cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Geboorte
Geboorte
Met die geboorte (baring partus) van 'n baba word die baba en die plasenta uit die baarmoeder (uterus) gestoot of gehaal. Die ongebore baba is in die baarmoeder deur vrugvliese omhul. Hierdie vliese vorm die vrugsak wat met vrugwater gevul is. Die baba is deur middel van die naelstring, waarin bloedvate voorkom, met die plasenta verbind en die plasenta is aan die wand van die baarmoeder vasgeheg. Tussen die plasenta en die bloedvate van die baarmoederwand is daar verbindings, sodat die plasenta met die moeder se bloed deurstroom word en só die uitwisseling van suurstof, voeding- en afvalstowwe tussen die moeder en die fetus moontlik maak. Daardeur kan die baba in die baarmoeder groei tot hy gereed is om gebore te word. Aan die einde van die swangerskap vorm 'n geboortekanaal wat uit drie dele bestaan, naamlik die vrughouer (baarmoeder), die vagina en die bekkenvloerspiere. Die geboorte vind deur hierdie geboortekanaal plaas. Die geboorteproses kan in drie fases onderskei word, te wete die ontsluitings-, die uitdrywings- en nageboortefase.
Ontsluiting
Tydens die ontsluitingsfase ervaar die swanger vrou reëlmatige, pynlike sametrekkings van die baarmoederwand. Die onderste deel van die uterus wat in die vagina uitmond, word die baarmoedermond (portio vaginalis uteri) genoem. In die begin van die geboorte rek die hele onderste deel van die baarmoeder, die onderste uterussegment oop en verleng. Dit gee daartoe aanleiding dat die baarmoedermond wyd oopgaan en deel word van die deel van die baarmoeder waarin die fetus lê. Hierdie proses word die ontsluiting van die baarmoedermond genoem. Uiteindelik het die baarmoedermond dan 'n opening van ongeveer 10 cm in deursnee (volkome ontsluiting).
Die kop, wat die grootste deel van die baba is, kan dan deurbeweeg. Aan die einde van die ontsluitingsfase vorm die uterus en die vagina een holte. In dié stadium het die vrugvliese gewoonlik al spontaan gebreek en 'n groot hoeveelheid vrugwater is reeds uitgeskei. Die tydsduur van die ontsluitingsfase kan van vrou tot vrou verskil. As dit die vrou se eerste bevalling is, kan dit 10 tot 20 uur duur. In die geval van 'n vrou wat reeds voorheen' geboorte geskenk het, duur die ontsluitingsfase gewoonlik minder as 10uur.
Uitdrywing
Tydens die tweede fase van die geboorte, die uitdrywings fase, word die baba na buite gestoot. Die fetus lê gewoonlik in 'n lengteposisie in die baarmoeder. In 96 % van die gevalle word die agterkop van die baba eerste sigbaar. In sowat 3,5 % van die gevalle kom stuitbabas voor. In so 'n geval lê die stuit van die baba bokant die bekkeningang en by geboorte sal die baba se boudjies eerste verskyn. Die ideale posisie van die baba se kop tydens geboorte is die sogenaamde agterhoofsligging omdat die kop in hierdie posisie met sy kleinste omtrek deur die geboortekanaal kan beweeg. As die kop egter anders lê (met respektiewelik die kruin, die voorkop of die gesig na bol, is dit vir die baba moeiliker om deur die geboortekanaal te beweeg.
As die baba dwars in die baarmoeder lê en nie in 'n lengterigting nie, is 'n normale geboorte gewoonlik onmoontlik. Die baba moet in so 'n geval tydens die swangerskap deur uitwendige manipulasie in 'n lengterigting gedraai word. Aan die begin van die geboorte met algehele of gedeeltelike ontsluiting doen die dokter gewoonlik 'n inwendige ondersoek. Hierdeur kan hy vasstel hoe groot die ontsluiting is en terselfdertyd die posisie van die baba se kop of 'n moontlike afwykende ligging bepaal.
Die baba se skedelbene is by geboorte nog nie aan mekaar vasgegroei nie, en uit die posisie van die nate en die openinge (fontanelle) tussen die skedelbene kan die plek waar die agterkop lê, afgelei word. By 'n normale agterhoofsligging behoort die agterkop aan die voorkant te lê. Op 'n bepaalde oomblik sal die baba se kop in die uitwendige vagina-opening (vulva) sigbaar word. Nadat die vulva tydens 'n aantal kontraksies maksimaal oopgerek is, bly die baba se kop tussen die kontraksies deur sigbaar en verlaat dan uiteindelik die vulva. Die dokter neem die baba se kop tussen sy hande en beweeg dit na onder sodat 'n skouertjie van die baba onder die moeder se skaambeen deur na buite kan beweeg.
Abnormale geboorte
Tydens die geboorteproses kan die dokter inligting inwin oor die toestand van die fetus deur kort-kort na die fetale hartslae te luister. As die baba se hartklop verander, is dit 'n teken dat hy moontlik as gevolg van 'n suurstofgebrek in nood verkeer en die geboorteproses moet dan vinnig afgehandel word. Die kleur van die vrugwater kan ook 'n aanduiding gee van die baba se toestand. Die geboorte kan versnel word deurdat die vulva en 'n gedeelte van die spiere van die bekken geknip word. Hierdie sny word 'n episio
tomie (skedesnit) genoem en word gewoonlik ná die geboorte weer vasgewerk. 'n Episiotomie word dikwels by 'n normale bevalling toegepas om 'n ernstige skeuring van die vagina en bekkenvloer te voorkom. As die baba of die moeder om een of ander rede in gevaar verkeer, kan die geboorte met 'n tangverlossing bespoedig word.
Wanneer dit Iyk asof die baba nie deur die bekken kan beweeg nie, moet 'n operasie deur middel van 'n keisersnee (sectio caesarea) gedoen word. Die buik en die uterus van die moeder word dan oopgesny en die baba word saam met die plasenta uitgehaal. Die verwydering van die baba uit die uterus duur met 'n keisersnee gewoonlik slegs drie minute. Omdat die moeder se buiken uterusweefsel egter daarna laag vir laag toegewerk moet word, duur die operasie gewoonlik heelwat langer. 'n Litteken ontstaan as gevolg van 'n keisersnee in die uteruswand en kan met volgende swangerskappe komplikasies oplewer.
