cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Buiteboordmotor
Daar bestaan ook elektriese motors wat baie omgewingsvriendelik en stil funksioneer. Hulle is egter slegs geskik vir klein bote wat korter afstande hoef te vaar, aangesien die geringe vermoë van sy lae kraglewering die gebruiksopsies beperk. Hulle is dus geskik vir 'n vissersbootjie of 'n fluisterboot in 'n natuurreservaat.
Fynstelling
Fynstelling ( trim) is die hoek van die motor in verhouding met die romp van die boot, soos hieronder getoon. Die ideale fynstellingshoek is dié een waarby die boot waterpas oor die water gly, met die grootste deel van die romp bó die wateroppervlak, in plaas daarvan om deur die water "te ploeg".
Krabat (2008)
Krabat is 'n Duitse rolprent wat in 2008 onder regie van Marco Kreuzpaintner verfilm is. Die film is gebaseer op die gelyknamige roman van Otfried Preussler (Engelse titel: The Satanic Mill) asook die gelyknamige Sorbiese legende.
Ontstaan
Die verhaal rondom die towenaarsleerling Krabat is 'n Sorbiese legende wat veral deur die werke van Jurij Brězan (Die schwarze Mühle, 1968; Krabat oder Die Verwandlung der Welt, 1976) en Otfried Preussler (Krabat, 1971) bekendheid verwerf het. Die rolprent is onder meer naby Sibiu in Roemenië en in ateljees in Bottrop, Duitsland geskiet. Om 'n egte historiese atmosfeer te skep, is daar nie gebruik gemaak van elektriese beligting nie. Die lig het deurgaans van die son, kerse, vuur en ander nie-tegniese bronne gekom. Kleure wat in die tyd van die Dertigjarige Oorlog uiters kosbaar was, soos byvoorbeeld blou, kom glad nie in die rolprent voor nie.
Duiwelspiek
Duiwelspiek is deel van die Tafelbergreeks in Kaapstad, Suid-Afrika. Indien die piek vanaf die hawe suidwaarts besigtig word, is die spitspunt van Duiwelspiek links van die plat tafelkruin van Tafelberg, waarna (regs en wes van Tafelberg) die koepel van Leeukop en dan Seinheuwel volg.
Die oorspronklike Kaapstadse nedersetting (wat deesdae die stadskom genoem word) lê in die natuurlike amfiteater wat deur hierdie natuurverskynsels gevorm word.
Duiwelspiek, soos die res van hierdie heuwels, is gevorm uit Tafelbergsandsteen. Daaronder lê graniet en skalie, maar hierdie materiale word nie aan Duiwelspiek se hange aangetref nie.
Duiwelspiek is 1 000 meter hoog, laer as Tafelberg se 1 087 meter. Die plantegroei aan die hange is tipiese Kaapse fynbos.
Aan die suidekant van Duiwelspiek is die Rhodes-gedenkteken, 'n aandenking aan Cecil Rhodes, asook die Universiteit van Kaapstad wat oor die suidelike voorstede van Kaapstad uitkyk: oor die Kaapse Vlakte na Stellenbosch, Somerset-Wes en die Hottentots-Hollandberge in die verte.
Benaming
'n Kopergravure uit Jürgen (of Georg) Andersen se reisbeskrywing van 1644 dui Duiwelspiek aan as die Blaseballch, oftewel Blaasbalk. Die berg se eerste amptelike naam was egter Windberg, maar dit is Duiwelsberg genoem deur die inwoners as 'n soort bynaam. Al hierdie name kan moontlik verbind word met die idee dat die berg vir die stormagtige suidoostewind verantwoordelik was wat baie skade aan skepe in Tafelbaai aangerig het. Terwyl daar eintlik 'n suidwestewind waai, draai die piek die wind sodat 'n suidooster gevorm word wanneer dit by die berg verbytrek.
In Nederlands het die berg nooit Duiwelspiek geheet nie, maar eerder Duiwelsberg. Vroeg in die 19e eeu het die Engelse benaming Devil's Peak egter in gebruik gekom, en Duiwelspiek is waarskynlik 'n direkte vertaling hiervan.
Daar bestaan ook 'n volkslegende wat die benaming op 'n ander manier verduidelik. Duiwelspiek se naam kom glo uit 'n volksverhaal oor 'n man genaamd Van Hunks.
Platwurm
Platwurms vorm in die diereryk die filum Platyhelminth (van die Griekse πλατύ platy, "plat", en ἕλμινς helminth-, "wurm"). Dit is ’n groep relatief eenvoudige, ongesegmenteerde ongewerweldes van die klade Bilateria. Anders as ander lede van Bilateria het hulle geen seloom (buikholte) en geen gespesialiseerde asemhalings- en hartvatstelsel nie. Hulle het gevolglik plat vorms wat suurstof en voedingstowwe deur hul liggaam laat beweeg deur middel van diffusie. Die spysverteringstelsel het net een opening wat as mond en anus dien, en daarom kan die kos nie aaneenlopend geprosesseer word nie.
Beskrywing
Platwurms wat vry voorkom, is meestal parasiete en kom in water of skaduryke, klam aardomgewings voor. Lint-, suig- en slakwurms het komplekse lewensiklusse, met volwasse stadiums wat as parasiete in die spysverteringstelsel van visse of gewerweldes voorkom, en intermediêre stadiums wat sekondêre gashere besmet. Die eiers van suigwurms word deur hul hoofgashere uitgeskei, terwyl lintwurms groot hoeveelhede hermafroditiese segmente genereer wat verdeel wanneer hulle volwasse is, uitgeskei word en eiers vrystel.
Meer as die helfte van alle bekende platwurms is parasiete, en sommige rig enorme skade aan mense en vee aan. Bilharzia, wat deur die genus Schistosoma haematobia veroorsaak word, is naas malaria die mees verwoestende siekte by die mens wat deur parasiete veroorsaak word. Varkmasels word veroorsaak deur lintwurmlarwes wat vleis oneetbaar maak.
Die bedreiging deur platwurms in ontwikkelde lande is aan die toeneem weens die gewildheid van rou of halfgaar vleis, asook die invoer van kos van hoërisikogebiede. In ontwikkelende lande het mense dikwels nie die geld om kos goed gaar te maak nie, en swak beplande watertoevoer en besproeiingsprojekte verhoog die gevare wat veroorsaak word deur swak sanitasie en onhigiëniese boerderypraktyke.
Trilhaarwurms
Tot die trilhaarwurms (klas Turbellaria) behoort die primitiefste platwurms. Uit hulle het waarskynlik in die loop van die evolusie suig- en lintwurms ontwikkel. Die trilhaarwurms is oor die algemeen nooit langer as 5 mm nie en die liggaam is heeltemal, of net aan die onderkant. met trilhare bedek.
