cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2007 Mianmarese anti-regeringsbetogings
Junta optrede
Later die dag het 'n tragedie hom afgespeel toe ten minste drie Boeddhiste monnike en 'n vrou in Jangon deur veiligheidsmagte doodgeskiet is toe duisende mense onder leiding van Boeddhiste monnike verdere betogings teen die Mianmarse regering onderneem het. 'n Dokter in Jangon se algemene hospitaal het ook bevestig dat drie beseerde monnike in die hospitaal opgeneem is nadat hulle by die Shwedagon pagoda deur onlustepolisie aangerand is. Meer as driehonderd mense, wat talle monnike ingesluit het, is in aanhouding geneem. Volgens die Burma Campaign UK het die junta ook groot getalle maroen-gewade bestel en van hulle soldate beveel om hulle koppe te skeer, moontlik om die monnike se geledere te infiltreer.
Op 27 September het die regerende junta begin om klopjagte op kloosters in die vroeë oggendure oral in Mianmar uit te voer in 'n poging om die betogings te onderdruk. Honderde monnike is in Jangon en in die noordooste van die land gearresteer. By die Ngwe Kya Yan-klooster het veiligheidsmagte in 'n klopjag teen 00:15 in die nag 'n muur gebreek en verskeie monnike is beseer in skermutselings met veiligheidsmagte. Die leër het klopjagte uitgevoer op die ses-verdieping Religieuse Wetenskap Klooster in die Chaukhtatgyi Pagoda, Moe Kaung Kin-klooster in Yan Kin, Mingin in Thingankyun, en Thein Phyu-klooster in Thein Phyu, en verskeie monnike gearresteer.
Soldate het ook op of oor studente wat na 'n hoërskool in Tam We in Jangon geskiet. Onbevestigde ooggetuie-verslae dui daarop dat 'n honderd mense geskiet is. Tot 300 studente is gearresteer.
In die aandnuus het die staatstelevisiekanaal verslag gedoen dat nege mense omgekom het in die aksie teen betogers in Jangon. Die verslag het ook gesê dat elf betogers en 31 soldate beseer is.
Ook op 27 September het die Mianmar-junta ingestem dat die Verenigde Nasies spesiale gesant, Ibrahim Gambari, in die land teoeglaat sal word. Gambari is na die land gestuur nadat die veiligheidsraad in New York vergader het en om beheersing gepleit het.
Na die brutale aanslag op betogers die vorige dag was die strate van Jangon abnormaal stil op 28 September. Die regering in Mianmar het internettoegang en kommunikasiekanale blokkeer in 'n poging om openbare bewustheid en inligting oor die opstand na die buiteland te verhoed. Soldate het mense met kameras gearresteer en aangerand.
Vyf kloosters is teen Vrydag 28 September omsingel om te verhoed dat monnike aan betogings deelneem. Ooggetuies het berig dat die regering busvragte vol vigilantes die stad ingestuur het om betogers aan te val en dat 'n tydelike tronk by 'n ou resiesbaan opgerig is om honderde, moontlik duisende, mense wat aangehou word te huisves. Internettoegang is Saterdag 29 September herstel wat volgens die BBC se verslaggewer in Bangkok daarop dui dat die junta voel dat hulle die betogings nou onder beheer het. Soldate en polisiemanne is op byna elke straathoek gestasioneer en winkelsentrums en parke is gesluit.
Teen Sondag 30 September was daar geen teken van betogings nie met 15 000 troepe wat in Jangon ontplooi is.
Buitelandse reaksie
Talle regerings het hulle ondersteuning vir die betogings in die openbaar verklaar en die militêre junta gemaan om nie met geweld teen betogers op te tree nie. Die VSA en die Europese Unie het bestaande sanksies teen Minamar se leiers verskerp. Verder het die wêreld sy woede teenoor die Mianmarse regering te kenne gegee met betogings in Japan, Suid-Korea, Thailand, Switserland, Kanada en die VSA. Mianmar se buurlande, veral die Volksrepubliek China volg tradisioneel 'n beleid van nie-inmenging. In Korea het studente hulle koppe kaal geskeer in simpatie met die monnike wat tradisioneel hulle koppe kaal skeer.
Op Saterdag 29 September 2007 het die Verenigde Nasies gesant Ibrahim Gambari in Mianmar aangekom. Gambari se sending is daarop gemik om as bemiddelaar tussen die militêre regering en opposisie groepe op te tree. Na wat berig word het Gambari met die generaals sowel as met Aung San Suu Kyi vergader. Die twee het vir negentig minute vergader by 'n staatsgastehuis in Jangon nadat Gambari teruggekeer het van samesprekinge met die junta in die afgeleë hoofstad Nay Pyi Taw. Gambari het met die waarnemende Eerste Minister Thein Sein, Kultuur Minister Khin Aung Myint en Inligtingsminister Kyaw Hsan ontmoet, maar is nie 'n gespreksbeurt met die huidige senior generaal Than Shwe gegun nie.
Na telefoniese samesprekinge met die Eerste Minister van die Verenigde Koninkryk, Gordon Brown, het die Eerste Minister van China, Wen Jiabao, China se sterkste oproep tot dusver gemaak vir 'n einde aan die geweldadige optrede teen betogers; "China hoop alle partye betrokke [in Burma] sal beheersing aan die dag lê, dat stabiliteit sou gou moontlik op vreedsame wyse bereik sal word, ondersteun binnelandse versoening en die bereik demokrasie en ontwikkeling". Javier Solana, die Europese Unie se buitelandse beleidshoof het China aangespoor om groter druk op Birma uit te oefen.
Na wat berig is, was Kolonel Hla Win, 'n sentrale lid van die militêre junta, geïnteresseerd in politieke asiel in Noorweë. Blykbaar het die kolonel oorgeloop en geskuil in die woud saam met rebelle van die Karenvolk. Hy het oorgeloop nadat hy beveel is om klopjagte op twee kloosters uit te voer en honderde monnike in aanhouding te neem. Volgens die kolonel is die monnike vermoor en hulle liggame in die woud gegooi.
Australiëdag
Australiëdag is die amptelike nasionale dag van Australië. Dit word jaarliks op 26 Januarie gevier en herdenk die aankoms van die Eerste Vloot te Sydney Cove in 1788.
Australiëdag is 'n amptelike openbare vakansiedag in al die deelstate en gebiede van Australië. Die toekenning van die Orde van Australië en die Australiër van die Jaar word gewoonlik op hierdie dag gedoen en gaan ook gepaard met 'n rede deur die Eerste Minister van Australië.
