cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chicago
Wolkekrabbers
Die res van die stadsgebied bestaan hoofsaaklik uit hoë woonstelgeboue naby die Michiganmeer en laer geboue en gesinshuise verder af van die meeroewer. Die belangrikste nywerheidsgebiede lê langs die meeroewer digby die grens met die deelstaat Indiana, suid van die Midway-lughawe en aan die oewers van die Chicago Sanitary and Ship Canal.
Nuwe boubedrywighede sal Chicago se stadshorison met 'n aantal nuwe en hoër wolkekrabbers soos die Waterview Tower, die Chicago Spire en die Trump International Hotel and Tower verryk. Die Chicago Spire volgens 'n ontwerp van die Spaanse argitek Santiago Calatrava sou na verwagting in die jaar 2012 voltooi wees, maar die konstruksiewerk is in 2008 gestaak. Hierdie gebou met sy beplande hoogte van 610 meter sal nie die rekord as die hoogste wolkekrabber ter wêreld opstel nie, aangesien die Burj Dubai ("Toring van Dubai") in die Verenigde Arabiese Emirate die Spire nog voor sy voltooiing met 'n hoogte van 808 meter sal oortref. Die poskode 60602 in Chicago is deur Forbes danksy nuwe projekte soos The Heritage at Millennium Park in 130 N. Garland-straat as die begeerlikste in die land aangewys.
Langs Lake Shore Drive is talle parke soos Grant Park en Millenium Park by die meeroewer aangelê, wat onder meer 31 strande, die Lincoln Park-dieretuin, 'n aantal voëlreservate, die McCormick Place-konvensiesentrum, Navy Pier (die Amerikaanse Vloot se hawehoof in Chicago), Soldier Field, die Museum-kampus en 'n watersuiweringsaanleg behels.
Museums
Museum Campus met 'n oppervlakte van tien akkers (vier hektaar) teen die suidelike kant van Grant Park is in 1998 amptelik ingewy. Hierdie park langs die meeroewer behels drie van Chicago se belangrikste museums: die Adler-planetarium, die Field Museum of Natural History en die Shedd-akwarium.
Die Adler-planetarium en die sterrekundige museum is in 1930 voltooi. Die museum behandel die heelal, ons sonnestelsel en die historiese en moderne sterrekundige navorsing. Van sy bekendste voorwerpe is 'n versameling van historiese instrumente. Die museum beskik daarnaas oor twee teaters vir sterrekundige demonstrasies, wat met 'n Zeiss-projektor en 'n moderne digitale laserstelsel toegerus is. Hier word onder meer vlugsimulasies aangebied.
Die Field Museum of Natural History is in 1893 as die Columbian Museum of Chicago gestig. Oorspronklik het dit ook kunsversamelings vertoon, maar hom later na sy hernoeming in 1905 op natuurwetenskappe en volkekunde toegespits. Sy beskermheer Marshall Field het die stigting van aansienlike fondse voorsien. Die museum het in 1921 na sy huidige gebou aan die oewer van die Michiganmeer verhuis. Met meer as 22 miljoen gekonserveerde organismes en ander voorwerpe behoort sy natuurwetenskaplike en antropologiese versamelings tot die grootstes ter wêreld.
Die enigste gebou van die World's Columbian Exposition van 1893 wat tot vandag bewaar gebly het, huisves die Museum of Science and Industry in Chicago in die nabygeleë Hyde Park-buurt se Jackson-park, net suid van die middestad. Baie van sy vertoonstukke is met die oog op interaktiwiteit ontwerp. Besoekers kan byvoorbeeld deur 'n model van die menslike hart wandel, die geskiedenis van die telefonie in die Hall of Communications bestudeer of die model van 'n koolmyn besigtig.
Die Museum of Contemporary Art (MCA) was die Duitse argitek Josef Paul Kleihues se eerste projek in die Verenigde State en is in 1967 as 'n museum vir eietydse kuns gestig. Dit beskik oor 'n groot aantal interaktiewe vertoonstukke, video-aanbiedings asook 'n afdeling met kunswerke van onder meer Alexander Calder en Andy Warhol. Teen sy agterkant lê 'n beeldhouwkunstuin en 'n patio.
Die Oriental Institute maak deel uit van die Universiteit van Chicago en vertoon 'n omvattende versameling van Oud-Egiptiese kuns, asook argeologiese vondse uit die Midde-Ooste, terwyl die Freedom Museum aan die First Amendment (Eerste Wysiging) van die Verenigde State se Grondwet gewy is. Ander museums en kunsgalerye in Chicago sluit die Chicago History Museum, die DuSable Museum of African-American History, die Mexican Fine Arts Center Museum, die Peggy Notebaert Nature Museum en The Renaissance Society in.
Vermaak en uitvoerende kunste
Chicago besit 'n besige teaterlewe met teatergeselskappe soos Steppenwolf Theatre Company, Goodman Theatre en Victory Gardens Theater, asook oor twee bekende spanne komediante – The Second City en I.O.
Die stad huisves die Lyric Opera of Chicago, die Chicago Symphony Orchestra, die Joffrey Ballet en 'n aantal moderne en jazz-dansgroepe. Die klassieke musieklewe sluit geselskappe en orkeste soos Music of the Baroque, die Chicago Opera Theater, die Chicago Chamber Musicians, Chicago a cappella en baie ander in.
Chicago was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1994.
Susterstede
• 3
Afrikaanse snip
Die Afrikaanse snip (Gallinago nigripennis) is 'n algemene standvoël en kom voor in sentraal en die ooste van Suider-Afrika. Die voël word 28 – 30 cm groot en weeg 110 - 140 gram met 'n vlerkspan van 45 cm. In Engels staan die voël bekend as die African snipe.
Knapsekêrel
Die knapsekêrel of wewenaar (Bidens pilosa) is 'n regopstaande plant met 'n sterk wortelstelsel. Die wewenaar het 'n penwortelstelsel met sywortels. Die plant is groen van kleur en het plat kleinerige blare. Die plant het geel blommetjies. Sy vruggie is klein en dun met hakies aan die punte. Die vruggies is aanvanklik groen en toe voor dit ryp word. Wanneer die vruggie oopgaan word dit swart. Die vruggies klou maklik aan die vel en klere van mense of die wol van diere vas. Die verspreiding geskied dus met behulp van mens en dier. Dit is 'n onkruid wat nuttige plante ontneem van voedsel, water en lug, en beskadig daarnaas ook klere of wol.
Chase Williamson
Chase Williamson (gebore 7 Julie 1988) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente John Dies at the End (2012), Sparks (2013), en The Guest (2014), en in die televisiereeks Video Game High School (2012).
