cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexander McCall Smith
Alexander "Sandy" McCall Smith, CBE, FRSE (gebore 24 Augustus 1948), is 'n Britse skrywer. Hy het grootgeword in Suid-Rhodesië (nou Zimbabwe) en voorheen professor in mediese reg aan die Universiteit van Edinburgh. Hy het 'n kenner van mediese reg en bio-etiek geword en op verwante Britse en internasionale komitees gedien. Hy het sedertdien bekend geword as 'n fiksieskrywer, met verkope in Engels van meer as 40 miljoen teen 2010 en vertalings in 46 tale. Hy is bekend as die skepper van The No. 1 Ladies' Detective Agency-reeks. Die "McCall" kom van sy oumagrootjie Bethea McCall, wat in 1833 in Glencairn, Dumfries-shire, met James Smith getrou het.
Vroeë lewe
Alexander McCall Smith is in 1948 in Bulawayo in die Britse kolonie Suid-Rhodesië (hedendaagse Zimbabwe), met Britse ouers gebore. Hy was die enigste seun met drie ouer susters. Sy pa het as 'n staatsaanklaer in Bulawayo gewerk. McCall Smith se oupa aan vaderskant was die mediese dokter en Nieu-Seelandse gemeenskapsleier George Marshall McCall Smith, gebore te Nairn in Skotland. McCall Smith is aan die Christian Brothers College in Bulawayo opgevoed voordat hy op 17-jarige ouderdom na Skotland verhuis het om regte aan die Universiteit van Edinburgh te studeer, waar hy sy LLB- en PhD-grade verwerf het. Hy het gou aan die Queen's University Belfast klas gegee, en terwyl hy daar skoolgehou het, het hy vir 'n literêre kompetisie ingeskryf: een 'n kinderboek en die ander 'n roman vir volwassenes. Hy het in die kinderkategorie gewen.
Henry Rider Haggard
Sir Henry Rider Haggard (22 Junie 1856 – 14 Mei 1925) was 'n Engelse skrywer van avontuurfiksie romanne wat in eksotiese plekke, hoofsaaklik Afrika, afspeel en was 'n pionier van die verlore wêreld literêre genre. Hy was ook betrokke by grondhervorming regdeur die Britse Ryk. Sy verhale, aan die ligter kant van Victoriaanse literêre spektrum, het tot die hede gewild en invloedryk gebly.
Gesin
Henry Rider Haggard, ook bekend as H. Rider Haggard of Rider Haggard, is gebore te Bradenham, Norfolk as die agtste van tien kinders van William Meybohm Rider Haggard, 'n advokaat, en Ella Doveton, 'n skryfster en digteres.
Sy pa is in 1817 in Sint Petersburg, Rusland, gebore vir Britse ouers. Haggard was die kleinneef van die kerkprokureur John Haggard en 'n oom van die vlootoffisier sir Vernon Haggard en die diplomaat sir Godfrey Haggard.
Opvoeding
Haggard is aanvanklik na Garsington-pastorie in Oxfordshire gestuur om onder eerwaarde H.J. Graham te studeer, maar, anders as sy ouer broers wat aan verskeie privaat skole gegradueer het, het hy Ipswich Grammar School bygewoon.
Alexander McCall Smith
Professionele loopbaan
Hy het in 1981 na Suider-Afrika teruggekeer om te help om die regskool te stig en regte aan die Universiteit van Botswana te doseer. Terwyl hy daar was, het hy saam geskryf aan The Criminal Law of Botswana (1992).
Henry Rider Haggard
Opvoeding
Dit was omdat sy pa, wat hom dalk gesien het as iemand van wie daar nie veel gaan kom nie, nie meer kon bekostig om sy duur privaat onderwys te ondersteun nie. Nadat hy die weermag se toelatingseksamen gedruip het, is hy na 'n private crammer in Londen gestuur om voor te berei vir die toelatingseksamen vir die Britse Buitelandse Kantoor, wat hy egter nooit geskryf het nie. Gedurende sy twee jaar in Londen het hy in aanraking gekom met mense wat hul vir die bestudering van psigiese verskynsels beywer het.
Alexander McCall Smith
Professionele loopbaan
Hy was professor in mediese reg aan die Universiteit van Edinburgh en is nou emeritusprofessor by die Skool vir Regte. Hy behou 'n verdere betrokkenheid by die universiteit in verband met die James Tait Black-gedenkprys.
Hy is die voormalige voorsitter van die Etiese Komitee van die British Medical Journal (tot 2002), die voormalige ondervoorsitter van die Menslike Genetiese Kommissie van die Verenigde Koninkryk, en 'n voormalige lid van die Internasionale Bio-etiese Komitee van UNESCO. Nadat hy sukses as skrywer behaal het, het hy hierdie verpligtinge prysgegee. Hy is aangestel as 'n CBE in die Nuwejaars-honneurslys wat aan die einde van Desember 2006 uitgereik is vir dienste aan letterkunde. In Junie 2007 is die Eregraad van Doktor in die Regte aan hom toegeken tydens 'n seremonie ter viering van die tienjarige bestaan van die Universiteit van Edinburgh se Regskool. In Junie 2015 is die eregraad van Doktor in Lettere by 'n gradeplegtigheid aan die Universiteit van St Andrews aan hom toegeken.
Henry Rider Haggard
Suid-Afrika, 1875–1882
Omtrent daardie tyd het Haggard op Mary Elizabeth "Lilly" Jackson verlief geraak, met wie hy van plan was om te trou sodra hy betaalde werk in Afrika gekry het. In 1878 word hy griffier van die hooggeregshof in Transvaal, en skryf aan sy vader om hom mee te deel dat hy van plan is om na Engeland terug te keer en met haar te trou. Sy pa het dit verbied tot tyd en wyl Haggard homself in 'n loopbaan kon vestig. Teen 1879 het die dame Jackson egter met Frank Archer, 'n welgestelde bankier, getrou. Toe Haggard uiteindelik na Engeland terugkeer, trou hy in 1880 met 'n vriendin van sy suster, Marianna Louisa Margitson (1859–1943), en die egpaar het saam na Afrika gereis. Hul seun Jack is in 1881 gebore, maar sterf aan masels op die ouderdom van 10 jaar. Daarna volg drie dogters, Angela (geb. 1883), Dorothy (geb. 1884) en Lilias (geb. 1892). Lilias Rider Haggard sou die skryfster word van The Rabbit Skin Cap en het I Walked By Night geredigeer, en het 'n biografie van haar pa geskryf met die titel The Cloak That I Left (gepubliseer in 1951).