Die naelstring en nageboorte
Sodra die baba gebore is, word sy neus en keelholte met behulp van 'n apparaat skoongesuig, omdat die vrugwater wat nog hier teenwoordig is, tydens asemhaling in die longe kan kom. Die baba word gestimuleer om asem te haal, hoofsaaklik as gevolg van die skielike afkoeling wanneer hy die moeder se liggaam verlaat. Die longe, wat tot in daardie stadium in sy borskas opgevou gelê het, word nou vol lug gesuig en begin funksioneer. Nou kan die naelstring, die verbinding tussen die moeder en die baba, verbreek word. Die naelstring word op twee plekke, sowat 6 cm van die baba af, vasgeklem en daartussen afgesny. Die stukkie naelstring wat aan die baba vasgeheg bly, word met 'n naelstringband in posisie gehou. Hierdie stukkie naelstring droog later uit en val na ongeveer 'n week vanself af.
Nageboortetydperk
Die nageboortetydperk is die derde deel van die geboorteproses waarin die plasenta uit die uterus gestoot word. Die plasenta breek as gevolg van spiersametrekkings weg van die baarmoederwand. Die bloedvatverbinding tussen die plasenta en die uterus word nou verbreek en bloed begin agter die plasenta ophoop. Die bloed kan saam met die plasenta die uterus verlaat. Nadat die plasenta uit die uterus gestoot is, is die hele geboorteproses afgehandel. Die baarmoeder sal ná 6 weke geleidelik sy normale vorm aanneem. Die bloeding wat as gevolg van die verbreking van die verbinding tussen die plasenta en die uterus ontstaan, word gewoonlik as gevolg van sametrekkings van die uterus beëindig.
As dit egter om een of ander rede nie gebeur nie, kan nageboortebloeding ontstaan en in ernstige gevalIe is dit somtyds nodig om 'n bloedoortapping te doen.
Afwykende swangerskapsduur
Geboorte vind gewoonlik tussen die 38e en42e week van swangerskap plaas. Die gemiddelde lengte van 'n baba is sowat 50 cm en die geboortegewig is gemiddeld 3,5 kg. As die swangerskap egter langer as 42 weke duur, is dit 'n laatgeboorte (serotiniteit). Wanneer die geboorte tussen die 28e en 38e week plaasvind, is dit 'n vroeggeboorte of partus praematurus. As die baba tussen die 16e en 28e week van swangerskap gebore word, word dit 'n partus immaturus genoem, en in hierdie geval is die lewenskanse van die baba aansienlik verminder. As die geboorte voor die 16e week plaasvind, is dit 'n miskraam of abortus. Wanneer 'n baba se geboortegewig minder as 2,5 kg is, word dit as 'n vroeggeboorte beskou.
As die geboorte nie spontaan tussen die 38e en 42e week plaasvind nie, kan die geboorte met behulp van induksiemiddels aangehelp word. Hierdie middels stimuleer die spiersametrekkings van die uterus.
'n Ongekompliseerde bevalling
word as 'n baie natuurlike gebeurtenis beskou en hou geen gevaar in vir die moeder of die baba nie. As daar egter enige aanduidings in die swangerskaptydperk is dat die bevalling nie normaal gaan verloop nie, moet die bevalling in 'n hospitaal onder die toesig van 'n dokter plaasvind. Daarom is dit noodsaaklik dat die swanger vrou tydens haar swangerskap gereeld deur 'n dokter ondersoek moet word.
Marcella Filippi
Marcella Filippi (* 27 September 1985, Bergamo) is 'n Italiaanse basketbalspeler. Sy het aan die Olimpiese Somerspele van 2020 deelgeneem.
Kalmikiërs
Die Kalmikiërs (Kalmikies: хальмгуд, chalmgoed) is 'n Mongoolse etniese groep of 'n subgroep van die Oiratse volk wat inheems aan Suidwes-Rusland is. Hulle praat Kalmikies, 'n taal wat tot die Sentral-Mongoolse groep behoort en in 'n groot mate wedersyds verstaanbaar met Mongools is. Die Kalmikiërs is die enigste volk van Europa waarvan die tradisionele godsdiens Boeddhisme is.
Richard Zobel
Richard Zobel (18 Junie 1952 – 4 Oktober 2005) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Once Upon a Time in America (1984) en in die televisiereekse The X-Files (1993), Star Trek: Voyager (1995), en Profiler (1996).
Louis Zorich
Louis Zorich (12 Februarie 1924 – 30 Januarie 2018) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Fiddler on the Roof (1971), The Muppets Take Manhattan (1984), en Detachment (2011), en in die televisiereeks Mad About You (1992).
Kalmikiërs
Geografie
Soos baie van Rusland se etniese minderhede, het die Kalmikiërs hul eie federale deelgebied, die Republiek van Kalmikië wat naby die Kaspiese See geleë is en aan Astrachan-, Rostof- en Wolgograd-oblaste, Dagestan en Stawropol-krai grens. Die Kalmikiërs vorm meer as 60% van die republiek se bevolking. Etniese Russe, Kasakke, Turke en verskeie etniese groepe van Dagestanse oorsprong is die grootste minderhede. Kalmikiese dorpies bestaan ook in verskeie nabygeleë distrikte wat nie administratief tot die republiek behoort nie soos Liman-rajon en Narimanof-rajon in Astrachan-oblast.
Politiek
Die Oirat-Kalmikiese Volkskongres is 'n separatistiese organisasie wat hom beywer vir die onafhanklikheid van Kalmikië van Rusland en die skepping van 'n soewereine Kalmikiese staat. In Maart 2022 het die voorsitter van die Kongres Arslang Sandzjijef en sy adjunkte Batir Boromangnajef, Wladimir Dowdanof en Adoetsje Erdnijef 'n resolusie onderteken wat die Russiese inval in Oekraïne veroordeel. Sandzjijef het verklaar dat die Kalmikiërs aan die Russiese kant geveg het in talle oorloë in die afgelope 400 jaar, maar hierdie aggressiewe oorlog nie kan ondersteun nie.
Mycale longistyla
Mycale longistyla is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Koltun.
Mycale loveni
Mycale loveni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Fristedt.
Robert Stroud
Robert Franklin Stroud (28 Januarie 1890 - 21 November 1963), bekend as die "Birdman of Alcatraz", was 'n veroordeelde moordenaar, Amerikaanse federale gevangene en skrywer wat een van die berugste misdadigers in die VSA genoem is. Tydens sy tyd in die Leavenworth-gevangenis het hy voëls grootgemaak en verkoop en het hy 'n gerespekteer ornitoloog geword. Hy was van 1942 tot 1959 'n gevangene in die Alcatraz-gevangenis, waar hy weens die regulasies nie voëls kon aanhou nie. Stroud is nooit vrygelaat nie; hy was van 1909 in die tronk tot met sy dood in 1963.
