cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daniel Hugo
Poësie
In “Vuurdoring” word die skryfdaad teenoor die doodstema gestel as die mens se nietige poging om algehele uitwissing te voorkom en iets na te laat. Die oorspronklike beeldspraak, vermoë om disparate kwessies met mekaar in verband te bring en fyn woordgebruik imponeer. Die losstaande openingsgedig, “Die letters in ’n gedig is”, gee ’n beskrywing van hoe die gedig slegs betekenis kan suggereer, terwyl die leser self sy eie unieke betekenis daaruit haal. Die meerderheid gedigte is in die eerste afdeling, wat veral besin oor die digkuns en die woord. “Bladwit” beskryf die komplekse skryfhandeling en die wyse waarop swart woorde op wit papier die kleurvolle spektrum van die natuur probeer weergee. “Dialoog” verbeeld die polarisasie van teenstellings en die ongemak wat meervoudige betekenisse bring. “’n Leeu van keel” beskryf die stad Johannesburg as ’n dreigende leeu, met die mynhope, nagligte, oggendverkeer en donderweer wat alles knap binne die sentrale metafoor gehuisves word. Ook die politieke aktualiteit van die dag kry aandag. “I had a dream” (met suggestie van Martin Luther King se beroemde toespraak), droom van wat sou gebeur as apartheidswette en die onreg daaraan verbonde afgeskaf sou word, terwyl “Rundfunk” die verskrikking van die politieke onrus in die tagtigerjare en die grubeelde daarvan op televisie beskryf. Die kort afdeling “Persoonlike korrespondensie” se hekeling van eietydse digters en literatore is vernuftig en die speelsheid daarvan bekoor. In hierdie afdeling is “Berig aan Opperman” ’n tweegesprek met die ontslape digter, waarin op spottende wyse berig gedoen word van die digters en die poësie van die tagtigerjare. Die laaste kort afdeling het primêr die dood as tema, met die versugting om iets betekenisvol in die lewe te skep wat veral in “Moenie gelate gaan” en “Klagstaat” mooi bewoord word.
“Verse van die ongeloof” se oorhoofse tema is geloof en ongeloof, veral beleef deur outobiografiese gedigte en veral gedigte oor ontrouheid in die huwelik en die verbode liefde vir ’n vrou buite huweliksverband, waardeur die liefde voorgestel word as die geloof van ’n heiden. Die liefde word ook gekoppel aan die literatuur en verskeie verwysings na ander digters kom voor. Soos in sy ander bundels bekoor Hugo met sy fyn woordspel, maar vul dit aan met ’n hegter eenheid in die bundel deur die manier waarop afsonderlike gedigte op mekaar inspeel. “Oggendskof” is die insetgedig wat met sy belofte van die dag wat kom en sy gebruik van rymwoorde wat die drukkersbedryf in die geestesoog oproep, reeds die toonaard van die bundel vestig. In “Mutatio Christi” wys die spreker die Christelike dogma af wat die vleeslike mens wil dwing tot kuisheid en neem hy eerder die kruis van ongeloof op. Na ’n aantal verse oor die ongeloof (en die impak daarvan op gelowiges) beeld “Grafskrif” ’n meer outobiografiese belydenis van seksualiteit uit, terwyl uit “Credo I” die spreker se begeerte blyk om hom los te maak van die tradisionele geloof en sentiment. Die digkuns is die onderwerp van verskeie gedigte, met “Hand sonder hawe” wat vernuftig die skryfkuns, die seksuele en skeepvaart deur beelding aanmekaar heg. Die verbode liefde kom aan die bod in verse soos “Acta academica” en “Ge-bed”, laasgenoemde met sy dubbelsinnige titel en toespeling op die Onse Vader, terwyl “Semiotiek” dieselfde tema behandel met toespeling op Totius se “Vergewe en vergeet”. “Liggewig” verwys na Milan Kundera se “The unbearable lightness of being”, terwyl “Lyfmistiek” geloof en die seksuele met mekaar gelykstel, maar beide wentel eindelik rondom die geliefde as swaartepunt van die verteller se bestaan. Die sterk gedig “Doksologie” vind die waarheid in die paradoks en verkondig hoe die mens argitek van sy eie ongeluk is.
Met “Dooiemansdeur” bereik Hugo ’n nuwe hoogtepunt, waar hy aan die hand van ’n motto uit die Nederlandse digter J.C. Bloem se gedig “Insomnia” die dominante motiewe van dood (ook van ’n liefdesverhouding) en slaaploosheid behandel. Die gedigte behandel verskeie perspektiewe van hierdie en newe-motiewe, soos ’n willoosheid en moedeloosheid vir die lewe, ’n vrees vir die onbekendheid van die dood, die vergelyking van die kortstondigheid van die menselewe teenoor die groter standhoudendheid van die natuur, die afsterwe van verhoudings en die verlede, die onafgehandeldheid van die hede, die voortdurende verval met die verloop van tyd, skuld en leed. Die geestige “Engele en duiwels” siklus vergelyk die wêreld van die hiernamaalse op die geslagtelike verhouding op ’n ongewone wyse. “Nabokov in die hemel” vind dat in die boeklose hemel se boomryke paradys niks meer benoem kan word nie, maar later in die bundel verkondig “Wat nie geskryf is nie” juis dat die ongeletterde die bome van die aarde bewaar van verpulping. “ABA” beskryf hoe geleerdes die sterfte van die taal verkondig, terwyl die gewone mense op straat steeds die taal van liefde praat. “Second thoughts” en “Dooiemansvrou” koppel die hoofmotiewe van dood en slaap. “Rondeel” vergelyk die seisoene se kringloop met die liefde, wat ten spyte van die kortstondigheid tog kan dy en bot. “Die kelders” reeks verwoord liefdesgeluk met doeltreffende konsekwente deurtrek van die kelderbeeld. ’n Aantal gedigte het die afkoeling van ’n verhouding as tema (byvoorbeeld “Afrekening”, “Truseisoen” en “Verlede tyd”) waarna daar dan die verwydering kom. Die drie “Dooiemansdeur”-gedigte wat op strategiese plekke in die bundel geplaas is en elke keer ’n ander aspek belig, dien terselfdertyd as aankondiger van ’n ander klem op die gedigte wat volg en vervul die funksie van verdeling van verse wat tussendeur steeds op mekaar inspeel.