Alhoewel die dag eers 'n eeu later as Australiëdag bekend sou staan, is daar vieringe op die 26ste Januarie opgeteken wat tot 1808. Lachlan Macquarie het die eerste amptelike vieringe van die totstandkoming van Nieu-Suid-Wallis gehou in 1818 op hierdie dag. In 2004 het 'n beraamde 7,5 miljoen mense Australiëdag vieringe dwarsoor Australië bygewoon. Daar word ook oral in Australië burgerskap seremonies gehou vir nuwe Australiërs op hierdie dag.
Kerkdriel
Kerkdriel is ’n nedersetting in die munisipaliteit Maasdriel in die provinsie Gelderland in Nederland.
Julian Bleach
Julian Bleach (gebore 29 Desember 1963) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Brothers Grimm (2005), The Fall (2006), Les Misérables (2012), en Avengers: Age of Ultron (2015).
ARD
Die ARD (afkorting van Arbeitsgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten der Bundesrepublik Deutschland, "Werkgemeenskap van die openbare uitsaaikorporasies van die Bondsrepubliek Duitsland") is 'n samesluiting van openbare uitsaaikorporasies in Duitsland wat in 1950 gestig is.
Die ARD bestaan tans uit altesaam nege selfstandige en onafhanklike uitsaaikorporasies op deelstaatvlak wat 'n gemeenskaplike televisiekanaal (Das Erste) asook hul eie streeksgebonde kanale uitsaai. Die Deutsche Welle saai programme vir Duitsers en ander belangstellendes in die buiteland uit. Saam met die ZDF (die tweede openbare kanaal op federale vlak wat in 1963 in die lewe geroep is) en die nasionale radiostasie Deutschlandradio vorm die ARD die openbare televisie- en radiobedryf in Duitsland.
Die nege uitsaaikorporasies op deelstaatvlak het altesaam 23 000 vaste medewerkers in diens, saai elf televisie- en 55 radiokanale uit en beskik oor 16 orkeste en agt kore. Hul totale jaarlikse begroting beloop ruim 6,3 miljard €. Die lede van die ARD het sowat 100 korrespondente in dertig metropole dwarsoor die wêreld.
Stephen McNally
Stephen McNally (29 Julie 1913 – 4 Junie 1994) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Johnny Belinda (1948), Criss Cross (1949), Winchester '73 (1950), en No Way Out (1950).
Ralf Hollander
Ralf Hollander (gebore 26 Junie 1985) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Beyond (2000).
R511 (Suid-Afrika)
Die R511 is 'n streeksroete wat Sandton met Thabazimbi verbind. Die roete begin waar dit kruis met die N1-nasionale pad en noordwaarts gaan. Suid van die N1 dra die pad die naam R81-motorweg. Die roete gaan verby Montecasino, kruis die R564, ook bekend as Witkoppenweg, en gaan noord. Hierdie gedeelte staan ook bekend as William Nicholweg. Dit gaan verby die R562, kruis die N14, R114, mededeel die M26-motorweg, en gaan noord. Die kruis die R104, kruis die N4 se begin, draai regs in Hartbeespoort, gaan verby die R514 en R513, kruis die N4-snelweg, dan die R566 en gaan deur Brits. Dit gaan dan verby die R516 by Koedoeskop en sluit 8 km suid van Thabazimbi by die R510 aan.
Aloe jeppeae
Die Aloe jeppeae is 'n aalwyn en ook een van die bolaalwyne wat voorkom in die Noord-Kaap, Vrystaat, Gauteng, Mpumalanga, Limpopo en Noordwes. Die aalwyn is alleenstaande en klein, stamloos en grasagtig. Die plant is vernoem na Barbara Joan Jeppe, skrywer en illustreerder van 'n boek oor die aalwyne van Suid-Afrika.
Die plant blom van November tot Desember. Die blomme is bruin, beige of witterig en ongeveer 15 mm lank.
Die geboorte van Jesus Christus in Kuns
Die artistieke uitbeeldings van die geboorte van Jesus wat tydens Kersfees gevier word is gebaseer op die verhale in die Bybel in die evangelies van Mattheus en Lukas, soos verder op uitgebrei deur geskrewe, mondelinge en artistieke tradisie. Christelike kuns sluit 'n groot aantal uitbeeldings van die Maagd Maria en die Christus Kind in. Sulke werke word oor die algemeen na verwys as die "Madonna en Kind" of "Maagd en Kind". Hulle is gewoonlik nie spesifiek uitbeeldings van die geboorte van Christus nie, maar is dikwels gewyde voorwerpe wat 'n besondere aspek of karakteristiek van die Maag Maria of Jesus toon. Prente of uitbeeldings van die geboorte van Christus aan die ander hand is bedoel om spesifiek illustratief te wees, en sluit baie details van die spesifieke verhaal in; hulle is 'n normale komponent van die illustrasie van die Lewe van Christus en die lewe van die Maagd Maria.
Die geboorte van Christus is reeds met behulp van verskeie media uitgebeeld, beide in skildery en prente en ook in beeldhouwerk. Prente sluit in muurpanele, paneelskilderye, manuskrip prente, loodglas vensters en olieverfskilderye. Die onderwerp van die geboorte van Christus word dikwels gebruik vir altaarstukke, waarvan baie beide skilderwerk en beeldhouwerk insluit, Ander uitbeeldings in skilderwerk sluit ivoorminiature, steen sarkofae, argitekturele karakteristieke soos deurlateie, en vrystaande beeldhouwerke in.
Gregory Sierra
Gregory Sierra (gebore 25 Januarie 1937) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Beneath the Planet of the Apes (1970), The Towering Inferno (1974), Deep Cover (1992), en Vampires (1998).
Die geboorte van Jesus Christus in Kuns
Vrystaande beeldhouwerke mag gegroepeer word in 'n Geboortetoneel (wieg, creche of presepe) binne of buite 'n kerk, huis, openbare plek of natuurlike ligging. Die skaal van die figure strek van miniature tot lewensgrootte figure. Hierdie geboortetonele het hul oorsprong heel waarskynlik te danke aan tableau vivants in Rome, alhoewel Franciskus van Assisi die tradisie 'n groot hupstoot gegee het. Die tradisie gaan tot vandag toe nog voort, met kleiner weergawes wat gemaak word van porselein, pleister, plastiek of paneelbord wat vir uitstalling in huise verkoop word. Die tonele daarvan het gelei tot verhoogstukke van die geboorte van Christus.
Verwysings
G Schiller, Iconography of Christian Art, Vol. I,1971 (Engelse vertaling vanuit die Duits), Lund Humphries, Londen, pp. 58–124 & figs 140–338, ISBN 0-85331-270-2
Ernest Turner
Ernest Turner was ’n skrywer wat onder die name Ernest Pienaar en Stoffel Vorster Afrikaanse verhale geskryf het.
