cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cecil John Rhodes
Konsolidasie van sy mynbelange
Met die ontdekking van goud aan die Rand en by Barberton het Rhodes sy geld hierin belê en in 1887 stig hy die maatskappy Goldfields of South Africa. Teen hierdie tyd het hy hom hard beywer vir die samesmelting van die diamantmyne van Kimberley. Hy behaal die oorwinning oor sy teenstander, Barney Barnato en verkry die heelhartige ondersteuning van Alfred Beit. Hy het ook die finansiële ondersteuning van die Rothschild-belange in Londen verkry. Nadat kontakte met verskeie handelaars en avonturiers in die verre noorde tot stand gebring het, het Rhodes in 1888 vir Charles Dunell Rudd, sy Kimberleyse vennoot, na Gubuluwayo gestuur om 'n konsessie vir die minaraleregte in Matabeleland van Lobengula te verkry. Deur die stigting in dieselfde jaar van De Beers Consolidated Mines Ltd., is die samesmelting van sy diamantbelange afgehandel.
Fridtjof Nansen
Ekspedisie
Op 3 Junie 1888 is Nansen se geselskap opgelaai by die hawe Ísafjörður in noordwes-Ysland deur die robjagskip Jason. ’n Week later het hulle die kus van Groenland gesien maar hul vooruitgang is verhinder deur die dik pakys. Op 17 Julie, met die kus nog 20 km weg, het Nansen besluit om die klein bote te water te laat; hulle was binne sig van die Sermilik-fjord, waarvandaan Nansen geglo het ’n roete na die ysplaat moontlik sou wees.
Die ekspedisie het volgens die kaptein van die Jason die skip “in ’n goeie gees en met die hoop op ’n goeie resultaat” verlaat. Daar het dae van groot frustrasie vir die geselskap gevolg deurdat weer- en seetoestande hulle verhoed het om die kus te bereik en hulle suidwaards meegesleep het saam met die ys. Hulle het die meeste van hierdie tyd op die ys deurgebring aangesien dit te gevaarlik was om die bote te water te laat. Teen 29 Julie was hulle ongeveer 380 km suid van die punt waar hulle die skip verlaat het. Hulle het egter op daardie datum die land bereik maar was te ver suid om die tog te begin. Na ’n kort rus het Nansen beveel dat die span terugklim in die bote en noord begin roei.
Cecil John Rhodes
Konsolidasie van sy mynbelange
Hy het nog twee testamente opgestel waarin hy in elkeen sy plan vir die beveiliging van die Britse mag oor die wêreld duideliker uiteengesit het.
Lobengula se vergunning van mineraleregte het die stigting van die British South Africa Company in 1889 geregverdig en Rhodes het begin planne beraam om Masjonaland te beset.
Fridtjof Nansen
Ekspedisie
Gedurende die volgende 12 dae het die geselskap langs die kus noordwaarts getrek deur die ysskolle. Op die eerste dag het hulle ’n groot Eskimokamp naby Kaap Bille teëgekom en hulle het verderaan nog sporadiese kontak met die nomadiese naturellepopulasie gehad namate hulle reis gevorder het. Op 11 Augustus, toe hulle ongeveer 200 km afgelê het en Umivik-fjord bereik het, het Nansen besluit dat hoewel hulle ver suid van sy beoogde vertrekpunt was, hulle die tog moet begin voordat die seisoen draai en die toestande ongunstig sou wees. Nadat hulle by Umivik aangekom het, het hulle die volgende vier dae daar deurgebring om voor te berei vir die reis. Op die aand van 15 Augustus het hulle vertrek. Hulle het in ’n noordwestelike rigting na Christianshåb (nou Qasigiannguit) aan die weskus van Groenland by Diskobaai, ongeveer 600 km daarvandaan gestap.
Cecil John Rhodes
Konsolidasie van sy mynbelange
Die volgende jaar, 1890, word hy tot Eerste Minister van die Kaapkolonie verkies. Hy word ook besturende direkteur van die British South Africa Company, wat 'n streek rofweg ooreenstemmend met die hedendaagse Zimbabwe administreer.
Fridtjof Nansen
Ekspedisie
Oor die volgende paar dae het die geselskap gesukkel om die binnelandse ys te bestyg oor ’n verraderlike terrein met baie versteekte gletsersplete. Die weer was oor die algemeen sleg; per geleentheid is alle voortgang vir drie dae ontwrig deur gewelddadige storms en aanhoudende reën. Op 26 Augustus het Nansen tot die gevolgtrekking gekom dat daar nou geen kans was om Christianshåb te bereik teen middel-September, wanneer die laaste skip daar sou vertrek nie. Hy het gevolglik ’n verandering in rigting aanbeveel in ’n westelike rigting na Godthåb; die roete is verkort met ongeveer 150 km. Die res van die geselskap het volgens Nansen “die nuwe roete met toejuiging begroet”. Hulle het tot 11 September aanhou klim, toe hulle ’n hoogte van 2,719 m bo seespieël bereik het. Dit was die bopunt van die ysplaat waar temperature tot so laag as −46°C daal. Van daar het die reis makliker gegaan aangesien dit afdraand was, maar die terrein was steeds moeilik en die weer steeds vyandig. Voortgang was stadig weens die vars sneeu wat die trek van die sleë bitter moeilik gemaak het. Teen 26 September het hulle hul pad afwaarts na die rand van ’n fjord gevind wat weswaarts strek in die rigting van Godthåb. Sverdrup het ’n tydelike boot geprakseer van hulle tent, wilgerbome en dele van die sleë en op 29 September het Nansen en Sverdrup die laaste deel van die reis al roeiende met die fjord af, begin. Vier dae later, op 3 Oktober 1888 het hulle Godthåb bereik waar hulle deur die dorp se Deense verteenwoordiger begroet is. Sy eerste woord aan Nansen was dat hy sy doktorsgraad behaal het, ’n saak wat “op daardie oomblik nie verder van my gedagtes kon wees nie”. Die oorkruising het die geselskap 49 dae geneem en ’n totaal van 78 dae sedert hulle die Jason verlaat het; in die loop van die reis het die span noukeurige notas van meteorologiese, geografiese en ander optekeninge oor die voorheen onverkende binneland gemaak. Die res van die geselskap het op 12 Oktober in Godthåb aangekom.
Nansen het spoedig uitgevind dat geen skip die volgende lente in Godthåb sou aandoen nie maar hulle kon wel briewe na Noorweë stuur met ’n skip wat van Ivigtût vertrek het. Nansen en sy geselskap het dus die volgende sewe maande in Groenland deurgebring en hulle tyd verwyl met jag, visvang en die bestudering van die lewe van die plaaslike inwoners. Op 15 April 1889 het die Deense skip Hvidbjørnen uiteindelik die hawe binnegevaar en Nansen en sy kamerade kon vertrek. “Dit is met ’n seer hart wat ons hierdie plek en mense agterlaat waar ons onsself so baie geniet het”, het Nansen geskryf.