Francis X. Bushman
Francis X. Bushman (10 Januarie 1883 – 23 Augustus 1966) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Romeo and Juliet (1916), Ben-Hur: A Tale of the Christ (1925), Sabrina (1954), en The Phantom Planet (1961). Sy seun was Francis X. Bushman Jr..
Halfmaan-klipkabeljou
Die halfmaan-klipkabeljou (Epinephelus rivulatus) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, Oman, Madagaskar en aan die ooskus van Afrika van Kenia tot Knysna. In Engels staan die vis bekend as die Halfmoon rockcod.
Voorkoms
Die vis se kleur pas aan by die omgewing maar dit is oor die algemeen rooierig tot groen-bruin met 'n wit of ligblou kolletjie op elke skub wat op die lyf is. Daar is vyf breë vertikale donker strepe oor die lyf en daar is ook vyf blou strepies wat van die oë uitstraal. Die vis word tot 50 cm lank en 4 kg swaar.
Habitat
Die vis leef in rots en koraalriwwe tot op dieptes van 150 m. Wanneer die vis bedreig voel, kyk hy die aanvaller direk aan en maak sy pektorale vinne oop. Die vlekke op die vinne lyk dan soos twee groot oë. Die vis eet klein vissies en skaaldiere. Die wyfies skiet kuit van Julie tot November.
Phetole
Phetole is 'n Swart nedersetting wes van Polokwane, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Paralimpiese Winterspele 2010
Die Paralimpiese Winterspele 2010 (Engels: 2010 Winter Paralympics, Frans: Les Xes Jeux paralympiques d'hiver) is tussen 12 en 21 Maart 2010 in Vancouver, Kanada, aangebied. Enkele van die items is in die nabygeleë Whistler gehou. Dit was die tiende Paralimpiese Winterspele wat aangebied is en die tweede keer dat Paralimpiese Spele in Kanada beslis is. 'n Rekord van 44 lande het hieraan deelgeneem.
Die Olimpiese Winterspele 2010 is tussen 12 en 28 Februarie in Vancouver gehou.
Toewysing
As deel van 'n formele ooreenkoms tussen die Internasionale Paralimpiese Komitee en die Internasionale Olimpiese Komitee uit 2001 is die wenner van die bod vir die Olimpiese Winterspele 2010 ook die gasheer vir die Paralimpiese Winterspele 2010. Vancouver is op 2 Julie 2003 in Praag deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Winterspele in 2010. Ander kandidate was: Pyeongchang en Salzburg.
Die stemming het as volg verloop:
Johan Cornelis d'Ableing
Johannes Cornelis d’Ableing (20 November 1663 – 21 Mei 1721) was waarnemende goewerneur van die Kaap nadat Willem Adriaan van der Stel ontslaan is.
Paralimpiese Winterspele 2010
Sporte
5 Paralimpiese sporte is tydens die Spele beoefen.
Oorlogskip
Eers gedurende die afgelope ongeveer drie eeue het daar 'n werklike onderskeid gekom tussen skepe wat spesiaal vir oorlogvoering gebou is en handelskepe. Die grootste ontwikkeling het gedurende die 19e eeu plaasgevind, toe stoomkrag en yster 'n beduidende rol in die skeepsboubedryf begin speel hel. Dit het gelei tot 'n geweldige bewapeningswedloop waarin steeds groter en swaarder skepe gebou is.
Paralimpiese Winterspele 2010
Kalender
Die volgende tabel dui die Spele se daaglikse program aan. 'n Blou blokkie beteken dat wedstryde plaasgevind het, maar dat geen medaljes op die spel was nie. 'n Geel blokkie dui aan dat medaljes toegeken is, die aantal dui op die aantal medaljeparades wat die dag gehou is.
Oorlogskip
Enorme "artillerieskepe" is gebou wat tot en met die Tweede Wêreldoorlog 'n groot rol gespeel het. Tydens die oorlog moes die slagskepe en kruisers toenemend plek maak vir die vliegdekskip, wat met sy vliegtuie aan boord 'n groter trefwydte en aanvalskrag gehad het, en in sekere mate, vir die duikboot. Na die Tweede Wêreldoorlog het die klem as gevolg van die opkoms van die duikboot en missielstelsels al hoe meer begin val op kleiner, vinnige oorlogskepe soos torpedojaers en fregatte, veral met die oog op duikbootjag.
Paralimpiese Winterspele 2010
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Paralimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die aantal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Oorlogskip
Ontwikkeling
Oorlogvoering ter see is so oud soos die skeepvaart self. Beskerming van eie handelskepe en vissersbote was van ouds af die defensiewe oogmerk, en daarnaas het die bestryding van seerowers, vyandelike kapers en oorlogskepe, asook die jag op vyandelike handelsvaarders en vissers, die offensiewe aspek gevorm. Tot laat in die 19de eeu het oorlogskepe wat die konstruksie en uiterlike bou betref, betreklik min van handelsvaartuie verskil.
Paralimpiese Winterspele 2010
Suid-Afrikaanse deelname
Suid-Afrika het aan hierdie Paralimpiese Winterspele deelgeneem, maar kon geen medaljes verower nie.
Oorlogskip
Ontwikkeling
Hulle is volgens dieselfde beginsels gebou en is op dieselfde manier aangedryf, naamlik met roeispane en/of met seile. Handelsvaartuie moes ook bewapen word om hulle teen vyandelike skepe te beskerm. Dit het trouens dikwels gebeur dat daar by 'n gebrek aan genoeg oorlogskepe, aangepaste en swaar bewapende handelskepe vir oorlogvoering gebruik is. In Wes-Europa het daar gedurende die Middeleeue ŉ duidelike behoefte begin ontstaan aan skepe wat spesiaal vir oorlogvoering gebou is.
Paralimpiese Winterspele 2010
Aantal medaljes
Hier is al die lande wat medaljes by die Spele verower het:
Oorlogskip
Ontwikkeling
As so 'n skip vir 'n soewereine vors gebou is, is daar van 'n koningskip gepraat; as dit vir 'n republiek gebou is, is dit 'n staatskip genoem. In latere oorloë tussen Nederland en Engeland het die staatskepe van die Nederlandse vloot onder aanvoering van Tromp en De Ruyter byvoorbeeld die stryd aangeknoop met die Franse en Engelse koningskepe. Die tipiese naamgewing vir oorlogskepe, waarvolgens die naam van die skip voorafgegaan word deur "Sy of Haar Majesteit se Skip" (HMS) of deur die naam van die land, byvoorbeeld USS Enterprise of SAS Tafelberg, dagteken van hierdie tyd. In die 17de en 18de eeu was daar verskillende tipes oorlogskepe, soos die linieskip, die fregat en die korvet, wat tot in die 19de eeu nog gebou is.
