cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yellowwood Park
Yellowwood Park is 'n voorstad van Durban, oos van Chatsworth en suid van die Kenneth Stainbank-natuurreservaat. Die voorstad is aangelê op grond wat behoort het aan die Stainbank-familie waarop geelhoutbome gegroei het, en is ná die bome genoem.
Vir sensusdoeleindes beslaan die buurt 2,48 km². In 2011 was die bevolking 5 216, van wie 40% Blankes was en 38% Swart. Engels is die grootste huistaal met amper 59% en Zoeloe die naasgrootste (28,4%). Afrikaans was vierde met 6,1%.
Leadsheet
Met 'n leadsheet of chart word 'n soort musieknotasie bedoel, waar 'n komposisie weergegee word deur 'n melodie, dikwels op 'n enkele notebalk, met die akkoordsimbole aan die bokant aangedui. Hierdie notasiewyse is in algemene gebruik by jazzmusiek en ander ligte musiekgenres.
Bereitet die Wege, bereitet die Bahn, BWV 132
Bereitet die Wege, bereitet die Bahn, BWV 132, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Langsgeplaasde enjin
'n Langsgeplaasde enjin is 'n suierenjin waarby die krukas in die voertuig se ryrigting lê, dus in lyn met die lengte van die voertuig.
Dié tipe enjinuitleg word meestal by motors met agterwielaandrywing gevind, met die uitsondering van sommige Audi modelle wat oor dié tipe enjin met voorwielaandrywing beskik. By voorwielaandrywing word meestal dwarsgemonteerde enjins gebruik.
Hayden Rolence
Hayden Rolence is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Finding Dory (2016).
Golden Arrows
Die Golden Arrows is 'n sokkerspan in Durban wat in die Nasionale Eerste Divisie speel. Die Arrows se tuisveld is die Koning Zwelithini Stadion, wat 'n kapasiteit van 10 000 toeskouers het.
Beroemde sokkerspelers
Katlego Mashego
29 Oktober
29 Oktober is die 302de dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (303de in 'n skrikkeljaar). Daar volg nog 63 dae in die res van die jaar.
Ich freue mich in dir, BWV 133
Ich freue mich in dir, BWV 133, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Debbie Harry
Debbie Harry (gebore 1 Julie 1945) is 'n Amerikaanse aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Videodrome (1983), Hairspray (1988), Tales from the Darkside: The Movie (1990), en My Life Without Me (2003).
Rooikeelkoester
Die rooikeelkoester (Anthus cervinus) is 'n seldsame palearktiese-broeiende voël en swerwer na vogtige grasveld en landerye, gewoonlik naby water. Die voël is 14 cm groot en weeg 2o gram. In Engels staan die voël bekend as die Red-throated pipit. Die voël is nog net drie keer opgeteken in Suider-Afrika.
David Mulwa
David Mulwa (gebore 9 April 1945) is 'n Keniaanse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent To Walk with Lions (1999).
Umtamvuna-natuurreservaat
Die Umtamvuna Natuurreservaat is 3 257 hektaar groot en geleë aan die KwaZulu-Natal-kant van die Mtamvunarivier oorkant die voormalige Transkei. Die naaste dorp is Port Edward, 8 km noordoos van die reservaat. Die Mtamvunarivier vorm die suidelike grens van die reservaat, met 'n rivieroewer van ongeveer 28 km.
Ewan McGregor
Ewan Gordon McGregor (Engelse fonetiese uitspraak:ˈ|j|uː|ə|n) (gebore op 31 Maart 1971) is 'n Skots-Amerikaanse akteur wat reeds in verskeie rolprente gespeel het. Sy eerste professionele rol was in 1993 met die hoofrol in die Britse Kanaal 4 reeks Lipstick on Your Collar. Hy het ook die rol gespeel van die heroïenverslaafde Mark Renton in die dramafilms Trainspotting (1996) en T2 Trainspotting (2017), Obi-Wan Kenobi in die Star Wars prequel trilogy (1999–2005), die digter Christian in die musikale film Moulin Rouge! (2001), die jong Edward Bloom in Big Fish (2003), Rodney Copperbottom in Robots (2005), Camerlengo Vader Patrick McKenna in Angels & Demons (2009), "the ghost" in Roman Polanski se politiese riller The Ghost Writer (2010), Dr. Alfred Jones in die romantiese komedie-drama Salmon Fishing in the Yemen (2011), Lumière in die Disney verwerking van Skoonheid en die Ondier (2017), die titelkarakter (volwasse weergawe) Christopher Robin in die fantasie komedie-drama Christopher Robin (2018), die volwasse weergawe van Dan Torrance in die rillerfilm Doctor Sleep (2019), en die karakter Black Mask in die DC Extended Universe superheld film Birds of Prey (2020).
In 2018 wen McGregor 'n Golden Globe-toekenning vir Beste Akteur – Minireeks of Televisiefilm – vir sy rol in die TV-reeks Fargo. Hy ontvang ook Golden Globe benoemings vir Beste Akteur (musikale film of komedie) vir beide Moulin Rouge! en Salmon Fishing in the Yemen. McGregor het ook gespeel in teaterproduksies van Guys and Dolls (2005–2007) en Othello (2007–2008). Hy is in 1997 gelys as nommer 36 op die tydskrif Empire se lys van "Die Top 100 Filmsterre van Alle Tyd".
Agiou Pavlou-klooster
Die Agiou Pavlou-klooster (Grieks: Μονή Αγίου Παύλου, die klooster van sint Paulus) is ’n Oosters-Ortodokse klooster in die westelike deel van Berg Athos in Griekeland. Dit is 14de in rang van die skiereiland se kloosters. Daar is tans sowat 31 monnike.
Die Katolikon, of hoofkerk, is toegewy aan die opdra van Jesus in die tempel. Sy feesdag is op 2 Februarie volgens die Juliaanse kalender (Nuwe Styl: 15 Februarie).
Die stigter van die klooster was sint Paulus van Xeropotamou. Tussen 1355 en 1365 het die Serwiese edelman Antonije Bagaš die geruïneerde klooster gekoop en gerestoureer, en sy ab geword. Op 14 Oktober 1410 het die Serwiese heerser Đurađ Branković die dorpie Kuzmin in Kosovo aan die klooster geskenk omdat dit die wens was van die oorlede prins Lazar Hrebeljanović.
Twee idiorritmiese skiti's val onder die klooster:
Arne Lie (akteur)
Arne Lie (25 September 1921 – 22 Januarie 1982) was 'n Noorse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Stompa & Co (1962), Stompa, selvfølgelig! (1963), Stompa forelsker seg (1965), en Vårnatt (1976).