Alexander McCall Smith
Persoonlike lewe
Hy het hom in 1984 in Edinburg, Skotland, gevestig. Hy en sy vrou Elizabeth, 'n geneesheer, het 'n groot Victoriaanse herehuis in die Merchiston/Morningside-area van die stad gekoop en opgeknap. Hulle het byna 30 jaar daar gewoon en hul twee dogters grootgemaak. Daar naby het die skrywers J.K. Rowling, Ian Rankin en Kate Atkinson gewoon.
Henry Rider Haggard
In Engeland, 1882–1925
Toe hulle in 1882 na Engeland teruggetrek het, het die egpaar hulle in Ditchingham, Norfolk, Louisa Margitson se voorvaderlike huis, gevestig. Later het hulle in Kessingland gewoon en verbintenisse met die kerk in Bungay, Suffolk gehad. Haggard het hom tot die studie van die regte gewend en is in 1884 opgeroep tot die balie. Sy praktyk van die reg was wanhopig en baie van sy tyd is opgeneem deur die skryf van romans, wat hy as meer winsgewend beskou het. Haggard het vanaf middel 1885 tot ongeveer April 1888 te Gunterstoneweg 69 in Hammersmith, Londen, gewoon. Dit was by hierdie Hammersmith-adres dat hy King Solomon's Mines voltooi het (gepubliseer September 1885).
Haggard is sterk beïnvloed deur die befaamde avonturiers wat hy in koloniale Afrika ontmoet het, veral Frederick Selous en Frederick Russell Burnham. Hy het sy Allan Quatermain-avonture onder hulle invloed geskep, gedurende 'n tyd toe groot minerale rykdom in Afrika ontdek is, benewens die ruïnes van die vasteland se ou verlore beskawings soos Groot-Zimbabwe. Drie van sy boeke, The Wizard (1896), Black Heart and White Heart; A Zulu Idyll (1896), en Elissa; the Doom of Zimbabwe (1898), is aan Burnham se dogter Nada opgedra. Sy was die eerste wit kind wat in Bulawayo gebore is, en is vernoem na Haggard se 1892-boek Nada the Lily. Haggard het behoort aan die Athenaeum, Savile Club, en Authors' Club.
Alexander McCall Smith
Persoonlike lewe
Hy was 'n amateurfagotspeler en medestigter van The Really Terrible Orchestra. Hy het gehelp om Botswana se eerste sentrum vir opera-opleiding te stig, die Nommer 1 Dames-operahuis, vir wie hy die libretto van hul eerste produksie geskryf het, 'n weergawe van Macbeth wat tussen 'n troep bobbejane in die Okavangodelta afspeel.
Fraktuur
'n Fraktuur of beenbreuk (Latyn: fractura) in die mediese vakterminologie verwys na enige verbreking van die normale samehang van 'n beenstuk.
Alexander McCall Smith
Persoonlike lewe
In 2009 het hy die Goue Plaat-toekenning van die American Academy of Achievement ontvang wat deur aartsbiskop Desmond Tutu, lid van die Toekenningsraad, by 'n toekenningseremonie by die St. George-katedraal in Kaapstad, Suid-Afrika, aangebied is.
Fraktuur
Die geneesproses van 'n beenbreuk kon eers na die ontdekking van röntgenfoto's aan die begin van die 1900's deeglik nagevors word. Sedertdien het die behandeling van beenbreuke drasties verbeter. Benewens 'n aantal nie-operatiewe metodes kan beenbreuke vandag met behulp van 'n operasie volkome genees word.
Alexander McCall Smith
Persoonlike lewe
In 2012 verskyn hy in 'n dokumentêr oor die lewe en werk van skrywer W. Somerset Maugham, Revealing Mr. Maugham.
Fraktuur
Sedert die vroegste tye was dit een van die pligte van 'n geneesheer om beenbreuke te behandel. Geskrifte wat uit die jaar 2000 v.C. dateer, maak reeds van hierdie behandeling melding. Boeke wat in die Middeleeue geskryf is, beskryf vernuftige metodes om frakture te behandel.
Eunapius tinei
Eunapius tinei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Alexander McCall Smith
Persoonlike lewe
McCall Smith het in 2014 die Cairns of Coll, 'n ketting onbewoonde eilandjies in die Hebrides, gekoop. Hy het gesê: "Ek is van plan om absoluut niks met hulle te doen nie, en om te verseker dat, nadat ek weg is, hulle in vertroue gehou word, ongerepte en onbewoon, vir die nasie. Ek wil hê dat hulle vir ewig gehou word as 'n heiligdom vir wild – vir voëls en robbe en al die ander wesens waar hulle tuis is."
Eunapius tinei
Die spons behoort tot die genus Eunapius en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Gee.
Alexander McCall Smith
Persoonlike lewe
Tydens 'n besoek aan Nieu-Seeland in 2014 het McCall Smith Rawene besoek, waar sy oupa, George McCall Smith, die hospitaal vir 34 jaar bestuur het en die Hokianga area gesondheidsdiens geskep het.
Skrywer
McCall Smith is 'n produktiewe skrywer van fiksie, met verskeie reekse op sy kerfstok. Hy skryf teen 'n ongelooflike tempo: "Selfs wanneer hy op reis is, verloor hy nooit 'n dag nie, en lewer tussen 2 000 en 3 000 woorde [per dag] uit – maar meer soos 5 000 woorde wanneer hy in Edinburg tuis is. Sy gewone koers is 1 000 woorde per uur.“ Hy het die meeste bekendheid verwerf vir sy nr. 1 Ladies Detective Agency-reeks, met Mma Precious Ramotswe en speel af in Gaborone, Botswana. Die eerste roman is in 1998 gepubliseer. Teen 2009 het die No 1 Ladies' Detective Agency-reeks meer as 20 miljoen eksemplare in Engelse uitgawes verkoop.
Volgens sy uitgewer in Edinburg, "Hy was tot 2005 'n professor in mediese reg aan die Universiteit van Edinburgh, maar het die posisie prysgegee om op sy skryfwerk te konsentreer en skryf nou voltyds."
In 2009 het hy die kortverhaal "Still Life" aan Oxfam se "Ox-Tales"-projek geskenk, wat bestaan uit vier versamelings stories geskryf deur 38 Britse skrywers. McCall Smith se storie is in die "Air"-versameling gepubliseer.
