cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ewekansige veranderlike
Voorbeeld
Ons wil graag die totale aantal gewerpde getalle weet, daarom definieer ons die stogastiese veranderlike X deur:
X het as waardebereik.
Deur alle deelversamelings as gebeurtenis toe te laat, wat in so 'n eenvoudige situasie moontlik is, hoef ons geen sorge te maak oor die meetbaarheid van X nie, want dan is alle funksies meetbaar.
Notasie
Daar is verskillende notasiekonvensies vir stogastiese veranderlikes in gebruik. Twee van die mees gebruikte konvensies is: die stogastiese veranderlike te onderstreep, en die stogastiese veranderlike aan te gee met 'n hoofletter (X).
Koper
Verbindings
In vaste verbindinge van Cu1+ kan die ioon 'n groter mobiliteit verkry. Dit kan tot sogenaamde superioniese geleiding lei.
Sycon pedicellatum
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1897 deur Kirk.
Koper
Verbindings
Die groen kleur van Koper(II)karbonaat is die oorsaak van die voorkoms van die koperbedekte dakke of -koepels van sommige geboue. Koper(II)sulfaat (Blou vitrioel) vorm 'n blou kristallyne pentahidraat en is waarskynlik die bekendste koperverbinding in laboratoriums. Dit word as swamweerder gebruik.
Daar bestaan twee stabiele oksiede van koper, Koper(II)oksied (CuO) en Koper(I)oksied (Cu2O). Koperoksiede word gebruik yttriumbariumkoperoksied (YBa2Cu3O7-δ) oftewel YBKO wat die basis vorm van baie onkonvensionele supergeleiers.
Ander verbindings sluit in: Koper(I)chloried, koper(II)chloried), koper(II)sulfied.
Verspreiding
Koper word in die suiwer vorm asook in minerale vorm in die natuur aangetref. Minerale soos die karbonate azuriet (Cu3(CO3)2(OH)2) en malagiet (Cu2CO3(OH)2) is bronne van koper asook die sulfiede soos kalkopiriet (CuFeS2), borniet (Cu5FeS4), koweliet (CuS) en oksiede soos kupriet (Cu2O).
Die meeste kopererts word ontgin vanuit groot oopgroefmyne in koper porfirietneerslae wat tussen 0.4 tot 1.0 persent koper kan bevat. Voorbeelde sluit in: Chuquicamata in Chili en die El Chinomyn in Nieu-Meksiko.
Die Internasionale Raad van Koperuitvoerende Lande (CIPEC) wat sedert 1992 ophou bestaan het, het eens probeer om 'n soortgelyke rol as wat OPUL in ru-olie speel, te vervul maar kon egter nie dieselfde mate van invloed uitoefen nie, veral vanweë die feit dat die tweede grootste produsent, die Verenigde State, nooit 'n lid was nie. Die organisasie is in 1967 gestig en die hooflede daarvan was Chili, Peru, Zaïre en Zambië.
Gebruike
Koper is 'n pletbare en buigsame metaal en word algemeen gebruik in 'n verskeidenheid produkte soos:
Vinette Ebrahim
Vinette Ebrahim is 'n Suid-Afrikaanse aktrise. Sy is veral bekend vir haar rol as Charmaine Meintjies (née Beukes) in SAUK2 se sepie 7de Laan. Sy vertolk die rol al sedert die jaar 2000 en daar word beplan dat sy die stel van dié produksie in Oktober 2019 sal verlaat wanneer haar karakter se storielyn tot 'n einde kom.
Ebrahim is 2008 benoem as Rapport/City Press se Vrou van die Jaar in die Kunste. In 2007 het sy die Kanna-prys op die KKNK ontvang as beste aktrise vir haar rol in Boesman en Lena. In 2010 is sy benoem vir 'n Saftas (Suid-Afrikaanse Film en Televisie-toekenning).
Mahek Chahal
Mahek Chahal (gebore 1 Februarie 1979) is 'n Noorse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Anjaan (2005), Marega Salaa (2009), en Jai Veeru: Friends Forever (2009).
Roos (wiskunde)
duimnael|250px|regs|Roos met k = 7 blare duimnael|250px|regs|Roos met 8 blare (k=4). duimnael|250px|regs|Roos krommes gedefinieer deur, vir verskeie waardes van k=n/d.
In wiskunde is 'n roos of rhodonea kromme 'n sinusoïed wat in poolkoördinate afgetrek is. Tot met soortgelykheid kan al hierdie krommes uitgedruk word deur 'n poolvergelyking van die vorm As k 'n heelgetal is sal die kromme 'n roos met *2k blomblare is as k ewe is, en As k ewe is sal die hele grafiek een keer afgetrek word presies een keer soos die waarde van θ verander van 0 tot 2π. As k onewe is, sal dit gebeur in die interval tussen 0 en π. (Meer algemeen sal dit gebeur op enige interval van lengte 2π vir k ewe, en π vir k onewe.)
As k is rasionaal is, dan is die kromme geslote en het dit 'n eindige lengte. As k irrasionaal is, dan is dit nie geslote nie en het dit oneindige lengte. Verder vorm die grafiek van die roos in hierdie geval'n digte versameling (i.e., dit kom arbitrêr na aan elke punt in die eenheidskyf).
Aangesien vir alle \theta, is die krommes gegee deur die poolvergelykings identies behalwe vir 'n rotasie van π/2k radiale.
Rhodonea krommes is deur die Italiaanse wiskundige Guido Grandi genoem tussen 1723 en 1728.
Russies-Japannese Oorlog
Rusland wou 'n warmwaterhawe aan die Stille Oseaan hê vir beide sy vloot en maritieme handel. Wladiwostok was net in die somer ysvry en operasioneel; Port Arthur, 'n vlootbasis in die provinsie Liautoeng, wat die Qing-dinastie van China van 1897 af aan Rusland verhuur het, was die hele jaar operasioneel. Sedert die einde van die Eerste Chinees-Japannese Oorlog in 1895 was Japan bang Russiese indringing sou inmeng met sy planne om 'n invloedsfeer in Korea en Mantsjoerye te vestig. Rusland het sedert die bewind van Iwan die Verskriklike in die 16de eeu 'n beleid van uitbreiding oos van die Oeral, in Siberië en in die Verre Ooste gevolg.
Roos (wiskunde)
Oppervlak
'n Roos waarvan die poolvergelyking van die vorm is, waar k 'n postiewe heelgetal is, het oppervlak as k ewe is, en as k onewe is.
