cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hugenoot
Vervolging
Daar was wedersydse geweld en aanvalle tussen die hugenote en die katolieke. Die toestand het gou tot na aan burgeroorlog ontwikkel. Gedurende die grootste deel van die 16de eeu is die hugenote vervolg, wat teen die einde van daardie eeu tot grootskaalse interne geloofsoorloë gelei het. In 1561 het die Edik van Orléans egter die vervolging vir 'n paar jaar gestop, en met die Edik van Saint-Germain is hugenote se geloofsvryheid vir die eerste keer erken (17 Januarie 1562). In 1572 is duisende hugenote tydens die Bartolomeusnagslagting vermoor, en amnestie is die volgende jaar toegestaan. Die vyfde heilige oorlog teen die hugenote het op 23 Februarie 1574 begin, en konflik het aan en af aangehou tot 1598 toe koning Hendrik IV die Edik van Nantes uitgevaardig het wat protestante volle geloofsvryheid en gelyke regte met katolieke gegee het.
Lodewyk XIV het die vervolging van die protestante hervat. Hy het sy soldate, die gevreesde dragonades, by protestante huisgesinne ingekwartier en die lewe vir hulle so ondraaglik gemaak het dat baie gevlug het. Hy het uiteindelik die "onherroeplike" Edik van Nantes herroep in 1685 en het Protestantisme onwettig verklaar met die Edik van Fontainebleau. Hierna het baie hugenote na omliggende protestante lande gevlug, soos die Republiek van die Sewe Verenigde Nederlande en veral Pruise, waar die Calvinistiese Groot Keurvors Frederik Willem hulle verwelkom het om sy oorloggeteisterde en onderbevolkte land te help opbou.
Die Hugenote vlug
regs|300px|duimnael|Die Hugenote-gedenkmuseum op Franschhoek. links|duimnael|300px|Die [[Hugenotemonument op Franschhoek.]] Reeds voor die grootskaalse emigrasie van Hugenote na die Kaap van Goeie Hoop in 1688–1689 het enkele Hugenote vlugtelinge aan die Kaap gevestig. Onder hulle was Francois Viljoen (aankoms 1671) en die broers François en Guillaume du Toit (aankoms 1686). Trouens, Maria de la Quellerie, eggenote van Jan van Riebeeck, was 'n Hugenoot en haar vader 'n Hugenote predikant in Nederland. Jan en Maria van Riebeeck verlaat egter die Kaap van Goeie Hoop in 1662 en vertrek na Batavia in die Verre-Ooste.
Op 31 Desember 1687 vertrek 'n groep Hugenote wat vroeër uit Frankryk gevlug het, per skip vanaf Nederland na die Kaap de Goede Hoop. In die volgende jaar begin die georganiseerde emigrasie van Franse Hugenote vanuit Nederland na die Kaap, waar die setlaars hulle hoofsaaklik in die omgewing van die huidige Franschhoek gevestig het. Die grootste groep Hugenote (sowat 180 in totaal) het hulle in die jare 1688 en 1689 aan die Kaap gevestig.
Hoewel die staatsgesubsideerde emigrasie in 1707 gestaak is, het daar nog Hugenote op eie stoom na die Kaap gekom, waaronder Pierre Labuschagne in 1711, Anna Maria Bacat in 1717, Jacques Naudé in 1718, Jean Blignaut in 1723 en Francois Guilliaumé (Giliomee) in 1726.
Die Hugenote het 'n groot rol in die geskiedenis van Suid-Afrika gespeel, veral in land- en wynbou, en baie Suid-Afrikaners het vandag nog Franse voorname en vanne. Die Hugenotemonument in Franschhoek is op 17 April 1948 ingewy, en die Hugenote-gedenkmuseum op dieselfde perseel is nege jaar later opgerig.
Duisende ander het na die terugtrekking van die Edik van Nantes na die dertien Britse kolonies in Noord-Amerika gevlug. Onder hulle was 'n silwersmit Apollos Rivoire, wat later sy naam sou verengels. Hy gee later dié naam en sy beroep aan sy seun, Paul Revere, 'n beroemde Amerikaanse revolusionêr. Vele het ook gevlug na Engeland, Duitsland, Nederland en Ierland, en so ver as Switserland en selfs Pole.
Die regte van Hugenote in Frankryk is gedeeltelik herstel met die Edik van Verdraagsaamheid op 28 November 1787. Daar woon vandag steeds ’n klein groepie Protestante in die omgewing van die stad Montpellier in die suide van die land.
Ontberinge
Die Hugenote het grond gekry in die vrugbaarste en mooiste deel van die kolonie: 'n paar in Stellenbosch, ander aan die voet van die Simons-, die Paarl- en die Diamantsberg en by die oorsprong van die Bergrivier in die Olifantshoek. Omdat heelwat Franse daar gaan woon het, het die streek die naam De Fransche Hoek gekry. Die Franse was egter nie tevrede nie. Dit was vir hulle baie moeilik om hulle by die vreemde omgewing aan te pas.
Hulle was egter veral ontevrede omdat hulle nie toegelaat is om naby mekaar te woon nie, en sommige was so ontevrede dat hulle hul plase verlaat het en by ander in diens getree het. 'n Kwaai en lang winter het sake verder bemoeilik en die suidoos in die vroegsomer het hulle moedeloos gewaai. In die Dagregister van 24 Oktober 1688 word daar geskryf van die eerste wrywing tussen die Franse en die kommandeur. Simon van der Stel was teleurgesteld met hulle, maar nogtans het hy aanvanklik baie tegemoetkomend opgetree. Die Franse het ook spoedig begin kla dat gesamentlike godsdiensoefening en 'n gemeenskaplike skool vir hul kinders bykans onmoontlik was.
Hulle het hul predikant, ds. Pierre Simond, gevra om op 28 November 1689 met 'n afvaardiging na die owerheid te gaan. Simon van der Stel was hewig verontwaardig. Geen wonder dat hy in die besluite van die Politieke Raad melding gemaak het van “veelvoudige moeijelijkheden hem door enige Franse gewaande vlugtelingen" aangedoen! Hy het hulle van ondankbaarheid en luiheid beskuldig en hulle streng versoek om hom nie weer met sulke versoeke lastig te val nie. Hierna het die Franse egter hul versoek direk aan Here XVII gerig.
Hier het hulle 'n meer simpatieke oor ontvang, en die Here XVII bet op 6 Desember 1690 besluit om toestemming te verleen tot die verkiesing van 'n afsonderlike kerkraad deur die Franse van Drakenstein. Toestemming om bymekaar te woon, het hulle egter nie gekry nie. Die owerheid wou dit juis voorkom. Simon van der Stel het nog dikwels gepraat van die wispelturige aard van die Franse. Hy het hulle selfs vergelyk met die Israeliete wat in die woestyn gedurig by Moses gekla en terugverlang het na die vleispotte van Egipte.
