cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Proksemika
Aanpassing
Mense maak uitsonderings tot en verander hul vereistes met betrekking tot ruimtes. Waar daar 'n groter mate van kennis en vertroue in verhoudings ontstaan, byvoorbeeld tussen familielede, in 'n romantiese verhouding, en tussen vriende en kennisse, kan dit tot gevolg hê dat die behoefte aan persoonlike ruimte ook aangepas en verander word. Persoonlike ruimte word deur 'n persoon se posisie in die samelewing beïnvloed, met meer gegoede individue wat 'n dikwels groter persoonlike ruimte verwag. Persoonlike ruimte wissel ook volgens geslag en ouderdom. Mans gebruik gewoonlik groter persoonlike ruimtes as vroue, en persoonlike ruimte toon 'n positiewe verwantskap met ouderdom (mense verlang groter ruimtes, namate hulle ouer word). Teen die ouderdom van twaalf het die meeste mense 'n ten volle ontwikkelde (volwasse) gevoel van persoonlike ruimte.
Onder omstandighede waar daar nie aan normale ruimtevereistes voldoen kan word nie, soos in openbare vervoer of hysbakke, word persoonlike ruimtevereistes dienooreenkomstig aangepas. Volgens die sielkundige Robert Sommer, is dehumanisering 'n manier om die skending van persoonlike ruimte te hanteer. Hy argumenteer dat mense byvoorbeeld in 'n oorvol trein diegene wat hulle persoonlike ruimtes binnedring as objekte eerder as lewende wesens sal beskou. Gedrag kan ook as 'n metode gebruik word: wanneer mense met mekaar praat, kan 'n situasie dikwels ontstaan waar een persoon vorentoe tree vir wat hy as die ideale gespreksafstand beskou, terwyl die gespreksgenoot verkies om terug te tree, om sy eie persoonlike ruimte te herstel en te beskerm.
Daar is bewys dat die implementering van toepaslike proksemiese gedragslyne tot groter sukses in gemoniteerde gedragsituasies soos psigoterapie lei, deurdat dit die pasiënt se vertroue in die terapeut versterk (sien aktiewe luister). In opleidingsituasies het studente beter prestasies behaal wanneer die werklike of waargenome afstand tussen die student en die opvoeder verminder is. Waargenome afstand word in die geval van instruksionele videokonferensies gemanipuleer, deur gebruik te maak van tegnologiese truuks soos die helling van die skerm en die mate waartoe die kamera inzoem. Studies het getoon dat proksemiese gedrag ook beïnvloed word wanneer daar met gestigmatiseerde minderhede in 'n samelewing te make het. Diegene wat nie ervaring het van gestremde persone nie, is byvoorbeeld geneig om tydens ontmoetings 'n groter afstand te skep omdat hulle die situasie as ongemaklik ervaar. Aan die ander kant kan daar geredeneer word dat die gestremde persoon moontlik meer aanraking en nabyheid verlang en benodig.
Wanneer mense 'n aansteeklike siekte het, is die neiging dikwels dat mense hulle persoonlike ruimtes vergroot, uit vrees dat hulle self geïnfekteer kan word. Die vrees en sosiale stigma wat aan siektes soos byvoorbeeld melaatsheid gekleef het, het in die verlede tot die ontstaan van melaatse kolonies gelei. Die Koronaviruspandemie van 2019-202 het die idee van proksemika en die gebruik van persoonlike ruimte opnuut in die kollig geplaas. Aangesien COVID-19 deur interpersoonlike kontak oorgedra kan word, wil dit voorkom asof mense wêreldwyd groter persoonlike ruimtes begin handhaaf het, met sosiale distansiëring wat aangemoedig word, en inderdaad die norm geword het. Vanaf gesondheids- en regeringsvlak is mense aangemoedig om mekaar nie meer met die hand te groet of drukkies te gee nie, omdat dit moontlik daartoe kan lei dat hulle met die virus besmet word. Hierdie tipe gedrag, en aanmoediging tot 'n verandering van gedrag, kan die bestaande proksemiese sienings en hoe dit in verskillende kulture beoefen word, verander. Moontlik as gevolg van kultuurverskille kan sommige mense egter besluit om nie hul gedrag te verander nie, en verkies om steeds naby aan diegene om hulle te wees. Aan die ander kant kan sommige mense sosiale distansiëring selfs in hul eie huise, teenoor hulle gesins- of familielede beoefen. Dit is belangrik om te besef dat die gebruik van proksemiese gedragsleidrade nuttig kan wees om vir mense 'n aanduiding te gee tot watter mate fisiese kontak verlang word al dan nie. In 'n artikel wat in Psychology Today (Sielkunde vandag) verskyn het, bespreek die skrywer die term 'grensstyl'; dit is hoe ons optrede beïnvloed word wanneer ons met ander mense in aanraking kom. Na alle waarskynklikheid sal grensstyle verander, selfs nadat die Koronaviruspandemie van 2019-2020 opgeklaar het. Die skrywer Jane Adams is van mening dat "sommige van die veranderinge in ons patrone van interaksie met mense tydelik mag wees, terwyl ander patrone meer langdurig van aard kan wees.
Mariss Jansons
Mariss Ivars Georgs Jansons (14 Januarie 1943 – 30 November 2019) was 'n Letlandse dirigent en die seun van die dirigent Arvīds Jansons en die sanger Iraida Jansone.