In 1920, terwyl hy in die Leavenworth-gevangenis was, het Stroud 'n nes met drie klein mossies op die tronkwerf ontdek. Hy het hulle grootgemaak en binne 'n paar jaar sowat 300 kanaries bymekaargemaak. Hy het voëls begin bestudeer en twee boeke oor voëlsiektes geskryf. Hy het 'n belangrike bydrae tot voëlsiektes gelewer en respek onder ornitoloë en boere verdien. Stroud het 'n suksesvolle besigheid uit sy tronksel bedryf, maar dit het personeellede woedend gemaak. Hy is in 1942 na Alcatraz oorgeplaas nadat ontdek is hy maak in die geheim alkohol met die toerusting in sy sel.
Stroud het op 19 Desember 1942 'n termyn van 17 jaar in Alcatraz begin. In 1943 is hy tot 'n psigopaat verklaar. Sonder sy voëls het hy 'n geskiedenis van die tronkstelsel geskryf. In 1959 is hy na die mediese sentrum vir federale gevangenes in Springfield, Missouri, oorgeplaas waar hy gebly het tot met sy dood in November 1963.
Vroeë lewe en arres
Stroud is in Seattle gebore as die oudste kind van Benjamin Franklin Stroud en Elizabeth Jane (gebore McCartney). Sy ma het twee dogters uit 'n vorige huwelik gehad. Sy pa was 'n alkoholis wat sy gesin mishandel het en Stroud het op 13-jarige ouderdom van die huis weggeloop.
Teen sy 18de jaar was Stroud in Cordova, Alaska, waar hy die 36-jarige Kitty O'Brien ontmoet het. Sy was 'n prostituut en dansvermaakster vir wie hy as koppelaar opgetree het. Op 18 Januarie 1909, terwyl hy by die werk was, het 'n kennis, die kroegman F.K. "Charlie" von Dahmer, na bewering nagelaat om O'Brien vir haar dienste te betaal. hy het haar geslaan en 'n hangertjie van haar nek afgeruk wat 'n foto van haar dogter bevat het. Stroud het Von Dahmer gekonfronteer, en 'n bakleiery het ontstaan waarin laasgenoemde doodgeskiet is. Stroud is na die polisiekantoor en het homself oorgegee. Volgens polisieverslae het Stroud Von Dahmer bewusteloos geslaan en hom toe van naby geskiet.
Stroud is op 23 Augustus 1909 aan manslag skuldig bevind en tot 12 jaar tronkstraf gevonnis in die federale gevangenes op McNeil Island, Washington, omdat Alaska toe 'n Amerikaanse gebied was sonder sy eie regterlike gesag.
Tronklewe
Stroud was bekend as gevangene #1853. Hy was een van die gewelddadigste gevangenes op McNeil Island en het dikwels met medegevangenes en personeel baklei. Hy het ook aan verskeie fisieke kwale gely. Hy het na bewering 'n medegevangene gesteek wat hom gerapporteer het omdat hy kos uit die kombuis gesteel het. Hy het ook 'n hospitaalordonnans aangerand omdat hy hom gerapporteer het omdat hy probeer het om morfien deur dreigemente en intimidasie te bekom. Hy het na berig word ook 'n ander gevangene gesteek wat betrokke was in die poging om met die middel te smokkel.
Catriona MacColl
Catriona MacColl (gebore 3 Oktober 1954) is 'n Engelse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Lady Oscar (1979), City of the Living Dead (1980), The House by the Cemetery (1981), en A Good Year (2006).
Robert Stroud
Tronklewe
thumb|220px|links|Stroud #8154, omstreeks 1912. Op 5 September 1912 is Stroud gevonnis tot nog ses maande vir die aanvalle, en hy is van McNeil Island na die Leavenworth-gevangenis in Kansas gestuur. Op 26 Maart 1916 is Stroud betig deur die kafeteriawag Andrew F. Turner vir 'n klein oortreding wat sou veroorsaak dat Stroud nie besoek van sy jonger broer, wat hy agt jaar tevore laas gesien het, sou kon ontvang nie. Hy het Turner met 'n tuisgemaakte mes doodgesteek.
Stroud is skuldig bevind aan moord en ter dood aan die galg veroordeel, maar die vonnis is deur die appèlhof tersyde gestel. In 'n tweede verhoor op 28 Mei 1917 is hy tot lewenslange tronkstraf gevonnis, maar die prokureur-generaal John W. Davis het vrywillig 'n "fout erken" omdat hy wou hê Stroud moet die doodstraf kry.
Stroud is in Mei 1918 die derde keer verhoor en op 28 Junie is hy weer ter dood aan die galg veroordeel.
Stroud se ma het 'n appèl aan president Woodrow Wilson gerig, en die teregstelling is agt dae voor die tyd, op 15 April 1920, stopgesit. Stroud se vonnis is versag tot lewenslange gevangenisstraf. Leavenworth se hoofbewaarder, T.W. Morgan, was sterk teen die besluit gekant weens Stroud se reputasie vir geweld. Hy het die president oortuig om aan te dui dat, aangesien Stroud aanvanklik gevonnis is om in eensame opsluiting op sy teregstelling te wag, dié toestand gehandhaaf moet word totdat die teregestelling uitgevoer kan word. President Wilson se minister van justisie, Alexander Mitchell Palmer, het toegesien dat Stroud vir die res van sy lewe in eensame opsluiting sou deurbring.
Die Birdman van Leavenworth
thumb|220px|Stroud #17431, omstreeks die 1920's.
Terwyl hy in 1920 in Leavenworth was, het Stroud 'n nes met drie beseerde mossies op die tronkwerf ontdek, en hy het hulle grootgemaak. Gevangenes is soms toegelaat om kanaries te koop en Stroud het begin om voëls tot sy versameling te voeg. Hy het voëls grootgemaak en hulle versorg. Hy hon hulle dan verkoop om voorraad te koop en sy ma te help onderhou. Volgens Stroud het hy 'n "skeermeslemmetjie en spykers as gereedskap" gebruik en sy eerste voëlhok uit houtkratte te maak.
Kort daarna het Leavenworth se administrasie verander en William Biddle het as tronkhoof oorgeneem. Hy was beïndruk met die moontlikheid om Leavenworth as 'n progressiewe rehabilitasiegevangenis voor te hou en het Stroud toegerus met hokke, chemikalieë en skryfbehoeftes sodat hy sy ornitologiese studies kon voortsit. Stroud se voëlversameling is aan besoekers gewys en baie het sy kanaries gekoop.