Russies-Japannese Oorlog
Japan het Rusland as 'n mededinger beskou en aangebied om Russiese oorheersing in Mantsjoerye te erken in ruil vir die erkenning van Korea as binne die Japannese invloedsfeer. Rusland het geweier en het die vestiging van 'n neutrale buffersone geëis tussen Rusland en Japan in Korea noord van die 39ste parallel. Japan het dit beskou as 'n struikelblok in sy planne om na die Asiatiese vasteland uit te brei en het besluit om oorlog te verklaar. Nadat samesprekings in 1904 misluk het, het Japan op 'n verrassingsaanval geloods op die Russiese Oostelike Vloot in Port Arthur.
Roos (wiskunde)
Oppervlak
Dieselfde geld vir rose met poolvergelykings van die vorm aangesien grafieke van hierdie net stywe rotasies is van die rose wat deur die cosinus gedefinieer word.
Russies-Japannese Oorlog
Hoewel Rusland 'n paar nederlae gely het, was keiser Nikolaas II oortuig dat Rusland nog kon wen as hy bly veg; hy het besluit om die oorlog voort te sit en te wag op die uitslag van belangrike seeslae. Toe hoop op 'n oorwinning vervaag, het Nikolaas die oorlog voortgesit om Rusland se waardigheid te behou en 'n "vernederende vrede" te vermy. Rusland het Japan se bereidwilligheid vroeër geïgnoreer om 'n wapenstilstand aan te gaan en die idee verwerp om die saak voor die Permanente Arbitrasiehof in Den Haag te bring.
Die oorlog is uiteindelik beëindig met die Verdrag van Portsmouth, wat deur die Amerikaanse president Theodore Roosevelt bemiddel is. Japan se algehele oorwinning het internasionale waarnemers verras en die magsbalans in beide Oos-Asië en Oos-Europa verander. Dit het Japan se opkoms as 'n groot moondheid bevestig en gelei tot 'n afname in Rusland se aansien en invloed in Oos-Europa. Rusland se aansienlike verliese vir 'n saak wat in 'n vernederende nederlaag geëindig het, het bygedra tot die toenemende binnelandse onrus wat gelei het tot die Russiese Rewolusie van 1905 en het Rusland se outokrasie groot skade berokken. Die oorlog was ook die eerste oorwinning van 'n Asiatiese land oor 'n Westerse mag in moderne tye.
Modernisering van Japan
Ná die Meiji-restourasie in 1868 het die Meiji-regering besluit om Westerse idees, tegnologiese vordering en oorlogvoering na te streef. Teen die laat 19de eeu het Japan verander in 'n gemoderniseerde nywerheidstaat. Japan wou as 'n gelyke van die Westerse magte beskou word. Die doel van die Meiji-restourasie was om Japan 'n moderne staat te maak, nie 'n Westerse een nie. Japan was 'n imperialistiese mag, met 'n plan om oorsee uit te brei.
thumbnail|links|upright=1.2|'n Anti-Russiese satiriese kaart deur 'n Japannese student tydens die Russies-Japannese Oorlog. In die jare 1869-'73 het die Seikanron ("Oorwin Korea-argument") die Japannese elite in twee verdeel: Een faksie wou Korea dadelik oorwin en die ander wou wag tot Japan eers verder gemoderniseer het. Niemand in die Japannese elite het ooit die idee aanvaar dat Korea die reg het om onafhanklik te wees nie; die enigste kwessie wat die faksies verdeel het, was die tyd om Korea te verower. Nes met die Europeërs se siening oor Afrika en Asië, was die "agterlikheid" van China en Korea genoeg bewys van die minderwaardigheid van dié lande, en 'n rede hoekom Japan die "reg" het om hulle te verower.
Graaf Inoue Kaoru, die minister van buitelandse sake, het in 1887 'n toespraak gelewer waarin hy gesê het: "Wat ons moet doen, is om ons ryk en ons volk te omskep, en die ryk te maak soos die lande van Europa en ons volk soos die volke van Europa." Hy het gesê die Chinese en Koreane het basies hulle reg om onafhanklik te wees ingeboet deur nie te moderniseer nie. 'n Groot deel van die druk vir 'n aggressiewe buitelandse beleid het van onder gekom, met die voorstanders van die "menseregte"-beweging wat 'n beroep gedoen het vir 'n verkose parlement en die ultranasionalistiese standpunt dat Japan die "reg" het om Korea te annekseer – die "menseregte"-beweging is gelei deur diegene wat in 1869-'73 ten gunste daarvan was om Korea te verower.
Verder is skoolseuns in die opvoedingstelsel van Meiji-Japan opgelei om soldate te wees as hulle groot is. As gevolg daarvan wou die volk oorlog hê en het hulle diplomasie as 'n swakheid beskou.
Druk van die volk
Die Britse Japanoloog Richard Story het geskryf die grootste wanindruk oor Japan in die Weste was dat die Japannese volk "gedweë" instrumente van die elite was, maar eintlik het 'n groot deel van die druk vir Japan se oorloë van 1894 tot 1941 gekom van die gewone mense, wat 'n "streng" buitelandse beleid geëis het en geneig was om hulle tot betogings en sluipmoorde te wend wanneer hulle buitelandse beleid as lafhartig ervaar het.
In 1884 het Japan 'n bewindsoorname in Korea deur 'n pro-Japannese reformistiese faksie aangemoedig, wat daartoe gelei het dat Korea se konserwatiewe regering China se hulp gevra het. Die gevolg was 'n botsing tussen Chinese en Japannese soldate in Seoel. Op dié tydstip wou Japan nie die risiko van 'n oorlog teen China loop nie, en die krisis is beëindig deur die Konvensie van Tientsin, wat Korea stewiger in die Chinese invloedsfeer geplaas het, hoewel dit Japan die reg gegee het om in Korea in te gryp. Deur die 1880's en vroeë 1890's is die regering in Tokio gereeld gekritiseer omdat hulle nie aggressief genoeg in Korea was nie.
Russiese uitbreiding ooswaarts
Tsaristiese Rusland het as 'n groot keiserlike moondheid ambisies in die ooste gehad. Teen die 1890's het dit uitgebrei oor Sentraal-Asië tot in Afganistan, en ander state in die proses geabsorbeer. Die Russiese Ryk het gestrek van Pole in die weste tot die Kamtsjatka-skiereiland in die ooste. Met die bou van die Transsiberiese Spoorlyn na die hawe van Wladiwostok het Rusland gehoop om sy invloed en teenwoordigheid in die streek verder te konsolideer. In die Tsoesjima-voorval van 1861 het Rusland Japannese grondgebied regstreeks aangeval.
Eerste Chinees-Japannese Oorlog (1894-'95)
thumb|220px|Chinese generaals in [[Pjongjang gee aan die Japannese oor, Oktober 1894.]]