Die meeste soorte lewe in die see. Saam met hierdie vrye lewensvorm beskik die trilhaarwurms oor ŉ groot aantal sintuie. Tassintuie kom langs die liggaamsrand voor en smaaksintuie is in die kop en langs die mondrand geleë. Bale van die soorte besit ook oë, maar hulle kan daarmee slegs tussen lig en donker onderskei. As die oë ontbreek, is daar egter altyd liggevoelige selle in die vel aanwesig.
Die primitiefste verteenwoordigers van die trilhaarwurms, die Acoela, besit geen derm nie. Die voedsel word verteer deur 'n groep selle wat rondom die slukderm geleë is. Hierdie selle neem die voedseldeeltjies aktief op en verteer hulle op 'n soortgelyke wyse as wat by die amoeba gebeur.
Die hoër ontwikkelde trilhaarwurms besit wel 'n derm. Die vorm van die derm speel 'n rol by die klassifisering van die diere in verskillende groepe. By die Planaria-spesies (suborde Tricladida), wat sowel op land as in sout- en varswater voorkom, bestaan die derm uit 3 takke.
Suigwurms
Ook suigwurms (klas Trematoda) is net enkele millimeters groot en alle spesies lewe parasities. Om hom daartoe in staat te stel om hom op (ektoparasiet) of in (endoparasiet) die liggaam van die gasheer vas te heg, is die diertjies toegerus met 'n suigapparaat en ŉ haak aan die agterkant van die liggaam.
Die monogenea lewe meestal op die kieue van visse of op die vel van paddas en ander diere wat naby water lewe. Die larwes wat uit die eiers kom, swem 'n tyd lank vry rond, waarna hulle hulle vir die res van hul lewe aan 'n gasheer vasheg. Polystoma integerrimum is een van die min monogenea wat as endoparasiet in die galblaas van paddas lewe. Die larwe heg hom in die eerste plek as 'n ektoparasiet aan die kieue van paddavissies vas, maar wanneer die kieue tydens die metamorfose van die paddavis tot padda verdwyn, verhuis die parasiet via die dermkanaal na die galblaas.
Daar groei die larwe stadig verder, totdat dit na 3 jaar op presies dieselfde tydstip as die padda geslagsryp is. Wanneer hy voortplant, gaan die padda na die water en sodoende beland die eiers van die Polystoma weer in die water. Die hormoonvlak in die bloed van die padda beïnvloed waarskynlik ook indirek die geslagsrypheid van die wurm.
Digenea
Digenea is 'n endoparasiet waarby daar tydens die ontwikkeling van die larwe tot volwasse dier sowel gasheer- as generasiewisseling plaasvind. Die trilhaarbedekte mirasidiumlarwe kom uit die dier in die water vry. Die larwe dring 'n tussengasheer binne (meestal 'n waterslak) en ontwikkel daar tot 'n sporosist. Die sporosist bring ongeslagtelike (dit wil sê sonder bevrugting), staafvormige redia voort, wat op hul beurt dogterredia vorm. Die sporosiste en redia bly voortleef binne die slak, maar op 'n bepaalde tydstip ontstaan daar ook ander larwes, die serkaria, uit die redia.
Die serkaria verlaat die slak, swem 'n tyd vry rond en vorm uiteindelik metaserkaria ('n russtadium omsluit deur 'n kapsel). Laasgenoemde vind in 'n tweede tussengasheer of in die water plaas. In laasgenoemde geval heg die serkaria hulle dikwels aan waterplante vas. As die tussengasheer of waterplant deur 'n eindgasheer opgeëet word, groei die metaserkaria uit tot volwasse wurms. Baie werweldiere, ook die mens, kan as eindgasheer optree. Die lewerbotte (familie Fasciolidae) is as groep baie bekend. Verteenwoordigers van die familie Schistosomidae veroorsaak skistosomiase (bilharzia) - ŉ berugte tropiese siekte.
Hierdie wurms is die enigste suigwurms waarvan die geslagte geskei is. Hulle lewe egter in pare saam: die lang, maer wyfie lê permanent in ŉ groef aan die buikkant van die mannetjie. Die serkaria vorm nie ŉ kapsel nie, maar boor die liggaam van die eindgasheer binne, waarna hulle via die bloedstroom in die lewer beland. Wanneer hulle geslagsryp is, verhuis hulle na die dermwand, waar hulle die res van hul lewe in die bloedvate deurbring. Dit is veral die bale eiers wat ontsteking en weefselafwykings veroorsaak.
Lintwurms
Die lintwurm (klas Cestoda) is goed aangepas vir 'n parasitiese leefwyse: 'n mond en dermkanaal ontbreek en die wurm neem voedsel wat reeds deur die gasheer verteer is, direk deur sy liggaamswand uit die dermkanaal van die gasheer op. Aan die kop van die wurm kom hake of suiers voor waarmee hy hom aan die wand van die dermkanaal vasheg. Generasiewisseling kom maar selde by hierdie wurms voor; daar is wel meer as een tussengasheer nodig vir die ontwikkeling van die larwe (blaaswurms of sistiserkus) tot die volwasse dier.
Dit kan 'n gewerwelde of 'n ongewerwelde dier wees; die eindgasheer is egter altyd 'n gewerwelde dier. Agter die kop (skoleks) word vanuit die "nek" (kollum) altyd nuwe segmente (proglottides) gevorm. Hierin kom sowel testes as ovaria voor maar laasgenoemde word op 'n latere tydstip eers ryp. Deurdat die liggaam in 'n lus gaan lê, kom die ouer en jonger proglottes met mekaar in aanraking en kan hulle mekaar bevrug. Die bevrugte eiers word in 'n vertakte, sakvormige orgaan, die "uterus", opgegaar en vul die hele ryp segment.
Die katlintwurm (Hydatigena taeniaeformis), waarvoor die huismuis (Mus musculus) as tussengasheer optree, kom bale gereelder voor as enige van bogenoemde twee soorte lintwurms. Dipylidium caninum kom by veral honde en katte voor, maar ook kinders word hierdeur besmet. Die blaaswurm is sterk gereduseer en staan bekend as sistiserki. Die sistiserkus ontwikkel in vlooilarwes en besmetting vind plaas wanneer 'n lewende of dooie vlooi heel ingesluk word. Die breëlintwurm (Dibothrio cephalus latus) word deur die eet van varswatervis na verskillende soogdiere en na die mens oorgedra.