Lewe en werk
Ernest Turner was in Kaapstad gebore en ontvang sy skoolopleiding aan ’n private skool geskoei op die lees van die Britse Public Schools. Hier verkry hy berugtheid vir sy sienings, wat insluit dat hy glo dat privaat skole nie bestaansreg het nie en slegs daarop gemik is om die nasionale gees te beskadig, met die leerlinge wat hy van snobisme beskuldig. Afrikaans is in hierdie skool glad nie verpligtend nie en is ’n keusevak in die moderne tale-kategorie. As rebel neem Turner saam met ’n klein minderheid Afrikaans. Nadat hy die skool verlaat het, woon hy vir ’n aantal maande in by ’n Afrikaanse gesin, waar hy die taal gereeld praat en die grondslag lê vir sy kennis van die taal. Hy word ’n joernalis wat eers in die redaksie dien van die Sunday Express en later die Daily Express. Hierdie koerante word verkoop, maar kort voordat dit gebeur word hy ’n vennoot in ’n fotografiese onderneming. Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog moet hierdie onderneming noodgedwonge verkoop word en hy werk dan in Witbank as ’n mynwerker op die steenkoolmyne. Hy keer terug na Johannesburg en begin weer werk as joernalis by ’n dagblad. Hier trou hy met die Afrikaanse Veronica Vorster, waarna Afrikaans sy huistaal word.
Skryfwerk
Terug in Johannesburg skryf hy ’n aantal kortverhale vir tydskrifte en word dan aangeraai om romans aan te durf.
Onder die skuilnaam Ernest Pienaar skryf hy dan die aksieverhale Wedloop om ’n skat en Die opium-smokkelaars Later volg verskeie ander aksieverhale onder hierdie naam.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Astrid Holm (aktrise)
Astrid Holm (9 Maart 1893 – 29 Oktober 1961) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Søstrene Morelli (1917), The Phantom Carriage (1921), Häxan (1922), en Master of the House (1925).
Barbara Alyn Woods
Barbara Alyn Woods (gebore 11 Maart 1962) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Striptease (1996) en in die televisiereekse Star Trek: The Next Generation (1987), Honey, I Shrunk the Kids: The TV Show (1997), en One Tree Hill (2003).
1. SC Feucht
Die eerste sokkerklub in Feucht is in 1920 opgerig as FC Feucht. Die klub het egter later doodgeloop en in 1927 is sy opvolger, ''1. SC Feucht'', gestig. In 1984 het die klub nog in die A-Klasse meegeding ('n lae amateurafdeling), maar met die promosie na die Landesliga in 1995 en die Oberliga Beiere in 1997 het die klub op die Duitse sokkerradar verskyn. In dieselfde jaar is die Waldstadion ingewy, die klub se tuisveld in Feucht.
Die hoogtepunt van die klub se geskiedenis was die 2 seisoene in die Regionalliga. Ondanks 'n 14de plek in die 2004/05-seisoen, het die klub nie weer aansoek gedoen om 'n Regionalliga-lisensie nie. Die rede hiervoor was dat die klub nie langer die hoë koste van die liga kon bekostig met die geringe belangstelling van borge nie. Die klub het ook min toeskouers getrek (relatief tot ander Regionalligaspanne), wat verklaar kan word deur die feit dat Feucht minder as 14 000 inwoners het.
Die klub is tans (status: Mei 2007) finansieel diep in die moeilikheid en staar 'n administrasiebevel in die gesig.
Perdekop
Perdekop is 'n nedersetting geleë digby 'n 1 889 m hoë koppie in Mpumalanga, Suid-Afrika. Die dorpie is 47 km suidoos van Standerton.
Geskiedenis
Dit is gevestig tydens die perdesiekte-epidemie toe boere gevind het dat perde wat na die bokant van die koppie gebring is teen die siekte beskerm is. Tydens die Tweede Vryheidsoorlog het die Britte 'n uitkykballon van die plek af bedryf om die Boere se aktiwiteite te monitor.
Genl. Constand Viljoen, stigter van die Vryheidsfront en eertydse hoof van die Suid-Afrikaanse Weermag was hier op laerskool.
Leonidas Kavakos
Leonidas Kavakos (Grieks: Λεωνίδας Καβάκος; gebore op 30 Oktober 1967) is 'n Griekse violis en dirigent. Hy het as violis reeds verskeie pryse tydens internasionale vioolkompetisies gewen, insluitende die Internasionale Jean Sibelius Vioolkompetisie, Paganini Kompetisie en Internasionale Vioolkompetisie van Indianapolis. Hy het ook opnames gemaak vir plate-etikette soos Sony/BMG en BIS Records. As dirigent was hy artistieke direkteur van die Camerata Salzburg en ook 'n gasdirigent van die Londen Simfonieorkes en Boston Simfonieorkes. <!--
Beginnings
Born in Athens into a musical family, Kavakos first learned to play the violin when he was five and later enrolled in the Hellenic Conservatory, studying with Stelios Kafantaris. An Onassis Foundation scholarship enabled him to attend master classes with Josef Gingold at Indiana University. He made his concert debut at the Athens Festival in 1984. In 1985, he won the International Sibelius Competition in Helsinki and in 1986 won silver medal in the Indianapolis International Violin Competition. He also took first prizes at the Naumburg Competition in New York (1988) and the Paganini Violin Competition (1988).
America
His United States debut was in 1986, and, the following year, he gave recitals at venues across the country. Kavakos now tours North America annually and works with numerous major orchestras, including the Chicago, and Montreal Symphony Orchestras.
Asia
Kavakos made a highly successful Japanese debut in 1988 including a recital at Tokyo's Casals Hall and has since toured Japan with the English Chamber Orchestra and given concerts with the Tokyo Metropolitan Symphony Orchestra and the New Japan Philharmonic.
He was called "The Violinists' Violinist" by the Strad Magazine.
In 2014, he was invited to perform in the 42nd Hong Kong Arts Festival. -->
Opnames
Nadat hy die Sibeliuskompetisie gewen het, het hy voortgegaan om 'n verdere prestigeryke onderskeiding te behaal in soverre hy weer by die Sibeliuskompetisie werksaam was. Hy het in 1991 die Gramophone Concerto van die Jaar toekenning gewen vir die wêreldpremiére vrystelling op die BIS plate-etiket van die Vioolconcerto van Sibelius in beide sy finale en oorspronklike 1903/04 weergawe. Hy het verskeie ander opnames vir Delos en Finlandia Records gemaak met werke deur komponiste soos Debussy, Paganini, Schubert, Tsjaikofski, Wieniawski en Ysaÿe.