Die eerste groot oorlog van Japan ná die Meiji-restourasie was van 1894 tot 1895 teen China: oor beheer van en invloed in Korea. Van die 1880's af was daar sterk mededinging tussen die twee lande vir invloed in Korea. Die Koreane was geneig om faksies te vorm en was in dié tyd sterk verdeel in 'n hervormingskamp, wat vir Japan was, en 'n konserwatiewer faksie, vir China. In 1884 het China 'n pro-Japannese poging tot 'n bewindsoorname onderdruk en 'n "residensie" in Seoel gevestig. 'n Rebellie deur kleinboere het daartoe gelei dat die Koreaanse regering die Qing-dinastie gevra het om troepe na die land te stuur om dit te stabiliseer. Japan se reaksie was om sy eie troepe na Korea te stuur om 'n marionetregering in Seoel daar te stel.
China het beswaar aangeteken en 'n oorlog het uitgebreek. Dit was van korte duur: Japan het Chinese soldate op die Liaotoeng-skiereiland oorwin en byna 'n Chinese vloot uitgewis in die Slag van die Jaloerivier. Japan en China het die Verdrag van Sjimonoseki onderteken, waarkragtens die skiereiland en die eiland Taiwan aan Japan afgestaan is. Ná die verdrag het Rusland, Duitsland en Frankryk Japan gedwing om aan die skiereiland te onttrek. Japan het nie opgewasse gevoel teen 'n gesamentlike mag van die drie lande nie en het tot die ultimatum toegestem.
In 1897 het Rusland die Liaotoeng-skiereiland beset en die Port Arthur-fort gebou. Die Russiese Pasifiese Vloot is ook in die hawe gevestig. Rusland se skuif was hoofsaaklik teen Brittanje gemik om die Britse besetting van Wei-hai-Wei teë te werk, maar in Japan is dit as 'n anti-Japannese skuif beskou. Tussen 1897 en 1903 het Rusland 'n spoorlyn in Mantsjoerye gebou en Russiese troepe is daar gestasioneer om die spoorlyn teen aanvalle te beskerm. Van 1897 af het Mantsjoerye – wat in naam nog deel van die "Groot Qing-ryk" was – al hoe meer soos 'n Russiese provinsie begin lyk.
Russiese indringing
Die ontwikkeling van die spoorlyn was 'n bedraende faktor tot die Bokseropstand, toe Boksermagte die spoorwegstasies afgebrand het.
Die Russe het ook paaie na Korea begin bou. Teen 1898 het hulle mynbou- en bosboukonsessies naby die Jaloe- en Toemenrivier bekom, wat die Japannese erg bekommer het. Japan het besluit om aan te val voor die Russe die Transsiberiese Spoorlyn voltooi.
thumb|220px|Troepe van die Agtlandeverbond in 1900, van links: Brittanje, VSA, Australië, Indië, Duitsland, Frankryk, Oostenryk-Honagerye, Italië en Japan.
Bokseropstand
Rusland en Japan het albei troepe bygedra tot die Agtlandeverbond wat in 1900 gestuur is om die Bokseropstand te onderdruk en die internasionale gesantskappe te bevry wat in die Chinese hoofstad, Beijing, beleër is. Rusland het reeds 177 000 soldate na Mantsjoerye gestuur, volgens hom om die spoorlyne te beskerm wat hy aan die bou was.
Hoewel die Qing-leër en die Bokserrebelle verenig het om teen die invallers te veg, is hulle gou oorwin en uit Mantsjoerye verdryf.
Ná die Bokseropstand is 100 000 Russiese soldate in Mantsjoerye gestasioneer. Ondanks versekerings dat Rusland ná die krisis sou onttrek, het hy teen 1903 nog geen tyd aangedui daarvoor nie en het hy eintlik sy posisie in Mantsjoerye versterk.
Vooroorlogse samesprekings
Die Japannese staatsman Itō Hirobumi het met die Russe begin samesprekings voer. Hy het Japan as te swak beskou om die Russe op 'n militêre manier uit te dryf en het dus voorgestel dat Rusland beheer oor Mantsoerye kry in ruil vir Japannese beheer oor Noord-Korea. Intussen het Japan en Brittanje 'n verbond in 1902 onderteken – die Britte wou vlootmededinging beperk deur te keer dat Rusland die Pasifiese seehawens Wladiwostok en Port Arthur ten volle benut. Die verbond het deels beteken as enige land hom by Rusland skaar in 'n oorlog teen Japan, sal Brittanje aan Japan se kant tot die oorlog toetree. Rusland kon nie meer op Duitsland of Frankryk se hulp staatmaak nie, want dit sou Brittanje by 'n oorlog betrek. Met so 'n verbond het Japan gevoel hy kan enige tyd vyandelikhede begin indien nodig.
Die 1890's en 1900's was die hoogtepunt van die "Geel Gevaar"-propaganda deur die Duitse regering. Die Duitse keiser, Wilhelm II, het dikwels briewe aan sy neef keiser Nikolaas II van Rusland geskryf en hom geprys as die "verlosser van die wit ras", en het Rusland aangespoor om in Asië in te beweeg. Van November 1894 af het Wilhelm briewe aan Nikolaas geskryf waarin hy hom loof as Europa se beskermer teen die "Geel Gevaar" en die tsaar verseker God self het Rusland "gekies" om Europa teen die vermeende Asiatiese bedreiging te verdedig. Op 1 November 1902 het Wilhelm in 'n brief aan Nikolaas gesê "dit lyk of sekere simptome in die Ooste daarop dui dat Japan 'n taamlik rustelose kalant word" en "dit is aan elke onbevooroordeelde persoon duidelik dat Korea Russies moet en sal wees". Wilhelm het sy brief afgeluit deur te sê dat Japan en China binnekort teen Europa sal saamspan.
Wilhelm het Russiese ambisies in Asië aggressief aangevuur omdat Frankryk, Rusland se grootste bondgenoot sedert 1894, nie Russiese uitbreiding in Asië eintlik ondersteun het nie. In Duitsland is geglo Duitsland se ondersteuning van Rusland sou die Frans-Russiese bodgenootskap verbreek en lei tot 'n nuwe, Duits-Russiese bondgenootskap.
Frankryk het dit duidelik gestel dat hy Nikolaas se beleid van uitbreiding in Asië afkeur. Die Franse premier, Maurice Rouvier, het in die openbaar verklaar die Frans-Russiese bondgenootskap net in Europa van toepassing is, en nié in Asië nie, en dat Frankryk neutraal sal bly as Japan Rusland aanval. Die Amerikaanse president, Theodore Roosevelt, wat as bemiddelaar in die stryd tussen Rusland en Japan probeer optree het, het gekla Wilhelm se "Geel Gevaar"-propaganda, wat sterk daarop dui dat Duitsland kan oorlog voer teen Japan in ondersteuning van Rusland, moedig Russiese onversetlikheid aan.