Cecil John Rhodes
Konsolidasie van sy mynbelange
Met die nuus dat die Pioneer Column Fort Salisbury bereik het, het hy voortgegaan met sy skema vir die bou van 'n spoorlyn van die Kaap tot in Kaïro. Reeds in Engeland word Rhodes beskou as een van die belangrikste figure van die tyd en sy afgesante het reeds ver noord van die Zambezirivier gewerk onderwyl hy voorbereidings getref het om Lourenço Marques van die verarmde Portugese te koop.
Prestasies en beywerings
As Eerste Minister het hy daarin geslaag om Pondoland in die Oos-Kaap te beset en te annekseer. Talle ambisieuse skemas het nie net vorm aangeneem nie, maar is deur hom tot uitvoer gebring. Hy het gehelp met die verlenging van die Kaapse spoorlyn deur die Oranje-Vrystaat na Johannesburg.
Fridtjof Nansen
Onderbreking en troue
Hvidbjørnen het op 21 Mei 1889 in Kopenhagen aangekom. Die nuus van die kruistog het die koms van die skip vooruitgegaan en Nansen en sy span is as helde vereer. Hierdie verwelkoming was egter klein teen die ontvangs in Christiana ’n week later toe skares van tussen dertig- en veertigduisend — ’n derde van die stad se inwoners — in die strate saamgedrom het toe die geselskap op pad was na die eerste van ’n reeks onthale. Die belangstelling en entoesiasme wat opgewek is deur die volvoering van die ekspedisie se doelwit het gelei tot die stigting van die Noorweegse Geografiese Genootskap in 1889.
Nansen het die posisie van kurator van die dierkundige versameling van die Koninklike Frederik-universiteit aanvaar. Die pos het geen pligte gehad nie maar wel ’n salaris gebied; die universiteit was voldaan met 'n assosiasie met die naam van die ontdekker. Nansen se grootste taak in die volgende weke was om sy verhaal van die ekspedisie te boekstaaf maar hy het eers laat in Junie daarvoor tyd gekry op ’n besoek aan Londen waar hy die Prins van Wallis ontmoet het en ’n samekoms van die Koninklike Geografiese Genootskap (RGS) toegespreek het.
Die president van die RGS, sir Mountstuart Elphinstone Grant Duff, het gesê dat Nansen “die vernaamste posisie onder die noordelike reisigers” toegeëien het en hom later met die Genootskap se gesogte Stigtersmedalje vereer. Dit was een van baie onderskeidings wat Nansen van instellings regoor Europa ontvang het. Hy is deur ’n groep Australiërs genooi om ’n ekspedisie na Antarktika te lei, maar het dit van die hand gewys en geglo dat Noorweë meer sou kon baat by die verowering van die Noordpool.
Cecil John Rhodes
Prestasies en beywerings
Hy het 'n groot stuk grond buite Kaapstad gekoop, waar hy sy herehuis, Groote Schuur gebou het. Hy het 'n skema opgestel vir die bou van 'n Kaap-na-Kaïro telegraaflyn, hom bearbei vir die grootskaalse instelling van nuwe nywerhede in Suid-Afrika, en het reuse-bedrae geld in die land gestort wat kort daarna ter ere van hom na Rhodesië vernoem is.
NG gemeente Uitenhage
duimnael|links|270px|Die huidige NG moederkerk op Uitenhage.
Wrenn Schmidt
Wrenn Schmidt is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent I Saw the Light (2015) en in die televisiereekse Boardwalk Empire (2010) en The Americans (2013).
Fridtjof Nansen
Teorieë en planne
Nansen het vir die eerste keer die moontlikheid om die Noordpool te bereik oorweeg deur die natuurlike dryf van die poolys te gebruik toe hy in 1884 teorieë van Henrik Mohn, die vooraanstaande Noorweegse meteoroloog gelees het. Artefakte wat op Groenland gevind is, is geïdentifiseer as komend van die verlore VS Arktiese ontdekkingsvaartuig Jeannette wat verpletter is en in Junie 1881 gesink het aan die teenoorgestelde kant van die Arktiese Oseaan, langs die kus van Siberië. Mohnhet vermoed dat die ligging van die artefakte aangedui het dat daar ’n oseaanstroom bestaan wat van oos na wes reg oor die poolsee vloei, moontlik nog oor die pool self. ’n Skip wat sterk genoeg is kan daarom die bevrore Siberiese see betree en na Groenland dryf via die pool.
NG gemeente Uitenhage
duimnael|regs|320px|Uitenhage se ou kerk, afgeneem omstreeks 1917. duimnael|links|180px|Ds. Cornelis Mol was van 1817 tot 1823 Uitenhage se eerste leraar. links|duimnael|170px|Ds. [[Abraham Isaac Steytler|A.I. Steytler, leraar van 1863 tot 1881. Steytlerville is na hom genoem.]]
Cecil John Rhodes
Anglo-Boereoorlog
Met die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog in Oktober 1899 was Rhodes in Kimberley, waarheen hy hom gehaas het om die verdedigers van sy mynbelange byte staan. Die Boeremagte het die dorp omsingel en 4 maande lank beleër.
Fridtjof Nansen
Teorieë en planne
Baie ervare poolreisigers het Nansen se planne afgewys. Die afgetrede Amerikaanse verkenner Adolphus Greely het die idee “’n onlogiese skema van selfvernietiging” genoem. Sir Allen Young, ’n veteraan van die soeke na sir John Franklik se verlore ekspedisie, en sir Joseph Hooker, wat saam met James Clark Ross in 1839–1843 geseil het, was net so afwysend. Na ’n passievolle toespraak het Nansen egter die ondersteuning van die Noorweegse parlement verseker, wat aan hom ’n skenking toegestaan het. Die res van die befondsing het gekom van private skenkers en van ’n nasionale beroep op fondse.
Voorbereidings
Nansen het Colin Archer, Noorweë se voorste skeepsbouer en marine-argitek, gekies om ’n geskikte skip vir die beplande ekspedisie te bou. Archer het die taaiste beskikbare eikehout en ’n ingewikkelde stelsel van dwarsbalke en stutte in die lengte gebruik om ’n uitsonderlik sterk vaartuig te bou. Die geronde romp is ontwerp sodat dit opwaarts sou glip, uit die greep van die pakys. Spoed en seilvermoë was sekondêr tot die vereiste van ’n veilige skip en warm skuiling gedurende ’n voorspelde lang inperking. Met ’n algehele lengte van 39 m en ’n dwarste van 11 m, het die lengte-dwarste-verhouding van net meer as drie aan die skip ’n stomp voorkoms gegee. Archer het dit as volg geregverdig: “’n Skip wat gebou word met die geskiktheid vir [Nansen] doeleindes as die uitsluitlike oogmerk moet in wese verskil van enige bekende vaartuig.”  Die skip is op 6 Oktober 1892 deur Eva Nansen te water gelaat by Archer se werf in Larvik. Die skip het die naam Fram (Voorwaarts) gekry.
