cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Christenskap in Suid-Afrika
Historiese ontwikkeling
As gevolg van die werk van die sendinggenootskappe is daar ook Lutherse gemeentes onder die Kleurlinge, Indiërs en Swartmense. Laasgenoemde het later onafhanklik geword en saamgesmelt, sodat daar verskeie Swart kerke tot stand gekom het. In 1952 het 'n Federale Raad van Lutherse Kerke tot stand gekom, wat in 1966 gereorganiseer is om die Federasie van Evangelies Lutherse Kerke in Suider-Afrika te vorm. Sewe sendinggenootskappe het hulle later aan die Federasie onttrek. Vier van die 13 lidkerke, naamlik die Evangelies-Lutherse Kerke, Suidoos, Transvaal, Tswana en Kaap-Oranje, het op 18 Desember 1975 saamgesmelt en 'n enkele kerk gestig. Dit word die Evangelies Lutherse Kerk in Suider-Afrika genoem. Ander Lutherse kerke en gemeentes is die Noorweegse Lutherse gemeentes in Durban en die Evangelies-Lutherse Indiërgemeentes. Daar is egter nog ander Lutherse liggame wat nie tot die Federasie van Evangelies-Lutherse Kerke in Suider-Afrika behoort nie. Die Federasie hanteer sake van algemene belang en bevorder die wedersydse begrip met die oog op die stigting van een Lutherse kerk in Suider-Afrika.
Sendingwerk
Die Lutherse Kerk het 'n baie belangrike bydrae gelewer op die gebied van die sending in Suid-Afrika. Die bekendste sendeling was Georg Schmidt, wat reeds in 1737 by Genadendal sendingwerk onder die Khoi gedoen het. Die Amerikaanse Lutherse Sending, die Noorweegse, die Finse, die Berlynse en die Rynse Sendinggenootskappe het later gevolg. Ander sendinggenootskappe was die Hermannsburgse en die Sweedse en Vrye Evangelies Lutherse Kerksending. Die predikante van die Lutherse kerke word opgelei aan hul teologiese inrigtings by Marang, Rustenburg, Edendale, Pietermaritzburg, die Universiteit van Natal en Umpumulu, Natal, asook in Wes-Duitsland.
Historiese ontwikkeling
Die kerk, ook bekend as die Anglikaanse Kerk, is die oudste Engelse kerk in Suid-Afrika. Die eerste diens is op 20 April 1749 in Kaapstad gehou, en na die tweede Britse besetting is die kerkdienste op 'n gereelde grondslag gehou.
De Mist het 'n meer genaakbare beleid met betrekking tot die kerke gehad en tydens sy bewind is daar ook voorsiening gemaak vir die Lutherse, Anglikaanse en ander kerke. Die Church of England in South Africa het goeie samewerking met die Nederduitse Gereformeerde Kerk gehandhaaf en die Anglikaanse Kerk het byna 27 jaar lank eredienste in die Groote Kerk in Kaapstad gehou. Ná 1814 het die Anglikaanse geestelikes meer vryhede gehad. Veral genl. David Baird het hierin ŉ groot rol gespeel en die kerk is selfs toegelaat om gebooie af te lees en huwelike te voltrek. Met die koms van die Britse setlaars in 1820 het die getal Anglikaanse lidmate toegeneem en in 1830 het die Kerk die amptelike kerk van die Kolonie geword.
In 1832 was daar reeds 6 gemeentes met 6 geestelikes en die St. George-katedraal is in 1834 ingewy. Dertien jaar later is Robert Gray as die eerste biskop van die Church of England in South Africa aangewys. In 1853 is biskoppe J.W. Colenso en John Armstrong aangewys vir onderskeidelik Natal en Grahamstad. Biskop Gray, wat 'n ondersteuner was van 'n beweging wat in leerstelling en aanbidding die Hervormingskikking verwerp en na Rome geneig het, was vasbeslote om die Church of England in South Africa dienooreenkomstig te oriënteer.
Dit sou die kerk vrymaak van die invloed van die Hervorming en die kerk sou deur biskoppe beheer word. As uitvloeisel hiervan het die Church of the Province of South Africa in 1870 tot stand gekom en het sedertdien naas die kleiner Church of England in South Africa bestaan. Die 2 kerke word dikwels met mekaar verwar. Daar was talle geskille tussen die 2 kerke, wat tussen 1863 en 1882 5 keer in regsgedinge geëindig het. Mettertyd het die meeste gemeentes onder volgehoue druk die kerkreëls en grondwet van die Church of the Province onderskryf.
Die grootste deel van die Church of England se bates is in 1910 aan die Church of the Province oorgedra. In 1938 het die Church of England in South Africa 'n federale grondwet aanvaar. Sedert die verkiesing van hoogeerwaarde G.F.B. Morris in 1955 tot biskop in Suid-Afrika, het die Kerk sy werk aansienlik uitgebrei. Daar is vandag 3 biskoppe. Die kerk het steeds aandag gegee aan sending en het gebly by sy Protestants-Hervormde leerstellings. 'n Algemene Sinode vergader elke jaar, waarin ook die Swart kerk, met sy eie huishoudelike reëls en wette, verteenwoordig is.
Sendingwerk
Die Anglikaanse Kerk het reeds deur die Londense Sendinggenootskap 'n groot rol gespeel in die geskiedenis van Suid-Afrika. Die Londense Sendinggenootskap is in 1795 gestig en het 4 jaar later sy eerste sendeling, dr. J.T. van der Kemp, na die Kaap gestuur. Hy het met sy sendingwerk onder die mense van opperhoof Gaika aan die Oosgrens begin, maar nie veel welslae behaal nie en het na Graaff-Reinet vertrek om onder die Khoi te werk. Hierin is hy bygestaan deur eerw. J. Read.
Die sendinggenootskap het na 'n terrein naby Port Elizabeth verskuif, maar die Genootskap se werk is na die vertrek van die Britse troepe gestaak. Die Genootskap het sy werk na die aankoms van goew. Jan Willem Janssens en komm.-genl. J.A. de Mist hervat en dieper die binneland ingetrek na Bethelsdorp. Na die dood van dr. Van der Kemp het John Campbell die eerste predikant geword. Hierdie sendingstasie kon homself nooit onderhou nie en in 1820 is dr. John Philip aangestel om die werk van die Genootskap te beheer. Hulle het egter ook verder noordwaarts sendingwerk gedoen, maar die Genootskap het nie 'n goeie beeld by die Boeregemeenskap gehad nie. Die rede hiervoor was dat veral die eerste sendelinge tydens geskille die anderkleuriges se kant gekies het.
Historiese ontwikkeling
Robert Gray kan beskou word as die stigter van die kerk. Met sy aankoms as die eerste biskop van Kaapstad in 1847 was daar in die Kaapkolonie slegs 10 Anglikaanse kerke en feitlik net soveel predikante. In 1872 was daar egter reeds 4 bisdomme en die grondwet van die Church of the Province was goedgekeur.
