cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Merweville
Agtergrond
Die NG gemeente Beaufort-Wes is in 1820 as die twaalfde NG gemeente in die Kaapkolonie gestig waarna ds. John Taylor as eerste predikant deur die goewerneur aangestel is. Op 27 November 1818 is Beaufort as 'n afsonderlike distrik geproklameer, waarvan die grense gestrek het van die verste plaas aan die Oranjerivier in die noorde tot aan die Swartberge in die suide, van die Kariegarivier in die ooste tot aan die Dwykarivier in die weste. Behorende tot die gemeente Beaufort-Wes was 'n ylbevolkte deel wat gewoonlik die Koup genoem word om dit van ander dele van die Karoo te onderskei. Baie inwoners van dié streek het op plase gewoon, maar daar was ook 'n deel van die bevolking wat trekboere was, oftewel mense wat nie 'n vaste woonplek gehad het nie. Hulle het met hul vee van een plek na die ander getrek en tent opgeslaan waar daar weiding en water was. Hoewel baie vrugbaar in goeie tye, loop die Koup dikwels onder droogtes deur. Dit het dan ook amper 'n instelling geword vir die meeste inwoners van die gebied om vir die wintermaande te verhuis na die winterreënvalstreke waar weiding volop en goedkoop was.
Met so 'n mobiele gemeenskap is dit begryplik dat daar oor die algemeen 'n betreklik verarmde geestelike en opvoedkundige toestand geheers het en, hoewel daar oral nog die goeie tekens was van "belangstelling in de leer naar de Godsaligheid ons nagelaten door de vroome vaderen" van: Sabbatsheiliging, huisgodsdiens, en die beoefening van gesang en gebed, was daar ook diegene wat verlam en verarm geword het na die geestelike en so diep versink het in die tydelike dat onverskilligheid en ongebondenheid oral merkbaar was en soms gedreig het om dissipline en tug te verontagsaam. Die beskawing is wel in hierdie dele tot 'n groot mate gehandhaaf, maar die beskermende gesag en die geestelike bearbeiding van die Kerk het te lank uitgebly en, in sy uitbreiding, nie altyd tred gehou met dié van die volksplanting nie.
Aanloop tot gemeentestigting
Die eerste drie dogtergemeentes van Beaufort-Wes was Prins Albert (1842), Victoria-Wes (1843) en Fraserburg (1851). Daarna het gevolg Carnarvon in 1874 en Merweville in 1904. Reeds in 1897 het die kerkraad van Beaufort-Wes onder voorsitterskap van ds. Pieter van der Merwe besluit om 'n kerkie iewers in die Koup te bou. Van der Bylskraal, 80 myl van Beaufort-Wes af en die plaas van die heer Van der Byl, is vir dié doel gekies en die kerkie, wat later as skoolgebou sou dien en as kerksaal tot die nuwe in 1954 opgerig is, is in 1899 deur die heer Van der Byl opgerig en deur die kerkraad van Beaufort-Wes oorgeneem vir die som van £325. So kon ds. Van der Merwe sedert Februarie 1899 twee maal per jaar die Nagmaal aan hierdie afgeleë deel van sy gemeente bedien. Op gewone Sonde is die dienste deur die onderwyser waargeneem. In Oktober van dieselfde jaar het die kerkraad verlof toegestaan om in die rigting van 'n afsonderlike gemeente te werk. Die Tweede Vryheidsoorlog het die stigtingsplanne vertraag en dit was eers nadat die vrede herstel is dat 'n begin weer gemaak kon word.
Oor die verloop van die voorbereidingswerk is daar geen geskrifte beskikbaar nie; daarom moes die skrywer van Merweville se halfeeugedenkboek in 1954 gebruik maak van dit wat die ouer mense van destyds nog kon onthou. Die vooropgestelde plan was om 'n plaas in hierdie dele te koop, 'n gemeente te stig en dan die plaas aan die kerkraad oor te dra wat dan sou oorgaan tot die stigting van 'n dorp. Eers moes die mense gevind word wat bereid sou wees om die nodige waarborg te verskaf vir die koopsom van 'n plaas. Hiervoor is 'n koopkommissie benoem. Al is een en die ander plaas aan die hand gedoen, het Van der Bylskraal blykbaar te veel in sy guns gehad. Op 1 Januarie 1904 is die heer Van der Byl oorlede, 'n vandisieveiling is gehou en die plaas Van der Bylskraal is aan die kommissie verkoop vir £4 500.
Van der Bylskraal
duimnael|links|270px|Die plaas Van der Bylskraal waarop Merweville aangelê is toe daar reeds onder meer 'n plaastronk, skool, polisiekwartier, poskantoor en winkel was. regs|duimnael|230px|Van der Bylskraal se opstal soos dit gelyk het in 2014. duimnael|regs|220px|Die heer Van der Byl en een van sy seuns. Merweville is op sy plaas, Van der Bylskraal, aangelê. Die eienaar van die plaas was Jacobus Johannes Le Sueur van der Byl. Behalwe veeboer was hy ook winkelier, posmeester en spesiale vrederegter wat gewone sakies kon verhoor. Tronkstraf is opgelê en uitgedien in die plaastronk wat later in 'n woonhuis omskep is. Daar was nege kinders in die Van der Byl-gesin. Toe die oudstes kon begin skoolgaan, is 'n plaasskool opgerig waar ook kinders van omliggende plase kon skoolgaan. Dié plaasskool het later die dorpskool geword.
Destyds was daar reeds al sowat tien geboue of enkelvertrekke op die plaas. Behalwe die opstal met winkel en poskantoor daarby, was daar ook nog die kerkie, die onderwyserswoning, die Scouts-huis met 'n tronk daarby, polisiekwartier en nog enkele wonings vir gesinne wat toe reeds daar gewoon het.
Gemeentestigting
Op 29 November 1904 het die Ringskommissie onder voorsitterskap van ds. Pieter van der Merwe op Van der Bylskraal byeengekom om die nuwe gemeente te stig. Ouderling F.J. Fourie het die vergadering namens die kerkraad van NG gemeente Beaufort-Wes bygewoon. Baie belangstellendes het opgekom en om tienuur die oggend het hulle in die ou kerkgebou vergader om die stigting van die gemeente by te woon en die grenslyne te bepaal. Die koopkommissie het vooraf ooreengekom dat die gemeente "Merweville" sou heet ter ere van die eintlik stigter van die gemeente, die predikant van Beaufort-Wes. Hoewel die nuwe gemeente ook gedeeltes van Laingsburg, Prins Albert en Sutherland bygekry het, was die kern uit Beaufort-Wes; daarom kan die gemeente as 'n dogter van dié gemeente beskou word.