Eunapius subterraneus
Eunapius subterraneus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Fraktuur
Dit is egter te betwyfel of al hierdie metodes doeltreffend was. Daar kon eers van 'n werklik wetenskaplikgefundeerde terapie gepraat word toe frakture met X-straalfoto's ondersoek kon word. In 1896 het Wilhelm Konrad Röntgen (1845-1923) röntgenstrale ontdek, maar dit het nog 'n hele ruk geduur voordat sy ontdekking doeltreffend toegepas kon word. Beenbreuke kon dus eers van die begin van hierdie eeu af volkome doeltreffend behandel word. ŉ Fraktuur beteken dat die onderlinge samehang van die beenweefsel heeltemal onderbreek is. ŉ Beenbesering kan ook in die vorm van ŉ kraak of ŉ kneusing voorkom. Wanneer die gebreekte been deur die omliggende sagte weefsel gedring het, word van ŉ gekompliseerde fraktuur gepraat.
Eunapius subterraneus
Die spons behoort tot die genus Eunapius en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Sket & Velikonja.
Fraktuur
ŉ Breuk wat sonder enige ooglopende oorsaak verskyn, word ŉ patologiese breuk genoem. So 'n breuk kan deur 'n metaboliese siekte of 'n kwaadaardige gewas veroorsaak word. Sekere breuke word nie deur skielike geweld veroorsaak nie, maar wel deur 'n langdurige uitputting. 'n Voorbeeld hiervan is die sogenaamde “masjeer-fraktuur”, waar die tweede middelvoetbeentjie breek nadat die persoon baie ver geloop het. Een van die vernaamste uitwendige kenmerke van ŉ breuk is pyn, wat vererger wanneer druk in 'n lengterigting op die breuk uitgeoefen word (asdrukpyn).
Haelklopping
Haelklopping of haelklopwerk (Engels: shot peening) is 'n koue bewerkingsproses waarin ‘n metaaloppervlak met klein sferiese partikels (soos loodkorrels) gebombardeer word. Elke korrel wat die oppervlak tref, dien as 'n klein hamer, wat die metaal vervorm en so 'n oppervlakdrukresspanning veroorsaak. So 'n drukspanning is gewens om die ontwikkeling van oppervlakkrake teë te werk en sodoende onder meer die vermoeidheidslewe van 'n onderdeel te verleng. '''
Fraktuur
Nog uitwendige kenmerke is 'n swelsel, wat dikwels met bloeding gepaard gaan. Die persoon kan die betrokke liggaamsdeel ook nie gebruik nie. As die besering nie behandel word nie, is dit moontlik dat die pyn wel sal verdwyn, maar die liggaamsgedeelte se funksie sal nie herstel word nie. Dit kan tot gevolg hê dat die pasiënt 'n invalide word. Die primêre doel van die behandeling van frakture moet dus wees om die betrokke liggaamsdeel se funksie te herstel.
Behandeling
Noodhulpverlening by 'n fraktuur behels gewoonlik wondversorging (indien nodig) en die spalking van die breuk. Die spalking kan met behulp van plankies, stokke en derglike meer of 'n spesiale vakuumspalk gedoen word.
As noodhulp nie kundig toegepas word nie, kan dit vir die pasiënt gevaar inhou. Eers in die hospitaal kan die breuk deeglik ondersoek en behandel word. Daar is operatiewe en nie-operatiewe (konserwatiewe) behandelingsmetodes. Wanneer 'n dokter van nie-operatiewe metodes gebruik maak, word die breuk gewoonlik deur uitwendige manipulasie en met behulp van 'n gipsverband geset. Die gipsverband voorkom dat die breuk in die verkeerde posisie heg. Die gipsverband word so aangesit dat die gewrigte aan weerskante van die breuk nie meer kan beweeg nie. Sekere beenbreuke kan egter om praktiese redes nie met gips genees word nie, byvoorbeeld 'n breuk in die heupgewrig.
Die genesing begin wanneer die breukspleet met bindweefsel gevul word. Kalk word later in bindweefsel gevorm, 'n proses wat kallusvorming genoem word. Die gewenste verbening sal in die kallus plaasvind as buigbewegings in die breukvlak verhinder word. As die nie die geval is nie, ontstaan 'n veselagtige verbinding bekend as pseudo-artrose (skyngewrig). Dit gebeur dikwels dat die pasiënt se gesondheidstoestand baie swak is. In so 'n geval word 'n beenbreuk eers met 'n konserwatiewe metode behandel en die operasie word uitgestel totdat die pasiënt se gesondheid verbeter het.
In die geval van 'n sogenaamde impressiefraktuur van die skedel moet daar onmiddellik geopereer word. 'n Stuk skedelbeen het dan gebreek en is na binne ingeduik. In so 'n geval kan te veel druk die onderliggende breinweefsel erg beskadig. Die drukking moet daarom so gou moontlik met behulp van 'n operasie verlig word.
Ook wanneer die kakebeen gebreek is, is dit dikwels nodig om 'n operasie te doen omdat die asemhaling, sluk- en bytvermoë weens dislokasie nadelig beïnvloed kan word. Metaaldrade, plaatjies en skroewe word dikwels gebruik om die dele van die kaak wat van mekaar losgeraak het (dislokasie), weer in die regte verhouding bymekaar te bring. 'n Werwelfraktuur is gevaarlik omdat die rugmurg deurgesny of vasgedruk kan word wanneer die werwels verskuif.
As die nekwerwels breek, kan bykans al die liggaamspiere verlam word en die dood kan selfs intree. Wanneer die fraktuur laer in die werwelkolom voorkom, kan die bene verlam word. Die behandeling van werwelfrakture hang af van die aard van die breuke en die verskynsels wat daaruit voortvloei.
Nemesia acornis
Nemesia acornis is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Madlyn Rhue
Madlyn Rhue (3 Oktober 1935 – 16 Desember 2003) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente A Majority of One (1961) en It's a Mad Mad Mad Mad World (1963), en in die televisiereekse The Man from U.N.C.L.E. (1964) en Star Trek (1966).
Alexandra Bokyun Chun
Alexandra Bokyun Chun (gebore 11 Februarie 1967) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Ali (2001), Saw (2004), en Innocent Blood (2013), en in die televisiereeks The Event (2010).
Gesänge der Frühe
Gesänge der Frühe (Liedere van die Oggend), Op. 133, is 'n komposisie in vyf bewegings vir klavier, deur Robert Schumann. 'n Opvoering neem omtrent 13 minute.
Dit is drie jaar (in Oktober 1853) voor Schumann se dood gekomponeer, en is een van die komponis se laaste komposisies. Terwyl hy nog daaraan gewerk het, het hy reeds aan erge sielkundige en emosionele aftakeling gely. Die stel is vyf maande voor Schumann se poging tot selfmoord, en gevolglike opname in 'n geestesinrigting, voltooi. Dit is gewy aan "die hoë digteres", Bettina von Arnim.
Schumann se vrou, Clara Schumann, het daaroor in haar privaat dagboek soos volg uitgewei, "gesange van die daeraad, soos altyd baie oorspronklik, maar moeilik van begrip, hulle toon is tog so vreemd."