Die organisasie van die kerk in Suid-Afrika was gegrond op 'n vrywillige vereniging. Die lede was deur wedersydse instemming gebonde tot die vereniging en bisdomlike sinodes is gestig waarby die predikante en lekedom ingesluit was. Die eerste sinode is in 1857 in Kaapstad gekonstitueer. ln 1870 het die 5 bisdomme wat op hierdie wyse georganiseer was, bymekaargekom en die eerste Provinsiale Sinode gevorm. Dit is die hoogste wetgewende liggaam van die Church of the Province. Die kerk is sedert 1876 volkome selfbesturend.
Sendingwerk
Die sendingwerk van die kerk is gebaseer op biskoplik verordende prediking, 'n eie liturgie, selfregering en selfonderhoud. Kerke, skole, hospitale en sendingstasies is oral in Suid-Afrika onder die leiding van aartsbiskop West Jones gebou. Die bekendste inrigtings en skole van die kerk is die St. Andrew's College en die Diocesan School for Girls in Grahamstad, St. John's in Johannesburg, die Herschel en die St. Cyprian's in Kaapstad en die bisdomskole in Pretoria en Natal.
Historiese ontwikkeling
Die aankoms van die Britte aan die Kaap in 1806 was 'n belangrike gebeurtenis vir die Presbiteriaanse Kerk. Die Skotse soldate wat by die Britse besetting betrokke was, het tot die Argyle- en die Sutherland Highlanders-regiment behoort en was almal lede van die Presbiteriaanse Kerk.
Vir die eerste keer in die geskiedenis van die Kaap was die Presbiteriaanse Kerk dus goed verteenwoordig onder die koloniste. Die regiment het 'n Calvinistiese vereniging gestig en weekliks vir gebed, Bybelstudie en eredienste vergader. Hierdie byeenkomste is tot in 1814 gehou, toe die regiment verplaas is. Dit was die eerste werklike Presbiteriaanse samekomste van Engelssprekendes in Suid-Afrika. In 1812 het ds. G. Thom die Kaap aangedoen onderweg na Indië. Hy was 'n Presbiteriaanse predikant wat in diens van die Londense Sendinggenootskap getree het.
Terwyl hy aan die Kaap vertoef het, het die Calvinistiese Vereniging hom genader om dienste te hou. Hy het uiteindelik besluit om te bly en so is die eerste Presbiteriaanse Kerk hier gestig. Die eredienste is in Waalstraat, Kaapstad, gehou. Die 93e Regiment het egter na 1814 uit Kaapstad vertrek en omdat hulle die grootste deel van die gemeente uitgemaak het, is 'n erg uitgedunde gemeente in Kaapstad agtergelaat. Slegs 3 burgers en 24 soldate het oorgebly.
Die eerste Presbiteriaanse Kerk aan die Kaap het dus op wankelrige bene gestaan, veral nadat ds. Thom in 1818 besluit het om 'n beroep na die Nederduitse Gereformeerde gemeente in Caledon te aanvaar. Die gemeentes het 'n sukkelbestaan gevoer en in 1819 het dr. John Philip op versoek van die Presbiteriaanse gemeente die dienste waargeneem. Die gemeente het hom as sy leraar beroep, waartoe hy ingestem het op voorwaarde dat veranderings aan die konstitusie aangebring word. Die gemeente het op 1 Julie 1820 hiertoe ingestem, maar het later vasgestel dat hul kerk in 'n Independente kerk verander is. Die Presbiteriaanse Kerk het dus opgehou om te bestaan. Dit was eers 4 jaar later dat nog 'n poging aangewend is en 'n Presbiteriaanse Kerk is op 24 November 1824 gestig. 'n Kommissie van ondersoek is aangestel, en die Presbiteriaanse gemeente kon weer in 1827 in sy eie kerkgebou in Somersetweg vergader.
Dit staan vandag nog bekend as die St. Andrew-kerk. Ds. John Adamson het van Skotland gekom as die gemeente se predikant en hy was lank die leraar van die gemeente. Hy was verantwoordelik vir die daarstelling van ŉ biblioteek en die stigting van die universiteitskool bekend as SACS. Die ontwikkeling en groei van die Presbiterraanse Kerk is tussen 1827 en 1920 grootliks beïnvloed deur gebeure in Skotland, soos skeurings binne en afskilferings van die gevestigde Church of Scotland. Die plaaslike Presbiteriaanse Kerke het in 1897 verenig en die Presbyterian Church of South Africa gestig. Hierdie kerk sou onafhanklik wees van die moederkerk in Skotland.
Die kerk het in September 1897 in Durban vir sy eerste sinodesitting vergader, waar die nuwe kerkstigting finaal goedgekeur is. Die Free Church Presbytery of Kaffraria, wat die Loveday-sendingstasie ingesluit het, het egter besluit om hom nie by die verenigde Presbiteriaanse Kerk in Suid-Afrika aan te sluit nie. Die nuwe kerk het hoofsaaklik uit Blanke lidmate bestaan en daar is besluit om 'n eie sendingaksie van stapel te laat loop. Dit het egter spanninge veroorsaak, wat in 1920 deur 'n kommissie van die Skotse Kerk opgelos is.
Die kommissie het aanbeveel dat 'n afsonderlike kerk (Bantu Presbyterian Church of South Africa) gestig word. Die Presbiteriaanse kerke wat in onlangse jare met die oog op een- wording onderhandel het, was die BPCSA, die TPC (Tsonga Presbyterian Church) en die PCSA. Die onderskeie algemene sinodes en die United Congregational Church of South Africa het in 1973 besluit om te verenig, maar 3 jaar later is die vereniging egter deur die BPCSA verwerp. Die PCSA het wel die besluit aanvaar en dit het uiteindelik gelei tot eenwording. Die Presbiteriaanse Kerk onderskei nie tussen Blanke en Nie-Blanke kerke nie en al die kerke het net een grondwet, terwyl die algemene vergaderings, sinodes en ringe veelvolkig is. Die Presbiteriaanse Kerk was verantwoordelik vir die stigting van die Universiteit van Fort Hare te Lovedale, die Pholela- en die Blythswood-instituut.
Sendingwerk
Met sy aankoms in Suid-Afrika het dr. Adamson die St. Andrew-sendingaksie vir Khoi en vrygestelde slawe in Kaapstad begin. In 1823 het die Glasgowse Sendinggenootskap eerw. William Thompson en mnr. J. Bennie na Kaapstad gestuur om sendingwerk te doen. Hulle het ŉ sendingstasie op Chumie aan die Oosgrens gestig en hier die eerste Ring in Suid-Afrika gevorm. 'n Jaar later is nog 'n sendingstasie by Incha gestig.