Staande golf
In die fisika is 'n staande golf, ook bekend as 'n stilstaande golf, 'n golf wat mettertyd ossilleer, maar waarvan die piekamplitude-profiel nie in die ruimte beweeg nie. Die piekamplitude van die golf ossillasies op enige punt in die ruimte is konstant met die tyd, en die ossillasies op verskillende punte deur die golf is in fase. Die plekke waar die absolute waarde van die amplitude minimaal is, word nodusse genoem, en die plekke waar die absolute waarde van die amplitude maksimum is, word antinodusse genoem.
Staande golwe is vir die eerste keer opgemerk deur Michael Faraday in 1831. Faraday het staande golwe op die oppervlak van 'n vloeistof in 'n trillende houer waargeneem. Duitse fisikus Franz Melde het die term "staande golf" (Duits: stehende Welle of Stehwelle) omstreeks 1860 geskep en die verskynsel getoon in sy klassieke eksperiment met vibrerende snare.
Hierdie verskynsel kan voorkom omdat die medium in die teenoorgestelde rigting van die golf beweeg, of dit kan in 'n stilstaande medium ontstaan ​​as gevolg van steuring tussen twee golwe wat in teenoorgestelde rigtings beweeg. Die mees algemene oorsaak van staande golwe is die verskynsel van resonansie, waarin staande golwe in 'n resonator voorkom as gevolg van interferensie tussen golwe wat heen en weer weerkaats word op die resonansfrekwensie.
Vir golwe van gelyke amplitude wat in teenoorgestelde rigtings beweeg, is daar gemiddeld geen netto voortplanting van energie nie.
Edythe Chapman
Edythe Chapman (8 Oktober 1863 – 15 Oktober 1948) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Tom Sawyer (1917), Bound in Morocco (1918), One Wild Week (1921), en Beyond the Rocks (1922).
Pejoratief
'n Pejoratief (Lat. peior = "slegter") is 'n woord met 'n negatiewe konnotasie - 'n woord wat ongunstige assosiasies oproep.
Plutokrasie
'n Plutokrasie is 'n bestuursvorm waar geld sorg dat die mag en die wette deur 'n groep bepaal kan word. Die naam is 'n samestelling van die Griekse woorde πλουτος (rykdom) en κρατειν (regeer, die mag hê).
David Bateson
David Bateson (gebore 9 Februarie 1960) is 'n Deense akteur.
Barbara Dirikson
Barbara Dirikson (gebore 12 Junie 1969) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Kung Fu Panda 3 (2016).
KJ Sanchez
KJ Sanchez is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Law & Order (1990), ER (1994), Dora the Explorer (2000), en ''Go, Diego! Go!'' (2005).
Moët Hennessy Louis Vuitton S. A.
LVMH - Moët Hennessy Louis Vuitton is 'n Franse groep maatskappye wat gestig is deur Alain Chevalier en Henry Racamier en vandag die wêreldleier in die mark vir weeldeprodukte is. In 1987 smelt Moët Hennessy, self gebore uit die samesmelting tussen die produsent van sjampanje, Moët et Chandon en die vervaardiger van konjak, Hennessy, en Louis Vuitton saam. Dit is 'n meerderheidsaandeelhouer in die Arnault-groep via die aandeelhouer Christian Dior. Die groep staan tans onder leiding van die sakeman Bernard Arnault.
Gereformeerde kerk Durban
Hoewel die gemeentes Vryheid (1897) en Paulpietersburg (1899–1951) etlike jare voor Durban (1922) en Pietermaritzburg (1925) gestig is, was Durban die eerste Gereformeerde kerk wat in Natal gestig is omdat Vryheid en Paulpietersburg in die sogenaamde Nieuwe Republiek geval het en daarom kerklik nog dekades lank onder Transvaal geressorteer het.
Oorsig
duimnael|links|240px|Die Gereformeerde kerk Durban. Die Gereformeerde kerk Durban is op 16 Julie 1922 met 24 belydende en 23 dooplidmate gestig. Eers moes die kerkraad kort-kort ’n saal soek waarin leesdienste gehou kon word. Vanaf April 1935 het hulle die Vrymesselaarslosie gehuur en gebruik tot die gemeente in 1945 sy eie kerkgebou in gebruik kon neem. Die perseel daarvoor is in 1940 aangekoop. Weens die boubeperkings van die Tweede Wêreldoorlog is die boupermit eers in 1945 goedgekeur. Kort daarna het ds. H.F.V. Kruger die hoeksteen gelê. Dié kerkgebou is nie in ’n bekende boustyl opgerig nie en was net tot Desember 1950 in gebruik.
Vanweë die toename van die lidmate in dié oorwegend Engelse stad, wat ook die NG Kerk eers betreklik laat betree het met die stigting van die NG gemeente Durban in 1913, en namate meer jong mense hulle hier kom vestig het, het die behoefte aan ’n ruimer kerk ontstaan. Die kerkraad het die Gereformeerde argitek Pieter Dykstra genader om dit te ontwerp. Hy het die ontwerp van die Gereformeerde kerk Louis Trichardt aangepas by plaaslike omstandighede. Ds. P.J. de Klerk het die hoeksteen op 15 April 1950 gelê. Die kerk en toring is van geelbruin siersteen gebou terwyl die deure en vensters deur pleisteromramings beklemtoon word.
Die Laukhuff-pyporrel met 967 pype is op 3 Oktober 1952 in gebruik geneem en bly een van die stad se uitstaande orrels. Vandag nog word dit by elke erediens gebruik asook vir talle ander geleenthede. Die ou kerkie is in ’n saal met katkisasielokale omskep en in 2003 is ’n veiligheidsheining om die perseel aangebring.
Die Gereformeerde kerk Durban-Wes het in 1968 van Durban afgestig, maar het in 1990 ontbind en weer daarby ingeskakel. Die Gereformeerde kerk Durban-Noord, wat in 1952 van Durban afgestig het as Noord-Durban, bestaan nog (2015). Ook die Gereformeerde kerk Amanzimtoti (1985) het van Durban afgestig.
Voorgeskiedenis
duimnael|regs|270px|Oom Corneels en tant Louisa du Plooy. Hy het 'n leidende aandeel gehad in die stigting van die Durbanse kerk in 1922. Hy was ouderling tot in die jare sestig en byna 17 jaar lank skriba.
Die eerste Gereformeerde Kerk wat in Natal gestig is, is Gereformeerde kerk Vryheid. Aan die einde van die 19de eeu is hierdie streek ook op kerklike gebied by die Transvaal ingeskakel en so het dit dan gebeur dat 'n gemeente op 15 Oktober 1897 op die plaas Traktaat, distrik Vryheid, gestig is. Die stigting is waargeneem deur di. Ph.S. Snyman, W.J. Snyman, oudl. C.E.G.S. Schutte en diaken F.J. Potgieter. 'n Skamele 63 lidmate het aangesluit. Toe Cornelius Machiel du Plooy (wat later bekend was in die Durbanse Gereformeerde kerk as oom Corneels) in 1918 van Carolina na Durban verhuis het, was in dié hawestad slegs een NG gemeente van omtrent 75 lidmate. Hul predikant, ds. Poen, was die Gereformeerdes baie goedgesind, en toe die jonge C.M. du Plooy en nog 'n paar lidmate – op raad van ds. J.V. Coetzee (Piet Retief se Dopperlraar van 1916 tot 1918) – by die NG Kerk hier aansluit, het hy (ds. Poen) hulle die name en adresse van nog Gereformeerde lidmate gegee.
