardrykskunde
Mangalore is geleë aan die weskus van Indië by 12.87°N, 74.88°W in Dakshina Kannada-distrik, Karnataka-staat. Dit het 'n gemiddelde hoogte van 22 m (72 vt) bo gemiddelde seevlak. Die stad is die administratiewe hoofkwartier van die Dakshina Kannada-distrik en is die staat se grootste stedelike kussentrum.
As 'n munisipale entiteit strek die stad oor 170 vk km Die Gurupurarivier vloei om die noorde en die Netravatirivier vloei om die suide van die stad. Die riviere vorm 'n monding in die suidwestelike streek van die stad, vanwaar dit in die Arabiese See vloei. Klapper-, palm- en ashokabome vorm die primêre plantegroei van die stad.
Die stad se topografie bestaan uit 'n vlakte wat tot 30 km vanaf die kus strek en golwende, heuwelagtige terrein na die ooste naby die Wes-Ghats. Die plaaslike geologie word gekenmerk deur harde lateriet in heuwelagtige dele en sanderige grond langs die see. Die Geologiese Opname van Indië het Mangalore as 'n matig aardbewing-geneigde stedelike sentrum geïdentifiseer en die stad in die Seismiese III-sone gekategoriseer.
Klimaat
Onder die Köppen-klimaatklassifikasie het Mangalore 'n tropiese moessonklimaat en is onder die direkte invloed van die Arabiese See-tak van die suidwestelike moesson. Dit ontvang ongeveer 95 persent van sy totale jaarlikse reënval tussen Mei tot September, maar bly uiters droog van Desember tot Maart. Humiditeit is ongeveer 75 persent gemiddeld en bereik 'n hoogtepunt gedurende Junie, Julie en Augustus. Die maksimum gemiddelde humiditeit is 93 persent in Julie en die gemiddelde minimum humiditeit is 56 persent in Januarie. Mangalore ervaar matige winde tot rukwinde gedurende die dag en sagte wind in die nag. Die droogste en minste vogtige maande is van Desember tot Februarie. Gedurende hierdie tyd van die jaar bly temperature gedurende die dag onder 34 °C en daal tot ongeveer 19 °C in die nag. Die laagste temperatuur wat by Panambur aangeteken is, is 15.6 °C op 8 Januarie 1992 en by Bajpe is dit 15.9 °C op 19 November 1974. Volgens die Indiese Meteorologiese Departement (IMD) het die temperatuur in Mangalore nog nooit 40 °C bereik nie. Die somer maak plek vir die moessonseisoen, wanneer die stad die hoogste neerslag van alle stedelike sentrums in Indië ervaar weens die invloed van die Westelike Ghats. Die reën bedaar in September maar daar is af en toe reënval in Oktober. Die hoogste reënval wat in 'n 24-uur periode aangeteken is, is 330 millimeter op 22 Junie 2003. In 1994 het Mangalore sy hoogste jaarlikse reënval van 5018,52 mm aangeteken.
Ekonomie
Industriële, kommersiële, landbouverwerking en haweverwante aktiwiteite bestaan uit hierdie stad se ekonomie. Die New Mangalore-hawe is Indië se sewende grootste houerhawe. Dit hanteer 75 persent van Indië se koffie-uitvoer en die grootste deel van sy kasjoeneute. Die Mangalore Doeanekommissaris het 'n inkomste van ₹ 4,47 miljard ingesamel gedurende 2012–13 en ₹ 27,91 miljard gedurende Desember 2018. Gedurende 2012–13 het MRPL en MCF ₹ 501 miljoen bygedra en ₹ 373 miljoen  onderskeidelik tot die staat se inkomste. Dakshina Kannada-distrik het die hoogste persentasie werkers wat in die nywerheid werksaam is en die tweede hoogste industrie-tot-distrik BBP-verhouding in Karnataka. Invoere deur New Mangalore-hawe sluit ru-olie, eetbare olie, vloeibare petroleumgas en hout in. Die stad se belangrikste chemiese nywerhede sluit in BASF, Mangalore Refinery and Petrochemicals Limited (MRPL), Mangalore Chemicals and Fertilizers (MCF), Kudremukh Iron Ore Company Ltd. (KIOCL), Hindustan Petroleum Corporation Ltd. (HPCL), Bharat Petroleum Corporation Ltd. (BPCL), Indian Oil Corporation Limited (IOCL), Total Oil India Limited, en Hindustan Unilever. Die Indiese regering het 5.33 miljoen ton se strategiese ru-olieberging by Mangalore en Padur gebou om energiesekerheid te verseker. Uit die 5 miljoen metrieke ton (MMT) berging, word 1,5 MMT by Mangalore gestoor. Bharati Shipyard Ltd (BSL) (nou bekend as Bharati Defence and Infrastructure Limited) het 'n skeepsbouterrein naby Tannirbavi in Mangalore gevestig.