Op 18 Mei 1905 is die plaas deur die boedel van Jacobus Johannes Le Seuer van der Byl getransporteer aan die eerste kerkraadslede van die gemeente. Dié plaas het uit drie dele bestaan en die koopskat was £4 500.
Op 14 Januarie 1905 is die eerste kerkraadsvergadering gehou onder voorsitterskap van ds. A.G. du Toit van Prins Albert as agerende konsulent. Op dié vergadering is besluit om 'n begraafplaas aan te wys en herbegrafnis te hou van diegene wat reeds op die dorp begrawe is. Mej. Z. Snyman, dogter van ouderling Snyman, is aangestel as eerste orreliste. M.F. Erasmus is as kassier-diaken aangestel.
Eerste leraar
duimnael|links|200px|Ds. [[Schalk Pienaar (predikant)|Schalk Pienaar was Merweville se eerste predikant. Dit was sy eerste en enigste gemeente.]] Op 13 Maart 1905 is 'n gekombineerde kerkraadsvergadering gehou, ook onder voorsitterskap van die konsulent. Die dienende lede sowel as die rustende lede, wat gedien het toe die gemeente nog deel was van Beaufort-Wes, het die vergadering bygewoon. Vier proponente is benoem, naamlik S.W. Pienaar, Antonie Johannes Troskie, Gideon Jacobus Rousseau en Matthys Michielse du Toit. By die eerste stemming het prop. Pienaar ses uit 11 stemme gekry, 'n volstrekte meerderheid. Pienaar neem die beroep aan en op 15 April 1905 is 'n kerkraadsvergadering gehou onder voorsitterskap van ds. G.A. Maeder van Victoria-Wes waartydens die broeders C.F. Snyman en J. van Huyssteen aangestel is as kommissie om reëlings vir die predikant se ontvangs te tref.
Prop. Pienaar sou op Vrydag 16 Junie 1905 op Prins Albertweg aankom en van daar deur 'n rytuig na die dorp vervoer word. Nadat hy omstreeks drie- of vieruur op Rietfontein sou aankom, sou die kerkraad hom hul adres daar of nader aan die dorp aanbied. Met die kar van die heer W.M. van der Westhuizen van Koedoesfontein, het sy seun Wietsche prop. Pienaar en ds. W.A. Alheit van Ceres op die stasie gaan haal. Die samekoms vir die ontvangs is op Koedoeshoogte naby die dorp gereël. Die optog het bestaan uit perdekarre, donkiekarre en enkele perderuiters. Vooraan was diakens M.F. Erasmus en J.J.H. Alberts te perd en agter hulle het die ander rytuie gevolg. Die heer G.S. Snyman was in bevel en het te perd al langs die stoet gery. Op die hoogte is prop. Pienaar ontmoet en vandaar is hy geleide gedoen tot voor die "Boarding House" waar 'n lied gesing en 'n welkomsadres gom aangebied is, waarop hy gepas geantwoord het na aanleiding van die laaste gedeelte van 2 Korintiërs 5:17: "... het oude is verby gegaan, zie, het is alles nieuw geworden."
Pastorie
In September 1907 is ds. Pienaar getroud met Saries Roos, dogter van Gielie Roos van Stellenbosch, en is die jong egpaar kort daarna in die nuwe pastoriegebou ontvang.
Nog voor die pastorie gebou is, was daar reeds 'n put met 'n handpomp en 'n kalkdam op die erf. In 1910 is in die put geboor vir water. Die water was egter onvoldoende en later is 'n gat langs die dam geboor en 'n windpomp opgesit.
Voorbereidende werk
duimnael|links|220px|Ds. [[Pieter van der Merwe het die NG kerk Merweville se hoeksteen op 24 Januarie 1914 gelê.]] Op 14 Januarie 1911 is 'n gemeentevergadering gehou om te beraadslaag oor die bou van 'n nuwe kerk. Op voorstel van die brs. C.F. Snyman en A.J. Swarts is besluit dat dit volgens die oordeel van die vergadering tyd geword het om 'n begin te maak met die insameling van geld vir die oprigting van 'n nuwe kerkgebou. Daardie selfde aand is 'n insameling gehou en £300 en 55 stuks kleinvee belowe. Op 'n later vergadering is besluit dat die leraar tydens huisbesoek vir die boufonds sou kollekteer.
In Mei 1913 is besluit om 'n gemeentevergadering te belê om sake te reël in verband met die bou van die kerk en is dit aan die voorsitter (ds. Pienaar) opgedra om planne te kry en ondersoek in te stel na die boukoste. Op 5 Julie 1913 is die gemeentevergadering toe gehou en is die argitek Folkert Wilko Hesse (1855-1923) aan die gemeente voorgestel. Van die ander NG kerke waarvoor hy verantwoordelik was, is McGregor (1904), Memel (1925), Petrusville (1925), Stellenbosch-Sentraal (1926), Steytlerville (1906), Vredenburg (1902/'04) en Warden (1918). Ná bespreking is op voorstel van F. Botes en C.F. Snyman met algemene stemme besluit dat dit aan die kerkraad opgedra word om 'n plan te kies en die kerk te laat bou. Daar is aanbeveel dat die gebou nie minder nie as 1 100 sitplekke sou hê en dat dit hoogstens £9 500 sou kos. Op 7 Julie is 'n kerkraadsvergadering gehou waarop argitek Hesse weer teenwoordig was. Die argitek is versoek om planne en spesifikasies op te stel sodat die kerkgebou, kompleet met meublement ens., afgelewer kon word vir die som van £9 500 nie te bogaande nie. Die argitek se fooi sou wees 5 persent op die boukoste plus spoorwegkaartjies. Hesse het toe verklaar dat hy 'n plan sou opstel volgens die voorbeeldplan wat hy aan die raad getoon het. Die getal sitplekke op die grond sou 750 wees en die hele gebou sou 1 134 hê, hoewel die banke op die twee galerye nooit aangebring is nie.
Die boukommissie sou bestaan uit die voorsitter, ds. Pienaar, die dorpslede van die kerkraad, naamlik L.W. Erasmus en M.S. Erasmus, en die rustende lede C.F. Snyman en M.F. Erasmus. Die gemeente Prins Albert het besluit om ook aan die bou van die kerk mee te help en het 'n geskenk van £200 gestuur. In November 1913 verskyn argitek Hesse saam met die bouaannemer, mnr. Masterton. Hesse rapporteer dat hy tenders gevra het vir die bouwerk, dat 'n halfdosyn ontvang is en dat hy die tender van mnre. Masterton en Kie. as die laagste aangeneem het. Die tender was £7 100 sonder meublement. Die voorsitter en argitek het in die teenwoordigheid van die kerkraad die nodige dokumente onderteken en die heer Masterton namens die here Masterton en Kie. Die duur van die kontrak was 12 maande, met ander woorde die gebou moes op 1 November 1914 gelewer word. Die hoeksteenlegging sou geskied op 24 Januarie 1914.