“Monnikewerk” se gedigte vind hulle oorsprong in die kloosterwêreld van die Middeleeue. Die titel se woordeboekverklaring is werk wat baie geduld vereis, maar van weinig nut is en die bundel lewer dan ook kommentaar oor die absurditeit van menslike gedrag. Temas wat ontgin word, is uiteraard die mens se soeke na die religieuse, maar ook die erotiese en die liefde, met veral ’n versereeks oor die geskiedenis van die beroemde minnaars Abelard en Heloise wat beïndruk. Die verse word met heelwat humor ingeklee. Bewyse van Hugo se besondere woordvernuf word onder andere gevind in die openingsgedig “Die digter op veertig” (’n ouderdom wat hom in die Middeleeue reeds baie oud en sieklik sou gemaak het maar in die twintigste eeu is dit ’n ander storie), “Grotwater” (opgedra aan Ina Rousseau en met toespeling op haar gelyknamige digbundel, waar die grotwater letterlik opgeneem word as die maker van die indrukwekkende stalaktiete en stalagmiete) en “Taalles” (wat vernuftig die betekenis van woorde laai met die emosie van ’n tragiese gebeurtenis en die sondeval). Verse oor die erotiek word gekenmerk deur slim woordspelings (“Latyn van die liefde”, “Omgangstaal” en “’n Lucifer in die lende”). Literêre satire vind ons in “Kos vir die kenner” en “Villanelle”, met ’n hoogtepunt in “Die hemelse hek”, waarin die verteller die draak steek met die apartheidspolitici en die digters wat hulle ondersteun. “Ontvlugting” verwys na Ingrid Jonker se debuutbundel se titel en lewer kommentaar op haar dood. Beide die gedigte “Tweeluik 2: Bybels” en “Die gifappel 2” het geliefdes se jaloerse drang om alles te weet van die ander se vorige verhoudings as tema.
Die motto voor in “Skeurkalender” wys die leser daarop dat gedigte skryf is soos om daaglikse ervarings uit die geheue se kalender te skeur en te konkretiseer, wat dan ook die bundel se titel verklaar. Die bundel behandel belangrike momente uit die lewe van die digter en word ’n soort outobiografiese reis. Die bundel bevat twee afdelings. In die eerste word algemene ervarings met die leser gedeel. “Die digter met vakansie” is ’n siklus van ses gedigte, waarmee die bundel open. Hierin word die see uitgebeeld in knap beelde wat die digproses weergee. “Tafelbaai I” vergelyk die see met ’n skeerspieël wat die Skepper se gesig weerkaats, met die branders se skuim wat lyk soos die skeerskuim op die rand van die spreker se gesig. Die ervaring van “Kabelkarrit, Kaapstad” word só weergegee dat dit selfs iets van die mistieke suggereer. “Ou man langs die see” gee op treffende wyse die ou man se weerloosheid teenoor die ouderdom weer, waar selfs ’n wandeling op die strand sy laaste aktiwiteit kan wees. “Die dal van doodskaduwee” (opgedra aan Olga Kirsch) beskryf ’n besoek aan die Holocaust-museum in Jerusalem, waar die spreker die traumatiese geskiedenis persoonlik ervaar asof hy as Germaanse afstammeling ook daaraan deel gehad het. Die digter se woordvernuf vind weereens uiting in sommige mooi beelde (“Oggendvlyt”, waarin insekbeelde die werksaamhede op die plaas weergee) en vernuftige woordspel (“Diagnose”), maar te veel gedigte maak gebruik van banale woordkeuse (“Aars poetica”, “Tweeling”). Die tweede afdeling is “Almanak”, waarin outobiografiese herinneringe beskryf word. Sommige van hierdie hoofsaaklik satiriese gedigte se boustof is óf te persoonlik (en dus moeilik begrypbaar vir die leser) óf te gering om vir ander waarde te hê. “Eatonweg, Tuine – 1990”, waarin F.W. de Klerk se geskiedkundige toespraak op 2 Februarie 1990 onthou word, is ’n uitsondering.
In “Die twaalfde letter” (opgedra aan die digter se vrou, die skrywer Carina Diedericks-Hugo) verwys die titel na die twaalfde letter van die alfabet, naamlik “L”, wat die begin letter van die woord “liefde” is. Die eerste afdeling van die bundel bevat verse rondom die skrywerskap, die dood en ’n aantal jeugherinneringe. “Pro Deo” word opgedra aan die digter Johann Lodewyk Marais (bekend vir sy fokus op die ekologie en die natuur), met die boodskap dat as daar ’n God as Skepper is, hy kopiereg op sy skepping het wat dus erken moet word in gedigte, foto’s en beelde. “Dubbelsinnig” kombineer die digproses en die liefdespel, waar die dubbelbetekenis van woorde vernuftig benut word. “Dat pyn bestaan, is nodig” verwoord die einde van ’n liefdesverhouding en die impak daarvan op die digter. In “Die reuk van boeke II” word die letterkundige kritici vergelyk met vismotte wat hulle onuitwisbare merk op ’n skepping maak en dit sodoende permanent beskadig. “Verbete skribent” en “Alkoholiese aktrise” spreek die sug na erkenning van die kunstenaar aan. Die tweede afdeling handel grootliks oor die liefde en die geliefde. Hierdie verse raak benewens die erotiek ook die dieper emosionele verhouding tussen geliefdes aan. “Nog ’n liefdesgedig” beskryf die verteller se onvermoë om vir die nuwe geliefde ’n unieke vers te skryf en soek die uniekheid eerder in die digter wat oor sy liefde swyg. Die oorgrote meerderheid van gedigte in hierdie afdeling doen egter yl aan.
“Die panorama in my truspieël” munt uit met satire en woordspel in tematiek wat reeds bekend is uit sy vorige bundels, naamlik die liefde, plekke, die digkuns en diere. Die titel verwys na die sekerheid van die dinge wat agter is en altyd deel sal wees van die persoonlike ervaringsveld, terwyl die pad vorentoe nog onbekend is.
“Hanekraai” se titel verwys enersyds na een van die oudste beskawingsgeluide wat saam met die aarde aan die uitsterwe is en andersyds na verraad en ontwaking, met sinspeling op Petrus van die Bybel daarin opgesluit. Die ontwaking dui nie net op letterlik wakker word nie, maar ook na bewuswording en ontwaking op byvoorbeeld seksuele gebied. Die gedigte ondersoek evolusie, die mens se verhouding met sy omgewing en die natuur, die dood, digterskap, godsdiens en die erotiek. Die openingsgedig is “Kantekleer”, waarin die hanekraai die einde van donkerte aankondig, maar hierdie fase is kortstondig en word deur die son bedreig en verdryf. Die begrip van “Evolusie” as ontwikkelingsgang word beskryf met die slotsom dat dit nie ’n eensydig gunstige proses is nie. Hoewel die mens homself en die huisdiere getem het en sy bestaan veiliger gemaak het, is die mens self meer vernietigend as die oergevare wat hy mak gemaak het. Verskeie motiewe loop regdeur die bundel, insluitende voëls, katte, water en musiek, maar die sterkste motief is die spieëlbeeld. In “Weg” word die mens se gewelddadige vernietiging van die aarde in die vooruitsig gestel, waarna nuwe waterpoele sal ontwikkel, maar sonder dat iets daarin weerspieël sal word. Die bundel sluit af met ’n aantal speelse erotiese verse, waarin die oggenduur en die hanekraai weer figureer om so weer met die begin te harmoniseer. Hoewel die bundel nie in aparte afdelings gestruktureer is nie, word verdeling tog geïmpliseer.