34
Die jaar 34 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 34ste jaar van die 1ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
DENSO Corporation
DENSO Corporation is 'n wêreldwye vervaardiger van motorkomponente met hul hoofkwartier in Kariya in die Aichi prefektuur in Japan. Die maatskappy is op 16 Desember 1949 gestig en is 'n lid van die Toyota-motorgroep. DENSO was aanvanklik die elektriese komponentvervaardigingsafdeling van die Toyota Motorgroep gewees maar is afgestig van die moedermaatskappy in die herkonstruksie-tydperk na die Tweede Wêreldoorlog toe die Japannese oorlogsmasjien ontbind is.
Met ingang 31 Maart 2005 het DENSO Corporation bestaan uit 171 dogtermaatskappye (64 in Japan, 33 in die Amerikas, 31 in Europa en 43 in Asië/Oseanië) met 'n totaal van 104 183 werknemers. In 2006 was DENSO 207nde gelys op die Fortune 500 lys van maatskappye met 'n totale inkomste van V.S.A $ 1.5 miljard.
Verkope
In 2004 was DENSO se wêreldwye verkoopsyfers as volg versprei:
Umbilo
Umbilo is 'n voorstad van Durban. Die naam is ontleen aan die Umbilorivier wat deur Pinetown en Queensburgh na die Umbilokanaal loop en van daar Natalbaai by Bayhead binnestroom. Die naam, wat ook as Mbilo geskryf word, is van Zoeloe-oorsprong en beteken "kokend" of "borrelend".
Scarlett Strallen
Scarlett Strallen (gebore 3 Julie 1982) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Snow Queen (1995) en Beyond the Sea (2004), en in die televisiereekse No Sweat (1997) en The Big Knights (1999).
Banteay Srei
Banteay Srei of Banteay Srey (Khmer: ប្រាសាទបន្ទាយស្រី) is ’n 10de-eeuse tempel uit die Khmer-ryk in Angkor, Kambodja. Dit is gewy aan die Hindoegod Shiva en is naby die heuwel Phnom Dei, 25 km noordoos van die hoofgroep tempels van die Middeleeuse stede Yasodharapura en Angkor Thom.
Die terrein
duimnael|140px|links|Banteay Srei is bekend vir die opgesmuktheid van sy graveerwerk, soos hierdie mitiese figuur.
Banteay Srei is grotendeels gebou van rooi sandsteen, ’n medium wat hom leen tot die ryklik versierde muurgraveerwerk wat vandag nog sigbaar is. Die geboue self is klein, wat ongewoon is in die lig van die groot konstruksies van Angkor. Dit is daarom ’n groot trekpleister onder toeriste en word algemeen beskryf as "die juweel van Khmer-kuns".
Die terrein bestaan uit drie konsentriese, reghoekige ingeslote areas wat op ’n oos-wes-as gebou is. ’n Paadjie loop van ’n buitenste toringhek na die derde, buitenste insluiting. Die binneste insluiting bevat die heiligdom en twee geboue wat biblioteke genoem word.
Geskiedenis
Die tempel is op 22 April 967 ingewy en was die eerste tempel in Angkor wat nie deur ’n koning laat bou is nie. Die howelinge Vishnukumara en Yajnavaraha word as die bouers erken. Laasgenoemde was die kleinseun van koning Harsavarman I, ’n geleerde en filantroop wat mense gehelp het wat gebuk gegaan het onder siektes, onregverdigheid of armoede. Die tempel was hoofsaaklik gewy aan die Hindoegod Shiva. Dit lyk egter of die geboue suid van die sentrale oos-wes-as aan Shiva gewy was en dié noord van die as aan Vishnu.
Die tempel se moderne naam, Banteay Srei – vesting van die vroue of vesting van skoonheid – verwys moontlik na die opgesmuktheid van die basreliëfgraveerwerk aan die mure en die klein dimensies van die geboue self.
In die 11de eeu is die tempel vergroot en herbou. Die een of ander tyd het die koning beheer daaroor gekry en weer aan Shiva gewy.
Ein Herz, das seinen Jesum lebend weiß, BWV 134
Ein Herz, das seinen Jesum lebend weiß, BWV 134, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
El (lengtemaat)
'n El is 'n ou lengtemaat, ongeveer so lank as 'n gemiddelde persoon se hand en voorarm. 'n El strek vanaf die elmboog tot die punt van die middelvinger. Dit was 'n eenvoudige manier om lengtes vinnig te kon opmeet. Die presiese lengte van 'n el het egter van een land na 'n ander, en binne 'n land selfs van een handelsentrum na 'n volgende verskil. As voorbeeld:
Utsane
Utsane is 'n Swart nedersetting in Aganang Plaaslike Munisipaliteit, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit is 28 km wes van Polokwane, net suid van 'n koppie en 'n klein opgaardam geleë.
Black Leopards
Die Black Leopards is 'n sokkerklub wat in die Nasionale Eerste Divisie speel. Hulle tuisveld is die Peter Mokaba Stadion in Polokwane, wat 'n kapasiteit van byna 42 000 toeskouers het.
Asiatiese swartbeer
Asiatiese swartbere het 'n swart pels met 'n kenmerkende wit of roomkleurige "V"-merk op die bors. Hulle het ook skerp kloue en is omnivore wat beide vleis en plante vreet.
Hierdie beer is direkte familie van die Amerikaanse swartbeer. Daar word vermoed dat beide 'n gemeenskaplike Europese voorouer deel. Hulle is nader aan mekaar verwant as enige ander beerspesies.
Na 'n dratyd van 8 maande word 1 tot 4 (meestal 2) jong beertjies gebore.
Dion George
Dion George (gebore 26 Mei 1966) is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die Demokratiese Alliansie.
Dwarsgemonteerde enjin
'n Dwarsgemonteerde enjin is 'n enjin in 'n voertuig gemonteer sodat die enjin se krukas loodreg is met die lang as van die voertuig. Baie moderne voorwieldryfvoertuie gebruik hierdie enjinuitleg. (Die meeste agterwieldryfvoertuie gebruik 'n longitudinale enjin opset, waar die enjin se krukas parallel is met die lang as van die voertuig, behalwe vir 'n paar agter-mid-enjinvoertuie, wat gebruik maak van 'n dwarsenjin op 'n transas gemonteer agter in plaas van aan die voorkant.) Die eerste suksesvolle dwarsenjinmotors was die tweesilinder DKW "Front"-reeks van motors, wat die eerste keer verskyn het in 1931. Na die Tweede Wêreldoorlog, het SAAB die opset in hul eerste model, die Saab 92, in 1947 gebruik. Die reëling was ook gebruik vir Borgward se Goliat- en Hansa-merk motors en in 'n paar ander Duitse motors. Dit was egter eers met Alec Issigonis se Mini, wat deur die British Motor Corporation bekend gestel is in 1959, dat die ontwerp lof toegeswaai is. Issigonis het die kar se ratkas in die oliebak van die enjin geinkorporeer, en daarmee 'n aandryfeenheid vervaardiging wat smal genoeg was om dwars in 'n motor wat net vier voet (1,2 m) wyd was te installeer. Tesame met die veel groter binneruim wat die uitleg meebring (die hele aandrywing beslaan net 20 persent van die motor se lengte) het die Mini 'n ware alternatief vir die konvensionele klein familiemotor geword.
