cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lettergreepskrif
Tale wat lettergreepskrif gebruik
Die Sjinese wigskrif en die Maja-skrif is in ’n groot mate lettergeepskrifte, maar is gebaseer op logogramme. Daar word dikwels na hulle verwys as logo-lettergreepskrifte. Hedendaagse Japannees gebruik twee lettergeepskrifte wat katakana en hiragana genoem word. Hulle word hoofsaaklik gebruik om sommige plaaslike woorde en grammatikale elemente te skryf, sowel as leenwoorde – hotel word byvoorbeeld met drie simbole geskryf: ホテル (ho-te-roe). Omdat Japannees baie lettergrepe met ’n konsonant en klinker gebruik, is ’n lettergreepskrif baie geskik vir die taal.
Bob Amsberry
Bob Amsberry (2 Junie 1928 – 21 November 1957) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Mickey Mouse Club (1955) en The Hardy Boys: The Mystery of the Ghost Farm (1957).
NG gemeente Middelburg, Mpumalanga
duimnael|regs|240px|Ds. en mev. D.F. Bosman was van 1874 tot 1880 Middelburg se eerste leraarspaar.
Die NG gemeente Middelburg (Mpumalanga) is 'n gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Oostelike Sinode. Dit was, voor die Transvaalse Kerk in twee, drie en later vier Sinodes verdeel het, die tiende oudste gemeente van dié kerk. Dit het vroeër bekendgestaan as die gemeente Middelburg, Transvaal, maar sedert omstreeks 1994 as Middelburg, Mpumalanga, om dit te onderskei van die Oos-Kaapse gemeente Middelburg.
Stigting
duimnael|320px|Nagmaal op Middelburg, Transvaal, geskilder deur W.H. Coetzer in 1938.
duimnael|links|270px|Ds. [[Alwyn Burger|A.P. Burger en mev. Janie Burger, 44 jaar lank leraarspaar.]]
links|400px|duimnael|Lede van die Ring van Lydenburg wat op [[17 Februarie 1905 op Carolina byeen was. Tweede van links sit ds. A.P. Burger van Middelburg, en naas hom di. H.J. Neethling (Lydenburg, voorsitter), A.G. du Toit (Carolina, scriba), P.W. Ennis (Ermelo), en H.T. Gonin (Belfast). Afgevaardigde kerkraadslede was oudl. J.J. Schutte en diak. C.L.W. von Zwiel (Lydenburg), oudl. J. de Clercq en diak. I.F. Haupt (Middelburg), oudle. L.D. Fourie en D. F. van Aardt (Ermelo), oudl. G.M. Britz en diak. J.C. Swanepoel (Roossenekal), oudl. G.J. van Loggerenberg en diak. P.D. Grobler (Carolina), en oudl. I.J. Breytenbach en diak. C.J. Maré (Belfast).]]
duimnael|regs|160px|Ds. W.J.G. Lubbe, leraar van 1950 tot 1952.
Die gemeente is op 13 Maart 1866 onder die naam "Nasaret" gestig. Die geskiedkundige gebeurtenis het plaasgevind op die plaas Elandspruit, wat aan ouderl. N.P. Prinsloo behoort het, en ongeveer 10 km buite die huidige dorp Middelburg geleë is. Gedurende die jaar 1866 is die dorp Nasaret opgemeet en uitgegee op 'n plaas wat aan die gemeente Lydenburg behoort het. Eers op 24 Februarie 1872 is Nasaret deur die staatspresident tot 'n afsonderlike distrik verklaar en is die heer A.B. Joubert as eerste landdros aangestel. Die tweede gebou wat opgerig is (in 1867), was 'n klein NG kerkie, waarvan die hoeksteen deur ds. Frans Lion Cachet gelê is. Hy is deur eerw. Merensky, 'n sendeling op Botshabelo, bygestaan.
Eerste twee leraars
Op 9 September 1874 het die gemeente sy eerste vaste leraar kon bevestig in die persoon van ds. D.F. Bosman, aan wie op 20 Desember 1880 weer demissie verleen is toe hy die beroep na Pietermaritzburg aanneem.
In 1884 is ds. A.P. Burger as herder en leraar bevestig, en 44 jaar lank bedien hy die gemeente tot by die aanvaarding van sy emeritaat in 1928. Met die uitbreek van die Tweede Anglo-Boereoorlog (1899-1902) sluit hy hom as veldprediker by die Middelburg-kommando aan, maar word in Februarie 1902 gevang en na Indië gestuur, waar hy in Shahjahanpur en in die kamp Bhimtal van die vrugbaarste maande van sy bediening beleef. Sy herinneringe hieraan is in Worsteljare, 'n boek deur sy seun ds. Attie Burger (die sanger Gé Korsten se skoonpa), weergegee.
Saam met ds. A.P. Kriel van Langlaagte kan ds. Burger as die grondlêer van die inrigtingsorg van die barmhartigheidsdiens van die Transvaalse NG Kerk gereken word. Op Middelburg rig hy in 1902 'n kinderhuis vir oorlogsweeskinders op wat vir die onderwys in die algemeen onteenseglik veel beteken. As voorsitter van die Commissie voor Armblanken (1906) verrig hy belangrike dienste om verarmde landgenote te rehabiliteer en is in dieselfde jaar verantwoordelik vir die stigting van die arbeidskolonie op Delagersdrift (Laersdrif). Hy en sy vrou het ook groot belangstelling in die sending en begin omstreeks 1905 met sendingwerk in Sekhukhuneland. Die eerste sendingstasie wat in die twintigerjare aldaar opgerig word, naamlik Burgerstasie, is na die egpaar genoem.
Ds. Hofmeyr
In Mei 1929 word ds. G W.S. Hofmeyr bevestig en 19 en 'n half jaar staan hy met toewyding in die gemeente tot by die aanvaarding van demissie op 9 November 1948. Met die gemeente se eeufeesviering in 1967 (om die een of ander rede het die stigtingsdatum mettertyd met 'n jaar aangeskuif) het ds. Hofmeyr die volgende oorsig van sy dienstyd in dié gemeente gegee: “Met my bevestiging in Mei 1929 het die gemeente ongeveer 1 800 lidmate getel. Daarna het jare van swaarkry gevolg, veral die depressie van 1930-'31. Dit het veroorsaak dat groot getalle lidmate – veral jongmense – na die stede verhuis het om 'n beter heenkome te soek. Dit het meegebring dat die ledetal mettertyd skerp gedaal het, later tot tussen 1 500 en 1 600.