Naas die fregat is ook grootliks van die kleiner korvet gebruik gemaak, veral vir verkenningswerk en konvooidienste en vir die instandhouding van verbindings tussen die groter skepe. 'n Ander tipe skip uit die tyd was die sogenaamde brander. Eintlik was dit nie werklik 'n oorlogskip nie, maar 'n ou skip wat met buskruit gevul, aan die brand gesteek en dan op 'n vyandelike linieskip afgestuur is om dit aan die brand te steek of om die gevegslinie te verbreek.
Yster en stoom
Aan die begin van die 19de eeu is stoomenjins en ysterrompe aan die handelskeepvaart bekend gestel. Aanvanklik is geaarsel om dit ook in oorlogsvaartuie te gebruik omdat die bedryfsekerheid daarvan te gering geag is en die gevaar van ontploffings te groot, die brandstofprobleem 'n las, die waterwiele of skepwiele wat die skip moes aandryf, te kwesbaar en die rompe van yster te swaar vir goeie maneuvreerbaarheid was. Namate die tegniese ontwikkeling gevorder het, is besef dat stoom en yster juis vir oorlogskepe meer voordele inhou as wind en hout.
Aanvanklik is linieskepe nog van hout gebou en het dit slegs 'n pantsering van yster gehad, Die hoofaandrywing was nog deur middel van seile, maar stoomkrag is as hulpmiddel ingespan, Eers na 1850 is die oorlogskepe in Europa en in Noord-Amerika geheel en al van yster gebou en van stoomaandrywing voorsien. Maste en seile is egter nog tot in 1880 as reserwe-kragbron gebruik, Na 1850 is die skeepsgeskut, wat eeue lank in die breë sydek (oor albei boorde) gehuisves is, meer sentraal op die midskeepsas in wentelende, gepantserde torings (affuite) gemonteer.
Kanonne is tot in daardie stadium van voor af gelaai (voorlaaiers), maar toe is oorgeskakel na geskut wat van agter gelaai is. Die lope, wat nog altyd aan die binnekant glad was, is ook vervang deur lope wat van binne gegroef was. Dit het aan die koeëls 'n draaibeweging en dus ook beter stabiliteit gegee. 'n Groot wedywering het tussen die vervaardigers van skeepsgeskut en pantsering ontstaan. Swaarder en akkurater kanonne met 'n groter trefafstand en doeltreffender montering het gevolg, terwyl projektiele ontwikkel is wat van plofladings voorsien is (granate) en dus ŉ groter deurdringingsvermoë gehad het. Hierop het weer sterker pantserplate en meer waterdigte skotte (skeidingswande) gevolg, ensovoorts.
Mettertyd het pantserskepe, slagskepe en slagkruisers (artillerieskepe) ontwikkel. In 1870 het Brittanje 'n pantserskip, die Devastation, gebou, wat die magtigste oorlogskip van sy tyd was. Die skip was 87 m lank, was bewapen met 4 kanonne met 'n kaliber van 30 cm, het 'n pantsering van 20 tot 30 cm op die waterlyn gehad en kon ŉ snelheid van 12,5 knope (sowat 23 km/h) bereik. 'n Voorbeeld van ŉ slagskip met soortgelyke kenmerke was die Italiaanse Duilio, wat in 1876 gebou is. Hierdie skip was 104 m lank, het 'n waterlynpantser van 55 cm gehad en was bewapen met 4 kanonne in twee dubbelaffuite.
Danksy hierdie maatreëls was die Britse skepe aansienlik meer seewaardig as die van sy teenstanders. Teen die einde van die 19e eeu het Duitsland, onder leiding van admiraal Alfred von Tirpitz (1849-1930), ook begin met die opbou van 'n kragtige oorlogsvloot. Dit het Engeland, wat dit as 'n bedreiging vir sy oppergesag ter see beskou het, laat reageer: in 1906 is 'n reuse-slagskip, die HMS Dreadnought, te water gelaat. Die skip was 'n uitstekende, stabiele opstellingsvlak vir swaar geskut en het later as model gedien vir talle ander moderne slagskepe (die Dreadnought-klas – sogenaamde capital ships). In 1907 het Duitsland twee soortgelyke skepe gebou en ook ander moondhede het begin om hul vlote met hierdie kolosse toe te rus.
Die geskiedenis het hom herhaal, want daar het nou 'n wedloop ontstaan ten opsigte van die kaliber en trefafstand van geskut, die vaarsnelheid en die ontvangsvermoë van skepe, Aan hierdie wedloop is in 1922 'n einde gebring met die Vlootverdrag van Washington, ingevolge waarvan perke gestel is ten opsigte van die waterverplasing (maksimum 35 000 ton) en kaliber (maksimum 40,6 cm). In die dertigerjare is hierdie beperkings opgehef en slagskepe is gebou wat aansienlik groter was, byvoorbeeld die Bismarck (sowat 41 000 ton), die Iowa (45000 ton) en die reusagtige Japanse skepe Yamato en Musashi, albei met ŉ waterverplasing van 72 000 ton en die grootste kaliber tot dusver, naamlik byna 46 cm.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was hierdie skepe egter van weinig nut vanweë die ontwikkeling van lugslaankrag in die vorm van vliegdekskepe. Dit is duidelik beklemtoon deur die feit dat Amerika na die verlies van sy slagvloot by Pearl Harbor verplig was om op hul vliegdekskepe staat te maak terwyl die ander oppervlakvaartuie gedien het as ondersteuning vir die vliegdekskepe en om sagmaak- en steunvuur te verskaf wanneer troepe aan wal gesit is. Hierdie nuwe ontwikkeling het tot die Japanners deurgedring toe dit reeds te laat was.
By die Slag van Midway (1942) is hulle vier swak beskermde vliegdekskepe deur lugaanvalle vernietig. Hulle enorme slagvloot was as gevolg hiervan in groot gevaar en moes terugval. Na die Tweede Wêreldoorlog het die slagskip van die toneel verdwyn en sy plek is deur die vliegdekskip ingeneem. Die kruiser het 'n soortgelyke ontwikkeling ondergaan. Teen die einde van die 19e eeu was dit ŉ middelgroot snelvarende oorlogskip wat veral gebruik is vir verkenning, geleide en steunverlening.
Die skip is soms van 'n gepantserde dek voorsien om die ruim te beskerm (pantserdekskip). Omstreeks die eeuwisseling het daar verskillende tipes ontstaan. Die pantserkruiser, met sy gepantserde skeepswande, was 'n vinnige skip en byna so groot soos 'n slagskip; die ligte kruiser was onbeskermd en redelik klein, maar het 'n groot vaarsnelheid en vaarbereik gehad. Na die koms van die Dreadnought is die pantserkruiser ook aangepas en het die vinnige en sterk slagkruiser ontstaan.