Historiese ontwikkeling
Die Metodistekerk het in 1738 tot stand gekom en John en Charles Wesley word beskou as die stigtingvaders (vgl. Wesley, Oos-Kaap). Na John Wesley se dood het daar in 1795 'n finale skeuring met die Kerk van Engeland plaasgevind. Die Metodistekerk het saam met lede van die Britse garnisoen na die Kaapkolonie gekom. Na die tweede Britse besetting het die eerste aktiewe Metodistepredikant, Barnabas Shaw, 'n Wesleyaanse sendeling, na die Kaap gekom, maar hy is toestemming geweier om te preek. Hy is as sendeling hierheen gestuur en het noord van die Oranjerivier gaan werk.
Eers met die koms van die Britse setlaars in 1820 het die werklike groei van die kerk begin. William Shaw, ook 'n Wesleyaanse sendeling, is genooi om as kapelaan na die Kaapkolonie te kom en hy het hom in Salem, 'n dorpie naby Grahamstad, die hoofkwartier van die militêre garnisoen in Oos-Kaapland, gevestig. In 'n stadium was William Shaw die enigste predikant in die Oostelike Provinsie, met Grahamstad as die middelpunt van sy werksaamhede. Die hoeksteen van die eerste kerk in Grahamstad is in Desember 1821 gelê.
In 1860 het hy die eerste konsep van 'n onafhanklike konferensie opgestel in 'n poging om die Verenigde Metodistekerk te stig. Hierdie kerkkongres het in 1883 onder voorsitterskap van John Walton plaasgevind. Sendingwerk Barnabas Shaw het reeds teen die einde van 1826 ŉ vooruitstrewende sendingstasie in Namakwaland gestig en later is ook ander sendingstasies gestig. Dit was die begin van die Metodistesending in Suid-Afrika. Ook William Shaw het met onvermoeide ywer sendingwerk onder die anderkleuriges gedoen en in 1860 het daar reeds 132 sendelinge in die Oostelike Provinsie gewerk. In 1859 is die Bybel vir die eerste keer deur eerw. J.W. Appleyard in Xhosa uitgegee.
LaVern Baker
LaVern Baker (11 November 1929 – 10 Maart 1997) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Big Town (1987), Angel Heart (1987), Uncle Buck (1989), en The Departed (2006).
Christenskap in Suid-Afrika
Historiese ontwikkeling
ŉ Groep van 6 Jesuïete-priesters is deur Simon van der Stel toegelaat om sterrekundige waarnemings aan die Kaap te doen. Toe die Rooms-Katolieke dit hoor, het hulle die priesters soggens en saans in die geheim besoek. Die Rooms-Katolieke het uit al die klasse van die samelewing gekom en die wat Spaans, Portugees, Vlaams, Duits en Frans kon praat, het belydenis gedoen. Met die instelling van godsdiensvryheid in 1804 deur De Mist, het goewerneur Janssens 'n versoek tot die Nederlandse regering gerig om 2 priesters as kapelane na die garnisoen te stuur.
Drie priesters is hierheen gestuur, maar in 1806 het genl.-maj. Baird hulle beveel om die Kaap te verlaat. Die priesters wat die Kaap aangedoen het, is altyd gasvry deur kol. Bird, die sekretaris van lord Charles Somerset en 'n Rooms-Katoliek, ontvang en genooi om by hom tuis te gaan. Ander Rooms-Katolieke van die gemeenskap het gewoonlik daarheen gegaan en deelgeneem aan die Mis. In 1818 is biskop Edward Slater, ŉ Benediktyn, deur die pous na Kaapstad gestuur as apostoliese vikaris van die Kaap, Mauritius en aanliggende eilande. Hy was ook die apostoliese vikaris van Nieu-Seeland en Australië, maar moes weens besware na Mauritius verhuis.
Twee jaar later het vader Scully na Kaapstad gekom en ŉ kerk in Harringtonstraat laat bou, en in 1826 het vader W. Rishton die kerklike werk voortgesit. Die werklike geskiedenis van die Rooms-Katolieke Kerk het eers begin na die aankoms van Patrick Raymond Griffith, die eerste resident-biskop. Hy het in 1838 saam met 2 ander priesters na die Kaap gekom met die opdrag om hoofsaaklik onder die lidmate van die Rooms-Katolieke Kerk te werk. 'n Apostoliese afgevaardigde is vir die eerste keer in 1922 in Suid-Afrika aangestel, wat gelei het tot ŉ beter organisasie van die kerklike werk van die Rooms-Katolieke. ŉ Hiërargie met 4 aartsbiskoppe en ŉ aantal biskoppe het in 1951 tot stand gekom. Vandag word die Rooms-Katolieke Kerk in 28 bisdomme of gelykwaardige gebiede ingedeel.
NG gemeente Schweizer-Reneke
duimnael|regs|160px|Ds. Johannes Petrus Claasen, medeleraar van 1956 tot 1960. duimnael|links|160px|Ds. L.C.S. Haasbroek was leraar van die gemeente van 1956 tot 1961 toe hy na Vredefort vertrek. Hy het daarna nog van 1966 tot 1971 in Meiringspark gedien tot hy uit die bediening getree het. duimnael|regs|160px|Ds. A.J. de Jongh, leraar van 1963 tot 1966. duimnael|regs|160px|Ds. Hendrik Johannes Steyn is op [[9 Januarie 1971 in die gemeente bevestig. Hy het hier gebly totdat hy in 1981 na die NG gemeente Jeppestown vertrek het, waar hy afgetree het op 31 Julie 1988.]]
Christenskap in Suid-Afrika
Historiese ontwikkeling
Die kerk is eintlik deur dr. John Alexander Dowey van 'n Presbiteriaanse kerkgenootskap in Australië begin toe hy 'n gemeente in Chicago in die VSA gestig het. Dr. Dowey, ŉ Amerikaner van geboorte, was in so baie hofsake betrokke dat sy leerstellinge en reputasie oor die hele wêreld versprei geraak het. Selfs in Suid-Afrika het mense van hom gehoor en ene mnr. Buchler het aan hom geskryf, waarop ene mnr. Bryant na Suid-Afrika gestuur is. Hy het 'n kerk, wat later bekend gestaan het as Zion, gestig. Eerw. B.P. le Roux, 'n opgeleide sendeling wat deur dr. Andrew Murray na Natal gestuur is om sendingwerk te doen, asook jongmense van Wellington het sy leerstellinge van Goddelike genesing en ouderdomspeiling aanvaar. In Mei 1908 het John G. Lake saam met Tom Hezmelhaleh van die Pinkster-Baptiste in Kaapstad aangekom. Hulle het dadelik na Pretoria vertrek, waar hulle onwelkom was. Hulle het toe op uitnodiging van ene mnr. en mev. Goodenough dienste in 'n sendingsaal in Doornfontein, Johannesburg, gehou. 'n Zion-gemeente is gestig en het sy dienste in 'n ou Presbiteriaanse kerkgebou in Breëstraat, Johannesburg, gehou. Die gebou is tot in 1912 as hoofkantoor van die Apostoliese Geloofsending gebruik. Later is ŉ ou teater in Kerkstraat gehuur en in 1916 het die kerk dit gekoop. Drie jaar later is die gebou egter gesloop en 'n nuwe kerkgebou en kantore is opgerig. In 1934 is die gebou verkoop en 'n jaar later is daar weer op 'n perseel in De Villiersstraat gebou. Die eerste Algemene Werkerskonferensie is in 1915 gehou en 2 jaar later is die eerste Distriksraad aan die Rand gestig. Die memorandum en statute is reeds in Oktober 1913 geregistreer, waarvolgens die land in verskeie distrikte verdeel word om die organisasie van die kerk te vergemaklik.