Die Kommandeur was nie blind vir hul probleme nie, maar hy het altyd 'n duidelike agterdog teen hulle behou. In sy instruksie aan sy seun en opvolger, Wilhem Adriaen van der Stel, het hy horn selfs teen die Franse gewaarsku. Hy het ook gekla dat hulle min van die boerdery weet en dat sommige hulle swak gedra. Ander weer moes deur die Kompanjie onderhou word. Hy het Here XVII laat weet dat hulle liewer nie meer Franse moes stuur nie, maar eerder flukse boere uit Nederland.
Dit was egter nie net die Franse teen wie Simon van der Stel dit gehad het nie; hy het ook teen sommige Nederlandse vryburgers uitgevaar. Baie van hulle, het hy gesê, was so verslaaf aan drank dat hulle die landbou verwaarloos het. Baie het hul vee voor die voet geslag en die grond uitgeput. Dit is interessant dat Simon van der Stel, hoewel hy nie baie geliefd onder die Franse en sommige vryburgers was nie, tog geen openlike verset uitgelok het nie.
Sy gedrag het hom nie gehaat gemaak nie; hy was streng, regverdig. Hy het moeite gedoen om hul produkte te bemark; iets wat sy seun nie gedoen het nie. Geen wonder dat die Franse en Nederlanders teen Wilhem Adriaen saamgespan het nie. Hierdie gesamentlike verset het Fransman en Nederlander nader aan mekaar gebring in die eerste politieke botsing op Suid-Afrikaanse bodem, wat miskien as die beginpunt van die Afrikaners as 'n eie volk beskou kan word. Aanvanklik het die Franse hulle apart gehou. Hartlike samewerking met die Nederlanders was daar nog nie. Met die vertrek van ds. Simond in 1701 en die aanstelling van ds. Beck het die ou ontevredenheid weer opgevlam.
Here XVII wou die Franse taal aan die Kaap so gou as moontlik laat uitsterf. Ds. Beck was wel tweetalig, maar hy het opdrag gekry om alleen in Nederlands te preek; slegs die bejaarde Franse moes hy in hul eie taal bedien. Hieroor was die Franse baie ontevrede. Meer as driekwart van die Drakensteinse gemeente kon byvoorbeeld nie 'n Nederlandse preek verstaan nie. Die Kaapse owerheid het egter nie die beleid om Frans uit die kerk uit te sluit, streng toegepas nie, sodat daar selfs in 1718 nog Franse dienste in Drakenstein gehou is.
Met verloop van tyd sou die Franse taal egter die ongelyke stryd teen Nederlands verloor. Frans het min neerslag in Afrikaans gevind; en vandag word ons slegs aan die Hugenote herinner deur die Franse plaasname in die Boland en die talle Franse familiename wat oor die lengte en breedte van ons land aangetref word. Daar is geskiedskrywers wat beweer dat die invloed van die Franse Hugenote op ons geskiedenis oorskat word. Dit is moontlik dat hulle 'n sterker godsdienssin hierheen gebring het.
Hulle het ongetwyfeld gehelp om die wynbou te verbeter, en ons kan ook aanneem dat hulle die reeds bestaande vryheidsin onder die Kaapse koloniste verder verstewig het. Moontlik het die Franse bloed ook gehelp om die Afrikaner beweegliker van gees en lughartiger van gemoed te maak.
Pous Stefanus IV
Stefanus IV (V) was die 97ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk. Weens die statusverandering van Pous Stefanus (II), was Stefanus IV vanaf die begin van die 13de eeu tot 1961 bekend as Stefanus V en was hy die 98ste pous. Sien Lys van pouse (onderafdeling: Die spesiale geval van Pous Stefanus (II)) vir volle besonderhede.
Biografie
Pous Stefanus IV (V) is gebore Rome, die seun van Marinus. Op 22 Junie 816 volg hy Pous Leo III op en regeer tot sy dood op 24 Januarie 817. Hy word opgevolg deur Pous Paschalis I. Die naam ‘Stefanus’ beteken 'gekroonde'.
Pontifikaat
Onmiddellik na sy ampsbevestiging het Pous Stefanus IV die volk van Rome beveel om trou te sweer aan Lodewyk die Vrome, koning van die Franke en seun van Karel die Grote. In 816 kroon die pous Lodewyk tot keiser en sy vrou Irmengard as keiserin in die stad Reims. Lodewyk het op sy beurt die pous belowe dat daar nie ingemeng sal word met die verkiesing van pouse nie. Terwyl hy in Frankryk was het hy ook die pallium aan Theodulf van Orleans oorhandig.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Gerald Ames
Gerald Ames (12 September 1880 – 2 Julie 1933) was 'n Engelse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Prisoner of Zenda (1915), Arsene Lupin (1916), Alf's Button (1920), en Mr. Justice Raffles (1921).
Universiteit van Concepción
Die Universiteit van Concepción (Spaans: Universidad de Concepción - UdeC) is 'n openbare universiteit in die stad Concepción in Chili.
Geskiedenis
Hierdie universiteit is op 1919 gestig te danke van die inisiatief van 'n paar intellektuele in die gebied.
Nine (musiekblyspel)
Nine is 'n musiekblyspel wat oorspronklik deur Maury Yeston geskep en geskryf is as 'n klasprojek in Lehman Engel se BMI Music Theatre Workshop in 1973. Dit is later ontwikkel met 'n boek deur Mario Fratti, en later weer met 'n boek deur Arthur Kopit, met musiek en lirieke deur Maury Yeston. Die verhaal is ook gebaseer op Federico Fellini se semi-outobiografiese film 8½. Dit fokus op die rolprentregisseur Guido Contini wat sy 40ste verjaardag en 'n middeljarekrisis in die gesig staar. Die gebeurtenisse blokkeer sy kreatiewe impulse en verstrengel hom in 'n web van romantiese uitdagings en verwikkelinge in die vroeë 1960's in Venesië.