Die voorsitter rapporteer aan die kerkraad dat hy uitvoering gegee het aan die opdrag van die raad om 'n lening aan te gaan vir die bou van die kerk en dat hy 'n lening van £4 000 gesluit het. Die bedrag is as verband op die plaas geregistreer op 28 November 1914.
Hoeksteenlegging
duimnael|regs|270px|Die orrel is op dieselfde dag as die kerkgebou ingewy, naamlik Vrydag [[28 April 1916.]] Ds. Pieter van der Merwe, na wie die gemeente genoem is toe hy destyds predikant van die moedergemeente Beaufort-Wes was maar van 1912 tot 1925 sendingsekretaris van die Oranje-Vrystaat, het die hoeksteen gelê op 24 Januarie 1914. (Dit was ook hy wat die hoeksteen van die Nuwekerk, Graaff-Reinet, op 16 Maart 1929 gelê het. Hy was daardie gemeente se eerste leraar van daardie jaar tot sy aftrede in 1931.) Die steen van 2 voet by 2 voet by 2 voet 9 duim is van Paarlse graniet en ingebou buite aan die linkerkant van die hoofingang van die gebou. Die bewoording lui: "Jezus Christus is de uiterste hoeksteen. Deze steen gelegd door ds. P. van der Merwe. 24 Jan. 1914." Ds. Van der Merwe se boodskap aan die gemeente was na aanleiding van die woorde: "Jezus Christus ... de uiterste hoeksteen," wat kom uit Efesiërs 2:20.
Die voorsitter het omstreeks einde 1914 gerapporteer dat die boukommissie die £280 ekstra moes betaal aangesien die teëls weens die Eerste Wêreldoorlog nie betyds kon aankom nie en die dak teen reën tydelik met malthoid bedek moes word. Aan die begin van 1915 het die voorsitter namens die boukommissie berig dat die kontrakteurs 'n ekstra som van £255 10s. vir die bou van die kerk geëis het. Dit was glo weens 'n "misrekening in die hoeveelhede in die spesifikasies". Die kontrakteurs het meer gebruik as waarvoor hulle getender het en het daarom dié ekstra betaling geëis. Ds. Pienaar het opdrag gekry om saam met die heer M.F. Erasmus Kaapstad toe te gaan om regsadvies in te win. Op 22 Mei 1915 het die voorsitter gerapporteer dat op regsgeleerde advies £255 10s. aan die here Masterton en Kie. uitbetaal moet word en maak hy melding van 'n verdere eis van hulle van £487. In Augustus 1916 word berig dat die saak van Masterton en Kie. vs. die Kerkraad geskik is en dat die raad aan die kontrakteurs die som van £187 10s moes betaal. Elke party moes sy eie koste betaal. (In 1919 is die malthoid, wat toe aan die verweer was, vervang met 'n sinkdak teen 'n koste van £300.)
Inwyding
links|250px|duimnael|Dié foto van die inwyding van die kerk hang in die konsistorie. Die inwyding van die nuwe kerkgebou, wat onder baie moeilike omstandighede van oorlog en droogte voltooi is, het op Vrydag 28 April 1916 plaasgevind. Vir die plegtigheid het oorgekom di. A.G. du Toit (Merweville se eerste konsulent toe hy van 1896 tot 1906 leraar van Prins Albert was), Daniel Marchand (Prins Albert), J.G. Steytler (Beaufort-Wes), C.M. Hofmeyr (Murraysburg) en eerw. O.P. Malherbe. Behalwe die groot opkoms van plaaslike lidmate was daar ook 'n groot aantal vriende van ander gemeentes teenwoordig. Ds. Steytler het die afskeidsdiens in die ou kerk gelei na aanleiding van Genesis 28:17: "En hij vreesde, en zeide: Hoe vreselijk is deze plaats! Dit is niet dan een huis Gods, en dit is de poort des hemels!" Nadat die deur van die nuwe kerk deur ds. Pienaar oopgesluit is, het ds. Du Toit die wydingsrede gehou na aanleiding van dieselfde teks.
By die aanddiens het ds. Steytler 'n woord gespreek ter wyding van die ligte en ds. Marchand 'n woord ter wyding van die orrel. Die dienste is opgeluister deur 'n koor onder leiding van die plaaslike onderwyser, A.B. van Niekerk. By hierdie geleentheid is 17 nuwe lidmate voorgestel en 17 kinders gedoop. Ná die slotdiens is die leraars bedank vir hul oorkoms en ook mej. Luttig van Prins Albert wat die orrel vir die geleentheid bespeel het, sowel as br. Koster van dieselfde dorp wat gekom het om met die ligte te werk.
Kerkskuld en kollektes
In die Kerkbode van 25 Mei 1916 skryf ds. Pienaar dat die kerkgebou na die plan van die here F.W. en F. Heese (eersgenoemde se seun) £9 000 gekos het, waarvan £3 500 reeds afbetaal was. "De Here verblyde ons naar de dagen in welke Hy ons gedrukt heeft, om die zware schuld weldra te kunnen afbetalen." In die Kerkbode van 18 Mei 1918 skryf hy dat die gemeente Saterdag 18 Mei sy jaarlikse dankofferbasaar gehou het. Op versoek van die kerkraad het die leraar in daardie jaar self gekollekteer vir die dankfees en ter afbetaling van 'n deel van die kerkskuld. Hy skryf: "Het is met innige vreugde en dankbaarheid jegens den Heer, dat wy melden mogen dat de som van £2 583 werd opgebracht, waartoe de zusters tafels de aanzienlyke som van £141 hebben bygedragen. Aangezien deze gemeente niet sterk is in ledetal maar wel een van de armsten in den Ring van Beaufort, kan dit niet alleen als zeer bevredigend, maar als prysenswaardig beschouwd worden. Wy zeggen dit echter niet om in onszelven te roemen, maar in den Heer die ons daartoe instaat heeft gesteld. Hem alleen zij al de eer!"
Die here Price en Seun se aanbod is in Desember 1916 aanvaar om een maal per jaar die orrel te kom nasien, te stem en klein herstelwerkies te doen teen 'n vasgestelde fooi.