In 1919 het oom Corneels diaken geword in die NG kerk, maar toe later nog Gereformeerdes in daardie kerkraad begin dien, het die (NG) lidmate beswaar daarteen gemaak met die gevolg dat oom Corneels dadelik weer 'n versoek aan ds. J.V. Coetzee (toe reeds leraar van die Gereformeerde kerk Johannesburg) gerig het om die saak van die Gereformeerdes in Durban aanhangig te maak by die Algemene Vergadering van die Oranje-Vrystaat (OVS). Maar ook vanaf die suidkus van Natal het 'n soortgelyke roepstem tot die Algemene Vergadering gekom. Br. Johannes J. van der Walt – die oudste dooplidmaat met die stigting van die gemeente, en later jare lank kerkraadslid (ook kassier) van Durban – skryf: “In Januarie 1916 is my vader van die gemeente Bethulie na Ixopo verplaas. In 1918 het ds. J.A. van Rooij (van 1905–’31 leraar van Bethulie) ons op Umzinto besoek. Toe hy ons in 1920 weer te Umbogintwini besoek, het my vader hom na ander lidmate vir besoek geneem. Ds. Van Rooij het toe aan die Algemene Vergadering van die OVS verslag gedoen.”
Die gevolg van hierdie versoeke was dat die Algemene Vergadering di. D.P. du Plessis van Ladybrand en C.W.M. du Toit van Frankfort in 1921 na Durban afgevaardig het om ondersoek te gaan instel na die moontlikheid van die stigting van 'n Gereformeerde gemeente aldaar. 'n Vergadering van lidmate is gehou en die twee predikante is versoek om die Algemene Vergadering te vra om 'n gemeente in Durban te kom stig.
Gemeentestigting en konsulentsjare
Op die volgende sitting van die Algemene Vergadering (Maart 1922) is die aansoek van Durban behandel en is 'n kommissie van drie lede afgevaardig om “die nodige stappe” te doen om 'n Gereformeerde gemeente in Durban te stig. Die lede van hierdie kommissie was: ds. I.D. Kruger van Bloemfontein, ds. C.W.M. du Toit van Frankfort en oudl. J.J. de Wet van Ladybrand. Op Saterdagaand 15 Julie 1922 het hierdie kommissie die lidmate van Durban in die YMCA-saal ontmoet. Aanvanklik was 17 manslidmate en vyf susters in die saal teenwoordig, maar volgens die notule het daar later nog “'n stuk of wat” opgedaag. Ds. Kruger tree op as voorsitter, open die vergadering met psalmgesang (Ps. 146:1), Skriflesing en gebed, en kondig toe die doel van die vergadering aan, naamlik “om die nodige stappe te doen sodat môre DV die gemeente gestig kan word”.
Nadat die saak bespreek is, is daar op voorstel van br. H. Grüne (gesekondeer deur br. J.P. Aucamp) besluit dat die grense van die gemeente voorlopig ooreen sou stem met die munisipale grense van Durban en dat op Pietermaritzburg en Ladysmith wyke van die Gereformeerde gemeente Durban sou wees. Vervolgens het die kwessie van 'n konsulent ter sprake gekom. Met die oog op die afstand en op die samestelling van die gemeente is daar besluit om twee konsulente (tewete di. Kruger en Du Toit) te beroep. Om mee te begin is daar vir Durban drie ouderlinge en drie diakens gekies, en vir Pietermaritzburg slegs 'n ouderling. Vir Durban is gekies brs. C.M. du Plooy (later algemeen bekend as oom Corneels), L.S. van Wyk en H. Grüne as ouderlinge en brs. C.H. Coetsee, J.N. van der Walt en P.A. Venter as diakens. Br. J.P. Aucamp is gekies as ouderling vir Pietermaritzburg.
Nadat op voorstel van br. C. M. du Plooy, gesekondeer deur br. J.P. Aucamp, besluit is dat elke lidmaat van die gemeente een veertigste (2,5%) van sy/haar maandelikse inkomste aan traktement sou afstaan, is alle lidmate wie se attestasie of bewys van lidmaatskap nog nie ingelewer was nie, opgeskerp om dit so spoedig moontlik te bekom en oor te dra. Voordat ouderling J.J. de Wet die vergadering met psalmgesang en gebed afgesluit het, is alle lidmate eers opgewek om op die Kerkblad in te teken.
Sondag 16 Julie 1922, is twee samekomste gehou. In die oggend is die Woord bedien, 'n babatjie gedoop en belydenis van geloof deur drie jong lidmate afgelê. In die namiddag is 'n erediens gehou (deur ds. C.W.M. du Toit) “in verband met die stigtingsplegtigheid. Die YMCA–saal was goed gevul: behalwe die kommissie van die Algemene Vergadering OVS was daar ook teenwoordig talle lede van die plaaslike NG kerkraad benewens ds. Poen. Ná die diens is die sewe verkose kerkraadslede bevestig en het ds. Kruger aangekondig dat 22 lidmate reeds hul attestasie of bewyse van lidmaatskap ingelewer het en dat nog 22 persone “hul begeerte definitief te kenne gegee het om aan te sluit”. Daar behoort, volgens aanduidings, altesaam tussen 50 en 60 lidmate te wees. Namens die NG Kerk wens ds. Poen, oudl. Fergg en diaken J.C.N. Jooste die pas gestigte gemeente “Gods seën toe” en eindelik word daar aangekondig dat die YMCA-saal voorlopig die vergaderplek van die gemeente sou wees.