NG gemeente Schweizer-Reneke
Die NG gemeente Schweizer-Reneke is die oudste van die twee gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk en was tot en met die verdeling van die destydse Transvaalse Kerk die 19de oudste gemeente binne die Sinode. Sedert die Sinode van Wes-Transvaal (nou Goudland) van Suid-Transvaal (tans Sinode Hoëveld) afgestig het, val die gemeente binne eersgenoemde Sinode. Die NG gemeente Schweizer-Reneke-Noord het in 1964 van die moedergemeente afgestig. Saam het moeder- en dogtergemeente in 1972 1 192 (vergeleke met 1 180 in 1958) belydende lidmate gehad, maar dié getal het teen 2012 afgeneem tot 821. Die moedergemeente se stigtingsjaar word in die meeste bronne tot in die sestigerjare aangegee as 1888 en daarna as 1887.
Christenskap in Suid-Afrika
Sendingwerk
Sendingwerk het ook nie agterweë gebly nie en die sending is as onbeperkte maatskappy geregistreer, omdat dit die enigste manier was waarop hulle staatserkenning vir sendingwerk sou kry. Teen die einde van 1936 was daar reeds 10 sendelinge en daar was waardige groei in die werk onder die Swartmense.
NG gemeente Schweizer-Reneke
Agtergrond
Die dorp Schweizer-Reneke, geleë aand die voet van die geskiedkundige Massoukop langs die Hartsrivier, waar onder andere kapt. Schweizer en veldk. Reyneke in die Koranna-oorlog van 1885 gesneuwel het, het op kerklike gebied reeds vroeg in sy geskiedenis aan die geestelike belange van die inwoners in sy omgewing aandag gewy. Sover nagegaan kan word, is gereeld nagmaalsdienste reeds vanaf 1885 op Niekerksrus, amper 18 km van die huidige dorp, waargeneem. Di. Malherbe van Bloemhof en Strasheim van Klerksdorp het die dienste hier waargeneem tot 1888, toe die gemeente op Niekerksrus gestig is en nog drie jaar daarna toe die eerste leraar, ds. G.F.C. Faustmann, in 1891 hier bevestig is.
Ring-newel
Die Ring-newel (ook bekend as Messier 57 en NGC 6720) is geleë in die sterrebeeld Lier. Dit is ’n goeie voorbeeld van ’n planetêre newel en bestaan uit ’n dop geïoniseerde gas wat weggeskiet is deur ’n rooireus wat deur die laaste stadium van sy evolusie beweeg het om ’n witdwerg te word.
Christenskap in Suid-Afrika
Ander
Tien ander kerkgenootskappe word ook nog in Suid-Afrika verteenwoordig, naamlik die Sewendedagadventiste, die Pinkster-Protestante, die Grieks-Ortodokse Kerk, die Joodse kerk, die Heilsleer, die Church of Christ Scientist, die Afrikaanse Baptistekerk, die Baptiste-unie, die Volle Evangeliekerk en die Nuwe Apostoliese Kerk.
Historiese kerke
Daar is heelparty historiese kerkgeboue in Suid-Afrika wat met verloop van tyd tot nasionale gedenkwaardighede verklaar is. Nuwe gemeentes en kerkgeboue het dikwels aanleiding gegee tot die ontstaan van dorpe; aan die ander kant is kerke gebou omdat daar ŉ behoefte daaraan ontstaan het. Daar is ook geleentheidskerke, byvoorbeeld die Geloftekerk, wat gebou is ter herdenking van die een of ander gebeurtenis.
Ring-newel
Dit is in Januarie 1779 deur die Franse sterrekundige Antoine Darquier de Pellepoix ontdek.
Christenskap in Suid-Afrika
Kaapprovinsie
Die hoeksteen van die Nederduitse Gereformeerde kerkgebou op Stellenbosch – die tweede Nederduitse Gereformeerde gemeente wat in Suid-Afrika gestig is - is in 1687 gelê. Die huidige kerkgebou, wat heelwat verskil van die oorspronklike, dateer uit 1863. Die kerk is ŉ goeie voorbeeld van die Kaapse verwerking van die Neo-Gotiese styl. Nadat die Franse Hugenote in Suid-Afrika aangekom het, het hulle toestemming gekry om hul eie gemeente te stig en in 1721 is hul eerste kerkgebou in Simondium ingewy.
Ring-newel
Geskiedenis
De Pellepoix het met die ontdekking van die newel in Januarie 1779 berig dit is "so groot soos Jupiter en lyk soos ’n planeet wat wegkwyn". Later dieselfde maand het nog ’n Franse sterrekundige, Charles Messier, die newel onafhanklik ontdek terwyl hy op soek was na komete en hy het dit in sy katalogus van komeetagtige voorwerpe opgeneem. Messier en die Duits gebore William Herschel het gespekuleer dat die newel gevorm word deur talle dowwe sterre wat nie deur ’n teleskoop onderskei kon word nie.
NG gemeente Schweizer-Reneke
Beginjare
Die kerkgebou van die gemeente was 'n kaserne vir Engelse soldate gedurende die Tweede Vryheidsoorlog. Die katederlap, wat vandag nog bewaar word, is later jare uit Engeland terug ontvang. Op die huidige kansel staan vandag nog die naam en regimentsnommer van 'n Engelse soldaat geskryf, asook die datum waarop dit aangebring was.
Ring-newel
Geskiedenis
In 1800 het die Duitser Friedrich von Hahn aangekondig dat hy die dowwe ster in die middel van die newel ’n paar jaar tevore ontdek het. Hy het gesê die binnekant van die ring het intussen verander en hy kon nie meer die sentrale ster vind nie. In 1864 het die Engelse amateur-sterrekundige William Huggins die spektrums van verskeie newels bestudeer en ontdek dat party van hulle, onder meer M57, spektrums het van helder emissielyne wat eie is aan fluoresserende gloeiende gasse. Hy het die afleiding gemaak dat die meeste planetêre newels nie uit sterre bestaan soos voorheen vermoed is nie, maar dat hulle newelagtige gebiede is.