Demografie
In 2021 was die bevolking van die stad Mangalore 724 159. Volgens die 2011 Indiese sensus was die manlike geletterdheidsyfer 96,49 persent en die vroulike geletterdheidsyfer was 91,63 persent. Ongeveer 8,5 persent van die bevolking was onder die ouderdom van ses jaar.
Gesondheidsorg
Die stad word bedien deur verskeie hospitale soos die KMC Hospitale, Father Muller Charitable Institutions (FMCI), AJ Hospitaal en Wenlock Hospitaal. Wenlock-hospitaal, 'n onderrighospitaal van KMC Mangalore, het ongeveer 1000 beddens en voorsien in die gesondheidsorgbehoeftes van die naburige distrikte. Mangalore is 'n spilpunt vir mediese toerisme en ontvang ook pasiënte uit die buiteland. Van 2017–19, is ongeveer 240 buitelandse burgers in drie hospitale regoor die stad behandel.
Musiek en dans
Baie klassieke dansvorme en volkskuns word in Mangalore beoefen. Yakshagana is 'n naglange dans- en drama-opvoering terwyl Pilivesha (tierdans), 'n volksdans eie aan die stad, tydens Dasara en Krishna Janmashtami uitgevoer word. Karadi Vesha (beerdans) is nog 'n bekende dans wat tydens Dasara uitgevoer word.
Feeste
Die meeste van die gewilde Indiese feeste word ook hier gevier, die belangrikste is Dasara, Diwali, Kersfees, Paasfees, Eid en Ganesh Chaturthi. Kodial Theru, ook bekend as Mangaluru Rathotsava (wafees) is uniek aan die Goud Saraswat Brahmin- gemeenskap en word by die stad se Sri Venkatramana-tempel gevier.
Die Mangalore Katolieke gemeenskap se unieke feeste sluit in Monti Fest (Moeder Maria se fees), wat die Geboortefees en die seën van nuwe oeste vier. Die Jain Milan, 'n komitee wat uit Jain- families bestaan, reël die jaarlikse Jain-kosfees, terwyl Mosaru Kudike (wrokpottefees), wat deel is van die Krishna Janmashtami -fees, deur die hele gemeenskap gevier word. Spesiale naggebede genaamd Taraveeh (rus en ontspanning) word gedurende die maand van Ramadan in moskees aangebied.
Toerisme
Mangalore lê tussen die Arabiese See en die Wes-Ghats. Die stad se tempels en geboue sluit in die Mangaladevi-tempel, Kadri Manjunath-tempel, St Aloysius-kapel, die Rosario-katedraal, Milagres-kerk, Dargah van Hazrat Shareef ul Madni by Ullal, en die Zeenath Baksh Jumma Masjid in Bunder.
Die stad is bekend vir strande soos Panambur, Tannirbhavi, NITK-strand, Sasihithlu-strand, Someshwara-strand, Ullal-strand, Kotekar-strand en Batapady-strand. Panambur- en Thannirbhavi-strande lok toeriste van regoor die land. Panambur-strand het geriewe, insluitend kosstalletjies, jetskiritte, bootvaarte en dolfynkyk; opgeleide strandlewensredders en patrollievoertuie verseker die veiligheid van besoekers.