“Takelwerk” se titel verwys na D.J. Opperman se gedig “Digter”, waar die digkuns gelyk gestel word aan die bou van ’n skippie in ’n bottel, met die takelwerk wat die konstruksie van ’n gedig en ook van die bundel simboliseer. Verder is die skip ook die vaartuig waarmee uit die gevangenskap van die bottel ontsnap kan word, soos wat die poësie die lewe kan beredder. Die takelwerk verwys ook na die ineengeweefde takke van ’n boom wat in die gedigtereeks “Stellenberg se eik” beskryf word, ’n boom wat die digter tydens ’n lang siekbed uit sy kamervenster dopgehou het. So word die aftakeling van siekte en die heling deur die skryf van ’n gedig gejukstaponeer. Kenmerkend van sy digterskap is die afgewerktheid wat sy verse kenmerk, met veral ’n fyn aanvoeling vir die regte woord. Temas wat in die bundel aangeraak word, is die liefde en veral godsdiens en die soeke na geluk en vervulling, digterskap, taal, die Afrikaanse literatuur, die liefde, siekte en dood, die oerknal, en verskillende landskappe, met bome wat gereeld as simbool gebruik word. Daar is ook lykdigte, onder andere aan J.C. Kannemeyer en aan die digter se broer George. Die kort reeks gedigte “Hospitale” is opgedra aan Eugène Marais en skep ’n beklemmende atmosfeer van siekte en bedwelming in weergawe van wat Marais die “donker stroom” genoem het. Opperman se siektebundel, “Komas uit ’n bamboesstok”, vind ook hier weerklank, met treffende gebruik van metafore oor byvoorbeeld die drupstelsels waaraan pasiënte gekoppel word en gebede vir die siekes. In die reeks Karoo-gedigte is veral “Die huisslang” noemenswaardig, met die eerste deel wat die slang met ’n volsin vergelyk. Nadat die digter die slang uit vrees in stukke kap, beskryf die tweede deel van die gedig hoe die digter met die kronkelende sintaksis van ’n gedig vir hierdie daad versoening probeer vind. Hierdie gedig gebruik ook die metafoor van die slang vir ’n digterlike weergawe van die skepping en sondeval, hierdie keer in ’n paradyslike Karootuin. Die siklus “Stellenberg se eik” bevat 38 gedigte, met die gedigte wat intertekstueel met die werk van N.P. van Wyk Louw in gesprek tree. Hierdie siklus beskou die natuur binne die groter kosmos, met die boom wat gesien word as draer en simbool van die lewe. Die eik oorleef talle opeenvolgende mense-eienaars en huisves ’n hele ekosisteem van voëls, eekhorings, muise en insekte soos spinnekoppe in sy takke en wortels, wat alles aan die gang gesit is deur die oerknal.
Sy gedigte word opgeneem in verskeie versamelbundels oor die Afrikaanse poësie, insluitende “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Digters en digkuns”, “Nuwe verset”, “Die dye trek die dye aan”, “Miskien sal ek die wingerd prys”, “Goudaar”, “Kraaines” en “Groen”. Hy is in 2002 die eerste digter wat al sy werke op CD-ROM (“Versalbum”) beskikbaar stel. Hierdie CD bevat benewens sy gedigte en biografiese inligting ook lesings wat hy deur die jare gelewer het en opnames waar hy self heelwat van sy gedigte voorlees. ’n Keuse uit sy gedigte vanaf 1982 tot 1998 word in Nederlands vertaal deur Jacqueline Caenberghs en saamgebundel in “Planetarium”, wat beide die Afrikaanse en Nederlandse weergawes van die gedigte bevat.
Prosa
“Halala Afrikaans” is ’n “biografie” van Afrikaans, wat die taal se herkoms, geskiedenis, dialekte en gebeurtenisse wat die taal se ontwikkeling aangehelp of gestrem het, breedvoerig beskryf. Hy skryf ook twee boeke in die Blokboeke-reeks, waarin hy “Sy kom met die sekelmaan” van Hettie Smit en “Na die geliefde land” van Karel Schoeman bespreek.
Vertaler, samesteller en redakteur
As vertaler maak hy ’n baie groot bydrae, veral uit Nederlands en Vlaams maar ook uit Engels. Hy is daarvoor verantwoordelik dat skrywers en digters soos Tom Lanoye (“Kartondose”, “’n Slagterseun met ’n brilletjie”, “Sprakeloos”), Herman de Coninck (“Liefde, miskien” en “Die lenige liefde”), Karel Glastra van Loon (“Passievrug”), Herman van Veen (“Verhale” en “Op pad huis toe”), Harry Mulisch (“Die aanslag”), Jan Terlouw (“Koning van Katoren”), Peter Slingsby (“Die skakel”) en Gerrit Komrij (“Die elektries gelaaide hand”) in Afrikaans gelees kan word. Ander werke wat hy vertaal is onder andere David van Reybrouck (“Die plaag”, oor Eugène N. Marais), Adam Small se drama “The orange earth” as “Goreé” en die kinderboeke “Griekse gode en godinne uit die mitologie” en “Fantastiese verhale uit die Griekse mitologie”. Ook Desmond Tutu se “God se kinders – verhale uit die Bybel” en ’n rymende woordeboek vir kleuters, “My eerste HAT”, is vertalings van hom, terwyl hy verder die sewende Afrikaanse vertaling van Omar Khajjam se “Roebaijat” behartig. Hy word drie kere genomineer vir die Suid-Afrikaanse Vertalersinstituut se vertaalprys, naamlik vir sy vertalings van “Die elektries gelaaide hand” van Gerrit Komrij, “Die aanslag” van Harry Mulisch en “Tikkop” van Adriaan van Dis. In 2014 verower hy die Akademieprys vir Vertaalde Werk vir sy vertaling van “Sprakeloos” van Tom Lanoye. ’n Meer volledige lys van sy vertalings word hieronder uiteengesit.