Deur die jare het Stroud byna 300 kanaries in sy selle grootgemaak. Hy het ook twee boeke geskryf: Diseases of Canaries (1933), wat uit Leavenworth gesmokkel is, en 'n latere weergawe, Stroud's Digest on the Diseases of Birds (1943), met bygewerkte, spesifieke inligting. Hy het verskeie belangrike bydraes gemaak tot voëlpatologie, veral 'n kuur vir die hemorragiese bloedvergiftigingsfamilie van siektes. Hy het respek en 'n sekere vlak van simpatie op die gebied van voëls verkry.
Stroud se bedrywighede het probleme vir die tronkbestuur veroorsaak. Volgens die regulasies moes elke brief wat in die tronk gestuur of ontvang is, gelees, gekopieer en goedgekeur word. Stroud was so betrokke in sy besigheid dat hy alleen 'n voltydse sekretaris genoodsaak het. Daarby is die voëls toegelaat om vry in sy sel rond te vlieg, en weens die groot getal voëls wat hy aangehou het, was sy sel vuil.
thumb|180px|Stroud, #17431, omstreeks laat 1930's. In 1931 is probeer om Stroud te dwing om sy besigheid te staak en van die voëls ontslae te raak, maar hy en een van sy korrespondente, 'n voëlnavorser van Indiana met die naam Della Mae Jones, het dit in die wiele gery deur sy storie aan koerante en tydskrifte bekend te maak. 'n Enorme briefveldtog en 'n petisie met 50 000 handtekeninge is aan president Herbert Hoover gestuur en dit het daartoe gelei dat Stroud toegelaat is om sy voëls te hou. Ondanks die oorvol tronk het hy selfs 'n tweede sel gekry om hulle te huisves. Sy voorreg om briewe te skryf is egter grootliks ingeperk. Jones en Stroud het so bevriend geraak dat sy in 1931 na Kansas verhuis en 'n besigheid saam met hom begin het deur sy voëlmedisynes te verkoop.
Tronkbeamptes, wat moeg was van sy bedrywighede en die publisiteit daaromheen, het hulle pogings vergroot om hom uit Leavenworth te kry. Stroud het uitgevind van 'n wet in Kansas wat die oorplasing van gevangenes verbied wat in Kansas getrou het. Hy het met die handskoen met Jones getrou, wat die tronkadministrateurs woedend gemaak het en hy is nie toegelaat om met sy vrou te korrespondeer nie.
Stroud se ma was ook woedensd oor die troue, want sy het geglo vroue sou net probleme vir haar seun veroorsaak. Sy het nou beswaar aangeteken teen sy paroolaansoek en het 'n groot struikelblok geword in sy pogings om vrygelaat te word. Sy het van Leavenworth weggetrek en enige verdere kontak met hom geweier. Sy is in 1937 dood.
In 1933 het Stroud in 'n publikasie geadverteer dat hy geen tantième ontvang het vir die verkope van Diseases of Canaries nie. Uit weerwraak het die uitgewer by die tronkhoof gekla en as gevolg daarvan is stappe begin om Stroud na Alcatraz oor te plaas, waar hy nie toegelaat sou word om voëls aan te hou nie. Op die ou einde is Stroud toegelaat om beide sy voëls en kanariebesigheid by Leavenworth te hou.
Stroud het 'n paar jaar lank moeilikheid vermy, totdat dit bekend geword het dat van die toerusting wat Stroud vir sy laboratorium aangevra het, gebruik word om alkohol te vervaardig. Beamptes het eindelik 'n verskoning gekry om van hom ontslae te raak. Hulle het sy "gevaarlike neigings" en langdurige kommer oor die sanitêre toestande in sy sel gebruik om hom na Alcatraz te stuur.
Harlow Curtice
Harlow Herbert Curtice (15 Augustus 1893 – 3 November 1962) was 'n Amerikaanse bestuurder in die motorbedryf wat General Motors (GM) van 1953 tot 1958 gelei het. As GM se hoof is hy gekies as Man van die Jaar vir 1955 deur Time tydskrif.
Robert Stroud
Alcatraz
thumb|180px|Stroud se sel in Alcatraz.
Harlow Curtice
Curtice is in Petrieville, Michigan, gebore. Hy het op 20-jarige ouderdom by General Motors aangesluit en deur sy AC Spark Plug-afdeling se posisies beweeg om dit teen die ouderdom van 36 aan die hoof te staan, en die afdeling winsgewend gemaak tydens die Depressie. Hy is gekies om aan die hoof van die Buick-afdeling van GM te staan en het sy reeks uitgebrei en dit in die 1930's winsgewend gemaak.
Robert Stroud
Alcatraz
Op 16 Desember 1942 is Stroud na Alcatraz oorgeplaas en het hy gevangene #594 geword. Hy is na berig word net 10 minute voordat hy moes vertrek daaroor ingelig. Sy voëls en toerusting is na sy broer gestuur, want Alcatraz se streng regulasies het die aanhou van voëls verbied. Hy het ses jaar in eensame opsluiting deurgebring en nog 11 jaar in die tronk se hospitaalvleuel.
Harlow Curtice
In 1948 het Curtice uitvoerende vise-president van GM geword, en het die presidentskap in 1953 opgevolg toe GM-president Charles Wilson Sekretaris van Verdediging geword het. Met Curtice as president het GM besonders winsgewend geword en die eerste korporasie geword wat $1 miljard in winste in een jaar gehad het.
In 1958 het Curtice net ná sy 65ste verjaardag afgetree. Die volgende jaar het hy per ongeluk 'n vriend gedurende ‘n eendejag doodgeskiet. Hy is in 1962 op die ouderdom van 69 oorlede.
Robert Stroud
Alcatraz
In 1943 is Stroud ondersoek deur die psigiater Romney M. Ritchey, wat hom gediagnoseer het as 'n psigopaat met 'n IK van 112 (volgens die aanvanklike verslag in 1942 wat op sy tyd in Leavenworth gebaseer is, het hy 'n IK van 116 gehad). Terwyl hy in Alcatraz was, het hy twee manuskripte geskryf: Bobbie, 'n outobiografie, en Looking Outward: A History of the U.S. Prison System from Colonial Times to the Formation of the Bureau of Prisons. 'n Regter het bepaal dat Stroud die reg het om te skryf, maar het die tronkhoof se besluit bekragtig om die publikasie daarvan te verbied. Ná Stroud se dood is die manuskripte aan sy advokaat, Richard English, gegee.