Nansen het ’n geselskap van 12 uit duisende applikante gekies. Otto Sverdrup van die Groenland-ekspedisie is aangestel as kaptein van Fram en tweede in beheer van die ekspedisie. Kompetisie vir plekke op die vaart was so erg van Hjalmar Johansen, ’n luitenant in die weermag, aangestel is as die skip se stoker. Dit was die enigste posisie wat beskikbaar was.
Die ys in
Fram het op 24 Junie 1893 uit Christiania vertrek en is deur duisende welgesindes afgesien. Na ’n stadige reis om die kus was Vardø in die verre-ooste van Noorweë die finale aanloophawe. Fram het op 21 Julie vanuit Vardø vertrek op die Noordoostelike deurvaart wat Nordenskiöld in 1878–1879 vir die eerste keer bevaar het, langs die noordelike kus van Siberië. Voortgang is vertraag deur mis en ystoestande in die grootliks onopgetekende seë. Die bemanning het ook die doodwaterfenomeen beleef, waar ’n skip se voortgang teengewerk word deur ’n laag varswater wat op die swaarder soutwater lê. Kaap Tsjeljoeskin, die mees noordelike punt van die Eurasiese kontinentale massa, is egter op 10 September bereik. Toe die Fram tien dae later die area bereik het waarin Jeannette verpletter is, is swaar pakys gesien op die 78°N-breedtegraad. Nansen het die lyn van die pakys noordwaarts gevolg na ’n posisie wat aangeteken is as 78°49’N, 132°53’O, voordat hy opdrag gegee het dat die enjins afgeskakel moes word en die roer opgelig moes word. Fram se dryftog het op hierdie punt begin.
Die eerste weke in die ys was frustrerend omdat die dryfys onvoorspelbaar beweeg het, soms noord, soms suid; teen 19 November was Fram meer suid was toe sy die ys betree het. Dit was eers vanaf die nuwe jaar, Januarie 1894, wat 'n noordelike rigting volgehou is; die 80°-merk is uiteindelik op 22 Maart oorgesteek. Nansen het bereken dat dit hulle, teen hierdie tempo, vyf jaar sou neem om die pool te bereik. Namate die skip noordwaarts gevorder het teen ’n snelheid van ongeveer 1,6 km per dag het Nansen ander planne begin oorweeg — ’n rit per hondeslee na die pool. Met hierdie gedagte voor oë het hy begin oefen om ’n slee te beheer en het hy talle eksperimentele ritte oor die ys gedoen. In November het Nansen sy plan bekendgemaak: wanneer die skip 83° oorsteek sou hy en Hjalmar Johansen die skip verlaat en met die honde na die pool vertrek terwyl Fram, onder Sverdrup se leiding, sou aanhou dryf totdat dit die ys in die Noord-Atlantiese Oseaan sou verlaat. Nadat hulle die pool bereik het sou Nansen en Johansen na die naaste grondgebied, die onlangs ontdekte en sketsmatig aangetekende Franz Josef-land, gaan. Daarna sou hulle na Spitsbergen gaan waar hulle ’n skip sou kry om hulle huistoe te neem.
Die bemanning het die res van die winter van 1894–1895 klere en toerusting voorberei vir die opkomende sleerit. Kajakke is gebou om op die sleë te dra totdat die oop water oorgesteek sou moes word. Die voorbereidings is onderbreek toe geweldige trillings die skip vroeg in Januarie getref het. Die bemanning het die skip ontruim omdat hulle gevrees het dat dit verpletter sou word. Fram het egter baie goed gehou. Op 8 Januarie 1895 was die skip se posisie 83°34’N, bo Greely se vorige rekord van 83°24’N as die verste punt noord.
Naelloop na die pool
Op 14 Maart 1895, na twee mislukte probeerslae en met die skip se posisie op 84°4’N het Nansen en Johansen hul tog begin. Nansen het 50 dae ingeruim om die 50 seemyl (93 km) na die pool af te lê teen ’n gemiddelde daaglikse snelheid van 7 seemyl (13 km). Na ’n week se reis het die waarneming met ’n sekstant aangedui dat hulle teen ’n gemiddeld van 9 seemyl (17 km) per dag reis; dit het hulle voor die skedule geplaas. Die onewe oppervlaktes het dit egter moeilik gemaak om te ski en hulle spoed het afgeneem. Hulle het ook besef dat hulle teen ’n suidwaartse ysdryf opbeweeg en dat die afstande wat hulle gereis het nie noodwendig gelyk was aan die noordelike voortgang wat hulle gemaak het nie. Op 3 April het Nansen begin wonder of die pool inderdaad haalbaar was. Tensy hulle vinniger gaan, sou hulle voedselvoorraad nie tot by die pool en daarna tot in Franz Josefland hou nie. Hy het in sy dagboek geskryf: “Ek het al hoe meer oortuig geword dat ons sal moet omdraai.”  Op 7 April, nadat hulle kamp opgeslaan het en waargeneem het dat die pad vorentoe ”’n woesteny van ysblokke was wat so ver as die horison strek”, het Nansen besluit om suidwaarts te keer. Hy het die breedtegraad van die laaste kamp aangeteken as 86°13.6’N, amper drie grade verby die vorige Verste Noord-merk.
Terugtog
Aanvanklik het Nansen en Johansen goed gevorder maar is op 13 April ’n ernstige terugslag toegedien toe albei se chronometers opgehou werk het. Sonder om die korrekte tyd te weet was dit vir hulle onmoontlik om hul lengteligging te bepaal en kon hulle dus nie ’n akkurate pad na Franz Josefland bepaal nie. Hulle het hulle horlosies nou ingestel op die basis van Nansen se skatting dat hulle op 86°O was. Hulle was egter van dié moment af onseker van hul presiese ligging.