In 2006 het hy vir Sony/BMG die vyf vioolconcertos en een simfonie deur Mozart opgeneem as beide solis en dirigent van die Camerata Salzburg. Vir sy opname as dirigent en solis van die Mendelssohn Vioolconcerto (Op. 64) saam met die Camerata was die "ECHO-Klassik 2009" prys in die kategorie "opname van die jaar - concertos - 19de eeu - viool" aan hom toegeken.
Kamermusiek
Kavakos is ook 'n ywerige kamermusikant en bied elke jaar sy eie kamermusiekfees in sy tuisstad Athene aan, en neem aan verskeie internasionale feeste deel.
Clayville
Clayville is 'n voorstad in die Ekurhuleni Metropolitaanse Munisipaliteit aan die noordrand van Suid-Afrika. Clayville bestaan uit 'n groot aantal genommerde uitbreidings (meer as 25 in 2011), wat inwoners van middelinkomste in moderne huise huisves.
Leonidas Kavakos
Dirigeerwerk
Kavakos het ook as dirigent opgetree. Hy was in 2001 aangewys as die hoof gasdirigent van die Camerata Salzburg en het saam met die orkes opgetree as beide solis en dirigent. In 2007 was hy aangewys as die orkes se artistieke direkteur, waar hy Roger Norrington opgevolg het. Op 1 Julie 2009 het hy aangekondig dat hy nie meer as artistieke direkteur sal waarneem nie. Kavakos het verduidelik dat hy nie daarop kon reken om sy pligte as artistieke direkteur uit te voer en 'n kreatiewe atmosfeer te skep nie te midde van die voortgaande moeilikhede en struwelinge wat die ensemble se bestuur betref. (7 algehele veranderings in 8 jare); 'n onlangse mosie van wantroue (in die huidige bestuur) wat deur die ensemble se musikante gebring is; sowel as die versuim van die musikante en personeel om hom van die stem te verwittig, wat daarop dui dat kommunikasie binne die organisasie geheel en al verval het.
Dante Gabriel Rossetti
Gabriel Charles Dante Rossetti (12 Mei 1828 – 9 April 1882), algemeen bekend as Dante Gabriel Rossetti (Engelse uitspraak: r|ə|ˈ|z|ɛ|t|i), was ‘n Engelse skilder, illustreerder, digter en vertaler. Hy was ‘n lid van die Rossetti-familie. Hy het in 1848 die Broederskap van die Pre-Rafaëliete saam met William Holman Hunt en John Everett Millais gestig. Rossetti sou later die hoofinspirasie vir ‘n tweede generasie kunstenaars en skrywers word wat beïnvloed is deur die beweging, mees noemenswaardig William Morris en Edward Burne-Jones. Sy werk het ook die Europese Simbolisme beïnvloed en was ‘n voorganger van die Estetiese beweging.
Rossetti se kuns word gekenmerk deur sensualiteit, welke kuns betrek word by die middeleeuse herlewingsbeweging (dit wil sê diè voor Rafaël, en veral sy opvolgers – derhalwe die benaming die beweging of broederskap van die Pre-Rafaëliete - alhoewel dit eintlik gaan om die opvolgers van Rafaël en hul kuns). Sy vroeë digkuns is beïnvloed deur John Keats. Sy latere poësie is gekarakteriseer deur die ingewikkelde verweefdheid van gedagtes en gevoelens, veral in sy The House of Life. Poësie en beeld is nou verweef in Rossetti se werk. Hy het dikwels sonnette geskryf om sy skilderye te begelei, soos The Girlhood of Mary Virgin (1849) en Astarte Syriaca (1877), terwyl hy ook kuns geskep het om gedigte te illustreer soos byvoorbeeld Goblin Market deur die gevierde digter Christina Rossetti, sy suster.
Rossetti se persoonlike lewe was nou verweef met sy werk, veral sy verhoudings met sy modelle en muses Elizabeth Siddal (met wie hy getrou het), Fanny Cornforth en Jane Morris.
Vroeë lewe
Rossetti was die seun van die emigrant Italiaanse geleerde Gabriele Pasquale Giuseppe Rossetti en sy vrou Frances Mary Lavinia Polidori. Gabriel Charles Dante Rossetti is op 12 Mei 1828 in Londen gebore. Sy gesin en vriende het hom Gabriel genoem, maar in publikasies het hy sy eerste naam aangegee as Dante ter ere van Dante Alighieri. Hy was die broer van die digteres Christina Rossetti, die kritikus William Michael Rossetti, en die skrywer Maria Francesca Rossetti. Sy vader was ‘n Katoliek, ten minste voor dié se troue, en sy moeder was Anglikaans; klaarblyklik was Gabriel gedoop as Anglikaan en het hy die denominasie ook aangehang. John William Polidori, wat sewe jaar voor sy geboorte oorlede is, was Rossetti se oom aan moederskant. Rossetti is tuis geskool tydens sy jeug en het later King's College School bygewoon. Hy het dikwels die Bybel gelees, saam met die werke van Shakespeare, Dickens, Walter Scott, en Lord Byron.
Die jeugdige Rossetti is beskryf as "ingekeer, welsprekend, passievol en charismaties" maar ook "vurig, ywerig, hartstogtelik en poëties". Soos al sy broers en susters het hy daarna gestreef om ‘n digter te word, en King's College School, Wimbledon te die skool se oorspronklike ligging naby The Strand, Londen bygewoon. Hy wou ook ‘n skilder word, en het groot belangstelling getoon in Middeleeuse Italiaanse kuns. Hy het vanaf 1841 tot 1845 Henry Sass se Tekenakademie bygewoon, waarna hy ingeskryf het aan die Antieke Skool van die Koninklike Akademie, wat hy in 1848 verlaat het. Nadat hy die Koninklike Akademie verlaat het, het Rossetti onder Ford Madox Brown gestudeer, met wie hy regdeur sy lewe ‘n getroue verhouding sou hê..
Die groep se doelwit was die hervorming van Engelse kuns deur die verwerping van wat hulle beskou het as die meganistiese benadering wat eerste aangewend is deur die Manneristiese kunstenaars wat Rafaël en Michelangelo opgevolg het en die formele opleidingsregime wat deur Joshua Reynolds bekendgestel is. Hulle benadering was om na die gedetailleerdheid, intense kleure en ingewikkelde komposisies van Quattrocento Italiaanse en Vlaamse kuns terug te keer. Die gesaghebbende kritikus John Ruskin het geskryf:
Elke Pre-Rafaëlitiese landskapagtergrond is in die fynste besonderhede geskilder, in die ope lug, en van die voorwerp self. Op sy beurt ook is elke Pre-Rafaëlitiese figuur, hoe goed dit ook al uitgedruk word, ‘n ware portret van ‘n lewende persoon.