Susterstede
Mangalore is verwant aan twee Kanadese stede:
Philadelphia Internasionale Lughawe
Philadelphia Internasionale Lughawe is die grootste lughawe wat die staat Pennsilvanië bedien. Dit is die vyfde grootste spilpunt vir American Airlines en sy primêre spilpunt vir die Noordoostelike Verenigde State, sowel as sy primêre Europese en transatlantiese poort. Verder is die lughawe 'n plaaslike vragsentrum vir UPS Airlines en 'n fokusstad vir die ultra-laekostelugredery Frontier Airlines. Die lughawe bied diens aan stede in die Verenigde State, Kanada, die Karibiese Eilande, Latyns-Amerika, Europa en die Midde-Ooste. Vanaf die somer van 2019 is daar vlugte vanaf die lughawe na 140 bestemmings, 102 binnelandse en 38 internasionale bestemmings.
Philadelphia Internasionale Lughawe is 'n belangrike komponent van die ekonomieë van Philadelphia, die Delaware Valley-metropolitaanse streek en die Statebond van Pennsilvanië. Die Statebond se Lugvaartburo het in sy "Pennsylvania Air Service Monitor"-verslag in 2017 bevind dat PHL alleen verantwoordelik was vir $15,4 miljard se aktiwiteit met meer as 96 000 direkte en indirekte poste met $5,4 miljard in totale verdienste. In Oktober 2022 het PHL 'n direkte verbinding met 'n Colonial Pipeline-brandstoftoevoer verkry.
Terminale
Philadelphia Internasionale Lughawe het ses terminale met 'n totaal van 126 hekke. Internasionale aankomste wat nie vooraf geklaar is nie word in Terminaal A verwerk. American bedryf Admirals Clubs in Terminaal A, die B/C-aansluiting en Terminaal F. Terminaal A bevat ook 'n British Airways Galleries Lounge sowel as 'n American Express Centurion Lounge. Terminaal D bevat 'n United Club sowel as 'n Delta Sky Club.
Worthington Miner
Worthington Miner (13 November 1900 – 11 Desember 1982) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Let's Try Again (1934) en in die televisiereekse Studio One in Hollywood (1948), Medic (1954), en Play of the Week (1959).
Philadelphia Internasionale Lughawe
Landvervoer
SEPTA Regional Rail se lughawelyn bedien stasies by terminale A, B, C, D en E. Die stasies is langs die bagasie-opeis by elke terminaal met roltrap- en hysbaktoegang vanaf elke terminaal se gang. Die lughawelyn verbind met Center City Philadelphia, ander SEPTA-treine, Amtrak -treine en NJ Transit- treine by 30th Street Station.
Ann Davies (aktrise)
Ann Davies (25 November 1934- 26 April 2022) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent A Midwinter's Tale (1995).
Braidense Nasionale Biblioteek
Geskiedenis
Die biblioteek is in 1770 deur Maria Theresa van Oostenryk tot stand gebring toe sy besluit het om die versameling wat sy by Carlo Pertusati verkry het, aan die publiek beskikbaar te stel. Die biblioteek is in 1786 geopen in die Brera Palazzo del Collegio wat deur die staat oorgeneem is na die ontbinding van die Genootskap van Jesus in 1773. Benewens die Pertusati-versameling, bevat die biblioteek ook die besittings van die Collegio Braidense en van die Jesuïetehuise van San Fedele en San Girolamo.
Daarna het die biblioteek baat gevind by skenkings vanuit verskeie private versamelings en ook by die biblioteke van ander godsdienstige ordes wat ontbind is, asook duplikate van die Imperial Library in Wene. Vanaf 1788 is die versameling verbeter deur publikasies by te voeg wat ontvang is onder wettige deposito- regulasies wat werke gedek het wat in die staat Milaan gepubliseer is. As gevolg hiervan het die Braidense biblioteek die streeksregdeposito-argief vir Lombardye geword.
In 1880 het die Braidense biblioteek die status van nasionale biblioteek in Italië gekry.
Die perseel
Die biblioteek is geleë in die Palazzo di Brera, 'n indrukwekkende gebou wat in die 17de eeu deur die Jesuïete gebou is. Benewens die biblioteek, is dit ook die tuiste van die Brera Kunsgalery, die Brera Astronomiese Sterrewag, die Brera Botaniese Tuine, die 'Lombard Institute of Science and Letters' en die 'Brera Academy of Fine Arts'. Sedert 2003 huisves dit ook die Archivio Storico Ricordi, die historiese rekords van die Ricordi klassieke musiek uitgewery.