Na die einde van April het hulle die spore van ’n poolvos gewaar, die eerste teken van ’n lewende wese, buiten hul honde, sedert hulle Fram verlaat het. Hulle het nie lank daarna nie ook beerspore gevind en teen die einde van Mei het hulle robbe, meeue en walvisse ook gewaar. Op 31 Mei, volgens Nansen se berekening, was hulle slegs 50 seemyl (93 km) van Kaap Fligely, die noordelikste punt van Franz Josefland, af. Reistoestande het egter vererger aangesien die warmer weer die ys begin opbreek het. Op 22 Junie het die paar besluit om op ’n stabiele stuk dryfys te rus terwyl hulle hul toerusting reggemaak het en hul kragte herwin het vir die volgende fase van die reis. Hulle het vir ’n maand op die dryfys gebly. Die dag nadat hulle hierdie kamp verlaat het, het Nansen aangeteken: “Uiteindelik is die twyfel verby — land, land nadat ons amper moed opgegee het!”  Of hierdie land op die horison Franz Josefland was of ’n nuwe ontdekking het hulle nie geweet nie — hulle het net ’n ruwe sketsmatige kaart gehad om hulle te lei. Op 6 Augustus het hulle die rand van die ys bereik waar hulle die laaste van hul honde geskiet het — hulle het die swakste diere sedert 24 April geskiet om kos vir die ander te voorsien. Hulle het hulle kajakke saamgespan, ’n seil opgeslaan en na die land vertrek.
Dit was gou duidelik dat hierdie land deel van ’n groep eilande was. Namate hulle stadig suidwaarts gevorder het, het Nansen voorlopig ’n sekere landpunt as Kaap Felder op die westelike rand van Franz Josefland geïdentifiseer. Teen die einde van Augustus, toe die temperatuur weer begin daal en die reis moeiliker begin raak het, het Nansen besluit om kamp op te slaan vir die winter. Die paar het ’n hut met stene en mos vir boumateriaal geprakseer in ’n beskutte baai. Dit sou hulle huis wees vir die volgende agt maande. Met genoegsame voorraad in beer, walrus en rob om hul spens vol te hou, was hul grootste vyand nie hongersnood nie maar ledigheid. Na gedempte Kers- en Nuwejaarsvieringe het hulle in verbeterende weersomstandighede begin gereedmaak om die hut te verlaat. Hulle kon egter eers op 19 Mei 1896 hul reis voortsit.
Redding en terugkeer
Op 17 Junie, tydens ’n halte om die kajakke te herstel nadat dit deur ’n walrus aangeval is, het Nansen gedink hy hoor iets wat klink soos ’n blaffende hond en stemme. Hy het gaan ondersoek instel en ’n paar minute later die figuur van ’n man sien naderkom. Dit was die Britse ontdekkingsreisiger Frederick Jackson wat ’n ekspedisie op Franz Josefland gelei het. Sy kamp was by Kaap Flora op die nabygeleë Northbrook-eiland. Die twee was ewe verbaas oor die ontmoeting; na ’n ongemaklike stilte het Jackson gevra: “U is Nansen, nie waar nie?”, waarop die antwoord “Ja, ek is Nansen” gekom het. Johansen is kort daarna opgelaai en die paar is na Kaap Flora geneem waar hulle in die volgende paar weke van die beproewing herstel het. Nansen het later geskryf dat hy “steeds nie die skielike wending in hulle geluk kon kleinkry nie”; indien dit nie vir die aanval van die walrus was wat die vertraging veroorsaak het nie, sou die twee geselskappe moontlik nooit van mekaar se nabyheid verneem het nie. Op 7 Augustus het Nansen en Johansen aan boord van Jackson se Windward gegaan en na Vardø geseil waar hulle op die 13de aangekom het. Hulle is deur Hans Mohn, die skepper van die pool-dryf-teorie, ontvang wat per toeval in die dorp was. Die wêreld het spoedig per telegram nuus van Nansen se veilige terugkeer ontvang, maar tot dusver was daar nog geen nuus van Fram nie. Nansen en Johansen het met die weeklikse posskip suid gegaan en op 18 Augustus by Hammerfest aangekom waar hulle verneem het dat Fram gesien is. Sy het noord en wes van Spitsbergen uit die ys gekom, soos wat Nansen voorspel het, en was nou op pad na Tromsø. Sy is egter nie oor die pool nie en het ook nie verder noord as Nansen en Johansen gegaan nie. Nansen en Johansen is sonder verwyl na Tromsø waar hulle met hul kamerade herenig is.
Die tuisreis na Christiana het ’n reeks triomfantelike ontvangste by elke hawe opgelewer. Op 9 September is Fram by die hawe in Christiana inbegelei en verwelkom deur die grootste skare wat die stad nog gesien het. Die bemanning is deur koning Oskar ontvang en Nansen en sy gesin het vir ’n aantal dae as spesiale gaste in die paleis gebly. Eerbetone van regoor die wêreld het ingestroom; noemenswaardig is dié van die Britse alpinis Edward Whymper wat geskryf het dat Nansen “naastenby so groot vordering gemaak het as al die ander reise in die negentiende eeu saamgevoeg”.
Wetenskaplike en arktiese orakel
Met sy terugkeer was Nansen se eerste taak om sy reisverslag op skrif te stel. Hy het dit vinnig klaargekry en teen November 1896 het hy reeds 300,000 woorde geskryf; die Engelse vertaling getiteld Farthest North (Verste Noord) was reeds in Januarie 1897 gereed. Die boek was ’n topverkoper en het Nansen se langtermyn finansiële toekoms verseker. Nansen het Greely se kritiek op sy ekspedisie ingesluit, sonder enige kommentaar daarby. Greely het naamlik in Harper’s Weekly Nansen se besluit om Fram te verlaat en vir die pool te mik as volg beskryf: “Dit gaan die verstand te bowe hoe Nansen kon afwyk van die heiligste plig wat die bevelvoerder van ’n vlootekspedisie moet vervul.”
Vir die 20 jaar na sy terugkeer van die poolgebied het Nansen sy energie aan wetenskaplike werk gewy. In 1897 het hy ’n professoraat in dierkunde aan die Koninklike Frederik-universiteit aanvaar wat aan hom ’n basis gebied het om die groot taak van redigering van die verslae van die wetenskaplike resultate van die Fram-ekspedisies aan te pak. Dit was ’n baie meer moeisame taak as die opskryf van die ekspedisie self. Die resultate is uiteindelik in 6 dele uitgegee en volgens Robert Rudmose-Brown, ’n arktiese wetenskaplike, was die resultate “vir arktiese oseanografie wat die resultate van die Challenger-ekspedisie vir die oseanografie van ander oseane was.”
In 1900 het Nansen die direkteur van die Christiania-gebaseerde Internasionale Laboratorium vir Noordseenavorsing geword en gehelp met die stigting van die Internasionale Raad vir die Verkenning van die See. Deur sy verbintenis met die laasgenoemde liggaam het Nansen in die somer van 1900 op sy eerste tog in die arktiese waters gegaan sedert die Fram-ekspedisie, toe hy ’n reis na Ysland en Jan Mayenland onderneem het op die oseanografiese vaartuig Michael Sars, wat na sy skoonvader vernoem is. Kort na sy terugkeer het hy verneem dat sy rekord vir Verste Noord verbygesteek is deur lede van 'n Italiaanse ekspedisie van die Hertog van Abruzzi. Hulle het op 24 April 1900 86°34’N bereik toe hulle die Noordpool vanaf Franz Josefland probeer bereik het. Nansen het filosofies op die nuus gereageer: “Wat is die waarde daarin om doelwitte te hê ter wille van doelwitte? Almal verdwyn … dit is bloot ’n kwessie van tyd.”