Proksemika
Toegepaste navorsing
Die teorie van proksemika word dikwels in oorweging gebring met betrekking tot die impak van tegnologie op menslike verhoudinge. Alhoewel fisiese nabyheid nie moontlik is wanneer mense virtueel met mekaar in kontak is nie, kan daar gepoog word om waargenome nabyheid te bewerkstellig, en het verskeie studies getoon dat dit 'n deurslaggewende faktor is vir die effektiwiteit van virtuele kommunikasietegnologieë. Hierdie studies dui daarop dat verskillende individuele en situasionele faktore 'n invloed het op hoe naby ons 'n ander persoon ervaar, ongeag wat die afstand in werklikheid is. Die 'blote blootstelling-effek' het oorspronklik verwys na die neiging van 'n persoon om diegene aan wie hulle fisies die meeste blootgestel was, as die mees positiefste te beskou. Onlangse navorsing het hierdie veskynsel egter na virtuele kommunikasie uitgebrei. Volgens hierdie studie wil dit voorkom asof hoe meer iemand met 'n ander persoon kommunikeer, hoe meer is hy in staat om die ander persoon se voorkoms en werkruimte te visualiseer, wat gevolglik tot 'n verhoogde gevoel van interpersoonlike konneksie kan lei. Daar is ook waargeneem dat 'n toename in kommunikasie tot eenstemmigheid en identifisering met die ander persoon lei, wat tot gevolg het dat positiewe karaktereienskappe aan die persoon toegedig word. Sommige studies beklemtoon die belangrikheid van gedeelde fisiese grondgebied in die bereiking van eenstemmigheid, terwyl ander studies van mening is dat gemeenskaplike sienings deur gereelde kommunikasie bereik kan word.
Mariss Jansons
Vroeë lewe
Iraida Jansone, wat Joods was, het geboorte aan haar seun in Riga (Letland) gegee terwyl sy besig was om van die Riga-ghetto te ontvlug waar haar vader en broer deur die regering van die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty vermoor is. Jansons het as jongeling aanvanklik viool saam met sy vader studeer.
In 1946 het Mariss se vader, Arvīds Jansons tweede prys tydens 'n nasionale kompetisie gewen en was hy deur Jefgeni Mrawinski as sy assistent by die Leningrad Filharmoniese Orkes gekies. Toe Jansons Snr. se gesin in 1956 by hom aangesluit het, het die jong Mariss ingeskryf by die Sint Petersburg Konservatoria (toe nog as die Leningrad Konservatoria bekend) waar hy klavier en dirigeer studeer het, alhoewel sy vader hom aangemoedig het om voort te gaan met viool. In 1969 het sy sy opleiding voortgesit in Wene onder Hans Swarowsky en in Salzburg onder Herbert von Karajan. Karajan wou vir Jansons uitnooi om sy assistent te word by die Berlynse Filharmoniese Orkes, maar die Sowjet owerhede het verhoed dat Jansons ooit van die aanbod te hore kom.
Lithoplocamia atlantica
Lithoplocamia atlantica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Mariss Jansons
Loopbaan
In 1971 het Jansons tweede prys tydens die "Herbert von Karajan" Internasionale Dirigeer-kompetisie gewen. In 1973 was Jansons aangestel as Assosiaat-dirigent van die Leningrad Filharmoniese Orkes (nou die Sint Petersburg Filharmoniese Orkes). In 1979 was hy aangestel as musiekdirekteur van die Oslo Filharmoniese Orkes saam met wie hy breedvoerig uitvoerings en opnames gemaak het en getoer het. Jansons het in 2000 uit sy posisie by die Oslo Filharmoniese Orkes bedank vanweë twiste met die stad oor die akoestiek van die Oslo Konsertsaal.
Proksemika
Toegepaste navorsing
Baie navorsing op die gebied van kommunikasie, sielkunde en sosiologie, veral onder die kategorie organisatoriese gedrag, het getoon dat fisieke nabyheid die vermoë van mense om saam te werk, verbeter. Interaksie van aangesig tot aangesig word dikwels as 'n instrument gebruik om die kultuur, gesag en norme van 'n organisasie of werkplek te handhaaf. Uitgebreide navorsing oor hoe proksemika deur die gebruik van nuwe kommunikasietegnologieë beïnvloed word, is uitgevoer. Die belangrikheid van fisieke nabyheid van medewerkers word dikwels beklemtoon. Die resultate van hierdie navorsingstudies bevraagteken die proksemiese effek op mense wat as gevolg van die Koronaviruspandemie van 2019-2020 gedwing is om hulle werkbedrywighede in isolasie, sonder fisieke nabyheid van kollegas, en buite die konteks van 'n gedeelde werksomgewing, te verrig.
Lithoplocamia atlantica
Die spons behoort tot die genus Lithoplocamia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Lévi & Vacelet.
Mariss Jansons
Loopbaan
In 1992 was Jansons aangestel as prinsipiële gas-dirigent van die Londen Filharmoniese Orkes. Hy het ook as gas-dirigent saam met die Londen Simfonieorkes gewerk en Mahler se Simfonie No. 6 saam met die orkes vir die LSO Live plate-etiket opgeneem.
Proksemika
Advertensies
'n Deel van Facebook se verdienste is van aanlynadvertensies afkomstig. Deur die jare het Facebook aan maatskappye die geleentheid gebied om inhoud in 'n tydlynformaat op hul gratis handelsmerk- of besigheidsbladsye te plaas en aan te bied. Op hierdie manier kan ondernemings 'n meer omvattende promosieboodskap lewer en die publiek se betrokkenheid verhoog. As 'n gebruiker aanlyn aandui dat hy van 'n betrokke handelsmerkbladsy "hou", sal die korporatiewe inhoud wat op die handelsmerkbladsy geplaas is in die nuustoevoer van die gebruiker verskyn. Baie gebruikers het kwaad geword oor die mate waartoe sodanige advertensies uitermatig en ongevraag op hul Facebook-tydlyn verskyn het.
The Cloisters
The Cloisters is 'n museum in Fort Tryon Park in Washington Heights, Manhattan, New York, wat op Europese Middeleeuse boukuns, beeldhoukuns en dekoratiewe kunste fokus, waarby die klemtoon op die Romaanse en Gotiese stylperiodes val. Die museum, wat deur die Metropolitan Museum of Art (MoMA) bestuur word (en derhalwe dikwels ook The Met Cloisters genoem word), vertoon sy omvattende versameling van Middeleeuse kunswerke in die gerekonstrueerde argitektoniese konteks van Franse kloosters - vandaar ook sy naam.