As samesteller en redakteur versorg hy onder andere die kortverhaalbundels “Tydskrif 1” en “Tydskrif 2”, waar hy kortverhale uit ou tydskrifte aan die vergetelheid ontruk. Hy versorg keuses uit die werk van verskeie individuele skrywers. Hierdie keuses sluit in die versamelbundel uit Olga Kirsch se poësie onder die titel “Nou spreek ek weer bekendes aan”; “Storie-konsertina” (’n keur uit die humorverhale van A.A.J. van Niekerk), “P.J. Philander: ’n Keur uit sy gedigte” en “Die stil middelpunt” (’n keur uit die werk van Ina Rousseau). “Lyflied” is ’n keur uit die liedtekste van Hennie Aucamp. Al hierdie versamelings word voorafgegaan met ’n insiggewende inleiding tot die skrywer se werk. Ander samestellings sluit in “Speelse verse” (voorafgegaan deur ’n deeglike inleiding waarin hy die behoefte aan ’n versameling van hierdie aard motiveer), “Miskien sal ek die wingerd prys” (gedigte oor drank in samewerking met Etienne van Heerden), “Land van sonlig en sterre” (wat gedigte oor Namibië bevat) en “Liefde, natuurlik: ’n bundel liefdesverhale” wat hy saam met sy vrou Carina Diedericks-Hugo saamstel. In samewerking met Leon Rousseau en Phil du Plessis stel hy ook die bloemlesing “Nuwe verset” saam, waarin digters uitgenooi is om kommentaar te lewer oor die nuwe politieke bedeling en aspekte daarvan waarteen hulle beswaar het.
Malik Joyeux
Malik Joyeux (31 Maart 1980 – 2 Desember 2005) was ’n ervare branderplankryer, bekend as die "Klein Prins van Tahiti". Hy was veral bekend vir die ry van gevaarlike branders by Teahupoo, Tahiti, en het een van die grootste branders in die geskiedenis van die sportsoort gery.
Hy was een van Tahiti se bekendste branderplankryers en was in 2004 op die voorblad van die tydskrif Surfer se "Big Issue".
Vroeë lewe
Malik is in Frankryk gebore en het op ’n vroeë ouderdom na Frans-Polinesië getrek waar sy ma, Hélène, haar drie kinders op die tropiese eiland Moorea grootgemaak het. Hy het op agtjarige ouderdom begin branderplankry.
Sy ouer broer, Teiva, het ’n professionele seilplank- en vlieërbranderryer geword en na Hawaii getrek om sy droom na te jaag. Malik het borgskappe begin kry vir ’n paar klere, branderplanke en vliegkaartjies.
Vir die branderrygemeenskap van Tahiti was hy soos ’n klein boetie. Almal het hom probeer help en Malik het baie teruggegee. Die Franse branderplankryer Didier Piter het Malik in die Europese Gotcha-span help opneem en dit eindelik reggekry om sy reise met ’n amptelike kontrak te finansier.
Dood
Op Vrydag 2 Desember 2005 het Malik ’n brander van hoër as 2,4 meter gery by Oahu in Hawaii. Volgens ooggetuies is die neus van sy plank afgedruk en dit het sy spoed vorentoe laat afneem. Hy het vinnig herstel, maar die skade was reeds gedaan. Hy is deur die punt van die brander getref en onderwater gedwing. Die brander se krag het sy plank gebreek. Aamion Goodwin, wat die volgende brander gery het, het gesê die koppelriem van sy plank was ongeskonde; die hele riem is deur die krag van die brander afgeruk. Omdat die plank nie meer aan sy lyf vas was nie, kon niemand sien waar hy was nie. ’n Soektog is gelas, maar niks is aanvanklik gevind nie.
Malik is 15 minute later by Pupukea-strand gekry. Lewensredders en paramedici het hom probeer bybring, maar vergeefs. Volgens ’n nadoodse ondersoek het sy kop waarskynlik die plank getref en is hy bewusteloos geslaan.
Aardroos-suikerbos (Protea aspera)
Die Aardroos-suikerbos (Protea aspera) is 'n blomdraende struik wat aan die bekende Proteagenus behoort. Die plant is endemies aan Suid-Afrika en kom by die Kleinrivierberge, Bredasdorpberge en Garciapas voor waar dit deel van die fynbos-bioom is. Die struik is 'n digte, wortelagtige plant wat 'n mat vorm en net 50 cm hoog word. Dit blom van September tot Desember met die hoogtepunt in September en Oktober.
Die plant spruit weer uit nadat dit gebrand het. Die saad word een tot twee jaar nadat blomme gevorm is, vrygelaat en deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind moontlik plaas deur die werking van soogdiere. Die plant groei in skalie en sanderige grond op hoogtes van 0 - 200 m bo seevlak.
In Engels staan dit as die Rough-leaf sugarbush bekend.
Mirian III van Iberië
Mirian III (Georgies: მირიან III) was van 306 tot 337 koning van Iberië (nou deel van Georgië). Volgens die Middeleeuse Georgiese annale was hy die land se eerste Christelike koning en het hy die Christelike geloof die land se amptelike godsdiens gemaak. Hy word deur die Georgies-Ortodokse Kerk as ’n heilige vereer.
Barry Jones (akteur)
Barry Jones (6 Maart 1893 – 1 Mei 1981) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Seven Days to Noon (1950), Demetrius and the Gladiators (1954), Prince Valiant (1954), en Brigadoon (1954).
Martha-Bryan Allen
Martha-Bryan Allen (30 April 1903 – 29 Julie 1985) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die televisiereeks Bewitched (1964).
Jacob Clemens non Papa
Jacob(us) Clemens non Papa (omstreeks 1510/1515 - omstreeks 1555/1556) was 'n Vlaamse komponis van Renaissance-musiek, wat veral in Vlaandere gebly het. Hy het baie musiek geskryf en is bekend vir die meerstemmige settings van die Psalms in die Nederlandse taal wat Souterliedekens genoem word.
Hy was moontlik gebore in Middelburg (Zeeland), maar niks is bekend oor sy vroeë lewe nie. Die eerste keer wat met sekerheid na hom verwys word is in die late jare 1530, toe Pierre Attaignant 'n versameling van sy chansons in Parys uitgegee het. Tussen Maart 1544 en Junie 1545 het hy as suksentor by die katedraal van Brugge gewerk. Hy het 'n saaklike verhouding met Tielman Susato aangegaan, wat 'n bekende uitgewer van musiek in Antwerpen was. Van 1545 tot 1549 was hy moontlik koormeester vir Filip II van Croÿ, die eerste hertog van Aarschot. In 1550 het hy in 's-Hertogenbosch vir die "Illustre Lieve Vrouwe Broederschap" gewerk. Daar is bewyse dat hy ook in Ieper en in Leiden gewerk het. Dordrecht is spekulatief.
Die bynaam non papa kan dalk na Pous Clemens VII verwys, wat in 1534 oorlede is, maar daar was ook 'n digter "Jacobus Papa" in Ieper. Die betekenis is daarom nie duidelik nie, maar die bynaam het die eeue oorleef. Ook oor Clemens se dood (1555 of 1556) is onsekerheid. In die teks van Jacobus Vaet Continuo lacrimas word in 'n "deplorasie" oor sy dood gesuggereer dat hy deur geweld gesterf het, maar die omstandighede word nie gegee nie. 'n Bron uit 1644 sê dat hy in Diksmuide by Ieper begrawe is.