Op Maandagaand 17 Julie 1922 is die eerste vergadering van die kerkraad van die Gereformeerde gemeente Durban gehou. Al sewe die kerkraadslede was teenwoordig. Aangesien di. Kruger en Du Toit elders doenig was en eers later sou opdaag, is oudl. H. Grüne as voorsitter vir die aand gekies. As skriba van die kerkraad is gekies oudl. C.M. du Plooy (oom Corneels) en as kassier diaken C.H. Coetsee. Op hierdie vergadering is die volgende reëlings onder meer getref:
Einde Julie 1922 tot 11 April 1930
duimnael|regs|170px|Ds. [[J.V. Coetzee|Jan Viljoen Coetzee, Durban se konsulent in die tyd (1925–'28) toe hy leraar van Frankfort was.]] In die volgende weke en maande is hierdie reëlings dan ook so deurgevoer: oudl. Aucamp het die finansies van Pietermaritzburg bly behartig totdat op 28 Oktober 1922 'n diaken (br. J.H. du Plessis) gekies is; nadat die kerkraad die gevoelens van die gemeente verneem het, het hulle op 27 Julie 1922 besluit om elke Sondag twee leesdienste in Durban te hou en die ouderlinge sou hierdie dienste “per toerbeurt” waarneem. Op hierdie laasgenoemde vergadering is oudle. Grüne en Du Plooy as katkiseermeesters benoem en die katkisasie sou smôrens voor die erediens gehou word; elkeen van die drie Durbanse wyke sou uit 11 lidmate bestaan; Nagmaal sou kwartaalliks in Durban gevier word en halfjaarliks in Pietermaritzburg en op Ladysmith; kollektes sou smôrens ten bate wees van die Armkas en saans van die Kerkkas. Soos wat dit maar die geval is met enige pas gestigte gemeente moes allerlei sake, groot en klein, gereël word om behoorlik op dreef te kon kom: bankrekenings moes geopen word; Nagmaalservies moes aangekoop word; 'n lokaal vir eredienste moes kort-kort gesoek word; kerkraadsvergaderings kon net gehou word wanneer die konsulent hier was vir die bediening van die heilige Nagmaal – om maar 'n paar sake te noem wat die kerkraad se aandag in beslag geneem het.
Maar baie ernstiger as hierdie bloot organisatoriese probleempies was die gevolge van die besondere omstandighede van die nuwe gemeente. Dis maklik om Gereformeerd te wees en dit te bly op 'n plattelandse dorp waar die lidmate voortdurend in voeling met mekaar is, mekaar ken en deel in mekaar se lief en leed. Maar dis 'n ander saak as 'n handjie vol Gereformeerdes, almal werknemers, afkomstig van oor die hele land, hulle dun verspreid bevind, dun verspreid dwarsoor die hele grote stad vol anderstalige vreemdelinge. Aangesien die meeste van hulle nóg die tyd nóg die geld gehad het om mekaar per trein of motor te besoek, het hulle maar min kontak met mekaar gehad en was die eredienste Sondae feitlik die enigste geleentheid wat hulle as Gereformeerdes gehad het om saam te verkeer. Boonop was daar by 'n aansienlike persentasie van die lidmate 'n gebrek aan belangstelling, aan werklike meelewing met die gemeente en aan die behoefte selfs om die eredienste gereeld by te woon. Dis dan ook geen wonder dat die notule van die kerkraad herhaaldelik melding maak van lidmate wat “die wêreld liefgekry het” en gevolglik vir kerk en volk verlore gegaan het. Tog kon die gemeente voortbestaan en selfs groei en bloei oor die jare heen. Mettertyd het hier dan ook ontwikkel 'n spesifiek Durbanse Gereformeerde gemeente met sy eie besonderse identiteit.
Aan die einde van die eerste jaar van die gemeente se bestaan was die situasie as volg: Leesdienste is twee keer per Sondag gehou; vyf jonge lidmate het belydenis van die geloof afgelê; van 'n inkomste van £115 ten opsigte van die kerkkas het daar 'n saldo van £34 in die Nederlandse Bank (die latere Nedbank) oorgebly, en die Armkas het ongeveer die helfte van sy inkomste van £30 nog oorgehad; die beoogde wyk op Ladysmith het nie tot stand gekom nie, maar in Pietermaritzburg is 'n mate van vooruitgang, want dit is tot 'n wyksgemeente verklaar sodat daar kerkraadsvergaderinge gehou kon word met die voorbehoud dat hul later in Durban verslag sou doen; die ouderlinge neem kollektelyste rond ten bate van die Bybelvertaling. Met hierdie laasgenoemde bedrywigheid het dit egter nie voor die wind gegaan nie, want baie mense het nie die behoefte aan 'n Bybel in Afrikaans gevoel nie, aldus die notule van 28 Junie 1924.
In die dae van die gemeente se konsulentskap is die besoek van die konsulent gewoonweg soos volg benut: kerkraadsvergadering word óf Vrydagaand óf Saterdagmiddag gehou en ouderlinge en diakens het altyd saam vergader, selfs met censura morum. Saterdagaand vergader die kerkraad en gemeente. As kerkraadsake nie finaal afgehandel is nie, word die vergadering soms Maandagaand voortgesit. Al die verrigtinge van die naweek verskyn onder een notule.
Op 21 Februarie 1925 is 'n hele paar belangrike versoeke tot die Algemene Vergadering OVS gerig. Eerstens word gevra dat 'n selfstandige gemeente te Pietermaritzburg gestig word. Dit het dan ook so gebeur. Tweedens word gevra dat die bediening deur konsulente verdubbel sal word sodat Durban en Pietermaritzburg elk agt keer per jaar besoek sal word. Hierdie versoek is 'n jaar later toegestaan en dit sou die twee gemeentes gesamentlik £60 per jaar kos.
Die jaar 1926 het die geboorte van die Boufonds beleef. Op 'n wenk van die konsulent, ds. J.V. Coetzee, het die ouderlinge die stigting van 'n boufonds 'n paar maande lank met die lidmate bespreek, en daarna op 3 Julie 1926 besluit die kerkraad dat 'n kommissie tydens die gemeentevergadering daardie selfde aand benoem moet word “om uit te vind wat 'n geskikte plot grond sal kos, asook wat dit sal kos om 'n saal te bou van omtrent 200 sitplekke groot, en om te begin kollekteer vir dié doel”. Daardie aand is brs. H. Grüne, Vergers, B.R. Kruger en C.M. du Plooy as kommissie benoem wat hierdie drie opdragte moes probeer uitvoer. (Hierdie kommissie het onveranderd bly voortbestaan totdat die eerste predikant, ds. J.P. van den Berg, op 7 Februarie 1931 bygevoeg is.)
Hierdie saal wat eintlik glad te klein was, veral met Nagmaalsgeleenthede, is gebruik tot aan die einde van April 1934 toe 'n groter saal in Russellstraat gehuur is. 'n Jaar later (April 1935) is die Masonicsaal in Smithstraat gehuur en dit het hulle bly gebruik totdat hulle eindelik in 1945 hul eie kerkgebou betrek het.
Die Jongeliedevereniging
duimnael|regs|320px|Dawid en Aletta Schoeman is in 1925 getroud. Hy was 'n stigterslid van die gemeente en albei het lidmaat gebly tot die afstigting van [[Gereformeerde kerk Durban-Wes|Durban-Wes in 1968. Hy het die panele vir die galery help bou en was met die gemeente se 50-jarige bestaan 76 jaar oud.]]
