cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Indiane
20ste eeu
In omstreeks 1930 het dit duidelik geword dat die Indianebevolking in sowel die Verenigde State as Kanada weer begin aangroei. Daar het ook 'n groter bewustheid posgevat oor die armoedige bestaan wat die Indiane gevoer het. Die eerste stappe om die situasie te verbeter, is tydens die bewind van president Franklin D. Roosevelt gedoen. Stamrade met beperkte bevoegdhede binne die reservate kon verkies word en meer geld is bewillig om onder meer die veeteelt, bosbou, vissery en akkerbou in die reservate ekonomies lewensvatbaar te maak.
Ook die kunsnywerheid is aangemoedig, al was dit dikwels met die oog op die toeristebedryf, wat die gehalte van die produkte nadelig beïnvloed het. In hierdie vryer atmosfeer het baie Indiane hulle aangesluit by die American Native-Church, 'n kerkgenootskap wat gegrond was op die ou idee van natuurheiliging, die spookdansgodsdiens, die peyote-kultus (waarby onder meer hallusinasies 'n belangrike rol speel) en die Christendom.
Na die Tweede Wêreldoorlog, waartydens 40 000 Indiane in die Amerikaanse leer geveg het, het die stamme die reg verkry om hofsake teen die regering aanhangig te maak oor die nie-nakoming van vroeëre verdrae. Talle daarvan is deur die Indiane gewen. Intussen het die Indianebevolking steeds toegeneem, en om die situasie te hanteer, het die regering op 'n beleid van desentralisasie besluit. Ingevolge hiervan moes geld en opleidingsgeriewe beskikbaar gestel word sodat hulle buite die reservate werk kon soek.
Die beleid was egter 'n groot mislukking; baie Indiane was gou terug in die reservate, onder meer omdat die blankes teen hulle gediskrimineer het en hulle min werk kon vind. Die wat in die stede agtergebly het, het dikwels 'n drankprobleem ontwikkel. Terselfdertyd is daar geprobeer om die reservaatstelsel af te skaf by stamme wat geag is ver genoeg verwesters te wees om in blanke gemeenskappe te leef. Dit het op ’n selfs groter mislukking uitgeloop. Die rampspoedige eksperiment met die Menominee van Wisconsin het so 'n agteruitgang tot gevolg gehad dat hul reservaat in 1973 heringestel is en die opheffingsbeleid beëindig is.
Onlangse ontwikkeling
In die vroeë sewentigerjare het die Indianebevolking in die Verenigde State tot meer as 800 000 aangegroei en die aktivisme onder hulle het ook toegeneem. Veral onder die jonger geslag het ’n protesbeweging ontstaan wat daarop gemik was om hul swak posisie te verbeter.
In 1969 is die voormalige eilandgevangenis Alcatraz voor die kus van San Francisco byvoorbeeld beset en in 1972 die Bureau of Indian Affairs in Washington, D.C. In 1973 het ’n gewapende botsing tussen die Sioux en die polisie en leer by Wounded Knee plaasgevind, dieselfde plek van die berugte bloedbad minder as 100 jaar gelede. Slagspreuke wat by sulke geleenthede gehoor word, is onder meer "Red Power" (rooi mag) en Panindianisme, die strewe na ’n kulturele eenheid onder alle Indiane. 'n Grootskaalse massabeweging het tot dusver egter nog nie tot stand gekom nie.
Beeldende kuns
Hoe uiteenlopend die kunsuitinge van die stamme ook al is, het die beeldende kuns van die Indiane feitlik deurgaans 'n funksionele karakter, hetsy wêrelds of religieus. Dit is moeilik om 'n onderskeid te maak tussen kuns en vaardigheid of handwerk. Oor die algemeen het die mans die groot kunswerke gemaak, terwyl die vroue hulle meer op die maak en versiering van gebruiksvoorwerpe en klere toegelê het. Sedert die kolonisasie het baie van die Indianekuns egter sy oorspronklike funksie verloor.
Ge'ez-skrif
Ge'ez (Ge'ez: ግዕዝ, transliterasie: Gəʿəz) is ’n skrif wat as ’n abugida gebruik word vir verskeie tale van Ethiopië en Eritrea. Dit het aanvanklik ontstaan as ’n abjad vir die skryf van Ge'ez, wat nou ’n liturgiese taal van die Ethiopiese, die Eritrese Ortodokse Kerk en die Beta Israel is.