Ondanks vroeëre versekerings dat Rusland sy soldate aan Mantsjoerye sal onttrek wat hy gestuur het om die Bokseropstand teen 8 April 1903 te help onderdruk, is Russiese soldate in die streek nie verminder nie. In Japan het universiteitstudente teen Rusland betoog, asook teen hulle eie regering omdat hy nie optree nie. Op 28 Julie 1903 het Kurino Shin'ichirō, die Japannese minister in Sint Petersburg, opdrag gekry om sy land se standpunt teen Russiese konsolidasieplanne in Mantsjoerye, aan Rusland oor te dra. Op 3 Augustus 1903 het die Japannese minister 'n dokument ingedien as basis vir verdere samesprekings.
Op 3 Oktober 1903 het die Russiese minister in Japan, Roman Rosen, teenvoorstelle vir samesprekings aan die Japannese regering oorhandig.
thumb|160px|Kurino Shin'ichirō. Gedurende samesprekings tussen die twee lande, reeds in Januarie 1904, het die Japannese regering besef Rusland stel nie belang daarin om die Mantsjoeryse of Koreaanse kwessie op te los nie. Rusland se doel was om tyd te wen – deur diplomasie – om sy weermag verder op te bou.
Nikolaas het wel beplan om met Japan te skik, maar nadat hy 'n brief van die Duitse keiser Wilhelm II ontvang het waarin hy 'n lafaard genoem is omdat hy met Japan wou skik ter wille van vrede en waarin die "wit ras" en "Geel Gevaar" teenoor mekaar afgespeel is, het hy hardkoppiger geword. Op 21 Desember 1903 het Japan besluit om oorlog teen Rusland te voer.
Teen 4 Februarie 1904 is nog geen amptelike antwoord van Rusland ontvang nie. Op 6 Februarie is die Japannese minister in Rusland, Kurino Shin'ichirō, teruggeroep en het Japan diplomatieke bande met Rusland beëindig.
'n Moontlike diplomatieke oplossing tussen Japan en Rusland het misluk; historici glo dit is regstreeks weens die optrede van keiser Nikolaas II. Die tsaar het sy regering wanbestuur. Die tsaar se raadgewers was teen die oorlog; hulle het probleme voorsien in die vervoer van troepe en voorraad van Europese Rusland na die Ooste. Die tsaar self het samesprekings voortdurend vertraag omdat hy geglo het hy word deur God en die outokrasie beskerm.
Rusland het verder gemeen Japan sou nie in 'n oorlog betrokke raak met die groter en skynbaar sterker Russiese vloot en weermag nie. Nikolaas het gedink die Japannese sou bloot ingee voor Rusland as 'n superieure mag, en dit kan sy onbereidwilligheid verduidelik om toe te gee.
Oorlogsverklaring
Japan het op 8 Februarie 1904 'n oorlogsverklaring uitgereik. Drie uur voordat Rusland dit ontvang het, en sonder 'n amptelike waarskuwing, het die Japannese vloot egter die Russiese vloot in die Verre Ooste by Port Arthur aangeval.
Nikolaas was verstom deur nuus oor die aanval. Hy kon nie glo dat Japan tot 'n oorlog sou oorgaan sonder 'n amptelike verklaring nie. Sy ministers het hom ook oortuig dat Japan nie sou veg nie. Rusland het agt dae later oorlog teen Japan verklaar.
Die Qing-dinastie was aan Japan se kant en het selfs militêre hulp aangebied, maar die Japannese het dit van die hand gewys.
Veldtog van 1904
Die Russiese weermag het Port Arthur, op die Liaotoeng-skiereiland in die suide van Mantsjoerye, in 'n groot vlootbasis omskep en gefortifiseer. Omdat Japan nodig gehad het om die see te beheer om 'n oorlog op die Asiatiese vasteland te voer, was die land se eerste militêre doel om die Russiese vloot by Port Arthur uit te skakel.
Slag van Port Arthur
thumb|240px|Japannese soldate tydens die besetting van Seoel in Korea, 1904.
In die nag van 8 Februarie 1904 het die Japannese vloot onder admiraal Tōgō Heihachirō die oorlog begin met 'n verrassingsaanval deur torpedojaers op die Russiese skepe in Port Arthur. Die skepe Tsesarewitsj en Retwizan, die swaarste Russiese oorlogskepe in die Verre Ooste, en die kruiser Pallada van 6 600 ton is erg beskadig.
Dié aanvalle het die volgende oggend ontwikkel tot die Slag van Port Arthur. 'n Reeks onbesliste vlootoptredes het gevolg waarin admiraal Tōgō nie die Russiese vloot suksesvol kon aanval nie omdat dit deur die hawe se batterye beskerm was en die Russe huiwerig was om die hawe vir die oop see te verlaat. Hoewel die eintlike Slag van Port Arthur onbeslis was, het die aanvanklike aanvalle 'n verwoestende sielkundige uitwerking op Rusland gehad, wat positief oor die uitslag van die oorlog was. Die Japannese het die inisiatief aangegryp terwyl Rusland in die hawe gewag het.
Japan het die aanvalle as dekmantel gebruik om naby Incheon in Korea te land. Van Incheon af het die Japannese Hanseong en toe die res van Korea beset. Ná die besetting van Hanseong het keiser Gojong van Korea 17 000 soldate gestuur om Rusland te ondersteun. Teen einde April was die Japannese weermag onder Kuroki Tamemoto gereed om die Jaloerivier oor te steek na die Russies besette Mantsjoerye.
thumb|180px|links|Slagvelde in die Russies-Japannese Oorlog.
Blokkade van Port Arthur
Die Japannese het probeer keer dat Rusland Port Arthur gebruik. In die nag van 13 op 14 Februarie het hulle die ingang tot die hawe probeer blokkeer deur verskeie sementgevulde stoombote in die diep waterkanaal na die hawe te sink, maar die bote het te diep gesink om doeltreffend te wees. 'n Soortgelyke poging om die ingang in die nag van 3 op 4 Mei te blokkeer, het ook misluk. In Maart het die charismatiese admiraal Stepan Makarof beheer oor die Eerste Russiese Pasifiese Eskader oorgeneem met die doel om uit die hawe te breek.
Op 12 April 1904 het twee Russiese oorlogskepe, Petropawlofsk en Pobjeda, uit die hawe gevaar, maar buite Port Arthur Japannese myne getref. Die Petropawlofsk het feitlik dadelik gesink, maar die Pobjeda moes na die hawe teruggesleep word vir omvattende herstelwerk. Admiraal Makarof, die doeltreffendste vlootstrateeg in die oorlog, is op die Petropawlofsk dood.