Honnête homme
In die 17de eeu is die honnête homme (letterlik: eerlike, opregte man, ook: man van integriteit) 'n beskaafde mens wie se taal en maniere ooreenstem met die ideaal van die 17de eeu. Dit wil sê, 'n opgevoede kultuurmens met 'n omvattende algemene kennis en savoir faire om by iedere kring of kliek in te skakel om gesellig in goeie geselskap te verkeer; sodra hy by 'n vertrek instap, moes sy afgerondheid en waardigheid 'n aangename atmosfeer skep en uitstraal wat elke mens op sy gemak laat voel. Hy is ewe veel tuis tussen die howelinge as tussen die gewone burgery (die hof (cour) teenoor die wêreld daarbuite (monde)). Hy is hoflik, dog ingelig en wêreldwys, nederig en ontwikkeld, soos dit sy edele karakter betaam, maar hy weet ook alte goed hoe om tussen die mense om hom heen moeiteloos by aan te pas. Na sy aard, moet hy hom van alle uitspattighede onthou en sy emosies in toom hou.
Hy is die erfgenaam van die kalos kagathos uit die Griekse Oudheid, met al die genoemde trekke van Ischomachus, soos aan hom toegedig deur Xenophon. Hierdie beeld vind ook byval onder die Middeleeuse godgeleerdes, soos te sien in die begrip honestus clerus ("eerlike, opregte geestelike"). .
Geskiedenis en stand
Die honnête homme is die ideale mens wat in die 17de eeu uit die pen van moraliste en skrywers gestalte gekry het. Eintlik verraai dit veel meer oor die opkoms en uitbreiding van die middelklas (bourgeoisie) wat hul tromp-op loop teen 'n wêreld waar die ganse ruimte van die maatskaplike bewussyn geheel en al oorheers is deur die adel. Die plekkie wat die honnête homme dan hier volstaan, getuig ook van die tweeledigheid van sy sosiale stand - want omdat die oorwig van die adel die howeling tot die ideale model van die mensdom gevorm en verhef het, is hierdie beeld net so afgestempel op die burgery. Wêreldse beleefdheid is daarom sonder meer 'n morele plig, 'n gegewe vir 'n honnête homme. . In hierdie tydperk skryf Nicolas Faret dan ook die eerste verhandeling oor L'Honnête Homme (1630).
Begrip
Die honnête homme is 'n wese van kontras en ewewig. In hom heers daar spanning, wat opbou in sy soektog na ewewig tussen liggaam en siel, tussen die daaglikse eise van die lewe en dié van denke, tussen die oerdeugde en die Christendeugde. Hy moet waak teen uitspattigheid en oormaat, selfs in die goeie. Kortom, sy handel en wandel moet dus op alle lewensterreine matigheid en ewewig nastreef - van alles iets - dit is die ideaal.
Die honnête homme is 'n generalis (of, veelweter), dit wil sê, iemand wat op elke vakgebied van alles iets weet. Hy is dus die teenpool van die spesialis wat hom in één vakgebied of -rigting bekwaam (in Grieks, idiôtès: iemand wat hom so te sê afsluit en afstomp van ander kennis, in 'n eng klein wêreldjie bevind, iemand wat dom word, 'n leek, 'n idioot). Hierdie ideaal was minder daarop gemik om iemand 'n soort verworwe kennis te bied; dit het eerder afronding ten doel, om "goeie smaak" te ontwikkel.
Hierdie opvatting van die honnête homme, wat eerder na ewewig bo die opgaar van kennis strewe, adem dieselfde gees as die beginsel van Montaigne; soos hy stel: "Ek sou ook wou hê dat mens sorgvuldig daarop let om vir hulle (die leerlinge) 'n opvoeder te wees, wat die kop eerder goed instel as goed volprop [...]" (Je voudrais qu'on fût soigneux de lui choisir un conducteur qui eût plutôt la tête bien faite que bien pleine [...] ). Hierdie onnodige boekgeleerdheid word eweneens so verwoord wanneer René Descartes die standpunt huldig: "'n honnête homme is nie verplig om liewer Grieks of Latyn as Switsers of Laagbretons, die geskiedenis van die Ryk eerder as die geringste Europese staat te ken nie; [en] dat hy slegs daarvoor moet sorg dat sy vryetyd bestee word aan eerlike en nuttige dinge, en dat sy geheue gevul is met slegs die noodsaaklikste." (un honnête homme n'est pas obligé de savoir le grec ou le latin que le suisse ou le bas-breton, ni l'histoire de l'Empire que du moindre état qui soit en Europe; et qu'il doit seulement prendre garde à employer son loisir en choses honnêtes et utiles, et à ne charger sa mémoire que des plus nécessaires).
Deur die goue middeweg tussen "algemene kennis met goeie smaak" en "beleefdheid", word die ou begrip by die mens verwesenlik; dit maak van hom 'n "redelike dier" in die ou sin van die woord. Boileau voer aan die mens moet "weet en gesels/praat en lewe" (savoir et converser et vivre). .
Hierdie ideaalbeeld van die mensdom duur voort tot die middel van 20ste eeu, en nie alleen slegs in Frankryk nie. Die beskaafde, redelike en nuuskierige gentleman lig sy hoed in die jare ná die Glorieryke Rewolusie in Londen, maar verdwyn weer teen die einde van die Victoriaanse tydperk; dit kenmerk ook die vroeë Duitse Romantiek (in die gees van die Aufklärung), ens.
In 1947 kon die Franse geskiedkundige, Philippe Ariès, nog skryf: "die honnête homme is geen beroepsmatige intellektueel nie, maar 'n nuuskierige, beskaafde gees met fyn smaak." (l'honnête homme représente non pas un intellectuel professionnel, mais un esprit curieux, cultivé, de goût sûr).
Mark Rolston
Mark Rolston (gebore 7 Desember 1956) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Aliens (1986), The Shawshank Redemption (1994), Rush Hour (1998), en The Departed (2006).
Streep (lengtemaat)
'n Streep is 'n ou lengtemaat wat in Nederland gebruik is.
Met die invoering van die Nederlandse metrieke stelsel in 1820 word die lengte van 'n streep op 1 duisendste el, oftewel 1 millimeter vasgestel. In 1870 word die streep afgeskaf en met die naam millimeter vervang.