Griepepidemie
Die gevreesde Spaanse influenza of Griep wat besig was om mense in die groot stede by die duisende af te maai, het versprei tot op die platteland. Ook die gemeenskap van Merweville sou nie gespaar bly nie. Ds. Pienaar was onder diegene wat die siekte opgedoen het en ná 'n kort siekbed is hy oorlede – "in het tuig, waarin hy zo trouw en hard had getrokken, is hy gestorven. Het was een zeer treurige dag toen zyn lichaam op het kerkhof werd weggelegd. Ziekte en dood overal en op het dorpje so velen siek en in de gemeente, dat de schare om zyn graf nauwlyks een dertig-tal beliep ..." het ds. J.G. Steytler geskryf, waarskynlik in die Kerkbode. Ook in die NG Kerk se amptelike orgaan het mev. Pienaar se doodsberig verskyn: "PIENAAR:–Veilig geland aan de kusten van rust en vrede, myn innigbeminde echgenoot, Schalk Willem Pienaar, na een korte doch hevige aanval van de Spaanse Griep. 'Ik ben verstomd.' Hy die myn gansch bestaan doorziet houdt ook de schaal van myn verdriet; zyn wysheid weet, of ongeneugt my best bereid voor hemel vreugd. S.C. Pienaar–Roos. De Pastorie, Merweville."
Op 7 Desember 1918 is 'n kerkraadsvergadering gehou onder voorsitterskap van die konsulent, ds. Steytler van Beaufort-Wes. Die voorsitter het melding gemaak van die afsterwe van sy vriend en broeder, wyle ds. S.W. Pienaar, "den onmisbaren herder en leraar der Gemeente". Met diep ontroering het die kerkraad staande 'n mosie van deelneming met mev. Pienaar en die kinders aangeneem. Dit is aan die voorsitter opgedra om aan mev. Pienaar per brief hierdie besluit oor te bring en uitdrukking te gee aan die agting en liefde waarin sowel ds. Pienaar en sy gehou is en haar te verseker dat die kerkraad alles in sy vermoë wou doen om haar verblyf in die gemeente aangenaam te maak en aan haar alle moontlike hulp te gee by haar vertrek. Die raad het ook staande innige meegevoel betuig met ouderling C.F. Snyman wat kort tevore sy eggenote deur die griep verloor het. Behalwe ds. Pienaar en mev. Snyman is nog vyf lidmate aan die griep oorlede. Van die kansel het ds. Steytler namens die kerkraad 'n woord van hartlike medelye gerig aan die gemeente en die bedroefde nablywendes.
Dis aan die voorsitter opgedra om 'n pamflet te laat druk vir verspreiding in die gemeente met die portrette van ds. en mev. Pienaar en die kinders, 'n lewenskets van die oorledene en die geskiedenis van die gemeente, asook enige preke van hom. Dié pamflet in boekvorm deur ds. Steytler, toe reeds predikant van Piketberg, het in 1922 verskyn met die opskrif: "Ter Gedachtenis aan wylen Ds. S.W. Pienaar Gestorven aan de Griep te Merweville, 10 November 1918 en herbegraven onder het Gemeentelik Monument aldaar op 10 November 1922." In sy voorwoord het ds. Steytler gevoelvol gewag gemaak van die liefdebande wat daar bestaan het tussen leraar en gemeente en van die lief en leed wat hulle saam deurgemaak het. "O, hoe diep was de droefheid en verslagenheid over zyn verlies!" het hy geskryf. "Wie zal de afscheid van zyn gade en kinderen van de gemeente ooit vergeten?"
Die dorpslede van die kerkraad en die broer N.J. Marais, wat getroud was met ds. Pienaar se oudste en later jongste suster, is aangestel om mev. Pienaar alle hulp aan te bied by haar vertrek. Ook is dit aan die voorsitter opgedra om haar uit naam van die kerkraad per brief te bedank vir dit wat sy vir die gemeente beteken het. So het sy dan uit die gemeente vertrek en haar op Stellenbosch by haar familie gaan vestig.
Enkele leraars
duimnael|regs|240px|Ds. G.D.J. Kruger was Merweville se leraar van 1951 tot 1960. duimnael|regs|240px|Merweville se NG kerksaal is in 1954 voltooi. Voorheen het die eerste kerk as saal gedien.
Isotope van tennessien
Die chemiese element tennessien (Ts), met ’n atoommassa van ongeveer 289 u, het geen stabiele isotope nie en word dus as ’n radioaktiewe element beskou. Die twee isotope is onstabiel en het ’n relatief kort halfleeftyd (albei minder as ’n sekonde).
Seisachtheia
Seisachtheia (Grieks: σεισάχθεια, van seiein, om te skud, en achthos, 'n las, d.w.s. die afskud van laste) was 'n stel wette wat deur die Atheense wetgewer Solon ingestel is, ten einde die wydverspreide lyfeienskap en vorme van slawerny af te skaf wat in Athene van die 6de eeu v.C. buitensporig toegeneem het, deur middel van skuldverligting. Volgens Aristoteles se Grondwet van die Atheners, het skuldenaars onder die voorafgaande regstatus, hulle land afgestaan aan skuldeisers, wanneer hulle nie oor die vermoë vir terugbetaling beskik het nie, en hektemoroi geword, oftewel lyfeienes wat hul voormalige eiendom bewerk het, en 'n sesde van die opbrengs aan hul skuldeisers afgestaan het. Sou die skuld die gewaardeerde waarde van die skuldenaar se totale bates oorskry, sou die skuldenaar en sy familie almal die skuldeiser se slawe word. Dieselde sou gebeur indien 'n man sou versaak op skuld waarvan die ooreengekome kollateraal, die skuldenaar se persoonlike vryheid was.
Tversted
Tversted is ’n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek van die Hjørring-munisipaliteit. Daar bly 585 inwoners (2008).
Seisachtheia
Die seisachtheia-wette het alle uitstaande skulde onmiddellik ter syde gestel, terugwerkend alle voorheen verknegde skuldenaars bevry, die gekonfiskeerde eiendomme van die onderhoriges aan die hektemorioi terugbesorg, en die aanbieding van persoonlike vryheid as kollateraal verbied in alle toekomstige skulde. 'n Maksimumperk op die grootte van eiendom is ook ingestel, ongeag die wetlike wyse waarop dit bekom is (insluitend deur 'n huwelik), gemik op die voorkoming van die buitensporige opbou van land deur invloedryke families.
Afgeleë kamera
'n Afgeleë kamera is 'n kamera wat deur 'n fotograaf of tegnikus in gebiede geplaas word waar die fotograaf oor die algemeen nie self kan wees nie. Dit sluit gebiede in met beperkte toegang, nou ruimtes of waar 'n mens nie toegelaat word nie. Dit kan ook 'n ander hoek wees, sodat die fotograaf gelyktydig foto's van die dieselfde oomblik uit verskillende plekke kan neem.
Afgeleë kameras word die meeste gebruik vir sportfotografie. digitale, 35 mm-film, en mediumformaatkameras is die mees algemene vorm van kameras wat gebruik word.
Allan Jones (akteur)
Allan Jones (14 Oktober 1907 – 27 Junie 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Night at the Opera (1935), Show Boat (1936), Everybody Sing (1938), en Radio Days (1987).