Mariss Jansons
Loopbaan
In 1997 het Jansons musiekdirekteur van die Pittsburgh Simfonieorkes geword. Die aanvanklike kontrak was vir drie jaar, maar sy daaropvolgende kontrakverlengings was kontrakte wat jaarlikse hernuwing vereis. In Junie 2002 het hy aangekondig dat hy die orkes in 2004 gaan verlaat. In April 1996 in Oslo het Jansons byna beswyk na 'n hartaanval terwyl hy besig was om die finale bladsye van La bohème te dirigeer. Hy het in Switserland herstel. Later het chirurge in Pittsburgh 'n defibrillasie-toestel in sy bors geplant ten einde 'n elektriese skok aan sy hart te besorg indien dit gaan staan. (Jansons se vader het tydens 'n 1984 konsert gesterf terwyl hy besig was om die Hallé Orkes te dirigeer). Jansons het vermeld dat hy aan "jet lag" ly, en dit was een rede waarom hy sy Amerikaanse posisie opgesê het.
Proksemika
Films
Proksemika is 'n noodsaaklike komponent van die filmwese, met die die plasing van karakters, rekwisiete en dekor wat binne 'n raamwerk visuele gewig en beweging skep. Met betrekking tot proksemika is daar in hierdie konteks twee aspekte van belang. Eerstens moet die karakterprosemika in ag geneem word, met aandag wat aan die volgende vrae gegee moet word: Hoeveel ruimte is daar tussen die karakters? Wat word deur karakters wat na aan mekaar is (of omgekeerd, ver van mekaar is) voorgestel? Verander afstande namate die film vorder en, het afstande 'n verband tot ander aspekte van die filminhoud? Die ander oorweging is kamera-proksemika, wat die enkele vraag beantwoord: Hoe ver is die kamera van die karakters/aksie af? Analise van kamera-proksemika, waar die hoek en afstand wat gebruik word om 'n spesifieke kameraskoot te neem bestudeer word, is verwant aan Hall se stelsel van proksemiese patrone. Hiervolgens verteenwoordig die langskoot die publieke proksemiese ruimte, die middelskoot is verteenwoordigend van persoonlike ruimte, en 'n nabyskoot kan as intieme ruimte beskou word. Die filmontleder Louis Giannetti het volgehou dat hoe groter die afstand tussen die kamera en die onderwerp (met ander woorde, die publieke proksemika), hoe meer emosioneel neutraal is die gehoor, maar hoe nader die kamera aan 'n karakter is, hoe meer groter is die gehoor se emosionele gehegtheid aan daardie karakter. Of soos die akteur/regisseur Charlie Chaplin dit gestel het: "Die lewe is 'n tragedie as dit in 'n nabyskoot gesien word, maar 'n komedie in 'n verafskoot."
The Cloisters
Die museumkompleks het rondom vier kloosters ontstaan - Cuxa, Saint-Guilhem, Bonnefont en Trie - wat deur die Amerikaanse beeldhouer en kunshandelaar George Grey Barnard (1863–1938) in Europa gekoop is. Hulle is daar tussen 1934 en 1939 uitmekaargehaal en vervolgens na New York verskeep. Die kloosterfragmente is deur die finansier en filantrop John D. Rockefeller, Jr. vir die museum gekoop wat op 'n heuwel bo-oor die Hudsonrivier ontstaan en sy deure op 10 Mei 1938 vir die publiek geopen het. Die kunswerke, wat hier uitgestal word, het hul oorsprong onder meer in die versamelings van J. P. Morgan en Joseph Brummer.
Mariss Jansons
Loopbaan
Aan die begin van die 2003/2004 seisoen het Jansons met sy termyn as hoofdirigent van die Beiere Radio-simfonieorkes (BRSO) begin in terme van 'n aanvanklike kontrak van drie jaar Die kontrak behels dat hy tien weke per seisoen moet optree. In September 2006 het Jansons sy aanvanklike BRSO kontrak verleng tot Augustus 2009. In Julie 2007 het hy sy kontrak met die BRSO verder verleng tot Augustus 2012. In April 2011 het hy in München sy BRSO kontrak tot Augustus 2015 verleng. In Junie 2013 het die BRSO Jansons se kontrak verder verleng tot Augustus 2018. In Mei 2015 het die BRSO 'n verdere verlenging van Jansons se kontrak aangekondig met inbegrip van 2021. In Julie 2018 het die orkes weereens 'n verlenging van die maestro se kontrak aangekondig met inbegrip van 2024. Hy stuur gereeld veldtogte van stapel vir die konstruksie van 'n nuwe konsertsaal vir die orkes.
In Oktober 2002 was Jansons as die sesde hoofdirigent van die Koninklike Concertgebouw-orkes (RCO) van Amsterdam aangekondig, met ingang 1 September 2004. Sodoende volg hy vir Riccardo Chailly op. Sy aanvanklike Amsterdam kontrak was vir drie jaar, en in terme daarvan moes hy twaalf weke per seisoen in Amsterdam spandeer. In April 2014 het die orkes die geskeduleerde konklusie van Jansons se termyn as hoofdirigent van die orkes na die 2014–2015 seisoen aangekondig. Hy het sy finale konsert as hoofdirigent van die KCO op 20 Maart 2015 in die teenwoordigheid van Koningin Máxima van Nederland gedirigeer.
In 2006 het Jansons die Weense Filharmoniese Orkes se Nuwejaarskonsert vir die eerste keer gedirigeer. In Januarie 2006 was die MIDEM Kunstenaar van die Jaar-prys in Cannes aan hom toegeken. In Oktober 2007 het Jansons (wat Luthers is) Beethoven se Simfonie No. 9 saam met die Beiere Radio-simfonieorkes voor Pous Benedictus XVI en 7000 ander luisteraars in die pouslike oudiënsiesaal (Auditorio Paul VI) gedirigeer. Jansons het vir die tweede keer in 2012 die Weense Nuwejaarskonsert gedirigeer. Die konsert was wêreldwyd in drie-en-sewentig lande op televisie uitgesaai. Hy het die Weense Filharmoniese Orkes se Nuwejaarskonsert vir die derde keer in 2016 gedirigeer. Die 2016 konsert was in meer as negentig lande van regoor die wêreld uitgesaai en was deur 50 miljoen televisiekykers gesien.