Agtergrond
Yeston het in 1973 aan die musiekblyspel begin werk. As tiener het hy die Fellini-film gesien en was geïnspireer deur die temas. "Ek het na die skerm gekyk en gesê:'Dit is ek.' Ek het nog steeds geglo in al die drome en ideale van wat dit beteken om 'n kunstenaar te wees, en hier was 'n rolprent oor 'n kunstenaar in moeilikheid. Dit het 'n obsessie geword," het Yeston aan die The New York Times gesê. Hy het voorts gesê: " Nine was die projek wat ek regtig desperaat wou aanpak en skryf - ek het nooit vir 'n oomblik gedink dat dit geproduseer sou word nie. Die rolprent het 'n fenomenale invloed op my gehad toe ek dit as tiener gesien het toe dit die eerste keer vertoon is. Ek was gefassineer deur Guido, wat 'n tweede adolessensie deurgemaak het toe ek nog my eerste beleef het! Soos ek gegroei het, het ek begin besef dat daar plek was om die innerlike werking van die vroue wat deur Guido betower is te verken. Ek dink dit is wat die poorte van kreatiwiteit vir Nine geopen het - om van hierdie buitengewone vroue te hoor. Die groot geheim van Nine is dat dit die rolprent 8 1/2 geneem het, en 'n essay geword het oor die mag van vroue, deur die vraag te beantwoord: "Wat is 'n vrou vir 'n man?" En Nine gee vir jou die antwoord: hulle is ons moeders, ons susters, ons onderwysers, ons verleidsters, ons regters, ons verpleegsters, ons vrouens, ons minnaresse, ons muses." Die dramaturg Mario Fratti het in 1977 aan die skryf van die musiekblyspel begin werk, maar die vervaardiger en regisseur Tommy Tune het uiteindelik besluit dat sy draaiboek nie deug nie, en in 1981 vir Arthur Kopit ingebring om 'n heeltemal nuwe draaiboek te skryf, saam met (soos Fratti ook) Maury Yeston as komponis/liriekskrywer, maar nou met gebruikmaking van Yeston se musiek en Fellini se rolprent as bron. Kopit se nuwe draaiboek, saam met die nou-voltooide klankbaan van Yeston, het die draaiboek geword wat in 1982 op Broadway vervaardig is.
Fellini het sy rolprent 8½ genoem ter erkenning van sy vorige werke, wat ses vollengte-films, twee kortfilms en een film bevat waarvan hy mede-regisseer was. Yeston se titel vir die musikale aanpassing daarvan voeg 'n halwe krediet by tot Fellini se uitset en verwys ook na die ouderdom van Guido tydens sy eerste hallusinasietoneel. Yeston het die musiekblyspel Nine genoem en verduidelik dat as jy die musiek by die 8½ voeg, "dit is soos om 'n halwe getal by te voeg."
Storielyn
Guido Contini, beroemde Italiaanse filmregisseur, is veertig jaar oud en kom voor dubbele krisisse te staan: hy moet 'n rolprent skiet waarvoor hy nie die draaiboek kan skryf nie, en sy vrou van twintig jaar, die filmster Luisa del Forno, is moontlik op die punt om hom te verlaat indien hy nie meer aandag aan die huwelik kan spandeer nie. Soos dit later sal blyk, is dit dieselfde krisis.
Luisa se pogings om met hom te praat word uitgedoof deur stemme in sy kop: stemme van vroue wat hy deur sy lewe ontmoet en mee kennis gemaak het, die stemme praat deur die mure van sy geheue, dit dring aan, dit is koketterig, uitlokkend, onweerstaanbaar, kragtig. Dit is vroue wat buite om woorde praat (Overture delle Donne). En dit is die vroue wat Guido liefgehad het, en van wie hy die hele lewenskrag van 'n kreatiewe lewe ontleen het, en wat nou net so stilstaan soos sy huwelik.
In 'n poging om rus te vind en die huwelik te red, gaan hulle na 'n spa naby Venesië (Spa Music), waar hulle onmiddellik deur die pers gejaag word, met indringende vrae oor die huwelik en— iets wat Guido nie vir Luisa van vertel het nie — die opkomende rolprentprojek (Not Since Chaplin).
Namate Guido sukkel om 'n storielyn vir sy rolprent te vind, raak hy meer geabsorbeer in sy eie wêreld - sy interne wêreld is soms nouliks onderskeibaar van die objektiewe wêreld (Guido's Song). Sy minnares Carla arriveer in Venesië en skakel hom vanuit haar eensame hotelkamer ("pensione") (A Call from the Vatican) en sy vervaardiger Liliane La Fleur, die voormalige "vedette" van die Folies Bergeres, dring daarop aan dat hy 'n musiekblyspel maak, welke idee met tyd omvorm tot 'n feministiese fantasie van buitengewone lewendigheid (The Script/Folies Bergeres). En die hele tyd kyk Luisa toe, terwyl die veerkragtigheid van haar verterende liefde deur angs opgeneem word en 'n ontstellende bewuswording van hul lewens saam bied (My Husband Makes Movies/Only With You).
Die voortvlugtige verbeelding van Guido manifesteer uiteindelik in die hede en in sy eie verlede, waar hy sy moeder ontmoet wat 'n negejarige seuntjie bad - die jong Guido self (Nine). Die visie lei tot sy herontmoeting en herbelewing van 'n fantasmagoriese oomblik op 'n strand met Saraghina, die prostituut en uitgeworpene na wie hy as 'n nuuskierige kind gegaan het wanneer hy uit sy Katolieke kosskool, St. Sebastian, gekruip het sodat sy hom oor die liefde kan vertel. Haar antwoord, wees jouself (Ti Voglio Bene/Be Italian), en die dans wat sy op die seesand uitvoer, weerklink by die veertigjarige Guido as talisman en herinnering aan die gevolge van daardie nag, naamlik — tugtiging deur die nonne en verwerping deur sy ontstelde moeder (The Bells of St. Sebastian). Die klein seuntjie is nie in staat om die onbegryplike vrees van die volwassenes te verstaan nie, en hy hardloop terug strand toe en vind niks anders as die sand en die wind nie —'n beeld van die vlugtige aard van die liefde en die oorsaak van Guido Contini se kunstenaarskap en on-geankerde bemoeienis: 'n vlugteling-hart.
In die teenswoordige tyd bevind Guido hom weer op die strand. By hom is Claudia Nardi, 'n rolprentster, en die muse van sy grootste suksesse- sy het op 'n vlug van Parys na hom vertrek het omdat hy haar nodig het, maar hierdie keer wil sy nie die rol hê nie. Hy kan nie die verwerping begryp nie. Hy is woedend. Hy kan nie verstaan dat Claudia hom liefhet en wil hê dat hy haar as 'n vrou en 'nie 'n gees' nie moet liefhê - hy besef egter te laat dat dit die werklike rede is waarom sy gekom het. Hy kan haar nie op die manier liefhê nie. Sy word op een of ander manier vrygestel om hom lief te hê vir wat hy is, en om nooit weer op sy liefde te hoop nie. Tergend noem sy hom "My sjarmante Casanova!" waardeur Guido onwillekeurig die inspirasie kry wat na smag en waarvoor hy altyd na haar toe opgekyk het. Terwyl Claudia hom met 'n "Unusual Way" laat gaan, gryp Guido die laaste strooihalm vas - 'n desperate, geïnspireerde rolprent - 'n rolprent wat afspeel op "The Grand Canal", saam met elke vrou wat 'n rol in sy lewe gespeel het.
Die geïmproviseerde rolprent is 'n skouspelagtige botsing tussen sy werklike en sy kreatiewe lewe - 'n rolprent wat net so selfveragtend as wreedaardig voorkom, en waartydens Carla op die stel hardloop om haar egskeiding en haar vreugde dat hulle nou getroud kan wees aan te kondig; slegs om op wrede wyse deur Guido verwerp te word in sy desperate fiksasie met die volgende toneel, waartydens Luisa, wat ontsteld is omdat hy hul intimiteit (en selfs haar eie woorde) as bron vir die rolprent gebruik, uiteindelik van hartseer en woede ontplof.