Afgeleë kamera
Benodigde items
'n Algemene lys van items wat benodig word om 'n afgeleë kamera op te stel en te gebruik is:
276
Die jaar 276 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 76ste jaar van die 3de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Afgeleë kamera
Gebruike en praktyke
Kameras word dikwels teen hoeke geplaas waar 'n fotograaf nie fisies sou kon wees gedurende 'n skiet nie. Voorbeelde in sportgebruik sluit in agter die bord op 'n basketbalspel of oorhoofs in die balke van 'n arena tydens 'n groot rugbywedstryd.
Plasing
Afgeleë kameras wat in hangposisies geplaas is, word gewoonlik gemonteer met klampe en arms soos die "Bogen Super Clamp" of veranderlike wrywingarm, dikwels na verwys as "Magic Arms". Die kamera en die lens is verbind aan die veranderlike wrywingarm wat verbonde is aan die Superklem, wat op sy beurt weer geheg is aan 'n vaste item soos 'n basketbalpaal, handreling, of dakspar. Grondplate of driepote word tipies gebruik vir afgeleë kameras wat op die grond geplaas is.
Afvuur
Afgeleë kameras kan afgevuur word met handsnellers, klanksnellers, radiosenders (hoofsaaklik "Bluetooth"), of die self-tydhouer wat in die kamera ingebou is.
'n Handsneller bestaan uit 'n knoppie of skakelaar wat met 'n draad gekoppel is aan die kamerasluiter.
Vir afstandbeheer van kameras wat weg van die fotograaf af geplaas is, word radiosnellerstelsels soos "Bluetooth"-sluiterknoppies gebruik. 'n Radiosneller bestaan uit 'n knoppie of skakelaar aan 'n radiosender wat weer gekoppel is aan die kamera met 'n draad wat die kamerasluiter aktiveer.
Vir vuurpyllansering, insluitend die ruimtependeltuig, word afgeleë kameras geaktiveer deur die klank van die lansering.
Veiligheid
Die hoofprioriteit met afstandbeheerde apparaat is die veiligheid van ander mense tydens die skietproses. Staalveiligheidskabels moet gebruik word om elke deel van die afgeleë kamera van 'n veilige hegting te voorsien. Die veiligheidskabels word van gevlegte staalkoord gemaak met staalknippe aan elke kant. Sekuriteitsbokse behoort gebruik te word ter beskerming van die afgeleë kamera teen skade en vandalisme. Sekuriteitsbokse word van swaar staal gemaak en is poeierverfbedek vir duursaamheid. Hierdie bokse word gewoonlik ook van slotte voorsien om dit teen diefstal te beskerm.
Wildfotografie
Die meeste kameras kom met 'n strop waarmee dit in 'n boom gehang kan word, asook 'n slot om diefstal te voorkom. Dit sal outomaties 'n foto neem elke keer wanneer die sensor beweging bespeur. Elke beeld word gestempel met data wat die datum en tyd aanteken, sowel as 'n aantal ander datapunte. Die wildkamera sal gewoonlik dag en nag funksioneer, deur wild tot op 30 meter op te spoor.
Die eerste jagroetemonitors het hitte- en bewegingsensors as sneller gebruik, om die aantal en die tyd van die diere wat verbykom, te registreer. Die sensors is ook bekend as passiewe infrarooisensors of PIR-sensors. Gewoonlik was die jagters nooit in die omgewing nie, sodat hulle nie geweet het watter soort of grootte diere deur die PIR-sensor getel is nie. Later is 'n kamera bygevoeg en wildkamerategnologie het sedertdien dramaties ontwikkel. Oorspronklik was wildlewe-fotografie slegs beskikbaar deur die gebruik van film, maar nou is daar 'n keuse van film- of digitale kameras. Die vermoë van die wildkameras om jagters in te lig oor waar die wild hulle bevind, is nuttig vir voorseisoen-verkenning. Die inligting wanneer dit gebruik word in samewerking met die roetekamerasagteware vertel jagters waar die beste plek is om hulle in te wag. Vir digitale kameras word al die beelde aangeteken (gestoor) op 'n geheuekaart, soos 'n algemeen-beskikbare SD-kaart. Dit kan ook jagters se werk vergemaklik met die oordrag van beelde na 'n rekenaar by die huis; of hulle kan bekyk word, gekopieer of geskrap word deur 'n kyker in die veld. Duurder eenhede het die vermoë om beelde draadloos op 'n rekenaar of 'n webwerf af te laai sonder enige gebruikerinmenging.
Tegniese besonderhede
Afhangende van hoe die kamera opgestel is, kan 'n nuwe foto gewoonlik elke sekonde geneem word, vir so lank as wat beweging/hitte opgespoor word. Sommige wildkameras bied die gebruiker 'n keuse van instellings vir gereelde kameraflits of stealth - soos 'n LED-flits. LED-flitse stel die jagter in staat om 'n beeld strategies op te neem in die nag sonder 'n sigbare flits. Dit verhoed dat die flits die jagter se posisie verraai in gewilde jaggebiede. Sommige modelle het 'n handskakelaar om 'n infrarooifilter vir dag- of naggebruik in te stel.
Ander gebruike van 'n wildkamera
Wildkameras word ook gebruik deur grootvoet-navorsingsgroepe en entoesiaste wat 'n poging aanwend om die legendariese wesens op foto vas te vang.
Roete/wildkameras kan ook nuttig wees vir diereverlies/-redding in die dokumentasie van die teenwoordigheid en spesiesoort van diere, soos die antwoord op 'n vraag of 'n bang, wegholhond sal terugkeer na sy huis in die nag; of die verifikasie of 'n sekere spesie wel die kos eet wat agtergelaat is vir 'n verdwaalde/wilde kat.
Evangelie volgens Judas
Die Evangelie volgens Judas is ’n gnostiese dokument wat tussen die jare 130 en 170 na Christus dateer. Dit beslaan ongeveer 26 papirusblaaie. Die Engelse vertaling, deur Kasser, Meyer en Wurst, wat ongeveer sewe A4 bladsy vul, is op 6 April 2006 deur die National Geographic Society gepubliseer.
Oplosmiddel
Die gebruik van anorganiese oplosmiddels (behalwe water) is tipies beperk tot navorsingschemie en sekere tegnologiese prosesse. Oplosmiddels is gewoonlik vloeistowwe wat die vermoë het om vaste stowwe, ander vloeistowwe of gasse daarin op te los of te versprei. Sulke oplosmiddels word daagliks doeltreffend in huishoudings, laboratoria en die nywerheid gebruik.