Vir die eerste uitgawe van die broederskap se tydskrif, genaamd The Germ, wat vroeg in 1850 uitgegee is, het Rossetti ‘n gedig bygedra getitel The Blessed Damozel, asook ‘n verhaal oor ‘n fiktiewe vroeë Italiaanse kunstenaar wat geïnspireer is deur ‘n visioen van ‘n vrou wat hom aanspoor om die menslike en die goddelike in sy kuns te kombineer. Rossetti was altyd meer geïnteresseerd gewees in die middeleeuse teenoor die moderne kant van die beweging, en het gewerk aan vertalings van Dante en ander middeleeuse Italiaanse kunstenaars en die stilistiese karakteristieke van die vroeë Italianers aangeneem.
Vroeë jare
Rossetti se eerste belangrike olieverfskilderye vertoon die realistiese kwaliteite van die vroeë Pre-Rafaëlitiese Beweging. Sy The Girlhood of Mary Virgin (1849) en Ecce Ancilla Domini (1850) beeld Maria uit as ‘n tienermeisie. William Bell Scott het die progressie van die skildery (Girlhood) in Hunt se ateljee waargeneem en as volg opgemerk oor die jong Rossetti se tegniek:
"Hy was besig om in olieverf met waterkleur kwasse te skilder; die verf so verdun soos waterkleurverf; op doeke wat hy voorberei het met wit totdat die oppervlak so glad soos kartonbord was, en elke stuk het deurskynend gebly. Ek het meteens gesien dat hy nie ‘n ortodokse seun was nie, maar alleen opgetree het uit estetiese motiewe. Die mengsel van genialiteit en dilettantisme van beide mans het my vir ‘n oomblik spraakloos gelaat, en my nuuskierigheid aangewakker."
Rossetti het - geaffekteer deur kritiek op sy tweede belangrike skildery, Ecce Ancilla Domini, wat in 1850 vertoon is, en die "toenemend histeriese reaksie wat die Pre-Rafaëlitiese beweging daardie jaar tegemoetgeloop het" - hom na waterkleure verf gewend wat privaat verkoop kon word. Alhoewel sy werk mettertyd ondersteuning gekry het van John Ruskin, het Rossetti daarna min uitgestal.
Dante en die Middeleeue
In 1850 het Rossetti met Elizabeth Siddal kennis gemaak. Sy was ‘n belangrike model vir die Pre-Rafaëlitiese skilders. Oor die volgende dekade het sy Rossetti se muse, leerling en passie geword. Hulle is in 1860 getroud. Rossetti se onvoltooide skildery, Found, wat in 1853 begin is en ten tyde van sy afsterwe nog onvoltooid was, was sy enigste belangrike onderwerp uit die moderne lewe. Dit het ‘n prostituut uitgebeeld wat van die straat afgehaal is deur ‘n landelike man, wat dan die vrou as sy ou geliefde herken. Rossetti het egter toenemend simboliese en mitologiese beelde verkies teenoor realistiese beelde. Rossetti het vir baie jare aan Engelse vertalings van Italiaanse poësie gewerk, insluitende Dante Alighieri se La Vita Nuova (gepubliseer as The Early Italian Poets in 1861). Hierdie werk asook Thomas Malory se Le Morte d'Arthur het Rossetti se kuns uit die 1850’s geïnspireer. Hy het ‘n metode geskep van waterverfskilder, met gebruikmaking van gekonsentreerde of dik pigment gemeng met gom ten einde effekte te skep wat soortgelyk is aan middeleeuse manuskrip illuminasies. Hy het ook ‘n nuwe tekentegniek in pen-en-ink ontwikkel. Sy eerste gepubliseerde illustrasie was The Maids of Elfen-Mer (1855), na ‘n gedig deur sy vriend William Allingham, en hy het twee illustrasies bygedra tot Edward Moxon se 1857 uitgawe van Lord Tennyson se Poems asook illustrasies vir werke deur sy suster Christina Rossetti.
Sy visioene van Arthuriaanse romanse en middeleeuse ontwerp het ook as inspirasie gedien vir William Morris en Edward Burne-Jones. Nóg Burne-Jones nóg Morris het Rossetti geken, maar nogtans was hulle grootliks deur sy werke beïnvloed. Hulle het Rossetti ontmoet deur hom as ‘n bydraer tot hulle Oxford and Cambridge Magazine te rekruteer, welke tydskrif Morris in 1856 gestig het ten einde sy idees oor kuns en poësie te bevorder.
Daardie somer het Morris en Rossetti Oxford besoek. Die Oxford Union debatsaal was onder konstruksie; hulle wou die boonste mure skilder met tonele uit Le Morte d'Arthur en die dak tussen die balke versier. Sewe kunstenaars was gerekruteer, waaronder Valentine Prinsep en Arthur Hughes. Die werk is met haas begin. Die fresko’s, wat met te veel haas begin is, het meteens begin verdof en is tans nouliks herkenbaar. Rossetti het twee susters, Bessie en Jane Burden as modelle vir die Oxford Union muurskilderye gerekruteer, en Jane het in 1859 Morris se eggenote geword.
Boekkuns
Letterkunde is van die begin af in die werk van die Broederskap van die Pre-Rafaëliete geïntegreer (insluitende die van Rossetti), met verskeie skilderye wat direkte letterkundige verwysings bevat. John Everett Millais se vroeë werk, Isabella (1849), beeld byvoorbeeld ‘n episode uit, uit John Keats se Isabella, or the Pot of Basil (1818). Rossetti was veral kritiese gewees oor die ornamentasie van Victoriaanse geskenkboeke en het gepoog om die bindwerk en illustrasies daarvan te verfyn ten einde dit te belyn met die beginsels van Estetiese Beweging. Rossetti se hoof bindwerk is tussen 1861 en 1871 ontwerp. Hy het met sy suster, die digteres Christina Rossetti, saamgewerk as ontwerper/illustreerder op die eerste uitgawe van Goblin Market (1862) en The Prince's Progress (1866). Een van Rossetti se prominentste bydrae tot illustrasie was die boek Poems deur Alfred Tennyson (gepubliseer deur Edward Moxon in 1857 en informeel bekend as die 'Moxon Tennyson'). Moxon het voorsien dat akademici van die Koninklike akademie die illustreerders van die projek sou wees, maar dit was gou onderbreek toe Millais, 'n stigterslid van Pre-Rafaëlitiese Broederskap, betrokke geraak het by die projek. Millais het vir William Holman Hunt en Rossetti vir die projek gerekruteer, en die betrokkenheid van hierdie kunstenaars het die gehele produksie van die boek omvorm. Laurence Housman het, met verwysing na Pre-Rafaëlitiese illustrasies, soos volg geskryf "[...] Die illustrasies van die Pre-Rafaëliete was persoonlike en intellektuele interpretasies van die gedigte wat aanleiding daartoe gegee het, en nie bloot eggo's wat belyn is met die woorde van die teks nie." Die Pre-Rafaëliete se visualisasie van Tennyson se gedigte het die reeks moontlikhede aangedui wat die interpretasie van geskrewe werke betref, net sowel as hul unieke benadering tot die visualisasie en konkreetmaking van die verhaal op die medium van die doek.