Die biblioteek se fasiliteite bestaan ondermeer uit die Maria Teresa-saal met boekrakke wat ontwerp is deur die argitek Giuseppe Piermarini, die Leeskamer wat oorspronklik deur die Jesuïete gebruik is, die Navorsingsleeskamer met sowat 35 000 boeke, die Sala Manzoniana met manuskripte, korrespondensie en uitgawes van die Italiaanse romantiese skrywer Alessandro Manzoni en die Kataloguskamer, wat voorheen die kleremakerskamer in die Palazzo di Brera was.
Die versamelings
Sedert die ontstaan was die Braidense biblioteek ontwerp as 'n algemene biblioteek. Die versamelings het bestaan uit verligte koorwerke, historiese, literêre, teologiese en regspublikasies asook uitgebreide algemene naslaanwerke.
Gedurende die 19de eeu het die biblioteek versamelings verkry van Hermes Visconti, die Numismatiese Kabinet, die Bodoniese, die Mortara, die Lattes (werke van die Joodse kultuur), Viesseux miscellanea en van Cesare Correnti. In 1889 is die teaterversameling van Lauro Corniani Algarotti deur De Capitani D'Arzago geskenk. Daardie jaar het dit die biblioteek van Carlo Morbio (1811-1881), insluitend 156 kodekse van die bibliotekaris Ackerman van Leipzig op 'n veiling gekoop. In 1885 is die manuskripte en biblioteek van Alessandro Manzoni in 1885 geskenk. In die 20ste eeu het die biblioteek die Novati-biblioteek, die liturgiese biblioteek van die Hertogdom Parma, die skaakversameling, die Castiglioni-versameling en die fotografiese versameling van Emilio Sommariva bekom.
Die Braidense biblioteek het nog altyd die dubbele rol vervul van beide die bewaring van historiese en literêre werke asook die handhawing van sy versameling van alle boeke wat in Milaan gepubliseer is. Die biblioteek huisves meer as 1.5 miljoen boeke en antieke volumes.
Vepris
Vepris is 'n genus van plante in die Rutaceae familie. Dit bestaan uit 90 spesies, en kom meestal voor in tropiese Afrika, Madagaskar, die Maskareense Eilande en tot 'n minder mate Arabië en Indië.
Spesies
Sedert September 2021, aanvaar Plants of the World Online die volgende spesies:
Janet Davies (aktrise)
Janet Davies (14 September 1927 – 22 September 1986) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Dad's Army (1968), Gazette (1968), The Rivals of Sherlock Holmes (1971), en All Creatures Great and Small (1978).
Clathrina africana
Die spons behoort tot die genus Clathrina en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2003 deur Klautau & Valentine.
Mike Manning (akteur)
Mike Manning is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent M.F.A. (2017) en in die televisiereekse Teen Wolf (2011) en Major Crimes (2012).
Zawisza Bydgoszcz
Zawisza Bydgoszcz is 'n Poolse sokkerklub uit Bydgoszcz. Die klub is in 1946 gestig.
Erelys
Poolse Cup (1) Poolse SuperCup (1)
Jeff Manning
Jeff Manning is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Cyborg 009: Legend of the Super Galaxy (1980) en Hiding Out (1987).
Ray Montgomery (akteur)
Ray Montgomery (27 Mei 1922 – 4 Junie 1998) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Murder in the Big House (1942) en Air Force (1943), en in die televisiereekse Ramar of the Jungle (1952) en Rocky Jones, Space Ranger (1954).
Lenny Montana
Lenny Montana (13 Maart 1926 – 12 Mei 1992) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Godfather (1972), Fingers (1978), The Jerk (1979), en Blood Song (1982).
Victor Mohica
Victor Mohica (gebore 31 Julie 1933) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Johnny Firecloud (1975), The Final Countdown (1980), en Blood In, Blood Out (1993), en in die televisiereeks Hill Street Blues (1981).
Requiem (tipe mis)
Toonsettings van die Proprium van die requiemmis word ook requiems genoem. Die term word vandag ook op ander komposisies toegepas wat met die dood, sterfte of rou verband hou – selfs in gevalle waar dit nie godsdienstig of liturgies van aard is nie.
Die term word ook vir soortgelyke seremonies buite die Rooms-Katolieke Kerk gebruik, veral in die Anglo-Katolieke tradisie van Anglikaanse en sekere Lutherse kerke. 'n Vergelykbare diens, maar met 'n heeltemal verskillende ritueelvorm en -teks, bestaan ook in die Oos-Ortodokse en Oos-Katolieke Kerke, asook in die Metodiste Kerk.