Werke
In teenstelling tot baie andere komponiste van sy tyd het Clemens waarskynlik nooit na Italië gereis nie. Sy styl verteenwoordig darem die suiwere Franko-Vlaamse styl van die Noorde sonder baie Italiaanse invloede. Hy was een van die belangrikste verteenwoordigers van die generasie tussen Josquin des Pres en Orlandus Lassus. Baie van sy komposisies, moontlike 80% was geestelike musiek. Van sy 233 motette bevat net drie wêreldlike tekste. Tog is daar 100 wêreldlike stukke wat die gehele spektrum van poëtiese onderwerpe weergee wat in sy tyd deur komponiste gebruik is.
Sy aktiewe tyd was net twintig jaar, maar hy het in die tyd baie musiek geproduseer:
Souterliedekens
In 1556/7 het Susato sy "Musyck Boexken" IV-VII uitgegee wat die enigste Protestantse meerstemmige musiek in die Nederlandse taal van die Renaissance bevat het. Gebaseer op die eenstemmige settings van die Souterliedekens uitgegee door Symon Cock, het Clemens sy Souterliedenkens die eerste polifone settings van alle 150 Psalms in Nederlands geword en dit het later baie invloed gekry. Clemens het sy komposisies eenvoudig gehou en gebaseer op bekende deuntjies, mees geset vir drie stemme. Dis opmerklik dat sy werk in 1569 nie deur die hertog van Alva verban is nie. In hierdie jaar is baie boeke gesensureer wat alles as kettery beskou is.
Clathria campecheae
Clathria campecheae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Kaapse galaxias
Die Kaapse galaxias (Galaxias zebratus) is 'n varswatervissie wat endemies is aan Suid-Afrika en kom voor in bergstrome vanaf die Olifantsrivier tot by die Gamtoosrivier. In Engels staan die vis bekend as die Cape galaxias.
Voorkoms
Die vissie is klein, met 'n slanke, tingerige, silindriese lyf sonder skubbe. Die dorsale vin is agter op die rug, regoor die anale vin en die stertvin is reguit. Die vis het groot oë en is deurskynend ligbruin van kleur. Daar kom soms donker vlekke of strepe op die vis voor. Hulle word tot 75 mm lank.
Klaviersonate nr. 18 (Mozart)
'''Klaviersonate nr. 18''' in D-majeur, K. 576 is 'n klaviersonate deur Wolfgang Amadeus Mozart.
Kaapse galaxias
Habitat
Die vissie leef in stadigvloeiende strome naby die oewers waar beskerming is. Hulle kom soms voor in staande en vinnigvloeiende waters. Alhoewel die vissie klein is, is hulle taai en kan in 'n verskeidenheid watertipes en temperatuurverskille oorleef. Hulle klein lyf en kleur verleen beskerming teen roofvisse en hulle vreet ongewerweldes wat op die water dryf. Die vissie broei in die lente of somer; afhangend van plaaslike toestande.
Ljef Perofski
In 1845 het hy die skepping van die Russiese geografiese vereniging voorgestel. Die mineraal perofskiet is na hom genoem.
Hobart
Hobart (Engels: [ˈhoʊbɑːrt], ) is die hoofstad van die Australiese deelstaat Tasmanië met 'n bevolking van 232 670 in 2020 en 'n oppervlakte van 1 695,5 km². Die hawestad is aan die suidooskus van die eiland geleë en is die oudste in die land naas Sydney. Dit is aan die rivier Derwent, die Tasman-hoofweg en aan die voet van die 1 271 m hoë berg Wellington geleë. Die Universiteit van Tasmanië is in Hobart geleë.
Hobart is in 1803 as 'n strafkolonie gestig. Vandag is dit 'n besige hawe, en is dit die tuishawe van Antarktiese ekspedisies. Toeriste-aantreklikhede sluit die Salamanca-markte, Cadbury- sjokoladefabriek en die Cascade-brouery in. Hobart het 'n oseaniese klimaat.
Dit was een van die Australiese gasheerstede tydens die Krieketwêreldbeker 1992, Krieketwêreldbeker 2015 en T20I-wêreldbeker 2022.
Flora Spencer-Longhurst
Flora Spencer-Longhurst (gebore 1985) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Walking with the Enemy (2013) en in die televisiereeks Wallander (2008).
Swartsaagvlerkswael
Die swartsaagvlerkswael (Psalidoprocne holomelas) is 'n trekvoël wat aan die kusgebiede van Suid-Afrika voorkom vanaf Kaapstad tot by Oos-Afrika. Die voël is 14 cm lank en weeg 11 tot 13 gram. In Engels staan die voël bekend as Black saw-wing swallow.
Hulle oorwinter hoofsaaklik aan die kusgebiede van KwaZulu-Natal en Mosambiek.
Edik van Potsdam
Die Edik van Potsdam was 'n edik van verdraagsaamheid wat op 8 November 1685 (29 Oktober volgens die Juliaanse kalender) deur die Groot Keurvors Frederik Willem van Brandenburg uitgereik is. Die keurvors – wat in teenstelling met die Evangelies-Lutherse bevolking van Brandenburg die Calvinistiese geloof aangehang het – het aan sy Franse geloofsgenote (Hugenote), wat in hul tuisland vanweë hul geloof aan vervolging blootgestel was, 'n veilige hawe in Brandenburg aangebied. Die vlugtelinge het groot voorregte geniet soos die vrystelling van belasting en doeanes, subsidies vir die stigting van sakeondernemings en staatssalarisse vir hul predikante.
Die geskiedkundige agtergrond van die edik was die vervolging van Hugenote in Frankryk wat ná die herroeping van die Edik van Nantes op 16 Oktober 1685 weer teen die Franse Calviniste opgevlam het. Die Franse koning Lodewyk XIV het op hierdie dag die Edik van Fontainebleau onderteken. Die Edik van Potsdam het danksy die medewerking van die teoloog Jacques Abbadie tot stand gekom.
Sowat 20 000 mense het die Brandenburgse aanbod aanvaar en hulle in die keurvorstedom gevestig. Hul immigrasie het 'n beduidende bydrae tot die ekonomiese herlewing van Brandenburg gelewer wat nog steeds onder die uitwerkings van die Dertigjarige Oorlog gebuk gegaan het. Danksy die Franse Hugenote, wat hulle veral in Berlyn gevestig het, het die bevolking met 'n derde toegeneem.