Nansen is nou deur alle voornemende ontdekkingsreisigers beskou as ’n orakel van die noordelike en suidelike poolgebiede. Abruzzi het met hom gekonsulteer, so ook die Belg Adrien de Gerlache; albei het ekspedisies na die antarktiese gebied onderneem. Hoewel Nansen geweier het om sy eie landgenoot en mede-ontdekkingsreisiger Carsten Borchgrevink (wat hy as ’n klug beskou het) te ontmoet, het hy aan Robert Falcon Scott raad gegee oor arktiese toerusting en vervoer voor die 1901–1904 Discovery-ekspedisie. Nansen se raad dat honde die beste metode vir reis in die poolgebiede was, is deur Scott geïgnoreer; die twee het nietemin vriende gebly. Op ’n tydstip het Nansen dit ernstig oorweeg om self ’n Suidpool-ekspedisie te lei en het hy vir Colin Archer gevra om twee skepe te ontwerp. Hierdie planne het egter op die tekenbord gebly.
Cecil John Rhodes
Anglo-Boereoorlog
Nadat Kimberley vroeg in 1900 ontset is, het Rhodes na Rhodesië vertrek, waar hy 5 maande vertoef het. In 1901 het hy na Engeland vertrek, maar in Januarie die volgende jaar was hy terug in Kaapstad. Hy het tuis gegaan in ŉ grasdakhuisie in Muizenberg, waar hy op 26 Maart 1901 oorlede is aan die hartsiekte waaraan hy die grootste deel van sy lewe gely het. Sy stoflike oorskot is per trein van Kaapstad na Rhodesië vervoer, waar hy by "View of the world" in die Matopo-heuwels begrawe is.
Fridtjof Nansen
Wetenskaplike en arktiese orakel
Teen 1901 het die Nansengesin aansienlik uitgebrei. ’n Dogter, Liv, is gebore net voor die vertrek van die Fram; ’n seun, Kåre, is gebore in 1897 en daarna ’n dorger, Irmelin, in 1900 en ’n tweede seun, Odd, in 1901. Die gesin se huis wat in 1891 gebou is met Nansen se verdienste uit die boek van die Groenland-ekspedisie, was nou te klein. Nansen het grond in die Lysakerdistrik aangeskaf en het ’n groot en imposante huis van sy eie ontwerp daar laat bou. Die huis het eienskappe van ’n Britse herehuis en kenmerke van die Italiaanse renaissance bevat. Teen April 1902 is die huis voltooi; Nansen het dit Polhøgda (Poolhoogte) genoem en dit was sy huis vir die res van sy lewe. Asmund, hul jongste seun, is in 1903 in Polhøgda gebore.
Cecil John Rhodes
Anglo-Boereoorlog
Rhodes se testament, wat in April 1902 gelees is, het voorsiening gemaak vir die instelling van ŉ studiebeurs by Oxford vir studente uit die Britse kolonies, Duitsland en die VSA. 'n Bedrag van 100 000 pond is aan Oriel College in Oxford geskenk en sy besittings in Rhodesië het hy aan die bevolking van die kolonie nagelaat.
Dendoricella abyssi
Dendoricella abyssi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Cecil John Rhodes
Anglo-Boereoorlog
Hy het die Glen Gray-wet ingestel, wat swartmense van hul land verdryf het om plek te maak vir nywerheidsontwikkeling.
Dendoricella abyssi
Die spons behoort tot die genus Dendoricella en tot die familie Dendoricellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Topsent.
Cecil John Rhodes
Anglo-Boereoorlog
Hy het ook 'n aansienlike aandeel gehad in die oopstelling van Brits-Oos-Afrika.
In 1897 is die spoorlyn tot by Bulawayo gebou. Dit was nog 'n persoonlike sukses vir hom.
La Roque-Gageac
La Roque-Gageac (kort: La Roque) is 'n Franse dorp teen die Dordognerivier in die gelyknamige département Dordogne (région Akwitanië). Vanweë sy Middeleeuse stadshorison en buitengewone ligging tussen die rivier en 'n rotswand is dit deur die vereniging Les Plus Beaux Villages de France as een van die mooiste dorpe in Frankryk gelys.
Eschborn
Eschborn is 'n stad in die distrik Main-Taunus-Kreis van die Duitse deelstaat Hesse met 'n bevolking van sowat 21 000. Die stad is in die metropolitaanse gebied van Frankfurt am Main geleë en grens in die noorde aan Kronberg im Taunus en Steinbach (Taunus), in die ooste en suide aan Frankfurt en in die weste aan Schwalbach am Taunus.
NG gemeente Uitenhage
Die NG gemeente Uitenhage, wat die 10de oudste NG gemeente in Suid-Afrika en die tweede oudste in die Oos-Kaap is, het die onderskeiding dat dit die eerste en enigste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk is waarvan op een dag drie gemeentes afgestig is toe op 22 Junie 1950 tydens 'n buitengewone Ringsvergadering in die moederkerk besluit is om Uitenhage-Noord, -Oos en -De Mist af te stig. Toe reeds het dit die totale getal dogtergemeentes van die moedergemeente, wat in 1817 as die tiende gemeente in Suid-Afrika gestig is, op 21 te staan gebring.
Verdere ontwikkelings
Sy opvolger was ds. Alexander Smith, een van die Skotse predikante wat destyds volgens die beleid van lord Charles Somerset in die grensgemeentes geplaas is. Met voorbeeldige getrouheid en kennelike seën het hy dié uitgestrekte veld 40 jaar lank bearbei tot hy in 1863 afgetree het. Tydens sy bediening (1843) is ook die kerkgebou voltooi, wat later as die gemeente se kerksaal gedien het.
In 1862 is ds. Abraham Isaac Steytler as hulppredikant vir ds. Smith benoem en toe laasgenoemde in die volgende jaar aftree, het ds. Steytler sy opvolger geword. Hy het hom vir die onderwys beywer en was die stigter van die Riebeeck-kollege vir meisies en van 'n seunskool wat 'n tyd lank sonder regeringshulp in stand gehou is. As predikant van Kaapstad het hy in 1909 as moderator van die Kaapse Sinode gedien. Ds. Steytler is opgevolg deur ds. Jan Hendrik Hofmeyr, 'n seun van prof. N.J. Hofmeyr van die Kweekskool op Stellenbosch. In 1887 het hy egter uit die bediening getree om later baie jare lank as skole-inspekteur op te tree.