Guido is alleen. Hy skree "I Can't Make This Movie" wat in die leë ruimte weergalm terwyl hy selfmoord oorweeg. Maar, soos die geweer naby sy kop is, vind 'n laaste onderbreking plaas - 'n toneel van homself op negejarige ouderdom (Getting Tall) waarin die jong Guido daarop wys dat dit tyd is om aan te gaan. Om groot te word. Guido los derhalwe die geweer. Terwyl die vroue terugkeer in 'n herhaling van die Ouverture (Reprises)- maar hierdie keer om hom te laat gaan- is slegs een afwesig: Luisa. Guido voel die pynlike leemte wat gelaat word deur die enigste vrou wat hy ooit sal liefhê. Terwyl die seun sy eie toekoms ingaan na die klanke van "Be Italian", tree Luisa op die finale noot die kamer binne, en draai Guido na haar toe - gereed om die keer te luister.
Oorspronklike Broadway-produksie
Na negentien voorskoue het die Broadway-produksie, geregisseer deur Tommy Tune en gechoreografeer deur Thommie Walsh, op 9 Mei 1982 by die 46th Street Theatre geopen waar dit 729 vertonings gehad het. Die rolverdeling het Raul Julia as Guido, Karen Akers as Luisa, Liliane Montevecchi as Liliane, Anita Morris as Carla, Shelly Burch as Claudia, Camille Saviola as Mama Maddelena, Kathi Moss as Saraghina, Cameron Johann as die Jong Guido, en Taina Elg as Guido se moeder ingesluit. Die ander rolle is gespeel deur Christopher Evans Allen, Jeanie Bowers, Stephanie Cotsirilos, Kim Criswell, Kate DeZina, Colleen Dodson, Lulu Downs, Louise Edeiken, Laura Kenyon, Linda Kerns, Nancy McCall, Cynthia Meryl, Rita Rehn, Dee Etta Rowe, Jadrien Steele, Frankie Vincent, Patrick Wilcox en Alaina Warren Zachary. Raul Julia het vir 'n jaar Guido gespeel, van 9 Mei 1982 tot 8 Mei 1983. (Bert Convy het Julia vervang terwyl hy twee weke met vakansie was, vanaf 10 Januarie 1983) Sergio Franchi het die rol van Guido vir 330 optredes behartig, van 9 Mei 1983 tot 4 Februarie 1984, die datum waarop die produksie gesluit het; die komponis Maury Yeston het 'n ballade in Franchi-styl getiteld "Now Is the Moment" bygevoeg tot die lieflike Italiaanse klankbaan. Ander plaasvervangers was Maureen McGovern en daarna Eileen Barnett as Luisa, Wanda Richert as Carla, Priscilla Lopez as Liliane, en Barbara Stock as Claudia. Nadat die oorspronklike seuns die vereiste hoogte vir hul rolle bereik het, is hulle vervang deur Derek Scott Lashine as Klein Guido, Jeffrey Vitelli (wat ook ingestaan het as vir Klein Guido), Braden Danner en Peter Brendon. Die musiekblyspel het vyf Tony-toekennings gewen, waaronder die beste musiekblyspel en drie Drama Desk-toekennings, insluitend vir beste musiek, beste lirieke en beste musiekblyspel.
Nasionale toer
Die oorspronklike plan was dat die Broadway-skou sou voortduur selfs terwyl die nasionale toer 'n aanvang geneem het. Die nuwe produsente (James Nederlander en Zev Buffman ) het egter die regte aanbod vir die padskou aangebied, en die Broadway-produksie is gesluit sodat die hele Broadway-span op die pad kon wees, met Sergio Franchi as die hoof attraksie. Daar is oorspronklik beplan dat die toer sou aandoen by negentien stede, welke nie gerealiseer het nie as gevolg van talle veranderings aan die toerprogram. Die opvallendste was die kansellasie van 'n Baton Rouge-opvoering vir die groot opening van die Los Angeles Civic Light Opera-seisoen. Dit het gebeur om die kansellasie van On Your Toes te akkommodeer nadat Leslie Caron (die ster) in die hospitaal opgeneem is weens 'n heupbesering. Toe die besluit geneem is om die padskou ná die San Francisco-vertonings te sluit, was aanhangers in Louisiana ontsteld dat daar nie 'n ander datum vir hulle gereël kon word nie. (Sergio Franchi was uiters gewild in Louisiana.) Die resensies was oor die algemeen baie gunstig, hoewel 'n beoordelaar van die distrik van Columbia 'n paar produksieveranderings betreur het (hoewel hulle erken het dat hulle nie die oorspronklike Broadway-produksie gesien het nie). Die produksie-lokaal is van 'n spa na 'n spoorwegstasie verander, hoofsaaklik om die groot hoeveelheid tonele te akkommodeer wat van plek na plek vervoer moes word. Die ander verandering wat in DC betreur is was die beligting.
Londense produksies
Op 7 Junie 1992 is die grootste produksie van Nine tot op hede in Londen in die Royal Festival Hall, met Jonathan Pryce, Becky Norman, Elizabeth Sastre, Ann Crumb, Kate Copstick en Liliane Montevecchi, aangebied. 165 mense was in die rolverdeling, waaronder manlike karakters, soos oorspronklik beplan is. Die produksie is geregisseer deur Andrew MacBean en 'n opname van die konsert (met Elaine Paige as Claudia) is vrygestel deur RCA Victor.
Op 12 Desember 1996 is 'n kleinerige produksie met die regie deur David Leveaux en choreografie deur Jonathan Butterell in die Donmar Warehouse geopen waar dit drie maande lank aangebied is. Die rolle is vertolk deur Larry Lamb (Guido Contini), Ian Covington (Jong Guido), Sara Kestelman (Liliane La Fleur), Clare Burt (Carla), Eleanor David (Claudia), Susannah Fellows (Luisa), Jenny Galloway (Saraghina), Ria Jones (Stephanie Necrophorus), Dilys Laye (die moeder van Guido) en Kiran Hocking (Our Lady of the Spa). Ander spelers was Emma Dears, Kristin Marks, Tessa Pritchard, Sarah Parish, Norma Atallah en Susie Dumbreck. Die produksie is ontwerp deur Anthony Ward.