Pryse
Jansons het reeds verskeie pryse gewen en internasionale eerbewyse ontvang vir sy prestasies, insluitende Kommandeur van die Koninklike Noorweegse Orde van Verdienstelikheid van Koning Harald V van Noorweë, lidmaatskap van die Koninklike Akademie van Musiek in Londen, asook die Gesellschaft der Musikfreunde (Geselskap van Musiekvriende) in Wene. In 1986 was die St. Hallvard Medalje aan hom toegeken. In Mei 2006 was die Order van die Drie Sterre (2de klas Groot Kommandeur), te wete Litaue se hoogste eerbewys van die staat, aan hom toegeken. Die Beierse Orde van Verdienstelikheid was in 2007 aan hom toegeken, en in 2010 die Beierse Maximiliaanse Orde vir Wetenskap en Kuns. In 2008 het Jansons die Oostenrykse Kruis van Eer vir Wetenskap en Kuns ontvang.
Jansons se opname van Sjostakowitsj se Simfonie No. 13 met Sergey Aleksashkin (bas) en die Beiere Radio-simfonieorkes en Koor het ook pryse gewen. In Januarie 2006 was 'n Midem, naamlik 'n Cannes Klassieke toekenning as Kunstenaar van die Jaar, aan hom toegeken. In 2007 was hy deur die Duitse Phono Akademie vereer met die Echo Klassik-prys as Dirigent van die Jaar. In 2011 was dieselfde titel aan hom toegeken deur die Duitse joernaal Opernwelt. Jansons het die Ernst von Siemens Musiek-prys in 2013 gewen. Op 31 Maart 2013 was die eremedalje "Vir Verdienstelikheid voor Sint Petersburg" aan hom toegeken. Op 4 Oktober 2013 het Jansons die Groot Kruis van Verdienstelikheid met Ster van die Federale Republiek van Duitsland ontvang.
On 1 November 2013 was die Ridder van die Orde van die Nederlandse Leeu aan Jansons toegeken, welke hy van die Nederlandse Minister van Opvoeding, Kultuur en Wetenskap (Jet Bussemaker) ontvang het.
In 'n persvrystelling van 23 November 2017 – het die Koninklike Filharmoniese Genootskap aangekondig dat Mariss Jansons met die RPS Gouemedalje – een van die hoogste eerbewyse in die wêreld van klassieke musiek-bekroon is. Die Medalje was aan Jansons oorhandig deur die wêreldbekende pianis Mitsuko Uchida gedurende 'n konsert met die Beiere Radio-simfonieorkes (Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks) op 24 November 2017 in Londen se Barbican Hall. Mariss Jansons is die 104de ontvanger van die RPS Gouemedalje. In 2018 was Erelidmaatskap van die Berliner Philharmoniker aan hom toegeken. Op 14 April 2019 het hy die Herbert von Karajan-prys tydens die Salzburg Paas-fees ontvang. In 2019 het hy die in die kategorie "Lewenslange Prestasie” gewen.
Proksemika
Kuberafknouery
Die belangrikste faktor wat kuberafknouery aanmoedig, is die feit dat 'n boelie agter die skild van aanlynanonimiteit kan skuil. Met ander woorde, sosiale media vergroot die sosiale ruimte van aangesig tot aangesig tot 'n virtuele ruimte waar 'n boelie enigiets oor die slagoffers kan sê, sonder die druk om hulle in die gesig te kyk.
Interieurontwerp
Die manier waarvolgens mense onder verskillende omstandighede met mekaar in interaksie is, is die basis vir binneshuise beplanning en meubeluitleg. Die proksemiese afstande soos deur Hall aangedui, kan gebruik word as riglyn om suksesvolle ruimtes te beplan. Die konsep van ruimte tussen meubels beïnvloed ook die ontwerp van meubels. Spesifieke eienskappe van meubelontwerp, in besonder met betrekking tot stoele en banke, kan baie sterk aanduidings gee van hoe daar van mense verwag word om die ruimte te gebruik. Meubels en die uitleg daarvan kan 'n aktiewe rol speel om sosiale interaksies te reguleer.
Amphoriscus cylindrus
Amphoriscus cylindrus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Bernard Greenhouse
Bernard Greenhouse (3 Januarie 1916 – 13 Mei 2011) was 'n Amerikaanse tjellis een een van die stigterslede van die Beaux Arts Trio.
Amphoriscus cylindrus
Die spons behoort tot die genus Amphoriscus en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1872 deur Haeckel.
Bernard Greenhouse
Lewe en loopbaan
Nadat hy sy studies onder Casals voltooi het, het Greenhouse vir twaalf jaar lank 'n sololoopbaan gevolg. Hy het egter hiermee gesukkel, aangesien die tjello destyds nie 'n baie gewilde solo-instrument was nie. Gedurende hierdie tydperk het hy die violis Daniel Guilet ontmoet, wat Greenhouse in 1954 uitgenooi het om van Mozart se klaviertrios saam met die pianis Menahem Pressler te speel. Hulle het in 1955 in New York stad ontmoet, welke die eerste vergadering van die Beaux Arts Trio was.
In 1958 het Greenhouse die Countess of Stanlein aangekoop, ook bekend as die Paganini Strad, wat een van 63 van Antonio Stradivari se tjellos is, en dit daarna gespeel. Na sy afsterwe sou dit verkoop word deur die Bostonse vioolhandelaar Christopher Reuning.
In 1987 het hy die trio verlaat en is hy vervang met tjellis Peter Wiley. Greenhouse was bekend vir sy onberispelike tegniek, maar nog meer vir sy inspirerende passie en die diepte en verskeidenheid van sy klank.
Gedurende sy loopbaan het hy aan die Hartt Musiekkollege, die Staatsuniversiteit van New York in Stony Brook, die Manhattan Skool van Musiek, die New England Konservatorium, Rutgers-universiteit en die Juilliard-skool klasgegee. 'n Reeks video's van sy meesterklasse is in 1993 vervaardig deur Ethan Winer.
Alhoewel Greenhouse afgetree het uit institusionele onderrig, het hy steeds tot en met sy afsterwe in 2011 regdeur die Verenigde State, Kanada, China, Korea, Japan en Europa meesterklasse aangebied.