“In daardie tyd het die Departement van Onderwys begin met sy sentralisasieskema om al die plattelandse skoolkinders na die dorpskole oor te plaas. Omdat net 'n klein persentasie van die plaaskinders in die skoolkoshuise gehuisves kon word, is van skoolbusse gebruik gemaak om die kinders te vervoer. Sommige van die soms in die snerpende koue en dan weer in snikhete hitte. Sentralisasie het toe meegebring die sluiting van elf of twaalf van ons buiteskole wat binne die grense van die gemeente geval het. Daardie buiteskole was in baie opsigte ligpunte in die gemeente wat toe uitgedoof is. In die buiteskole het die wyksmense vergader vir skoolkonserte, wyks- en Pinksterbidure en buitedienste, sodat die verdwyning van die skole 'n werklike verlies vir die kulturele en godsdienstige lewe van die gemeente was.
“Oorspronklik het die gemeente baie swak bygedra vir die Kerkfondse. Gemiddeld was die dankoffer-opbrengs ongeveer £700 per jaar. Gelukkig het met verloop van tyd 'n groot verbetering ingetree, in so 'n mate dat met die aanslag vir die Sinodale Fondse Middelburg later geplaas is in klas A – saam met die ryk gemeentes, soos bv. Ermelo en Pretoria. Hierdie verbetering was daaraan te danke dat die lidmate geleer het om te gee en te werk vir hulle Kerk. Wat ook veel bygedra het, is die feit dat die susters van die gemeente op die dorp die stelsel van sistematiese bydraes ingevoer het, waardeur tot £1 000 per jaar byeengebring is.
“Pinksterbidure was in die buitewyke geheel onbekend. Dus is programmas van dienste in al die buitewyke opgetrek, en Pinksteronderwerpboekies aan elke huisgesin in die buitewyke uitgedeel. Die gevolg was dat die opkomste baie bemoedigend was, sodat die laaste jare die gesamentlike afsluiting op Pinkster-Sondag in 'n goed gevulde kerk gehou is. Pinkster val gewoonlik in die oestyd; en so het baie vriende by die buitedienste hul beloftes gemaak van mielies, bone, aartappels ens. en is daar tot 100 mud ingesamel wat dan versprei is onder weeshuise en inrigtinge van die Kerk en die SAVF. Dat die gemeente geleer het om te gee, word ook bewys deur ruime bydreas vir Sending en Armsorg, vir die jaarlikse Transvaler-Kersfeesfonds, en ook vir die Mediese Fakulteit in Pretoria."
Die geskiedenis van die gemeente hang dus vir 'n lang tydperk van 64 jaar saam met die lewenswerk van hierdie twee leraars. Op 1 Februarie 1946 is ds. W.H.S. Barnard as medeleraar bevestig. Hy bly in die gemeente tot hy sy emeritaat aanvaar in Oktober 1973. Nadat ds. Hofmeyr in 1948 sy emeritaat aanvaar het, word ds. W.J.G. Lubbe op 19 Februarie 1950 as sy opvolger bevestig.
Kerkbou, uitbreidings en sending
Ds. A.P. Burger het die hoeksteen van die huidige kerkgebou op 2 April 1887 gelê en in die jaar 1890 is die kerk ingewy. In die eerste 85 jaar van die gemeente se bestaan is nege dogters van die moedergemeente afgestig, geheel of gedeeltelik. Die jongste gemeentes op Middelburg is Middelburg-Wes, wat in 1982 gestig is, en Dennesig in 1991. Net soos op talle ander groter dorpe en in die meeste stede van Suid-Afrika waar die moedergemeente algaande kleiner geword het terwyl ál meer lidmate verder weggetrek het van die middedorp af, het hierdie gemeente se lidmaattal in die drie dekades sedert 1985 afgeneem van 1 189 belydende en 621 dooplidmate in 1985 tot 550 belydende en 102 dooplidmate in 2015. Terselfdertyd het die Ring van Middelburg se belydende lidmate 'n geringe afname getoon van 8 617 tot 7 959 en die dooplidmate van 5 409 tot 2 513.
Reeds in die jaar 1910 is die NG sendinggemeente gestig, waar die Sending-kandidaat W.S. Bruwer in 1915 tot leraar bevestig is. Hierdie leraar het hier gestaan tot in Februarie 1946, toe hy demissie ontvang het. Sy opvolger was eerw. W.P. Dippenaar wat op 10 Augustus 1947 bevestig is. Ná sy vertrek na Odendaalsrus is 'n beroep andermaal op die emeritus-leraar W. S. Bruwer uitgebring en is hy opnuut op 5 Mei 1951 bevestig.
Erica macilenta
Erica macilenta is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Arbeidersparty (Suid-Afrika, 1969)
Die Arbeidersparty was 'n politieke party vir Kleurlinge wat van 1969 tot 1994 in Suid-Afrika bestaan het en jare lank deur Allan Hendrickse gelei is. Hoewel hulle uitgesproke teen apartheid gekant was, het hulle aan die Verteenwoordigende Kleurlingraad deelgeneem. Hulle was egter teen Umkhonto we Sizwe se guerrillastryd en die oproep om internasionale sanksies teen Suid-Afrika gekant.
Toe die Nasionale Party onder leiding van F. W. de Klerk besluit om nie-Wit lede te aanvaar, het talle Arbeiders oorgeloop en by die Nasionaliste aangesluit. In 1992 het 'n groep van 36 oudlede, gelei deur Jac Rabie, 'n mosie van wantroue teen Hendrickse uitgebring. Met dalende peilings kom Hendrickse tot die gevolgtrekking dat die Arbeidersparty se doel uitgedien is, en ontbind hy die party in 1994. Hendrickse en sy volgelinge het daarna by die ANC aangesluit.
Live CD
duimnael|250px|regs|Live CD van [[Ubuntu, wat Firefox, OpenOffice.org en Pidgin insluit]] 'n Live CD is 'n rekenaarbedryfstelsel wat direk kan hardloop vanaf 'n CD/DVD wanneer 'n rekenaar aangeskakel word. Dit is dus nie nodig om die bedryfstelsel op die rekenaar se hardeskyf te installeer nie. Ander draagbare media soos flitskywe word ook gebruik om bedryfstelsels te versprei.
Maurice Colbourne
Maurice Colbourne (24 September 1939 – 4 Augustus 1989) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Doctor Who (1963), The Onedin Line (1971), en Howards' Way (1985).
Live CD
Die "Live" verwys na die feit dat sulke verspreidings van die bedryfstelsels 'n volledige, funksionele, werkende bedryfstelsel op die verspreidingsmedium bevat. 'n Live CD verander nie die lêers van die bedryfstelsel wat reeds op die rekenaar geïnstalleer is nie tensy die programmatuur aangesê word om dit te doen. Sulke verspreidings sluit dikwels ook die meganismes en nutsprogramme in om permanente installering moontlik te maak, insluitende programme om partisies op die hardeskyf te skep. By verstek kan die gebruiker egter die rekenaar maklik na die vorige bedryfstelsel terugkeer deur bloot die LiveDistro uit die CD-drywer te haal en die rekenaar weer laat laai.
Die CD's maak dit tipies ook moontlik om die sagteware geheel en al slegs vanaf die RAM te hardloop ('n RAM disk). Dit bring egter mee dat die werkverrigting van die programme ietwat daaronder ly. Daar is selfs 'n paar LiveDistro's met 'n grafiese koppelvlak wat so min as 32MB RAM gebruik.
Geskiedenis
Aanvanklik is optiese skywe op rekenaars aangewend om slegs die installasielêers van 'n bedryfstelsel of program te bevat en is dikwels in argiewe in 'n kompakte formaat. Later is stelsels ontwikkel om dit moontlik te maak om 'n klein weergawe van die bedryfstelsel direk van 'n optiese skyf (DVD of CD) te laai om die installasie te kan laai of foutsporing op die rekenaar te doen. Die Linux verspreidings het ook aanvanklik die vermoë om vanaf die optiese skywe te laai bloot vir installasiedoeleindes gebruik. Die rede was grootliks dat die optiese skywe aanvanklik te stadig was om komplekse bedryfstelsels soos Linux te kon loop en daarom is bedryfstelsels gewoonlik altyd op hardeskywe geïnstalleer. In die geval van Linux het die vrye bedryfstelsel baie teenstand in die verbruikersmark ervaar vanweë die moeite en risiko wat betrokke was by die installering van 'n bykomende partisie op die hardeskyf. Die LiveCD begrip is later ontwikkel toe die hoeveelheid RAM in die tipiese masjien groot genoeg geword het en die CD-aandrywers vinnig genoeg was om dit prakties te maak om die bedryfstelselkern, die X11 venstermaker en grafiese koppelvlak direk vanaf die CD te laai sonder om die Bedryfstelsel se lêers op die hardeskyf te versteur. Die idee was dat iemand die stelsel met gerustheid kon evalueer sonder vrees dat sy hardeskyf met die oorspronklike bedryfstelsel daarop nie meer sal werk nie.
Die eerste Linux-gebaseerde Live CD was Yggdrasil Linux wat nie altyd goed gefunksioneer het nie omdat die CD-aandrywers van daardie tyd te stadig was. Die Debian-afgeleide Linux-verspreiding genaamd Knoppixis in 2003 vrygestel en was baie gewild vir gebruik as 'n dataherwinningstelsel en as 'n primêre verspreiding in eie reg. Sedert 2003 het die gewildheid van Live CD's baie toegeneem, gedeeltelik omdat [http:www.linux-live.org Linux Live scripts en remastersysdit baie maklik gemaak het om pasgemaakte Live CD's te bou.
Gebruike
Sommige LiveDistro's is ontwerp om te dien as 'n demonstrasie van 'n spesifieke bedryfstelsel (gewoonlik Linux of ander Vrye sagteware of oopbron sagteware bedryfstelsels).
Alhoewel sommige Live CD's geheel en al in geheue gelaai kan word om die optiese skyf vir ander doeleindes beskikbaar te maak, bly dit stadiger om data vanaf 'n optiese skyf te laai as om dit vanaf die hardeskyf af te laai en dit is om hierdie rede dat bedryfstelsels nie as 'n reël van optiese skywe geloop word nie. Ervare gebruikers gebruik ook die Live CD's om vas te stel tot welke mate die besondere bedryfstelsel versoenbaar is met die hardeware en randtoestelle van 'n spesifieke rekenaar. Die CD's kan dus ook gebruik word om rekenaars of randtoestelle te evalueer alvorens hulle aangekoop word vir gebruik saam met die bedryfstelsel.
Gebruikers kan ook LiveDistro's gebruik om foutsporing op hardeware te doen, veral in die geval waar 'n fout op 'n hardeskyf voorkom. Sommige Live CD's kan die lêers wat 'n gebruiker skep op 'n Windows-partisie, 'n USB-skyf, netwerkdrywer of ander media stoor.
LiveDistro's kan vir vele doeleindes aangewend word, insluitend die verskaffing van 'n omgewing om 'n Linux-verspreiding optimaal te installeer op 'n hardeskyf, die toets van nuwe weergawes van sagteware, die toets van hardeware, die herstel of herwin van 'n stelsel, 'n veilige omgewing te verskaf vir gaste, die kraak/steel van wagwoorde, toetsing van netwerksekuriteit en as 'n alternatiewe bedryfstelsel as 'n hardeskyf gefaal het.
Monteer sonder CD
Die lêers van 'n LiveDistro ISO-image kan vanaf Microsoft Windows gelaai word deur van 'n skyfnabootser soos Daemon Tools of 'n lusgemonteerde toestel in Unix gebruik te maak.
Brittney Karbowski
Brittney Karbowski (gebore 26 Junie 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Heaven's Lost Property the Movie: The Angeloid of Clockwork (2011) en Fairy Tail: The Movie - Dragon Cry (2017), en in die televisiereekse Fairy Tail (2009) en Parasyte: The Maxim (2014).
Bosniake
Die Bosniake (Bosnies: Bošnjaci/Бошњаци, [boʃɲǎːt͡si]; manlike enkelvoud: Bošnjak/Бошњак, vroulike enkelvoud: Bošnjakinja/Бошњакиња) is 'n Slawiese nasie en etniese groep inheems aan Bosnië en Herzegowina en aangrensende lande van die Balkanskiereiland, wat Bosnies, 'n Suid-Slawiese taal, as moedertaal praat. Hulle vorm volgens die grondwet saam met Kroate en Serwiërs die titulêre nasie van Bosnië en Herzegowina en maak volgens die laaste sensus van 1996 omtrent 46% van dié land se bevolking uit. Daarbenewens vorm Bosniake belangrike minderhede in Kosowo, Kroasië, Montenegro en Serwië.
Die meeste Bosniake is aanhangers van die Soennitiese Islam. Die Islamisering van Bosnië het met die Ottomaanse verowering in die 15de en 16de eeu begin.
Wêreldwyd leef tussen 2,8 en 4,6 miljoen Bosniake, waarvan sowat 1,8 miljoen in Bosnië en Herzegowina. Die Bosniese diaspora het veral as gevolg van drie gebeure in Bosnië en Herzegowina se geskiedenis in die buiteland gevestig:
Aloe sheilae
Aloe sheilae is 'n aalwyn wat endemies is aan die weste van Saoedi-Arabië op die Arabiese Skiereiland.
Morey Amsterdam
Morey Amsterdam (14 Desember 1908 – 27 Oktober 1996) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Beach Party (1963), Muscle Beach Party (1964), en Mr. Nobody (2009), en in die televisiereeks The Dick Van Dyke Show (1961).
Vinci
Vinci is 'n dorp en munisipaliteit in Toskane, Italië. Die dorp is in ongeveer 1250 gestig en is hoofsaaklik bekend vir sy nabyheid aan die geboorteplek van Leonardo da Vinci.
Vinci word deur die Toskaanse heuwels omring. Die Kasteel van Vinci, wat 'n toring as sy oorspronklike kern gehad het, is deur Conti Guidi gebou. In die tweede helfte van die 13de eeu, het Vinci onder die regsgebied van Florence geval, waarna die Guidi-familie die kasteel verkoop het. Dit is in 1260 deur die familie teruggekoop, maar slegs tien jaar later permanent aan Florence verkoop.
Die dorp ontvang jaarliks sowat 500 000 toeriste, wat die geboorteplek van Leonardo asook die Leonardo-museum besoek.
Steve Staley
Steve Staley is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Way of the Gun (2000), Serendipity (2001), en Final Fantasy VII: Advent Children (2005), en in die televisiereeks Bleach: Burîchu (2004).
Jill Kargman
Jill Kargman (gebore 1 Julie 1974) is 'n Amerikaanse aktrise.
Hoërskool Tuine
Die skoolhoof is K. Badenhorst en die adjunkhoof A. Grobler.
Aloe tomentosa
Aloe tomentosa is 'n aalwyn wat endemies aan die noorde van Jemen is.
Ben Dehaeck
Ben Dehaeck is ’n akteur, dramaturg en lektor in Drama aan die Universiteit van Stellenbosch. Hy speel ’n groot rol met die vestiging van die Breughel Teater in die bruin woonbuurt Cloetesville naby Stellenbosch.
Lewe en werk
Benoni Dehaeck is op 29 Desember 1922 in Roebrugge-Haringhe in België gebore. Hy bring sy vormingsjare in Vlaandere deur. Aan die Katholieke Universiteit van Leuven bekwaam hy hom as regsgeleerde en hy praktiseer as advokaat in Ghent tot 1965. Hierna kom hy na die Universiteit van Stellenbosch en is sedert 1965 ’n lektor by die Drama Departement van die Universiteit van Stellenbosch. As akteur speel hy hoofrolle in verskeie produksies in die H.B. Thom-teater, insluitende Macbeth (1967), Germanicus (1971), Die streke van Reinaard die Vos (1977), Legende van die liefde (1979) en Noag (1979). Hy is regisseur van produksies soos Yerma (1966), Koning Ubu (1968) en Die jakkalsstreke van Scapino (1986).
Hy speel ’n sleutelrol by die ontstaan en uitbreiding van die Breughel Teater in die bruin woonbuurt Cloetesville. Die finansiering hiervan word hoofsaaklik deur hom gedra, met die doel om ’n gemeenskapsentrum in Cloetesville op te rig waardeur mense na die teater gelok kan word. Hy bemoei hom sedert 1983 met hierdie gemeenskap toe hy begin met ’n dramagroep by die Hoërskool Cloetesville om drama in Stellenbosch te bevorder. Die Breughel Teatergroep spruit uit hierdie inisiatief en van 1983 begin hulle aan kompetisies deelneem, waarna hulle feitlik elke jaar die dramafees van die Departement van Onderwys en Kultuur van die Raad van Verteenwoordigers wen. In 1985 neem hulle met ’n Engelse drama deel en eindig tweede, terwyl hulle verskeie pryse vir beste akteurs, aktrises, dekor, byspelers en regisseur inpalm. Hierna word die Breughel Teater gebou en in 1986 geopen. Dramas soos Lusistrata, Noag, Kon-Tiki, Kneg van Twee meesters, die kinderprogram Doringrosie en skoolopvoerings van Die drie susters van Tsjechof tel onder die stukke wat onder sy leiding en regie opgevoer word. Ander opvoerings onder sy direksie sluit in Vanaand improviseer ons van Luigi Pirandello en Drie Dae Meester. Hy verwerk Euripides se Medea in Afrikaans onder die titel Medeia-Ballade. Hierdie produksie sluit dans, mimiek en dialoog in, word sterk beïnvloed deur Anouilh se verwerking en is eg Suid-Afrikaans in uitbeelding. Die opvoering hiervan deur die Breughel Teatergroep wen in 1996 die ATKV-prys by die Karoo Amateurtoneelfees.
Skryfwerk
Saam met Herman Pretorius skryf hy die lang eenbedryf Die koningin en die nar. Die koningin en die nar Touissant (wat beteken “Allerheilige aand) woon in die nar se vervalle woning wanneer die vreemdeling Gottfried (wat beteken “die vrede van God) daar opdaag. Die drie karakters maak beurte om op die troon te sit, simbolies van hoe die koning, die nar en die heilige periodiek die troon van elkeen se denke en selfsiening verteenwoordig. In sy vergaan ervaar die nar eindelik werklik die vrede van God. Die stuk lewer ’n deernisvolle blik op die basiese dinge op aarde, naamlik mag, liefde, dood en lewe, sowel as die neiging tot manipulasie in menslike verhoudings. In 1987 word Die koningin en die nar by die ATKV Kampustoneelfees opgevoer, met Dehaeck self in die rol van die nar, waarna dit ook by die H.B. Thom-teater opgevoer word.
Ander dramas uit sy pen is die eenbedrywe Doepie se troue, Oidipoes en Ballade van Rama en Mara (wat in 1975 vir die eerste keer opgevoer word). Vollengte dramas is Die spel van wit en swart wat in 1990 by Kampustoneel opgevoer word en Comedia rituale, wat in 1991 by Kampustoneel opgevoer word. Lucy Strata (’n Afrikaanse verwerking van Aristophanes se Lysistrata) is in 1986 die gesamentlike wenner van die Kellerprinz Dramafees, terwyl Die wraak van ex-koningin Bobbit in 1994 deur die Departement van Onderwys en Kultuur in die Wes-Kaap bekroon word as die beste Afrikaanse jeugdrama. Die Gangsters word vir die eerste keer in 1997 opgevoer en hy toer met hierdie opvoering deur België. By die 2016 Woordfees op Stellenbosch word hierdie drama weer opgevoer, ter viering van sy bydrae in Cloetesville met sy Breughel Teatergroep. In hierdie drama ondersoek ’n aantal sleutelkarakters oor kleur- en geloofsgrense heen voorveronderstellings van goed en kwaad in die samelewing. Die komiese danser het sy debuut in 1999.
Hy vertaal Carlo Goldoni se Kneg van twee meesters, Felix Timmermans en Eduard Veterman se En waar de ster bleef stille staan as Drie konings met die ster, Moliére se Scapino (waarmee hy in opvoering met die Breughel Teatergroep in 1987 die ATKV se hoofprys in hulle Amateur Toneelkompetisie wen) en Leo Tolstoy se Geskiedenis van ’n perd (wat in 1991 die ATKV se Amateur Toneelkompetisie wen en vir watter opvoering hy bekroon word met ’n erepenning vir die vindingrykste regisseur). Hy verwerk ook Euripides se Medea in Afrikaans onder die titel Medeia-Ballade.
Eerbewyse
In 1990 verower hy ’n Vita-toekenning vir sy bydrae tot drama-opleiding en gemeenskapsteater in die Wes-Kaap en in 1997 verower hy ’n Fleur du Cap-toekenning vir sy lewenswerk in die teater. In 2004 ontvang hy ’n merietetoekenning van die Wes-Kaapse Departement van Omgewings- en Kultuursake uit erkenning vir sy buitengewone bydrae tot die uitvoerende kunste. Die Stellenbosch Erfenisprojek vereer hom in 2013 met ’n eretoekenning. Die ouditorium van die Breughel Teater in Cloetesville naby Stellenbosch word in 2014 na hom vernoem.
Celastraceae
Celastraceae is die saffraan-familie wat hoort tot die orde Celastrales. Die familie is taamlik groot met 70 genera in die warmer gedeeltes wêreldwyd en daar is 18 genera in Suid-Afrika.
Weervoorspelling
Weervoorspelling is die toepassing van wetenskap en tegnologie om die toestand van die atmosfeer vir 'n gegewe plek te voorspel. Mense probeer al vir millennia informeel om die weer te voorspel, en sedert die negentiende eeu word dit formeel gedoen. Weervoorspelling word gedoen deur kwantitatiewe data te versamel oor die heersende toestand van die atmosfeer op 'n gegewe plek en dan die wetenskaplike begrip van atmosferiese prosesse aan te wend om te projekteer hoe die atmosfeer sal verander.
Voorspellings raak dus minder akkuraat as die tydsverskil tussen die huidige tyd en die tyd waarvoor die voorspelling gemaak word (die omvang van die voorspelling) groter word. Die groter geheel en model ooreenkomste word gebruik om die fout te beperk en die mees waarskynlike uitkoms te kies.
Daar is verskillende eindgebruike van weervoorspellings. Weerwaarskuwings is belangrik, want hulle word gebruik om lewe en eiendom te beskerm. Voorspellings gebaseer op temperature en neerslag is belangrik vir die landbou, en daarom ook vir handelaars binne die kommoditeitsmarkte. Temperatuurvoorspellings word gebruik deur nutsmaatskappye om geskatte aanvraag oor die korttermyn te bepaal. Op 'n alledaagse basis gebruik mense die weervoorspelling om te besluit wat om elke dag aan te trek. Buitemuurse aktiwiteite kan erg ingekort word deur swaar reën, sneeu en koue wind. Voorspellings kan dus gebruik word om aktiwiteite te beplan, en om vooruit te beplan en te oorleef.
Die inligting word aan 8 hoofversamelsentra gestuur, naamlik in Kaapstad, Port Elizabeth, Durban, Bloemfontein, Upington, Windhoek en O.R. Thambo-lughawe, en van die sentra na die hoofkantoor van die Weerburo in Pretoria. Die Weerburo, wat onder die Departement van Vervoer ressorteer, het landlynverbindings met lande soos Botswana, Mosambiek en Zimbabwe. Volgens ooreen koms word metings oor die hele wêreld op 4 vasgestelde tye gedoen: 00h00 (middernag), 06h00, 12h00 en 18h00 GT (Greenwich-tyd). In SAST (Suid-Afrikaanse Standaardtyd) is dit 02h00, 08h00, 14h00 en 20h00.
Verskeie instrumente word by weerstasies gebruik om weerverskynsels te meet. Metings word gedoen van die temperatuur (termometer), lugdruk (barometer), lugvogtigheid (higrometer), windsnelheid en -rigting (anemometer), reënval (pluviometer) en hoeveelheid en duur van sonskyn (solarimeter en sonskynmeter). Die tipe reën - motreën, mis, donderstorm - en die wolkhoogtes, -tipes en bewolkingsgraad word ook bepaal. Die gegewens word in kodevorm per telefoon, telegram, radio of druktelegraaf na die hoofsentra gestuur.
Die kode waarin die inligting gestuur word, bestaan uit 'n reeks vyfsyfergroepe in 'n standaardvolgorde. Dit kan by enige weerstasie in enige land "gelees" word. In die kode 00590 42712 16809 12521, ensovoorts, gee die eerste groep die stasienommer aan (in die geval Durban). Die tweede groep beteken dat die wolkbedekking 4 (uit 8) is, met ander woorde die lug is half bedek, die windrigting (27) is wes 270° en dit waai met 'n snelheid van 12 knope. Die derde groep dui die sigbaarheid aan (1 600 m) en se dat 'n ligte reënbui uitgesak het (80) terwyl die metings gedoen is, voorafgegaan deur 'n donderbui. In die vierde groep word die lugdruk (1012,5 mb) en die temperatuur (21 °C) aangedui. Afgesien van die metings wat op die aardoppervlak gedoen word, is inligting oor weerstoestande in die boonste lae van die atmosfeer noodsaaklik vir akkurate weervoorspelling.
Hierdie inligting word verkry deur radiosondes in die lug op te stuur. Die radiosonde bestaan uit 'n waterstofballon en dra ŉ radiosender en meet instrumente vir lugdruk, temperatuur, windsnelheid, ensovoorts. Die ballon, wat deur radar gevolg word, styg soms tot ŉ hoogte van 30 km. Metings van die weerstoestande word deurentyd na die weerstasie teruggesend. Die toerusting word soms herwin (met behulp van valskerms), maar miljoene rande per jaar word deur die wêreld se weerstasies aan radiosondes bestee.
Die sinoptiese kaart
gebiede by dieselfde druk met mekaarverbind) en die hoe- en laedrukgebiede word bepaal. Temperature word ingeskets en fronte word aangetoon. Inligting oor toestande in die bolug word bygevoeg. As hierdie kaart met vorige kaarte vergelyk word, word ŉ duidelike beeld van die veranderingspatrone in die weer verkry en die rigting en snelheid van koue of warm fronte, werwelwinde, ensovoorts, kan bepaal word. Op grond hiervan maak die weervoorspellers afleidings van die moontlike weersomstandighede in die volgende paar uur of dae. Daaglikse weervoorspellings vir die publiek word oor die radio en op televisie verskaf.
Oorsake van weerstoestande
Die weer hang grotendeels af van die ontwikkeling en beweging van hoë en laedrukstelsels. Laedrukstelsels ontstaan wanneer swaar, koue lug van die poolstreke af die warm, ligte, subtropiese lugstrome ontmoet. In die Suidelike Halfrond beweeg laedrukstelsels (siklone) kloksgewys en hulle word gekenmerk deur stygende lugstrome, wat wolke en ook reën kan veroorsaak. Suid-Afrika se weer word grootliks beïnvloed deur hoëdrukstelsels (antisiklone) wat uit warm lugmassas bestaan en gewoonlik uit die weste oor die land beweeg.
Hulle draai antikloksgewys en word gekenmerk deur dalende lugstrome, wat wolke laat verdamp en droë weer tot gevolg het. Wanneer koue pool lug en warm, subtropiese lug bymekaarkom, word 'n front gevorm. As die koue lug die warm lug wegdruk, word dit 'n koue front genoem, en omgekeerd. So 'n koue front wig onder die warm lug in en dwing die warm lug teen 'n skerp helling boontoe. Adiabatiese afkoeling vind plaas, wolke word gevorm en reën kan uitsak.
As die warm lugmassa die koue lug wegstoot (warm front), skuif dit terselfdertyd teen 'n vlak helling bo-oor die koue lug. Wolke word dan oor 'n baie breër gebied gevorm. Die temperatuurverskil wat deur warm fronte veroorsaak word, is selde merkbaar, maar koue fronte laat die temperatuur skerp daal.
Satellietwaarnemings
Satelliete word al hoe meer vir weerkundige waarnemings gebruik. Die eerste weersatelliet (Tiros) is in 1960 deur die VSA gelanseer, gevolg deur talle ander. Sommige is in 'n geostatiese baan geplaas, met ander woorde hul wentelperiodes is dieselfde as die van die aarde en dit lyk asof hulle in een posisie bokant die aarde stilstaan. Ander satelliete word in ŉ baan om die pole geplaas en hulle dek die hele aardoppervlak binne 12 uur. Infrarooikameras maak dit moontlik om nagfoto's te neem.
In Suid-Afrika word satellietfoto's by Hartebeesthoek in Gauteng opgevang. Satelliete het 'n belangrike doel, veral oor gebiede waar daar geen weerstasies is nie, soos die oseane en sommige onherbergsame gedeeltes van die aarde. Foto's van wolkverspreiding is van groot hulp vir weervoorspellers, veral om die ontstaan en beweging van fronte en werwelstorms na te spoor. Die vertikale temperatuurverspreiding kan ook bepaal word uit die metings wat deur satelliete gedoen word. Satelliete kan moontlik 'n alternatief bied vir die gebruik van die duur radiosondes.
Langtermynvoorspelling
Langtermynvoorspelling is baie moeiliker as daaglikse voorspellings omdat soveel faktore die weer beïnvloed. Dit bestaan gewoonlik uit seisoenvoorspellings, byvoorbeeld of die jaarlikse reënval van die normale sal afwyk, of die winter kouer, warmer of normaal, langer of korter sal wees, ensovoorts.
Studies van weerpatrone oor 'n lang tydperk is ŉ belangrike hulpmiddel. In Europa is redelik volledige weerstatistiek van die afgelope 100 jaar beskikbaar. Die gebruik van rekenaars maak dit ook moontlik om groot hoeveelhede inligting te verwerk en sodoende weerpatrone te identifiseer.
Praktiese gebruik van weervoorspelling
Weervoorspelling is van die uiterste belang vir die lugvaart. Geen vliegtuig sal opstyg voordat volledige inligting oor weerstoestande op die vlugroete beskikbaar is nie. Elke groot lughawe het 'n weersentrum, en duisende waarnemers langs die vlugroetes verskaf gereeld inligting in verband met weersomstandighede.
'n Uitstekende kommunikasienetwerk maak dit moontlik om die jongste gegewens dadelik beskikbaar te stel. Omdat die landbou so afhanklik van die weer is, vind boere ook baat by akkurate weervoorspellings. Waarskuwings van koue fronte, ryptoestande, reën, ensovoorts, stel boere daartoe in staat om hul boerdery te beplan. Werwelwinde – verwoestende tropiese siklone- is jaarliks die oorsaak van groot skade en verlies aan menselewens. As weerstasies betyds waarskuwings kan verskaf, kan die nodige voorsorgmaatreëls getref word, of die gevaargebiede kan ontruim word.
Antieke voorspellings
Vir eeue het mense probeer om die weer te voorspel. In 650 v.C. het die Babiloniërs die weer voorspel uit die wolkpatrone sowel as astrologie. In ongeveer 340 v.C. beskryf Aristoteles weerpatrone in Meteorologica. Later het Theophrastos 'n boek saamgestel oor weervoorspelling, bekend as die Book of Signs. Chinese weervoorspellings strek ten minste so ver terug as 300 v.C. wat ook omtrent dieselfde tyd is wat die antieke Indiese sterrekundiges weervoorspellingsmetodes ontwikkel het. In 904 AD bespreek Ibn Wahshiyya se Nabatean  Agriculture  weervoorspelling van atmosferiese veranderinge en tekens van die planeet se astrale veranderinge; tekens van reën gebaseer op waarneming van die maanfases; en weervoorspellings gebaseer op die beweging van die winde.
Antieke weervoorspellingsmetodes het staatgemaak op patrone wat waargeneem is van gebeure, ook genoem patroonerkenning. Byvoorbeeld, indien die sonsondergang besonder rooi was, was dit gewoonlik die volgende dag mooi weer. Hierdie ervarings wat deur geslagte heen versamel is, het weerkennis geskep. Dit was egter nie altyd betroubaar nie en baie daarvan kon sedertdien nie streng statistiese toetse slaag nie.
Moderne metodes
Sedert die uitvinding van die elektriese telegraaf in 1835 het die moderne era van weervoorspelling begin. Voor dit was die vinnigste wat ver weerverslae kon reis sowat 100 myl per dag (160 km per dag), maar dit was gewoonlik 60-120 km/dag (40-75 myl/dag) (land- of seelangs). Teen die laat 1840's is die telegraafverslae vanoor 'n wye gebied feitlik onmiddellik ontvang, wat voorspellings van weerstoestande makliker gemaak het.
Die twee mans wat die krediet gekry het van vooruitskatting as 'n wetenskap was 'n beampte van die Britse Vloot, Francis Beaufort en sy protégé, Robert FitzRoy. Albei was invloedryke mense in die Britse vloot- en regeringskringe. Ten spyte dat hulle belaglik gemaak is deur die pers, het hul werk wetenskaplike geloofwaardigheid gekry. Dit is deur die Vloot aanvaar en het die basis gevorm vir die kennis van vandag se weervoorspelling.
Robert FitzRoy is in 1854 as hoof van 'n nuwe afdeling binne die "Board of Trade" aangestel om te handel met die versameling van weerdata op see as 'n diens aan seevaarders. Dit was die voorloper van die moderne meteorologiese kantoor. Al die skeepskapteins was getaak met die insameling van weerdata en die ordening en berekening daarvan deur die gebruik van toetsinstrumente wat vir hierdie doel gemaak was. 'n Storm wat in 1859 die verlies van die Royal Charter veroorsaak het, het FitzRoy geïnspireer om kaarte te ontwikkel waardeur voorspellings gemaak kon word en wat hy “voorspelling van die weer" genoem het en daardeur die skepper van die term geword het.  Vyftien landstasies is gestig om met gebruik van die nuwe telegraaf daagliks op vasgestelde tye verslae van die weer aan hom oor te dra wat gelei het tot die eerste stormwaarskuwingsdiens. Sy waarskuwingsdiens vir die skeepvaart het in Februarie 1861 begin met die gebruik van telegraafkommunikasie. Die eerste daaglikse weervoorspellings is gepubliseer in The Times in 1861. In die volgende jaar is 'n stelsel ingestel waar stormwaarskuwingskegels by die belangrikste hawens gehys is wanneer 'n storm verwag is. Die Weather Book wat FitzRoy in 1863 gepubliseer het, was die wetenskaplike mening van die tyd ver vooruit.
Soos die elektriese telegraafnetwerk uitgebrei het wat tot vinniger verspreiding van waarskuwings gelei het, is 'n nasionale waarnemingsnetwerk ontwikkel wat gebruik kon word om sinoptiese ontledings te voorsien. Instrumente wat met behulp van fotografie voortdurende variasies in meteorologiese parameters kon waarneem is aan die verskillende weerstasies voorsien deur die Kew Sterrewag – hierdie kameras is uitgevind deur Francis Ronalds in 1845 en sy barograaf is vroeër gebruik deur FitzRoy.
Dit het gou duidelik geword dat 'n standaard beskrywing van wolke nodig is om akkurate inligting oor te dra. Dit is bereik deur middel van 'n reeks klassifikasies deur Luke Howard in 1802, en gestandaardiseer in die International Cloud Atlas van 1896.
Numeriese voorspellings
Dit was eers in die 20ste eeu dat vooruitgang in die begrip van atmosferiese fisika gelei het tot die stigting van die moderne numeriese weervoorspelling. In 1922 het die Engelse wetenskaplike, Lewis Fry Richardson Weather Prediction by Numerical Process, gepubliseer nadat hy notas en afleidings gevind het waaraan hy gewerk het as 'n ambulansbestuurder in die Eerste Wêreldoorlog. Hy het daarin beskryf hoe klein terme in vergelykings verwaarloos word, en dat 'n skema in tyd en ruimte uitgedink kan word om oplossings te vind vir numeriese voorspellings.
Richardson het 'n groot ouditorium gevisualiseer met duisende mense wat die berekeninge doen en na ander aangee. Die aantal berekeninge was egter te veel om sonder rekenaars te doen en die grootte van die rooster en tydstappe het gelei tot onrealistiese resultate.
Dit is later deur middel van numeriese analise bevind dat dit die gevolg was van numeriese onstabiliteit. Die eerste gerekenariseerde weervoorspelling is uitgevoer deur 'n span gelei deur die wiskundige, John von Neumann, wat  Numerical Integration of the Barotropic Vorticity Equation in 1950 uitgegee het. Praktiese gebruik van numeriese weervoorspelling het in 1955 begin, aangespoor deur die ontwikkeling van programmeerbare elektroniese rekenaars.
Die eerste daaglikse weervoorspellings ooit was gepubliseer in The Times op 1 Augustus 1861, en die eerste  weerkaarte is later in dieselfde jaar geproduseer. In 1911 het die Met Office die eerste mariene weervoorspellings via radio begin uitsaai. Dit het stormwaarskuwings vir gebiede rondom Groot-Brittanje ingesluit. In die Verenigde State van Amerika is die eerste openbare radio voorspellings in 1925 gemaak deur Edward B. "E. B." Rideout op WEEI, die Edison Electric Illuminating stasie in Boston. Rideout het van die V.S. Weerburo gekom, soos ook WBZ weervoorspeller G. Harold Noyes in 1931.
Die wêreld se eerste televisie weervoorspellings, insluitend die gebruik van weerkaarte, is eksperimenteel uitgesaai deur die BBC in 1936. Dit is in 1949 in gebruik geneem, ná die Tweede Wêreldoorlog. George Cowling het in 1954 die eerste weervoorspelling voor 'n weerkaart op televisie gegee. In Amerika is eksperimentele televisievoorspellings gemaak deur James C Fidler in Cincinnati in óf 1940 óf 1947 op die DuMont Television Network. In die laat 1970's en vroeë 80's, was Johannes Coleman, die eerste weerman op die ABC-TV se Good Morning America, ook die pionier in die gebruik van aanlyn  satellietinligting en rekenaar-grafiese beelde vir televisie weervoorspellings. Coleman was 'n medestigter van The Weather Channel (TWC) in 1982. TWC is nou 'n 24-uur kabelnetwerk.
Asidogenese
Asidogenese verteenwoordig die tweede stap in die vier stadia van anaërobiese vertering:
Anaërobiese vertering is 'n komplekse biochemiese proses wat deur 'n groep mikro-organismes aan die gang gesit word en waarin organiese verbindings na metaan en koolstofdioksied omgeskakel word.
Rooipendoring
Die Rooipendoring (Gymnosporia senegalensis) - voorheen Maytenus senegalensis - is 'n klein boompie wat voorkom in KwaZulu-Natal en die noordelike dele van Suid-Afrika en is ook volop in die Nasionale Kruger Wildtuin, waar dit eerder as 'n struik groei. Die boom se takke is reguit en bewapen met tot 4 cm lange dorings. Die blare is blougroen en die rande is fyn getand. Die boom dra roomwit, wit of groenerige wit blomme van ongeveer 4 mm in deursnee in oorvloed. Die bloeisels val egter redelik maklik af en dan lyk dit asof confetti onder die boom gesprei is. Daarom staan die boom bekend as die Confetti spikethorn in Engels.
In Asië en Europa kom die boom in Afghanistan, Indië, Iran, Jemen, Oman, Pakistan, Saoedi-Arabië en Spanje voor.
Die spesie het vier subspesies:
Die boom se FSA-nommer is 402
Sage Stallone
Sage Stallone is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Rocky V (1990), Daylight (1996), en The Manson Family (1997).
Kokoboom
Die boom se FSA-nommer is 403.
Tom Moore (akteur)
Tom Moore (1 Mei 1883 – 12 Februarie 1955) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Brown of Harvard (1918), One of the Finest (1919), en Side Street (1929).
Kokoboom
Sinonieme
Die boom het 36 sinonieme:
Bill English
Sir Simon William English KNZM (gebore op 30 Desember 1961) is 'n afgetrede politikus van Nieu-Seeland wat van 2016 tot 2017 as die 39ste premier van Nieu-Seeland gedien het. Hy was die leier van die Nasionale Party van 2001 tot 2003 en 2016 tot 2018, en het ook twee termyne as leier van die opposisie gedien.
English was 'n boer en 'n staatsamptenaar voordat hy die politiek betree het, en hy is in 1990 tot die Nieu-Seelandse parlement verkies as die kandidaat van die Nasionale Party in die Wallace-kiesafdeling. Hy is in 1996 in die kabinet aangestel en in 1999 as minister van finansies aangestel, hoewel hy minder as 'n jaar gedien het as gevolg van sy party se groot verloor tydens die algemene verkiesing van 1999. In Oktober 2001 het English Jenny Shipley vervang as die leier van die Nasionale Party (en gevolglik as leier van die opposisie). Hy het die party tot die ergste nederlaag in die algemene verkiesing van 2002 gelei, en in Oktober 2003 is hy as leier deur Don Brash vervang.
In November 2006, ná Brash se bedanking, word English adjunkleier onder John Key. Na die oorwinning van die Nasionale Party in die algemene verkiesing in 2008, word hy adjunkpremier en ook vir die tweede keer minister van finansies. Onder English se leiding het die ekonomie van Nieu-Seeland bestendige groei gehandhaaf gedurende die Nasionale Party se drie regeringstermyne. Hy het 'n lysverkose-LP geword nadat hy onttrek het aan die algemene verkiesing in 2014.
John Key het bedank as leier van die Nasionale Party en as premier in Desember 2016. English het die gevolglike leiersverkiesing onbestrede gewen en is op 12 Desember 2016 as premier ingelyf. In die algemene verkiesing van 2017 het die Nasionale Party die grootste aantal setels gewen, maar kon nie 'n meerderheid behaal nie. Ander partye met 'n magsbalans het geweier om die bestaande regering te steun, en English is daarna as premier vervang deur Jacinda Ardern, leier van die Arbeidersparty. English het aanvanklik voortgegaan as leier van die opposisie, maar het op 27 Februarie 2018 as leier van die Nasionale Party bedank en twee weke later die parlement verlaat.
Aloe torrei
Aloe torrei is 'n aalwyn wat endemies aan Mosambiek is en kom in die Namuliberge voor.
Alexandria Karlsen
Alexandria Karlsen (gebore 26 Oktober 1978) is 'n Amerikaanse aktrise.
Gqeberha
Gqeberha (tot 2021 Port Elizabeth, Xhosa: iBhayi; Zoeloe: Bhayi), wat in die volksmond in Afrikaans dikwels "Die Baai" of net "PE" genoem word, is 'n hawestad geleë aan Algoabaai, in die Oos-Kaapprovinsie, Suid-Afrika, 763 km oos van Kaapstad. Met 'n bevolking van 312 390 (2011) is Gqeberha die grootste stedelike nedersetting in die Oos-Kaapprovinsie. Met die Nelson Mandela-universiteit (voorheen Universiteit van Port Elizabeth) het die stad dekades lank oor die enigste tweetalige universiteit in die land beskik.
Gqeberha, wat van 'n klein militêre buitepos tot die vyfde grootste stad en die derde belangrikste seehawe in Suid-Afrika gegroei het, strek oor sestien kilometer langs die kus van die Indiese Oseaan. Die warm subtropiese klimaat, 'n polsende naglewe en lang wit strande soos King's Beach, Humewood, Hobie en Pollock, waarvan sommige in die binnestad lê, maak van die stad 'n gewilde toeristebestemming. Humewoodstrand is as 'n blouvlagstrand gesertifiseer.
In 2001 het Port Elizabeth saam met Uitenhage, Despatch en ander gebiede in die omgewing deel geword van die Nelson Mandelabaai Metropolitaanse Munisipaliteit met 'n geskatte bevolking van 1 152 915 in 2011. Sedert 21 September 2022 dien Retief Odendaal van die Demokratiese Alliansie (DA) as uitvoerende burgemeester van Gqeberha en omstreke.
Geografie en klimaat
Gqeberha is in die suide van Suid-Afrika en die provinsie Oos-Kaap, sowat 770 kilometer oos van Kaapstad op dieselfde breedtegraad soos dié Moederstad geleë. Die stad strek oor 16 kilometer langs die kus van die Algoabaai aan die Indiese Oseaan. Van Port Elizabeth se bekende strande is in die stadsentrum geleë. Die stad staan in Suid-Afrika bekend as "die winderige stad" en "die vriendelike Stad". In die suide van Gqeberha lê Kaap Recife met die Kaap Recife-vuurtoring.
Gqeberha het 'n subtropiese klimaat met ligte reën dwarsdeur die jaar. Die gebied is tussen die winterreënval, Mediterreense klimaatgebiede van die Wes-Kaap en die somerreënvalstreke van Oos-Suid-Afrika geleë. Die winters is koel maar sag en die somers is warm, maar aansienlik minder vogtig en warm as meer noordelike dele van Suid-Afrika se ooskus. Gqeberha se weer word deur die warm Agulhasstroom beïnvloed.
Die bemannings van 21 bote, wat tydens die Groot Suidoosterstorm van 31 Augustus 1902 vergaan of Noordeinde-strand toe gespoel is, was minder gelukkig. 41 bemanningslede en reddingspersoneel het verdrink. Die meeste van hulle het hul laaste rusplek op die Suideind-begraafplaas gevind.
Vroeë geskiedenis
Die eerste bewoners van die streek rondom Algoabaai was voorsate van die San wat sowat 100 000 jaar gelede hier gejag en veldkosse versamel het. Omstreeks 2 000 jaar gelede het swart akkerbouers, wat as voorsate van die Xhosavolk beskou word, vanuit die noorde na die gebied gemigreer en die inheemse bevolking uiteindelik verdryf of geassimileer.
Die eerste Europeërs, wat die gebied verken het, was Portugese seevaarders. Bartolomeus Dias het in 1488 op St. Croix-eiland in Algoabaai geland en 'n kruis opgerig, terwyl Vasco da Gama in 1497 die nabygeleë Voëleiland ontdek het. Die streek sou vervolgens eeue lank as 'n "landingsplek met varswater" op seekaarte verskyn.
Een van die Portugese hoofdoelwitte in die Indiese Oseaan was die oorname van die winsgewende seehandel tussen die kusgebiede van Oos-Afrika en Indië wat oorspronklik deur Arabiese en Afro-Arabiese handelaars oorheers is. Met die oorname van dié handel het die Portugese handelsbande met hul Indiese kolonie Goa aangeknoop. Die Portugese naam Algoa beteken "[op pad] na Goa", net soos die naam van die seehawe, wat verder noord in die huidige Mosambiek geleë was, Delagoa, as "vanaf Goa" vertaal kan word.