Die Switserse komponis Heinz Holliger het in 1987 'n werk vir orkes en koor onder dieselfde titel gekomponeer, welke werk Schumann en die Duitse digter Friedrich Hölderlin aanhaal.
Gereformeerde kerk Stellenbosch
duimnael|links|300px|Die Gereformeerde kerk Stellenbosch is geleë in Maraisstraat.
Gereformeerde kerk Pongola
duimnael|links|220px|Die gedenksteen wat onthul is met die kerk se ingebruikneming op [[30 Augustus 1997.]]
Jeremy Mansfield
Omstredenheid
Mansfield het in 2019 vir omstredenheid gesorg toe hy op die lug die gek met die Oos-Rand geskeer het en na die dorp Springs verwys het as 'n "dorp van gesplete verhemeltes" as gevolg van "generasies van inteling".
Gesänge der Frühe
Bewegings
Die vyf bewegings is op tonale vlak georganiseer deur die drie note in D majeur: D, F #, en A. Die eerste, tweede, en vyfde bewegings is in D majeur; die vierde beweging in F # mineur; en die derde beweging in A majeur.
1. Im ruhigen Tempo (In 'n rustige tempo, D majeur) 2. Belebt, nicht zu rasch (Lewendig, nie te vinnig nie, D majeur) 3. Lebhaft (Lewendig, A majeur) 4. Bewegt (Met beweging, F # mineur) 5. Im Anfange ruhiges, im Verlauf bewegtes Tempo (Aanvanklik rustig, dan in vinniger tempo, D majeur)
Gereformeerde kerk Stellenbosch
duimnael|links|270px|Die gemeente het aanvanklik dienste gehou in die Hofmeyr-saal van die [[NG gemeente Stellenbosch|NG moedergemeente. In dié saal is die gemeente op Sondagmiddag 16 April 1967 gestig.]]
duimnael|regs|270px|Cora Hamersma het die kerk se hoeksteen onthul by die ingebruikneming van die gebou op 17 Oktober 1970.
duimnael|regs|160px|Dr. [[Amie van Wyk|Jan Harm (Amie) van Wyk, leraar van 1973 tot 1981.]]
duimnael|regs|160px|Dr. [[Cassie Venter|C.J.H. Venter toe hy vierdejaarstudent aan die Teologiese Skool Potchefstroom was. Hy was predikant hier van 1981 tot 1985.]]
duimnael|regs|160px|Ds. Alwyn Johannes du Plessis, die leraar van 1987 tot 1997.
Die Gereformeerde kerk Stellenbosch is die negende oudste van die 20 gemeentes in die GKSA se Klassis Boland, wat die hele Wes-Kaap asook die westelike uithoeke van die Noord-Kaap beslaan. In 2015 het die gemeente 287 belydende en 54 dooplidmate gehad, die vyfde grootste gemeente in die Klassis. In 2001 was die syfers onderskeidelik 277 en 52.
Vanaf 1923 was daar verspreidwonende lidmate van die Gereformeerde kerk Kaapstad, wat in daardie jaar gestig is, in die omgewing van Stellenbosch en later, ná die stigting van die Gereformeerde kerk Bellville in 1957, is hulle van daar af bedien. Bellville het ook ’n saalfonds vir die Eikestad se lidmate gestig. Van 1950 af is dienste op Stellenbosch in verskeie sale gehou.
In April 1967 het Stellenbosch van Bellville afgestig en ’n perseel van laasgenoemde ontvang met ’n skuurtjie daarop. Eers het die nuwe gemeente oorweeg om die skuurtjie te restoureer, maar dienste is in die Hofmeyr-saal gehou. Danksy ruim skenkings uit die kerkverband en van veral suster Hamersma kon die gemeente hul eie kerkgebou oprig.
Tydens uitgrawings is bevind dat die gebou opgerig sou word op spoelklippe van die Eersterivier, wat met die eeue sy loop verander het. Hierdie gebou is op 17 Oktober 1970 in gebruik geneem. Dis ’n tweedelige A-raam-gebou met ’n beskeie toring. Binne vorm die struktuur ’n reghoekige gehoorsaal met ’n hoë gewelf en houtbanke wat sitplek aan 350 kerkgangers bied. Daar is ook ’n galery, waarop ’n elektroniese orrel aangebring is. Later is ’n saal, konsistorie, moederskamer, plaveisel en omheining aangebring. Die eerste dopeling in die nuwe kerk was Michael Adendorff, op 8 November 1970.
Lampranthus vanzijliae
Lampranthus vernalis was 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie was endemies aan die Wes-Kaap en het voorgekom by Worcester. Die plant was laas in 1921 gesien en sy habitat is feitlik oorgeneem deur gewasverbouing en stedelike ontwikkeling; dit word as uitgestorwe beskou.
Slim Burna
Gabriel Soprinye Halliday (gebore 11 April 1988), beter bekend onder sy verhoognaam Slim Burna is 'n Nigeriese sanger, kletskunstenaar en musiekprodusent. Hy is gebore in Essex en het grootgeword in Port Harcourt, die hoofstad van Rivers State, Nigerië. Hy het in 2009 begin om musiek te maak en het sy eerste album, I'm on Fire, op 11 April 2013 vrygestel.
Gereformeerde kerk Pongola
duimnael|170px|regs|Ds. P.J. Steyn, leraar van 1958 tot 1962.
duimnael|regs|160px|Ds. Tjaart Kruger, leraar van 1982 tot sy [[emeritaat in 1991. Hy is in 2000 oorlede en sy vrou, Hannatjie, in 2016. Hul dogter Ceresta Delport is getroud met een van die ouderlinge van Pongola, en dié egpaar se oudste dogter met 'n Dopperpredikant, ds. Marco le Roux.]]
Die Gereformeerde kerk Pongola is die vierde jongste van die 10 gemeentes in die GKSA se Klassis Piet Retief. Einde 2015 was dit die sesde grootste gemeente in dié Klassis toe hier 113 belydende en 27 dooplidmate was, vergeleke met 131 en 58 einde 2001. Buiten die hoofdorp, Pongola in Mpumalanga net suid van eSwatini in die verre noorde van KwaZulu-Natal, sluit die gemeentegrense onder ook Hluhluwe, Kosibaai, Nongoma, Onverwacht en Sodwana in Suid-Afrika in, asook Hluti, Lavumisa en Nsoko in eSwatini.