Daar is op 21 Augustus 2008, soos wat die afskeidskonsert van die Beaux Arts Trio aan't nader was, 'n onderhoud met hom gevoer. Hy het gesê dat hy elke dag oefen en beskou word as "die ou man van die tjello", en dat ander bejaarde tjelliste verbaas was dat hy nog op 95-jarige ouderdom optree. Greenhouse was ook die oudste van diegene wat in die trio gespeel het, tot ten minste 2015, met Daniel Guilet wat op 91-jarige ouderdom gesterf het, en Isidore Cohen wat op 82-jarige ouderdom gesterf het.
Greenhouse se tweede passie was om op sy verskeie bote te vaar. Hy het op 13 Mei 2011 in sy huis, met 'n uitsig op die Wellfleet, Massachusetts hawe op Cape Cod, gesterf. Sy dogter Elena wat hy saam met Aurora de la Luz Fernandez y Menendez gehad het, is met die skrywer Nicholas Delbanco getroud.
Studente
Greenhouse se noemenswaardige studente sluit in:
Moraea albicuspa
Moraea albicuspa is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort. Die spesie is inheems aan KwaZulu-Natal, Lesotho en die Oos-Kaap.
Joseph McDermott (akteur)
Joseph McDermott (Desember 1878 – 6 Maart 1923) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Perils of the Yukon (1922).
Satyrium longicauda
Die langsterttrewwa (Satyrium longicauda) is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan Eswatini, Lesotho, Malawi, Mosambiek, Suid-Afrika, Tanzanië en Zimbabwe. In Suid-Afrika kom die spesie in KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, die Oos-Kaap en die Vrystaat voor.
Subspesies
Die spesie het twee subspesies:
Tobey Maguire
Tobey Maguire (gebore 27 Junie 1975) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pleasantville (1998), Wonder Boys (2000), Spider-Man (2002), en Brothers (2009).
Colonia Ulpia Traiana
Die Colonia Ulpia Traiana (CUT) was 'n Romeinse stedelike nedersetting (colonia) wat tussen 100 en 275 n.C. aan die benedeloop van die Ryn, op die stadsgebied van die huidige nedersetting Xanten in Noordryn-Wesfale, geleë was. Dit was een van die grootste en belangrikste nedersettings in die Romeinse provinsie Germania Inferior (Laer Germanië).
Colonia Ulpia Traiana is deur keiser Marcus Ulpius Traianus gestig en na hom genoem. As Colonia was dit een van sowat 150 stedelike nedersettings in die Romeinse Ryk wat - as 'n soort dogterstede van Rome - die hoogste rang van stadstatus met volle burgerreg vir sy bewoners beklee het. Ulpia Traiana was die derde grootste Romeinse nedersetting noord van die Alpe na Claudia Ara Agrippinensium (die huidige Keulen) en Augusta Treverorum (Trier), met indrukwekkende openbare geboue wat sy hoë status en sy belangrike administratiewe, ekonomiese en kulturele rol vir 'n groot gebied in sy omgewing weerspieël het.
Colonia Ulpia Traiana se geskiedenis word gedokumenteer in die Argeologiese Park Xanten met die LVR-Römermuseum. Argeologiese opgrawings en navorsing duur voort.
Lithoplocamia dolichosclera
Lithoplocamia dolichosclera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lithoplocamia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1983 deur Lévi & Lévi.
Denise Coffey
Denise Coffey (gebore 12 Desember 1936; 2022) is 'n Engelse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente What a Crazy World (1963), Far from the Madding Crowd (1967), en Sir Henry at Rawlinson End (1980), en in die televisiereeks Take Off with T. Bag (1992).
Grootrivierpas (Tuinroete)
Die Grootrivierpas is 'n bergpas wat deur die Grootrivier se ravyn loop. Dit is by Nature's Valley in die Wes-Kaap, Suid-Afrika geleë. Dit het 'n maksimum hoogte van 200m bo seevlak en sy grootste helling is 1:10.
Geskiedenis
Die pas is gebou deur Thomas Bain; hy het die pas saam met die Bloukranspas en Stormsrivierpas gebou as een projek. Hy het in 1879 begin aan die projek. Die pas het 'n 220m val gevolg deur 'n 220m klim.
N2 Nasionale pad
Op daardie stadium het die N2 deur die Grootrivierpas gegaan. Eenhonderd jaar na die voltooiing van die pas is die Grootrivierbrug voltooi wat die N2 herlei het. Die pad deur die Grootrivierpas staan tans bekend as die R 102 hoofpad.
Satyrium foliosum
Satyrium foliosum is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom op Tafelberg, die Hottentots-Hollandberge en die Kogelberg voor. Die populasie word beraam op minder as 'n 1 000 plante. Die spesie is deel van die fynbos en word bedreig deur indringerplante, pluk van die blomme deur mense en 'n skadelik brandprogram.
Pat McCormick (akteur)
Pat McCormick (30 Junie 1927 – 29 Julie 2005) was 'n Amerikaanse skrywer en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Buffalo Bill and the Indians, or Sitting Bull's History Lesson (1976), Smokey and the Bandit (1977), History of the World: Part I (1981), en Scrooged (1988).
Amphoriscus dohrni
Amphoriscus dohrni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Amphoriscus en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1960 deur Sarà.
Satyrium baronii
Satyrium baronii is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Moraea albiflora
Moraea albiflora is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van St. Helenabaai tot by Kaap Agulhas voor.
2035
Die jaar 2035 sal gewone jaar wees wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag sal begin. Dit sal die 35ste jaar van die 21ste eeu n.C. wees. Soos ander gewone jare sal die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae hê.
Lithoplocamia indica
Lithoplocamia indica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Stephanie Cole
Stephanie Cole (gebore 5 Oktober 1941) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Miss Pettigrew Lives for a Day (2008) en in die televisiereekse Coronation Street (1960), Waiting for God (1990), en Doc Martin (2004).
Paulo Londra
Paulo Ezequiel Londra Farías, beter bekend as Paulo Londra (Córdoba, Argentinië; 12 April 1998) is 'n Argentynse kletsrymer, sanger, liedjieskrywer en musikant.