Christenskap in Suid-Afrika
Kaapprovinsie
Dit is gebou in die vorm van 'n Griekse kruis, terwyl die kerkgebou as geheel opgerig is in die woonhuisstyl. Bo die hoofingang van die kerk is 'n Barokgewel aangebring. Die St. Mary-kerk op die Braak op Stellenbosch is 'n Anglikaanse kerk wat in 1852 voltooi is. Na die tweede Britse besetting is daar gemeen dat 'n kerk gebou moes word vir die groeiende gemeente. In 1882 is die kerk vergroot en sedertdien is nog veranderinge aangebring. Dit is in 1966 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar. Die St. George-kerk op Knysna is gebou op 'n stuk grond wat deur George Rex geskenk is, maar daar is eers in 1849 met die bouwerk begin. Rex het die grond geskenk nadat lord Charles Somerset in 1828 besluit het om 'n dorpie op 'n deel van sy grond te ontwikkel. In 1855 het biskop Gray die kerkie ingewy. 'n Nuwe St. George-kerk is in die twintigerjare nie ver van die oorspronklike kerk gebou nie. Die ou St. George-kerk is in 1963 tot nasionale gedenkwaardigheid geproklameer.
Ring-newel
Geskiedenis
Die Ring-newel is in 1886 vir die eerste keer gefotografeer deur die Hongaarse sterrekundige Eugene von Gothard.
Christenskap in Suid-Afrika
Kaapprovinsie
Die Anglikaanse Kerk van die Heilige Drie-eenheid by Belvedere tussen Knysna en George is op 5 Oktober 1855 ingewy. Dit is in die Neo-Gotiese boustyl, met smal, hoë vensters. Die Nederduitse Gereformeerde Gemeente Cradock is 2 jaar na die stigting van die dorp in 1818 gestig. Die huidige kerkgebou dateer uit die tweede helfte van die vorige eeu en is deur ds. Jan Hendrik du Plessis laat bou. Die grondplan is gebaseer op die van die st. Martin-in-the-Fields-kerk in Londen. Die katedraal van St. Michael en St. George in Grahamstad is in die middel van die dorp opgerig. Dit is in 1830 ingewy en met sy kort, vierkantige toring het die kerkgebou die dorpie oorheers.
NG gemeente Schweizer-Reneke
Beginjare
In 1915 het dr. J.H. Eybers die beroep hierheen aangeneem en is hy in 1916 bevestig. Gedurende sy bediening het die gemeente deur die swaar jare van die depressie geworstel. Oortrokke rekeninge het sorg en kommer gebaar. Onder sy leiding in verband met die kerkkoshuis, en andersins, is die oortrokke rekening vereffen en is 'n sierlike orrel aangekoop. Die huidige sendingkerkie is ook tydens sy bediening daargestel.
Christenskap in Suid-Afrika
Kaapprovinsie
Tydens die Sesde Grensoorlog is die gebou as wapenmagasyn gebruik en het die dorpsbewoners ook daar geskuil. Die kerk is later omsluit deur 'n groter gebou, maar een van die oorspronklike mure, met die galery aan die binnekant, bestaan nog as deel van die huidige katedraal. Ook die kerk van St. John op Bathurst is tydens die Sesde Grensoorlog as skuilplek gebruik vir die honderde vlugtelinge uit omliggende distrikte. In Desember 1834 is hulle deur 'n sterk mag Xhosas aangeval, maar die Setlaars en troepe wat van Grahamstad af gestuur is, het die aanval afgeweer. Die 1820-Setlaarskerk is in 1829 deur maj. Mitchell van die Royal Engineers ontwerp.
Nadat die kerk weer aangeval en in 'n militêre pos omgeskep is, is dit eers na die vredesluiting op 1 Januarie 1838 ingewy. Die Nederduitse Gereformeerde Sendingkerkie op Graaff-Reinet is die 6e oudste kerk in die land. Die hoeksteen is op 24 April 1821 gelê en die gebou is in dieselfde jaar voltooi. Vandag is dit bekend as die Hester Rupert-kunsmuseum. Die sendeling Robert Moffat het onder die Swartmense in die omgewing van Kuruman gewerk. In 1831 is daar begin met die bou van 'n kerk en 3 jaar later is dit ingewy. Hier het Moffat meer as 35 jaar lank gedien. Hy het ook die Bybel in Tswana vertaal en dit aanvanklik met 'n ou handpers in die kerk gedruk. Die kerkie is in die vorm van 'n T en die mure is gebou van soliede klip wat met die hand gekap is. In 1939 is die kerkie tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar.
NG gemeente Schweizer-Reneke
Tweede halfeeu
In 1945, na 29 jaar, het dr. Eybers sy emeritaat aanvaar. Hy is in die begin van 1946 deur ds. D. van N. Theron opgevolg, wat net twee jaar en agt maande hier met ywer gearbei het. Die sendinggemeente het tydens sy bediening tot stand gekom en eerw. T. Ferreira is in begin 1948 aldaar bevestig. Ds. Theron het hom ook besonder beywer vir die opvoeding van die jeug. Op 9 April 1949 het die gemeente ds. P.J. Jordaan hier verwelkom. Hy het dadelik sy kragte ingewerp vir die geestelike bearbeiding van die gemeente en vir die onderwysaangeleenthede. Groot ondernemings is in sy dienstyd van stapel gestuur, onder meer die vergroting van die sendingkerk, die reparasie van die moederkerk en die aanbou van 'n toring.
Ring-newel
Eienskappe
Messier 57 is geleë suid van die helder ster Vega, wat die noordwestelike punt van die Somerdriehoek-asterisme vorm. Die klein, hoekige newelskyf het ’n grootte van 1,5 × 1 boogminute en moet dus met ’n groter teleskoop bestudeer word.
Christenskap in Suid-Afrika
Vrystaat
Die Nederduitse Gereformeerde gemeente Winburg is die oudste gemeente in die Vrystaat. Dit is in 1843 gestig en die eerste leraar was ds. D.J. van Velden (sr.), wat van 1861 die gemeente bedien het. Die hoeksteen van die kerkgebou is op 20 Januarie 1899 deur president M.T. Steyn gelê. Die Nederduitse Gereformeerde Gemeente Bloemfontein is op 30 November 1848, 2 jaar na die totstandkoming van die dorp, gestig. Op 6 Januarie van die daaropvolgende jaar is die hoeksteen van die eerste kerkgebou deur maj. Henry Warden gelê, en die gebou is 4 jaar later in gebruik geneem. Die gemeente het so uitgebrei dat daar uiteindelik 'n groter kerk gebou moes word.