Prof. W.J. Snyman het die eerste Gereformeerde kerkgebou op Pongola se hoeksteen op 23 Maart 1968 onthul. Ongelukkig het geen foto's van dié kerk behoue gebly nie. Met die toenemende behoefte aan meer ruimte, het die gemeente besluit om nie net ’n saal te bou nie, maar ook die ou kerk geheel en al te sloop en ’n groter kerk op te rig waarvan ’n gedeelte met houtdeure af te skort sodat dit as saal kon dien. Die kerkdeel kon vergroot word indien nodig deur net die deure heeltemal oop te skuif.
Oudl. Abraham Wannenburg het die leiding geneem in die beplanning van die nuwe kerkgebou. Ds. S.P. van der Schyff het die hoeksteen van die kerkgebou op 30 Augustus 1997 onthul sonder dat daar enige skuld op gerus het. Onder oudl. Kobie Delport se leiding het die kerkraad self die meeste van die bouwerk onderneem. Die oorspronklike preekstoel is behou en die kerk bied sitplek aan 130 kerkgangers, maar wanneer die deure oopgeskuif word, is daar plek vir 150 mense. (In 1997 was hier 113 belydende en 68 dooplidmate.) Aangesien die kerkgebou se akoestiek van hoogstaande gehalte is, is geen luidsprekerstelsel nodig nie. Die elektroniese orrel staan agter in die kerk en vir die gebruik daarvan is luidsprekers wel voor in die kerk aangebring.
Melasphaerula graminea
Melasphaerula graminea is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Melasphaerula behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is inheems aan Namibië, Noord-Kaap, Oos-Kaap en die Wes-Kaap. Die plant staan ook bekend as die bokbaardjie of feeklokkies.
Die plant is die enigste in die genus, dit is dus 'n monotipiese takson.
Suid-Atlantiese Anomalie
thumb|350px|Die afwyking op ’n hoogte van 560 km. Die Suid-Atlantiese Anomalie (SAA) is ’n streek in die Aarde se atmosfeer waar die binneste Van Allen-stralingsgordel die naaste aan die Aarde se oppervlak kom: sowat 200 km. Dit lei tot ’n toename in die vloed van energieke deeltjies in die streek wat satelliete blootstel aan hoër vlakke van straling as gewoonlik.
Die afwyking word veroorsaak deur die feit dat die Aarde en sy magnetiese dipool nie konsentries is nie. Die SAA is die streek na aan die Aarde waar die magneetveld op sy swakste is relatief tot ’n geïdealiseerde aardgesentreerde dipoolveld.
Nemesia acuminata
Nemesia acuminata is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Lampranthus vernalis
Lampranthus vernalis is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en vorm deel van die fynbos. Dit kom vanaf Yzerfontein tot by Saldanha voor en het 'n voorkomsgebied van kleiner as 100 km². Die plant het 25% van sy habitat afgestaan aan ontwikkeling by Saldanha, Jacobsbaai, Paternoster, St. Helenabaai, Langebaan en Yzerfontein die afgelope 25 jaar.
Dirigent
Dirigeer is die kuns wat die leiding van 'n musikale uitvoering, soos 'n orkestrale - of koororkes, behels. Dit is al gedefinieer as "die kuns wat die leiding van gelyktydige uitvoerings deur verskeie spelers of sangers met gebruikmaking van gebare behels." Die hoofpligte van die dirigent behels die interpretasie van die musikale partituur (bladmusiek) op 'n wyse wat die spesifieke aanwysings in daardie partituur/bladmusiek gehoorsaam of reflekteer, om die tempo daar te stel, korrekte spel en benadrukkings deur ensemble-spelers te verseker en die frasering in gepaste omstandighede te "vorm". Dirigente kommunikeer hoofsaaklik by wyse van handgebare met hul musikante, gewoonlik met behulp van 'n dirigeerstok of -staf. Hulle kan ook gebruik maak van ander gebare of tekens soos oogkontak. Dirigente vul gewoonlik hul aanwysings met mondelinge instruksies aan tydens repetisies (dus wanneer die stuk ingeoefen word).
Die dirigent staan tipies op 'n verhoogde podium met 'n groot bladmusiekstaander wat die volledige partituur/bladmusiekvelle bevat wat die musikale notasie vir al die instrumente of stemme bevat. Sedert die middel van die 19de eeu het die meeste dirigente nie 'n instrument bespeel terwyl hulle dirigeer nie, alhoewel dit in die vroeëre tydperke van klassieke musiekgeskiedenis algemeen was om 'n groep te lei terwyl 'n instrument ook bespeel word. Van die 1660's tot die 1750's was die groep tipies deur die speler van die klavesimbel of die eerste violis gelei. Die benadering in moderne tye is deur verskeie musikale direkteure vir die speel van musiek uit die era heringestel. Die dirigeer van musiek terwyl 'n klavier bespeel word kan ook gedoen word met musikale teater.
Dirigente tree as gidse op vis-à-vis die orkeste of kore wat hulle lei. Hulle kies die werke wat gespeel gaan word en bestudeer dan die gekose bladmusiek, waarop hulle gewoonlik sekere wysigings aanbring (soos die tempo, artikulasie of benadrukking, frasering, repetisie of seksies). Hulle kry hul interpretasie-benaderingsraamwerk in orde, en hul visie van die werk wat hul dan só aan die orkeslede oordra en inoefen tydens herhaalde repetisies.
Lampranthus rupestris
Lampranthus rupestris is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom by Perdeberg, noordwes van die Paarl voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van kleiner as 5 km² en is deel van die fynbos. Dit het meer as 80% van sy habitat afgestaan aan die aanplant van wingerde en vrugte boorde. Die oorblywende populasie word bedreig deur indringerplante.
Dirigent
Dirigente sien soms ook om na sake wat met die organisasie van die orkes verband hou, soos die skedulering van repetisies, die beplanning van 'n konsertseisoen, die aanhoor en voer van onderhoude en gevolglike kies van lede en die bevordering van hul ensemble, asook ander reklame-aangeleenthede.
Orkeste, sangkore, konsertgroepe en ander musikale groepe soos jazzgroepe word gewoonlik ook deur dirigente gelei.
Nomenklatuur
Die hoofdirigent van 'n orkes – of operageselskap – word somtyds na verwys as 'n musikale direkteur, of deur die Duitse woorde Kapellmeister of Dirigent. Dirigente van kore word somtyds na verwys as 'n koordirekteur of koormeester, veral wat betref kore wat met 'n orkes in verband staan. Daar is ook dirigente van konsertgroepe, militêre musiekgroepe, marsgroepe en ander groepe.
Gerespekteerde seniordirigente word soms na verwys deur die Italiaanse woord maestro, wat losweg as "meester" of "onderwyser" vertaal kan word.
Renate Müller
Renate Müller (26 April 1906 – 7 Oktober 1937) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Der kleine Seitensprung (1931), Waltz War (1933), Victor and Victoria (1933), en Hokum (1936).