2034
Die jaar 2034 sal gewone jaar wees wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag sal begin. Dit sal die 34ste jaar van die 21ste eeu n.C. wees. Soos ander gewone jare sal die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae hê.
Laurie R. Santos
Agtergrond en opvoeding
Santos is in 1975 gebore in New Bedford, Massachusetts met ouers van twee nasionaliteite. Haar pa, wie se familie van Kaap Verdiese afkoms is, was 'n programmeerder en haar ma, wat van die Verenigde State afkomstig is, was 'n voorligter by die Hoërskool New Bedford, waar Santos en haar broer Aaron ook skool bygewoon het.
Daniel McDonald (akteur)
Daniel McDonald (30 Julie 1960 – 15 Februarie 2007) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Blood In, Blood Out (1993) en The Ice Storm (1997), en in die televisiereekse Call to Glory (1984) en D.C. (2000).
Laurie R. Santos
Agtergrond en opvoeding
Na hoërskool het Santos Harvard Universiteit bygewoon. As tweedejaarstudent het sy 'n navorsingsassistent geword en na Cayo Santiago gereis, 'n klein 38-akker eiland oos van Puerto Rico. Cayo Santiago se aapbevolking het Santos geïnspireer en haar belangstelling in die sielkunde van diere aangespoor. In 1997 het sy haar Baccalaureus Artium -graad magna cum laude in sielkunde en biologie ontvang en die jaarlikse Sielkunde Departement Voorgraadse Tesisprys gewen. Sy het haar studies as nagraadse student in die Harvard-sielkundedepartement voortgesit, in 2001 'n meestersgraad in Sielkunde behaal met 'n fokus op Kognisie, Brein en Gedrag en daarna het sy ook 'n Ph.D in dieselfde rigting in 2003 voltooi. Haar proefskrif het die Richard J. Herrnstein-prys van die Harvard Graduate School of Arts and Sciences gewen vir "die beste proefskrif wat uitstekende vakkundigheid, oorspronklikheid en omvangrykheid van denke, en 'n verbintenis tot intellektuele onafhanklikheid toon."
Loopbaan en navorsing
In Junie 2016 is sy aangewys as die hoof van Silliman College, een van die 14 voorgraadse residensiële kolleges by Yale, wat Nicholas Christakis opvolg. Santos se Yale-kursus, "Sielkunde en die goeie lewe" fokus op die beantwoording van vrae soos: "Wat maak ons eintlik gelukkig?" en "Wat kan ons doen om die goeie lewe te bereik?" Haar kursus het die gewildste klas in Yale-geskiedenis geword en gevolglik het Yale dit in Maart 2018 ekstern op die aanlyn-leerplatform Coursera beskikbaar gestel as "The Science of Well-Being." Vanaf November 2018 het meer as 170 000 mense van ten minste 170 lande vir die aanlynkursus ingeskryf.
Blootstelling van haar werk
Santos se wetenskaplike werk is gepubliseer in joernale soos Psychological Science, Animal Cognition, Developmental Science, Current Biology, Animal Behaviour, and Cognition. Haar wetenskaplike navorsing het in verskeie publikasies verskyn, insluitend The New York Times, The Los Angeles Times, The Economist, Forbes, The New Yorker, New Scientist, National Wildlife, Smithsonian Magazine, en Discover Magazine sowel as op National Public Radio en Nova. Sy is die redakteur (saam met Bruce Hood) van The Origins of Object Knowledge. Sy was te siene op National Public Radio, op Big Think, en - saam met haar kollegas Paul Bloom, Tamar Gendler en Joshua Knobe is sy ook 'n gereelde bydraer tot Bloggingheads.tv se Mind Report.
Santos moes twee wetenskaplike referate terugtrek weens koderingsfoute wat in haar laboratorium plaasgevind het.
Podcast: 'The Happiness Lab'
Sedert September 2019 het Santos die podcast The Happiness Lab aangebied, wat die jongste wetenskaplike navorsing ondersoek oor faktore wat menslike welstand en geluk beïnvloed. Die program het sy eerste seisoen van 10 episodes in November 2019 voltooi, en het 126 dae op die Amerikaanse Podcasts Chart deurgebring, met 'n hoogtepunt op nommer 3. Santos het ook verdere episodes van haar podcast vervaardig. Die podcast word gepubliseer deur Pushkin Industries, die mediamaatskappy wat onder leiding van die joernaliste Malcolm Gladwell en Jacob Weisberg staan, voorheen van die tydskrif Slate.
Fiona Sturges het in die Financial Times geskryf: “Santos is die stem van gesonde verstand, om nie eers te praat van noukeurige navorsing nie. [Sy is] ’n warm, dog gesaghebbende, gasheer wat vir ons die teenstrydighede in ons sielkundige impulse uitwys.”
Eerbewyse en toekennings
In 2011 is sy as die Vereniging vir Sielkundige Wetenskap Presidensiële Simposium Spreker uitgewys. In 2012 is sy bekroon met Yale Universiteit se Lex Hixon-prys vir onderrig uitnemendheid in die sosiale wetenskappe, die hoogste onderrigprys wat by Yale College toegeken word, en die American Psychological Association se Distinguished Scientific Award for Early Career Contribution to Psychology.
In 2013 is sy aangewys as een van die tydskrif Time se voorste kampus-beroemdes. In 2016 het sy gedien as die president van die Vereniging vir Filosofie en Sielkunde. In 2018 het sy 'n Genius-toekenning van die Liberty Science Centre in New Jersey ontvang.
Popularisering van wetenskap
Santos het in 2018 in die Netflix-dokumentêre program The Most Unknown verskyn oor wetenskaplike navorsing onder regie van Ian Cheney.
Persoonlike lewe
Santos is getroud met die filosoof Mark Maxwell.
Sean Maher
Sean Maher (gebore 16 April 1975) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Serenity (2005) en in die televisiereekse Firefly (2002) en Arrow (2012).
Satyrium bicorne
Die gouetrewwa (Satyrium bicorne) is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap.
Moraea algoensis
Moraea algoensis is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos is. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap en kom van Worcester tot Port Elizabeth voor. Die populasie is stabiel.