Broadway Herlewing
In 2003 het die Roundabout Theatre Company 'n Broadway-herlewing gelewer met die regisseur Leveaux en choreograaf Butterell. Dit is op 10 April 2003 in die Eugene O'Neill-teater geopen, waar dit 283 vertonings en 23 voorskoue gehad het en twee Tony-toekennings gewen het, waaronder die prys vir die Beste herlewing van 'n musiekblyspel. Die rolverdeling het bestaan uit Antonio Banderas as Guido (wat vir 'n Tony benoem is), Mary Stuart Masterson as Luisa (wat vir 'n Tony benoem is), Chita Rivera as Liliane, Jane Krakowski as Carla (sy het vir die rol 'n Tony gewen), Laura Benanti as Claudia, en Mary Beth Peil as Guido se ma. Latere akteurs en aktrises wat deel van die rolverdeling gevorm het was John Stamos as Guido, Eartha Kitt as Liliane, Rebecca Luker as Claudia, en Marni Nixon as die moeder van Guido. Yeston het 'n walsdans uit die oorspronklike Folies Bergere-nommer vervang met 'n Tango-duet vir Banderas en Rivera. Jenna Elfman is op dieselfde tyd dat Stamos en Kitt by die produksie aangesluit het gehuur om die rol van Carla te speel. 'n Paar dae voor die opening is aangekondig dat sy meer repetisietyd nodig het en dat Sara Gettelfinger tydelik by haar sou oorneem. Elfman het nooit by die maatskappy aangesluit nie en Gettelfinger het die res van die produksie gespeel.
Internasionale produksies
Die Europese première van Nine is op 23 September 1983 in die Oscarsteatern, Stockholm, in Swede geopen, met Ernst-Hugo Järegård (Guido), Siw Malmkvist (Luisa), Viveka Anderberg (Claudia), Suzanne Brenning (Carla), Anna Sundqvist (Saraghina), Berit Carlberg (Liliane La Fleur), Helena Fernell (Stephanie), Maj Lindström (moeder van Guido), Moa Myrén (Lady of the Spa), Ewa Roos (Mama Maddalena) en Lena Nordin (Maria). Ander lede van die rolverdeling was Monica Janner, Marit Selfjord, Berit Bogg, Ragnhild Sjögren, Solgärd Kjellgren, Ann-Christine Bengtsson, Siw Marie Andersson, Anna Maria Söderström, Susanne Sahlberg, Vivian Burman, Hanne Kirkerud, Susie Sulocki, Annika Persson, Charlotte Assarsson, Anna-Lena Engström, en Kim Sulocki (Guido as kind).
Die Australiese première van Nine is in 1987 in die Comedy Theatre in Melbourne opgevoer. John Diedrich het die produksie vervaardig, geregisseer en ook die rol van Guido Contini vertolk. Maria Mercedes se vertolking van Luisa Contini het kritiese lof ontvang, insluitende benoemings vir die beste aktrise in 'n musiekblyspel tydens die Melbourne Green Room Awards en die Sydney Theater Critics Circle Awards. Maury Yeston het, nadat hy die openingsaand in Sydney bygewoon het, verklaar dat Maria Mercedes die ware Luisa Contini is. Die rolverdeling het ook 'n jong Tina Arena, die Australiese sanger, liedjieskrywer en aktrise wat sou aangaan om 'n internasionale opname- en sang loopbaan te hê, ingesluit. Ander lede van die rolverdeling was Nancye Hayes (as Liliane La Fleur), Peta Toppano as Claudia, Caroline Gillmer as Sarragina, Jackie Rees, Gerda Nicholson, Kerry Woods, Anna Lee, Sally Anne Bourne, Alana Clark, Sally Clark, Alison Jiear, Donna Lizzio, Cammie Munro, Marie-Jackson, Sharon Jessop, Alix Longman, Lisa O'Dea, Anne Sinclair, Janice Torrens, Penny Richards en Mimi Rubin.
Die Argentynse première van Nine (1998) het verskeie ACE-toekennings gewen. Die rolverdeling het onder andere Juan Darthes (as Guido), Elena Roger, Ligia Piro, Luz Kerz, Sandra Ballesteros en Mirta Wons ingesluit.
Die musiekblyspel is in 1999 in Berlyn in die Theatre des Westens aangebied.
Die musiekblyspel is in 2002 in Malmö, Swede, by die Malmö Opera gespeel met Jan Kyhle (Guido), Marie Richardson (Luisa), Sharon Dyall (Claudia), Petra Nielsen (Carla), Marianne Mörck (Sarraghina), Lill Lindfors (Liliane La Fleur), Annica Edstam (Stephanie Nechrophorus) en Victoria Kahn (die moeder van Guido).
'n Nederlandse produksie van Nine is in Junie 2005 in 'n opelug teater in Amersfoort aangebied. Die regie was deur Julia Bless, met René van Zinnicq Bergmann, Frédèrique Sluyterman van Loo, Marleen van der Loo, Kirsten Cools, Tine Joustra, Veronique Sodano, Aafke van der Meij en Donna Vrijhof. Die Nederlandse vertaling is deur Theo Nijland behartig.
Die oorspronklike Japanse produksie is in 2005 in Tokio gewys, met Tetsuya Bessho as Guido Contini en Mizuki Ōura as Liliane La Fleur.
Die musiekblyspel is in die herfs van 2010 in San Juan, Puerto Rico,, met Ernesto Concepción as Guido Contini, Sara Jarque as Luisa, Wanda Sais as Carla, Marian Pabón as Lilliane Le Fleur, Tita Guerrero as Lina Darling, Michelle Brava as Claudia Nardi, Aidita Encarnación as Saraghina, Yezmín Luzzed as Stephanie Necrophorus en Hilda Ramos as Mamma gewys. Die produksie is geregisseer deur Miguel Rosa, wat voorheen die première van Rent in Puerto Rico in 2009 geregisseer het.
Die Phoenix-teater in Arizona het in die lente van 2011 Nine laat herleef, met Craig Laurie (Guido), Patti Davis Suarez (Mamma), Jeannie Shubitz (Luisa), Kim Manning (Liliane), Jenny Hintze (Claudia) en Johanna Carlisle (Saraghina).
Die musiekblyspel is in September 2012 in Manila in die Filippyne deur Atlantis Productions vervaardig. Jett Pangan het die hoofrol van Guido Contini gespeel, saam met 'n vroue rolverdeling, 'n skilderagtige ontwerp deur die bekroonde Tony wenner, David Gallo en met kostuumontwerp deur Robin Tomas.
Die musiekblyspel is in Desember 2012 in die Tsjeggiese Republiek in die Josef Kajetán Tyl-teater in Pilsen gewys.
Die Griekse produksie is in November 2015 in die teater Pantheon in Athene geopen, met Vassilis Charalampopoulos as Guido, en Helena Paparizou as Saraghina.
Die musiekblyspel is in Brasilië opgevoer by die Teatro Porto Seguro in São Paulo onder regie van Charles Möeller en Claudio Botelho, met die Italiaanse akteur Nicola Lama as Guido, Carol Castro as Luisa, Totia Meireles as Lili la Fleur, Malu Rodrigues as Carla, Karen Junqueira e Vanessa Costa afwisselend as Claudia, Letícia Birkheuer as Stephanie, Beatriz Segall, Sonia Clara afwisselend as Guido se ma en Myra Ruiz as Saraghina.