Die mis en die toonsettings daarvan ontleen sy naam aan die introitus (inleiding) van die liturgie, wat met die woorde "Requiem aeternam dona eis, Domine" ("Gee aan hulle ewige rus, Here") begin. Die woord "Requiem" is die akkusatiewe enkelvoud van die Latynse naamwoord requies, wat "rus" beteken. Die Roomse misboek, wat in 1970 hersien is, gebruik hierdie frase as die eerste inleidingsantifoon in die formules vir dodemisse, en dit is vandag nog so van toepassing.
Liturgiese rite
In vroeë vorms van die Roomse rite, waarvan sommige nog in gebruik is, verskil dié requiemmisse op verskillende wyses van die gewone requiemmis. Sommige dele van redelik onlangse oorsprong word weggelaat, insluitende dele wat reeds in die 1970-hersiening weggelaat is. Voorbeelde hiervan is die psalm Judica aan die begin van die mis – die gebed wat die priester sê voordat hy uit die Evangelie voorlees (of die diaken se seën, as 'n diaken uit die Evangelie voorlees) – en die eerste van die twee gebede wat die priester vir homself doen voordat hy nagmaal gebruik. Ander weglatings sluit in die gebruik van wierook tydens die Introit (inleiding) en die voorlees uit die Evangelie, die vredesoen, brandende kerse wat deur akoliete gehou word wanneer 'n diaken die Evangelie verkondig, en saligsprekinge. Nóg die Gloria in excelsis Deo, nóg die Credo word ingesluit; die Alleluia-gelyksang wat gewoonlik voor die voorlees van die Evangelie kom, word vervang deur 'n traktus, soos tydens die Vastyd; en die Agnus Dei word verander deurdat die frase "dona nobis pacem" ("gee ons vrede") met "dona eis requiem sempiternam" ("gee aan hulle ewigdurende rus") vervang word. Die finale frase "Ite missa est" word vervang met "Requiescant in pas" ("mag hulle in vrede rus"); die antwoord hierop ("Deo gratias" – "Dank aan God") word vervang met "Amen". Hoewel swart die verpligte liturgiese kleur van die ampsgewade in die vroeëre vorms was, laat die nuwe liturgie buiten violet ook wit of swart gewade tydens begrafnisdienste en by ander offisies en misse vir die gestorwenes toe. Die sekwent Dies irae, wat tussen die traktus en Evangelie voorgedra word, was voor die Novus Ordo-veranderinge 'n verpligte deel van die requiemmis. Soos die openingswoorde "Dies irae" ("dag van toorn") aandui, handel hierdie gedig in vreesaanjaende terme oor die opstandingsdag; dit smeek Jesus dan om genade. In die pre-Novus Ordo-vorm is kommemorasies (dus die voorgebed (collecta), gawegebed (secreta) en slotgebed (postcommunio) van minderwaardige liturgiese feeste wat op dieselfde dag as die votief- of seisoenmis plaasvind) nie in die liturgie aanwesig nie. afwesig van die liturgie; om hierdie rede is die standaardpraktyk 'n afsonderlike, kleiner requiemmis wat slegs die rubrieke en verskillende misformulariums vir dodemisse bevat, eerder as die volledige mis wat tekste bevat tekste wat in elk geval nooit tydens 'n requiemmis gebruik sou word nie.
Ná Vatikaan II
Met die liturgiese hervormings (Novus Ordo, 1962–1965) in die Rooms-Katolieke Kerk ná die Tweede Vatikaanse Konsilie (ook bekend as Vatikaan II) het 'n beduidende verskuiwing in die begrafnisrites van die kerk plaasgevind. Die klem op droefheid en smart is vervang deur een wat ook die hele gemeenskap se aanbidding van God insluit en waarin die oorledene aan God se liefde toevertrou is, gebaseer op vertroue in die verlossingswaarde van die lyding, dood en die opstanding van Jesus Christus.