Cecil John Rhodes
Anglo-Boereoorlog
'n Ernstige rebellie het in Rhodesië losgebars wat Rhodes, wat baie groot moed aan die dag gelê het, uiteindelik beëindig het deur die Matopoheuwels ongewapen in te loop om met die opstandige Ndebelerebelle te onderhandel.
Terugslae
In 1895 word hy 'n lid van die Geheime Raad. Die onversetlikheid van president Kruger in sy weiering om toegewings aan uitlanders te doen, het in 1895 daartoe gelei dat Rhodes hom vereenselwig het met die beweging wat uitgeloop het op die mislukte Jameson-inval. Die daaropvolgende skandaal van hierdie inval, gelei deur dr. Leander Starr Jameson, een van Rhodes se intiemste vriende, het 'n permanente breuk tussen Rhodes en die Afrikaners in die Kaap veroorsaak, en gelei tot sy bedanking as Eerste Minister van die Kolonie en as besturende direkteur van die Chartered Company.
Rhodes het vir homself 'n groot vyandskap in sowel Brittanje as in Suid-Afrika op die hals gehaal met sy aandeel in die Jameson-inval en hoewel hy in 1898 weer besturende direkteur van die Chartered Company geword het, het die Tweede Vryheidsoorlog sy ambisies vir die stigting van 'n Suid-Afrikaanse unie die nekslag toegedien.
Eschborn
Nog tot die einde van die 19de eeu was Eschborn 'n klein nedersetting in die Vordertaunus, 'n streek in die Taunus-bergreeks van Suid-Hesse. Sy bloeitydperk het met die bou van 'n spoorlyn tussen Frankfurt en Kronberg in 1874 begin. Die bevolking het in die volgende eeu vertiendubbel. In 1970 het Eschborn stadstatus gekry, en twee jaar later is die stad met die naburige Niederhöchstadt saamgesmelt.
Schwalbach am Taunus
Schwalbach am Taunus is 'n stad in die administratiewe distrik Main-Taunus-Kreis van die Duitse deelstaat Hesse, digby die westelike stadsgrens van Frankfurt am Main. Dit is 'n welgestelde residensiële voorstad vir dié metropool met belangrike sakegebiede en huisves onder meer die hoofkwartier van Samsung Duitsland.
Eschborn
Vanaf die 1960's het die plaaslike owerheid die vestiging van ondernemings in Eschborn bevorder en van die stad een van die aantreklikste en welvarendste sakegebiede in Duitsland gemaak - met 'n stadshorison wat deur groot kantoorgeboue oorheers word. Vandag is daar meer as 30 000 werkgeleenthede in Eschborn. Selfs die meeste medewerkers van Frankfurt se Effektebeurs het hul kantore intussen in Eschborn, al bly Frankfurt die amptelike setel van die beurs.
Delectona madreporica
Delectona madreporica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Cecil John Rhodes
Terugslae
Tydens die Tweede Vryheidsoorlog in 1899 het hy homself in Kimberley bevind waar hy tydens die beleg gebly het, maar hy was haaks met kolonel Robert Kekewich, die militêre bevelvoerder, gewees.
Eschborn
Middeleeue en vroeë moderne tydperk
Die eerste gedokumenteerde verwysing na Eschborn as Aschenbrunne kom in 'n skenkingsoorkonde van die Lorsch-klooster van 770 voor. Die pleknaam beteken "Fontein by die esboom". Een van die vroegste gedokumenteerde gebeurtenisse in Eschborn is 'n oorstroming op 3 Julie 875 waartydens groot vloedskade in die dorp ondervind is en 88 inwoners asook byna al die vee verdrink het.
Eschborn se toringkasteel, wat in die 11de eeu ontstaan het, word later met die Here van Eschborn verbind wat vir die eerste keer in dokumente uit die laat 12de en vroeë 13de eeu genoem word. As ryksleen was Eschborn in besit van die Here van Kronberg, totdat dié dinastie in 1704 in sy manlike linie uitgesterf het en hul besittings onder die bewind van die Keurvorstedom Mainz gekom het.
In die laat 14de eeu is Eschborn deur die oorlog geraak wat die Rynse Stedeverbond teen die Paltsgraaf gevoer het. In 1389 het Frankfurtse magte 'n aanval op die ridders van Kronberg geloods. In die slag van Eschborn, wat in 1389 plaasgevind het, het die Kronbergers sam met hul bondgenote (die Paltsgraaf en Hanau) 'n oorwinning behaal en talle vyandelike troepe gevange geneem, waaronder die burgemeester van Frankfurt, wat eers teen betaling van die destyds ongelooflike losprys van 73 000 gulden weer vrygelaat is.
Fridtjof Nansen
Politikus en diplomaat
Die unie tussen Noorweë en Swede wat in 1814 deur die groot moondhede opgelê is, is in die 1890’s deur ’n problematiese tyd; die grootste brandpunt was Noorweë se reg op sy eie konsulêre diens. Hoewel Nansen nie ’n politikus was nie, het hy hom by verskeie geleenthede uitgespreek oor hierdie saak ter verdediging van Noorweë se belange. In die vroeë 20ste eeu het dit gelyk of daar ’n ooreenkoms tussen die twee lande bereik sou word maar verwagtinge is verpletter toe onderhandelinge in Februarie 1905 gestaak is. Die Noorweegse regering het geval en is vervang deur een wat gelei was deur Christian Michelsen, wat ’n voorstander van afskeiding van Swede was.
Eschborn
Middeleeue en vroeë moderne tydperk
Tydens die Dertigjarige Oorlog het naby Höchst (vandag deel van Frankfurt) gevegte tussen generaal Tilly en Christian von Braunschweig plaasgevind waartydens die ou kasteelkompleks en byna die hele dorp vernietig is.
Skerwegerig
Skerwegerig, ook bekend as ostrasisme (Grieks: Εξωστρακισμός, exo (uit)-ostrakismos) was 'n prosedure van die Atheense demokrasie waarin enige landsburger uit die stadstaat Athene verban kon word vir tien jaar. Terwyl daar by sekere gevalle duidelik publieke gramskap jeens die slagoffer geheers het, is skerwegerig ook as voorsorgmaatreël gebruik. Dit is aangewend om groot konfrontasies te ontlont tussen wedywerende politici (deur een van hulle van die toneel te verwyder), of vir verbanning van 'n potensieële tiran.
Eschborn
Eschborn as militêre basis
Op 1 Januarie 1939 het die boubedrywighede vir die militêre vliegveld Frankfurt-Sossenheim begin wat later as Fliegerhorst Eschborn bekendgestaan het. Die vliegveld is egter nooit voltooi nie en het aanvanklik slegs uit 'n groot weiveld en enkele houtbarakke bestaan. Later is vliegtuighangars van steen bygevoeg waarvan een bewaar gebly het. Die vliegveld was tydens die hele Tweede Wêreldoorlog in bedryf en is hoofsaaklik vir opleidingsdoeleindes gebruik.