Indiane
Noordweskus
Alle kuns van die Indiane van die noordweskus is ondergeskik aan die vorm van die voorwerp wat versier moet word. Om oop ruimtes op byvoorbeeld die lang, silindriese totem pale te vermy, is die figure uitgerek. Ondanks die omvorming het die figure steeds herkenbaar gebly. Die ledemate is gewoonlik deur duidelike, donker lyne van mekaar geskei, enter wille van simmetrie is die profiele dikwels verdubbel.
Verskeie style kan onderskei word: Die werk van die Haida, Tlingit en Tsimshian is baie verfynd, die van die Kwakiutl en Bellacoola minder verfynd, terwyl die van die Nootka, Chinook en talle Salish-sprekende stamme taamlik ru en minder kleurvol is.
Ge'ez-skrif
Letters
Ge'ez het 26 konsonante, waarvan 24 ook in die Suid-Arabiese alfabet voorkom:
Baie van die letters se name is verwant aan dié van die Fenisiese alfabet en kom dus waarskynlik ook in die Proto-Sinaïtiese skrif voor.
Daar was twee alfabette vir die taal Ge'ez, eers ’n abjad en later ’n abugida.
Indiane
Woud-Indiane
Die Algonkwynse stamme soos die Cree en Ojibwa het baie gebruiksartikels uit berkebas vervaardig en dit met blommotiewe en silhoeëtte van diere, veral bere en bewers, versier. Die Ojibwa was ook bekend vir hul ryklik versierde klere. In die ou Irokese kultuur het die wampum 'n baie belangrike rol gespeel. Dit was 'n lang, breë lyfband wat vervaardig is wanneer verdrae aangegaan is.
Die bepalings van die verdrag is met krale van skulp daarop uitgebeeld en daar is altyd twee bande gemaak, een vir elke party. Die Seminole uit die suidooste vervaardig teenswoordig baie kunsnywerheidsprodukte vir toeriste. Algemene artikels is mandjies en kledingstukke wat met kleurvolle krale versier is.
Weskus-Indiane
Die Pueblo-Indiane het van ca. 200 tot ca. 1700 'n ononderbroke tradisie in pottebakkery gehandhaaf. Die potte is beskilder met motiewe wat geleidelik van eenvoudige, geometriese patrone ontwikkel het tot gestileerde plant-, dier- en mensfigure. Hulle het egter nie die pottebakkerswiel geken nie.
Die mure van die Pueblo se kivas – heilige vertrekke wat net van bo toeganklik was – is met simboliese voorstellings van reën, wolke en weerlig beskilder. Binne die kivas is die sogenaamde sandskilderye van droë materiaal soos sand, oker en fyngemaalde blom- en plantblare gemaak waarin die gode gesmeek is om 'n sieke te genees. Die pasiënt moes gewoonlik op die sandskildery sit terwyl die toordokter om hom gedans het. Die kunswerke moes altyd voor sonsondergang weer vernietig word.
Ge'ez-skrif
Ge'ez-abjad
Die abjad, wat tot omstreeks 330 n.C. gebruik is, het 26 konsonante, en geen klinkers nie, bevat:
Ge'ez-abugida
Moderne Ge'ez word van links na regs geskryf. Die abugida het ontwikkel onder invloed van Christelike geskrifte deurdat verpligte vokaaltekens by die konsonante gevoeg is. Hoewel daar ’n duidelike Griekse invloed was, word geglo die abugida-stelsel kom van sendelinge van Indië.
Die Ge'ez-abugida is aangepas vir verskeie moderne tale van Ethiopië. Baie van hulle gebruik bykomende letters.
Konvensie op Internasionale Handel in Bedreigde Spesies van Wilde Fauna en Flora
Die Konvensie op Internasionale Handel in Bedreigde Spesies van Wilde Fauna en Flora (CITES – Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora) is 'n internasionale organisasie wat hom beywer om te verseker dat die handel in diere en plante nie die oorlewing van spesies bedreig nie.
Ge'ez-skrif
Ge'ez-abugida
Ge'ez is ook ’n heilige skrif in die Rastafariër-godsdiens. Roots-reggae-musikante gebruik dit soms op albumomslae.