"Ek het nog nie eens met ontwerpe vir die gedigte begin nie, maar reken dat ek die Vision of Sin, en Palace of Art ens. sal probeer — waar mens op jou eie houtjie kan allegorie kan inwerk sonder om ‘n streep te trek deur jou eie en andere se verskillende en spesifieke idees omtrent die betrokke digters."
Hierdie passasie maak dit duidelik dat Rossetti nie slegs ‘n begeerte gehad het om die digter se narratief te ondersteun nie, maar ook om ‘n allegoriese illustrasie te skep wat apart van die teks moes funksioneer. In hierdie opsig gaan Pre-Rafaëlitiese illustrasies verder as om bloot ‘n episode uit ‘n gedig uit te beeld, maar funksioneer dit eerder soos onderwerpprente binne-in ‘n teks. Illustrasie is nie onderhewig aan die teks nie en vice versa. Versigtige en oordeelkundige vakmanskap word met betrekking tot elke aspek van produksie uitgeoefen, en elke element, alhoewel gekwalifiseerd ‘n artistieke skepping in eie reg, dra by tot ‘n verenigde en saamgestelde kunsvoorwerp (die boek).
Godsdienstige invloede op sy werke
Engeland het aan die begin van 1833 tot ongeveer 1845 ‘n herlewing van godsdienstige oortuiginge en praktyke ondervind. Die Oxford Beweging, ook bekend as die Traktariese Beweging, het op daardie stadium ‘n Beweging terug na die restourasie van Christelike tradisies van stapel gestuur wat in die Kerk verwaarloos is. Rossetti en sy gesin het sedert 1843 Christ Church in Albany St bygewoon. Sy broer, William Michael Rossetti het opgemerk dat dienste in die kerk begin verander het sedert die aanvang van die "High Anglican movement" (Hoë Anglikaanse beweging). Die priester William Dodsworth was verantwoordelik gewees vir die veranderinge, insluitende die byvoeging van die Katolieke praktyk om blomme en kerse naby die altaar te plaas. Rossetti en sy gesin, saam met twee van sy kollegas (waarvan een 'n medestigter was van die Broederskap van die Pre-Rafaëliete) het ook St. Andrew by Wells St, ‘n Hoë Anglikaanse kerk, bygewoon. Dit is noemenswaardig dat die Anglo-Katolieke herlewing tydens die laat 1840’s en 1850’s ‘n bepalende invloed op Rossetti uitgeoefen het. Die spirituele uitdrukkings van sy skilderwerk The Girlhood of Mary Virgin, wat in 1849 voltooi is dien as bewys van hierdie bewering. Die skilderwerk se altaar is op soortgelyke wyse versier as die van ‘n Katolieke altaar, wat dien as bewys van Rossetti se familiariteit met die Anglo-Katolieke herlewing. Die onderwerp van die skilderwerk, die Maagd, is besig met naaldwerk aan ‘n rooi kleed, welke ‘n belangrike komponent van die Oxford Beweging was – welke beweging klem geplaas het op borduurwerk van altaarkleedstukke deur vroue. Die Oxford hervormers het twee belangrike aspekte van hul beweging geïdentifiseer, dat "die einddoel van alle godsdienste verbondenheid met God moet wees," en "dat die Kerk deur God ingestel is vir die doel van Sy volvoering."
Van die begin van die broederskap se formasie in 1848 het hulle kunswerke godsdienstige onderwerpe ingesluit. Hul doelwit was om ‘n boodskap van “morele hervorming” by wyse van die styl van hul werke, wat ‘n "ware gestalte van die natuur" is, te kommunikeer. Rossetti spesifiek, vertoon in sy Hand and Soul (wat in 1849 geskryf is) sy hoofkarakter Chiaro as ‘n kunstenaar met spirituele inklinasies. In die teks verskyn Chiaro se gees voor hom in die gedaante van ‘n vrou wat hom opdrag gee "om sy siel en arbeid tot diens van God te stel." Die Rossetti Argief definieer die teks as "Rossetti se manier om sy toegewydheid aan kuns, godsdienstige toewyding en deurgaans sekulêre historisisme te orden." Op soortgelyke wyse, in The Blessed Damozel, wat tussen 1847 en 1870 geskryf is, maak Rossetti gebruik van Bybelse taal soos byvoorbeeld "From the gold bar of Heaven" ten einde die Damozel te beskryf wat vanaf die Hemel op die aarde afkyk. Ons sien hier ‘n verband tussen die liggaam en siel, tussen die sterfling en die bonatuurlike, wat ‘n gebruiklike tema in Rossetti se werk is. In Ave (1847), wag Maria die dag af dat sy haar Seun in die Hemel sal ontmoet; die byeenkom van die aardse met die hemelse. Die teks plaas nadruk op ‘n belangrike element in Anglikaanse Mariaanse teologie wat Maria se liggaam en siel beskryf as opgeneem in die Hemel.
’n Nuwe rigting
Rossetti het om en by 1860 teruggekeer na olieverfskilder, en sodoende die kompakte en digte middeleeuse komposisies van die 1850’s ten gunste van kragdadige beelde van vroue in plat piktorale ruimtes wat gekarakteriseer is deur digte kleure geabandoneer. Hierdie skilderye sou weldra ‘n groot invloed uitoefen op die ontwikkeling van die Europese Simboliese beweging. In hierdie skilderye het Rossetti se uitbeelding van vroue op byna obsessief wyse gestileerd geraak. Hy het sy nuwe minnares, Fanny Cornforth, as die toppunt van fisiese erotisisme uitgebeeld, terwyl Jane Burden, die vrou van sy besigheidsvennoot William Morris, verheerlik is as ‘n godin. "Soos in Rossetti se vorige hervormings, het die nuwe tipe onderwerp verskyn binne die konteks van ‘n volskaalse re-konfigurasie van die skilderkuns, van die mees basiese vlak van materiale en tegnieke tot die mees abstrak of konsepsuele vlak van die bedoelinge en idees wat in visuele vorm gegiet kan word." Hierdie nuwe werke was nie gebaseer op die middeleeuse tegniek nie, maar op die Italiaanse Hoë Renaissance kunstenaars van Venesië, te wete Titiaan en Veronese.