Die Russe het gou die Japannese taktiek aangeleer en gebruik om myne te lê. Op 15 Mei 1904 is twee Japannese oorlogskepe, die Jasjima en Hatsoese, na 'n mynveld naby Port Arthur gelok, waar elkeen minstens twee myne getref het. Die Hatsoese, met 450 matrose, het binne minute gesink. Die Jasjima het gesink terwyl dit na Korea gesleep is vir herstelwerk. Op 23 Junie 1904 het 'n poging deur 'n Russiese eskader om uit die hawe te breek misluk.
Teen die einde van die maand het Japan bomme in die hawe gegooi.
Beleg van Port Arthur
thumb|240px|Bomme tydens die Beleg van Port Arthur.
Eindelik, in Desember 1904, het die Japannese met die hulp van verskeie batterye houwitsers daarin geslaag om die belangrikste heuwelfort te beset. Van hier af is bomme op die Russiese vloot gegooi. Vier Russiese oorlogskepe en twee kruisers is gesink, en die vyfde en laaste oorlogskip is 'n paar weke later gekelder. Al Rusland se belangrikste skepe in die Pasifiese Vloot is dus gesink. Dit is waarskynlik die enigste voorbeeld in die militêre geskiedenis dat 'n landgebaseerde artillerie so 'n verwoesting onder groot oorlogskepe gesaai het.
thumb|240px|'n Japannese aanval op Russiese soldate in [[Loopgraaf|loopgrawe, 1904.]] Intussen het pogings om die besette stad oor land te bevry ook misluk. Ná die Slag van Liaojang laat in Augustus het die noordelike Russiese mag, wat Port Arthur moontlik kon bevry het, na Moekden (Shenyang) teruggetrek. Generaal-majoor Anatoli Stessel, bevelvoerder van die Port Arthur-garnisoen, het geglo dat dit geen doel dien om die stad te verdedig ná die verwoesting van die vloot nie. Stessel het op 2 Januarie 1905 aan die verbaasde Japannese generaals oorgegee. Hy het dit gedoen sonder raadpleging van ander militêre personeellede wat teenwoordig was of die tsaar en militêre bevelvoering, wat almal teen sy optrede gekant was. Stessel is in 1908 deur 'n krygshof ter dood veroordeel weens 'n onbevoegde verdediging en die verontagsaming van bevele. Hy is later begenadig.
Slag van Jaloerivier
In teenstelling met Japan se strategie om vinnig grondgebied te verower om Mantsjoerye te beheer, was die Russiese strategie daarop gefokus om die oorlog te vertraag om tyd te wen vir versterkings wat verwag is via die lang Transsiberiese Spoorlyn, wat in dié tyd by Irkoetsk onvoltooid was. Op 1 Mei 1904 het die eerste groot veldslag op land, die Slag van Jaloerivier, begin. Japannese troepe het 'n Russiese vesting bestorm nadat hulle die rivier oorgesteek het. Die nederlaag van die Russiese Oostelike Afdeling het 'n einde gebring aan die siening dat die Japannese 'n maklike vyand sal wees, dat die oorlog kort gaan wees en dat Rusland dit ver gaan wen.
Dit was ook die eerste geveg in dekades waarin 'n Asiatiese land 'n Europese mag gewen het en het Rusland se agterstand by Japan onderstreep. Japannese troepe het by verskillende punte aan die Mantsjoeryse kus na die land beweeg en het die Russe in 'n reeks skermutselings teruggedryf na Port Arthur. Die daaropvolgende gevegte, onder meer die Slag van Nansjan op 25 Mei 1904, het gelei tot groot Japannese verliese, grootliks omdat hulle Russiese troepe in loopgrawe aangeval het.
Slag van die Geelsee
Nadat admiraal Wilgelm Witgeft bevel van die Russiese oorlogsvloot oorgeneem het met die dood van admiraal Makarof in April 1904, het hy opdrag gekry om 'n uitval van Port Arthur af te doen en sy mag na Wladiwostok te ontplooi. Met sy vlagskip, die Tsesarewitsj, ses ander oorlogskepe, vier kruisers en veertien torpedojaers het hy vroeg op 10 Augustus 1904 die Geelsee binnegevaar. Daar het admiraal Tōgō op hom gewag met sy vloot van vier oorlogskepe, tien kruisers en agttien torpedojaers.
Om en by 12:15 het die vlote visuele kontak met mekaar gemaak en om 13:00 het hulle op 'n afstand van 15 km op mekaar begin skiet. Ná sowat 30 minute was hulle minder as 7 km van mekaar af. Om 18:30 is Witgeft se vlagskip deur die Japannese getref, en hy is op slag gedood.
Met die Tsesarewitsj se roer wat vasgehaak het en sy admiraal wat gedood is, het die skip van koers af gedwaal en die res van die Russiese vloot verwar. Tōgō was egter vasbeslote om die Russiese vlagskip te sink en het dit bly bombardeer. Die skip is net gered deur die Amerikaans geboude oorlogskip Retwizan nadat dié se kaptein Tōgō se swaar vuur afgelei het. Tōgō het geweet van die Russiese versterkings wat op pad was en wou nie die kans vat om sy vyand agterna te sit toe hulle omdraai en terugvaar na Port Arthur nie. Dit was die einde van die eerste moderne botsing tussen oorlogskepe op die oop see.
Oosseevloot herontplooi
Intussen het Rusland sy Oosseevloot onder bevel van admiraal Zinowi Rozjestwenski gestuur om die Verre Oosterse Vloot te versterk. Ná enjin- en ander probleme het die vloot eindelik op 15 Oktober 1904 vertrek en haldpad om die aarde gevaar van die Oossee om die Kaap die Goeie Hoop na die Stille Oseaan. Dit het sewe maande geduur en wêreldwyd aandag getrek. Die Doggersbank-voorval op 21 Oktober 1904, waartydens die Russiese vloot op Britse vissersbote geskiet het nadat hulle die bote vir vyandelike torpedobote aangesien het, het byna 'n oorlog veroorsaak met Brittanje ('n bondgenoot van Japan, maar neutraal tensy hulle uitgelok sou word).
Veldtog van 1905
thumb|240px|Die Russiese soldate val terug ná die Slag van Moekden.
Met die val van Port Arthur kon Japan noordwaarts beweeg na versterkte posisies suid van die Russies beheerde Moekden. Met die begin van die strawwe Mantsjoeryse winter was daar geen verdere gevegte sedert die vorige jaar nie. Die twee partye het oorkant mekaar uitgekamp aan die frontlinies van 110 km suid van Moekden.