'n Belangrike ontwikkeling wat in 1927 plaasgevind het, was die stigting van die Jongeliedevereniging (die JV). Nadat ds. J.V. Coetzee die bydrae verduidelik het wat so 'n vereniging kan maak in die saambinding en opbou van die gemeente, is op 30 Oktober 1927 oorgegaan tot die stigting van 'n Christelike Jongeliede Vereniging op Gereformeerde grondslag. Nege lede het daardie aand aangesluit en 'n voorlopige bestuur is gekies. Op 28 Januarie 1928 is besluit om die saal elke tweede Sondagaand van die maand beskikbaar te stel aan die JV om vergadering te hou. Ondanks maer jare en moeilike omstandighede wat die JV al moes trotseer, het dit tot minstens die gemeente se halfeeufeesviering in 1972 bestaan.
Stigting van Dorkasvereniging
Op 4 Oktober is die eerste vergadering gehou aan die huis van mev. N. Kempff, sekretaresse, die persoon wat die korrekte Nederlands geskrywe het. Op hierdie vergadering “werd besloten dat de Vereeniging zou werken voor behoefige menschen en Kerkgebouw”. Ten einde die gemeente deeglik “te kunnen bewerken”, is wyke vasgestel en wyksusters aangestel. Die susters kon óf vir die Dorkas óf vir kerkbou óf tot albei “volgens verkiesing” bydra. Op die vergadering van 1 November 1929 is R7 vir kerkbou en R4 vir die Dorkas gestort - 'n prestasie wat daarna nie maklik geëwenaar is nie. Vergaderings is maandeliks gehou en tydens elke vergadering het een of meer nuwe lede aangesluit en het een van die lede die susters uitgenooi om die volgende vergadering by haar aan huis te hou. Desembermaand 1929 is Kersfees reeds met die gemeente se kinders gevier.
'n Eie herder en leraar
duimnael|regs|170px|Ds. [[Koos van Rooy|J.A. van Rooy, Bethulie se leraar van 1905 tot 1931, was Durban se medekonsulent tot voor die eerste leraar beroep is. Dié foto is in 1959 geneem toe hy as 90-jarige die oudste emerituspredikant was op die Kerk se eeufees te Rustenburg.]]
Op 29 Julie 1928 (Sondagaand, ná die aanddiens en ná beëindiging van die gebruiklike gemeentevergadering) het die kerkraad sy vergadering hervat en dis met hierdie geleentheid dat die wenslikheid van 'n leraar vir die Natalse gemeentes die eerste keer in die notule verskyn. Drie maande later (20 Oktober) onderneem ds. J.V. Coetzee om met Volksrust te korrespondeer met die oog op die sluiting van 'n kombinasie met die drie Natalse gemeentes (Vryheid, Pietermaritzburg en Durban) en 'n predikant te beroep. Hierdie kombinasie is egter nie gesluit nie. Op 23 Februarie 1929 verskyn die beroep van 'n herder en leraar op die agenda van die kerkraad. Twee kerkraadslede van Pietermaritzburg is ook teenwoordig op die vergadering. Die behoefte aan 'n predikant is dringend gevoel – nie slegs vir Durban en Pietermaritzburg nie – maar ook vir die behoud vir die Gereformeerde Kerk van al die verstrooid wonende Gereformeerde lidmate in Natal. Daar is gevoel dat as in Durban goed georganiseer kan word, “die Natalse gemeentes nog 'n groot aanwins sal word vir die Gereformeerde Kerk in Suid–Afrika”.
Ná deeglike bespreking is die volgende besluit eenparig geneem: “Die kerkrade van die gemeentes van Pietermaritzburg en Durban vra aan die eerw. Algemene Vergadering van die OVS geldelike ondersteuning tot die bedrag van £150 per jaar uit die Sustentasiekas met die oog op die beroep van 'n herder en leraar." Nadat al die finansiële en ander sake gereël was, is daar begin beroep.
Op 15 Februarie 1930 is berig ontvang dat prop. J.P. van den Berg die beroep wat op hom uitgebring is, aangeneem het. 'n Groot mylpaal in die geskiedenis van die Gereformeerde kerk van Durban (en Natal) is bereik toe hulle eerste predikant op 12 April 1930 hier in Durban bevestig is. Ds. Van den Berg sou in Durban woon en drie gemeentes, naamlik Durban, Pietermaritzburg en Vryheid, bedien. Met hierdie geleentheid is ook op gepaste wyse afskeid geneem van di. J.V. Coetzee en Jac. van Rooy wat “as instrumente in Gods hand meegehelp het om die harde stryd te voer en die gemeentes voor te berei op die groot gebeurtenis en vreugde waarin hulle nou, deur Gods genade, mag deel."
Tydperk van ds. J.P. van den Berg (1930–'38)
Die koms van ds. Van den Berg het 'n opflikkering meegebring in die organisasie en bedrywighede van die gemeente: op 6 Julie 1930 is besluit om kerkraadsvergaderings voortaan sesweekliks te hou; 'n maand later is die vyfde wyk gestig; die Boufonds is teen 'n versnelde tempo opgebou en die boukommissie het nie gras onder sy voete laat groei nie.
Die Boufonds
Aangesien hierdie fonds tot nog toe bra stadig aangewas het, is op 27 September 1930 besluit om 'n spesiale poging tot fondsinsameling aan te wend. Dankoffers is gevra – 'n poging wat slegs R33 opgelewer het; in 1931 en die daaropvolgende jare het die susters se Dorkasvereniging – in medewerking met die kerkraad – verkopings gereël; bydraes is deur middel van Die Kerkblad gevra; by 'n aantal Gereformeerde gemeentes in elders in die land is aangeklop (en 14 van hulle het R92 altesaam bygedra) en die diakonie het maandeliks ook vir die Boufonds gekollekteer. Die gevolg van al hierdie bedrywighede was dat daar op 31 Desember 1935 'n bedrag van £351 in die Boufonds was.
'n Perseel vir kerkbou
Die Boukommissie van 1926 het steeds bestaan en ds. Van den Berg word nou daar bygevoeg. Op 29 Oktober 1930 doen hierdie kommissie as volg verslag: Die Durbanse stadsraad het persele vir kerkgeboue op drie plekke afgesonder naamlik:
Op 7 Desember 1930 deel ds. Van den Berg die kerkraad mee dat die gemeente reeds 'n opsie op die perseel in Congella geneem het, maar meer as 10 jaar sou nog verloop voordat 'n perseel in Congella eindelik aangekoop sou word. Vir hierdie uitstel was 'n hele paar faktore verantwoordelik, onder meer: Dit was die jare van die Groot Depressie; geld was skaars en werkloosheid 'n voortdurende bedreiging. Al die pogings wat aangewend is ter stywing van ons Boufonds het maar 'n skrale £100 per jaar opgelewer.