Die streep as eenheid word soms nog met reënmeters gebruik. Een streep reën is gelyk aan 1 mm reën. Die gebruik hiervan het waarskynlik te doen met die feit dat die maatbeker se strepies meer as een millimeter uit mekaar is. Dit gebeur as die maatbeker se opening klein is, terwyl 1 mm reën 1 liter reën op 1 m² voorstel.
Die Zeit, die Tag und Jahre macht, BWV 134a
Die Zeit, die Tag und Jahre macht, BWV 134a, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Albert Wessels
Albert Jan Jurie Wessels (1 Oktober 1908 - 22 Julie 1991) was 'n Suid-Afrikaanse nyweraar en die stigter van Toyota Suid-Afrika.
Lewensloop
In 1961, het Albert Wessels 'n permit verkry om tien Toyopet Stout-bakkies van Japan in te voer. Dit het tot die stigting van Toyota Suid-Afrika gelei, nadat die Japannese ooreengekom het dat Wessels die voertuie onder lisensie in Suid-Afrika kon produseer. Besigheid het skerp toegeneem, en die Wessels-familie het sy belange onder die sambreel van Wesco (genoteer op die JSE in 1971) en Metair (in 1949) gelys.
Hy is in 1937 met die Suid-Afrikaanse digter Elisabeth Eybers getroud, maar die egpaar - wat drie dogters en 'n seun gehad het - het in 1961 geskei. Die Albert Wessels Trust het egter steeds die Elisabeth Eybersbeurs befonds.
Toyota-produkte was baie gewild in Suid-Afrika en in 1968 het Toyota die grootste vervaardiger van handelsvoertuie in die land geword. In dieselfde jaar is dit ook deur die Suid-Afrikaanse finansiële pers as "maatskappy van die jaar" gekies. Wessels publiseer in 1987 'n outobiografie, "Boer tot nyweraar".
Albert Wessels is in 1988 as hoof- uitvoerende beampte van Toyota Suid-Afrika deur sy seun, Bert Wessels, opgevolg; Bert het ook die maatskappy se uitvoerende voorsitter geword met sy pa se dood.
Reënmeter
'n Reënmeter is 'n instrument wat deur meteoroloë en hidroloë gebruik word om neerslag gedurende 'n bepaalde periode op te vange en te meet. Die hoeveelheid neerslag word in millimeters aangedui. Een millimeter kom ooreen met 1 liter water per vierkante meter.
Eenvoudige reënmeters word gewoonlik van glas of 'n deursigtige plastiek gemaak. Die reënmeter bestaan uit 'n bottel of fles waarin die neerslag opgevang word. Sommige reënmeters is gekalibreer (in millimeters uitgemeet) sodat die hoeveelheid neerslag direk afgelees kan word. Die deursnee van die opening aan die bokant moet representatief wees vir die aantal gevalle millimeter neerslag.
As die neerslag nie reën is nie, soos byvoorbeeld met ys of sneeu, word 'n ingeboude verwarmer gebruik om die neerslag te smelt. Nadat dit gesneeu het kan die hoogte van die sneeu ook gebruik word om die aantal millimeters te bepaal. Een sentimeter sneeu is ongeveer gelyk aan een millimeter gesmelte water.
Bob Borowsky
Bob Borowsky (1929-) is ’n Suid-Afrikaanse bariton en apteker. Hy het in altesaam 650 opera-, operette- en oratoriumuitvoerings in Suid-Afrika opgetree. Hy het hom veral in operas van Puccini, Verdi en Donizetti vir die eertydse Truk in Pretoria onderskei. Borowsky het talle ligtemusiekkonserte met die sopraan Doris Brasch (1929–2012) aangebied en groot kommersiële sukses daarmee behaal. Hy het ook saam met Leonore Veenemans (1935–1973) opgetree.
In 1990 emigreer hy na Australië, waar hy tot 2009 nog professioneel gesing het.
Vlag van die Falkland-eilande
Die vlag van die Falkland-eilande, ’n Britse oorsese gebied is op 25 Januarie 1999 in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n blou Britse vaandel met die wapen van die eiland op die wapperkant.
Gebruik
Sedert die goedkeuring van die vlag is dit aaneen gebruik buiten vir die tyd van die besetting (2 April – 14 Junie 1982) gedurende die Falklandoorlog. Die 30ste herdenking van die eilande se bevryding na die oorlog is gevier deurdat die vlag op verskeie regeringsgeboue in Londen vertoon is, insluitend Downingstraat 10 en die Ministerie van Buitelandse sake in Whitehall
Wasbank
Wasbank is 'n dorp in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Daar word aanvaar dat die dorpie se naam afgelei is van die plat klippe in die rivier wat die Zoeloevroue as wasplek gebruik het. Daar is ook 'n spoorweghalte hier. Volgens oorlewering het Andries Pretorius sy belofte aan God hier naby gemaak net voor die Slag van Bloedrivier.
Skotse nasionale rugbyspan
Skotland se belangrikste internasionale verskyning is tydens die vierjaarlikse rugbywêreldbekertoernooi wat sedert 1987 beslis word. Sedert die eerste Rugbywêreldbekertoernooi in 1987 het die span aan al nege toernooie deelgeneem. Hulle beste uitslag was in 1991 toe Skotland die klein finale om die derde plek teen die Nieu-Seelandse All Blacks verloor het.
Skotse rugby dateer terug na 1871 toe Skotland Engeland in die eerste internasionale rugbywedstryd op Raeburn Place verslaan het. Sedert die voorganger van die Vyf- en Sesnasies-toernooi, die Tuisnasies, in 1883 ’n aanvang geneem het, is die span 15 keer as die kampioen gekroon – insluitend in die laaste Vyfnasies in 1999 – en het nog nege ander kere die titel gedeel. Sedert Italië in 2000 by die kompetisie aangesluit het om die Sesnasies te vorm, het Skotland nog nie ’n titel verower nie. Daar is nog altyd strawwe wedywering tussen Skotland en hul Britse buurnasie Engeland. Skotland ding as deel van die Sesnasies-toernooi met England om die Calcuttabeker mee, die oudste trofee in rugby.
Skotse spelers dra tradisioneel donkerblou truie, wit broeke en blou kouse. Die span se tuisstadion is Murrayfield in Edinburg waar hulle vir die eerste keer in 1925 gespeel het. Veral tydens tuiswedstryde skep die Skotse aanhangers, ondersteun deur tradisionele doedelsakke, ’n unieke atmosfeer wanneer hulle The Flower of Scotland sing. Die beheerliggaam Wêreldrugby beskou Skotland as ’n vlak-een rugbynasie. Tien voormalige Skotse rugbyspelers is in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem. Skotland is tans (Maart 2023) vyfde op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.