Kang Seul-gi
Kang Seul-gi (Koreaans: 강슬기 ) (gebore 24 Februarie 1994) is 'n Suid-Koreaanse popsangeres.
Satyrium bicallosum
Satyrium bicallosum is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Kadmiumoranje
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word kadmiumoranje as volg voorgestel:
Amphoriscus gregorii
Amphoriscus gregorii is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Lollipocladia
Lollipocladia is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Nelson McDowell
Nelson McDowell (14 Augustus 1870 – 3 November 1947) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Last of the Mohicans (1920), The Ridin' Kid from Powder River (1924), The Last of the Mohicans (1932), en Oliver Twist (1933).
Lemoenskil (kleur)
Lemoenskil is 'n warm kleur wat ooreenstem met die kleur van 'n lemoen se skil. Dit kan ook beskou word as 'n diep skakering van oranje.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word lemoenskil as volg voorgestel:
NG gemeente Bellville
duimnael|regs|180px|Ds. P.W. de Lange was van 1935 tot 1938 Bellville se eerste leraar.
duimnael|regs|220px|Ds. A.F. Malan en sy gesin op [[Beaufort-Wes, sy gemeente ná Bellville.]]
Die NG gemeente Bellville is die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Bellville, Kaapstad. Uit dié gemeente is drie dogtergemeentes afgestig, naamlik Bellville-Wes, Bellville-Oos (as Bellville-Suid) en Bellville-Noord. Uit dié drie is afgestig: Vredelust, Boston (ingelyf by Vredelust), Bellville-Vallei, Bellville-Strandweg (ingelyf by Bellville-Oos), Bellville-Riebeeck, Welgemoed, Bellville-Uitsig, La Rochelle en Kenridge.
Agtergrond
Die eerste gemeentegrense aan die Kaap is in 1745 vasgestel toe die getal gemeentes op vyf gestaan het: Kaapstad (1665), Stellenbosch (1686), Drakenstein (Paarl, 1691), Tulbagh (1743) en Swartland (1745). Ingevolge dié verdeling het die Tygerberg en Tygervallei onder die gemeente Kaapstad geval. Ná die stigting van die gemeente Durbanville in 1826 is Tygerberg en Tygervallei in 1832 aan dié nuwe gemeente toegesê.
So het Bellville 'n wyk van die gemeente Durbanville geword. Dié gebied was destyds nog yl bevolk; daarom het die gemeente nie afsonderlik voorsiening vir die bewoners se geestelike bediening gemaak nie. Eers sowat sewe dekades later, in April 1900, het ds. August Daniël Lückhoff met maandelikse dienste in 'n skoolgebou in Durbanweg, Bellville, begin. Die bywoning was uitstekend en in 1918 is ook met 'n Sondagskool begin. Nader aan Kaapstad is die gemeente Parow reeds in 1917 gestig en in 1926 sou ook die gemeente Goodwood aan die beurt kom, hoewel Bellville deurentyd onder Durbanville bly ressorteer het. Die opkoms na die eredienste en die getal lidmate het so gegroei dat die dienste van 1920 af elke Sondag gehou moes word.
Beter akkommodasie het toe noodsaaklik geword sodat geld ywerig ingesamel is vir 'n kerksaal, wat op 16 September 1922 ingewy kon word. Dit het 300 sitplekke gebied. Steeds het die getalle aanhou groei en het dit algaande duidelik geword dat Durbanville se leraar nie meer die Bellville-wyk na wens kon bearbei nie. Die kerkraad het daarom besluit om 'n hulpleraar met werkkring Bellville te beroep. Onder eerw. John le Roux het Bellville 'n vroeë bloeitydperk in sy kerklike ontwikkeling beleef.
Afstigting
Vanweë die groei in dié deel was dit te verstane dat Bellville se bewoners hulle sou beywer vir die afstigting van 'n afsonderlike gemeente. Op 12 Desember 1934 het die Ring van Kaapstad (onder wie Bellville sou val tot die stigting van die Ring van Parow) vergader en besluit die wyk Bellville moes tot 'n afsonderlike gemeente afgestig word. Dié opdrag is op 18 Desember 1934 uitgevoer, die stigtingsdatum van die NG gemeente Bellville.
Moraea alpina
Moraea alpina is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort. Die spesie is inheems aan KwaZulu-Natal, Lesotho en die Vrystaat.
NG gemeente Bellville
Afstigting
Die kerksaal met sy 300 sitplekke het gou te klein geword vir die groeiende gemeente se behoeftes. Die gemeente het hard gewerk om die geld vir 'n kerkgebou bymekaar te kry en kon 'n tender vir R12 764 van ene M. van Zyl vir die bou daarvan in Mei 1939 aanvaar word. Die argitek was J. Anthonie Smith, wat in dié geweste later ook verantwoordelik sou wees vir die NG kerke Bellville-Noord (1960), Bellville-Strandweg (1969, omstreeks 1996 gesloop), Bellville-Vallei (1964), Bellville-Uitsig (1980) De Tyger (1974). Bellville se moederkerk was waarskynlik sy eerste kerkgebou en Bellville-Uitsig sy laaste. Ds. A.F. Malan het die hoeksteen van die Bellville-kerk met sy 850 sitplekke op 12 Augustus 1939 gelê en reeds op 17 Februarie 1940 kon dit ingewy word.
Die pers was gaande oor die nuwe kerk. Opskrifte het onder meer gelui: "Van die sierlikste in die land," "Bellville gaan moderne kerk laat bou" en "Suiwer klank en onbelemmerde gesig binne". In 'n onbekende koerant is berig: "Dit sal een van die modernste kerke in Suid-Afrika wees." Groot gewag is gemaak van die gebou se twee belangrikste eienskappe: die suiwer klank van sowel die stem van die prediker as die musiek van die orrel sowel as die onbelemmerde gesig van die preekstoel af oor die hele binneruim. Ook is die waaiervormige plasing van die sitplekke beklemtoon as 'n eerste van sy soort. Die kerk se galery is besonder groot. Die vierkantige kerktoring, waarin 'n horlosie aangebring is, is 16,5 m hoog. 'n Onbekende koerant het berig: "Die kerkgebou sal in 'n groot behoefte voorsien en vir die jong gemeente besonder baie beteken. Bellville is een van die voorstede waar groot getalle Afrikaanssprekendes hulle gedurig kom vestig en wat nog steeds baie vinnig vooruitgaan."