Heinrich Quiring
Heinrich Quiring (31 Januarie 1883, Hüllen naby Gelsenkirchen - 19 Junie 1964, Berlyn) was 'n Duitse paleontoloog en geoloog. Hy het aan die Universiteit van München gestudeer as 'n leerling van Paul Groth, en het daarna sy opleiding by die Bergakademie in Berlyn voortgesit. In 1912 het hy sy doktorsgraad in geologie aan die Universiteit van Bonn verwerf met die proefskrif Zur Stratigrafie der Nordosthälfte der Sötenicher Mulde. Sedert 1914 het hy vir die Pruisiese Geologiese Opname gewerk, en in 1929 het hy die titel van professor verwerf. Vanaf 1946 was hy professor in geologie en paleontologie aan die Tegniese Universiteit van Berlyn.
Nemesia affinis
Nemesia affinis is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Bridgetta Clark
Bridgetta Clark (13 Januarie 1891 – November 1980) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Four Horsemen of the Apocalypse (1921), The Conquering Power (1921), The Golden Gift (1922), en The Greater Glory (1926).
Eurypon
Eurypon is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
The No. 1 Ladies' Detective Agency
The No. 1 Ladies' Detective Agency is 'n reeks romans deur Alexander McCall Smith wat in Botswana afspeel en met die karakter Mma Precious Ramotswe. Die reeks is vernoem na die eerste roman, wat in 1998 gepubliseer is. Twee-en-twintig romans is tussen 1998 en 2021 in die reeks gepubliseer.
Mma Precious Ramotswe is die hoofkarakter in hierdie reeks. Die land Botswana is in 'n sekere sin ook 'n karakter, aangesien dit prominent in die verhale figureer. Mma Ramotswe begin haar speuragentskap en gebruik die erfporsie van haar pa om na die hoofstad, Gaborone, te verhuis om vir haar 'n huis en 'n kantoor vir haar nuwe besigheid te koop. Sy voel 'n speurder moet meer as enigiets van mense weet om probleme vir hulle op te los. Die romans gaan net soveel oor die avonture en swakhede van verskillende karakters as oor die oplossing van raaisels. Elke boek in die reeks volg op die vorige boek.
Die leserspubliek was eers klein, en het toe skielik in gewildheid toegeneem in die VSA en in Engeland, meer as slegs die skrywer se huis in Skotland. In 2004 het verkope in Engels vyf miljoen oorskry, en die reeks is na ander tale vertaal. Kritiese ontvangs het ooreengestem met die verkope van die romans, oor die algemeen positief, en aangesien die sterkte van die romans in die karakters en Mma Ramotswe se wysheid lê eerder as in die spesifieke raaisels wat in elke roman opgelos is
Die romans is verwerk vir radio deur die skrywer en vir televisie.
Opsomming van reeks
Die hoofspeurder, Mma Ramotswe, is 'n Motswana-vrou wat die protagonis in die reeks is en wie se verhaal in die eerste roman vertel word vanaf geboorte tot die opening van die speuragentskap. Mma is 'n Setswana-term van respek vir 'n vrou; die ekwivalente term vir 'n man is Rra. Dit is een van die mees algemene aanspreekvorme in die romans.
Mma Precious Ramotswe los sake op vir vrouens wie se mans vermis geraak het, vir 'n onderwyseres wie se seun verdwyn het deur die ontvoerders te vind, vir 'n ryk pa wie se 16-jarige dogter hom frustreer deur op haar eie uit te gaan. Sy help 'n man versoening vir die sondes van sy jeug deur die mense te vind wat hy dekades vroeër seergemaak het. Sy ontbloot 'n skema deur tweelingbroers om een mediese graad en sertifikaat tussen hulle twee te gebruik. Sy los 'n saak vir haarself op wanneer sy dink sy moet 'n egskeiding van haar eerste man soek, maar dink anders wanneer sy sy ma opsoek. Haar persoonlike lewe het 'n groot hartseer, dat haar enigste kind net 'n paar dae geleef het, aangesien die kind se pa haar tydens die swangerskap geslaan het, 'n storie wat in retrospek vertel is. Dit het daartoe gelei dat sy besluit het om nooit weer te trou nadat hy haar verlaat het nie. Haar vreugde is haar verlowing en uiteindelike huwelik met mnr J. L. B. Matekoni, wat pleegsorg van 'n suster en broer van die weesplaas opgeneem het. Die sake vind plaas in die stede van Botswana, hoofsaaklik aan die rand van die Kalahari-woestyn, eerder as in die woestyn. Daar is af en toe besoeke na buurlande.
Na haar eerste paar sake koop sy 'n boek deur Clovis Andersen oor opsporing, The Principles of Private Detection, en haal dan regdeur die romans daaruit aan wanneer 'n gids nodig is om op die volgende stappe te besluit.
Helen von Münchofen
Helen von Münchofen (19 Februarie 1904 – 1956) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Sturmflut (1927), Madame im Strandbad (1929), Eine Freundin so goldig wie Du (1930), en The Golden Smile (1935).
Candice Rialson
Candice Rialson (18 Desember 1951 – 31 Maart 2006) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Eiger Sanction (1975), Hollywood Boulevard (1976), Stunts (1977), en Winter Kills (1979).
Lampranthus antonii
Lampranthus antonii is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en vorm deel van die fynbos. Dit kom voor vanaf Citrusdal tot by die Agter-Witzenberg. Daar is een populasie met minder as 50 plante en dit word bedreig deur bosbou aktiwiteite.
Canzibe
Canzibe is 'n dorpie met 1 000 inwoners in die Oos-Kaap provinsie van Suid-Afrika. Dit is geleë naby die R61 pad tussen Port St. Johns en Mthatha in die Nyandeni Plaaslike Munisipaliteit, wat deel is van die OR Tambo Distriksmunisipaliteit. As 'n klein dorpie beskik dit oor primêre skole en 'n hospitaal, die Canzibe Hospitaal.
Sharon Clark
Sharon Clark (gebore 15 Oktober 1943) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Little Dragons (1979), Ladies Night (1983), en Lisa (1989), en in die televisiereeks Charlie's Angels (1976).
Swazilink
Swazilink is 'n beplande spoorlyn tussen Suid-Afrika en Eswatini, wat die vragkapasiteit tussen die twee lande met 15 miljoen ton sal vermeerder.