Evangelie volgens Judas
Ontdekking
Die manuskrip vorm deel van ’n kodeks van 66 papirus-velle wat in die vroeë 1970's in Bo-Egipte naby Mynia ontdek is. Hierdie kodeks waarin die werk vervat is, is bekend as die Kodeks Tchacos. Vir 1700 jaar het dit bewaar gebly danksy die droë woestynlug. Nadat dit oor drie dekades deur antikwariaat-handelaars heen en weer verskeep is, het dit in meer as 1000 klein stukkies verbrokkel. Dele van die manuskrip was onherwinbaar toe dit sedert 2001 gesamentlik herstel is deur die Stigting Maecenas (Basel) en die National Geographic Society.
Oplosmiddel
Verskillende klasse dispersie sisteme, dit wil sê die verspreiding van 'n stof in 'n ander stof (die oplosmiddel). word onderskei: oplossings, kolloïde, en suspensies en emulsies. Die onderskeid tussen die verskillende klasse word op grond van die opgeloste stowwe se grootte en aard gemaak. Om as ŉ oplossing te kwalifiseer, moet die stof wat opgelos word (die opgeloste stof), molekules of ione (gelaaide deeltjies) met 'n diameter van 10-7 tot 10-6 mm wees, en die opgeloste stof en oplosmiddel moet tot 'n homogene mengsel verenig wees.
Dit beteken dat as die oplossing met behulp van 'n baie sterk mikroskoop bestudeer word, die opgeloste stof nie meer van die oplosmiddel onderskei kan word nie. Die bekendste en algemeenste oplosmiddel is water (H20). Wat ware mengsels vorm met byvoorbeeld ammoniak ('n gas), alkohol (ŉ vloeistof) en tafelsout ('n vaste stof). 'n Oplosmiddel moet aan sekere vereistes voldoen, want dit mag geen blywende chemiese reaksies met die opgeloste stof aangaan nie.
Evangelie volgens Judas
Datering
As gevolg van vervalste dokumente in omloop, is uitvoerige toetse op die dokument uitgevoer om sy tyd van oorsprong vas te stel. Koolstof 14-toetse by die Universiteit van Arizona het die ouderdom van die papirus tussen die jare 220 en 340 geplaas. Die studie van die ink en verdere spektografiese toetse op die papirus het getoon dat die manuskrip in pas is met die gebruike van die tweede tot die vierde eeu. Verder is bevind dat die letter-vorme ooreenkom met die gebruike van om en by die vierde eeu (deur Stephen Emmel, Universiteit van Münster). Dus kan met afdoende sekerheid aanvaar word dat die dokument eg is.
Oplosmiddel
Omdat oplosmiddels vir 'n verskeidenheid doeleindes aangewend word, moet dit bestendig wees en ŉ lae kook punt hê. Wanneer dit gekook, gedistilleer of gekristalliseer word, moet daar geen onsuiwerhede of reste gevorm word nie. 'n Verdere voorwaarde is dat die oplosmiddel en die opgeloste stof weer deur 'n verskeidenheid van skeidingsmetodes, soos kristallisasie en distillasie, geskei moet kan word.
Die eienskap word baie in die nywerheid toegepas, byvoorbeeld vir die verkryging van sout uit seewater: die water word toegelaat om te verdamp en slegs die sout bly agter. Sekere opgeloste stowwe verkies om met spesifieke oplosmiddels te verbind omdat hulle sekere eienskappe soos elektriese ladings, grootte, ensovoorts, gemeen het. Die voorkeur word alledaags gebruik, soos wanneer koffie of tee gemaak word ('n aftreksel) of wanneer stowwe in chemielaboratoria gesuiwer word (ekstraksie).
Evangelie volgens Judas
Herkoms
Die manuskrip is in ’n Koptiese dialek geskryf. Dit is waarskynlik die produk van ’n Gnostiese groep soortgelyk aan die bekende “Kanaäniete”. Ofskoon die Koptiese weergawe die enigste kopie is wat tot vandag toe behoue gebly het, is die titel bekend uit die beroemde geskrif, “Teen die Dwaalleringe”, van die kerkvader Irenaeus, biskop van Lyon, wat vanaf die jaar 180 n.C. dateer.
Oplosmiddel
Soorte
'n Mens kan op grond van die chemiese samestelling en struktuur van oplosmiddels verskillende soorte onderskei, byvoorbeeld organiese en anorganiese oplosmiddels. Die algemeenste organiese (koolstofverbindings) oplosmiddels is die koolwaterstowwe (alkane), alkohole, esters, eters, ketone en koolstofhalogeenverbindings. Water en anorganiese sure en basisse is die vernaamste anorganiese oplos- middels.
Evangelie volgens Judas
Inhoud
Die inhoud van die manuskrip is nie dié van ’n konvensionele evangelie nie. Dit is eerder ’n gefantaseerde gesprek tussen Jesus en Judas op die vooraand van sy verraad. Die fokus van die manuskrip is nie om historiese feite mee te deel nie, maar om ’n spesifieke interpretasie aan die gebeure te verskaf. Tussen die tyd van Jesus en die totstandkoming van die “Evangelie” van Judas het daar ten minste ’n eeu verloop.
Die Gnostiese tendens van die manuskrip is opsigtelik. Dit handel oor die “geheime van die koninkryk” wat slegs deur ’n klein groepie ingewydes geken kan word wat spesiale kennis (gnosis) verkry het. Die geheime bestaan in inligting oor die rangordes van engele en hulle spesiale name, en van ’n veelheid van eeue (aione, gepersonaliseerde tydperke).
Oplosmiddel
Soorte
Teoreties het atome ŉ negatief gelaaide elektron-"dop", met 'n oorwegend positief gelaaide kern, maar faktore soos die aanwesigheid van ander atome of molekules, elektriese en magnetiese velde kan subtiele veranderings in die verspreiding van ladings veroorsaak. Sulke verspreiding bring mee dat die molekule se een kant meer positief en die ander kant meer negatief gelaai is. Molekules wat sulke ladingsverskuiwing kan ondergaan, word polêre molekules genoem, en oplossings wat sulke molekules bevat, word polêre oplossings genoem.
Evangelie volgens Judas
Judas se rol
Die aanspraak dat hierdie dokument ’n meer positiewe rol aan Judas toeken as wat die erkende vier evangelies (Markus, Matteus, Lukas en Johannes) te kenne gee, is ’n saak vir verdere debat. Die enigste twee sinne in die teks wat hiertoe aanleiding gee, is waar die Meester aan Judas sê, “Jy sal almal oortref. Jy sal die man offer wat my geklee het.” Die Meester sê verder, “Jy sal gestigmatiseer (=gebrandmerk) word deur ander geslagte.” Presies wat met hierdie woorde bedoel word, is moeilik om vas te stel. Daar is in elk geval geen aanduiding dat Jesus vir Judas sou aanmoedig, of selfs ’n geheime ooreenkoms met hom sou aangegaan het nie. Die “Evangelie” van Judas leen hom in elk geval nie tot die vind van enige historiese feite nie.