Vyftigjarige bestaan
In 1984, met viering van die gemeente se vyftigjarige bestaan, het die Feesblad berig: "Die klein gemeente wat op 18 Desember 1934 met 'n skamele nagenoeg 300 lidmate begin het, sien ná 50 jaar so daaruit: Die gemeente self het nog 203 dooplidmate en 1 150 belydende lidmate en word deur twee leraars bedien. Die dogtergemeentes wat uit die moeder ontstaan het, is soos volg Bellville-Wes, Bellville-Oos en Bellville-Noord. Van hulle is afgestig: Vredelust, Boston (ingelyf by Vredelust), Bellville-Vallei, Bellville-Strandweg (ingelyf by Bellville-Oos), Bellville-Riebeeck, Welgemoed, Bellville-Uitsig, La Rochelle en Kenridge."
Kort ná die halfeeufees het 'n baie moeilike tyd vir die gemeente aangebreek waartydens sy voortbestaan bedrieg is en wat geruime tyd voortgeduur het. Toe ds. Serfontein sy emeritaat in Augustus 1996 aanvaar kon die gemeente nie meer 'n tweede leraarsamp in stand hou nie; daarom is niemand in sy plek beroep nie. Die kerkraad het die diens van ds. Venter as pastorale hulp bekom van Oktober 1996 tot Desember 1999. Ná hom was ds. Nienaber die pastorale hulp. In Oktober 2004 moes die gemeente ds. Langeveld 'n skeidingspakket aanbied omdat hulle nie meer 'n voltydse leraar kon bekostig nie nadat die belydende lidmate afgeneem het van 1 105 in 1984 tot 580 in 2004.
Hede
In Maart 2005 is ds. Pieter Simpson en dr. Wimpie Bergh as kontrakleraars aangestel. Ds. Simpson het in Augustus 2009 uitgetree waarna ds. Chris van Lill in sy plek aangestel is. Met die viering van sy 75-jarige bestaan in 2009 het Bellville-gemeente bestaan uit sowat 550 lidmate van wie 300 in die aftree-oorde Huis Van der Walt, Bella Vista en Ons Tuiste gewoon het en 250 in die woongebiede. Drie eredienste is elke Sondag gehou en maandeliks was daar dienste op sewe verskillende plekke. Gedurende die vyf jaar sedert die driekwarteeufees het die belydende lidmate verder afgeneem tot 417. Die dooplimate het in 2014 net vier getel. Nadat ds. Van Lill die gemeente verlaat het, het ds. Bergh alleen as emeritus-leraar agtergebly.
Lithoplocamia tuberculata
Lithoplocamia tuberculata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lithoplocamia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Pulitzer-Finali.
Lisa Coleman (aktrise)
Lisa Coleman (gebore 10 Julie 1970) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Casualty (1986), The Story of Tracy Beaker (2002), en Tracy Beaker Returns (2010).
Lithoplocamia minor
Lithoplocamia minor is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lithoplocamia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Pulitzer-Finali.
Lithoplocamia lithistoides
Lithoplocamia lithistoides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lithoplocamia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1922 deur Dendy.
Tydskrif vir Geesteswetenskappe
Die Tydskrif vir Geesteswetenskappe is 'n Afrikaanse vaktydskrif wat deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns gepubliseer word en kwartaalliks in Maart, Junie, September en Desember verskyn.
Jarrett Maier
Jarrett Maier is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Things We've Seen (2017) en Bleed American, en in die televisiereeks American Playboy: The Hugh Hefner Story (2017).
Hathor
Hathor (Egipties: ḥwt-ḥr, "huis van Horus") ) was in die Egiptiese mitologie die godin wat vreugde, vroulike liefde en moederskap verteenwoordig het. Sy was regdeur die geskiedenis van Antieke Egipte een van die belangsrikste en gewildste gode. In die grafkelders van konings en gewone burgers is sy uitgebeeld as "Meesteres van die Weste" wat die dooies in die hiernamaals verwelkom.
Walter McGinn
Walter McGinn (6 Julie 1936 – 31 Maart 1977) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Parallax View (1974) en Three Days of the Condor (1975).
Jean Colin
Jean Colin (24 Maart 1905 – 7 Maart 1989) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Stardust (1938), The Mikado (1939), en Scotch on the Rocks (1953).
Lubomirskia
Lubomirskia is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Amphoriscus elongatus
Amphoriscus elongatus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Amphoriscus en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1883 deur Poléjaeff.
Lollipocladia tiburoni
Lollipocladia tiburoni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lollipocladia en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2008 deur Vacelet.
Amphoriscus oviparus
Amphoriscus oviparus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Amphoriscus en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1872 deur Haeckel.
Rundu-lughawe
Fasiliteite
Die lughawe lê op 'n hoogte van 1 106 meter (3 627 vt) bo seevlak. Dit beskik oor een aanloopbaan (aangewys as 26/08) met 'n teeroppervlak van 3 354 by 30 meter (11 004 × 98 vt). Dit het ook 'n sekondêre aanloopbaan van 1 465 by 30 meter (4 806 × 98 voet) wat aangewys is as 18/36, maar wat beskadig en onbruikbaar is.
Amphoriscus kryptoraphis
Amphoriscus kryptoraphis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Amphoriscus en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1908 deur Urban.
Roospienk
Roospienk is 'n rooi-pers kleur. Die eerste aangetekende gebruik van roospienk as 'n kleurnaam in Engels was in 1761.
Robert Mailhouse
Robert Mailhouse (gebore 22 Januarie 1962) is 'n Amerikaanse akteur, komponis, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Some Kind of Beautiful (2014) en Dogstar Siriusly Singing Backup (2016), en in die televisiereekse Days of Our Lives (1965) en Sports Night (1998).
Lubomirskia abietina
Lubomirskia abietina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.