Na die Eerste Wêreldoorlog is in die Vlootverdrag van Washington ook 'n perk gestel ten opsigte van kruisers omdat daar in die tussentyd ook ten opsigte hiervan 'n wedloop aan die gang was: uit die ligte kruiser het naamlik die gepantserde swaar kruiser ontwikkel. Die maksimum verplasing is vir albei tipes op 10 000 ton gestel. Vir die ligte kruisers was die maksimum kaliber 15,5 cm, terwyl die swaar kruiser of sogenaamde Washington-kruiser 'n kaliber van 20,3 cm kon hê.
Ook van hierdie bepalings is in die dertigerjare en in die Tweede Wêreldoorlog afgewyk en nuwe tipes slagkruisers van tot ongeveer 27 000 ton is gebou. 'n Besondere kruisertipe is aan die begin van die dertigerjare deur Duitsland te water gelaat. Hierdie sogenaamde dwergslagskip (soms ponieslagskip, Engels: pocket battleship) was ŉ swaar kruiser wat so bewapen was dat dit teen alle ander kruisers kon optree en tog vinnig genoeg was om slagskepe te ontwyk.
Die bekendste dwergslagskepe van die tyd was die Duitse skepe Admiral Graf Spee, Scharnhorst en Prinz Eugen. Net soos in die geval van die slagskepe het dit ook in die Tweede Wêreldoorlog geblyk dat die kruisers nie aan al die verwagtinge voldoen het nie. Dit was veral vir die Engelse gou duidelik. Toe hulle in die Verre Ooste hul troefkaart wou speel, naamlik die slagkruisers HMS Repulse en HMS Prince of Wales, is albei binne 'n kort tydjie deur Japanse torpedovliegtuie gekelder. Die slagkruiser het verdwyn en die moderne kruisers sal in die toekoms waarskynlik moet plek maak vir fregatte en torpedojaers.
Moderne oorlogskepe
Met uitsondering van die vliegdekskepe en 'n aantal middelslagkruisers, het die groot oppervlakskip in groot mate van die toneel verdwyn. 'n Vliegdekskip, ook soms ŉ vliegtuigdraer of vliegkampskip genoem, is 'n groot oorlogskip wat geriewe bied vir die opstyg en landing van vliegtuie, en is dus ŉ mobiele vliegtuigbasis. Omgeboude vrag-, passasiers- en oorlogskepe is gedurende die Eerste Wêreldoorlog as vliegdekskepe in gebruik geneem.
Eers in die twintigerjare het skepe wat spesiaal vir die doel ontwerp en gebou is, deel geword van die vlote van groot moondhede. In die Tweede Wêreldoorlog is die doeltreffendheid van hierdie skepe bewys en hulle het die slagskepe en kruisers oorskadu. In 1977 het die Amerikaanse vloot die grootste en die meeste vliegdekskepe gehad. Die bekendstes is die in die Forrestal-klas en die Kitty Hawk-klas, skepe van ongeveer 60 000 ton en konvensionele aandrywing.
Vliegdekskepe met kernaandrywing is die USS Enterprise, die USS Nimitz en die USS Dwight D. Eisenhower. Laasgenoemde twee skepe, wat eers in die sewentigerjare te water gelaat is, het groter afmetings as die USS Enterprise (91 400 ton), en het albei ongeveer dieselfde aantal vliegtuie aan boord en dieselfde bewapening. Die twee skepe het elk 'n bemanning van 6 100, waarvan 2 800 net vir die vliegtuie verantwoordelik is. Elke skip het sowat 600 miljoen dollar gekos.
Albei skepe kan 'n snelheid van 30 knope behaal (sowat 55 km/h), en danksy die kernreaktors ongeveer 1 miljoen seemyl (1 800 000 km) aflê sonder om weer brandstof in te neem. Die Sowjetvloot het slegs twee vliegdekskepe (Kiev-klas) en hulle is baie kleiner as die van die VSA. Die skepe het elk 'n verplasing van 45000 ton en kan 35 vliegtuie en 35 helikopters dra. Hulle is bewapen met twee geleide-missielstelsels, 28 kanonne (57 mm) en buislanseerinstallasies teen duikbote.
Hierdie skepe se voorgangers was die helikopter-kruisers Moskva en Leningrad (18 000 ton), wat in onderskeidelik 1967 en 1968 in diens gestel is. Twee ander belangrike seemoondhede, Brittanje en Frankryk, het na die Tweede Wêreldoorlog met al hul groot skepe weggedoen, behalwe enkele kruisers en vliegdekskepe. Die Britse Vloot (Royal Navy) het 'n aantal verbou om troepe mee te vervoer en landings moontlik te maak met behulp van helikopters.
Die Franse Vloot beskik oor vier vliegdekskepe en die kruiser Colbert (11 300 ton). 'n Vliegdekskip kan as sodanig ŉ magtige aanvalswapen wees wat sowel op seeroetes as op die land gerig kan word. Dit is egter ook baie kwesbaar en moet deur ander skepe geleide gedoen word, wat dit veral teen duikbote moet beskerm. Baie van die skepe het vir die doel helikopters aan boord, wat ook in groot mate die rol van aanvalsvliegtuie kan vervul. Namate die belangrikheid van duikbote, en daarmee ook duikbootbestryding, toegeneem het, het die vliegdekskip minder belangrik begin word en is talle van hierdie vaartuie aan diens onttrek. Van die kleinere oorlogskepe is die sogenaamde jaers die bekendste.
Aan die begin van hierdie eeu is die tipe skepe ontwikkel vir die bestryding van torpedobote en is daarom ook torpedobootjaers en later net torpedojaers (Engels: destroyers) genoem. Die torpedoboot was 'n klein en vinnige skip wat gebruik is om groot oorlogskepe in 'n verrassingsaanval deur middel van torpedo's te beskadig en/of te kelder. Die torpedo(boot)jaer, wat groter en vinniger was, kon die taak van die torpedoboot self goed verrig en was daarby besonder geskik om konvooie geleide te doen, asook vir die bestryding van duikbote (duikbootjagoperasies).
Mettertyd het die torpedojaer so 'n verskeidenheid van take gehad dat spesialisering vir een bepaalde doel noodsaaklik geword het. So het tipes ontstaan wat aangewend word vir spesifiek duikbootjag, lugafweer of vliegtuigrig. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het daar 'n behoefte ontstaan aan kleiner skepe wat vinnig gebou kon word en wat die take van die torpedojaers kon oorneem. Vir hierdie skepe is 'n naam uit die tyd van die seilskepe geneem, naamlik fregat.