Oplosmiddel
Oplossings
Die Latynse gesegde similia similibus solventur (letterlik "gelyke word deur gelyke opgelos") het ontstaan nadat daar gemerk is dat stowwe baie goed in chemies verwante oplosmiddels oplos. Water (H- OH) los byvoorbeeld die chemies verwante alkohole (CH3 - OH) en die monosakkariede, wat OH-groepe bevat, goed op, terwyl benseen ('n organiese stof) tolueen en swaelkoolstof swael goed oplos.
Evangelie volgens Judas
Judas se rol
Die belangstelling in Judas is in lyn met ’n algemene belangstelling onder gnostici in skaduagtige karakters van die Bybel, soos bv. Tomas (die ongelowige, in die Evangelie van Tomas), Maria Magdalena, Herodes of Kaïn.
Oplosmiddel
Oplossings
Organiese oplossings, soos asetoon in chloroform, word gevorm wanneer die asetoon molekules met behulp van swak verbindings (onder meer waterstofverbindings) na die chloroformoplosmiddel trek; die proses word solvasie genoem. Die hidrasie-effek kan verkry word wanneer polêre en/of ioniese stowwe met mekaar verbind, dit wil sê wanneer opponerende ladings mekaar aantrek en veroorsaak dat die oplossing se molekules in ŉ redelik geordende struktuur voorkom.
Robert Burns
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Oplosmiddel
Oplossings
Aangesien verwante stowwe in mekaar oplos, los polêre stowwe en ione goed op in polêre oplosmiddels. 'n Mens kan dus voorspel dat die sterk polêre tafelsout (Na+ CI→) in polêre water sal ioniseer en 'n sterk oplossing sal vorm, terwyl die swak polêre chloroform (CHCI3) nie so goed nie en die nie-polêre koolstoftetrachloried (CCI4) glad nie oplosbaar is nie. Die verskille in oplosbaarheid kan in huishoudings en in die nywerheid toegepas word om verskillende stowwe te ekstraheer en te skei, byvoorbeeld in chromatografiese prosesse.
Evangelie volgens Judas
Judas se rol
Die Evangelie van Judas is waardevol as deel van die dokumentasie van die bronne van die vroeë Christendom. Dit wys op die verskeidenheid van aksente en strominge in die beweging, en verleen inhoud en konteks aan die betoog van Irenaeus.
Robert Burns
Robert Burns
Skotse digter en lirikus
Oplosmiddel
Oplossings
Omdat oplosmiddels vir 'n groot verskeidenheid doeleindes gebruik word, is die soort oplosmiddel baie belangrik. Die keuse van 'n oplosmiddel berus op die oplosbaarheid, kookpunt, vlugtigheid, digtheid, viskositeit, brandbaarheid (hier is faktore soos selfontbranding en ontploffingsgevaar belangrik), omgewingsfaktore en giftigheid (velirritasie en asemhalingversteuringsgevare). Die mengbaarheid met ander oplosmiddels is ook ŉ belangrike faktor, want 2 soorte word dikwels gemeng, terwyl die koste en herwinbaarheid eweneens belangrik is.
Robert Burns
Handtekening
Literêre stroming
Oplosmiddel
Toepassings
Die hele oplossing kan dan met 'n ander oplosmiddel van so 'n oppervlak afgespoel word. Dieselfde beginsel is ook op ontvettings- en vreetmiddels van toepassing. Oplosmiddels kan voorts gebruik word om nuttige stowwe te dra, soos in farmaseutiese preparate, waar die geneesmiddels in byvoorbeeld water opgelos word en dit as ŉ vloeistof gedrink word. Alkohol word weer in kosmetiese middels gebruik, terwyl olies insektedoders dra. 'n Ander belangrike funksie is dat dit as medium vir chemiese reaksies dien; in die verband is water in lewende organismes essensieel.
Robert Burns
Romantiek
Beduidende werke
Oplosmiddel
Toepassings
Oplosmiddels word ook aangewend as hulpmiddel in die rubber-, kleefstof-, lak- en tekstielnywerheid. In chemiese laboratoria word oplosmiddels ook in spektrumanalise of chromatografie gebruik. Huishoudelike toepassings van oplosmiddels word in reinigingsmiddels en verdunningsmateriaal aangetref. Trichloroëtileen of koolstoftetrachloried kan as bleikmiddel dien, terwyl terpentyn gebruik word om verf te verdun en spiritus en benseen om vette te verwyder. Asetoon word kosmeties gebruik om naellak te verwyder, terwyl alkohol in middels vir vetterige velle as vetverwyderaar aangewend word.
Robert Burns
Auld Lang Syne
To a Mouse A Man's A Man for A' That Ae Fond Kiss Scots Wha Hae Tam o' Shanter Halloween The Battle of Sherramuir
Musea
Burns Cottage Alloway, Suid-Ayrshire, Skotland
Robert Burns (* 25 Januarie 1759 in Alloway, Suid-Ayrshire, Skotland; † 21 Julie 1796 in Dumfries); ook bekend as Rabbie Burns, Skotland se gunstelingseun, die Ploughman Poet, Robden of Solway Firth, die Bard van Ayrshire en in Skotland dikwels kort The Bard genoem) was 'n Skotse digter en lirikus. Hy word deur vele as die nasionale digter van Skotland beskou en geniet wêreldwye verering.
Burns is die bekendste van alle digters wat hul werke in die inheemse Germaanse taal van Skotland, Skots, geskryf het, alhoewel hy baie van sy digkuns ook in die sustertaal Engels geskep het, met 'n effense invloed van Skotse dialekte, om dit toeganklik te maak vir gehore buite Skotland. Standaardengels was ook die taal waarin hy reguit kritiek op politieke misstande gelewer het.
Hy word as een van die baanbrekers van die literêre Romantiese beweging beskou en was ná sy afsterwe 'n groot bron van inspirasie vir die grondleggers van liberalisme en sosialisme. Burns het daarnaas 'n kulturele ikoon van Skotland en die Skotse diaspora dwarsoor die wêreld geword. In die 19de en 20ste eeu is sy lewe en werk dikwels met groot ywer gevier sodat sy invloed op die Skotse literatuur ook dekades ná sy dood nog sterk was.
Naas sy eie komposisies het Burns ook volksliedere uit Skotland versamel waarvan hy baie bewerk het. Sy gedig Auld Lang Syne is getoonset en word dikwels op Hogmanay, die laaste dag van die jaar, gesing. 'n Ander lied, Scots Wha Hae, het oor 'n lang tydperk as nie-amptelike volkslied van Skotland gedien. Ander gedigte en liedere uit Burns se pen, wat internasionaal gewild is, sluit A Red, Red Rose; A Man's A Man for A' That; To a Louse; To A Mouse; The Battle of Sherramuir; Tam o' Shanter en Ae Fond Kiss in.