Beheerliggaam
Die beheerliggaam vir rugby in Skotland is die Skotse Rugbyunie (Scottish Rugby Union, SRU). Die SRU is in 1873 as Skotse Voetbalunie (Scottish Football Union, SFU) gestig en is naas die Engelse Rugbyvoetbalunie (RFU) die tweede oudste beheerliggaam in die rugbygeskiedenis. In 1886 het die SFU saam met die Ierse Rugbyvoetbalunie (IRFU) en die Walliese Rugbyunie (WRU) die Internasionale Rugbyraad (IRR), die huidige Wêreldrugby, gestig. Sedert 1924 dra die Skotse beheerliggaam sy huidige naam. Die belangrikste rugbyliga in Skotland is die Verenigde Rugbykampioenskap, waaraan 14 spanne uit Ierland, Italië, Skotland, Suid-Afrika en Wallis deelneem, waaronder die twee Skotse spanne Edinburgh Rugby en Glasgow Warriors. Benede word die Skotse Premierskap tussen tien spanne uitgespeel. Bo die nasionale kampioenskap word jaarliks saam met klubs uit Engeland, Frankryk, Ierland, Italië en Wallis die Europese Rugbykampioenskapbeker en die Europese Rugbyuitdagingsbeker uitgespeel.
Naas die amptelike nasionale span roep die SRU ook ander keurspanne byeen. Scotland A is die tweede nasionale span van Skotland. Nes ander rugbynasies beskik Skotland oor ’n o/20-nasionale span wat aan die o/20-Sesnasies-toernooi en die Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem. Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin aansluitend hul opleiding. Skotland beskik oor ’n nasionale span vir studente, die Schoolboys, wat as ’n voorbereiding op die Skotse nasionale rugbyspan dien.
Dit word as ’n groot prestasie beskou om saam met die Britse en Ierse Leeus na die Suidelike Halfrond te toer, waar hulle sowat al om die vier jaar teen die Nieu-Seelandse All Blacks, die Suid-Afrikaanse Springbokke of die Australiese Wallabies speel.
Begin van die hanteerspel
Verskeie nuwe skole is gedurende die eerste helfte van die 19de eeu in Skotland gestig, waaronder die Edinburg Akademie (1824), Loretto (1827), Merchiston Kasteelskool (1833), Glasgow Akademie (1845) en Trinity College, Glenalmond (1847). Dit is bekend dat eenvoudige en kru vorme van voetbal by al hierdie skole gespeel is. Dit was egter in Edinburg waar die hanteerspel wortel geskiet en na die res van Skotland begin versprei het.
Twee jong broers, Francis en Alexander Crombie, het in 1854 van Durham-skool na Edinburg gekom. Francis het by die Akademie aangesluit, maar Alexander het reeds sy skoolopleiding voltooi. Blykbaar het nie een van die twee broers by Durham-skool voetbal gespeel nie, maar hulle het hulle kennis van die reëls, soos wat dit by Rugby-skool gespeel is, na Skotland saamgeneem. Francis Crombie was die eerste skoolvoetbalspankaptein en Alexander was aan die stigting van die Edinburg Akademie se Voetbalklub aktief betrokke. Hy het vir lidmaatskap gekwalifiseer volgens ’n reël wat familielede van skoolleerlinge toegelaat het om aan te sluit. In 1858 het hy die eerste kaptein van die voetbalklub geword – ’n posisie wat hy vir agt jaar sou beklee. Omtrent dieselfde tyd het nog ’n seun, genaamd Hamilton, in 1856 van ’n Engelse privaatskool na die Koninklike Hoërskool in Edinburg gekom en ’n kopie van die Reëls van Rugbyvoetbal, soos hy dit in die Suide geken het, saamgeneem. Dié dokument was instrumenteel in die aanpassing van die hoërskool se bestaande spel aan die nuwe vorm.
Die eerste gedokumenteerde interskolewedstryd in Skotland was die Koninklike Hoërskool teen Merchiston Kasteelskool wat op 13 Februarie 1858 gespeel is. Dié wedstryd is egter sonder eenvormige reëls en bal gespeel (die Koninklike Hoërskool het van “reusagtige opgeblase koeëls met ’n groot omvang en van ’n groot swaarheid” berig), wat die spelvloei gekniehalter het. Oor verskeie jare heen het die spel egter die Rugby-skool se weergawe oorgeneem. Voorheen was daar verskeie plaaslike weergawes wat binne-in wedstryde noodwendig tot dispute gelei het. Tot laat in die 1870’s het slegs die Edinburg Akademie, Merchiston Kasteelskool en die Koninklike Hoërskool ’n eenvormige vorm van die spel gespeel.
Vanaf die middel-1860’s het seniorklubs met voormalige leerlinge in beide Edinburg en Glasgow begin vorm. Die klubs het teen mekaar begin speel deur gebruik te maak van die nuwe riglyne. In die vroeë klubwedstryde is spel gereeld onderbreek sodat kapteins en skeidsregters verskille in die reëls kon besleg; dit was egter nie ’n permanente toestand nie. ’n Stel vergaderings is deur die Edinburg Akademiese Voetbalklub gereël en in 1868 het dié klub, met die instemming van ander skole en klubs, reëls vir die spel in Skotland opgestel en gedruk. Die boekie wat saamgestel is, Laws of Football as played by the Principal Clubs in Scotland, het bekend geword as die “Groen Boek“. Die reëlboekie se titel was sonder die woord “Rugby”.
’n Uitdaging aan Engeland
In Desember 1870, ná ’n reeks sokkerwedstryde tussen Engeland en Skotland wat in Londen gespeel en almal deur Engeland gewen is, het ’n groep Skotte ’n uitdagingsbrief in die Skotse koerant The Scotsman en in die Londense sportkoerant Bell’s Life gepubliseer, waarin hulle Engeland genooi het om ’n twintigtal vir ’n rugbywedstryd na Skotland te stuur. Die Engelse kon skaars só ’n uitdaging ignoreer, wat gelei het tot die eerste internasionale rugbywedstryd. Dit is op die krieketveld van die Edinburg Akademie, Raeburn Place, op Maandag 27 Maart 1871, gespeel. Dit was nie net die eerste wedstryd tussen albei lande in enige sportsoort nie, maar ook die eerste internasionale rugbywedstryd. Die Skotte het dié stryd voor ’n skare van 4 000 met ’n doel en ’n drie gewen teenoor die enkele drie wat Engeland gedruk het.