Net soos in die geval van die Oostenrykse Jode, wat in 1674 uit hul tuisland vedryf is en 'n nuwe heenkome in Brandenburg gevind het, het keurvors Frederik Willem ook die immigrasie van Franse geloofsvlugtelinge in die hoop op 'n ekonomiese opswaai bevorder. Die Hugenote se aankoms het vir Brandenburg inderdaad 'n ekonomiese en geestelike bloeitydperk ingelui. Reeds in 1689 is die Franse Gimnasium in Berlyn geopen wat aan immigrante en inheemse skoliere 'n tot dusver ongekende vlak van opvoeding en opleiding gebied het. Berlyn het daarnaas tot 'n beduidende literêre sentrum in Pruise en self oor sy grense heen ontwikkel.
'n Reliëf by die Geneefse Reformasiemonument herdenk Frederik Willem se inisiatief en die vestiging van Hugenote-vlugtelinge in Brandenburg.
Siemens (eenheid)
Die siemens is die omgekeerde van die ohm:.
I = stroomsterkte R = weerstand U = spanningsverskil
Omdat die siemens die teenoorgestelde van die weerstandseenheid ohm is, word dit deur elektrotegnici ook mho genoem, en word as 'n omgedraaide hoofletter omega geskryf: \mho.
'n Weerstand van 1 ohm  het 'n geleidingsvermoë van 1 siemens.
16 Julie
16 Julie is die 197ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (198ste in skrikkeljare). Daar volg nog 168 dae in die res van die jaar.
Betanië
Betanië of Bethanië was ’n dorpie op die suidoostelike helling van die Olyfberg, enkele kilometers vanaf Jerusalem. Talle van die belangrike gebeurtenisse in die Nuwe Testament het hier afgespeel.
Betanië is in die Bybel bekend as die die woonplek van Simon die melaatse en van Lasarus met sy susters, Maria en Martha. Jesus het ook hier oornag. Dit is verder die plek van die vervloekte vyeboom en volgens Lukas 24 die plek van die Hemelvaart van Jesus.
Skrifgedeeltes wat na die dorp verwys is Matteus 21:17, 26:6, Markus 11:11, Lukas 24:50 en Johannes 11:1 en 12:1.
Betanië word tradisioneel met die hedendaagse dorp al-Eizariya verbind, waar die beweerde graf van Lasarus ongeveer 1,5 myl (2,4 km) oos van Jerusalem geleë is. Dit die egter moontlik dat die antieke Betanië hoër op teen die Olyfberg, nader aan Betfage geleë was.
Trem
duimnael|regs|Trem PESA 128N duimnael|regs|Trein van Siemens & Halske duimnael|regs|Die tremdiens in Kaapstad
'n Trem (Engels: tramway, tram; Nederlands: tram) is 'n openbare mensevervoerstelsel op spore wat gewoonlik deur elektriese motore aangedryf word. Die elektriese motore verkry hul krag uit oorhoofse kabels. Gewoonlik ry 'n trem op spesiale spore wat op die openbare pad lê, sodat die trem tussen die ander verkeer beweeg. In dié geval word 'n trem met rigtingsaanwysers en remligte toegerus.
Geskiedenis
Die eerste tremstelsel is op 26 November 1832 in Manhattan/ New York geopen en was deur perde getrek. Die spoorstawe was 15 cm hoog en 'n groot belemmering vir ander verkeer. Die perdetrem het eers in ander stede gewild geraak nadat Alphonse Loubat in 1852 die groefspoor ontwikkel het, waardeur die spore gelyk met die oppervlak van die straat gelê kon word. Daarna het die eerste stoomtrems gevolg.
Die perdetrems wat tussen 1850 en 1860 verskyn het, is spoedig vervang deur stoom- en elektriese trems, wat na die Eerste Wêreldoorlog weer sterk mededinging ondervind het van die motorbus. Die eerste trems is vir goederevervoer gebruik en is deur perde getrek.
Die eerste perdetrem vir passasiersvervoer is in 1855 tussen Sèvres en Versailles in Frankryk in gebruik geneem, en daarna is tremdienste vir passasiers ook in ander lande ingestel. Hoewel stoomkrag 'n groot rol in die ontwikkeling van die trem gespeel het, is eksperimentele elektriese trems reeds in 1880 gebruik.
Teen die einde van die 19e eeu het die kleiner tremondernemings saamgesmelt ten einde gesamentlik die voordele van die oorhoofse elektriese kabels te benut. Die trems self is ook verbeter en vergroot en die klein vierwieltrem is vervang deur modelle met 2 groot agtwielwaens.
Die eerste elektriese tremstelsel ter wêreld is op 16 Mei 1881 in Berlyn geopen. Werner von Siemens het die eerste waens ontwikkel. Die waens was 4,3 m lank en het op 'n roete van 2,5 km gery. Die topsnelheid van die trem was 20 km/h. Die eerste elektriese tremdiens in Kaapstad word in 1896 ingestel, tussen Adderleystraat en Mowbray. Na die Tweede Wêreldoorlog was die tremstelsel nie meer so gewild in Europa nie. Baie stede het die tremroetes deur 'n busvervoerstelsel vervang. Maar onlangs beleef die trem in Europa weer 'n renaissance.
Dinner with Don
Dinner with Don is 'n Amerikaanse aanlyn televisiereeks vir voorskoolse kinders.
Trem
Geskiedenis
Na die Eerste Wêreldoorlog het die ekonomiese depressie en die groei van die motornywerheid die trembedryf geknou. Die motorbus het teen die dertigerjare die trem in 'n aantal lande heeltemal vervang, maar in Duitsland, die Skandinawiese lande, Switserland, Oostenryk en die Oos-Europese lande het die trem nog in gebruik gebly. In Suid-Afrika is die eerste elektriese tremdiens in 1896 tussen Kaapstad en Mowbray ingestel.
Die jaar daarna is 'n tremdiens in Port Elizabeth ingestel, en teen die einde van die 19e eeu ook in Oos-Londen, Kimberley, Durban, Johannesburg en Pretoria. Die motorbus het die trem egter hier ook verdring en teen 1935 was daar 50 in Kaapstad in gebruik. Na die Tweede Wêreldoorlog is dieselbusse op groot skaal in gebruik geneem.
Rugby Park-stadion
Rugby Park is 'n groot rugbystadion in Invercargill, Nieu-Seeland. Die stadion is op die hoek van Elles- en Tweedstraat geleë en het 'n kapasitiet van 17 000 toeskouers, alhoewel dit vantevore in die 1960's tot 30 000 mense kon akkommodeer voordat dit verder ontwikkel is. Verskeie wedstryde is gedurende die Rugbywêreldbeker 1987 en die Rugbywêreldbeker 2011 hier gespeel.
Kolchis
Die inwoners was waarskynlik die voorouers van die huidige Swan-, Mingreliese en Laz-volk. Hulle het reeds in die Middel-Bronstydperk aan die Swartsee gewoon. Kolchis was eeue lank ’n onafhanklike koninkryk, tot met sy anneksasie in 164 v.C. deur Pontus.