Na die Tweede Wêreldoorlog het die torpedojaers en fregatte weer al hoe groter geword, veral vanweë die omvang van die tegniese installasies en die elektroniese apparaat. Die take van die twee tipes en hul tonnemaat kom teenswoordig soveel ooreen dat die enigste verskil tussen die twee eintlik nog net in naam bestaan. Daar is selfs sommige fregatte en torpedojaers wat nie veel van die kruisertipes verskil nie. Die VSA het byvoorbeeld 'n tiental fregatte en kruisers van 8 000 en 10 000 ton wat met kernkrag aangedryf word. Die grootste is bewapen met die Tartargeleidewapenstelsel, 12,7 cm geskut, Asroc (antiduikbootmissiele) en torpedobuise.
In die Tweede Wêreldoorlog is ook van hierdie soort skepe gebruik gemaak. Veral die Duitse Schnellboot (E-boot) was 'n bekende tipe; dit was swaarder en groter as die Britse torpedomotorboot en ook baie doeltreffender. Brittanje se reaksie hierop was die kanonneermotorboot (MGB - Motor Gun Boat) met snelvuurbewapening. Skepe van hierdie tipe het byna 270 Italiaanse en Duitse skepe tot sink gebring. Hierdie soort aanvalsvaartuie is vandag by verskeie vlote in gebruik.
Die voormalige Sowjetunie beskik oor onder andere die Komar-klas (75 ton) en die Osna-klas (160 ton) wat met onder andere geleide missiele bewapen is. Buiten kernaandrywing het kernwapens soos missiele, myne en torpedo's ook na die Tweede Wêreldoorlog hul verskyning gemaak in die vlote van die kernmoondhede (die VSA, die Sowjetunie (later Rusland), Brittanje en Frankryk). Konvensionele geskut is ook al hoe meer deur geleide wapens (missiele) vervang.
Die meeste hiervan is gerig teen lugdoelwitte, maar dit word ook aangewend teen duikbote en oppervlakskepe. Wat laasgenoemde betref, is die Sowjetunie die ander moondhede ver voor. Naas die werklike bewapening het die apparaat vir elektroniese oorlogvoering (radar, radio, sonar, vuurgeleiding, steuring van die vyandelike elektroniese stelsels, en dies meer) steeds 'n groter plek ingeneem, nie net wat ruimte, bemanning en koste betref nie, maar ook in veral strategiese en taktiese opsig.
Naas taktiese oorlogskepe beskik groot vlote ook oor talle ander soorte vaartuie, byvoorbeeld amfibiese skepe wat vir landings gebruik word en bevoorradingskepe, wat 'n essensiële rol speel. Skepe word saamgegroepeer vir 'n bepaalde taak. Die verskillende eenhede is die flottielje, die eskader en die divisie. Hulle bevat gewoonlik skepe van een tipe en grootte en bestaan meestal uit 12, 8 of 4 skepe.
Waterhert
Die waterhert (Hydropotes inermis) is ’n klein hert wat oppervlakkig beskou meer soos ’n muskushert lyk as soos ’n ware hert. Dit is inheems aan China en Korea en daar is twee subspesies: die Chinese waterhert (Hydropotes inermis inermis) en die Koreaanse waterhert (Hydropotes inermis argyropus). Ondanks sy gebrek aan gewei (horings) en sekere ander anatomiese verskille – onder meer sy prominente slagtande – word dit as ’n takbok geklassifiseer. Sy unieke karaktertrekke het meegebring dat dit al in sy eie genus (Hydropotes) en selfs in sy eie subfamilie (Hydropotinae) geklassifiseer is. ’n Studie van sy DNS plaas dit egter naby Capreolus in die "ouwêreldse" subfamilie Capreolinae. Sy lang slagtande het hom onder andere die naam "vampierhert" besorg.
Vlag van St. Kitts en Nevis
Die nasionale vlag van St. Kitts en Nevis is op 19 September 1983 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n diagonale swart baan met geel fraaiings van die onderkant van die vlagpaalkant na bo aan die wapperkant met twee vyfpuntige wit sterre in. Die boonste driehoek is groen en die onderste driehoek is rooi.
Simboliek
Daar word dikwels aangevoer dat die twee sterre die twee eilande verteenwoordig, maar die sterre staan eintlik vir hoop en vryheid. Verder stel groen vrugbaarheid voor, rooi stel die onafhanklikheidstryd voor, swart stel die Afrika-herkoms voor en geel stel die sonskyn voor.
Ontwerp
Hoewel die vlag van die Pan-Afrika kleure gebruik maak is die betekenis van die kleure nie dieselfde as in die vlae van ander Afrika-lande nie.
Waterhert
Habitat
duimnael|links|200px|Die slagtande van ’n waterhert. Waterherte is inheems aan die laer gebiede van die Yangtzerivier, die kus van die Jiangsuprovinsie en die eilande van Zhejiang van Oossentrale China, en in Korea. Hulle kom langs riviere voor waar hoë riete hulle beskerm. Hulle kom ook in berge, moerasse, graslande en selfs oop landerye voor. Hulle kan goed swem en kan na verafgeleë riviereilande swem. Die Chinese waterhert kom nou ook in Brittanje, Frankryk en Argentinië voor, en selfs in die VSA.
Beskrywing
Die waterhert het lang bene en ’n lang, grasieuse nek. Die kragtige agterbene is langer as die voorstes sodat die heupe hoër is as die skouers. Hulle gee haasagtige spronge. Die stert is kort en amper onsigbaar, behalwe wanneer ramme dit in die paarseisoen orent hou. Die ore is kort en rond, en nie een van die geslagte het gewei nie.
Die pels is ’n goudbruin kleur en kan ook swart hare bevat, terwyl die onderkant van die lyf wit is. In die herfs word die pels geleidelik vervang deur ’n dikker, growwer winterlaag wat wissel van ligbruin tot grysbruin.
Die waterhert het lang slagtande wat vanaf die boonste kaak uitsteek. Veral ramme se slagtande is lank en kan wissel van 5,5 tot 8 cm. As die hert eet, kan hy die tande uit die pad hou omdat hy dit nie vir eetdoeleindes gebruik nie, maar as hy aggressief raak, stoot hy die tande uit en trek sy onderlip in om die tande verder te ontbloot. Dit is ’n gedugte wapen teen ander ramme en het hom die naam "vampierhert" besorg.
Buite die paarseisoen is die ramme alleenlopend en hoogs territoriaal. Elke ram merk sy gebied met urine en ontlasting. Hy sal ook sy reukkliere aan voorwerpe vryf. Ooie hou buite die paarseisoen in onverwante klein groepe en sal uiteenspat as gevaar dreig.