'n Spaanse produksie is geskeduleer om op 7 Junie 2018 by die Teatro Amaya in Madrid plaas te vind, met 'n rolverdeling bestaande uit Alvaro Puertas as Guido Contini, Roko as Luisa Contini, Patrizia Ruiz as Claudia Nardi, Chanel Terrero as Carla Albanese, Marcela Paoli as Liliane Le Fleur, Idaira Fernández as Saraghina, Chus Herranz as Stephanie en Angels Jiménez as die moeder van Guido.
Rolprent
Op 12 April 2007 het die tydskrif Variety aangekondig dat Rob Marshall ' n rolprent-aanpassing van Nine vir die Weinstein Company sal regisseer. Marshall het voorheen Chicago vir die Weinsteins geregisseer toe hulle nog by Miramax was. Die draaiboek is geskryf deur Anthony Minghella, met Michael Tolkin as 'n nie-gekrediteerde medeskrywer. Die rolverdeling bestaan uit die Oscar-wenners Daniel Day-Lewis, Marion Cotillard, Penélope Cruz, Judi Dench, Nicole Kidman, en Sophia Loren, met die Oscar-benoemde en Golden Globe-wenner Kate Hudson en die Grammy-wenner Fergie. Onder die ander rolveranderings in die rolprentweergawe behels dat die karakter van Mama Maddelena nie verskyn nie, en verder is Claudia se van, van Nardi na Jenssen verander. Volgens die draaiboek is Guido 50 jaar oud (Day-Lewis se werklike ouderdom), nie 40 soos in die oorspronklike toneelstuk nie. Die finale coda van die rolprent is meer hoopvol en optimisties as die verhoogweergawe. Daarbenewens het regisseur Marshall die grootste deel van die oorspronklike produksie se klankbaan gesny, met slegs die "Ouverture delle Donne", "Guido's Song", "A Call from the Vatican", "Folies Bergeres", "Be Italian", "My Husband Makes Movies", "Unusual Way", en 'n uitgebreide weergawe van "I Can't Make This Movie" wat die finale weergawe van die rolprent gemaak het. Die komponis Maury Yeston het drie nuwe liedjies vir die rolprent geskryf, waaronder "Cinema Italiano", "Guarda la Luna" om die titelliedjie mee te vervang, en "Take It All" in die plek van "Be On Your Own", sowel as die instrumentale afsluiting van die rolprent. Die rolprent is mede-vervaardig deur Marshall se eie produksiemaatskappy Lucamar Productions. Die rolprent is op 18 Desember 2009 in New York en Los Angeles in die VSA vrygestel.
Kores die Grote
Kores die Grote (Oud-Persies: 𐎤𐎢𐎽𐎢𐏁,, , Persies: کوروش بزرگ/کوروش کبیر, Romanisering van Persies) (c. 600 v.C. of 576 v.C. – Desember 530 v.C.), ook bekend as Kores II of Kores van Persië, was die eerste Zoroastriese Persiese keiser. Hy was die stigter van die Persiese Ryk onder die Achaemenidiese dinastie. Sy naam word ook Cirus of Sirus gespel.
Dit was onder sy heerskappy dat die ryk alle voorheen beskaafde state van die antieke Nabye Ooste omsluit het, reusagtig uitgebrei en uiteindelik die oorgrote deel van Suidwes-Asië en heelwat van Sentraal-Asië, nl. van Egipte en die Hellespont in die Weste tot die Indusrivier in die ooste verower het, ten einde die grootste ryk te vestig wat die wêreld destyds nog gesien het.
Ottomaanse Ryk
Die Ottomane was Islamitiese Turke wat genoem is na hul stigter, Osman I (ook vertaal as Othman of Ottoman). Osman was die seun van 'n Turkse hoofman en het 'n reputasie as vaardige krygsman en leier opgebou tydens plundertogte op vestings van die Bisantynse Ryk in noordwes-Turkye (destyds Anatolië genoem). Duisende Turke en Arabiere het hulle by hom aangesluit en mettertyd het hy en sy opvolgers 'n magtige ryk opgebou en die Bisantyne stelselmatig teruggedryf.
Kores die Grote
Die regering van Kores het tussen 29 en 30 jaar geduur. Kores het sy ryk gebou deur eers die Mediese Ryk te beveg en verslaan, daarna die Lidiese en Nieu-Babiloniese Ryk. Voor of ná sy inval van Babilon, het hy 'n veldtog gelei na Sentraal-Asië, wat uitgeloop het op groot veldtogte wat "elke nasie sonder uitsondering onderwerp het." Kores het nie Egipte betree nie, aangesien hy gesterf het in 'n veldslag teen die Massagete langs die Sirdarja in Desember 530 v.C.. Hy is opgevolg deur sy seun, Kambuses II, wat geslaag het om tot die ryk by te voeg deur Egipte, Nubië en Kyrenaika tydens sy kort regering te verower.
Ruan Ackermann
Ruan Ackermann (gebore op 29 Desember 1995 in Pretoria) is ’n rugbyspeler wat vir die Lions op flank speel in die Superrugbyreeks.
Ottomaanse Ryk
Op 29 Mei 1453 het die Ottomane onder sultan Mehmet II die Bisantynse Ryk die finale nekslag toegedien met die verowering van Konstantinopel, hoofstad van die Bisantyne. Dié stad se naam is verander na Istanboel (grootste stad van hedendaagse Turkye) en alle Christelike kerke, soos die bekende Hagia Sophia (Kerk van die Heilige Wysheid), is in Islamitiese moskees verander.
Die Ottomaanse Ryk het sy hoogtepunt bereik onder Süleyman die Manjifieke (1520–1566), toe die grootste deel van die Nabye Ooste, Noord-Afrika, Wes-Asië, die Balkan-lande en Hongarye onder sy beheer was. Süleyman I het sy sukses beskou as 'n beloning van Allah omdat hy Islam bevorder het. Hy het daarom ook baie moeite gedoen om Islam op alle gebiede, insluitende die kuns, opvoeding, en argitektuur, te bevorder en uit te brei.
In daardie stadium was net sowat die helfte van die bevolking van die Ottomaanse Ryk Moslems. Anders as in die vroeë Islamitiese Ryk, was die Ottomane egter baie verdraagsaam teenoor alle ander godsdienste. Nie-Moslems is toegelaat om hulself te bestuur in sake rakende godsdiens, opvoeding en regspraak, mits hulle belasting (jizya) aan die owerheid betaal het.
Die Ottomaanse Ryk, een van die magtigste in die geskiedenis van die mensdom, het vir sowat 450 jaar voortbestaan en eers tydens die Eerste Wêreldoorlog (1914–1918) finaal tot 'n val gekom. Hoewel dit nie 'n suiwer Islamitiese Ryk en teokrasie was soos tydens die Oemajjad- en Abbasidiese dinastieë nie, was Islam die amptelike godsdiens van die Ottomane en het hulle grootliks daartoe bygedra om dié godsdiens te bevorder.