Indiane
Weskus-Indiane
Besonder bekend was die sandskilderye en die komberse met geometriese patrone van die Navajo. Van ca. 1850 af het hulle hulle ook op die silwersmeekuns toegelê. Die Hopi het hierdie kunsvorm by die Navajo oorgeneem en in 1946, onder leiding van Fred Kabotie, die Hopi Silvercraft Guild gestig. Hulle het hulle veral op masker- en katsynamotiewe toegelê.
Horing van Afrika
Die Horing van Afrika (Somalies: Geeska Afrika, Oromo: Gaaffaa Afriikaa, Amharies: የአፍሪካ ቀንድ? yäafrika qänd, Arabies: القرن الأفريقي‎ al-qarn al-'afrīqī, Tigrinya: ቀርኒ ኣፍሪቃ), ook Somaliese Skiereiland genoem, is 'n skiereiland en die verste oostelike punt van die vasteland van Afrika, waar die Rooisee in die Indiese Oseaan (Golf van Aden) uitmond. Die term word ook gebruik vir die aangrensende gebied. In die gebied is die lande Ethiopië, Somalië, Eritrea en Djiboeti geleë.
Indiane
Musiek
Aangesien die Indiane wyd oor die Noord-Amerikaanse kontinent versprei was, is hulle musiek uiteenlopend van aard. By nadere bestudering kan egter ook ’n aantal ooreenkomste uitgesonder word. Indianemusiek word sedert die tagtigerjare van die 19de eeu bestudeer en teenswoordig oor die algemeen in ses streekgroepe onderverdeel. Talle kenmerke word by al die groepe aangetref, maar die klem val telkens op 'n ander kenmerk.
Horing van Afrika
Teenoor die Horing van Afrika is die Arabiese Skiereiland en aan die Horing se kus is die eiland Sokotra geleë wat aan Jemen behoort. In die ooste is die Arabiese See geleë wat 'n deel van die Indiese Oseaan vorm.
Indiane
Musiek
Die Westerse kultuur het deurgaans minder invloed op die musiek van die Indiane van Noord-Amerika gehad as wat dit by die Indiane van Latyns-Amerika die geval was. 'n Ander verskil tussen die musiek van die Indiane van Noord-Amerika en die Latyns-Amerikaanse Indiane is dat eersgenoemde 'n beperkter aantal instrumente gebruik het. Hul sang is hoofsaaklik deur fluite, tromme en ratels begelei, en daar bestaan feitlik geen suiwer instrumentale musiek nie. Oor die algemeen was dit die mans wat gesing het, met 'n hoe stem en dikwels op 'n geforseerde wyse aangesien die klem eerder op 'n kragtige styl as op suiwerheid geval het.
Horing van Afrika
Belangrike inheemse tale in hierdie streek sluit in: Somalies, Amharies, Tigrinya, Afar, Oromo en Arabies.
Konvensie op Internasionale Handel in Bedreigde Spesies van Wilde Fauna en Flora
CITES 1
Die lys vereis dat daar 'n invoerpermit moet wees van die land waarheen die dier of gedeeltes van die dier uitgevoer word en dat daar 'n uitvoerpermit moet wees van die land van oorsprong.
Erica melanacme
Erica melanacme is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap waar dit voorkom van Gansbaai tot De Hoop. Daar is tans net twee gefragmenteerde subpopulasies oor. Die plant se habitat is verwoes deur landbou en ook binnegedring deur indringerplante soos die Acacia-spesies. Die proses is nog steeds aan die gang.
Indiane
Musiek
Sowel solosang, koorsang en beurtsang tussen groep en leier kom voor, maar geen beroepsangers nie. Die meeste melodieë het 'n dalende aard. 'n Kenmerkende melodievorm is die waarby 'n deel van die lied op 'n hoër toon as die res gesing word. Die melodieë is hoofsaaklik op ’n vyftonige reeks gebaseer (reekse van ses of vier tone kom egter ook voor) en is melodies deurgaans eenvoudig in vergelyking met die ingewikkelde ritmes wat binne 'n eenvoudige, metriese skema optree.
Dit is 'n mengvorm van elemente uit verskillende gebiede waarin die hoë, gespanne sangstyl wat deur vinnige tromme en ratels begelei word, opval. Ook die spookdanslied, waarin ’n algemene verset teen blankes tot uiting kom, het bekend geword. Die Indiane se gesamentlike strewe na die behoud van 'n eie kultuur het veroorsaak dat die verskillende style teenswoordig steeds meer inmekaarvloei. Die vermenging van Indianekulture en die invloed van toerisme bring mee dat die ou musikale tradisies vinnig verdwyn.