In die Griekse mitologie was Kolchis die plek waar die Goue Vlies was wat deur Jason en die Argonoute gesoek is. Die Goue Vlies in die mite is geskoei op die destydse gebruik onder die plaaslike inwoners om goudstof uit riviere deur vliese te sif.
Geskiedenis
Die Grieke het Kolchis in die 6de tot 5de eeu v.C. gekoloniseer en in 302 v.C. het dit deel van die pas gestigte Koninkryk van Iberië geword. Kolchis het later afgestig en in verskeie prinsdomme verdeel, tot met hul anneksasie omstreeks 101 v.C deur Mithridates VI van Pontus. Daarna was dit in oorloë met die Romeinse Ryk gewikkel. In 66 v.C. is hulle deur Pompeius verslaan en het hulle deel van die Romeinse Ryk geword.
Die Christendom het in die 1ste eeu n.C. deur Kolchis versprei en in die 4de eeu het dit die amptelike godsdiens geword. In dié tyd het dit ’n belangrike deel uitgemaak van die Middeleeuse Georgië, saam met die Koninkryk van Iberië.
Tropiese saagvlerkswael
Die Tropiese saagvlerkswael (Psalidoprocne orientalis) is 'n algemene standvoël en gedeeltelike trekvoël. Dit leef in immergroen woude en digte miombo-boomveld, dikwels naby riviere en strome. In Engels staan die voël bekend as Eastern saw-wing swallow.
Kamof Ka-50
Die Kamof Ka-50 (Russies: Чёрная Акула, Afrikaans: Swartfinhaai) is 'n gepantserde Russiese enkelsitplekaanvalshelikopter. Die helikopter is sedert die laat 1980's ontwikkel en is in 1995 deur die Russiese weermag in diens geneem. By NAVO staan die helikopter bekend onder die naam Hokum A maar die amptelike naam is 'Чёрная Акула' (Die Swartfinhaai).
Tropiese saagvlerkswael
Die voël word tot 13 cm groot en weeg 10 tot 12 gram.
Kamof Ka-50
Die Ka-50 is weens die ineenstorting van die Sowjetunie nooit op groot skaal geproduseer nie en daar was tot en met 2006 slegs 16 produksiemodelle gebou.
Feite
Die Ka-50 is die enigste enkelsitplekaanvalshelikopter, en ook die enigste met 'n uitskietstoel en uitskietbare rotorlemme.
Wapens
Ten spyte daarvan dat die helikopter geen stertrotor het nie en dat die helmgemonteerde kanonbeheer staties is, kan die hele helikopter vinniger as die Ah-64D Apache se statiese kanon gedraai word.
Nabootser
Die Ka-50 word lewensgetrou nageboots in 'n vliegnabootser Digital Combat Simulator wat ontwikkel is deur Eagle Dynamics, Moskou.
Clathria claudei
Clathria claudei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Hooper.
Management Trust Holding
Management Trust Holding (kort MTH AG) is 'n Oostenrykse houer- en aandelemaatskappy met belange in onder meer die kleinhandel- en finansiële bedryf, die vervaardiging van werktuigmasjiene, besigheidsadvies, parkeer- en toegangstelsels, sagteware en sisteemingenieurswese. Die groep met 5 950 medewerkers en 'n omset van €819 miljoen in 2017/18 het sy setel in die Oostenrykse hoofstad Wene. Sy aandele word op die Weense Effektebeurs se Derde Mark genoteer.
Afdelings
MTH AG se kleinhandelsbelange met altesaam 788 winkels in Oostenryk, Duitsland en Switserland word deur die afdeling MTH Retail Group bestuur. Kleinhandelkettings in besit van MTH sluit Libro en Pagro (albei in Oostenryk), Office World en iba (albei in Switserland), Mäc-Geiz en Pfennigpfeiffer (albei in Duitsland) in.
Die groep se nywerheidsbelange fokus op middelgroot ondernemings in tradisionele tegnologiese sektore wat snelle groei toon, soos soos parkeer- en toegangstelsels en die vervasardiging van werktuigmasjiene.
MTH se belange in die finansiële bedryf fokus op beleggings in privaat eiendomsfondse.
Parhelium
Bysonne [in Engels parhelia (enkelvoud parhelion)] is 'n natuurlike optiese fenomeen in die atmosfeer wat in die vorm van twee helder ligvlekke links en regs van die son voorkom. Dikwels kom daar meer as een voor. Bysonne behoort tot die kategorie halo ligeffekte of - verskynsels, en word waargeneem wanneer die son deur yskristalle skyn, veral ingeval van cirrus - of cirrostratuswolke (sien afdeling cirrostratuswolke). Bysonne kom dikwels by lae temperature voor, maar kan oral ter wêreld en in alle weertipes voorkom. Dit is mees opvallend tydens 'n lae sonnestand en gaan dikwels gepaard met andere halo's soos (dele van) die 22° halo, parheliese kring en circumzenitale boog.
Bysonne ontstaan deurdat sonlig gereflekteer en opgebreek word deur seshoekige plaatvormige yskristalle in die atmosfeer, waardeur dit op 'n vergelykbare wyse soos by byvoorbeeld 'n reënboog gesplits word in die kleure van die spektrum. As gevolg van die horisontale oriëntasie van die kristalle word die ligstrale die sterkste na  links en regs versprei, wat resulteer in twee ligvlekke aan beide sye van die son en op dieselfde hoogte bo die horison. In teenstelling met 'n reënboog het bysonne die voorkoms van enigsins driehoekige vlekke (soms met 'n horisontale, van die son-af-gerigte-straal - deel van die parheliese kring) of byna-vertikale stawe, en is dit deurgaans subtieler van kleur. Die rooi gedeelte van die spektrum is by bysonne altyd na die son toe gerig.
Halo's (waaronder parhelia) is gesien tydens die Slag van Mortimer se Kruis in Engeland (1461). Daar is ook in die reisverslag van Gerrit de Veer tydens 'n oorwintering op Nova Zembla 1596-1597 saam met Willem Barentsz melding gemaak van die verskynsel. De Veer het op 4 Junie 1596 daaroor geskryf.
Soortgelyk aan die parhelia is die paraselenae of bymane, wat veroorsaak word deur die lig van die maan. Hierdie verskynsel is egter meer seldsaam as bysonne, omdat die maan se bestraling veel minder fel is as die son, met as gevolg dat bymane dikwels te swak is om deur die menslike oog waargeneem te word. Deurgaans is bymane alleen rondom volmaan goed sigbaar.