In 1861 het Rossetti ‘n stigtersvennoot geword van die dekoratiewe kunsfirma Morris, Marshall, Faulkner & Co. met Morris, Burne-Jones, Ford Madox Brown, Philip Webb, Charles Joseph Faulkner en Peter Paul Marshall. Rossetti het ontwerpe bygedra vir loodglas en ander dekoratiewe voorwerpe.
Rossetti se vrou, Elizabeth, het in 1862 aan ‘n oordosis Laudanum beswyk, wat moontlik selfmoord was, kort nadat sy geboorte gegee het aan ‘n doodgebore kind. Rossetti het toenemend depressief geword, en by die dood van sy geliefde Lizzie het hy die meeste van sy ongepubliseerde gedigte saam met haar by die Highgate-begraafplaas begrawe, alhoewel hy dit later laat opgrawe het. Hy het haar beeld geïdealiseer as Dante se Beatrice in ‘n aantal skilderye soos o.a. Beata Beatrix.
Cheyne Walk-jare
Na die afsterwe van sy vrou het Rossetti ‘n Tudor Huis aan Cheyne Walk 16 in Chelsea gehuur waar hy vir 20 jaar sou leef, omring met weelderige meublement en ‘n parade van eksotiese voëls en diere. Rossetti se fassinasie met eksotiese diere het regdeur sy lewe voortgegaan, en gekulmineer in die aankoop van onder andere ‘n llama. Rossetti het Fanny Cornforth (wat op delikate wyse deur William Allington beskryf is as Rossetti se "tuisteskepper") in haar eie nabygeleë woning in Chelsea onderhou, en verskeie gewaagde beeld van haar tussen 1863 en 1865 geskilder.
Jane Morris, wie Rossetti gebruik het as model vir die Oxford Union muurskilderye wat hy saam met William Morris en Edward Burne-Jones in 1857 geskilder het, het ook tydens die jare vir hom gesit; hy was obsessief oor haar. Jane Morris is ook afgeneem deur John Robert Parsons, wie se foto’s deur Rossetti oorgeskilder is. In 1869 het Morris en Rossetti ‘n tuiste aan die rand van die stad genaamd Kelmscott Manor by Kelmscott, Oxfordshire, as ‘n somertuiste gehuur, dit sou die ligging van ‘n lang en ingewikkelde verhouding word. Hulle het somers daar spandeer saam met Morris se kinders terwyl Morris in 1871 en 1873 na Ysland gereis het.
Tydens hierdie jare is Rossetti besoek deur sy vriende, vernaam Charles Augustus Howell. Howell het hom gehelp om sy gedigte uit sy vrou se graf op te grawe, welke gedigte in 1870 gepubliseer is in die bundel getitel Poems by D. G. Rossetti. Hulle het kontroversie geskep toe hulle aangeval is as die toppunt van die "fleshly school of poetry". Die gedigte se erotisisme en sensualiteit het aanstoot gegee. Een gedig, getitel "Nuptial Sleep", beskryf ‘n paartjie wat na geslagsomgang aan die slaap raak. Dit was deel van Rossetti se sonnetsiklus The House of Life, welke ‘n komplekse reeks gedigte is wat die fisiese en spirituele ontwikkeling van ‘n intieme verhouding naspoor. Rossetti het die sonnetvorm beskryf as ‘n “oomblik se monument", wat impliseer dat dit gepoog het om die gevoelens van ‘n vervlietende oomblik vas te vang, en in die proses op die gevoelens se betekenis reflekteer. The House of Life is ‘n reeks van verbandhoudende monumente tot hierdie oomblikke – ‘n uitvoerige en uitgebreide geheel gemaak van ‘n mosaïek van intens-beleefde en beskrewe fragmente. Dit was Rossetti se mees substansiële letterkundige prestasie. Die bundel bevat ook vertalings, insluitende sy Ballad Of Dead Ladies, ‘n 1869 vertaling van François Villon se gedig Ballade des dames du temps jadis.  (Die woord "yesteryear" word aan Rossetti toegeskryf as ‘n neologisme wat vir die eerste keer gebruik is in die vertaling.)
In 1881 het Rossetti ‘n tweede bundel gedigte getitel Ballads and Sonnets gepubliseer wat die oorblywende sonnette uit The House of Life ingesluit het.
Agteruitgang en afsterwe
Kritici se reaksie tot Rossetti se eerste bundel poësie het in Junie 1872 bygedra tot ‘n geestesineenstorting, en alhoewel Rossetti in September van die jaar aangesluit het by Jane Morris by Kelmscott, het hy "sy dae spandeer in ‘n waas van chloorhidraat en whisky". Die volgende somer het hy baie verbeter, en beide Alexa Wilding en Jane het vir hom gesit by Kelmscott, waar hy ‘n reeks droomagtige portrette geskep het. In 1874 het Morris sy dekoratiewe kunsfirma herorganiseer en Rossetti uit die besigheid gelaat. Die gekunstelde fiksie in terme waarvan beide mans saam met Jane by Kelmscott gewoon het kon nie volgehou word nie. Rossetti het Kelmscott skielik in Julie 1874 verlaat en nooit weer teruggekeer nie. Aan die einde van sy lewe het hy in ‘n morbiede toestand verval wat vererger is deur sy dwelmverslawing aan chloorhidraat en toenemende geestelike onstabiliteit. Hy het sy laaste jare spandeer as ‘n kluisenaar by Cheyne Walk.
Versamelings en kritiese assessering
Die Tate Britain, Birmingham Museum en Kunsgalery, Manchester Kunsgalery, Salford Museum en Kunsgalery en Wightwick Manor National Trust bevat almal groot versamelings van Rossetti se werk; ‘n aantal werke is aan Salford nagelaat by die dood van L. S. Lowry in 1976. Lowry was president van die Newcastle-gebaseerde 'Rossetti Society' wat in 1966 gestig is. Lowry se privaatversameling van werke was hoofsaaklik opgebou rondom Rossetti se skilderye en sketse van Lizzie Siddal en Jane Morris. Noemenswaardige stukke het Pandora,  Proserpine en ‘n tekening van Annie Miller ingesluit.