Roete
Die hoofspoorlyn sal oor 146 km vanaf Lothair in Mpumalanga tot by die Sidvokodvo-aansluiting in Eswatini strek. Dit behoort die druk op die Richardsbaailyn te verminder, deur die verwydering van algemene spoorvragverkeer. Dus sal meer steenkooluitvoertreine die hoofroete in Suid-Afrika kan gebruik en sal dit ook die volume van steenkool wat per pad vervoer word, verminder. Daar is ook planne vir die aansluiting van 600 km se spoorweë, en die roete pas in met verskeie ander Transnet-infrastruktuurprojekte wat op steenkoolvervoer fokus. Dit sal ook verdere ontwikkeling toelaat van die spoorlyn wat steenkool uit die Waterberg-steenkoolveld sal dra via Ermelo na Richardsbaai; die Waterberg-steenkoolveld het Suid-Afrika se grootste onontginde steenkoolreserwes.
Projek
Die projek het reeds amptelik in Januarie 2012 begin en die koste sal na verwagting tussen R15 miljard en R17 miljard beloop, met die Suid-Afrikaanse regering se aandeel tot R12 miljard. Die Swazi-regering het voorgestel dat "PPP"-finansiering gebruik word, of 'n ander bron van eksterne finansiering. Die Lothair-Sidvokodvo-lyn self kos R7.3 miljard, en 'n verdere R8.6 miljard sal bestee moet word aan die koppeling van die spoorweë.
Die verwagting is dat die eerste treine in 2015 of 2016 deur Swazilink sal begin loop.
Transnet sal 43 nuwe General Electric diesel-elektriese lokomotiewe aankoop vir gebruik op die lyn.
Dieremishandeling
Wreedheid teenoor diere, ook bekend as dieremishandeling of verwaarlosing, is die lyding of skadeberokkening van diere as gevolg van weerhouding of doelbewuste opdrag deur die mens. In 'n nouer verband kan dit die skadeberokkening of lyding vir spesifieke prestasies wees, soos die doodmaak van diere vir kos, vir hul pels of selfs hul tande; menings verskil oor die mate van wreedheid wat verband hou met 'n gegewe slagmetode. Wreedheid teenoor diere sluit soms skade of lyding as 'n doel op sigself in. Met ongeveer 65 miljard diere wat jaarliks vir voedsel doodgemaak word, is plaasdiere die diere wat die meeste aan wreedheid onderwerp word.
Verskillende benaderings tot wette rakende dieremishandeling kom in verskillende jurisdiksies regoor die wêreld voor. Byvoorbeeld, sommige wette beheer die metodes waarop diere vir voedsel, klere of ander produkte doodgemaak word, en ander wette handel oor die aanhou van diere vir vermaak, opvoeding, navorsing of as troeteldiere. Daar is 'n aantal konseptuele benaderings tot die kwessie van wreedheid teenoor diere.
Die posisie van dierewelsyn is byvoorbeeld van mening dat daar niks inherent verkeerd is met die gebruik van diere vir menslike doeleindes, soos kos, klere, vermaak, pret en navorsing nie, maar dat dit gedoen moet word op 'n manier wat onnodige pyn en lyding tot die minimum beperk, 'n benadering waarna daar soms as 'menslike' behandeling verwys word.
Nemesia albiflora
Nemesia albiflora is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Dieremishandeling
Kampvegters wat die nuttigheid van diere voorop stel argumenteer vanuit die posisie van koste en voordele en wissel in hul gevolgtrekkings oor die toelaatbare behandeling van diere. Sommige van hulle pleit vir 'n sagter benadering wat nader aan die dierewelsynsposisie is, terwyl ander vir 'n posisie wat met diereregte ooreenstem, argumenteer. Teoretici van diereregte kritiseer hierdie standpunte en voer aan dat die woorde "onnodig" en "menslik" onderworpe is aan uiteenlopende interpretasies, en dat diere basiese regte het. Hulle sê dat die enigste manier om diere se beskerming te bewerkstellig, is om hul status as eiendom te beëindig en te verseker dat hulle nooit as 'n nie-lewende ding hanteer word nie.
Definisie en standpunte
Deur die loop van die geskiedenis het die mens geglo in 'n godgegewe reg om diere met wreedheid te behandel. Tog was sommige individue, soos Leonardo da Vinci, wat op 'n keer gehokte voëls aangekoop het om hulle vry te laat, besorg. Sy notaboeke teken ook sy woede aan met die feit dat die mens hul oorheersing gebruik het om slagdiere groot te maak. Volgens die kontemporêre filosoof Nigel Warburton is die oorheersende opvatting in die mens se geskiedenis dat diere daar is vir mense om mee te doen soos hulle goeddink.
Met die evolusieteorie het Charles Darwin 'n rewolusie veroorsaak rakende die manier waarop die mens hul verhouding met ander spesies beskou. Darwin het geglo dat mense nie net 'n direkte verwantskap met ander diere gehad het nie, maar dat laasgenoemde ook sosiale, geestelike en morele lewens gehad het. Later, in The Descent of Man (1871), het hy geskryf: "Daar is geen fundamentele verskil tussen die mens en die hoër soogdiere in hul geestelike fakulteite nie."
Sommige filosowe en intellektuele, soos Peter Singer en Tom Regan, het aangevoer dat diere se vermoë om pyn te ervaar net soos mense dit ervaar, die oorweging van hul welstand op dieselfde vlak as die van die mens plaas. Daar is baie voorgangers van hierdie denkrigting. Jeremy Bentham, die stigter van utilitarisme, het in sy An Introduction to the Principles of Morals and Legislation (1789) die beroemde uitlating gemaak: "Die vraag is nie of hulle kan praat of rede insien nie? maar kan hulle ly?"
Hierdie argumente het sommige aangespoor om te glo dat diere se welstand 'n maatskaplike welsynsaak in eie reg behoort te wees, nie net indirek deur die uitwerking daarvan op menslike welstand nie. In een opname onder Amerikaanse huiseienaars het 68% van die respondente gesê dat hulle die prys van vleis as 'n belangriker saak beskou.
Vorme
Wreedheid teenoor diere kan in twee hoofkategorieë ingedeel word: aktief en passief. Passiewe wreedheid word gekenmerk deur gevalle van verwaarlosing, waarin die wreedheid eerder 'n gebrek aan optrede is as 'n aksie as sodanig. Passiewe dierewreedheid is dikwels per ongeluk, die resultaat van onkunde. In baie gevalle van verwaarlosing waarin 'n ondersoeker van mening is dat die wreedheid uit onkunde plaasgevind het, kan die ondersoeker die troeteldiereienaar probeer opvoed en dan weer die situasie ondersoek. Meer ernstige gevalle kan vereis dat die dier vir veeartsenykundige sorg verwyder word.