Die ou kerkgebou is gesloop en in Mei 1878 is die hoeksteen van die nuwe kerk deur president Brand gelê. Die kerk, wat later bekend sou staan as die Tweetoringkerk, is 2 jaar later voltooi. AI die Oranje-Vrystaatse presidente, soos J.H. Brand, F.W. Reitz en M.T. Steyn, is hier ingehuldig. Die hoeksteen van die Nederduitse Gereformeerde kerk op Philippolis is in 1869 gelê. R. Wocke, wat ook die argitek van die Tweetoringkerk in Bloemfontein was, het die planne opgetrek en 3 jaar later is die gebou voltooi. Die gemeente het gegroei en 2 vleuels is later aangebou. Met die aankoms van die Britse troepe in 1900 is die kerk in 'n fort omgeskep. Die kerk is in die tyd baie beskadig, maar dit is mettertyd gerestoureer. Die gebou is in 1969 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar.
Natal
In Natal is die Geloftekerk in Pietermaritzburg die belangrikste historiese kerkgebou. Nadat die Voortrekkers op 16 Desember 1838 'n gelofte afgelê het waarin hulle onder meer belowe het om 'n kerk op te rig waarin hulle en hul nageslag elke jaar op 16 Desember die Here sou dank vir sy redding as Hy hulle die oorwinning by die Slag van Bloedrivier sou gee, het hulle in 1837 'n tydelike kerk van biesies opgerig. Een van die bekende predikante wat hier gepreek het, was ds. Daniel Lindley, wat sedert 1841 die predikant van die Voortrekkers was.
Die kerk het te klein geword en in 1855 is besluit om 'n groter, nuwe kerk te bou. Op 7 April 1861 is dit ingewy. Nadat die kerkie eers as ŉ skool verhuur is, is dit in 1873 verkoop. Daarna is die kerkgebou vir verskillende doeleindes gebruik, onder meer as 'n apteek en 'n teekamer. In 1908 is daar egter vertoë tot belanghebbendes gerig dat die kerk vir die nageslag bewaar moet word en dit is deur die Staat oorgeneem. Daar is besluit om die kerkgebou as 'n Voortrekkermuseum in te rig, en op 16 Desember 1912 is dit deur genl. Schalk Burger geopen. Die oorspronklike gewels is deur sierlike Kaapse gewels vervang en die gewone ingang deur 'n portiek. Die gebou is in 1937 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar.
Ring-newel
Eienskappe
M57 is 2 300 ligjare (700 parsek) van die Aarde af. Dit het ’n skynbare magnitude van 8,8. Foto's wat oor ’n tydperk van 50 jaar geneem is, wys die newel brei uit teen rofweg 1 boogsekonde per eeu. Dit word verlig deur ’n sentrale witdwerg of kern met ’n skynbare helderheid van 15,75 mag en ’n massa van sowat 1,2 M☉ (sonmassas).
26 September
26 September is die 269ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (270ste in skrikkeljare). Daar volg nog 96 dae.
Ring-newel
Eienskappe
Al die binneste dele van die newel het ’n blou-groen tint wat veroorsaak word deur die dubbelgeïoniseerde suurstofemissielyn by 495,7 en 500,7 nm. Dit word net gesien in toestande van baie lae digtheid.
NG gemeente Schweizer-Reneke
Susterskerke
Die Gereformeerde Kerk het in 1907 'n gemeente op Schweizer-Reneke gestig. Dié gemeente het in 2012 68 belydende en 15 dooplidmate gehad en was in daardie jaar vakant. Die Nederduitsch Hervormde Kerk se plaaslike gemeente is op 15 Mei 1925 gestig. Dié gemeente het in 2012 237 belydende en 92 dooplidmate gehad en is bedien deur ds. Hardie Kotzé. Die gemeente bestaan vandag voort as lid van die Geloofsbond van Hervormde gemeentes.
Ring-newel
Eienskappe
In die buitenste rand van die newel word deel van die rooierige tint veroorsaak deur waterstofemissies by 656,3 nm. Verbode lyne van geïoniseerde stikstof of N II dra by tot die roeierigheid by 654,8 en 658,3 nm.
Christenskap in Suid-Afrika
Transvaal
In hierdie gedeelte is daar gebruik gemaak van inligting wat verkry is van die Raad vir Nasionale Gedenkwaardighede. Daar is verskeie historiese kerkgeboue in Transvaal, waarvan die oudste gebou die Ned. Herv. Kerk op Potchefstroom is. In November 1883 is die dorp Potchefstroom aangelê en daar het 'n behoefte aan 'n behoorlike kerkgebou ontstaan. Kmdt. A.H. Potgieter het 'n beroep op sy mede-burgers gedoen om bydraes te skenk vir die oprigting van 'n kerkgebou. Ds. Daniel Lindley, wat die vorige jaar as predikant van die Voortrekkers beroep is, het op 25 Maart 1843 die eerste gemeente hier gestig.
Ring-newel
Newelkern
In die afgelope 2 000 jaar het die sentrale ster van die Ring-newel sy rooireusfase agtergelaat nadat hy sy voorraad waterstof opgebruik het. Dit produseer nie meer energie deur kernfusie nie en verander nou in ’n kompakte witdwerg.
Die newelkern bestaan nou hoofsaaklik uit koolstof en suurstof met ’n dun buitenste laag van ligter elemente. Sy massa is sowat 0,61–0,62 sonmassa, met ’n oppervlaktemperatuur van 125 000 ± 5 000 Kelvin. Dit is tans 200 keer so helder soos die Son, hoewel sy skynbare magnitude net 15,75 is.
Christenskap in Suid-Afrika
Transvaal
Dit sou egter 10 jaar duur voordat die eerste voltydse leraar, naamlik ds. Dirk van der Hoff, beroep is. Die ou kerkgeboutjie het egter baie gou te klein geraak, en in April 1859 het die kerkraad besluit om 'n nuwe kerk te bou. Op 26 Desember 1859 het pres. M.W. Pretorius en ds. Van der Hoff die hoeksteen gelê. Die nuwe kerk is op dieselfde plek en in dieselfde vorm gebou en op 24 Februarie 1866 ingewy. Later is 'n paar veranderinge aangebring, onder meer 3 ingeboude galerye, die strooidak is deur 'n sinkdak vervang en die toring is aangebou. Omstreeks 1890 is 'n pyporrel uit Londen ingevoer, wat deur die orrelis, J. Perold, self met behulp van handleidings geïnstalleer is.
Die gebou en grond rondom die kerk is in 1965 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar. Die Ned. Herv. Kerk in Du Toitstraat, Pretoria, is gebou uit die opbrengs van die verkoopsom van Kerkplein, wat deur die Staat van die Kerk gekoop is. Die argitekte was Kraan en Weijers. Die hoeksteen is op 18 Julie 1904 deur genl. Louis Botha, 'n lid van die kerkraad, gelê en 'n jaar later, op 24 Februarie 1905, is die kerk deur prof. P.J. Muller ingewy. By die geleentheid was prof. Muller die eerste predikant wat in Transvaal 'n toga op die kansel gedra het.