Engeland het egter die volgende jaar by die Kennington Ovaal in Londen wraak geneem en met 2–1 doele gewen. Die vroeë wedstryde het nie oor ’n gestruktureerde puntestelsel beskik nie; dit sou eers ná 1890 ingestel word nadat ’n geskikte formaat vir die puntestelsel ontwerp is. Tot in 1875 is – soos in sokker – internasionale rugbywedstryde beslis deur die aangetekende aantal doele (beide doelskoppe en skepdoele), maar vanaf 1876 het die aantal drieë ’n wedstryd beslis as die spanne gelykop was. Soos dit in die vroeë jare van rugby gebruiklik was, het vir albei spanne 20 spelers uitgedraf; die aantal spelers wat tydens een wedstryd vir een span mag uitdraf is eers in 1877 van 20 tot 15 verminder.
Calcuttabeker en Tuisnasies-toernooi
Verteenwoordigers van agt klubs het op 3 Maart 1873 in Glasgow vergader en die beheerliggaam Skotse Voetbalunie (Scottish Football Union) gestig, wat homself eers in 1924 in Skotse Rugbyunie hernoem het. Van die klubs was vyf lede van die Engelse Rugbyvoetbalunie wat op daardie stadium nog nie op Engeland beperk was nie. In 1877 het Skotland vir die eerste keer teen Ierland te staan gekom en met ses doele teenoor nul gewen.
Die Calcuttabeker is in 1878 aan die Rugbyvoetbalunie geskenk deur lede van die kortstondige Calcutta Rugbyklub in die Indiese stad Kolkata. Die lede het besluit om die klub te ontbind. Die beker is geskep uit gesmelte silwerroepees wat beskikbaar geword het toe die klub se fondse uit die bank onttrek en gesmelt is. Die beker is uniek in die sin dat slegs Engeland en Skotland jaarliks daarom kompeteer; dit is die oudste rugbytrofee. Die eerste Calcuttabekerwedstryd is in 1879 in Edinburg gespeel en het gelykop geëindig. Engeland het die beker in 1880 vir die eerste keer verower en Skotland twee jaar later.
In 1882 het die beheerliggame van Skotland, Engeland, Wallis en Ierland die Tuisnasies-toernooi gestig, die voorganger van die huidige Sesnasies-toernooi. Tydens die Tuisnasies-toernooi 1883, die eerste van sy aard, het Skotland vir die eerste keer teen Wallis gespeel en met 1–0 doele gewen. In 1885 was die Skotse beheerliggaam een van die Internasionale Rugbyraad (IRR, vandag Wêreldrugby) se stigtingslede. Ná drie agtereenvolgende tweede plekke het die Skotte tydens die Tuisnasies-toernooi 1886 hul eerste titel ingepalm (gedeel met die volgens punte gelykstaande Engelse). Een jaar later het tydens die Tuisnasies-toernooi 1887 die eerste ongedeelde titel gevolg. Tydens die Tuisnasies-toernooi 1890 het Engeland en Skotland weer die titel gedeel. Die daaropvolgende jaar, tydens die Tuisnasies-toernooi 1891, het Skotland sy eerste Driekroon gewen – d.w.s. ’n titel saam met oorwinnings teen al die drie ander Tuisnasies. In 1895 het hulle dié sukses herhaal.
Aan die begin van die 20ste eeu, toe die Engelse die afstigting van rugby league moes verduur, het Skotland en Wallis om die jaarlikse toernooi se oorheersing gewedywer. Skotland het die Tuisnasies-toernooi in 1901, 1903 en 1907 elk met ’n Driekroon ingepalm, in 1904 het ’n verdere titel gevolg. Die 1907-titel sou egter die laaste in amper twee dekades wees, nadat Engeland ná ’n lang krisis herstel het. Op 18 November 1905 het Skotland vir die eerste keer teen die Nieu-Seelandse All Blacks te staan gekom en met 7–15 verloor. Die eerste toetswedstryd teen die Suid-Afrikaanse Springbokke het op 17 November 1906 gevolg en is met 6–0 gewen. Nadat Frankryk genooi is om by die toernooi aan te sluit, het die Tuisnasies in 1910 die Vyfnasies geword. Skotland het tydens die Vyfnasies-toernooi 1910 vir die eerste keer teen die nuwe deelnemer gespeel en met 27–0 gewen. Een jaar later, tydens die Vyfnasies-toernooi 1911, was Skotland ook die eerste van die Tuisnasies wat deur Frankryk verslaan is.
Tyd van die wêreldoorloë
Met die begin van die Eerste Wêreldoorlog moes die spelbedryf in Skotland grootliks ingeperk word, terwyl internasionale wedstryde vir die volgende jare volledig afgelas is. Tydens die oorlog se veldslae het 31 aktiewe of voormalige Skotse nasionale spelers gesneuwel, meer as by enige ander nasionale span van die Vyfnasies. Onder andere het David Bedell-Sivright, voormalige kaptein van die Britse Leeus, en Eric Milroy, die laaste Skotse kaptein voor die oorlog, gesterf. Ten spyte van hierdie groot verlies aan talentvolle spelers het Skotland die eerste toernooi ná die oorlog, die Vyfnasies 1920 gewen en die titel met Wallis en Engeland gedeel. Toe die All Blacks in 1924/25, ná ’n onderbreking van 19 jaar, weer deur Europa getoer het, het die Skotte geweier om teen hulle te speel. Dié toer is deur die Engelse Rugbyvoetbalunie gereël en die Skotse beheerliggaam, bekend vir sy streng beleid van amateurisme, het beweer dat die Nieu-Seelanders vir hul toer vergoed is.
In 1897 het die SFU in Inverleith, Edinburg, grond aangekoop en sodoende die eerste van die vier Tuisnasies geword om sy eie grond te besit. Vanaf 1899 het die nasionale span al sy tuiswedstryde hier gespeel. Die eerste besoekende span was op 18 Februarie 1899 Ierland (Skotland 3–9 Ierland). Tot op 24 Januarie 1925 is op Inverleith internasionale rugby gespeel, met die laaste wedstryd teen Frankryk. Die destydse 25–4-oorwinning het vir Skotland die suksesvolle Vyfnasies 1925 ingelui, waarop wegoorwinnings teen beide Wallis en Ierland gevolg het. Dié toernooi het op 21 Maart in die wedstryd teen Engeland neergekom. Voor ’n skare van 70 000 in die nuwe Murrayfield-stadion (wat sedertdien as Skotland se tuisstadion dien) het die Skotte ná ’n drievoudige terugkoms die verdedigende kampioen Engeland met 14–11 verslaan en nie net die sesde Driekroon, maar ook die eerste Grand Slam ingepalm, nadat hulle al die deelnemende spanne insluitende Frankryk verslaan het.