Nabootsing van Bysonne
Die ontstaanswyse van Bysonne kan redelik maklik nageboots word deur 'n gelyksydige prisma aan 'n toutjie te hang, sodanig dat die drie transparante syvlakke vertikaal georiënteerd is. Die prisma moet in die sonlig hang en rondom 'n sentrale as draai. Daar sal dan op 'n nabye muur (of wit skerm) twee spektra gesien kan word, waarvan die duidelikste kleur rooi is (soos in egte bysonne). Die ander spektrale kleure word tot wit herlei, en veral blou sal onherkenbaar wees. Soos ook by egte bysonne die geval is, kan daar in die geprojekteerde spektra gesien word dat die blou gedeelte daarvan die begin (asook einde) van die Parheliese kring aandui. Die gelyksydige prisma boots 'n heksagonale (seshoekige) plaatvormige deurskynende yskristal na waarvan die voorkeurhoek horisontaal is. Die eksperiment kan dus ook uitgevoer word met behulp van 'n seskantige deurskynende stuk glas waarvan die ses hoeke elk 120° bedrae, en die syvlakke vertikaal georiënteerd is.
Kroonflits
'n Besondere verskynsel wat met bysonne verband hou is die optiese verskynsel wat in Engels as 'n Crown Flash bekend staan. In Nederlands en Afrikaans staan dit as onderskeidelik 'n Kroon flitst en Kroonflits bekend. Dit kom voor wanneer 'n byson sprongsgewys van posisie verander onder invloed van elektromagnetiese spanningsverskille wat afkomstig is van weerligontlading in 'n onweerswolk. Tydens onweer kan dit gebeur dat daar haloverskynsels sigbaar is in die hoër geleë dele (kap) van Cirruswolke boaan 'n Cumulonimbuswolk. As die waarnemer homself op die regte posisie bevind om een van die twee bysonne in 'n Cirruskap waar te neem, neem die kans toe dat hy of sy getuie sal kan wees van 'n Kroonflits. Op YouTube bestaan verskillende kort films waarin die wispelturige karakter van 'n Kroonflits waargeneem kan word, met kommentaar vanaf die verbysterde ooggetuie(s). Die verskynsel is nie onlangs eers ontdek nie, maar is reeds opgeneem in die Sourcebook Project van Wiliam R. Corliss, en word ook vermeld in sy boek Lightning, Auroras, Nocturnal Lights, and related luminous phenomena (The Sourcebook Project, 1982). 'n Kroonflits kan ook waargeneem word in gedeeltes van die Parheliese Sirkel, en ook aan die teenoorliggende kant van die son.
Offset White Arcs
Offset White Arcs is afwykende wit reënboogverskynsels, welke egter nie verwar moet word met haloverskynsels nie. Talle ooggetuieverslae van die verskynsel word vermeld in die boek Rare Halos, Mirages, Anomalous Rainbows, and related electromagnetic phenomena van William R. Corliss (The Sourcebook Project, 1984). Waarskynlik moet die oorsaak gesoek word in die gelyktydige gedrag van heldere bysonne links en regs van die eintlike son, waarby 'n reënbui aan die teenoorliggende kant van die son beskyn word deur sowel die son as deur die twee helder bysonne. Gesien die feit dat bysonne daar uitsien as horisontale spektrumbande, moet die spektrale kleure van die afwykende primêre en sekondêre reenboë enersyds tot wit herlei word (die Offset White Arcs), en andersyds uiteengetrek word (dit lewer vrywel onsigbare breë boë op).
Karate Kallie
Genre
Die rolprent is 'n romantiese komedie.
Storielyn
Die storie gaan oor 'n oorgewig 17-jarige seun wat sukkel om in sy nuwe skool aan te pas. Boonop raak hy op die skool se grootste boelie se suster verlief. Karate Kallie is 'n grapperige rolprent vir die hele gesin.
Clifton Jones
Clifton Jones (gebore 26 Julie 1937) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The V.I.P.s (1963) en Watership Down (1978), en in die televisiereekse Space: 1999 (1975) en The Professionals (1977).
Wimpie van der Merwe
Wimpie van der Merwe is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en regisseur. Hy het bekendheid verwerf my die rolprent Karate Kallie wat in 2009 vrygestel is. Van der Merwe het sy B-Tech graad in 2006 in Draaiboekskryf en Regie by TUT met lof verwerf.
37ste AVN-prystoekenning
Die 37ste AVN-prystoekenning was ’n pornografiese prystoekenningsaand waar die beste akteurs, aktrises, regisseurs en rolprente van 2019 in die volwasserolprentbedryf vereer is. Dit is op 25 Januarie 2020 in die Hard Rock Hotel & Casino in Las Vegas gehou.
thumb|180px|Nikki Benz was een van die aanbieders. thumb|180px|Angela White, wat as die beste kunstenaar bekroon is. thumb|180px|Small Hands, die beste manlike kunstenaar. Die aktrise Emily Bloom en die porno-ster Nikki Benz was die aanbieders. Die komediant Aries Spears, wat die geleentheid in 2018 aangebied het, was ’n medeaanbieder.
Die musiek gedurende die toekenningsaand is verskaf deur die rapper Doja Cat en DJ Diplo.
Wenners en benoemdes
Wenners word in vetdruk aangedui. Algemene verwysings:
Heldesaal
AVN het op 14 Januarie aangekondig die volgende mense word in die heldesaal opgeneem:
Witkopsaagvlerkswael
Witkopsaagvlerkswael is 'n swael.
Pan-Hellenistiese spele
Pan-Hellenistiese spele of Pan-Helleense spele is die oorkoepelende naam vir vier aparte sportfeeste wat in Antieke Griekeland gehou is. Die vier spele was:
Beskrywing
Die Olimpiade was een van die maniere waarop die Grieke tyd gemeet het. Die Olimpiese Spele is as beginpunt geneem; dit was jaar een van die siklus. Die Nemeïese en Istmiese Spele is albei (in verskillende maande) in jaar twee gehou, gevolg deur die Pitiese Spele in jaar drie, en dan weer die Nemeïse en Istmiese Spele in jaar vier. Die siklus het hom dan herhaal met die Olimpiese Spele. Hulle is so gehou dat individuele atlete aan al die spele kon deelneem.
Deelnemers het van oor die hele Griekse wêreld gekom, insluitende die verskeie Griekse kolonies van Klein-Asië tot Spanje. Hulle moes egter redelik welaf gewees het om vir opleiding, vervoer, woonplek en ander uitgawes te betaal. Nie vroue of nie-Grieke is toegelaat om deel te neem nie, buiten ’n paar latere uitsonderings, soos die Romeinse keiser Nero.
Die hoofgebeure op al die spele was strydwarenne, stoei, boks, voetrenne en die vyfkamp (stoei, stadionrenne, verspring, spiesgooi en diskuswerp). Buiten in die strydwarenne was al die atlete naak.