Industriële veeboerdery
Plaasdiere word soms in groot, industriële fasiliteite wat duisende diere met hoë digthede huisves aagehou; dit word soms fabrieksplase genoem. Die industriële aard van hierdie fasiliteite beteken dat baie roetine-prosedures of veeteeltpraktyke die welsyn van die diere beïnvloed en waarskynlik as 'wreedheid' beskou kan word, met Henry Stephen Salt wat in 1899 beweer het "dit is onmoontlik om groot getalle en baie sensitiewe diere op 'n regtig menslike manier te vervoer en te slag”. Daar is al voorgestel dat die getal diere wat gejag word, as metgeselle aangehou word, in laboratoriums gebruik word, vir die pelsbedryf grootgemaak word, in wedrenne ingespan word en in dieretuine en sirkusse gebruik word, onbeduidend is in vergelyking met plaasdiere, en daarom is die 'dierewelsynskwessie' numeries minimaal in vergelyking met die 'kwessie van plaasveediere'. Op soortgelyke wyse glo kampvegters vir diereregte dat hoenders, koeie, varke en ander plaasdiere van die meeste diere is wat die wreedste behandel word. Wêreldwye oorverbruik van vleis is nog 'n faktor wat tot die ellendige situasie van plaasdiere bydra.
Kulturele rituele
Die praktyk van wreedheid teenoor diere vir godsdienstige redes word in antieke kulture aangetref en sommige moderne godsdienste, soos Santeria, offer steeds diere vir genesing en ander rituele. Taghairm is uitgevoer deur antieke Skotte om duiwels op te roep.
TV- en filmvervaardiging
Dierewreedheid is lank reeds 'n probleem in rolprentvervaardiging, met selfs sommige Hollywood-films met 'n groot begroting wat kritiek ontlok het weens beweerde skadelike en soms dodelike behandeling van diere tydens vervaardiging. Hofbeslissings het films aangespreek wat diere skade berokken het, soos video's wat hondegevegte uitbeeld.
Sirkusse
Die gebruik van diere in die sirkus is omstrede vandat dierewelsynsgroepe gevalle van dierewreedheid tydens die opleiding van sirkusdiere aangeteken het. Daar is talle gevalle van dieremishandeling in sirkusse gedokumenteer, soos klein en beperkende hokke, 'n gebrek aan gereelde veeartsenykundige sorg, beledigende opleidingsmetodes en 'n gebrek aan toesig deur regulerende instansies. Diere-afrigters het aangevoer dat die kritiek nie op feite gegrond is nie, insluitend oortuigings dat die geskreeu die diere laat glo dat die afrigter hulle gaan seermaak, dat die behuising onvoldoende is, en dat deur die gebruik van sweep, kettings of ander implemente skade berokken.
Sommige sirkusse bied nou vertonings sonder diere aan. Bolivië het wat diereregte-aktiviste die wêreld se eerste verbod op alle diere in sirkusse genoem het, deurgevoer.
Stiergevegte
Stiergevegte word deur diereregte- of dierewelsynsaktiviste gekritiseer, wat daarna verwys as 'n wrede of barbaarse bloedsport waarin die bul erge spanning beleef en 'n stadige, pynlike dood sterf. 'n Aantal aktivistiese groepe neem aksie teen stiervegte in Spanje en ander lande. In Spaans word teenkanting teen stiergevegte antitaurismo genoem.
Oorlogvoering
Militêre diere is wesens wat deur die mensdom gebruik is vir oorlogvoering. Voorbeelde hiervan is perde, honde en dolfyne. Slegs onlangs is die betrokkenheid van diere in oorlog bevraagteken, en praktyke soos die gebruik van diere om te veg, as lewende bomme (soos vir die gebruik van ontploffende donkies) of vir militêre toetsdoeleindes (soos tydens die atoomeksperimente op Bikini), kan nou as wreed gekritiseer word.
Onnodige wetenskaplike eksperimente of demonstrasies
Onnodige eksperimente of demonstrasies waarby diere betrokke is en wat hulle aansienlike pyn of benoudheid veroorsaak, kan as wreedheid beskou word. As gevolg van veranderinge in etiese standaarde, is hierdie soort wreedheid deesdae minder algemeen as wat dit in die verlede was. Byvoorbeeld, voëls is dikwels gebruik vir demonstrasies van suurstoftekort in die klaskamer. Hierdie voëls is gewoonlik onder 'n glasbedekking geplaas, waar hulle versmoor het.
Wetgewing in Suid-Afrika
Die wet bevat 'n gedetailleerde lys van verbode wreedhede, insluitend oorlading, onnodige lyding as gevolg van inperking, vasbinding, agterlating, onnodige weerhouding van kos of water, aanhouding in 'n vuil of parasitiese toestand, of die versuim van veeartsenykundige hulp. Daar is ook 'n algemene bepaling wat onredelike of onvoldoende uitvoering of weglating van dade wat onnodige lyding tot gevolg het, verbied. Die Departement van Landbou, Bosbou en Visserye vir 2013/14 tot 2016/17 noem dat die dierebeskermingswetgewing hersien kan word.
Die NDBV is die grootste en oudste organisasie vir dierewelsyn in Suid-Afrika wat 90% van alle gevalle van dieremishandeling in die land ondersoek en optree deur die Wet op Dierebeskerming af te dwing.
Buntingville
Buntingville is 'n nedersetting 15 km suidoos van Mthatha in die Nyandeni Plaaslike Munisipaliteit, wat deel is van die OR Tambo Distriksmunisipaliteit. As 'n klein dorpie het dit as 'n sendingstasie ontstaan in 1865.
Osvaldo Alfredo Reig
Osvaldo Alfredo Reig, (14 Augustus 1929 - 13 Maart 1992), was 'n Argentynse bioloog en paleontoloog. Hy is gebore in Buenos Aires, Argentinië.Hy het talle bydraes gelewer tot die veld van paleontologie en biologiese evolusie. Hy het aan die Universidad de La Plata studeer, maar het nie sy studies voltooi nie. Later het hy by die Universiteit van Buenos Aires in die Departement Biologiese Wetenskappe gewerk met die biologiese evolusie van soogdiere. In 1966 het hy by die Museum van Vergelykende Dierkunde aan die Harvard-universiteit begin werk. Hy het vir byna vyftien jaar by die Sentrale Universiteit van Venezuela en die Universiteit van Simón Bolívar gewerk. In 1973 het hy sy Ph.D in Dierkunde en Paleontologie van die Universiteit van Londen ontvang. Onder die belangrike referate wat hy geskryf het, was die beskrywing van Herrerasaurus, een van die vroegste dinosourusse wat bekend is. Reig het in 1992 gesterf.
Ranomi Kromowidjojo
Ranomi Kromowidjojo (gebore in Sauwerd op 20 Augustus 1990) is 'n Nederlandse swemmer.