By Alcatraz was daar gerugte oor Stroud se homoseksualiteit. Volgens Donald Hurley, wie se pa 'n bewaarder was, "is Stroud fyn dpgehou wanneer hy naby ander was, wat selde was, omdat tronkamptenare baie bewus was van sy openlike homoseksuele neigings". In 'n onderhoud met Hurley vir sy boek het 'n voormalige gevangene gesê hy het gehoor "Stroud was altyd in eensame opsluiting of later in die hospitaal omdat hy 'n 'wolf' (aggressiewe homoseksueel) met 'n slegte humeur was".
In Februarie 1963 het Stroud die akteur Burt Lancaster, wat hom in The Birdman of Alcatraz uitgebeeld het, ontmoet en met hom gesels. Stroud het nooit die rolprent gesien of die boek gelees waarop dit geskoei was nie, maar het gesê een van die probleme wat sy parool verhinder het, was dat hy 'n "selferkende homoseksueel" is. Lancaster het Stroud aangehaal toe hy sê: "Kom ons sien die feite voor oë: Ek is 73 jaar oud. Beantwoord dit jou vraag oor of ek 'n gevaarlike homoseksueel sou wees?"
Tydens sy 17 jaar in Alcatraz het Stroud toegang tot die biblioteek gekry en het hy regte begin bestudeer. Hy is soms toegelaat om skaak saam met een van die bewaarders te speel. Stroud het 'n petisie aan die regering geskryf waarin hy sê sy lang gevangenisstraf kom neer op wrede en buitengewone strafbehandeling. In 1959 is Stroud weens sy gesondheid wat agteruitgegegaan het na die mediese sentrum vir federale gevangenes in Springfield, Missouri, oorgeplaas. Sy pogings om vrygelaat te word het egter misluk.
Dood
Op 21 November 1963 is Robert Stroud op 73-jarige ouderdom in die mediese sentrum vir federale gevangenes oorlede nadat hy minstens 54 jaar van sy lewe in die tronk was. Daarvan het hy 42 jaar in eensame opsluiting deurgebring.
Nalatenskap
thumb|180px|links|Stroud omstreeks 1959. Stroud word beskou as een van die berugste misdadigers in die Amerikaanse geskiedenis. Volgens Robert Niemi het hy 'n "superieure intellek" gehad en het hy 'n "eersteklas-ornitoloog en -skrywer geword", maar was hy 'n "uiters gevaarlike en onheilspellende psigopaat van wie sy bewaarders en medegevangenes nie gehou het nie. Hulle het hom ook gewantrou."
In sy latere jare het Stroud se gedrag egter verbeter en is hy in 'n gunstiger lig beskou; regter Becker het gemeen Stroud is nederig, nie meer 'n gevaar vir die samelewing nie en het 'n werklike liefde vir voëls. Gegewe sy vlak van berugtheid was die misdade wat hy gepleeg het onmerkwaardig, veral omdat sy aanvalle 'n duidelike oorsaak gehad het. Carl Sifakais beskou Stroud as 'n "briljante, selfgeleerde kundige oor voëls, en moontlik die beste voorbeeld van selfverbetering en rehabilitasie in die Amerikaanse tronkstelsel".
Danksy Stroud se bydraes tot ornitologie het hy 'n groot gevolg opgebou van duisende voël- en pluimveetelers, en baie jare lank het 'n "komitee om Robert F. Stroud vry te laat" 'n veldtog gelei om Stroud uit die tronk te kry. Omdat Stroud 'n federale bewaarder vermoor het, het sy aanhouding in eensame opsluiting egter onveranderd gebly.
Stroud was die onderwerp van 'n boek in 1955 deur Thomas E. Gaddis, Birdman of Alcatraz. Gaddis, wat rehabilitasie in die tronke sterk voorgestaan het, beeld Stroud in 'n gunstige lig uit. Die boek is deur Guy Trosper verwerk vir die rolprent van 1962 met dieselfde naam, wat deur John Frankenheimer geregisseer is. Burt Lancaster het die rol van Stroud vertolk.
Voormalige gevangenes van Alcatraz sê egter die ware Stroud was baie meer sinister, gevaarliker en onaangenamer as die fiktiewe weergawe in die boek en rolprent. Een het gesê: "Hy was 'n wreedaardige moordenaar. Ek dink Burt Lancaster skuld ons almal 'n verskoning."
Viggo Mortensen
Viggo Mortensen (gebore 20 Oktober 1958) is 'n Deens-Amerikaanse akteur, vervaardiger, regisseur, skrywer, digter, fotograaf, musikant en skilder. Hy het sy debuut gemaak in Peter Weir se riller van 1985, Witness, en is bekend vir sy rolle in die rolprente The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001), The Lord of the Rings: The Return of the King (2003), Eastern Promises (2007), en Captain Fantastic (2016).
Mortensen het al talle pryse ontvang, onder meer ’n Screen Actors Guild-prys, en is benoem vir twee Oscars, drie Baftas en vier Golden Globes. Van sy vroeëre prente was The Indian Runner (1991), Carlito's Way (1993), Crimson Tide (1995), Daylight (1996), The Portrait of a Lady (1996), G.I. Jane (1997), A Perfect Murder (1998), A Walk on the Moon (1999) en 28 Days (2000).
Hou-Hou
Hou-Hou is 'n plek in Boesmanland ongeveer 120 km suidwes van Kenhardt, in die Noord-Kaap van Suid-Afrika.
Jim Zulevic
Jim Zulevic (20 Februarie 1965 – 7 Januarie 2006) was 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Melvin Goes to Dinner (2003) en Matchstick Men (2003), en in die televisiereekse The Drew Carey Show (1995) en The Lyricist Lounge Show (2000).
Rajiv Gandhi Internasionale Lughawe
Rajiv Gandhi Internasionale Lughawe (RGIA) (IATA: HYD – ICAO: VOHS) is 'n internasionale lughawe wat Hyderabad, die hoofstad van die Indiese deelstaat Telangana bedien. Dit is geleë in Shamshabad, ongeveer 24 km suid van Hyderabad. Dit is op 23 Maart 2008 geopen om Begumpet-lughawe te vervang, wat die enigste burgerlughawe was wat Hyderabad bedien het. Dit is vernoem na Rajiv Gandhi, voormalige eerste minister van Indië. Gebou op 'n terrein van 2 224 ha, is dit die grootste lughawe van Indië volgens oppervlakte. Dit word besit en bedryf deur GMR Hyderabad International Airport Limited (GHIAL), 'n openbare-private konsortium.
Dit is in AirHelp se lys van top 10 lughawens in die wêreld gelys. As die vierde besigste lughawe in Indië deur passasiersverkeer, het dit tussen April 2021 en Maart 2022 12,4 miljoen passasiers en 140 075 ton vrag hanteer.
Die lughawe het 'n geïntegreerde passasiersterminaal, 'n vragterminaal en twee aanloopbane. Daar is ook lugvaartopleidingsfasiliteite, 'n brandstofplaas, 'n sonkragaanleg en twee MRO-fasiliteite. Die lughawe dien as 'n spilpunt vir Alliance Air (Indië), Blue Dart Aviation, SpiceJet en IndiGo. Dit is 'n fokusstad vir Air India.
Eienaarskap
RGIA word besit en bedryf deur GMR Hyderabad International Airport Ltd (GHIAL), 'n openbare-private onderneming. Dit bestaan uit openbare entiteite Airports Authority of India (13%) en die regering van Telangana (13%), sowel as 'n private konsortium tussen GMR Group (63%) en Malaysia Airports Holdings Berhad (11%). Volgens die konsessie-ooreenkoms tussen GHIAL en die sentrale Indiese regering het GHIAL die reg om die lughawe vir 30 jaar te bedryf, met die opsie om dit vir nog 30 jaar voort te sit.
Struktuur
Die lughawe is oor 2 224 ha versprei, waarvan 810 ha ontwikkel is vir lughawebehoeftes met hoofsaaklik 690 ha grond aan die lugkant en 120 ha grond vir landkantfasiliteite. Die oorblywende 1414 ha is vir uitbreiding van die lughawe geoormerk. Geen verdere grond sal verkry word nie. Die lughawe is volledig beplan binne die 2 224 hektaar.
Aanloopbane
Die lughawe het twee aanloopbane:
Aanloopbaan 09R/27L, die oorspronklike en primêre aanloopbaan, is lank genoeg om die Airbus A380 te kan ontvang wat die wêreld se grootste passasiersvliegtuig is. Aanloopbaan 09L/27R was oorspronklik 'n taxibaan, en is in Februarie 2012 ingewy. Sy lengte is korter as die hoofaanloopbaan en kan vliegtuie soos die Airbus A340 en Boeing 747 hanteer. Dit word hoofsaaklik gebruik wanneer aanloopbaan 09R/27L instandhouding ondergaan, en namate lugverkeer na die lughawe toeneem, sal dit meer gereeld gebruik word. Noord van hierdie aanloopbane is die drie parkeervoorskote: die vrag-, passasiersterminaal en MRO-voorskote. Die passasiersterminaal-voorskoot bevat parkeerplekke aan beide die noorde- en suidekant van die terminale. Hyderabad was die eerste stad in suid-Indië wat 'n parallelle aanloopbaan gehad het ten tye van die inwyding van die tweede aanloopbaan.
Terminaal
RGIA het 'n geïntegreerde passasiersterminaal, wat 105 300 vk. meter dek en het 'n kapasiteit vir 12 miljoen passasiers per jaar. Die westelike kant van die terminaal hanteer internasionale vlugte terwyl die oostekant vir binnelandse bedrywighede is. Daar is 46 immigrasietoonbanke en 96 inkloktoonbanke met 19 kiosks vir selfinklok. Daar is altesaam nege hekke, waarvan sewe aan die suidekant van die terminaal geleë is en die ander twee aan die noordekant. Drie hekke is elk toegerus met twee lugbrûe om die hantering van wyerompvliegtuie te versnel. Publieke sitkamergeriewe word verskaf deur Plaza Premium Lounge, wat drie sitkamers in die terminaal bedryf; daar is ook drie aparte sitkamers vir BBP's. Die pre-sekuriteit "lughawedorpie" is 'n ontmoetingspunt vir passasiers wat opgelaai moet word.
Mos Def
Mos Def is 'n Amerikaanse kletskunstenaar, akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Italian Job (2003), The Woodsman (2004), The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (2005), en 16 Blocks (2006).
Mycale macrochela
Mycale macrochela is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Burton.
Mycale madraspatana
Mycale madraspatana is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1914 deur Annandale.
Christofh Willibald Gluck
Die komponis Christoph Willibald (von) Gluck (2 Julie, 1714 - 15 November, 1787) is van groot belang as hervormer van die opera. Hy het met die Italiaanse opera seria, waarin die rol van 'n sanger alles oorheersend geword het, gebreek en 'n streng klassieke operavorm geskep.
Christoph Willibald (von) Gluck is in Erasbach (Oberpalz) gebore as die seun van 'n bosbouer. Waar en by wie hy sy heel eerste musiekonderrig ontvang het, is nie bekend nie. Hy moet sy vaardigheid om verskillende instrumente te bespeel in die dorpskool en herberg bekom het, want met sy vertrek in 1731 na Praag om hom, teen die wil van sy vader, aan musiek te wy, kon hy as musikant 'n bestaan maak.
Hy het in 1752 'n einde aan sy min of meer swerwende bestaan gemaak deurdat hy hom in Wene gevestig het. Hier het hy in 'n toenemende mate betrokke geraak by die musieklewe aan die hof, wat gelei het tot sy benoeming deur Maria Theresa tot hofkomponis. Hy is op 15 November 1787 in Wene oorlede.
Werk
Gluck se bydrae as komponis is beperk tot die gebied van die opera. Die vernaamste bydrae was sy sogenaamde hervormingsoperas. Dit het ontstaan as reaksie teen die Italiaanse ernstige opera van die tyd (opera seria) waarin die handeling skaars van betekenis was en die klem op die musiek geval het, in die besonder op die vertoon van die sanger se virtuositeit. Gluck het self 'n paar werke soortgelyk aan die opera seria gekomponeer. Die enigste volledig nagelate werk is Ipermestra (Venesië 1744).
Sy verblyf in Wene het hom egter op die spoor van ander moontlikhede geplaas: die operas comique wat hy hier gekomponeer het (onder meer I'Isle de Merlin, 1758; l'Arbre enchanté, 1759) en die samewerking met die ballethervormers Gasparo Angiolini (1731-1803) en Jean-Georges Noverre (1727-1810), vir wie hy enkele sogenaamde "dansdramas" van musiek voorsien het (onder meer Don Juan, 1761), was van wesenlike betekenis vir die ontstaan van Gluck se idees oor 'n nuwe soort ernstige opera.
As ideaal het hy 'n kunswerk gesien waarin alle kunste in gelyke mate meewerk en hulle daardeur terselfdertyd ondergeskik maak aan die verwesenliking van die dramatiese gedagte. Musikaal het dit daarop neergekom dat vir die eerste keer sedert die ontstaan van die opera by die Camerata, 'n groep musici wat ca. 1600 in Florence saamgewerk het, weer betoog is dat in opera die musiek ondergeskik moes wees aan die eise van die drama en nie andersom nie.
Van die hervormingsoperas wat op hierdie beginsels gegrond is, het die eerste drie, Orfeo ed Euridice (1762), Alceste (1767) en Paride ed Elena (1770) in noue samewerking met die geesverwante teksdigter, Ranieri Calzabigi, ontstaan. AI drie is in Wene opgevoer, maar met so min welslae dat Gluck sy werksaamhede na Parys verskuif het. Dit het hy op aanbeveling van die Franse attaché, François Leblanc de Rouliet, gedoen. Hy het Gluck se hervormingsoperas vereenselwig met die Franse tragédie Iyrique (Rameau). Leblanc Rouliet het ook die teks vir Gluck se eerste Franse opera, lphigénie en Aulide (1774) verskaf. Ander is: Armide (1777), teks deur Philippe Quinault  (1635-1688), ook al deur Lully gekomponeer, en Iphigénie en Tauride (1779), teks deur Nicolas Francois Guillard. Orfeo en Alceste is ook vir Parys bewerk.
Anders as in Wene is Gluck se hervormingsoperas in Parys op 'n baie lewendige wyse ontvang: teenoor 'n groep vurige aanhangers het 'n groep felle teenstanders hulle gestel wat die Italiaanse styl as die ideaal gesien het. Ten einde met Gluck mee te ding, is die opera buffa-komponis Niccoló Piccinni (1728-1800) uit Napels laat kom.
Hierdie stap het 'n merkwaardige gevolg gehad deurdat Piccini se opera Roland, waarmee die aanhangers van die Italiaanse styl wou bewys dat hulle in die polemiek tussen die Gluckiste en Picciniste gelyk gehad het, heeltemal in Gluck se styl gekomponeer was. Ander komponiste wie die verhewe strenge styl van Gluck se hervormingsopera deurgewerk het, is Luigi Cherubini (1760-1842), Jean François Lesueur (1768- 1837) en Etienne Méhul (1763-1817).
Elsie Mackay
Elsie Mackay (1 Januarie 1893 – 13 Maart 1928) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Nothing But the Truth (1920), A Son of David (1920), The Tidal Wave (1920), en The Town of Crooked Ways (1920).
Mycale macginitiei
Mycale macginitiei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1930 deur De Laubenfels.
Rick Zumwalt
Rick Zumwalt (24 September 1951 – 19 Maart 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Over the Top (1987), The Presidio (1988), Batman Returns (1992), en I Love You, But (1998).
Mycale massa
Mycale massa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Lughawe-ongeluktender
Beskrywing
Lughawe-ongeluktenders bied relatief goeie versnelling vir hul grootte en massa, en is in staat om rowwe terrein buite die lughawegebied te betree. Hulle dra 'n groot kapasiteit water en brandbestrydingskuim, is toegerus met kragtige hoë-kapasiteit pompe en water/skuim kanonne, en is in staat om brandbestrydingsmedia oor lang afstande te lewer. Hulle kan op 4x4, 6x6, of selfs 'n 8x8 wielonderstel gemonteer word. Om hul draairadius te verminder, kan al vier die voorwiele aan 'n 8x8-wieleenheid stuurbaar wees.
Nuwer lughawe-ongeluktenders bevat ook dubbelmiddel-spuitpunte /inspuitingstelsels om 'n stroom "Purple-K" droë chemikalieë in die <abbr title="aqueous film forming foam">AFFF- brandbestrydingskuimstroom in te spuit, wat help om 'n brand vinniger te blus. Sommige het ook Halotron-tenks met handlyne vir situasies wat vereis dat 'n skoon middel gebruik moet word. Hierdie kenmerke gee die lughawe-ongeluktenders die vermoë om 'n vliegtuig vinnig te bereik, en vinnig groot brande te blus met vliegtuigbrandstof wat moontlik mag uitlek.
Sommige tenders het 'n verhoogde verlengde blusarm, wat die moontlikheid bied om 'n water-/skuimkanon tot 'n hoogte van 20 meter op te lig, wat deur oppervlakkige strukture van 'n vliegtuig kan breek om 'n brand in die romp te bestry.
Sommige arms het 'n versterkte spuitstuk, genoem 'n snozzle, wat volgens die VS se Nasionale Vervoerveiligheidsraad 'n "deurdringende mondstuk op die brandweerwa is, wat gebruik word om 'n vliegtuig se romp binne te dring en AFFF uit te reik om 'n brand binne die kajuit of vragarea te blus."
David Moscow
David Moscow (gebore 14 November 1974) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Big (1988), Newsies (1992), Honey (2003), en Just Married (2003).
Baranofka (Wolodarski-rajon)
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Baranofka 195 inwoners gehad. Etniese Kasakke vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Siena Agudong
Siena Agudong (gebore 19 Augustus 2004) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Alex & Me (2018) en in die televisiereekse Nicky, Ricky, Dicky & Dawn (2014), Killer Women (2014), en Star Falls (2018).
Kalinino (Astrachan-oblast)
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Kalinino 875 inwoners gehad. Etniese Kasakke vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Emma Stone
Emily "Emma" Jean Stone (gebore 6 November 1988 in Scottsdale, Arizona, Verenigde State) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy was in 2017 die hoogste betaalde aktrise in die wêreld.
Vroeë lewe
Emily Jean Stone is op 6 November 1988 in Scottsdale, Arizona, gebore as die dogter van Krista Jean Stone (née Yeager), 'n huisvrou, en Jeffrey Charles Stone, die stigter en hoof- uitvoerende beampte van 'n algemene kontrakterende maatskappy.
Sy het 'n jonger broer, Spencer. Haar oupa aan vaderskant, Conrad Ostberg Sten, was van Sweedse herkoms en die familie het hul van na "Stone" verander toe hulle na Amerika geëmigreer het. Sy het ook Duitse, Engelse, Skotse en Ierse bloed in haar are.
Stone het in 2000 'n toneelstuk in 'n teaterproduksie gedoen. As 'n tiener het sy na Los Angeles verhuis met haar ma. Sy het in 2007 haar filmdebuut in n Superbad gemaak, en het positiewe media-aandag gekry vir haar rol in Zombieland (2009). Die 2010-komedie Easy A was Stone se eerste hoofrol, waarvoor sy met nominasies vir 'n BAFTA en 'n Golden Globe-toekenning as beste aktrise beloon is.
Loopbaan
Volgens die webtuiste Rotten Tomatoes is Stone se mees krities bekroonde en kommersieel suksesvolle films Superbad (2007), Zombieland (2009), Easy A (2010), Crazy, Stupid, Love (2011), The Help (2011), The Amazing Spider-Man (2012), The Amazing Spider-Man 2 (2014), Birdman (2014), La La Land (2016), Battle of the Sexes (2017), en The Favourite (2018).
Diospyros glabra
Die fynbossterappel (Diospyros glabra) is 'n klein boom. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Dit kom voor vanaf die Bokkeveldberge-eskarp by Nieuwoudtville, suidwaarts tot by Worcester en die Kaapse Skiereiland en ooswaarts tot by tot by Uniondale en is deel van die fynbos.
Die boom se FSA-nommer is 603.1. In Engels staan die boom bekend as Fynbos Star-apple.
Burke Moses
Burke Moses (gebore 10 Desember 1959) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse All My Children (1970), Family Law (1999), en Younger (2015).
Wairau Bar
thumb|350px|Vroeë Maori-voorwerpe van Wairau Bar.
Die Wairau Bar, of Te Pokohiwi, is 'n gruisbank van 19 ha wat gevorm het waar die Wairaurivier in Cloudy Bay, Suideiland, Nieu-Seeland, in die see loop. Dit is 'n belangrike argeologiese terrein wat bewoon is deur verkenners van Oos-Polinesië wat omstreeks 1280 in Nieu-Seeland aangekom het. Dit is die vroegste bekende nedersetting in dié land.
Die gruisbank was met die aankoms van Polinesiërs vermoedelik 'n lae, struikbedekte eiland van 2 tot 3 m hoog, 1,1 km lank en 0,4 km breed.
Ontdekking
Die terrein is in 1939 deur 'n skoolseun, Jim Eyles, ontdek wat in 1942 nog artefakte gevind het. In vroeë ondersoeke is 'n begrafnisterrein ontdek. Bene het verstrooid gelê naby die oppervlak. Eers is gedink dit was as gevolg van ploegwerk, maar 'n verdere ondersoek het getoon die terrein is die een of ander tyd getref deur óf groot golwe óf 'n tsoenami.
Met die tegnieke van destyds is sowat 2 000 artefakte en 44 menslike skelette verwyder en ondersoek. Die rekord wys blykbaar die gedeeltelike skelette van verskeie kinders is in vlak grafte ontdek, maar hulle was in so 'n slegte kondisie dat die ondersoekers onwillig of nie in staat was nie om die fragmente te hou.
Die ondersoek het getoon die mense het dieselfde landboumetodes gebruik as mense in Oos-Polinesië, veral die Marquesaseilande. Altesaam 69 dissels (antieke byle) is by Wairau Bar ontdek, asook 80 driehoekige hengellokase van klip of been.
Menslike oorskot
In 2009 is in 'n moderner studie deur Buckley et al. bevind die skelette was van 'n wye verskeidenheid geraamde ouderdomme. Geen van die skelette was van ou mense nie. Die oudste een was 39 en die tweede oudste 36. Die meeste skelette was van mense wat in hulle 20's was. Geen skelette van kinders en net een van 'n tiener is gevind. Dit stem ooreen met die gewoonte dat jonger mense elders begrawe is, 'n praktyk wat redelik algemeen in die gebied om die suidelike Stille Oseaan was.
Die 21 skelette met tande het almal emaljedefekte getoon, wat beteken hulle het lang stresvolle tydperke in hulle kinderjare deurgemaak. Tandbederf was seldsaam, veral onder mans. Baie van die skelette het tekens van óf infeksie óf 'n slegte dieet getoon.
Al die volwassenes het geheelde beenbreuke gehad, wat dui op 'n gebalanseerde dieet en ondersteunende gemeenskapstruktuur. Baie skelette het tekens van moontlike tuberkulose getoon, en dit is in 2010 met DNS-ontledings bevestig. Bloedarmoede en artritis was algemeen. Die mans was gemiddeld 175 cm lank en die vroue 161 cm. Die vroeë setlaars was dus lank in vergelyking met die meeste Polinesiërs. Die skelette is almal in vlak grafte aangetref, met die koppe wat ooswaarts en die voete wat weswaarts wys, soos die praktyk in Oos-Polinesië was.
DNS-studie
Drr. Lisa Matisoo-Smith en Michael Knapp van Nieu-Seeland se Otago-universiteit het die resultate bekend gemaak van 'n onlangse DNS-studie van die bene en tande van vroeë Polinesiese migrante na Nieu-Seeland wat omstreeks 1285-1300 by Wairau Bar gewoon het. Die resultate van DNS-toetse bevestig die idee dat van dié mense oorspronklik setlaars van Oos-Polinesië was, want hulle het 'n dieet gehad met sagte en styselagtige kos as basis. Die twee ander begrafnisgroepe toon 'n baie verskillende, meer gevarieerde dieet wat ooreenstem met dié van mense wat in Nieu-Seeland grootgeword het. Wetenskaplikes het bevind dat daar 'n groot omvang DNS-mutasies was, wat daarop dui dat setlaars deel van 'n redelik groot groep was. Dit dui op 'n beplande migrasie, eerder as 'n komp klein groepe. Een van die mutasies word verbind met insulienverwerping soos in tipe 2-diabetes. Die DNS-patroon stem baie ooreen met dié wat in dieselfde tyd in die Marquesaseilande in Oos-Polinesië aangetref is.
Laerskool Rooihuiskraal
Laerskool Rooihuiskraal is 'n Afrikaansmedium-laerskool in Rooihuiskraal, Centurion, Suid-Afrika. Die Laerskool Rooihuiskraal se leerders staan bekend as die Rooimiere.
Die skool staan bekend as " 'n skool met 'n hartklop vir kinders".
Van die sportaktiwiteite wat by die skool aanbied word is: atletiek, netbal, hokkie, krieket, rugby en gholf.
Van die kultuuraktiwiteite wat by die skool aangebied word is: revue en skaak.