Die houtsneewerk is deur Anton van Wouw gedoen, terwyl die preekstoel deur Dorlas ontwerp is. 'n Gedenksteen ter nagedagtenis aan oud-Nederlanders en Nederlanders wat tydens die Anglo-Boereoorlog gesterf het, is teen die oostelike muur van die gebou aangebring. Een van die name is C.V. van Gogh, 'n broer van die skilder Vincent van Gogh. Die Van Gogh, wat toe 32 was, het naby of op Brandfort aan koors beswyk. Die kerk, wat as 'n simbool van kerklike ontwikkeling en kerkvestiging in Transvaal beskou kan word, is in 1980 tot nasionale gedenkwaardigheld verklaar. Die Gereformeerde gemeente van Pretoria is in 1859 gestig en 4 jaar later is 'n kerkgebou opgerig. Die hoeksteen van 'n nuwe, groter kerkgebou is in 1867 deur pres. M.W. Pretorius gelê.
In 1884/85 is die gebou vergroot, maar 10 jaar later is besluit om 'n nuwe kerk te bou. Geld is ingesamel en pres. Paul Kruger het £2 250 bygedra. Op 10 Oktober 1896 is die hoeksteen deur Paul Kruger gelê en 'n jaar later het hy ook die kerk geopen. Die Paul Krugerkerk staan teenoor die Krugerhuis in Kerkstraat. Die hoeksteen van die Grootkerk in Bosmanstraat, Pretoria, is op 11 Mei 1903 deur genl. Louis Botha gelê en 'n jaar later is dit deur ds. Andrew Murray, wat toe reeds 80 jaar oud was, ingewy. Die preekstoel is deur die weduwee van genl. P.J. Joubert geskenk, terwyl die broers D. en J. Erasmus die orrel geskenk het. Die koningsgesin, vergesel deur genl. J.C. Smuts, het op 30 Maart 1947 'n oggenddiens in die kerk bygewoon en in 1961 is die eerste Staatspresident van die Republiek van Suid-Afrika, adv. C.R. Swart, en later ook Staatspresident B.J. Vorster hier ingehuldig. Die gebou is in 1980 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar. Die Presbiteriaanse kerk St. Andrew in Germiston is die eerste kerkgebou wat in Germiston opgerig is. Die kerk het egter te klein geword en daar is besluit om ŉ groter kerk te bou.
Die hoeksteen van die nuwe kerk is op 15 Maart 1905 deur lord Alfred Milner gelê en op 8 Oktober 1905 is die gebou amptelik geopen deur lord William Selbourne, die Britse hoë kommissaris in Suid-Afrika en –goewerneur van die Transvaal- en die Oranjerivierkolonie. Die predikant was ds. J.L. Scott. Die kerk is volgens ŉ Neo-Gotiese styl gebou en veral die drakekopspuiters rondom die toring, die roosvenster en die dakkappe is opvallend. Die kerk is in 1980 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar. Die ou Voortrekkerkerkie in Kerkstraat, Lydenburg, is die oudste Nederduitse Gereformeerde kerkgebou in Transvaal.
Die kerk, wat in 1894 in gebruik geneem is, is onder meer ook as kerksaal, later as bymekaarkomplek vir die hoërskool se debatsvereniging en selfs as bank gebruik. In 1973 is die gebou tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar en ŉ jaar later is daar begin met restourasiewerk. Nadat die ou Voortrekkerkerkie meer as 35 jaar lank in die behoeftes van die gemeente voorsien het, is daar in 1889 besluit om 'n nuwe kerkgebou op te rig. Die hoeksteen is op 12 April 1890 deur ds. J.H. Neethling gelê. Daar is egter baie probleme ondervind met die bouwerk en eers 4 jaar na die hoeksteenlegging, op 14 April1894, is die kerk ingewy. Die kerkgebou toon baie ooreenkomste met die Ou Moederkerk op Stellenbosch.
Die Nederduitse Gereformeerde Gemeente Lichtenburg het in 1885 tot stand gekom, hoewel 'n kerkgebou reeds in 1878 opgerig is. H.A. Greef, die skoonvader van genl. Koos de la Rey, wat Lichtenburg gestig het, het verskeie erwe op die dorp opsygesit vir 'n eie toekomstige kerk. Op 10 Junie 1885, op die nuwe gemeente se eerste kerkraadsvergadering, is die Kerkplein as geskenk van die weduwee Greeff aanvaar. 'n Jaar later is ds. H.J.L. du Toit as leraar bevestig en die gemeente het hom beywer vir die oprigting van 'n nuwe kerkgebou. Ds. du Toit het op 14 Junie 1890 die hoeksteen gelê van die nuwe T-vormige kerkgeboutjie, wat vandag nog die grootste gedeelte van die huidige kerkgebou uitmaak.
Die mure is van die sogenaamde blouklip gebou en moes per ossewa aangery word. Onder leiding van Gerhard Moerdyk is die gebou in 1928 vergroot en in 'n kruiskerk verander. Die portiek en toring is ook aangebou. Die kerk, wat in 1981 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar is, moes gedurende Mei 1900 skuilplek bied aan vroue en kinders van die dorp en omliggende plase teen opstandige swart mense. Die Britse magte, wat die dorp in Junie dieselfde jaar beset het, het die kerk as fort en ontspanningsplek gebruik.
Toe die Boere onder aanvoering van genl. De la Rey die Britte op 3 Maart 1901 aanval, het die Britte kwaai weerstand gebied en selfs hul perde in die kerk gebring om hulle teen die koeëls te beskerm. Na 'n skietstilstand het genl. De la Rey besluit om nie weer aan te val nie. Genl. De la Rey was jare lank ouderling in die Klipkerk en na sy dood in September 1914 het hy 2 dae lank in die 1878-kerkgeboutjie in staatsie gelê. Hy is later uit die Klipkerk begrawe. Genl. Louis Botha, die destydse eerste minister, en genls. J.C. Smuts, J.C.G. Kemp. C.F. Beyers en C.R. de Wet het die begrafnis bygewoon.
In 1895 is daar besluit om ŉ Lutherse kerk op Kroondal, in die distrik Rustenburg, op te rig. Die hele Lutherse gemeente het saamgewerk aan die bou van die kerk. Tydens die Jameson-inval in 1896 is die bouwerk tydelik gestaak toe die lidmate hulle by die Boerekommando's aangesluit het, maar op 24 Junie 1896 is die kerk nogtans ingewy. Met die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog in 1899 het die Britse troepe die geboue in Kroondal verwoes, maar baie min skade is aan die kerk aangerig. Die kerk is tot met die inwyding van die nuwe kerk op 9 Desember 1962 gebruik. In 1980 is dit tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar.
NG gemeente Oospark
Die NG gemeente Oospark is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Sinode van Wes-Transvaal).