Ramalapa
Ramalapa is 'n Swart nedersetting wes van Polokwane, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Antho prima
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Brøndsted.
Hoenderrasse
Daar bestaan talle verskillende hoenderrasse oor die wêreld. Hierdie pluimvee is oor duisende jare van die rooiboshoender (gallus gallus) geteel. Anders as meeste makgemaakte spesies het die rooiboshoender nie uitgesterf nie, maar kom dit steeds in die natuur voor. Vandag is daar 'n enorme variasie hoenderrasse van veerpoot-kapokkies tot statigste rooi, swart, wit of gespikkelde pluimvee.
1893
Die jaar 1893 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 93ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Valsrivier (Vaal)
Die Valsrivier is 'n belangrike sytak van die Vaalrivier. Die Valsrivier ontspring by 'n punt ongeveer 25 km suidwes van Bethlehem, 20 km suidoos van Paul Roux en 25 km noord van Fouriesburg. Naby sy oorsprong vloei die rivier onderdeur die N5 nasionale pad.
Die opvanggebied van die Valsrivier is 7 870 vk. kilometer groot het een groot dam, die Serfonteindam, sowat 7 km buite Kroonstad. Daar is 'n aantal keerwalle deur die rivier.
Die rivier kronkel verby Lindley, deur Kroonstad en onderdeur die N1 nasionale pad. Dit hou langs Bothaville verby, waar dit 5 km wes van Bothaville (net 2 km stroomaf van die Balkfonteinwaterwerke) in die Vaalrivier invloei.
Wanneer die Valsrivier in vloed is, oorstroom dit soms die laagliggende oewergedeeltes van Bothaville. Gedurende 1988 is van die huise in Fonteinstraat oorstroom, en in Januarie 2010 het die water tot in agterplase gestyg.
Vroeër jare was die ou wabrug net buite Bothaville 'n belangrike oorgang oor die Valsrivier.
Alan Roscoe
Alan Roscoe (23 Augustus 1886 – 8 Maart 1933) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Last of the Mohicans (1920), The Sideshow (1928), Seven Keys to Baldpate (1929), en Hurricane (1929).
Oosterse tapyte
Die benaming Oosterse tapyte word gebruik vir handvervaardigde tapyte uit Klein-Asië, Iran, die Kaukasus, Turkmenistan, Indië en China. Die tapytkuns het in die 17e en 18e eeu 'n hoogtepunt bereik wat gehalte sowel as die kunstigheid van die ontwerpe betref. Die tegniek en motiewe van die huidige Oosterse tapyte is 'n voortsetting van die ou tradisie.
Algemeen en geskiedenis
Geknoopte tapyte, dit wil sê tapyte met kort, opstaande pool, het waarskynlik ontstaan uit die platgeweetde kelimmat, wat 'n ontwerp aan albei kante het. Die oudste bestaande tapyte dateer uit die 5e tot 4e eeu v.C. en is in koninklike grafte by Pazyryk in die Altaigebergte in Siberië gevind.
Daar is egter nie sekerheid oor presies wanneer die eerste tapyte gemaak is en presies hoe die Oosterse tapyt-kuns ontwikkel het nie. Die kuns het sy oorsprong vermoedelik in die huidige Iran gehad en het van daar na ander dele versprei. (Daar word dikwels verkeerdelik na alle Oosterse tapyte as Persiese tapyte verwys.) Van die 13e eeu af is vollediger dokumentasie oor Oosterse tapyte beskikbaar, aangesien heelwat tapyte en afbeeldings op miniature en skilderye bewaar gebly het.
In Konya in Klein-Asië is daar tapyte uit omstreeks 1250 gevind met geometriese patrone, wat ooreenstem met die sierstyl van die Turkse Seldjoeke. Verder was daar ook tapyte met gestileerde diermotiewe op. Van die 15e tot die 17e eeu is die sogenaamde Holbein-tapyte in Klein-Asië gemaak (die tapyte word in Wes-Europa so genoem omdat dit dikwels en duidelik as agtergrond op skilderye van Holbein voorkom). Die middelvlak van die tapyte was onderverdeel, met geometriese versierings in helder kleure.
Die Usak-tapyt, waarin daar veral sterpatrone en klein vierkante voorkom, het sy hoogtepunt in die 16e tot 18e eeu beleef. Die tipe tapyte is ook as gebedematte uitgevoer, waarvoor daar dan in die middelvlak 'n nis afgebeeld is. In die 18e eeu is meer plantmotiewe wat reëlmatig oor die middelvlak verdeel is, in die tapyte gebruik, onder meer in die, Kula-tapyte. In die Kaukasus is daar veral gebruik gemaak van diermotiewe, wat egter in so mate gestileerd is dat hulle soms skaars herkenbaar is.
Ander motiewe was onder meer uit Persië afkomstig. In die 18e eeu is daar veral tapyte met 'n medaljon in die middel gemaak. In Persië (Iran) het daar in die 15e eeu werkplekke by Ardebil, Ispahan, Tebris en Kasjan ontstaan wat vir die hof gewerk het. Tapyte uit die werkplekke is gekenmerk deur slingerende ranke en gestileerde diere in kalligrafiese patrone. Tydens die heerskappy van sjah Abbas (einde 16e, begin 17e eeu) het die tapyt-kuns 'n besonder hoe peil bereik. In die Persiese tapyte is daar dikwels blompatrone in die nis van die gebedematte aangebring.
Na die 18e eeu het daar geen nuwe vorme ontwikkel nie en is daar net op die bestaande tradisie voortgebou. Tebris, Kasjan en Kirman was onder meer belangrike sentra. Die tapyte uit Toerkestan word gekenmerk deur 'n middelvlak met herhalings van agthoekige motiewe. Veral in die 18e eeu was daar ŉ groot produksie in Samarkand. Ander bekende tapyte uit Toerkestan is die Boechara-tapyte, wat deur die nomadiese stamme Tekke-Turkoman gemaak en in die dorp Boechara verkoop word.
Tapytvervaardiging is eers sedert die 16e en 17e eeu as 'n kunsvorm in Indië beoefen. Die Mongoolse heersers het Persiese tapytmakers na die hof in Lahore laat kom, waar hulle so 'n groot invloed op die tapytvervaardigingsbedryf uitgeoefen het dat die tapyte dikwels Indo-Persiese tapyte genoem word. Die belangrikste verskil tussen die tapyte en Persiese tapyte is dat die ontwerp meer naturalisties van aard is. Tonele is ook dikwels op matte uitgebeeld.