Skerwegerig
Sodoende is iemand wat as 'n bedreiging vir die staat beskou is geneutraliseer. Van deurslaggewende belang is dat daar geen verband tussen skerwegerig en regsgerig was nie. Daar was geen aanklag of verdediging nie, en die verbanning was nie 'n daadwerklike strafmaatreël nie; dit was bloot 'n bevel van die Atheense bevolking dat een van hul getal vir tien jaar afwesig moes wees.
Die maatreël moet onderskei word van die moderne gebruik van die terme "ostraseer" of "ostrakeer", wat oor die algemeen verwys na informele uitsluitingswyses van 'n groep deur vermyding. 'n Sosiaal antropologiese voorbeeld van skerwegerig is die voor-koloniale Australiese aboriginale sosiale ekspulsie van stamlede, wat soms selfs tot die dood gelei het.
La Roque-Gageac
Die inwonertal van La Roque-Gageac het van sowat 1 500 in die Middeleeue tot net 416 vandag gedaal. La Roque word deur 'n mikroklimaat gekenmerk wat uniek in die wêreld is. Danksy die natuurlike lugvogtigheid van die rivier en die kalkrotse, wat warmte stoor, aard hier talle tropiese gewasse soos palme, piesangs en bamboes, wat in die dorp se botaniese tuine bewonder kan word.
Cecil John Rhodes
Dood en nalatenskap
Alhoewel hy 'n leidende figuur in die politiek van suidelike Afrika gebly het, veral gedurende die Boere-oorlog, was hy altyd gepla deur sy slegte gesondheid dwarsdeur sy relatiewe kort lewe.
NG gemeente Uitenhage
Verdere ontwikkelings
Ds. Daniël Jozua Pienaar kom in 1887 uit Aliwal-Noord na Uitenhage. Tydens die Sinode van 1915 is hy moderator gekies. Hy het hom ook vir die plaaslike onderwys beywer en het die nywerheidskool gestig wat as model gedien het vir soortgelyke instellings in die eertydse Kaapland.
Cecil John Rhodes
Dood en nalatenskap
In sy later jare het sy gesondheid baie verswak en hy is op 26 Maart 1902 in Muizenberg oorlede. Teen hierdie tyd, was Rhodes beskou as een van die rykste mense ter wêreld.
NG gemeente Uitenhage
Verdere ontwikkelings
Ds. Antonie Johannes Troskie kom in 1926 aan uit Ficksburg. Gedurende sy bediening is die nuwe kerk gebou en op 2 Februarie 1929 ingewy. In 1932 sterf hy ná 'n operasie in Port Elizabeth.
Cecil John Rhodes
Dood en nalatenskap
Hy is by World's View in die Matopo-heuwels, sowat 30 km suid van Bulawayo in Zimbabwe begrawe. Hy was so beïndruk deur hierdie plek, dat hy daar wou begrawe word.
As gevolg van sy testament is die Rhodes-beurse daargestel, wat dit vir buitelanders moontlik maak om by die Universiteit van Oxford te studeer.
Die Rhodes-Livingstone Institute in Lusaka, Zambië, is na hom en David Livingstone vernoem. Die Rhodes-universiteit in Grahamstad (Suid-Afrika) dra ook sy naam.
Rosemary Clooney
Rosemary Clooney (23 Mei 1928 – 29 Junie 2002) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente White Christmas (1954), Midnight in the Garden of Good and Evil (1997), en Repo Men (2010), en in die televisiereeks ER (1994).
NG gemeente Uitenhage
Drie dogters stig af
In 1950 is al drie leraars (di. P.C. Combrink, W. Fullard en P.J.J.S. Els) deur die drie pasgestigte dogtergemeentes beroep en op Sondag 3 September maak hulle aan die ou moedergemeente bekend dat hulle die beroep aangeneem het. Ná 'n fakture van vyf maande word di. C.H.L. Mouton en W.C.O. du Toit op 24 Februarie 1951 gelyktydig as medeleraars bevestig.
Dendoricella flabelliformis
Dendoricella flabelliformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Fridtjof Nansen
Politikus en diplomaat
In Februarie en Maart het Nansen ’n reeks koerantartikels geplaas waarin hy sterk ten gunste van afskeiding was. Die nuwe eerste minister wou vir Nansen in die kabinet hê maar Nansen het geen politieke ambisie gehad nie. Op versoek van Michelsen is hy egter na Berlyn en daarna na Londen waar hy Noorweë se regsaak vir ’n afsonderlike konsulêre diens in die Engelssprekende wêreld in ’n brief aan The Times bepleit het. Op 17 Mei 1905, Noorweë se Grondwetdag, het Nansen ’n groot skare in Christiania toegespreek en gesê
Dendoricella flabelliformis
Die spons behoort tot die genus Dendoricella en tot die familie Dendoricellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur Hansen.
Fridtjof Nansen
Politikus en diplomaat
Hy het ook ’n boek geskryf getiteld Noorweë en die Unie met Swede om Noorweë se saak oorsee te stel.
Op 23 Mei het die Storting die Konsulaatwet deurgevoer en ’n afsonderlike konsulêre diens opgerig. Koning Oscar het nie hiertoe ingestem nie en op 27 Mei het die Noorweegse kabinet bedank sonder dat die koning dit erken het. Op 7 Junie het die Storting eensydig aangekondig dat die unie met Swede ontbind het. In ’n gespanne situasie het die Sweedse regering ingestem op die versoek van Noorweë dat die ontbinding deur ’n referendum deur die Noorse volk getoets moet word. Dit is op 13 Augustus 1905 gehou en die uitslag was oorweldigend ten gunste van afskeiding. In reaksie hierop het koning Oscar die kroon van Noorweë prysgegee maar die kroon van Swede behou. ’n Tweede referendum wat in November gehou is het bepaal dat die nuwe staat ’n monargie eerder as ’n republiek moes wees. In afwagting hiervan het Michelsel se regering die geskiktheid van verskeie prinse as kandidate vir die Noorse troon oorweeg. Koning Oscar van Swede het geweier dat enigeen uit die Huis van Bernadotte die posisie mag aanvaar, daarom was die voorkeurkeuse Prins Karel van Denemarke. In Julie 1905 het Michelsel vir Nansen op ’n geheime sending na Kopenhagen gestuur om Karel om te praat om die Noorse troon te aanvaar. Nansen was suksesvol; kort na die tweede referendum is Karel as koning van Noorweë gekroon en het hy die naam Haakon VII geneem. Hy en sy vrou, die Britse prinses Maud is op 22 Junie 1906 in die Nidaros-katedraal in Trondheim gekroon.