Op 2 Desember 1932 versoek die kerkraad byvoorbeeld die Algemene Vergadering om by die Generale Sinode aan te beveel “om, ten gevolge van die heersende depressie, werkloosheid, geringe getalsterkte en grote verpligtinge die Gemeente van Durban te onthef van alle agterstallige gelde ten opsigte van die Teologiese Skool (op Potchefstroom), 'n versoek waaraan nie voldoen kon word nie. En uit die Sustentasiekas ontvang Durban in 1933 slegs £75 pleks van die £150 soos in vorige jare.
Maar nog veel ernstiger as die Depressie was die uitwerking van die klagtes wat reeds sedert einde 1932 die ronde begin doen het teen die handel en wandel van die predikant. Gaandeweg het kerkbesoek ál meer begin kwyn en die gemeentelike lewe is lamgelê. Op die gemeentevergadering van 25 Februarie 1933 was byvoorbeeld slegs 19 belydende lidmate (kerkraadslede ingesluit) teenwoordig. In 1935 het sake breekpunt bereik toe die beskuldiging teen die leraar van so 'n ernstige aard was dat hy tydelik geskors is.
Hy is mettertyd in die amp herstel, maar weens die groot beroeringe in Durban kon hy van toe af (Oktober 1935) slegs die ander twee gemeentes in die kombinasie, naamlik Pietermaritzburg en Vryheid, bedien. Ná 'n proeftydperk was dit egter duidelik dat ds. Van den Berg nie weer met seën in Durban sou kon arbei nie, en daarom is – met die advies van die Algemene Vergadering OVS – in Desember 1936 besluit om sy verbintenis met Durban finaal te beëindig. Voortaan sou hy dan die predikant wees van die kombinasie Pietermaritzburg–Vryheid. Ook hierdie besluit het groot ontevredenheid verwek, weerskante toe: Volgens een groep is daar nie streng genoeg teen die predikant opgetree nie en volgens die ander groep is daar weer te streng gehandel. Vanaf 17 Maart 1937 besoek twee deputate van die Algemene Vergadering OVS (di. G.H.J. Krüger en J.J.H. Booysen) Natal. Ná 10 dae het hulle die gemoedere van sy beswaardes sodanig kalmeer dat ds. Van den Berg sy afskeidspreek op 28 Maart 1937 onder hul toesig in Durban kon hou.
Maar toe die nuwe waarnemende konsulent (ds. H.F.V. Krüger van Fauresmith) op 13 April 1937 hier aankom, was die ontevredenheid onder die aanhangers van ds. Van den Berg weer aan die oplaai. Al die wyke – en veral die beswaarde lidmate – is twee weke lank besoek. Toe dit op 23 April duidelik was dat 'n toestand van algemene berusting bereik is, het die kerkraad besluit om op 25 April die Heilige Nagmaal te vier – die eerste sedert Augustus 1936. Dit het dan ook onder leiding van ds. Krüger gebeur.
Empangeni
Die Gereformeerdes op Empangeni (Zululand) het gaandeweg mooi bedrywig begin word. Op 20 April 1934 is berig dat lidmate van Durban, onder wie hulle geval het, 'n verkoping gereël het en dat dit R69 opgelewer het. Die kerkraad het hierdie bedrag met groot dankbaarheid ontvang, R50 daarvan in die Boufonds gestort en die res in die Kerkkas. Op dieselfde vergadering (20 April) besluit die kerkraad om 'n ouderling en diaken vir die nuwe wyk Empangeni te kies. Dit moes egter op Empangeni gebeur en daarom is 'n kommissie (ds. Van den Berg, oudl. F.A.A. Kruger [oom Frans] en oudl. H. B. Kruger [oom Hendrik] daarheen gestuur).
Op 30 Junie 1934 doen die kommissie verslag aan die kerkraad: Empangeni is besoek, 'n ouderling en diaken is gekies; Nagmaal is bedien en die lidmate aldaar is vol moed en ywerig. Toe ds. Van den Berg se verbintenis met Durban beëindig is, het Empangeni verkies om onder die Gereformeerde gemeente te Pietermaritzburg te ressorteer. Aan hul versoek is voldoen en Zululand was van toe af deel van die Pietermaritzburgse gemeente tot op 23 Februarie 1943 toe ooreengekom is dat Durban die hele Natalse Noordkus weer sou bearbei.
Boufonds vorder
regs|170px|duimnael|Ds. [[Abraham Aucamp|Abraham Liebrecht Aucamp, Bethlehem se leraar van 1937 tot 1942, het Durban bedien nadat ds. Van den Berg vertrek het en tot die koms van ds. Vorster.]] Intussen het sake in Durban nie stilgestaan nie. Eerstens het die Algemene Vergadering OVS dit so gereël dat 'n predikant die Woord een keer per maand hier bedien het. Verder kry die Boukommissie op 14 Februarie 1936 opnuut die opdrag om grond vir kerkbou te soek. Aangesien die lede van die bestaande Boukommissie egter almal bedags gewerk het en dus nie bedags navraag kon doen nie, is oudle. F.A.A. Kruger, H.B. Kruger en J.C. Kruger addisioneel daarin benoem. Op 4 April 1936 rapporteer hulle dat die kerkgebou op die hoek van Russel– en Smithstraat teen £3 000 te koop is. Ongelukkig is hierdie wonderlike geleentheid nie benut nie. In 1937 was die gemeente reeds £90 agterstallig ten opsigte van hul verpligtinge teenoor die Teologiese Skool op Potchefstroom. En toe kom die uitredding: 'n verkoping deur die susters gereël vir 27 November 1937 lewer die mooi bedrag van £75 op. Hierdie bedrag is met groot dankbaarheid deur die kerkraad ontvang en aan die Teologiese Skool gestuur. Intussen het die getalle so fluks toegeneem dat die gemeente op 12 Maart 1938 sy negende wyk kon stig.
Ook die traktement bydraes (een veertigste van alle inkomste) het teen einde 1937 so mooi gevorder dat die gemeente die beroep van 'n herder en leraar sterk begin oorweeg het. Op 12 Maart 1938 is tot beroep oorgegaan en ds. J.L. Vorster van Piet Rietief beroep. Ds. A.L. Aucamp het onderneem om die gemeente te bedien tot tyd en wyl 'n predikant hier bevestig sou word. Die gemeente was met groot dankbaarheid gevul toe hulle op 30 April 1938 verneem het dat ds. J.L. Vorster die beroep hierheen aanvaar het en het dadelik reëlings begin tref vir sy bevestiging op 4 Junie 1938.