Die tapyt-kuns in China dateer uit omstreeks 960 n.C. Die kleurgebruik en patrone is rustiger as die in Persiese tapyte. Geel was deur die eeue die oorheersende kleur, terwyl blou en wit ook algemeen gebruik word. Die pool van die tapyt is al langs die patroongedeeltes (hoofsaaklik blompatrone) laer gesny om die ontwerp te beklemtoon. Die name van die verskillende tapyte is 'n aanduiding van die streek of werkplek waaruit dit kom, of van die nomadestam wat dit vervaardig het.
Die ontwerpe en styl waarin 'n tapyt gemaak word, wissel van streek tot streek, Tebris-tapyte uit Tebris in die provinsie Azerbeidsjan in Iran word byvoorbeeld gekenmerk deur 'n medaljon in die middel, met klein jagontwerpe en blomrankies rondom, en 'n randpatroon van Herati-motiewe (diamantvormige blommotiewe) of lotusblomme. Kasjgai-tapyte word deur die vroue van die Kasjgai, een van die grootste nomadestamme in die gebied noordwes van Sjiras, vervaardig en word gekenmerk deur klein geometriese motiewe soos rosette, sterre, kruise, blare, voëls en diamante.
As gevolg van die eenvoud waarin die nomades leef, is die versiering van hulle tapyte gewoonlik eenvoudig en ook meer geometries as op die meeste ander tapyte. Op die meeste tapyte word gestileerde blommotiewe soos palmette en blomrankies met eenvoudige geometriese motiewe soos swastikas, meanders, rosette en sterre gekombineer. Motiewe het soms 'n simboliese beteken is, terwyl daar deur die eeue aan sekere kleure ook 'n besondere betekenis geheg is: groen is vir die Moslems die kleur van die profeet Mohammed se vaandel en mag daarom nie gebruik word in die vloertapyte wat Moslems maak nie (dit mag nie aan voete blootgestel word nie).
Blou, die kleur van die lug en die ewigheid, word vryelik gebruik. Omdat baie van die Oosterse matte van die Islamitiese kultuur deel vorm, is talle elemente van die kultuur in die matte opgeneem. In ooreenstemming met die geloof kom realistiese mens- en dierfigure nie voor nie. Die dierfigure wat wel voorkom, is so gestileerd dat dit dikwels nie herkenbaar is nie. Elemente uit ander kulture is egter ook deur die jare in die tapyt-kuns opgeneem.
Die sirkel is byvoorbeeld Boeddha se teken en simboliseer ewigheid. Die sigsag-randpatroon, wat lopende water voorstel, het vir die Egiptenare die ewigheid gesimboliseer. Die motiewe is dus ŉ mengsel van invloede wat hulle deur die jare laat geld het en wat deur die tapytmakers in hul kuns opgeneem is.
Materiaal en tegniek
Handgespinde skaapwol, bok- en kameelhaar, vlas, katoen, sy, hennep en jute word as grondstowwe vir Oosterse tapyte gebruik. Die materiale is tot omstreeks die helfte van die 10e eeu gekleur met slegs natuurlike kleurstowwe wat uit minerale, plante, diere en insekte verkry is. Cochenille-insekte en meekrap is byvoorbeeld vir rooi gebruik, die plant indigo vir blou en die geel krokus (saffraanblom) en wortelskille vir geel. Sedert omstreeks 1880 word sintetiese kleurstowwe (anilien) ook gebruik.
Vir geweefde sowel as geknoopte matte word daar van 'n weefstoel gebruik gemaak. Nomades gebruik 'n eenvoudige knoopraam wat uit twee ewewydige balke bestaan. Tussen die balke is daar ketting- of skeringdrade dig teen mekaar gespan. In werkplekke in dorpe en stede is die balke vervang deur silinders wat kan draai. Die skering word dan op die silinders gedraai sodat 'n langer tapyt gemaak kan word sonder om 'n groot, lomp weefstoel te gebruik.
Die skering is van wol, vlas of katoen. By geknoopte matte word elke ry knope afgewissel met een, twee of meer rye inslagdrade wat deur die skeringdrade gevleg is. Na elke ry knope word die nuutgeknoopte gedeelte met 'n soort kam teen die res van die weefsel vasgedruk sodat geen skering- of inslagdrade sigbaar is nie. Die duursaamheid van die mat hang in groot mate van die digtheid van die knope af. Die knoopdigtheid wissel van sowat 3 of 4 knope per cm2 in sommige Chinese tapyte, tot sowat 15 in byvoorbeeld die Herati en tot selfs 60 in byvoorbeeld die Ispahan.
Twee soorte knope word onderskei: die Turkse knoop of Ghiordes wat hoofsaaklik in die Kaukasus en Klein-Asië gebruik word, en die Persiese of Sehna-knoop, wat hoofsaaklik in Iran (die destydse Persië), China en Indië gebruik word. By die Turkse knoop word ŉ kort draadjie oor twee skeringdrade na agter gele en tussen die twee drade na vore gebring. Die opstaande eindpunte van die draadjie vorm die pool van die tapyt en bepaal die patroon. By die Persiese of Sehna-knoop kom die punt van die draadjie langs elke skeringdraad na vore.
Die patroon word gewoonlik op geruite papiergeteken (elke ruit of blokkie stel dan 'n knoop voor) en die tapytmakers werk van die papier af. Wanneer die knoopwerk klaar is, word al die pooldrade gelykgeskeer. Daarna word die tapyt in water gewas, geborsel en neergelê om te droog.
NG gemeente Cathcart
duimnael|regs|300px|Die hoeksteen van die NG kerk op Cathcart is op [[27 Mei 1882 gelê, maar vermeld nie deur wie nie. Die toring is eers later aangebou.]] duimnael|links|300px|Cathcart is geleë tussen wat jare lank die tuislande [[Ciskei en Transkei was in die sogenaamde Grensstreek van die Oos-Kaap.]] duimnael|regs|180px|Ds. G.F.C. van Lingen, eerste leraar van 1907 tot 1934. duimnael|links|250px|Cathcart se NG kerkgebou in 1917. Dit is in 1924 vergroot, wat later geblyk het onnodig te gewees het weens die geleidelike ontvolking van die platteland wat die gemeente in 1952 met 250 belydende lidmate en in 2012 met 84 gelaat het. duimnael|regs|180px|Ds. Christiaan Stulting, tweede leraar van 1935 tot 1947. duimnael|regs|160px|Ds. S.A. Opperman, Cathcart se leraar van 1948–1953. duimnael|regs|160px|Ds. J.F. Conradie, leraar van 1965 tot omstreeks 1982.
Die NG gemeente Cathcart is 'n klein, meer as honderd jaar oue gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk met sy middelpunt op die Oos-Kaapse dorpie Cathcart.