Die term "requiemmis" is dikwels vervang met die term "mis van die opstanding" of mis vir 'n Christelike begrafnis, hoewel eersgenoemde nooit deel van die amptelike terminologie was nie. In die amptelike Engelse ritueel, Order of Christian Funerals, wat in 1990 deur die Rooms-Katolieke biskoppe van Engeland en Wallis uitgegee is, word die benaming "begrafnismis" gebruik. "Requiemmis" bly egter 'n gepaste benaming vir ander dodemisse en vir die begrafnismis self, juis omdat die korrekte antifone steeds gebruik word, naamlik die Introit ("Requiem aeternam dona eis Domine", oftewel "Gee aan hulle ewige rus, Here"), die Offertorium ("Domine Jesu Christe, Rex gloriae, libera animas ... ", oftewel "Here Jesus Christus, Koning van heerlikheid, verlos die siele van ... ") en die Kommunie ("Lux aeterna luceat eis, Domine ... ", oftewel "Laat ewige lig op hulle skyn, Here"), hoewel die proprium nie gereeld gebruik word nie. In ooreenstemming met hierdie verskuiwing is die gebruik van swart ampsgewade opsioneel gemaak deur Vatikaan II (en het meestal teen die laat 20ste eeu – in die VSA ten minste – verdwyn, hoewel daar 'n herlewing in die gebruik van swart is), sodat wit die voorkeurkleur geword het (hoewel die gebruik van wit in sommige lande volgens pouslike vergunning geskied en nie deel is van die algemene runriek nie) as simbool van die vreugde van Paasfees, of pers, 'n meer gedempte kleur van rou. Die tekste wat tydens dié tipe dienste gebruik is, het 'n soortgelyke verandering ondergaan, met meer keuses vir voorlesings, waarvan sommige die oorhoofse tema van Jesus se belofte van 'n ewige lewe versterk.
Requiemmisse in ander rites en kerke
Die woord requiem word ook gebruik om enige gewyde komposisie te beskryf wat op godsdienstige tekste gebaseer is en by 'n begrafnis gepas sou wees, of om sulke komposisies vir liturgieë anders as die Rooms-Katolieke mis te beskryf. Van die vroegste voorbeelde van hierdie aard is die Duitse toonsettings wat in die 17de eeu deur Heinrich Schütz en Michael Praetorius, wie se komposisies Lutherse aanpassings van die Rooms-Katolieke requiem is, en wat besieling was vir Brahms se magtige Duitse requiem.
Soortgelyke werke sluit in:
Oosterse Christelike rites
In die Oosters-Ortodokse en Grieks-Katolieke Kerke is die requiem die volledigste vorm van die gedenkdiens (Grieks: Parastas; Slawies: Оpеlо). Die normale gedenkdiens is 'n baie verkorte vorm van mette (oggendgebede), maar die requiem bevat al die psalms, voorlesings en lofsange wat normaalweg in die deurnaggebede (wat die kanonieke ure van vespers (nagtelike gebede), mette en priem (gebedstonde) kombineer) voorsien 'n volledige stel proprium vir die afgestorwene. Só 'n volledige requiem duur ongeveer drie en 'n half uur lank. In dié formaat verteenwoordig dit meer duidelik die oorspronklike konsep van parastas, wat letterlik beteken "om deur die nag te staan". Dikwels is daar 'n goddelike liturgie (Grieks: Θεία Λειτουργία) wat die volgende oggend gehou word met verdere propriums vir die afgestorwene.
Vanweë die enorme lengte daarvan word 'n volledige requiem selde uitgevoer. In ten minste die Russiese liturgiese tradisie sal 'n requiem egter dikwels op die vooraand voor die verheerliking (kanonisering) van 'n heilige gehou word, in 'n spesiale diens wat as die "laaste Panikhida" bekend staan.
Musiek
Die requiemmis is bekend vir die groot aantal komposisies wat dit geïnspireer het, insluitend toonsettings deur Mozart (hoewel onvoltooid), Verdi, Berlioz, Dvořák, Fauré en Duruflé. Oorspronklik was sulke komposisies bedoel om met monofoniese sang tydens liturgiese dienste uitgevoer te word. Uiteindelik het die dramatiese aard van die teks komponiste tot só mate besiel dat dit die requiem tot 'n eie genre verhef het, en komposisies soos dié van Verdi is in wese konsert- eerder as liturgiese werke.
Verskeie tekste van die requiemmis is al getoonset, insluitend: