cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Korrosie
Tipes korrosie van legerings
Korrosie kan egter ook voorkom sonder metaalverlies. In die geval van waterstof verbrossing diffundeer waterstof tot in die metaal en reageer met die die koolstof in die staal wat die staal sterkte gee. Die koolstof word omgeskakel na metaan en kom uit oplossing uit die metaal. Die staal verloor sy sterkte en kan swig onder die druk in die proses. Om dit te bekamp word klein hoeveelhede Cr en Mn bygevoeg.
Korrosie in waterige media
Waterige media verwys na oplossing wat genoeg water en opgeloste stowwe bevat sodat die medium elektriese stroom kan gelei. 'n Elektries geleidende medium is 'n voorvereiste vir elektrochemiese vorms van korrosie. In hierdie gevalle kan 'n stroombaan ontstaan waarvan een deel in die geleidende medium vloei tussen 'n anode en 'n katode is en die ander deel in 'n elektriese verbinding tussen die anode en die katode. Die anode en katode op dieselfde metaal of verskillende metale wees en kan ook gedurig van posisies verander. Die korrosie (roes) van yster staaf wat by 'n drom vol reënwater uitsteek is 'n tipiese voorbeeld van elektrochemiese korrosie. By die oppervlak van die water is die konsentrasie van opgeloste suurstof uit die atmosfeer tipies hoog omdat die water daar in direkte kontak met die suurstof is. Waar die yster staaf by die water uitsteek is die volgende elektrochemiese reaksie tipies op die metaal oppervlak plaas
O2 + 2H2O + 4e- ↔ 4OH-
Die elektrone vir die vorming van die hidroksied anione word verskaf deur yster wat in oplossing gaan:
Fe ↔ Fe 2- + 2e-
Die oppervlak waar die yster elektrone afgee word die anode genoem. Die yster(ii) anione gaan in oplossing en die elektrone vloei in die metaal na die katode waar die elektrone deur die suurstof en water opgeneem word.
Anne Barnard
Lady Anne Barnard (12 Desember, 1750 – 6 Mei, 1825) was 'n Skotse digteres en brieweskryfster. Lady Anne Barnard was een van die ou Kaap se mees omstrede vroue en het baie gedoen om die verskillende bevolkingsgroepe, ná die Britse besetting van die Kaap in 1795, nader aan mekaar te bring. Sy was spitsvondig, geseënd met 'n buitengewoon fyn humorsin en 'n begaafde skryfster. Haar talle sketse, aantekeninge, dagboeke en briewe het baie lig gewerp op die lewe van die inwoners van die Kaap van daardie tyd, en is in 1901 uitgegee onder die titel South Africa a Century Ago. Dit was van besondere nut vir latere historici en navorsers wat 'n getroue beeld van die Kaap wou gee.
Korrosie
Korrosie in waterige media
Die reaksie waardeur yster elektrone verloor word ook 'n oksidasie reaksie genoem en die reaksie waardeur water en suurstof elektrone opneem word die reduksie reaksie genoem.
Deur die konsentrasies van yster, suurstof en hidroksied in oplossing te meet, kan voorspel word of die reaksie sal plaasvind of nie deur gebruik van die lys van standaard reduksie potensiale en die Nernst vergelyking.
Anne Barnard
Lady Anne Barnard was ’n sosiale vlinder, maar ook ’n knap reisskrywer en kunstenaar. Barnard was die oudste dogter van die Graaf van Balcarres in Skotland. As lady Anne Lindsay het sy die ballade Auld Robin Gray in 1772 geskryf. Dit besorg later aan haar letterkundige onsterflikheid.
Theerathon Bunmathan
Theerathon Bunmathan (Thai: ธีราทร บุญมาทัน, RTGS: Thirathon Bunmathan, uitgespreek [tʰīː.rāː.tʰɔ̄ːn būn.māː.tʰān]), eenvoudig bekend as Aum (Thai: อุ้ม, RTGS: Um, uitgespreek [ʔûm]), is 'n Thaise professionele sokkerspeler wat as linkervleuel vir Yokohama F. Marinos en die nasionale span van Thailand speel.
Anne Barnard
Kaap
Sy trou in 1793 met Andrew Barnard. Lady Anne Barnard het in 1797 saam met haar man - hy was 12 jaar jonger as sy - uit Engeland na die Kaap gekom. Hier skryf 'n reeks briewe oor die lewe aan die Kaap wat 'n klassieke Suid-Afrikaanse werk word. Haar briewe is postuum in 1901 deur Dorothea Fairbridge onder die titel South Africa a Century Ago uitgegee.
Haar man is na die Britse besetting as die nuwe goewerneur, lord George Macartney, se koloniale sekretaris aangestel. Lord Macartney se vrou het in Engeland agtergebly, en lady Anne het die rol van gasvrou van die goewerneur op haar geneem. Sy en haar man het die grootste woonplek in die Kasteel gekry sodat sy belangrike gaste kon onthaal.
Lady Anne het van die staanspoor haar dit ten doel gestel om nie net met die Britse offisiere om te gaan nie, maar ook met die vooraanstaande Afrikaners. Sy het gou met hulle bevriend geraak, maar is nooit werklik deur hulle aanvaar nie. Haar spitsvondigheid het nie by hulle aanklank gevind nie en sy het baie dinge gedoen wat, volgens hulle, nie was hoe 'n "dame" sou optree nie. Haar ondervindinge het sy op haar gebruiklike humoristiese manier neergeskryf. Sy het gereeld saad van plaaslike plante aan familie en kennisse oorsee gestuur.
Sy het dikwels oor koloniale aangeleenthede verslag gedoen aan belangrike mense in Engeland. Toe Macartney in 1798 vertrek het, het daar 'n moeilike tyd vir haar en haar man, Andrew, aangebreek. Die waarnemende goewerneur, wat ook die militêre bevelvoerderwas, genl. Francis Dundas, het gevoel dat dit onregverdig was dat die Barnards die grootste huis bewoon het, en die geskil is eers met die koms van die nuwe goewerneur uit die weg geruim. Andrew het egter gemeen dat hy in sy pos nie na waarde geskat word nie. Hy en lady Anne het hulle onttrek en van toe af meestal in hul klein buitewoning, Paradise, in Nuweland, gewoon.
Aan die einde van 1799 het die nuwe goewerneur, sir George Yonge, sy pos beklee. Hy was onmiddellik ongewild, het eiebelang gesoek en wanpraktyke in sy administrasie opsigtelik toegelaat. Hy is teruggeroep na aanleiding van lady Anne Barnard se briefwisseling met Dundas.
Terug na Engeland
Vroeg in 1801 is vrede gesluit in Europa en die Kaap het weer in die Nederlanders se hande gekom. Lady Anne het in 1802 na Engeland vertrek, terwyl haar man tydelik agtergebly het. In 1806 het die Britte weer die Kaap oorgeneem, en weens sy ervaring het Andrew ingewillig om die nuwe goewerneur ses maande lank by te staan. Sy vrou het in Engeland agtergebly. Andrew Barnard was 'n sieklike man en is in 1807 oorlede ná 'n reis in die binneland.
Kort voor lady Anne se dood het dit bekend geword dat sy die skryfster is van die bekende ballade Auld Robin Gray. Sy is in 1825 oorlede en het skryfwerk van groot kultuurhistoriese waarde nagelaat, waarvan die literêre waarde ewe hoog geskat word. Die meeste van haar dokumente word nog in Balcarres, Skotland, bewaar en enkeles in Suid-Afrika.
Olivier Roy
Olivier Roy (gebore 30 Augustus 1949 in La Rochelle) is 'n Franse politoloog, politieke raadgewer, diplomaat en gesant van die Verenigde Nasies wat as een van die land - en Europa - se voorste Islam-deskundiges beskou word. Olivier Roy fokus op politieke Islam en Islamisme en is daarnaas 'n deskundige vir Sentraal-Asië. Hy beklee 'n leerstoel as professor aan die European University Institute te Florence, Italië - 'n internasionale nagraadse en postdoktorale navorsingsinstelling wat deur die lidstate van die Europese Unie befonds word - en is daar by die Mediterreense program betrokke.
Lewe en navorsing
Olivier Roy is in 'n Protestantse gesin gebore en het filosofie, Persiese taal en kultuur en politologie in Parys gestudeer, onder andere aan die Institut national des langues et civilisations orientales (Inalco). Tussen 1984 en 2008 was hy as raadgewer vir die Franse Departement van Buitelandse Sake werksaam. In 1988 was hy raadgewer vir die Verenigde Nasies se heropbouprogram in Afghanistan. In 1993 was hy die Organisasie vir Veiligheid en Samewerking in Europa (OVSE) se verteenwoordiger in Tadjikikstan en het daar in 1994 ook as leier van die OVSE-sending gefungeer.
Sy publikasies sluit 'n groot verskeidenheid boeke oor Islam, Iran en Sentraal-Asië, met 'n besondere fokus op Afghanistan, in. Een van sy bekendste werke, L'Échec de l'Islam politique (1992, twee jaar later in Engels vertaal as The Failure of Political Islam) het 'n standaardwerk vir studente geword wat hulle met politieke Islam besighou.
Stellings aangaande Islamitiese neofundamentalisme
Volgens een van Roy se vroeë hipoteses het Islamisme as politieke ideologie sy aantrekkingskrag verloor. In plaas daarvan begin neofundamentalistiese strominge in Islamitiese lande uitbrei - met die enkele doelwit om 'n puriteinse weergawe van Islam, wat onder meer deur die leerstellings van geestelikes soos Ibn Taimīya en Muhammad ibn ʿAbd al-Wahhāb beïnvloed is, deur middel van sendingwerk (Daʿwa) te propageer.
Neofundamentalisme is 'n neologisme wat Roy in sy werk L’Échec de l’Islam politique vir die eerste keer gebruik het om godsdienstige tendense in die Islamitiese wêreld te beskryf. Volgens hom toon die huidige Islamitiese godsdiensbeoefening steeds meer idealistiese en individualistiese trekke en staan dit in toenemende mate los van die heersende kultuur. Sodoende word Islam ook vir westerse konvertiete aantrekliker en meer toeganklik en ervaarbaar. Die gevaar, wat 'n sodanige weergawe van Islam inhou, is dat dit maklik geïnstrumentaliseer kan word deur organisasies soos die Islamitiese Staat.
Stellings aangaande radikale Islamisme en terreur in Frankryk
Sedert 1995 voer Olivier Roy 'n openbare debat met die Franse sosiaalwetenskaplike Gilles Kepel oor die wese en oorsake van radikale Islamisme en terreur in Frankryk. Terwyl Kepler argumenteer dat terroriste 'n radikale vorm van Islam verteenwoordig, beweer Roy dat bestaande radikaliteit van migrante uit die tweede generasie, wat sy wortels onder andere in selfhaat en selfverwerping het, maklik geïslamiseer kan word. Volgens hom verbreek hulle alle bande met die kultuur en godsdiensbeoefening van hul ouers, beweer om beter Moslems te wees en verwerp tegelykertyd alle westerse waardes. Hul motivasie is volgens Roy eerder nihilisties as godsdienstig van aard en hul terreurdade sodoende vergelykbaar met skietvoorvalle en massamoorde in Amerikaanse skole of op 'n Noorse vakansie-eiland, wat deur fassinasie vir die estetiek van geweldpleging en selfmoord gemotiveer is, maar ook met rewolusionêre terrorisme van uiterste linkse en regse groepe in Europa.
Seksuele seleksie
Seksuele seleksie is ’n vorm van natuurlike seleksie waarin sommige individue meer nasate as ander het in ’n bevolking omdat hulle meer geslaagd is in die vind van maats. Charles Darwin het seksuele seleksie in 1858 beskyf as ’n belangrike proses in die evolusie van spesies en ’n vername element in sy teorie van natuurlike seleksie, maar dié konsep het eers ’n naam gekry in sy 1859-boek On the Origin of Species.
As voorbeelde van seksuele seleksie het hy die vere van poue en paradysvoëls, die horings van takbokke en die maanhare van leeus gebruik.
Darwin se daaropvolgende boek uit 1871, The Descent of Man and Selection in Relation to Sex, was ’n werk in twee volumes waarin hy 70 bladsye afstaan aan seksuele seleksie in die menslike evolusie en 500 bladsye aan seksuele seleksie in ander diere. Opsommend: terwyl natuurlike seleksie ’n gevolg is van die stryd om te oorleef, is seksuele seleksie vanweë die stryd om voort te plant.
Die seksuele stryd is tweeledig; in die een is dit tussen individue van dieselfde geslag, gewoonlik die mannetjies, om hul mededingers te verdryf of dood te maak, terwyl die wyfies passief bly; in die ander is die stryd ook tussen individue van dieselfde geslag om dié van die teenoorgestelde geslag, gewoonlik die wyfies, te prikkel en te bekoor; laasgenoemde bly nie meer passief nie, maar kies die mees geskikte maat.
Voorbeelde
Poue is een van die bekendste voorbeelde van seksuele seleksie, waar mannetjies meeding om die aandag van ’n wyfie. Die gevolg is ’n wonderlike vertoning van kleurryke vere. Bioloë vermoed die veerlae van die mannetjies is ’n manier om die liggaam se simmetrie te vertoon; wyfies kan so die gesondheid en gehalte van sy gene sien omdat siektes, beserings en genetiese gebreke die liggaam se simmetrie kan beïnvloed.
In voëlspesies word so ’n vertoon dikwels gebruik, moontlik omdat hulle lig is en gevegte tussen mannetjies onprakties of ondoeltreffend sal wees. Daarom gebruik hulle een van die volgende metodes om met mekaar mee te ding:
In mense
Darwin het voorgestel die manlike baard sowel as die mens se min hare in vergelyking met dié van feitlik alle ander soogdiere, is die gevolg van seksuele seleksie. Hy het geredeneer dat vroue minder liggaamshare as mans het omdat haarloosheid ’n belangrike eienskap vir seleksie deur mans was in die tyd toe hulle gewoonlik hul maat gekies het. Mans is op die ou end ook daardeur geraak vanweë die genetiese verband tussen die geslagte. Hy het ook ’n teorie gehad dat dit seksuele seleksie is wat verantwoordelik is vir die verskille tussen rasse, want hy het nie geglo natuurlike seleksie is die rede daarvoor nie.
Die evolusiesielkundige Geoffrey Miller het uitgebrei op talle faktore wat Darwin oor die hoof gesien het. Sy teorie was dat baie menslike eienskappe wat nie voordelig vir oorlewing is nie, soos humor, musiek, kuns en verbale kreatiwiteit, aanpassings is wat deur seksuele seleksie veroorsaak is. Baie menslike artefakte kan dan beskou word as onderworpe aan seksuele seleksie, soos kleredrag wat sekere seksuele eienskappe beklemtoon.
Thaise nasionale sokkerspan
Die Thaise nasionale sokkerspan (Thai: ฟุตบอลทีมชาติไทย, RTGS: futbon thim chat thai, uitgespreek [fút.bɔ̄n tʰīːm t͡ɕʰâːt tʰāj]), bynaam die Oorlog-olifante, verteenwoordig Thailand in internasionale sokker en word beheer deur die Sokkervereniging van Thailand, die beheerliggaam vir sokker in Thailand en 'n lid van die Asiatiese sokkerkonfederasie (AFC) en die regional ASEAN Voetbalfederasie (AFF).
Seksuele seleksie
In mense
Sommige wetenskaplike glo ook die evolusie van die menslike brein is ’n seksuele eienskap. Daarmee saam gaan woordeskat; mense ken oor die algemeen baie meer woorde as wat nodig is vir kommunikasie. Miller het gemeen dit is omdat mense woorde gebruik om vir potensiële maats te wys hoe intelligent, en dus "geskik" as ’n maat, hulle is. Dit is getoets in ’n proefneming en dit lyk of mans wel meer gebruik maak van minder alledaagse woorde in ’n romantiese situasie; hulle gebruik dus woordeskat as ’n seksuele vertoon (Rosenberg & Tunney, 2008).
Google-soekenjin
Die Google-soekenjin is ’n soekenjin wat deur Google besit en bedryf word. Dit kan gebruik word om trefwoorde (teks) op webblaaie te soek. Dit is op 15 September 1997 bekendgestel en het sedertdien die mees gebruikte soekenjin op die wêreldwye web geword. Die woord Google het mettertyd sinoniem met internetsoektogte geword en is sedert 2006 selfs as ’n werkwoord in die Oxford-woordeboek opgeneem. Dit kan ook in Afrikaans as ’n werkwoord gebruik word en wel met ’n kleinletter-g.
Algoritme
Google se soekenjin gebruik ’n gepatenteerde algoritme wat as "PageRank" bekend staan. Die algoritme word gebruik om resultate vir die soekopdrag te rangskik. Net soos die waarde van ’n wetenskaplike artikel bepaal word deur die aantal sitasies (aanhalings) daarvan, bepaal PageRank die belangrikheid van ’n artikel aan die hand van die aantal skakels daarheen. Elke verwysing na ’n bladsy is inderwaarheid ’n stem ten gunste van die betrokke artikel. Google ontleed ook die geloofwaardigheid van die bladsye wat die stem uitbring. PageRank gebruik ’n skaal van 0 tot 10. ’n Hoë PageRank beteken egter nie dat ’n bladsy vir alle soekopdragte hoog sal wees nie.
Indeksering
Google gebruik ’n webkruiper genaamd Googlebot om die web te deurkruis en die teks van webbladsye te lees en in ’n indeks te katalogiseer. Die robot kan webskakels volg en spring so van die een webtuiste na die ander om sy bladsye op te slurp en by die indeks te voeg. As ’n soektog uitgevoer word, word die indeks geraadpleeg en resultate word in minder as ’n sekonde aan die gebruiker vertoon.
Opsoek van inligting
Die soekproses word begin deur na Google se webwerf te navigeer en soekwoorde in die veld wat daarvoor aangedui is in te sleutel. Spesiale sintaks kan gebruik word om beter resultate te verkry:
Google se koppelvlak is volledig in Afrikaans beskikbaar. Stel jou webblaaier se voorkeurtaal na "Afrikaans" om te verseker dat Google weet watter koppelvlak om op te dis. Soekresultate kan ook tot Afrikaanse artikels beperk word (kliek op "Soeknutsgoed" en verander "Enige taal" na "Afrikaans").
Mense wat nie deur al die resultate wil blaai nie, kan die kansvatterskortpad-funksie gebruik. Klik op die "laat rol katrol"-knop om direk na die eerste en beste bladsy oor die onderwerp te spring.
Niphates lutea
Niphates lutea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Niphates en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1999 deur Lehnert & Van Soest.
Grammatikale konstruksie
Taal kan as 'n simboliese tekensisteem beskou word. Woorde het ’n bepaalde vorm en word gekoppel aan ’n betekenis. As mens na woorde verwys word sekere konvensies gebruik. Die ‘ge...” konstruksie kan byvoorbeeld gebruik word om verlede tyd aan te dui.
Taal bestaan uit drie dele naamlik tekens, betekenis en ’n kode wat hulle met mekaar verbind. Tekens kan gekonstrueer wees uit klanke, letters, simbole of gebare, afhangende van hoe die taal voorgestel word. Eenvoudige tekens kan gekombineer word in komplekse tekens soos sinsdele. ’n Sin word in verskillende komponente verdeel, soos die onderwerp (of naamwoordstuk), die gesegde (die werkwoord), en die voorwerp (objek).
Sinne kan verskillend aanmekaar gesit of gekonstrueer word om hulle 'n heeltemal ander betekenis te gee, al gebruik mens dieselfde woorde. 'n Voorbeeld hiervan is die stelsin Dit gaan reën. Dit kan vergelyk word met die vraagsin Gaan dit reën?
Sekere sintaksreëls bepaal hoe die woordorde in 'n sin behoort te wees en hoe die inperkings tot die betekenis gaan bydra. Deur net die konstruksie van 'n sin te verander kan ’n heeltemal nuwe betekenis aan 'n sin gegee word. Die reëls waarvolgens tekens gekonstrueer word om sekere sinsdele te vorm, word grammatika, oftewel sintaksis genoem.
John Bolton
John Robert Bolton (gebore 20 November 1948 in Baltimore, Maryland) is 'n Amerikaanse prokureur, politieke kommentator, konsultant (in diens van die Republikeinse Party), regeringsamptenaar en vroeëre diplomaat wat van 9 April 2018 tot 10 September 2019 die amp van 27ste Nasionale Veiligheidsadviseur van die Verenigde State beklee het.
Bolton word deur politieke opponente as oorlogsvalk beskryf, onder meer weens sy steun vir regimeverandering in Iran, Sirië, Libië, Venezuela, Kuba, Jemen en Noord-Korea. Ondanks sy betrokkenheid by organisasies wat as «neokonserwatief» bestempel word, hou Bolton nie daarvan om as aanhanger van hierdie stroming binne die Amerikaanse politiek gekategoriseer te word nie.
Bolton het hom as 'n kenner van Britse politiek voorgedoen en het persoonlike kontak met 'n verskeidenheid Britse politici. Die Verenigde Koninkryk (VK) se onttrekking uit die Europese Unie geniet sy entoesiastiese steun. So het hy 'n omvattende bilaterale handelsooreenkoms in die vooruitsig gestel. Kritiese Britse kommentatore vrees dat Bolton se ware agenda een of ander soort regimeverandering in die VK was wat die land se internasionale status tot dié van 'n Amerikaanse vasalstaat sou laat daal.
John Bolton kom uit 'n beskeie agtergrond. Hy is gebore as seun van Virginia Clare, 'n huisvrou, en haar eggenoot Jack Bolton, 'n brandweerman in Baltimore. Hy het die grootste gedeelte van sy kinderjare in Yale Heights, 'n werkersklasbuurt in Baltimore se Suidwesdistrik, deurgebring. Hy was 'n briljante leerder wat 'n beurs verwerf het om aan die prestigieuse McDonough-skool in Owings Mills, Maryland te studeer.
Op 10 September 2019 het president Donald Trump aangekondig dat John Bolton van sy pos as nasionale veiligheidsadviseur onthef sal word. Blykbaar was daar meningsverskille oor baie van Bolton se voorstelle.
Bolton publiseer sy outobiografie in Junie 2020, getiteld The Room Where It Happened.
Jan Lambrecht Domien Sleeckx
Jan Lambrecht Domien Sleeckx of Dominicus Jan Lambrecht (2 Februarie 1818, Antwerpen - 13 Oktober 1901, Luik ), was 'n Vlaamse skrywer. Hy begin sy loopbaan as notaris en joernalis. In 1861 gee hy in Lier onderwys in Nederlands en word later die hoof-skoolinspekteur van laerskole.
Hy begin sy literêre loopbaan met die romantiese Kronyken der Straten van Antwerpen (3 volumes, 1843), maar draai teen die idealistiese styl van Hendrik Conscience en word 'n oortuigde voorstander van 'n gematigde realisme, wat hy ook op teoreties vlak verdedig (Over het realismus in de letterkunde, 1862). In 1844 is hy een van die stigters van Vlaemsch Belgie, die eerste dagblad wat die belang van die Vlaminge voorop stel.
Elizabeth C. Steijnmedalje
Op 14 Junie 1996 skenk mej. Elizabeth C. Steijn aan die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns 'n bedrag van R20 000 vir die stigting van die Elizabeth C. Steijn-trustfonds. Die doel van die fonds is die bekroning van 'n onderwyser of onderwyseres vir praktiese onderwys en opvoeding deur medium van Afrikaans binne, sowel as buite die klaskamer. Die nege karaat goue medalje dra die beeltenis van die skenker en word die Elizabeth C. Steijnmedalje genoem.
Haemanthus
Haemanthus  (kwaslelies) is 'n blomplant genus wat hoort tot Amaryllidaceae en is die eerste keer in 1753 deur Carolus Linnaeus beskryf. Die plant is inheems aan Suid-Afrika, Botswana, Eswatini, Namibië en Lesotho. Ongeveer vyftien spesies kom in die winterreënvalstreek van Namakwaland en die Wes-Kaap voor en die res in die somerreënvalstreek terwyl een spesie Haemanthus albiflos in altwee voorkom. Nege spesies is deel van die fynbos en almal is geofiete.
Spesies
Daar is 22 spesies in die genus:
Jan Renier Snieders
Jan Renier Snieders (22 November 1812, Bladel - 9 April 1888, Turnhout) was 'n Vlaamse skrywer. Hy was die broer van August Snieders. Hy studeer geneeskunde in Leuven, en in 1838 vestig hy hom as geneesheer in Turnhout, waar hy baie doen om die literatuur te bevorder en in die gees die genootskap De Dageraad stig. In 1912 is Hofstraat in Turnhout herdoop tot Renier Sniedersstraat.
Echinochalina mucronata
Echinochalina mucronata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Echinochalina en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1897 deur Topsent.
Colebrookvergelyking
Die Colebrookvergelyking word gebruik om die wrywingsfaktor (f' of f) te bereken vir vloei in 'n pyp.
Die Moodygrafiek kan ook gebruik word om die wrywingsfaktor te bepaal as berekeninge met die hand gedoen word. Sagteware pakkette of Excel sigblaaie gebruik egter eerder die Colebrookvergelyking (of benaderings daarvan) om die wrywingsfaktor outomaties te bereken.
Verskillende wrywingsfaktore
Neem kennis van die verskillende wrywingsfaktore:
Maak altyd seker die regte faktor gebruik word. In hierdie blad word met die Darcy/Moody wrywingsfaktor gewerk.
Colebrookvergelyking
Die Colebrookvergelyking is die akkuraatse om die wrywingsfaktor te bereken:
Waar:
Die nadeel van hierdie vergelyking is dat dit deur 'n iteratiewe metode opgelos moet word of die "Goal seek" funksie in Excel moet gebruik word.
'n Algemene duimreël is om f' = 0.02 as eerste raaiskoot te neem.
Benaderings vir die Colebrookvergelyking
Omdat dit nie maklik is om f' uit die Colebrookvergelyking te bepaal nie (die formule kan nie herrangskik word sodat f' alleen staan nie), is daar andere wat benaderingsformules opgestel het die vir Colebrookvergelyking:
Swamee-Jainvergelyking
Die volgende aanname word gemaak:
Dus is:
En daarom:
Churchill se vergelykings
Churchill se vergelyking kan ook gebruik word om die Darcy of Moody wrywingsfaktor te bepaal en het, soos die Swamee–Jain vergelyking, ook die voordeel dat f' makliker opgelos kan word as in die geval van die Colebrookvergelyking.
Lae Reynoldsgetalle
Indien die Reynoldsgetal minder as 2000 is kan die volgende benadering gebruik word:
Darcy of Moody wrywingsfaktor:
Tabel van benaderings
Die volgende tabel gee 'n lys van benaderings vir die Darcy/Moody wrywingsfaktor:
Neem kennis dat die Churchillvergelyking (1977) die enigste is wat 'n korrekte waarde vir die wrywingsfaktor gee in die laminêre vloeigebied (Reynoldsgetal < 2300). Al die ander vergelykings is opgestel vir turbulente vloei alleen.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Matt Watts
Matt Watts (gebore 31 Mei 1975) is 'n Kanadese akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Fever Pitch (2005) en Scott Pilgrim vs. the World (2010), en in die televisiereeks Michael: Every Day (2011).
Lewis Fitz-Gerald
Lewis Fitz-Gerald (gebore 15 November 1958) is 'n Australiese akteur, regisseur, en assistentregisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Breaker Morant (1980) en Pitch Black (2000), en in die televisiereekse Home and Away (1988) en Time Trax (1993).
2002 Europese Grand Prix
Die 2002 Formule 1 Europese Grand Prix het op 23 Junie 2002 op die Nürburgring in Duitsland plaasgevind. Dit is deur Rubens Barrichello in sy Ferrari gewen.
C.L. Engelbrechtprys
Die prys is in 2007 ingestel en word namens ABSA deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns hanteer. Die prys is moontlik gemaak deur 'n erflating van C.L. Engelbrecht en word toegeken om die beurt vir letterkunde en vir wetenskaplike navorsing oor taal- of letterkunde. Elke afdeling kom elke vyfde jaar aan die beurt, bv. Letterkunde in 2007, 2012, 2017 en wetenskaplike navorsing oor taal- of letterkunde in 2009, 2014, 2019.
Vrou Soek Boer
Vrou soek boer is ’n Afrikaanse rolprent wat op 7 Maart 2014 in Suid-Afrika vrygestel is. Die hoofrolle word deur Lika Berning, Bok van Blerk, en Nico Panagio vertolk. Die prent speel in Mpumalanga af en is ook in en om Wakkerstroom verfilm. Dit het ongeveer R5 400 000 gekos om te vervaardig.
Peter Frans van Kerckhoven
Peter Frans van Kerckhoven (10 November 1818, Antwerpen - 1 Augustus 1857, Antwerpen) was 'n Vlaamse skrywer en een van die leiers van die vroeë Vlaamse Beweging. Hy was die seun van 'n makelaar, en sy geboorte uit 'n welgestelde gesin het aan hom 'n goeie opvoeding besorg. Nadat hy aanvanklik onderrig ontvang het aan 'n privaatskool het hy saam met sy tydgenoot en vriend Domien Sleeckx, die Antwerpense athenaeum bygewoon. Van Kerckhoven was in daardie tydperk 'n onvermoeide leser en het byna al sy sakgeld bestee aan boeke deur die tradisionele Franse skrywers. Gedurende sy jeug was Van Kerckhoven, net soos die res van sy gesin, baie godsdienstig. Nadat Van Kerckhoven in 1836 aan die Athenaeum in Antwerpen gegradueer het, studeer hy medies in Italië aan die Universiteit van Bologna. In Italië was Van Kerckhoven getuie van die rusteloosheid en opstande tydens die Risorgimento. Die konfrontasie met die liberale en antiklerikale Risorgimento-beweging sou bepalend wees ten opsigte van sy latere progressief-linkse oortuigings. Van Kerckhoven het ontwikkel van 'n vroom Katoliek na 'n entoesiastiese en oortuigde linkse. Ondanks die persoonlike verandering wat Van Kerckhoven in Italië ondergaan het, het hy egter godsdienstig gebly.
Vrou Soek Boer
Genre
Die rolprent is ’n romantiese komedie. Die ouderdomsperk is OL (ouerleiding), T (taal). Die film se slagspreuk is: Mens se baksels proe altyd beter as jy verlief is.
Peter Frans van Kerckhoven
Van Kerckhoven behaal die graad baccalaureus in geneeskunde en filosofie, maar in Junie 1838 keer hy skielik terug na Antwerpen sonder om sy studies te voltooi. Daar word algemeen geglo dat Van Kerckhoven inderhaas uit Bologna gevlug het vanweë sy kontak met die klandestiene Carbonari-beweging. In Antwerpen sou hy sy mediese studies aan die Elisabeth-hospitaal voortsit, maar hy sou dit egter vinnig opgee. Tydens die opleiding het hy kennis gemaak met die studente Jan De Laet en Hendrik Conscience, wat byna onmiddellik sy artistieke talent herken en hom voorgestel het aan die romantiese kunstenaarsgroep van die stad. Van Kerckhoven sou vinnig een van die sentrale karakters van die Antwerpense kultuurtoneel word. Behalwe vir sy kantoorwerk (aanvanklik in die besigheid van sy vader en later by die stadsadministrasie) was hy baie aktief as kunstenaar, literatuurkritikus en as hoofredakteur van verskeie geïllustreerde tydskrifte, waaronder die Noordstar en die Vlaemsche Rederyker. Van Kerckhoven was ook 'n lid van De Hermans, Het Heilig Verbond en De Olijftak. As romanskrywer was hy nie so gewild soos Conscience nie, maar tog was hy taamlik suksesvol as skrywer en het hy as literatuurkritikus waardering geniet.
Richard Waugh (akteur)
Richard Waugh (gebore 28 Februarie 1961) is 'n Kanadese akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Score (2001) en in die televisiereeks RoboCop (1994).
Peter Frans van Kerckhoven
Wedersydse afguns asook Van Kerckhoven se strewe om die Vlaamse beweging meer liberaal te maak, het vanaf 1846 gelei tot 'n skeuring met Conscience, wat die Vlaamse beweging met die Katolieke politici wou belyn. Die konflik het vinnig toegeneem en in 1847 'n bitter vete geword wat in die Antwerpense tydskrifte De Roskam en De Schrobber geveg is. Van Kerckhoven het ook vir Conscience aangeval in die pamflet De Vlaemsche Beweging (1847).
Vrou Soek Boer
Storielyn
Mareike is 'n stadsmeisie wat suksesvol is in haar veeleisende beroep. Haar liefdeslewe laat egter veel te wense oor. Ná 'n onderonsie met haar baas, verruil sy die stad vir die platteland om 'n bakkery oor te neem wat sy geërf het. Haar nuwe lewe hou meer in as wat sy kon indink. Buiten dat sy haar snyerspakkies vir ’n voorskoot moet verruil, begin die poppe dans wanneer sy tussen Meneer Aantreklik en Meneer Reg moet kies.
Die frustrasie oor haar onvermoë voor die bakoond in die bakkery word vererger wanneer sy gereeld in Neil, 'n boer van Wakkerstroom, bly vasloop. Ná ’n heel paar rampspoedige afsprake met mans in die omgewing ontmoet sy vir Stander wat glo Mareike is die vrou vir hom. Maar is Stander die man vir haar of gaan sy en Neil hulle aanvanklike irritasie met mekaar vir iets meer kan verruil?
Peter Frans van Kerckhoven
Gedurende hierdie jare het Van Kerckhoven sukses behaal toe hy stadsklerk word en met Ziel en lichaem (1848) en die roman Liefde (1851) die toppunt van sy literêre oeuvre bereik. Boonop het hy onvermoeid bygedra tot die Vlaemsche Rederyker, 'n literêr-kritiese geïllustreerde tydskrif waarvan hy sedert 1847 hoofredakteur was. In 1852 is Van Kerckhoven selfs in die Leopold-orde tot ridder geslaan. Hy het egter aan die begin van 1857 ernstig siek geword. Dit wil voorkom asof hy aan tuberkulose gely het. Hy is enkele maande daarna op die jong ouderdom van 38 jaar oorlede.
Echinochalina oxeata
Echinochalina oxeata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Echinochalina en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1934 deur Burton.
Valentine Grant
Valentine Grant (14 Februarie 1881 – 12 Maart 1949) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent The Daughter of MacGregor (1916).
Lika Berning
Lika Berning (gebore 9 April 1980; née van den Bergh) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise. Berning het 'n honneursgraad in Dokumentêre Filmkuns aan die Universiteit van Kaapstad verwerf. Sy werk sedert haar graduasie in 2003 as 'n aktrise. Sy het al in verskeie TV-sepies verskyn, onder andere in Binnelanders en KykNET se Fees van die ongenooides. Van die rolprente waarin sy gespeel het sluit in: Liefling, Die Wonderwerker en Vrou Soek Boer.
Combretum eugeneanum
Die boom se FSA-nommer is 764.
Orangoetang
Orangoetangs is die twee eksklusief Asiatiese spesies van bestaande groot ape. Hulle kom in Indonesië en Maleisië voor en word net in die reënwoude van Borneo en Soematra aangetref. Hulle word ingedeel in die genus Pongo en is histories as ’n enkele spesie beskou. Sedert 1996 word hulle egter ingedeel in twee spesies: die Borneose (P. pygmaeus) en Soematraanse orangoetang (P. abelii). Die Borneose spesie word verder in drie subspesies ingedeel.
Die orangoetang is die enigste oorlewende spesies van die subfamilie Ponginae, wat ook verskeie ander spesies ingesluit het soos die drie uitgestorwe spesies van die genus Gigantopithecus. Laasgenoemde sluit die grootste bekende primaat, Gigantopithecus blacki, in. Albei die oorlewende spesies lyk of hulle sowat 400 000 jaar gelede vertak het. Orangoetangs het sowat 15,7 tot 19,3 miljoen jaar gelede van die ander groot ape afgeskei.
Orangoetangs bring die meeste van hul tyd in bome deur, meer as enige ander groot aapsoort. Hulle is gewoonlik rooibruin in plaas van die bruin of swart kleur van sjimpansees en gorillas. Mannetjies en wyfies verskil wat grootte en voorkoms betref. Dominante volwasse mannetjies het prominente wangkussings en lang roepgeluide waarmee hulle wyfies lok en teenstanders afskrik. Jonger mannetjies het nie dié eienskappe nie en lyk meer soos volwasse wyfies. Orangoetangs is die onafhanklikste groot aap; sosiale verbintenisse bestaan hoofsaaklik tussen ma's en hul kinders, wat vir die eerste twee jaar naby mekaar bly. Vrugte is die belangrikste deel van hul dieet, maar hulle sal ook plante, insekte en selfs voëleiers eet. Hulle kan in beide die natuur en aanhouding tot sowat 30 jaar oud word.
Orangoetangs is van die slimste primate. Hulle gebruik verskeie soorte gesofistikeerde gereedskap en bou elke nag fyn afgewerkte slaapneste uit takke en blare.
Albei soorte is bedreigde spesies; die Soematraanse orangoetang is kritiek bedreig. Mense is ’n groot bedreiging, onder meer weens wilddiefstal, die vernietiging van hul habitat en onwettige uitvoer. Volgens die Wêreldnatuurlewefonds is hul habitat net in die laaste 20 jaar met minstens 55% verklein.
Brisbanegouewattel
Acacia fimbriata, algemeen bekend as die Brisbanegouewattel, is 'n spesie van Acacia wat inheems is langs 'n groot deel van die ooskus van Australië. In Suid-Afrika is dit as 'n indringerplant verklaar.
Orangoetang
Anatomie en fisiologie
duimnael|200px|links|Die orangoetang se se skelet is aangepas vir boomklim.
Brisbanegouewattel
Beskrywing
Die struik het 'n regop of verspreidende gewoonte en groei tipies tot 'n hoogte van 6-7 m en 'n breedte van ongeveer 6 m. Dit het hoekige of afgeplatte takke en lineêre filodes met 'n smal elliptiese of smal lansetvormige vorm en is reguit of baie effens geboë. Die filodes is 2 tot 5 cm in lengte en 2 tot 7 mm wyd.
Orangoetang
Anatomie en fisiologie
Die orangoetang het ’n groot, stewige lyf, ’n dik nek, baie lang en sterk arms, kort en gebuigde bene, en geen stert nie. Die grootste deel van sy lyf is bedek met lang, rooibruin hare en ’n grysswart vel. Soematraanse orangoetangs het yler hare van ’n ligter kleur. Die diere het ’n groot kop met ’n prominente mondgebied. Hoewel hulle meestal haarloos is, kan sommige mannetjies se gesigte hare hê, wat maak dat hulle ’n snor het.
Flapneus-rog
Die Flapneus-rog (Rhinoptera javanica) kom voor aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by KwaZulu-Natal. In Engels staan die rog bekend as die Flapnose ray.
Brisbanegouewattel
Beskrywing
Dit blom tussen Julie en November en produseer bloeiwyses in groepe van 8 tot 25 geleë in 'n okselvormige rasse, die sferiese blomkoppe het 'n deursnee van 3 to 5 mm en bevat 10 tot 20 heldergeel of soms liggeel blomme. Die onbehaard, stewige papiersaadpeule wat na blom vorm, is plat en reguit tot effens geboë met reguit sye. Die peule het 'n lengte van 3 tot 9,5 cm en 'n breedte van 5 tot 8,5 mm. Die effens blinkswart sade is in die lengte in die peule gerangskik, die sade het 'n langwerpige elliptiese vorm en is 4 tot 5 mm in lengte met 'n klavat aril.
Verspreiding
Die struik is algemeen in kusgebiede en die aangrensende tafellande in Nieu-Suid-Wallis en Queensland. In Nieu-Suid-Wallis word dit gevind van Nerriga in die suide tot Inverell in die weste tot noord van die Queensland-grens tot by Yeppoon en die Carnarvon Nasionale Park. Dit is dikwels langs rotsagtige strome te vinde as 'n deel van Eucalyptus-bosgebiede wat in rotsagtige en sanderige grond groei, of langs die rande van reënwoud in die meer noordelike gebiede.
Alan Fletcher (akteur)
Alan Fletcher (gebore 30 Maart 1957) is 'n Australiese akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Neighbours (1985) en Shakespeare Republic (2015).
Orangoetang
Anatomie en fisiologie
Volwasse mannetjies het groot wangflappe om hul oorheersing vir ander mannetjies te wys. Dit bestaan meestal uit vetweefsel. Volwasse mannetjies kan ook hard roep.
Die spesie toon aansienlike geslagsdimorfisme; wyfies is gewoonlik 115 cm lank en weeg sowat 37 kg, terwyl mannetjies omtrent 137 cm lank is en 75 kg weeg. ’n Mannetjie het ’n armspan van sowat 2 m.
Orangoetangs se hande stem ooreen met die mens s'n; hulle het vier lang vingers en ’n opponeerbare duim. Die rangskikking van die gewrigte en spiere toon egter ’n aanpassing vir boomklim. Die rusposisie van die vingers is gekrom en dit vorm ’n hoek vir vasklou. Verder kan die vingers en hande styf om voorwerpe klou deur die vingerpunte teen die binnekant van die hand te druk, sonder die gebruik van die duim.
Hul voete het vier lang tone en ’n opponeerbare groottoon. Orangoetangs kan goed met hul hande én voete gryp. Hul heupgewrigte het dieselfde beweeglikheid as hul skouer- en armgewrigte en hulle het dus minder beperkings in beenbeweging as mense. Anders as gorillas en sjimpansees is orangoetangs nie ware kneukellopers nie, maar vuislopers.
Voortplanting
Die orangoetang se paring, wat herhaaldelik in dieretuine waargeneem is, gaan gepaard met 'n lang voorspel, waartydens die mannetjie al hoe harder begin grom (sing) en daarna 'n uitgebreide spel met die wyfie speel terwyl altwee ewe hard knor.
Soms duur dit ure voordat daar tot die eintlike paring oorgegaan word en dit gebeur in stilte, gevolg deur ŉ lang naspel, waartydens die diere mekaar soos mense liefkoos. Na 'n dratyd van byna 8 maande maak die kleintjie sy verskyning. Die klein orang-oetang is aanvanklik baie hulpeloos en drink vir twee of drie jaar aan sy moeder. Hy kan ook nie klim nie (hoe vreemd dit ook al is) en as hy nie die kuns geleer word nie, kan hy selfs hoogtevrees ontwikkel.
Die diertjie moet ook leer wat hy uit die geweldige plantevoorraad in sy omgewing kan eet en wat nie. Hoewel die orang-oetang se dieet hoofsaaklik uit plantaardige voedsel bestaan, word dit af en toe met 'n eier of 'n voël aangevul. Die wyfie leer ook haar suigeling om die plekke waar voedsel voorkom, uit te ken, en maak hom bewus van die tye van die jaar wanneer sekere voedselsoorte beskikbaar is.
Orangoetangs bereik eers op ongeveer 10-jarige ouderdom volwassenheid en word waarskynlik 30 tot 35 jaar oud. Aangesien die moeder tydens die soog- en versorgingstyd van haar kleintjies onvrugbaar is, kan sy tydens haar leeftyd net 4 of 5 kleintjies kry. Met inagneming van die sterftesyfer onder jong orang-oetangs is dit verstaanbaar dat die spesie vinnig kan uitsterf.
Bedreiging
Die orangoetang het byna geen natuurlike vyande nie en aansteeklike siektes en parasiete kom by hulle ook nie meer as by ander ape voor nie. Roofdiere kan nie in die boomtoppe kom nie, en hoewel slange 'n aanval kan waag, kan die orangoetang hom vanweë sy geweldige krag blykbaar teen selfs groot wurgslange beskerm. Die spesie is nogtans besig om vinnig uit te sterf - 'n toestand wat byna heeltemal deur die mens se toedoen veroorsaak is.
Vondste van fossiele dui daarop dat orangoetangs tot redelik onlangs in die hele Suidoos-Asië en tot in Suid-China voorgekom het, maar teenswoordig word hulle nog net op Kalimantan en Sumatera Utara (Noord-Sumatra) in Indonesië aangetref. Die spesie is aanvanklik gejag omdat hulle met die mens om voedsel meegeding het, Die vrug wat hulle die graagste eet, is die doerian, 'n stekelrige, vlesige vrug so groot soos 'n voetbal, wat in baie gebiede in boorde aangeplant word.
Die diere is later in hul massas gevang en na dieretuine uitgevoer. Ten einde vas te stel hoeveel orangoetangs nog in hul natuurlike staat leef, word daar met vliegtuie oor die woude gevlieg. Hoewel die diere self nie gesien kan word nie, word ŉ opname van hul slaapneste bo in die bome gemaak.
Die neste (0,6 tot 1 m in deursnee) word meestal net een keergebruik, en 'n nuwe nes word elke aand gebou, maar omdat die neste soms vir lang tye behoue bly, is die metode net gedeeltelik doeltreffend. Op grond van die opname is daar beraam dat daar in 1961 ongeveer 5 000 orang-oetangs was.