Slag van Sandepoe
Die Russiese Tweede Leër onder generaal Oskar Gripenberg het tussen 25 en 29 Januarie die Japannese linkerflank naby die dorp Sandepoe aangeval en byna deurgebreek. Dit het die Japannese onkant betrap. Sonder steun van ander Russiese eenhede het die geveg agter tot stilstand gekom. Gripenberg het opdrag gekry om die geveg te staak en die geveg was onbeslis. Die Japannese het geweet hulle moet die Russiese leër in Mantsjoerye vernietig voor versterkings met die Transsiberiese Spoorlyn opdaag.
Webjoernaal
'n Webjoernaal (ook bekend as 'n blog of weblog), is 'n webwerf wat gereeld – soms meer as een keer per dag – opgedateer word en waarop die inligting in chronologiese volgorde (volgens datum) weergegee word. Besoekers vind ook op die tuisblad die mees onlangse bydraes. Die outeur skep in wese 'n logboek van inligting wat hy wil deel met sy publiek, die besoekers aan sy webjoernaal. Gewoonlik bestaan 'n webjoernaal uit teks, maar kan ook om foto's ('n fotowebjoernaal), video (vlog) of klank (podgooi) gaan. Weblogs bied hul lesers ook gewoonlik die geleentheid om reaksies op artikels te plaas of 'n reaksie via 'n terugspoor- (Engels: trackback) -meganisme agter te laat.
Russies-Japannese Oorlog
Slag van Moekden
thumb|200px|'n Kunstenaar se voorstelling van 'n Japannese aanval tydens die Slag van Moekden.
Webjoernaal
Dit is die persoonlike of juis die gespesialiseerde karakter wat webjoernale toenemend gewild vir besoekers maak.
Russies-Japannese Oorlog
Slag van Moekden
Die Slag van Moekden het op 20 Februarie 1905 begin. In die dae daarna het Japannese magte die regter- en linkerflank van die Russiese magte om Moekden bly aanval, al langs 'n front van 80 km. Omtrent 'n halfmiljoen soldate was in die gevegte betrokke. Albei kante was in loopgrawe en is gerugsteun deur 'n groot hoeveelheid artilleriewapens. Ná dae van woeste gevegte het albei kante van die Russiese verdedigingslyn teruggebuig. Toe die Russe sien hulle gaan omsingel word, het hulle begin terugval. Terwyl hulle verskeie gevegte van agter af probeer afweer het, het die Russiese magte in die verwarring ineengestort. Op 10 Maart 1905, ná drie weke van gevegte, het die Russe besluit om terug te val na noord van Moekden. Rusland het 'n geraamde 90 000 soldate verloor.
Webjoernaal
Geskiedenis
Kronieke, ekserpteboeke (Engels: commonplace books), dagboeke en perskrifte (Engels:perzines) kan beskou word as voorlopers van webjoernale.
Soldier Field
Soldier Field is ’n veeldoelige stadion in Chicago, Illinois, Verenigde State, wat vir Amerikaanse voetbal en sokker aangewend word. Die stadion is op 9 Oktober 1924 geopen. Na 'n deeglike opknapping in die nuwe millennium is dit op 26 September 2003 heropen. Die stadion kan 63 500 toeskouers akkommodeer. Soldier Field is aan die suidwestelike oewer van die Michiganmeer geleë.
Russies-Japannese Oorlog
Slag van Tsoesjima
Ná 'n verblyf van verskeie weke in die klein hawe van Nossi-Bé, Madagaskar, waartoe die Franse teensinnig ingewillig het om nie sy betrekkinge met sy Russiese bondgenoot te skaad nie, het Rusland se Oosseevloot deur die Straat van Singapoer na Cam Ranh-baai in Frans-Indo-China gevaar.
Webjoernaal
Geskiedenis
Voor webjoernale gewild geword het, het digitale gemeenskappe verskeie vorme aangeneem insluitende Usenet, e-poslyste en bulletinbordstelsels (BBS'e). In die 1990’s, het internetforumsagteware soos WebEx, deurlopende gesprekke met gespreklyne (Engels: threads) geskep. Gesprekslyne is direk opeenvolgende inskrywings in 'n elektroniese tekskommunikasiemedium waarvan die onderwerp van bespreking verwant is aan en direk aansluit by vorige inskrywings.
1994–2001
Die moderne webjoernaal het ontwikkel van die aanlyndagboek, waarin mense 'n aaneenlopende rekord gehou het van hul persoonlike lewens. Meeste van sulke skrywers het hulself dagboekskrywers, joernaliste, of joernaalhouers genoem. 'n Paar het na hulself verwys as escribisioniste (Engels: escribitionists). Justin Hall, wat elf jaar van persoonlike webjoernaal in 1994 begin het toe hy 'n student aan Swarthmore Kollege was, word algemeen as een van die vroegste webjoernaalskrywers erken. Een van die vroegste voorbeelde van 'n webjoernaal in Frans is Montréal, soleil et pluie wat tussen 7 Junie 1995 en 9 Junie 1998 berig gedoen het oor die outeur se lewe in Montréal.
Russies-Japannese Oorlog
Slag van Tsoesjima
thumb|240px|links|Die Mikasa, admiraal Tōgō se vlagskip, in die [[Slag van Tsushima|Slag van Tsoesjima.]] Die vloot, wat herdoop is tot die Russiese Tweede Pasifiese Eskader, het eindelik in Mei 1905 in die See van Japan aangekom. Ná 'n seereis van 33 000 km moes hulle hoor Port Arthur het geval terwyl hulle nog in Madagaskar was. Admiraal Rozjestwenski se enigste hoop was om Wladiwostok te bereik. Die kortste van die drie roetes daarheen was deur die Straat van Tsoesjima tussen Korea en Japan. Dit was egter ook die gevaarlikste roete, want dit het tussen Japan en die Japannese vlootbasisse in Korea deur geloop.
Webjoernaal
1994–2001
Ander vorme van joernale wat ook aanlyn bygehou is, het ook bestaan. 'n Bekende voorbeeld was die speletjiesprogrammeerder, John Carmack, se joernaal. Webwerwe, beide besigheids- en persoonlike tuisbladsye het dikwels "Wat is Nuut"- of "Nuus"-afdelings, dikwels op die indeksbladsy en georden volgens datum. Een voorbeeld van 'n nuusgebaseerde "webjoernaal" is die "Drudge Report" gestig deur die joernalis Matt Drudge. 'n Ander is die Institute for Public Accuracy wat begin het om nuusvrystellings te publiseer 'n paar keer 'n week gedurende die begin van 1998. 'n Ander voorloper vir die webjoernaal was die tong-in-die-kies persoonlike webwerf wat gereeld opgedateer is deur die Usenet-legende Kibo.