In 1926 het Skotland die eerste van die Vyfnasies geword wat Engeland op die Londense Twickenham-stadion geklop het. In beide 1926 en 1927 het Skotland die titel met Ierland gedeel. Op 17 Desember 1927 het hulle vir die eerste keer teen die Australiese Wallabies gespeel en die gaste tydens hul Europatoer met 10–8 verslaan. Ietwat meer as ’n jaar later, in 1929, het Skotland sy volgende titel gewen. In 1932 het die Springbokke ná twee dekades weer Skotland besoek en met ’n 6–3-oorwinning weggestap. Dieselfde jaar is Frankryk weens beweerde professionalisme en ’n gebreek aan bestuur deur sy beheerliggaam uit die jaarlikse toernooi gesit, wat weer die Tuisnasies geword het. Skotland het die toernooie in 1933 en 1938 gewen.
Die uitbraak van die Tweede Wêreldoorlog in September 1939 het die rugbybedryf in Skotland, soos in ander lande ook, stopgesit. Terwyl al die internasionale wedstryde weer afgelas is, het die SRU die klubs aangemoedig, om sover moontlik voort te gaan. Party klubs moes weens die gebreek aan spelers hulself ontbind, terwyl ander saamgesluit en verder teen ander Skotse klubs gespeel het. Af en toe is wedstryde teen spanne van die teenwoordige Geallieerdes gereël. In 1945 en 1946 is die Victory Internationals uitgespeel – ’n reeks van wedstryde teen nasionale en militêre keurspanne wat nie die volle toetsstatus geniet het nie. Tydens dié toernooi het Skotland in Januarie 1946 ’n sterk span van die Nieu-Seelandse Weermag met 11–6 verslaan.
1940’s tot 1970’s
Die jaarlikse toernooi is vanaf 1947 weer hervat en het met die hertoelating van Frankryk weer die Vyfnasies geword. Dié jaar is Skotland in al sy wedstryde verslaan en het op die laaste plek geëindig. Die jare ná die Tweede Wêreldoorlog was vir Skotland nie suksesvol nie. In 1947 is hulle deur die toerende Wallabies, in 1951 deur die Springbokke en in 1954 deur die All Blacks verslaan. Veral die wedstryd teen die Springbokke het die span se moeilikhede genadeloos ontbloot: Suid-Afrika het nege drieë gedruk en Skotland met 44–0 verslaan, ’n destydse rekordoorwinning (62–0 sou die hedendaagse telling wees). Vanaf Februarie 1951 tot Januarie 1955 het Skotland 17 agtereenvolgende nederlae gely en net 54 punte aangeteken: 11 drieë, ses doelskoppe, en vier strafdoele.
Tussen 1955 en 1963 het Skotland weer beter presteer. Hulle het nie daarin geslaag om Engeland te verslaan nie, maar hulle het in drie wedstryde gelykop gespeel. Skotland het verskeie oorwinnings teen Wallis, Ierland en Frankryk aangeteken. Oor dekades heen het Skotse spelers net in die Suidelike Halfrond getoer, as hulle deur die Britse Leeus gekeur is. Dit het in 1960 verander, toe die SRU ’n toetswedstryd in Suid-Afrika gereël het. Op 30 April 1960 het die Skotte in Port Elizabeth teen die Springbokke te staan gekom en is met 18–10 verslaan. Hulle het baanbrekerswerk vir die Tuisnasies gedoen; maar Skotland het sy volgende toer eers 15 jaar later aangepak en ook daarna het hulle net ’n klein aantal toere onderneem.
Daarop het ’n aantal jare met groot suksesse gevolg. In 1961, 1962, 1963, 1966 en 1967 het Skotland tydens die Vyfnasies die tweede plek behaal. In 1964 het hulle hul eerste titel sedert 1938 (gedeel met Wallis) ingepalm en vir die eerste keer sedert 1950 Engeland van die Calcuttabeker ontneem. In dieselfde jaar het hulle die toerende All Blacks in ’n 0–0-gelykop vasgebind, die laaste internasionale wedstryd waarin geen punte aangeteken is nie. In April 1965 het hulle die Springbokke tuis in Edinburg met 8–5 en in Desember 1966 die Wallabies met 11–5 verslaan. In Augustus 1968 het ’n 9–3-oorwinning teen Australië en in Desember 1969 ’n 6–3-oorwinning teen Suid-Afrika gevolg. Die Springbokke se toer is begelei deur hewige anti-apartheidsproteste, wat onder andere deur die latere Britse eerste minister Gordon Brown gereël is.
Gedurende die vroeë 1970’s het die SRU verskeie hervormings geïmplementeer, wat as rewolusionêr beskou is. Voorheen het hulle die aanstelling van ’n nasionale afrigter ontwyk, aangesien die SRU homself as voog van die suiwer amateurisme beskou en gevrees het dat hierdie pos as eerste stap van ’n professionalisering beskou kan word. In 1971 het die SRU Bill Dickinson as eerste hoofafrigter aangestel, na sy pos is egter amptelik as ’n “raadgewer vir die kaptein” verwys. Dickinson was vir organisasie, motivering, en taktiese opleiding verantwoordelik, terwyl bestuursamptenare nog steeds die spankeuring gedoen het. Sedert die 1865/66-seisoen het in Skotland ’n rugykampioenskap bestaan, maar dit is vir meer as ’n eeu deur die beheerliggaam nie erken nie en het derhalwe net nieamptelike status geniet (mededingende speletjies tussen klubs is in konserwatiewe rugbykringe as ’n voorloper van die veragte professionele sport beskou). In voorbereiding op die 1973/74-seisoen het die SRU as eerste beheerliggaam van die Tuisnasies ’n amptelike kampioenskap van stapel gestuur: die Skotse Premierskap wat tot vandag toe bestaan.
Die Vyfnasies 1972 kon weens die Noord-Ierland-konflik nie voltooi word nie, waardeur geen span die titel ingepalm het nie. Ná die Bloed-Sondag op 30 Januarie is die Britse ambassade in Dublin deur ’n woedende skare afgebrand en baie spelers het dreigbriewe, vermoedelik van die IRA, ontvang. Wallis en Skotland het geweier om hul oorblywende wedstryde in Ierland te speel en die gebrek aan veiligheid aangevoer. Dié toernooi het onopgelos gebly, aangesien Wallis en Ierland onoorwonne was. Die Vyfnasies 1973 het op ’n unieke manier geëindig: Ná twee oorwinnings en twee nederlae elk het al die vyf deelnemende spanne op dieselfde plek geëindig en die titel gedeel. Op 1 Maart 1975 het ’n gehoor van sowat 104 000 gesien hoe Skotland Wallis in ’n Vyfnasies-wedstryd op Murrayfield met 12–10 verslaan het. Dié bywoning was destyds ’n wêreldrekord vir ’n rugbywedstryd, en is nog steeds die rekordbywoning op Murrayfield. Dié oorwinning was deel van ’n reeks van nege agtereenvolgende oorwinnings vir die nasionale span op Murrayfield gedurende die 1970’s; hulle was egter nie in staat om die prestasie buite Skotland op die veld te bring nie, en het net een wegoorwinning in dié tydperk aangeteken.