Konvensie op Internasionale Handel in Bedreigde Spesies van Wilde Fauna en Flora
CITES 1
Suid-Afrikaanse diere op hierdie lys is:
CITES 2
Die lys vereis dat vir die dier of gedeeltes van die dier daar 'n uitvoerpermit moet wees.
Suid-Afrikaanse diere op hierdie lys is:
Ge'ez-skrif
Unicode
Ethiopies is aanvanklik tot die Unicode-standaard gevoeg vanaf weergawe 3.0. In latere weergawes is bykomende letters bygevoeg: U+1200–U+137F, U+1380–U+139F, U+2D80–U+2DDF, U+AB00–U+AB2F
Elopidae
Die Springers (Elopidae) is 'n familie visse van die orde Elopiformes. Daar is slegs een genus met ses spesies in hierdie familie. Twee van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Xerofiet
'n Xerofiet is 'n plant wat aan droë gebiede soos woestyne en halfwoestyne aangepas is.
Bipedie
Bipedie of tweevoetigheid is die vermoeë om op die twee agterste ledemate op die grond te loop. Diere word as tweevoetig beskou as hulle hoofsaaklik op die agterste ledemate beweeg. Diere wat af en toe 'n paar sekondes op sodanige manier voortbeweeg, is nie tweevoetig nie.
Xerofiet
Xerofiete het dikwels spesiale weefsels soos parenchymselle wat nie-fotosinteties is en wat water kan stoor. Hierdie plante is ook sukkulente. Ander xerofiete is nogtans geen vetplante nie maar het ander aanpassings soos dun noue blare of selfs dorings wat waterverlies verminder. Die blare het dikwels heelparty huidmondjies (stomata) om skielik gas met die atmosfeer uit te wissel wanneer voldoende water teenwoordig is. Die mondjies is dikwels in klein holtes geleë wat met haartjies bedek is om vogverlies teen te staan. Talle plante se metabolisme is ook aangepas. Hulle het CAM-metabolisme waardeur hulle vermag die huidmondjies oordag in die hitte geslote te hou en net saans oop te maak. Die vir fotosintese benodigde koolstofdioksied word opgeneem wanneer dit koeler is en gestoor as malaat. Dit verhoed vogverlies. Bedags word met die sonlig se energie die malaat gebruik vir fotosintese sonder koolstofdioksied in te asem
Bipedie
Die mens is die bekendste tweevoetige spesie op Aarde. Ander primate, met dieselfde voorouers as die mens, soos die gorilla en die sjimpansee, is ook in staat om op die agterste ledemate te loop.
Bipedie is nie altyd dieselfde as om regop te loop nie. Die Australopithecus beweeg al bipedies voort, maar Homo erectus was die eerste om regop te loop. 'Regop' in die konteks verwys na 'met die kop bo die nek'.
Redes
Van die moontlike redes hoekom diere evolusionêr bipedies ontwikkel het, sluit in:
Bipediese diere
Die meer bekende tweevoetige spesies is:
55ste Oscar-toekenningsaand
Die 55ste Oscar-toekenningsaand is op 11 April 1983 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Los Angeles gehou om erkenning te gee aan die rolprente van 1982. Die aanbieders was Liza Minnelli, Dudley Moore, Richard Pryor, Walter Matthau.
Louis Gossett Jr. was die eerste swart Amerikaner wat ’n prys vir beste manlike byspeler gewen het vir sy rol as die harde drilsersant in An Officer and a Gentleman.
Meryl Streep het haar eerste Oscar vir beste aktrise gewen. Sy is die vorige jaar vir The French Lieutenant's Woman benoem en sou in die volgende 30 jaar nog 13 keer benoem word. Streep het in 1980 ook die Oscar vir beste vroulike byspeler ontvang vir Kramer vs Kramer.
Pryse
Hier volg ’n lys van die belangrikste wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem en is in vet druk):
Aloe grata
Aloe grata is 'n aalwyn wat endemies aan Angola is.