Russies-Japannese Oorlog
Slag van Tsoesjima
Admiraal Tōgō het verstaan die Russe sou in Wladiwostok probeer uitkom en het oorlogsplanne beraam om die Russiese vloot te onderskep. Die Japannese Gekombineerde Vloot, wat aanvanklik uit ses oorlogskepe bestaan het, het nou vier daarvan en een tweedeklasoorlogskip oorgehad, maar al sy kruisers en torpedobote. Die Russiese Tweede Pasifiese Eskader het agt oorlogskepe gehad, insluitende vier nuwes, asook kruisers en ander skepe – altesaam 38.
Teen einde Mei was die Russiese Tweede Pasifiese Eskader op die laaste been van sy reis deur die Straat van Toesjima op pad na Wladiwostok. Hulle het snags gevaar om opsporing in die wiele te ry. Die twee hospitaalskepe wat agternagevaar het, het egter hulle ligte aangehou en is opgemerk deur die Japannese kruiser Shinano Maru. Tōgō se hoofkwartier is in kennis gestel, waar die Gekombineerde Vloot dadelik 'n aanval beplan het.
Die Japannese het die Russe in die nag van 27 op 28 Mei in die Straat van Tsoesjima aangeval. Die Russiese vloot is so te sê vernietig – hy het agt oorlogskepe, talle kleiner skepe en meer as 5 000 soldate verloor. Die Japannese het drie torpedobote en 116 soldate verloor. Net drie Russiese skepe het na Wladiwostok ontsnap. Ná die Slag van Tsoesjima het 'n gekombineerde Japannese vloot- en leërmag die eiland Sachalin beset om die Russe te dwing om oor te gee.
Webjoernaal
1994–2001
Die vroeë webjoernale was dus bloot opgedateerde komponente van gewone webwerwe. Die ontwikkeling van sagteware om die produksie en onderhoud van webartikels makliker te maak, het publiseering op die web deur die minder tegnies ingestelde individue moontlik gemaak. Uiteindelik het dit gelei tot 'n spesifieke soort aanlyn publisering wat die webjoernale produseer wat ons vandag ken. Die gebruik van lesergebaseerde sagteware is nou 'n tipiese aspek om 'n webjoernaal in stand te hou. Webjoernale kan gehuisves word deur gespesialiseerde webjoernaalhuisvestingdienste, of dit kan aangedryf word deur webjoernaalsagteware soos WordPress, blogger of LiveJournal, of gehuisves deur 'n gewone webhuivestingdiens, soos Mweb.
Russies-Japannese Oorlog
Verdrag van Portsmouth
thumb|240px|By die vredesonderhandelings in Portsmouth (1905), van links: Die Russe agter die tafel is Korostowetz, Nabokof, Witte, Rosen en Plankon; die Japannese voor is Adachi, Ochiai, Komura, Takahira en Satō.
Webjoernaal
1994–2001
Na 'n stadige begin het webjoernale se gewildheid begin toeneem: die webwerf Xanga, geloods in 1996, het slegs 100 joernale teen 1997 gehad, maar oor 20 miljoen teen Desember 2005. Webjoernale het veral sedert 1999 skerp begin toeneem en word verder gepopulariseer deur die skepping van die eerste gehuisveste gereedskap vir webjoernale:
Webjoernale kombineer die persoonlike webwerf met gereedskap wat ten doel het om skakeling met ander webwerwe makliker te maak — spesifiek permanente skakels (permalinks), webjoernaalrolle (blogrolls) en terugspoor (trackback). Dit tesame met webjoernaalsoekenjins maak dit vir webjoernaalskrywers moontlik om skakels te volg na ander individue met soortgelyke belangstellings.
Russies-Japannese Oorlog
Verdrag van Portsmouth
Militêre leiers en senior Russiese amptenare het voor die oorlog saamgestem dat Rusland 'n baie sterker land is en nie bang hoef te wees vir Japan nie. Die fanatiese besieling van die Japannese soldate het die Russe verbaas, en hulle was onthuts deur die apatie, agterlikheid en pessimisme van hulle eie troepe. Die vloot en leër se nederlae het die Russe se selfvertroue ook geknou. Die Russiese Ryk is dwarsdeur 1905 geskud deur rewolusie.
Webjoernaal
2001–2004
Teen 2001 was webjoernale reeds sodanig 'n fenomeen dat handleidings gepubliseer word. Die handleidings fokus veral op tegnieke. Die belangrikheid van die webjoernaalgemeenskap (en sy verhouding met die breë gemeenskap) het gou toegeneem. Gevestigde joernalistieke opleidingsentra het begin om navorsing te doen oor webjoernale en die verskille tussen hoofstroomjoernalistiek en webjoernale uitgewys.
Russies-Japannese Oorlog
Verdrag van Portsmouth
Die Russiese bevolking was teen die eskalasie van die oorlog. Die ryk kon meer soldate gestuur het, maar dit sou min verskil aan die uiteinde gemaak het, want die oorlog was ongewild weens die swak ekonomie, die vernederende nederlae teen Japan en die relatiewe onbelangrikheid van die betwiste grondgebied vir Rusland. Nikolaas II wou vir vrede onderhandel sodat hy meer aandag kon skenk aan interne kwessies ná die rampspoedige gebeure van Bloedige Sondag op 9 Januarie 1905.
Webjoernaal
2001–2004
Die rol wat webjoernale gespeel het in die Verenigde State van Amerika om politieke druk te inisieer wat tot die bedanking van VSA Senaat Meerderheidleier, Trent Lott, in 2002 gelei het, het die groeiende politieke invloed van die webjoernaal geïllustreer.
Die impak van die storie het groter geloofwaardigheid aan webjoernale as 'n medium vir nuus en nuusvertolking verleen. Alhoewel webjoernale in die algemeen beskou word as partydig, speel hulle soms 'n rol om sleutelinligting tot die publieke domein toe te voeg. Sodanige inligting word deur die media geïdentifiseer en verder bekend gemaak. Dit bly egter meer algemeen vir nuuswebjoernale om kommentaar te lewer op dit wat in die hoofstroommedia gepubliseer word.
Russies-Japannese Oorlog
Verdrag van Portsmouth
thumb|240px|Die vredesverdrag tussen Japan en Rusland, 5 September 1905. Albei partye het die aanbod van president Theodore Roosevelt van Amerika aanvaar om as bemiddelaar op te tree. Onderhandelings is gehou in Portsmouth, New Hampshire, met Sergei Witte aan die hoof van die Russiese afvaardiging en baron Komura aan die hoof van die Japannese. Die Verdrag van Portsmouth is op 5 September 1905 onderteken. Witte het in dieselfde jaar die Russiese eerste minister geword.