In April 1906 is Nansen aangestel as Noorweë se ambassadeur in Londen. Sy grootste taak was om met verteenwoordigers van die groot Europese magte saam te werk aan ’n Integriteitsverdrag wat Noorweë se posisie sou verseker. Nansen was gewild in Engeland en het goeie bande met koning Edward gehad; hy het egter die regsfunksies en diplomatieke pligte onaangenaam, “beuselagtig en vervelig” gevind. Hy kon sy geografiese en wetenskaplike belange steeds najaag deur kontakte met die Koninklike Geografiese Genootskap en ander geleerde liggame. Op 2 November 1907 is die verdrag onderteken en Nansen het sy taak as afgehandel beskou. Hy het op 15 November, teen pleidooie van onder andere koning Edward om te bly, uit sy pos bedank. ’n Paar weke later, terwyl hy nog in Engeland was as die koning se gas in Sandringham, het Nansen verneem dat sy vrou ernstig siek was met longontsteking. Op 8 Desember het hy tuiswaarts gekeer maar nog voordat hy Polhøgda kon bereik is hy per telegram in kennis gestel dat Eva oorlede is.
Oseanograaf en reisiger
Nadat hy gerou het, is Nansen terug na Londen. Hy is deur sy regering oorreed om sy bedanking te herroep tot na koning Edward se staatsbesoek aan Noorweë in April 1908. Sy formele aftrede van diplomatieke diens was op 1 Mei 1908, dieselfde dag waarop sy professoraat verander is van dierkunde na oseanografie. Hierdie nuwe aanwysing het die algemene karakter van Nansen se meer onlangse wetenskaplike belange weerspieël. In 1905 het hy die Sweedse fisikus Walfrid Ekman voorsien van die data wat die oseanografiese beginsel bekend as die Ekmanspiraal gevestig het. Ekman het, op grond van Nansen se waarnemings van oseaanstrome wat opgeneem is gedurende die Fram-ekspedisie, afgelei dat die effek van wind op die see se oppervlak strome veroorsaak wat “iets soos ’n spiraaltrap die dieptes in gevorm het”. In 1909 het Nansen met Bjørn Helland-Hansen saamgewerk aan ’n akademiese artikel Die Noorse See: Fisiese Oseanografie, gebaseer op Michael Sars se tog van 1900.
Nansen het reeds afgetree van arktiese eksplorasie; die beslissende stap was toe hy Fram aan sy landgenoot Roald Amundsen, wat ’n Noordpoolekspedisie beplan het, beskikbaar gestel het. Toe Amundsen van plan verander het en besluit het om liewer na die Suidpool te gaan, het Nansen hom ondersteun. Tussen 1910 en 1914 het Nansen deelgeneem aan verskeie oseanografiese reise. In 1910 het hy aan boord van die Noorse vlootvaartuig Fridtjof navorsing in die noordelike Atlantiese Oseaan gedoen, en in 1912 het hy sy eie seiljag, Veslemøy na Beereiland en Spitsbergen gevat. Die hoofdoel van die Veslemøy-vaart was om die soutgehalte in die Noordpoolse Seegebied te ondersoek. Een van Nansen se bydraes tot oseanografie was sy werk in die ontwerp van instrumente en toerusting; die “Nansenfles” wat gebruik word om diepwatermonsters te neem is tot in die 21ste eeu gebruik in ’n weergawe wat deur Shale Niskin vernuwe is.
Eschborn
Eschborn as militêre basis
Nadat die vliegveld in 1945 deur Amerikaanse magte ingeneem is, het dit tussen April en Mei van dié jaar nog as basis vir laaste lugoperasies gedien. Geasfalteerde aanloop- en landingsbane het eers in die Amerikaanse besettingstyd ontstaan, en so kon die vliegveld ná die oorlog 'n tyd lank as uitwyklughawe dien terwyl die lughawe in Frankfurt am Main heropgebou is. Met die heropening van Frankfurt se lughawe is alle vlugbedrywighede in Eschborn gestaak.
Op die vliegveldterrein, wat gedeeltelik in Schwalbach geleë is, het met Camp Eschborn 'n Amerikaanse militêre basis ontstaan waar pioniereenhede gestasioneer was. Ná die onttrekking van Amerikaanse magte is die terrein deur die stad Eschborn gekoop en tot 'n besigheidspark (Camp Phönix Park) omgeskep.
Ekonomie
Eschborn trek voordeel uit sy ligging net buite Frankfurt am Main asook laer belastingtariewe vir ondernemings. 'n Treinrit met elektriese pendelaarstreine vanaf die Mainmetropool se hoofstasie neem slegs enkele minute. So het talle ondernemings meer as 30 000 werkgeleenthede in Eschborn geskep wat hoofsaaklik in die suidelike besigheidspark (Gewerbegebiet Süd) asook in groot- en kleinhandelondernemings aan die stad se ooste- en westekant saamgetrek is.
Die meeste ondernemings, wat byna 90 persent van alle werksgeleenthede verteenwoordig, is in die dienstesektor bedrywig wat deur ondernemings soos Vodafone, Deutsche Bank, Deutsche Börse (Duitse Effektebeurs), VR Leasing, Siemens, Deutsche Telekom, Ernst & Young, IBM, Techem en Randstad Deutschland oorheers word. Die Suid-Koreaanse elektronikareus LG Electronics het sy Europese en Duitse hoofkwartiere, wat voorheen in respektiewelik Londen en Ratingen naby Düsseldorf gesetel was, in 2016/17 na Eschborn verskuif.
Fridtjof Nansen
Oseanograaf en reisiger
Op versoek van die Koninklike Geografiese Genootskap het Nansen begin werk aan ’n studie van Arktiese ontdekkings. Dit het ontwikkel in ’n tweedelige geskiedenis van die ontdekking van die noordelike gebiede tot die begin van die 16de eeu. Dit is in 1911 uitgegee as Nord i Tåkeheimen (In Noordelike Mis). Daardie jaar het hy ou bande met Kathleen Scott, die vrou van Robert Falcon Scott wie se Terra Nova-ekspedisie in 1910 na Antarktika vertrek het, versterk. Die biograaf Roland Huntford het beweer dat Nansen en Kathleen Scott ’n kortstondige liefdesverhouding gehad het. Baie vroue was aangetrokke tot Nansen en hy het die reputasie van ’n rokjagter gehad. Sy persoonlike lewe was in hierdie tyd onstuimig; In Januarie 1913 het hy nuus van Hjalmar Johansen se selfmoord ontvang na dié se terugkeer van Amundsen se suksesvolle Suidpool-ekspedisie. In Maart 1913 is Nansen se jongste seun, Asmund, oorlede na ’n lang siekbed.
Polly Draper
Polly Draper (gebore 15 Junie 1955) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Naked Brothers Band: The Movie (2005) en Stella's Last Weekend (2018), en in die televisiereekse Thirtysomething (1987) en The Naked Brothers Band (2007).