Die Dorkasvereniging
Dit was Depressiejare, die Dorkassusters was min in getal en dikwels moes hulle nog die teleurstelling van min belangstelling – selfs ten opsigte van bywoning van die maandelikse vergaderings – ervaar. Voortdurend is ontstellende berigte van die skrynendste armoede onder die lidmate ontvang. Nadat die susters hulle persoonlik gaan vergewis het van die aard en omvang van die nood in elke besondere geval, is klere en/of kruideniersware, of meubels of selfs huishuur voorsien. Mettertyd het 'n vaste wyse van insameling van aalmoese ontwikkel: met elke vergadering het elke suster iets (byvoorbeeld 'n bietjie suiker of 'n koekie seep) gebring. Benewens die jaarlikse gemeentelike verkopings is daar in hierdie tydperk sommer kort-kort 'n sogenaamde tiekie–aand gehou en af en toe 'n konsert – alles ter geldinsameling in belang van die twee doelstellings: hulp aan behoeftiges en kerkboufonds. Die tiekie-aande is deur aparte groepies persone oral in die gemeente rond gehou en het die kragte dermate versnipper dat die kerkraad teen einde 1933 op eendragtige optrede aangedring het. Daar is dus 'n reëlingskomitee gevorm wat die program van aksie vir die jaar 1934 moes uitwerk. Die volgende geleenthede is vir die jaar gereël en gehou:
Die bedrywighede wat hierbo getabuleer is ten opsigte van die jaar 1934 het min of meer die patroon gevorm vir dié van die daaropvolgende jare. Die hooffunksie was egter deurgaans die jaarlikse verkoping. Elke suster het gewoonlik vroegtydig 'n kollektelys ontvang en het dan geld en goedere by sowel lidmate as buitestaanders – selfs sakeondernemings – gekollekteer. Party van hierdie verkopings het aansienlike bedrae geld opgelewer: November 1937 se £75 is net so gebruik om te help met die delging van die £90 wat die gemeente aan die Teologiese Skool verskuldig was.
Gedurende die jare 1936 en 1937 het die buitewyke apart vergaderings gehou, maar hulle verteenwoordigers het in Durban verslag kom lewer van hul besprekings. In hierdie jare was die Dorkasvereniging lid van die Gereformeerde Sustersbond (gestig Desember 1935) en dientengevolge het hul vergaderings in 'n mate 'n gedaantewisseling ondergaan: Christelike leesstof, lesings, naaldwerk, die sing van psalms en Skrifberymings het nou deel van die agenda begin vorm.
Tydperk van ds. J.L. Vorster (1938–'42)
duimnael|regs|270px|Ds. [[Wikus Vorster|Johannes Lodewikus Vorster, die leraar van 1938 tot 1942, en sy vrou, Anna (née De Vos).]]
Nog in die maand van ds. Wikus Vorster se bevestiging hier (Junie 1938) het die stywing van die Boufonds, die verkryging van 'n bouperseel en die oprigting van 'n kerkgebou die aandag geniet.
Boufonds
Op 25 Junie besluit die kerkraad om die diakens van kollektelyste te voorsien en elke diaken sal dan sy wyk saam met sy ouderling besoek en elke lidmaat laat aanteken hoeveel hy/sy maandeliks tot die boufonds sal bydra. (Einde 1938 was die boufonds R884 sterk.) Op 10 Maart 1939 is besluit om by die Sinode navraag te doen of 'n lening vir kerkbou uit die Jubileumfonds verkry kon word. Presies drie maande later deel ds. Vorster die kerkraad mee dat die Sinode aan drie gemeentes (Port Elizabeth, Pietermaritzburg en Durban) vergunning gegee het om elders in die Kerkverband vir boufondse te kollekteer. Hierdie drie gemeentes sou in die klassis OVS en Klassis Potchefstroom (maar Krugersdorp uitgesluit) kollekteer. Hierdie pogings het goeie vrugte afgewerp, want aan die einde van 1939 het die boufonds reeds R1 466 bedra. Weens die oorlogstoestande is die kollekte in die OVS in 1940 gestaak, maar die pogings plaaslik in Durban is met ywer voortgesit: verkopings is gehou, die kerkraad het op 31 Maart 1940 die sogenaam £1–kollektelyste onder die gemeente versprei, en die GSV het met kroon- (R1) lyste vorendag gekom. In Augustus 1939 kon die gemeente reeds met R1 700 in die boufonds spog, en op 31 Desember 1941 met R3 426.
'n Bouperseel
Op 17 September 1938 benoem die kerkraad 'n nuwe kommissie (ds. Vorster, oudle. F.A.A. Kruger, H.B. Kruger en J.C. Kruger en br. W. Heunes) om dadelik te begin soek na 'n geskikte perseel waarop 'n kerk gebou kon word. Hulle moes die stadsraad ook in hierdie verband nader en as 'n perseel gekry is, moes hulle al die nodige besonderhede inwin. Op 25 Februarie 1939 rapporteer hierdie kommissie (die Perseelsoekkommissie) dat 'n perseel vir kerkboudoeleindes verkry kon word in Congella teen £350. Die kerkraad besluit hierop om:
Op 10 Maart 1939 is br. De Oude se planne vir die kerk en pastorie deur die kerkraad bespreek. Daar word besluit om:
Op hierdie vergadering (10 Maart) word ds. Vorster, oudl. H.B. Kruger, diakens C.J. (Sarel) Smith en C.G. (Sarel) Venter en brs. Bijker, De Oude en Casteleyn as boukommissie benoem. Ondertussen was die Perseelsoekkommissie nog besig om met die stadsraad te onderhandel oor die aankoop van die perseel.) Op 10 September 1939 is die Perseelsoekkommissie opnuut saamgestel, en wel as volg: ds. Vorster, oudle. F.A.A. Kruger en J.C. Kruger, diaken H.B. Kruger en brs. A. Yssel en S.L.C. van der Walt. Die kommissie kry nou die opdrag om alle moontlike inligting by die stadsraad in te win in verband met die aankoop van die perseel in Umbiloweg. 'n Maand later (15 Oktober) rapporteer hierdie Kommissie dat:
Op 12 April 1942 het die gemeente met 'n swaar hart verneem dat ds. Vorster die beroep aanvaar het wat die kombinasie Ventersburg, Kroonstad, Theunissen en Odendaalsrus op hom uitgebring het. Die lidmate het egter berus, wetende dat gesondheidsoorweginge grootliks verantwoordelik was vir die besluit. Op 17 Mei 1942 het die gemeente afskeid geneem van ds. en mev. Vorster en, soos dit maar met gemeentes gaan, was hulle weer 'n tyd lank sonder predikant.