Paul Schulze
Paul Schulze (gebore 12 Junie 1962) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Don't Say a Word (2001), Panic Room (2002), en Rambo (2008), en in die televisiereeks 24 (2001).
T. E. Lawrence
Thomas Edward Lawrence (16 Augustus 1888 – 19 Mei 1935) was 'n Britse soldaat, skrywer en argeoloog en het bekend geraak as Lawrence of Arabia tydens die Eerste Wêreldoorlog. Hy is gebore in Tremadog in die noorde van Wallis, as die tweede van vyf seuns, maar het grootgeword in Dinard, Frankryk. Sy vader was lord Chapman, 'n Ierse baron.
Lawrence was 'n toegewyde leser en voltooi sy skoolloopbaan by die City of Oxford en daarna by Jesus College, Oxford. Hy presteer die beste in geskiedenis in sy klas en kry erkenning daarvoor. Gedurende sy vakansies van 1908 tot 1910 besoek en bestudeer hy die middeleeuse kastele in Frankryk en Sirië. Hy voltooi sy eerste boek, Crusader Castles, wat eers in 1936 ná sy dood gepubliseer word.
Lawrence neem deel aan die uitgrawings by Carchemish (Jerablus) onder die toesig van D.G. Hograth, Campbell Thompson en C.L. Woolley van 1911 tot 1914. Hy het ook in 1912 aan uitgrawings in Egipte deelgeneem onder die toesig van Flinders Petrie.
Eerste Wêreldoorlog
Hy sluit in 1914 aan by Lord Kitchener se Sinai Surney, in wese 'n millitêre intelligensienetwerk. Hy doen verslag oor die projek met die titel The Wilderness of Zin. Ná die Eerste Wêreldoorlog in 1914 uitgebreek het, sluit hy by die Arabiese Buro in Kaïro aan. Gedurende Maart 1916 word hy na Mesopotamië gestuur om namens 'n Britse garnisoen, wat in Kut vasgekeer was, gunstige oorgawebepalings te onderhandel met die Turkse generaals. In Mei 1916 sluit hy by prins Feisel van Mekka se Arabiese Vryheidsvegters aan. Hy bring die ganse Turkse garrisoen, wat by Medina gestasioneer is, tot stilstand, deur die Hejazspoorlyn te saboteer. Hy bevry Agaba van die Turke na 'n stormloop op kamele. Hierdie aanval het die druk verlig op die Britse mag wat Palestina terselfdertyd ingeval het.
Hy dring die Turkse magte binne, vermom as 'n Circassion-rekruut. Hy word na die hoofkantoor van die Turkse bevelvoerder geneem waar hy aangerand word. Hy slaag tog daarin om te ontsnap sonder om herken te word. Hy verseker dat genl. Allenby die Slag van Gaza wen deur die belangrike spoorlyn by Maan te vernietig en hy arriveer voor die Britse magte in Damaskus.
Ná oorlog
Ná die oorlog wys hy vele eerbewyse van die hand, maar aanvaar 'n fellowship by All Souls' College, Oxford. Hy woon in 1919 die vredesonderhandelinge in Versailles by. Hy was onsuksesvol om onafhanklikheid vir Arabië te verseker. In 1922 verleen Winston Churchill hom magtiging om vrede in die Midde-Ooste te bewerkstellig. Terselfdertyd skryf hy Seven Pillars of Wisdom, sy weergawe van die Arabiese opstand. Hierna sluit hy by die Britse Lugmag aan onder die naam Ross, maar sy ware identiteit word deur 'n lastige joernalis openbaar gemaak en hy bedank uit die lugmag. Gedurende Maart 1923 sluit hy by die Britse tenkkorps aan, hierdie keer onder die naam Shaw. In sy vrye tyd het hy elke jaar die nuwe model van die Brough-motorfietse getoets. In 1925 word hy hertoegelaat tot die Britse lugmag. Terselfdertyd publiseer hy Seven Pillars of Wisdom.
Steenkool
Steenkool is 'n harde, vaste, swart sedimentêre gesteente, wat as gevolg van karbonisasie (verkoling) uit die plantreste van prehistoriese oerwoude gevorm is. Koolstof beslaan meer as 50 persent van sy gewig en meer as 70 persent van sy volume. Steenkool speel 'n belangrike rol as fossielbrandstof en word saam met koolstof vir die staalvervaardiging gebruik. Vanweë sy ekonomiese belangrikheid word steenkool soms ook "swart goud" genoem.
Geskiedenis
Die verhaal van steenkool het in die Karboontydperk, na raming ongeveer 300 miljoen jaar voordat mense die aarde bewoon het, begin. Gedurende hierdie tyd het digte woude, moerasse, riviere en welige plantegroei die aarde bedek. Mettertyd is 'n dik laag dooie plantmateriaal gevorm wat later ontbind het, en deur die suur water van omliggende moerasse bedek is. 'n Beperkte suurstofvoorraad het voorkom dat aanvallende bakterieë die plantmateriaal onder die water totaal vernietig. Oor 'n tydperk van miljoene jare het ontelbare ton grond en rots die dooie plantegroei stadigaan saamgepers en verander.
As gevolg van die stygende hitte en druk, het dooie plantemateriaal veen gevorm. Die veen het ligniet (bruinkool) geword. Dit het verhard en eers bitumineuse steenkool gevorm voordat energieryke antrasiet uiteindelik ontstaan het. Hoe groter die hitte en druk, hoe hoër is die persentasie suiwer koolstof in die steenkool. Veen het 'n koolstofinhoud van ongeveer 60% en 'n energiewaarde van minder as 14 MJ per kilogram, terwyl antrasiet 'n koolstofinhoud van 94% en 'n energiewaarde van meer as 30 MJ per kilogram het.
Eurasië
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 2em; width: 26em; text-align: right; font-size: 0.86em; line-height: normal;"> <div style="border: 1px solid #ccd2d9; background: #f0f6fa; text-align: left; padding: 0.5em 1em; text-align: center;"> Eurasië
Steenkool
Vorming en petrografie
Steenkool is 'n organiese afsettingsgesteente wat uit die omsetting van plantaardige materiaal ontstaan. Die suiwerheid daarvan word bepaal deur die konsentrasie van die materiaal in die verskillende aardlae. Dit gebeur byvoorbeeld dikwels dat sand en klei saam met die plantmateriaal saamgepers word, wat na verbranding as vorm. Inkoling (proses van steenkoolvorming) het veral tydens die Bo-Karboon (ongeveer 300 miljoen jaar gelede) en die Tersiêr (ongeveer 40 miljoen jaar gelede) plaasgevind.