Stigting
Die gebied wat nou Cathcart heet, was sowat 30 jaar lank 'n buitewyk van die NG gemeente Queenstown, maar teen Julie 1905 het daar sprake van afstigting gekom. Toe 'n gemeentevergadering gehou is, kon daar egter nie tot 'n beslissing gekom word nie. Hierop is besluit om lyste uit te stuur om die gevoel van die lidmate te toets. Die gevolg hiervan was dat weer 'n gemeentevergadering gehou is, waarop die stemming meer beslissend was. Die gemeente is egter eers op 26 Oktober 1907 amptelik gestig.
Eerste stappe
Op 28 Julie 1906 is reeds besluit om 'n baie ruim pastorie op die dorp te bou om te voorsien in die behoeftes van die predikante, wat gewoonlik 'n baie groot huisgesin gehad het. Die pastorie het £1 270 gekos, maar het nog te klein geblyk te wees en is in 1913 teen 'n koste van £115 vergroot met 'n vertrek wat as studeerkamer vir die leraar kon dien. In 1950 is dié gebou as skoolkoshuis verkoop en toe het die kerkraad besluit om 'n nuwe langs die kerkgebou op te rig. Hiermee is 'n begin gemaak in 1951.
Leraars
'n Lang vakature volg wat eers op 9 September 1948 gevul is met die koms van prop. S.A. Opperman. Op 20 Junie 1954 is ds. Hennie Geyer van Brakpan se moedergemeente as nuwe leraar met handeoplegging ontvang en bevestig. Tydens sy dienstyd vier Cathcart sy eerste halfeeu en bou die kerkraad 'n kerkgebou vir die gemeente van die NG Kerk in Afrika. Met die bou van die Waterdowndam het ds. Geyer hulle pastoraal versorg. Hy vertrek in Januarie 1960 na die gemeente Glen Lynden.
Geboue
Die kerkgebou, waarvan die hoeksteen reeds op 27 Mei 1882 gelê is, is in 1924 vergroot, aangesien dit vir die destydse gemeente te klein geword het. As gevolg van die geleidelike ontvolking van die platteland en waar die gemeente teen 1952 al slegs 250 lidmate en 389 siele getel het, sou die oorspronklike gebou toe reeds voldoende gewees het, soveel te meer met die verdere afname tot net 84 lidmate in 2012.
Sending
Cathcart het eers in Mei 1950 'n begin met sendingwerk gemaak.
Wêreld-bofbal-sagtebalkonfederasie
Die Wêreld-bofbal-sagtebalkonfederasie (WBSC; Frans: Confédération internationale de baseball et softball) is die internasionale beheerliggaam vir die sportsoorte bofbal en sagtebal. Dit was in 2013 gestig deur die versmelting van die Internasionale Bofbalfederasie (IBAF) en die Internasionale Sagtebalfederasie (ISF), die voormalige beheerliggame vir respektiewelik bofbal en sagtebal. Onder die WBSC se organisatoriese struktuur, dien IBAF en ISF nou as onderskeidelik die Bofbalafdeling en die Sagtebalafdeling van die Wêreld-bofbal-sagtebalkonfederasie. Elke afdeling word beheer deur 'n uitvoerende komitee, terwyl die WBSC beheer word deur 'n uitvoerende raad. Met die liggaam se hoofkwartier in Lausanne, Switserland, was die WBSC erkenning gegun as die enigste bevoegde globale gesagsliggaam vir beide die sporte van bofbal en sagtebal deur die Internasionale Olimpiese Komitee tydens die 125ste sessie van die IOK op 8 September 2013. Die WBSC het 208 Nasionale Federasielede in 141 lande in gebiede regoor Asië, Afrika, die Amerikas, Europa en Oseanië. Professionele bofbalorganisasies sowel as jeugorganisasies is ook deel daarvan en vorm 'n arm van die WBSC as medelede.
As die erkende beheerliggaam in bofbal en sagtebal, word die WBSC gelas met die toesighoudende rol oor alle internasionale kompetisies en hou dit die eksklusiewe regte van alle kompetisies, toernooie en wêreldkampioenskappe waarin nasionale spanne speel. Hierdie regte sluit ook die Olimpiese Spele in, met bofbal en sagtebal wat in 2020 terugkeer vir die Olimpiese Somerspele 2020. Die Wêreld-bofbal-sagtebalkonfederasie se lede behou hulle die reg voor om hul nasionale spanne te organiseer en die spelers daarvan te verkies. Die eksklusiewe bevoegdheid van die WBSC en van sy lede in elke samestellende land om bofbal te sanksioneer en te reguleer is van toepassing in die 141 gebiede waarin die WBSC beskik oor 'n geassosieerde nasionale federasie. Gesprekke om die internasionale beheerliggame van bofbal en sagtebal te versmelt is geïnisieer deur 'n Memorandum van Verstandhouding waardeur die leiers van bofbal en sagtebal ooreengekom het om 'n gesamentlike bod te vorm om deel te vorm van die Olimpiese Somerspele 2020-program.
Francis X. Bushman jr.
Francis X. Bushman jr. (1 Mei 1903 – 16 April 1978) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dangerous Traffic (1926), Midnight Faces (1926), Way Out West (1930), en Spell of the Circus (1931). Die akteur Francis X. Bushman was sy pa.
Baelen
Baelen (Nederlands: Ba(e)len, Ripuaries: Bååle en Bale, Wallonies: Bailou) is 'n klein Belgiese dorp en munisipaliteit in die noordooste van die Waalse provinsie Luik. Die munisipale gebied het 'n oppervlakte van 86 km² en sowat 4 000 inwoners (2011).
Alhoewel Baelen behoort tot die Franstalige deel van Wallonië praat die inwoners Platdiets, 'n oorgangsdialek tussen die Limburgse en Ripuariese dialek.
2020 Stiermarkse Grand Prix
Die 2020 Formule Een Stiermarkse Grand Prix is op 12 Julie 2020 op die Red Bull Ring in Spielberg, deelstaat Stiermarke, Oostenryk gehou. Dit was die tweede wedren van die veranderde kampioenskapseisoen gewees.
Bande
Pirelli sal die volgende bande in Stiermarke verskaf:
FSV 1926 Fernwald
Die klub het sy grootste prestasie in 2005 behaal deur na die Oberliga Hessen te promoveer. Die klub staan sedert 1 Julie 2007 bekend as FSV 1926 Fernwald.
Plautus
Titus Maccius Plautus (ook net as Plautus bekend; c. 254-184 v.C.) was ’n Romeinse dramaturg uit die Oud-Latynse tydperk. Sy komedies is die vroegste Latynse letterkundige werke wat volledig bewaar gebly het. Hy het Palliata comoedia geskryf, die genre wat geskep is deur die vader van Latynse letterkunde, Andronicus.