Webjoernaal
2001–2004
Sedert 2002 het webjoernale egter toenemend in die publieke oog beweeg vir hul rol om 'n nuwe dimensie aan nuusstories te verleen. Gedurende die eerste oorlog in Irak het sekere webjoernale soms passievolle en berekende standpunte ingeneem wat verder gegaan het as die tradisionele links-regs-verdeeldheid van die politieke spektrum.
Russies-Japannese Oorlog
Verdrag van Portsmouth
Roosevelt het besluit om die tsaar te ondersteun in sy weiering om skadevergoeding aan Japan te betaal, 'n skuif wat beleidmakers in Tokio vertolk het as 'n aanduiding dat Amerika meer as net 'n verbygaande belangstelling in Asiatiese kwessies het. Rusland het Korea erken as deel van die Japannese invloedsfeer en het ingestem om aan Mantsjoerye te onttrek. Japan sou Korea in 1910 annekseer, met min protes deur ander lande. Van 1910 af het Japan 'n strategie aanvaar om die Koreaanse Skiereiland te gebruik as 'n poort tot die Asiatiese vasteland en Korea se ekonomie ondergeskik aan Japannese ekonomiese belange te maak.
Webjoernaal
2001–2004
Webjoernale bedryf deur politici en politieke kandidate om hul mening oor politieke vraagstukke te stel, het webjoernale se nuuswaardigheid gevestig. Intussen het 'n toenemende getal kenners ook webjoernale begin skryf wat tot gevolg het dat verskeie webjoernale bronne vir indiepte analise geword het.
Russies-Japannese Oorlog
Verdrag van Portsmouth
thumb|180px|links|'n Japannese afdruk wys hoe Nikolaas II wakker skrik uit 'n nagmerrie waarin verslane en gewonde Russiese magte van die slagveld af terugkeer, deur Kobayashi Kiyochika, 1904 of 1905. Rusland het ook afstand gedoen van sy huurregte vir 25 jaar op Port Arthur, insluitende die vlootbasis en die skiereiland daaromheen, en het die helfte van Sachalin aan Japan afgestaan. Die Sowjetunie sou Sachalin terugneem ná Japan se nederlaag in die Tweede Wêreldoorlog.
Webjoernaal
2001–2004
Die tweede oorlog in Irak was die eerste "webjoernaaloorlog". Irakse webjoernaalskrywers het wye gehore gehad en 'n ene Salam Pax het selfs 'n boek gepubliseer gebaseer op sy webjoernaal. Webjoernale is ook deur soldate wat aan die konflik deelgeneem het, geskep. Sulke "oorlogwebjoernale" het lesers nuwe perspektiewe op die realiteite van oorlog gegee, sowel as dikwels verskillende gesigspunte as dié van amptelike nuusbronne gehuldig.
Russies-Japannese Oorlog
Verdrag van Portsmouth
Roosevelt het die Nobelprys vir Vrede vir sy aandeel in die vredesonderhandelings gewen. George E. Mowry meen Roosevelt het dit goed reggekry om die Russiese en Japannese mag in die Ooste te balanseer, "waar die oorheersing van enige van dié lande 'n bedreiging vir 'n groeiende Amerika sou inhou".
Webjoernaal
2001–2004
Webjoernale vestig ook aandag op obskure nuusbronne. So het webjoernale byvoorbeeld skakels gepubliseer na die verkeerskameras in Madrid toe reuse anti-terrorismebetogings daar plaasgevind het na die bomontploffings van 11 Maart.
Russies-Japannese Oorlog
Verdrag van Portsmouth
Omdat Japan elke geveg op land en ter see gewen het en omdat die Japannese volk nie verstaan het dat die koste van die oorlog hulle land feitlik tot op die rand van bankrotskap gedryf het nie, was die Japannese publiek woedend oor die Verdrag van Portsmouth. Baie Japannese het verwag Rusland sou die Russiese Verre Ooste aan Japan afstaan en skadevergoeding betaal. Amerika is in Japan algemeen geblameer vir die Verdrag van Portsmouth, omdat Roosevelt die land glo op die vredeskonferensie uit sy regmatige aansprake "gekul" het.
Webjoernaal
2001–2004
Webjoernaalskrywers is ook in 'n posisie om byna-oombliklike kommentaar op televisiegeleenthede te skep.
Russies-Japannese Oorlog
Verliese
Bronne stem nie saam oor die presiese getal gesneuweldes in die oorlog nie omdat die lyke nie getel is nie. Die getal Japannese landsoldate wat in gevegte gedood of aan wonde dood is, word geraam op 59 000, met nog sowat 27 000 wat aan siektes dood is en tussen 6 000 en 12 000 wat gewond is. Ramings van Russiese landsoldate wat gesneuwel het, wissel van sowat 34 000 tot omtrent 53 000, met nog 9 000 tot 19 000 wat aan siektes dood is en sowat 75 000 wat gevange geneem is. Die totale getal sterftes aan albei kante word gewoonlik geraam op sowat 130 000 tot 170 000. In China is 20 000 burgerlikes dood.
Webjoernaal
2004 – nou
Sedert 2004 het die rol van webjoernale versterk met politieke konsultante, nuusdienste en politieke kandidate in veral die ontwikkelde wêreld sulke joernale gebruik as instrumente vir uitreiking en opinie beïnvloeding.
Die Columbia Journalism Review het begin om gereeld te fokus webjoernale en webjoernaalskrywers. Boeke oor webjoernale word uitgegee terwyl webjoernaalskrywers ook op radio en televisie begin verskyn. Merriam-Webster se woordeboek verklaar "blog" as die woord van die jaar in 2004.
Russies-Japannese Oorlog
Verliese
Gedurende baie gevegte ter see is verskeie duisende soldate wat vervoer is dood nadat hulle skepe gesink het. Daar was geen konsensus oor wat om met vervoerde soldate ter see te doen nie, en daarom het baie skepe geweier of nagelaat om soldate te red nadat hulle skepe gesink het. Dit het gelei tot die tweede Geneefse konvensie in 1906, wat beskerming en versorging bied aan soldate in gewapende konflik wie se skepe gesink het.
Webjoernaal
2004 – nou
In die VSA was webjoernale die belangrikste rolspelers om vals dokumente wat deur Dan Rather, 'n televisiejoernalis tydens 'n CBS program 60 Minutes belig is, te ontbloot. Die dokumente oor VSA-president George W. Bush se militêre diens is bevraagteken deur webjoernaalskrywers en CBS het verskoning aangebied vir "onvoldoende veslagdoeningtegnieke". Baie webjoernaalskrywers beskou hierdie skandaal as die begin van die massamedia se aanvaarding van webjoernale beide as bronne van nuus en mening sowel as 'n middel waardeur politieke druk toegepas kan word.