Lewe en werk
Burns is in 'n arm boeregesin in Ayrshire, 'n streek in die suidweste van Skotland gebore. Alhoewel hy reeds in sy kinderjare harde plaaswerk moes verrig, is al vroeg 'n liefde vir lees in hom gewek en het hy sy vrye tyd by die huis benut om boeke te lees. Kort voor lank het hy self begin om gedigte te skryf. Maar toe hy in 'n 'n boekwinkel op 'n poësieboek van die Skotse digter Robert Ferguson afgekom het, is sy oë geopen vir die estetiese aard waarop Skots as literêre taal gebruik kon word. Gedurende sy digterslewe het poësie in sowel Engels asook Skots uit sy pen gekom, maar dit was juis Skots waarin sy beste digkuns geskryf is. Lier:Robert Burns-venster, St Giles-katedraal, Edinburg, Skotland.jpgNá die afsterwe van Robert se vader in 1784 het die gesin na 'n plaas in Mosgiel naby Mauchline verhuis. Hier het Robert liefdesverhoudings aangeknoop met verskeie meisies. Maar dit was Jean Armour op wie hy werklik verlief geraak het. Jean se vader was egter gekant teen die verhouding. Teen die middel van 1786 is Robert deur sy liefdesverwikkelinge byna genoodsaak om die plaas - en moontlik Skotland - te verlaat, terwyl 'n pos vir hom op die Karibiese eiland Jamaica gevind is. Net op dié tydstip is sy eerste gedigbundel met 34 gedigte gepubliseer. Die dun bundel was 'n groot sukses, en binne een maand was dit heeltemal uitverkoop.
Die literêre wêreld van Skotland was nou gretig om meer te wete te kom oor die jong digter, en so het Burns hom in Edinburg gevestig waar hy in die leidende sosiale kringe beweeg het wat sy teenwoordigheid geniet en daarvan gehou het om gesprekke met hom te voer. Twee jaar later kon Burns met Jean Armour trou en 'n nuwe plaas koop. Die boerdery was egter allesbehalwe winsgewend, en ondanks die gewildheid van sy digkuns was ook sy literêre werk geen noemenswaardige bron van inkomste nie. Eers nadat hy daarin geslaag het om in 'n regeringspos in Dumfries aangestel te word, kon hy 'n bestendige maandelikse inkomste verdien. Ondanks alle moeilikhede het Burns steeds voortgegaan met sy skryfwerk wat naas gedigte ook liedere ingesluit het.
Ay, Jean, they'll think more of me a hundred years after this.
Eksterne skakels
Media
Benjamin D’Urban
Sir Benjamin D’Urban (1777 - 25 Mei 1849) was 'n vroeë Britse goewerneur van die Kaap die Goeie Hoop na wie Durban sowel as Durbanville (met die -ville bygevoeg om verwarring met eersgenoemde te voorkom) genoem is.
D’Urban het geen ondersteuning van die rykshoofstad, Londen, gekry nie en moes die probleme wat die Groot Trek meegebring het in die Kaap die hoof probeer bied. Hoewel hy persoonlik gewild onder die nedersetters aan die Kaap was, het sy amp algaande onhoudbaar geraak. Ondanks sy bevordering tot luitenant-generaal in 1837 is hy die volgende jaar uit die amp as goewerneur ontslaan. In sy militêre hoedanigheid bly hy egter in Suid-Afrika aan tot 1846, toe hy opperbevelvoerder van die Britse magte in Noord-Amerika word.
Hy sterf in dié amp in Montreal op 25 Mei 1849.
Olimpiese vlam
Die Olimpiese vlam is 'n vuur wat aangesteek word tydens die openingseremonie van die Olimpiese Spele en bly brand tydens die duur van die Spele tot dit tydens die sluitingseremonie uitgedoof word.
Die vlam het sy oorsprong in Olimpia, die plek van die antieke Spele in Griekeland, waar 'n fakkel tydens 'n seremonie aangesteek was deur sonlig met spieëls daarop te konsentreer. Die eerste moderne Spele waar die Olimpiese vlam weer aangesteek was, was die van die IX-Olimpiade in 1928 te Amsterdam.
Na die aansteek van die fakkel, word dit met 'n aflos (maar gedeeltelik ook met vinniger vervoermiddels) vanaf Olimpia deur 'n groot aantal lande na die stadium van die Spele gebring, waar die laaste loper die eer te beurt val om die Olimpiese vlam aan die brand te steek. Die fakkelloop vind vir die eerste keer by die Spele van 1936 te Berlyn plaas.
Atlete wat die Olimpiese vlam aangesteek het
Die volgende atlete het die Olimpiese vlam vir die Spele aangesteek:
George Talbot (entomoloog)
George Talbot (1882-1952) was 'n Engelse entomoloog wat in skoenlappers gespesialiseer het.
Talbot was eers in diens van die ryk amateur skoenlapperversamelaar Herbert Adams, daarna by die insekhandelaar William Frederick Henry Rosenberg en dan as kurator van James John Joicey se versameling by die Hill Museum. Hy het verskeie wetenskaplike artikels saam met Joicey geskryf. Tydens die Eerste Wêreld Oorlog het hy saam met Authur Bacot by die Lister Instituut op loopgraafkoors en tifus siektes wat deur luise gedra word, gewerk. Na Joicey se dood in 1932 het hy  vir die Britse Pest Infestation Division van die Ministerie van Gesondheid gewerk.
George Talbot het meer as 150 referate geskryf, baie van hulle generiese weergawes in die Bulletin of the Hill Museum en sy The Fauna of British India, Including Ceylon and Burma reeks. Sy bekendste werke is sy monografie oor Delias en die drie Pieridae dele van Lepidopterum Catalogus gepubliseer deur Wilhelm Junk.
Geselekteerde werke
Geskryf saam met James John Joicey :
277
Die jaar 277 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 77ste jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
278
Die jaar 278 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 78ste jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Kurt Waldheim
Kurt Josef Waldheim (1918–2007) was 'n Oostenrykse regsgeleerde, diplomaat en politikus. Hy was van 1972 tot 1981 die sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies (VN), en van 1986 tot 1992 die bondspresident van Oostenryk.
Lewensloop
Waldheim is op 21 Desember 1918 in Sankt Andrä-Wördern in Oostenryk gebore. Sy familie was van Tsjeggiese afkoms en sy pa het hul familienaam van Václavík na Waldheim verander. Ná skool voltooi hy sy militêre dienspligtig en studeer hy vervolgens regte.