Eurasië
Eurasië is die landmassa wat uit Europa en Asië bestaan. Dit is meestal in die oostelike en noordelike halfrond geleë. Eurasië kan beskou word as 'n superkontinent, as deel van die superkontinent Afrika-Eurasië, of eenvoudig as 'n kontinent. In plaattektonika sluit die Eurasiese Plaat Europa en meeste van Asië, maar nie die Indiese subkontinent, die Arabiese subkontinent, en die gebied oos van die Cherskiybergreeks in Sakha in nie. Eurasië word ook in internasionale politiek gebruik as a neutrale manier om na organisasies of aangeleenthede betreffende die post-Sowjetstate te verwys. Europa en Asië word tradisioneel as aparte kontinente gesien met die skeidslyn langs die Egeïese See, Dardanelle, Bosporus, Swartsee, Kaukasusberge, Kaspiese See, Oeralrivier, en Oeralgebergte.
Steenkool
Vorming en petrografie
Die versamelde plantmassas uit die Tersiêr het nog nie steenkool gevorm nie, maar wel bruinkool. Steenkoolvorming het veral in 3 omgewings plaasgevind, naamlik in kusmoerasse, riviermoerasse en binnelandse veengebiede. Die steenkool in die kusmoerasse is gevorm tydens periodieke oorstromings deur die see, waarby massas plante onder sand en klei begrawe is. By riviermoerasse het die plant materiaalversameling plaasgevind deur die verskuiwing van rivierbeddings en in die binnelandse veengebiede het die steenkoolvorming in swak. gedreineerde grond plaasgevind.
Petrografie
Die elementêre mikroskopiese bestanddele van steenkool staan bekend as maserale. Dit word ingedeel in aktiewe maserale met die groepname vitriniet (waaronder kolliniet en teliniet) en eksiniet (alginiet, sporiniet en resiniet), en onaktiewe maserale met die groepnaam inertiniet (fusiniet, makriniet en mikriniet). 'n Belangrike maseraal is byvoorbeeld kolliniet, 'n struktuurlose, kolloïdale stof wat ontstaan deur die polimerisasie (kettingvorming) van lignien.
Eurasië
Die Sjinese syroete simboliseer handel en kulturele bande tussen die Eurasiese kulture.
Steenkool
Petrografie
Dit vorm vitriet (glanskool), wat uit byvoorbeeld veengebiede afkomstig is. Dit het 'n hoe glans, maar is bros en kom slegs in klein brokkies voor. Vitriet word onder meer vir die bereiding van kooks gebruik. Duriet (matkool) is afkomstig uit moerasse en is dikwels afwisselend glansend en mat. Daarom staan dit ook as streepkool bekend. Dit bevat vlugtige bestanddele soos metaan en brand daarom redelik maklik.
Fusiet (roetkool) het 'n gedeeltelik sigbare houtstruktuur en is bros en dof. Dit is nie geskik vir kooks nie, maar het 'n redelike warmtewaarde en kan vir verhitting gebruik word. Na gelang van die stadium van steenkoolvorming word steenkool oor die algemeen in die volgende groepe ingedeel:
Eurasië
Ander gebruike
Eurasië was ook 'n denkbeeldige land wat rofweg dieselfde grondgebied beslaan het as die super-kontinent in George Orwell se Nineteen Eighty-Four, met die uitsondering van die Britse Eilande.
Steenkool
Petrografie
- Veen, 'n bruin kool wat ongeveer 60 % koolstof (C) bevat.
- Bruinkool, wat donkerbruin tot swart is en 60 tot 80 % C bevat.
Eurasië
Ander gebruike
In Robert Heinlein se verhaal Solution Unsatisfactory wat in 1940 geskryf is, beskryf hy 'n toekomstige 1945 waarin die Sowjetunie in "Die Eurasiese Unie" omgeskakel is. In S.M. Stirling se distopiese Draka Alternatiewe Geskiedenisreeks is die analoog van die Tweede Wêreldoorlog die "Eurasiese Oorlog".
Steenkool
Petrografie
- Steenkool, wat swart is en dikwels nog herkenbare plantreste bevat, met 70 tot 90 % C.
- Antrasiet, waarin plantreste nie meer herken kan word nie, met 90 tot 100 % C.
- Grafiet, wat 100 % C bevat.
Ontginning
Daar is twee soorte steenkoolmyne: die oopgroefmyn, en die mynskag. Dagmynbou (die oop myn) is geskik vir oppervlaklae waar die deklaag grond en rots eenvoudig weggeskraap kan word om die steenkool te bereik. Waar steenkoollae dieper geleë is, moet 'n skag gegrawe word. Moderne masjiene vergemaklik die taak van die mynwerkers. Reuse-aardbore boor in die blootgelegde steenkoollaag en gooi tonne steenkool op 'n vervoerband agter die boor.
Terwyl die boormasjien vorder, word die dak ondersteun deur hidrouliese mynstutte wat hulle outomaties aanpas by die vrag wat hulle moet dra. Vroeër het oop myne die landskap ontsier, maar vandag grawe meganiese grawers die steenkool uit, terwyl groot meganiese skopgrawe die bogrond terugplaas sodat die landskap weer gou kan herstel.
Steenkoolprodukte
Gedurende die afgelope dekades het steenkool se aandeel in die wêreld se energiemark geleidelik gekrimp ten gunste van die olie- en gasnywerheid. Baie produkte wat eers uit koolteer vervaardig is, word nou van olie gemaak. Daar is voorheen gespekuleer dat die bordjies egter teen die jaar 2000 verhang sou word, aangesien meer en meer steenkool in verskillende brandstowwe omgesit word. Brittanje en Amerika werk saam aan die ontwikkeling van die KOGAS-proses waardeur steenkool in vloeibare brandstowwe omgesit word en aardgas vervang. Suid-Afrika skakel al sedert 1955 steenkool in petroleum om via SASOL en verkry tans 40% van sy petroleum op hierdie wyse.
Wêreldreserwes
Soos brandstowwe duurder word en die tegnologie verbeter, word dit ekonomies om steenkool te delf wat voorheen as onbruikbaar beskou is as gevolg van die ligging of dunheid van steenkoollae. Na raming besit die VSA ongeveer 31% van die bruikbare steenkoolreserwes van 652 miljard ton, Rusland ongeveer 23%, Wes-Europa 18%, en China 14%.
Lauryn Hill
Lauryn Hill (gebore 26 Mei 1975) is 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sister Act 2: Back in the Habit (1993), Conspiracy Theory (1997), en How to Be Single (2016).
Zajatsji-eiland
Zajatsji-eiland (Russies: За́ячий остров, Zajatsji ostrof), wat vertaal kan word as "Haaseiland", is ’n eiland in Sint Petersburg, Rusland, wat in die breedste deel van die Newarivierdelta lê. Dit word van Petrogradski-eiland in die noorde geskei deur die Kronwerkski-straat en daarmee verbind deur die Kronwerkski- en die Ioannofski-brug.
Die eiland bied ’n prentjiemooi uitsig op die stad se historiese sentrum en die Newa.