In 1977 het Nairn MacEwan Bill Dickinson as nasionale afrigter opgevolg. Hy was egter net in staat om een internasionale oorwinning in sy ampstermyn van drie jaar aan te teken. Nogtans het rugby in Skotland ’n sterk ontwikkeling getoon. Die oprigting van die nasionale ligas in 1973/74 het begin vrugte afwerp; die vlak van klub en distrikrugby was hoër as ooit tevore en die spelers was meer gewoond daaraan om druk te ervaar in wedstryde waar die uitslag werklik saak gemaak het. Minder spelers van Engelse klubs is gekies om Skotland op internasionale vlak te verteenwoordig, aangesien die plaaslike klubs vir die eerste keer sedert die Eerste Wêreldoorlog die nasionale span met ’n voldoende aantal spelers voorsien het wat geskik was vir internasionale wedstryde.
Die amateurtydperk se laaste jare
Jim Telfer het in 1980 die nasionale afrigter van ’n span met ’n groot potensiaal geword. In Maart 1982 het Skotland vir die eerste keer in 20 jaar in Wallis gewen. Vier maande later het Skotland na Australië getoer en hulle het die eerste van twee toetse gewen: Dit was Skotland se eerste oorwinning teen een van die groot drie spanne van die Suidelike Halfrond (Australië, Nieu-Seeland, Suid-Afrika). Die 1983-seisoen het teleurstellend afgeskop, toe Skotland die eerste drie van sy Vyfnasies-wedstryde verloor het. Dié toernooi is egter met ’n hoogtepunt beëindig, nadat Skotland sy eerste oorwinning sedert 1938 oor Engeland op Twickenham aangeteken het. In November 1983 het Skotland in ’n hard gevegte 25–25-gelykop teen die All Blacks gespeel. Onder die kapteinskap van Jim Aitken het Skotland tydens die Vyfnasies 1984 al sy vier wedstryde gewen en sodoende sy tweede Grand Slam, die eerste sedert 1925, behaal. Die span het voordeel getrek uit ’n konsekwente seleksie – twaalf spelers het aan al vier Vyfnasies-wedstryde deelgeneem en van die 20 spelers wat altesaam ingespan is, was net twee uit klubs buite Skotland. Jim Telfer het ná die Grand Slam bedank om op sy professionele loopbaan as ’n skoolmeester te kon fokus. Hy is deur sy assistent, die voormalige Hawick-losskakel Colin Telfer (nie ’n familielid nie), opgevolg. Sy ampstermyn was net een jaar, waartydens Skotland ses agtereenvolgende nederlae gely het. Onder andere is Skotland deur die toerende Wallabies geklop, wat in 1984 op hul beurt die Grand Slam ingepalm het (hulle het al die vier Tuisnasies tydens dieselfde toer verslaan). Telfer is deur Derrick Grant vervang.
In Januarie 1986 het Grant ’n proefwedstryd tussen “Blou” (spelers wat na verwagting in dieselfde jaar nog vir Skotland sou speel) en “Rooi” (opkomende spelers met ’n moontlike internasionale toekoms) gehou, wat in ’n verrassende 41–10-oorwinning vir “Rooi” geëindig het. Die “Rooi” het spelers soos Gavin en Scott Hastings, Finlay Calder en David Sole ingesluit, almal sou nog in dieselfde jaar by die komende Vyfnasies-toernooi vir Skotland debuteer en oor die volgende jare belangrike rolle in die nasionale span inneem. Skotland het die 1986-Vyfnasies-titel met Frankryk gedeel, nadat albei spanne drie van hul vier wedstryde elk gewen het. Tydens dié toernooi het Skotland Engeland op Murrayfield met 33–6 verneder; dit was Skotland se hoogste winning oor die Engelse span, destyds net een punt minder as in Skotland se rekordoorwinning in enige internasionale rugbywedstryd en Engeland se ergste nederlaag in meer as ’n eeu. Skotland het in 1987 aan die eerste rugbywêreldbekertoernooi in Australië en Nieu-Seeland deelgeneem. John Rutherford, die span se algemene en beherende invloed, het sy knie tydens ’n ongemagtigde toer na Bermuda beseer. Hy het binne die eerste 15 minute van die eerste speel teen Frankryk ineengestort en nooit ooit weer vir Skotland gespeel nie. Skotland het voorgeloop, maar dié wedstryd het met 20–20 gelykop geëindig. Vervolgens het Skotland die groepwedstryde teen Zimbabwe en Roemenië maklik gewen, waarop hulle tot die kwarteinrondte gevorder het. In die kwarteindstryd was Skotland sonder kanse en is deur Nieu-Seeland met 30–3 verslaan.
Op 27 Junie 1988 is Ian McGeechan as nuwe afrigter aangestel en het Derrick Grant, wat ná die teleurstellende 1988-Vyfnasies-toernooi bedank het, vervang. 1990 word as Skotland se beste jaar in die moderne tydperk beskou. In die laaste wedstryd van die Vyfnasies 1990 het hulle op Murrayfield teen die “ou vyand” Engeland te staan gekom. Op daardie stadium het albei spanne al hul wedstryde tydens dié toernooi gewen en die pers het Engeland as gunsteling beskou, alhoewel hulle die gaste was. Ten spyte van die algemene verwagtinge het Skotland die wedstryd met 13–7 gewen en sodoende die toernooi saam met die derde Grand Slam beklink. Die wedstryd teen Engeland was ook die eerste waartydens The Flower of Scotland op Murrayfield gespeel is, nadat dit vroeër die jaar Skotland se himne geword het. In Junie 1990 is Skotland deur die All Blacks weg in Auckland naelskraap met 21–18 verslaan. Vyf maande later het hulle vir die eerste keer teen die Argentynse Poemas te staan gekom en met 49–3 geseëvier.
Die tweede rugbywêreldbekertoernooi het in 1991 plaasgevind, met wedstryde wat dwarsdeur die destydse Vyfnasies aangebied is. Skotland het die meeste van sy poelwedstryde tuis op Murrayfield gespeel. Ná oorwinnings teen Japan, Zimbabwe en Ierland het Skotland sy poel gewen. In die daaropvolgende kwarteindstryd het Skotland Wes-Samoa met 28–6 verslaan. Ná ’n naelskraapse 6–9-nederlaag in die halfeindstryd teen Engeland op Murrayfield het die Skotte in die klein finale om die derde plek teen Nieu-Seeland te staan gekom en is deur die All Blacks met 13–6 verslaan.