Daarna het die getalle vinniger uitgedun aangesien die moontlikheid met elke opname skraler geword het dat 'n mannetjie en ŉ wyfie mekaar in haar vrugbare periode kon ontmoet. Hoewel daar ook ŉ ooreenkoms met dieretuine aangegaan is waarvolgens orangoetangs slegs met uitvoervergunning gekoop kan word, bestaan daar geen waarborg vir die diere se voortbestaan solank daar private kopers is nie.
Ten einde die getal orang-oetangs in 'n bepaalde gebied bo die absolute minimum te hou, het Barbara Harrison in omstreeks 1960 op Kalimantan ŉ tydelike verblyfplek en opvoedingsentrum vir jong orang-oetangs opgerig, waar die diere in gevangenskap aangehou is. Orangoetangs wat vir 'n lang tyd by private eienaars was, het die geleentheid gekry om aan hul omgewing gewoond te raak voordat hulle weer in hul natuurlike staat vrygelaat is.
Daarna is hulle nog 'n lang tyd gevoer, aanvanklik in 'n hok en later al hoe dieper die woud in, totdat hulle uiteindelik selfstandig genoeg was sodat hulle die wildernis kan trotseer. Die welslae van die rehabilitasie program blyk uit die feit dat een van die vrygelate wyfies na 'n afwesigheid van enkele maande met ŉ suigeling wat deur 'n wilde mannetjie verwek is, na die sentrum teruggekeer het. Benewens die reservate en tydelike verblyfplekke word pogings ook aangewend om die spesiegetalle deur teling in dieretuine te beheer.
Hoewel dit redelik suksesvol is, ontstaan probleme dikwels vanweë die orangoetangs se seksuele voorkeure; die mannetjies en die wyfies voel nie noodwendig tot mekaar aangetrokke nie. Dit is derhalwe soms nodig om een van die twee met 'n orang-oetang van ŉ ander dieretuin uit te ruil voordat ŉ kleintjie verwek kan word.
Timothy Webber
Timothy Webber is 'n Kanadese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Seventh Son (2014) en War for the Planet of the Apes (2017), en in die televisiereekse North of 60 (1992) en Cold Squad (1998).
Derde Rome
thumb|150px|'n Weergawe van die Russiese wapen wat voorheen verbind is met die [[Bisantynse Ryk.]]
Thal, Stiermarke
Thal is 'n markdorp in die administratiewe distrik Graz-Umgebung van die Oostenrykse deelstaat Stiermarke (Steiermark). Die nedersetting het bekendheid verwerf as die geboortedorp van Arnold Schwarzenegger en deur die plaaslike Rooms-Katolieke parogiekerk waarvoor die Oostenrykse grafikus, skilder en argitek Ernst Fuchs in die 1990's 'n uitbreiding ontwerp en versier het. Arnold Schwarzenegger het hier die doop ontvang.
Derde Rome
Moskou, die derde Rome (Russies: Москва, третий Рим, Moskwa, treti Rim) is 'n teologiese en politieke begrip wat Moskou uitbeeld as die opvolger van antieke Rome, met die Russiese wêreld wat die nalatenskap van die Romeinse Ryk voortsit. Die term "Derde Rome" verwys na 'n historiese onderwerp van debat in die Europese kultuur: die kwessie van die opvolgerstad van die "eerste Rome" (Rome in die Wes-Romeinse Ryk) en die "tweede Rome" (Konstantinopel in die Oos-Romeinse Ryk).
Thal, Stiermarke
Schwarzenegger het tot ouderdom 19 in Thal gewoon en is intussen tot ereburger verklaar. In Julie 2011 het hy die Arnold Schwarzenegger-museum ingewy in die woonhuis waar hy gebore en grootgemaak is.
Derde Rome
Geskiedenis
"Moskou, die derde Rome" is 'n teologiese en politieke begrip wat in die 15de tot 16de eeu in die Tsaredom Rusland geformuleer is.
Die val van Konstantinopel
150px|thumb|Die simbool van die Palaiologos-dinastie, die laaste regerende dinastie van die Bisantynse Ryk.
Binne dekades ná die verowering van Konstantinopel deur Mehmet II van die Ottomaanse Ryk op 29 Mei 1453, het sommige Oosters-Ortodokse mense Moskou benoem as die "Derde Rome", of die "Nuwe Rome".
Die Fort van Mangoep, die laaste bastion van Konstantinopel, het in 1475 voor die Ottomane geval. Dit het groot vrese laat ontstaan, en baie mense het geglo die eindtyd het aangebreek. Ander het gedink die keiser van die Heilige Romeinse Ryk (hoewel hy Rooms-Katoliek was) het die plek van die keisers van Konstantinopel ingeneem. Daar was ook die hoop dat Konstantinopel gou bevry sou word. Daarbenewens was die Oosters-Ortodokse Kerk sonder sy Oosters-Ortodokse basileus (koning of keiser). Die vraag het ontstaan wie die volgende basileus sou word.
Die grootvors van Moskou was die sterkste van die Oosters-Ortodokse heersers; Iwan III was getroud met Sophia Palaiologina, die broerskind van Konstantyn XI, die laaste Bisantynse keiser, en hy het sy formele onderhorigheid aan die Goue Horde verbreek (wat reeds in verskeie Tartaarse koninkryke verdeel was). Hy het 'n onafhanklike heerser geword. Dit alles het Moskou se aanspraak op heerskappy van die Oosters-Ortodokse wêreld vergroot. Die bevryding van Konstantinopel was egter ver weg – Moskou het geen geleentheid gehad om teen die Ottomaanse Ryk te veg nie.
Einde van die 15de eeu
Aan die einde van die 15de eeu het die idee van Moskou as die derde Rome gewilder geraak; en Iwan III is die "nuwe tsaar Konstantyn" genoem van die "nuwe stad van Konstantyn" – Moskou."
Die Moskouse heersers het begin om hulle as werklike tsare te beskou en hulle het gevoel hulle is die middelpunt van die Oosters-Ortodokse Kerk, wat in Moskou behoort te wees. Daarom sou die biskop van Moskou die hoof van die Ortodoksie moes word. Die teks van die biskop se eed in Moskowië, wat in 1505-'11 geredigeer is, het die inhuldiging van metropolitane in Konstantinopel veroordeel en dit genoem "die inhuldiging in die gebied van die goddelose Turke deur die heidense tsaar".
Volgens die reëls en wette van erfporsie wat destyds deur die meeste Europse monargieë gevolg is, kon Iwan daarop aanspraak maak dat hy en sy nakomelinge die erfgename van die gevalle Bisantynse ryk was, hoewel die Romeinse tradisies van die ryk nooit outomatiese erfenis van die keiserskap erken het nie.