Tydens ‘n onderhoud met Mervyn Levy het Lowry sy fassinasie met die Rossetti vroue in verhouding tot sy eie werk verduidelik: “Ek hou geheel en al nie van die vroue nie, maar hulle fassineer my, soos ‘n slang. Dit is waarom en altyd Rossetti [se werke] koop wanneer die geleentheid hom voordoen. Sy vroue is egter nogal regtig aaklig. Dit is soos ‘n vriend van my wat sê dat hy my werk haat, alhoewel dit hom fassineer." Die vriend waarna Lowry verwys het was die sakeman Monty Bloom, aan wie hy ook sy fassinasie met Rossetti se portrette verduidelik het: “Hulle is nie werklike vroue nie.[…] Hulle is drome.[…]Hy het hulle gebruik vir iets in sy gedagtes wat veroorsaak is deur die afsterwe van sy vrou. Ek mag dalk heeltemal verkeerd wees, maar al die portrette is grotendeels na die dood van sy vrou geskep."
Die gewildheid, reproduksie, en algemene beskikbaarheid van Rossetti se latere skilderye van vroue het daartoe gelei dat hy geassosieer word met " ‘n morbiede sensualiteit". Sy kleinskaalse vroeë werke en tekeninge is minder bekend, maar dit is in hierdie werke dat sy oorspronklikheid, tegniese vernuf en vindingrykheid en belang in die wegbeweeg van akademiese tradisie die beste waargeneem kan word. Soos Roger Fry in 1916 geskryf het, "Rossetti, meer as enige ander kunstenaar sedert Blake, mag geprys word as ‘n pionier van nuwe idees" in die Engelse Kuns.
Media
Rossetti is gespeel deur Oliver Reed in Ken Russell se televisierolprent getitel Dante's Inferno uit 1967. Die Broederskap van die Pre-Rafaëliete was reeds die onderwerp van twee eietydse BBC dramas. Die eerste, The Love School, (1975) se rolverdeling sluit Ben Kingsley in as Rossetti. Die tweede was Desperate Romantics, waarin Rossetti deur Aidan Turner gespeel word. Dit was uitgesaai op BBC Two op Dinsdag 21 Julie 2009.
Dr. Frasier Crane (Kelsey Grammer) verskyn in ‘n episode van Cheers as Dante Gabriel Rossetti vir sy Halloween kostuum. Sy vrou Dr. Lilith Sternin-Crane verskyn as Rossetti se suster Christina. Hul seun Frederick is opgetooi as Spiderman.
Invloed
Rossetti se gedig The Blessed Damozel was die inspirasie vir Claude Debussy se kantate La Damoiselle élue (1888).
Die komponis John Ireland (1879-1962) het Rossetti se gedig The One Hope uit sy Poems (1870) getoonset as een van sy Three Songs (1926).
In 1904 het Ralph Vaughan Williams (1872-1958) sy liederesiklus The House of Life gekomponeer na ses gedigte deur Rossetti. Een lied in die siklus getitel, Silent Noon, is een van Vaughan Williams se bekendste en mees gespeelde liedere.
In 1904 het Phoebe Anna Traquair The Awakening geskilder. Sy is geïnspireer deur ‘n sonnet uit Rossetti se The House of Life.
Daar bestaan bewyse wat suggereer dat ‘n aantal skilderye deur Paula Modersohn-Becker (1876-1907) beïnvloed is deur diè skilder van die Pre-Rafaëliete.
Dubbele werke (digkuns en skilder)
"Rossetti het vir die res van sy lewe sy kragte tussen skilder en poësie verdeel" - Poetry Foundation
Tarimrivier
Die Tarimrivier (Chinees: 塔里木河, Tǎlǐmù Hé; Oeigoers: تارىم دەرياسى, Tarim Däryasi) is 'n groot oos-vloeiende rivier in die weste van die Volksrepubliek China. Die rivier, met 'n lengte van 2 030 km, is die grootste rivier in die Chinese outonome gebied Xinjiang en die langste rivier in Sentraal-Asië. Die naam van die Sentraal-Asiatiese Tarimbekken tussen die Tiensjan- en die Kunlun-gebergtes is van die Tarimrivier afgelei.
Die Tarimrivier ontstaan deur die saamvloei van die riviere Aksu, Yarkant en Kaxgar, naby Aksu, Xinjiang. Aansluitend vloei die rivier in 'n oostelike rigting in die Tarimbekken deur die noordelike deel van die Taklamakanwoestyn. Die Tarimrivier eindig in die oostelike deel van die Tarimbekken. Hier verloor die rivier water deur verdamping, infiltrasie en ontslag in besproeiingskanale.
Aleksander III van Rusland
Aleksander III Aleksandrowitsj (Russies: Александр III Александрович) (Sint Petersburg, 26 Februarie 1845 — Liwadija, Krim, 20 Oktober 1894) was van 1881 tot 1894 keiser van Rusland.
Vroeë lewe
Aleksander was die tweede seun van Aleksander II by sy vrou, Maria Aleksandrowna (Marie van Hesse-Darmstadt). Hy was glad nie soos sy sagmoedige, liberale pa nie en nog minder soos sy verfynde, filosofiese, sentimentele grootoom Aleksander I. Ondanks ’n belangstelling in musiek en ballet was hy nie juis verfynd en statig nie. Sy manier van optrede was kortaf, sy manier van praat bot en reguit, sy gelaatstrekke grof en sy manier van beweeg traag.
Hy het kroonprins geword met die skielike dood van sy oudste broer, Nikolaas, in 1865. Hy het toe begin om die beginsels van die reg en administrasie te bestudeer onder Konstantin Pobedonostsef, ’n professor aan die Moskouse Staatsuniversiteit.
Op sy sterfbed het sy oudste broer die wens uitgespreek dat sy toekomstige bruid, prinses Dagmar van Denemarke, met sy opvolger trou. Op 9 November 1866 het Aleksander toe ook met haar getrou. Dit was ’n gelukkige huwelik tot die einde, sonder die owerspel wat sy pa se persoonlike lewe gekenmerk het.
Bewind
Die pogings van sy pa om groter outonomie aan die Russiese volk te gee, word deur Aleksander III beëindig. Weens die sluipmoord op sy pa glo hy sulke vryhede sal net meer rewolusionêre idees voortbring. Sy bewind is dan ook reaksionêr. Hy ontslaan die liberale ministers van sy pa, beperk die bevoegdhede van die zemstwo's, verskerp die staatstoesig op middelbare en hoër onderwys, brei die bevoegdhede van die polisie aansienlik uit en tree as bewaker van die ortodoksie streng op teen Jode, Rooms-Katolieke en Protestante. Opstandelinge en andersdenkendes word in massas na Siberië verban.