Die gemeente is gestig in 1974. Die kerkgebou is geleë op die hoek van George Duff- en Bremerstraat, Vanderbijlpark. In 2013 was die leraarsamp vakant. Daar was in daardie jaar 83 doop- en 416 belydende lidmate.
Gryskoppie
'n Gryskoppie (Fringilla coelebs) is 'n redelike algemene standvoël in denneplantasies in die Kaapse Skiereiland en dig beboste tuine. Hulle beweeg toenemend na die voorstede namate die uitheemse plantasies uitgekap word. Die voël is 14 – 16 cm groot en weeg 16 - 21 gram. In Engels staan die voël as die Common Chaffinch bekend.
Draaihals
Die draaihals (Jynx ruficollis) is 'n voël in die familie van spegte (Picidae). Die voël kan aan die roesbruin vlek onder die keel en op die bors uitgeken word. Die bokantste vere is bruin met swarterige spikkels daarop. Hulle kom in Afrika suid van die Sahara voor.
Hierdie spesie het die gewoonte om vooroor te leun en die kop van kant tot kant te swaai. Hierdie manier van vertoon word vir gebiedsafbakening en hofmakery gebruik. Hulle is nie in staat om gate in bome te kap nie en is afhanklik van natuurlike gate of ongebruikte gate van ander spegte en houtkappers vir neste. Hulle spandeer baie tyd op die grond waar hulle miere en termiete met hul lang tonge oppik.
Spekvreters
Spekvreters (Cercomela) is 'n voormalige genus van voëls in die familie van vlieëvangers (Muscicapidae) en die orde van sangvoëls (Passeriformes).
Beleg van Yorktown
Die Beleg van Yorktown (Engels: Siege of Yorktown, Battle of Yorktown, Surrender at Yorktown of Siege of Little York) was ’n gekombineerde beleg van Yorktown, Virginië in die VSA, tydens die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog. Dit het geduur van 28 September 1781 tot die uiteindelike oorgawe van die Britte op 19 Oktober van dié jaar. Die Britse hawedorp, onder beheer van luitenant-generaal Charles Earl Cornwallis, is beleër deur ’n gekombineerde mag van die Amerikaanse Kontinentale Leër onder generaal George Washington en Franse weermagtroepe onder bevel van Comte de Rochambeau.
Spekvreters
Voëls in die genus is "spekvreters" genoem omdat hulle die gewoonte gehad het om aan die vet wat die Boere op die asse van hul ossewaens gesmeer het te pik.
Spesies in die genus is in 2012 in twee afsonderlike genera verdeel, naamlik: Emarginata en Oenanthe.
Beleg van Yorktown
Militêre ontplooiing
Op 26 September, het artillerie, beleggingsmasinerie, en Franse soldate begin arriveer in Williamsburg, vanuit hedendaagse Elkton. Dit het Generaal George Washington 'n gesamentlike mag gegee van 7 800 Franse troepe, 3 100 milisie magte, en 8 000 kontinentale troepe.
Vroeg op 28 September, lei Washington sy soldate uit Williamsburg na Yorktown om die dorp te omsingel. Die Franse het 'n posisie in die weste ingeneem, en die Amerikaners 'n posisie in die ooste.
Spekvreters
Voormalige spesies
Nou in Oenanthe (skaapwagters):
Nou in Emarginata:
Beleg van Yorktown
Militêre ontplooiing
Charles Cornwallis het 'n ketting van sewe Redoute en artillerie-fortifikasies gehad wat verbind was met grondwerke, saam met die artillerie-fortifikasies op die smal gedeelte van die York-rivier, naby Gloucester Point.
Dieselfde dag het Generaal Washington die fortifikasies van die dorp opgemeet en aangeneem, dat die Britte tot oorgawe gebomabardeer sou kon word. Die Amerikaanse - en Franse troepe het die aand in die buitelug spandeer, terwyl werkersgroepe die moeras oorbrug het.
Op 29 September het Washington sy lëer nader aan Yorktown geskuif, terwyl die Britte op hulle vuur. Gedurende die dag het sewe kannone deelgeneem aan die geveg, maar min gesneuweldes is aangemeld.
Cornwallis het al sy soldate onttrek uit die buitenste verdedigingslinies, behalwe vir die fusilliers redoute in die weste en redoute 9 en 10 in die ooste. Cornwallis het sy soldate beveel om die grondwalle wat naby die dorp was, te beman, om sodoende sy linies breër te maak en dus te versterk, in die hoop dat hulle kan uithou tot hulp arriveer, wat beloof was deur sy bevelvoerder generaal Henry Clinton. Die Amerikaners en Franse het die fortifikasies wat die Britte agtergelaat het, oorgeneem, en hul wapens daar ontplooi. Met die Britse se buitenste verdedigingsposisies in hul hande, het die geallieerde ingenieurs begin om artillerie te plaas. Die werksgroepe het ook die grondwalle verbeter, en loopgrawe verdiep. Die Britse het ook aan hul verdedigingsposisies verbeter.
Op 30 September, het die Franse die fusilliers die redoute aangeval, maar na 'n twee uur vuurgeveg, het die Franse teruggetrek. Op 1 Oktober het die geallieerdes voorbereidings begin maak om die eerste parallel loopgrawe voor die verdediger se stellings te grawe. Om die Amerikaanse artillerie se plasing te belemmer, het die Britte voortdurend gevuur. Op 2 Oktober het Britse vuur toegeneem, en meer persone het gesneuwel.
Teen 5 Oktober, was Washington byna gereed om die eerste parallel loopgrawe te begin gebruik. Die aand het die "sappeurs" (militêre ingenieurs) en skansgrawers begin werk om die pad van die loopgrawe te merk in die nat sand.
Bombardement
In die nag van 6 Oktober, het troepe uitbeweeg in stormagtige weer, om die eerste parallel loopgrawe te grawe. Die swaar weer het die volmaan verdonker, en het die operasie onsigbaar vir die Britte gemaak. Die loopgraaf was veronderstel om 1800 meter te strek, vanaf die Yorktown, tot teenaan die York-rivier. Die helfte van die loopgraaf sou beheer word deur die Franse, en die ander helfte deur die Amerikaners. In die noorde, was ' n ondersteunings loopgraaf beplan, om verbygaande skepe te bombardeer. Die Franse was beveel om die Britte te beskerm, deur middel van 'n vals-aanval, maar die plan het bekend geword as gevolg van 'n Franse droster.
Op 7 Oktober, het die Britte die geallieerdes se nuwe loopgraaf waargeneem, wat net buite musket-skootafstand was. Oor die volgende twee dae, het die geallieerdes hul wapen verskuiwing afgehandel, en die artillerie in posisie ontplooi. Die Britse vuur het begin verswak nadat hulle waargeneem het hoeveel artillerie die Amerikaners oor beskik het.