Beringstraat
Die Beringstraat (Engels: Bering Strait, Russies: Берингов пролив, Beringof prolif) is 'n smal strook water tussen Asië en Noord-Amerika. Dit vorm 'n seestraat tussen Kaap Dezjnowa, die mees oostelike punt van Asië (Siberië), en Kaap Prins van Wallis, die mees westelike punt van die Amerikas (Alaska), omtrent 82 km wyd, met 'n diepte van 30–50 m. Die seestraat verbind die Tsjoektsjensee (deel van die Arktiese Oseaan) in die noorde met die Beringsee (deel van die Stille Oseaan) in die suide. Dit is vernoem na Vitus Bering, 'n Russiese ontdekkingsreisiger van Deense afkoms wat in 1728 deur die straat gevaar het.
Die Diomede-eilande lê direk in die middel van die Beringseestraat.
Voorstelle is al gemaak vir die bou van 'n brug oor die Beringstraat tussen Alaska en Siberië, deur sommige die "interkontinentale vredesbrug" genoem, en alternatiewelik, vir 'n tonnel onderdeur die seestraat.
Gedurende die ystydperke was die seestraatgebied 'n landbrug wat as die Beringlandbrug bekendstaan. Tydens die mees onlangse ystydperk, ongeveer 12 000 jaar gelede, was die seevlak in die Beringstraat dermate laag dat mense en diere van Asië na Noord-Amerika kon trek. Tans word aangeneem dat die eerste mense in dié tyd Noord-Amerika bereik het.
Ontdekkingsgeskiedenis
Die eerste westerlinge wat die Beringstraat bereik het was die kosakke wat Siberië verower het. In 1649 bereik Semen Dezjnowa die skiereiland Tsjoektsjen en daarmee die Asiatiese kus van die Beringstraat. Hierdie reis is egter slegs onlangs weer in die argiewe herontdek. Die Deense ontdekkingsreisiger Vitus Bering, na wie die Beringstraat vernoem is, vaar in 1728 van suid na noord deur die straat, en toon so aan dat Asië en Amerika nie verbind is nie. In 1732 ontdek Michail Gwozdef die Amerikaanse vasteland by die Kaap Prins van Wallis. Sy verslag bly egter ook vir lank onbekend en dit was eers met die derde reis van James Cook (1776–1779) wat die Amerikaanse kant van die seestraat op kaarte duidelik word.
Bering self sien die Amerikaanse kus in 1741 vir die eerste keer op 'n reis waarin hy en Aleksei Tsjirikof besluit dat professor Delisle de la Croyere se mite van Juan de Gama-land nie waar is nie. Juan de Gama-land was een van drie mitiese eilande in die noordelike Stille Oseaan wat kartograwe op kreatiewe wyse en nie altyd op die selfde plek aangedui het nie. Kartograwe was voor die ontdekkingstogte ook vaag oor of Asië en Noord-Amerika iewers in die noordelike Stille Oseaan verbind is, al dan nie.
Vervreemding
Die term vervreemding verwys na "the distancing of people from experiencing a crystallized totality both in the social world and in the self". Vervreemding verwys na 'n gebrek aan identifikasie met iets: die gemeenskap, die kultuur, die nasionale identiteit, en die self. Hermann skryf dat vervreemding voorkom:
Die twee belangrikste teoretici wat vervreemding omskryf en bestudeer het, is Karl Marx en Melvin Seeman. Langman en Kalekin-Fishman let op Marx se belangrike bydrae tot die vervreemdingsteorie: "[Alienation] was central to Roman law, medieval psychiatry, and, above all, English political economy and Hegelian philosophy. But it was Marx’s critique of alienation as a consequence of wage labour that turned alienation into a topic of lively debate." Ná Marx was dit veral Seeman wat van die konsep 'n stuk analitiese gereedskap binne die Sosiologie gemaak het.
Marx se vervreemdingsteorie
Marx het die term Entfremdung gebruik om te verwys na wanneer sosiale magte die individu beheer. Marx het geglo dat vervreemding deel is van Kapitalisme, en in sy Economic and Philosophical manuscripts of 1844 identifiseer hy vier vorme van vervreemding: van sy arbeid, van die produkte van sy arbeid, van homself, en van ander mense. Marx se vervreemdingsteorie word in detail in Ollman bespreek, en ook in Hermann behandel.
Seeman se vervreemdingsteorie
In 1959 het die sosioloog, Melvin Seeman, op Karl Marx voortgebou en vervreemding ten opsigte van vyf aspekte gedefinieer: magteloosheid (powerlessness), betekenisloosheid (meaninglessness), normloosheid (normlessness), sosiale isolasie (sosial isolation) en selfvervreemding (self-estrangement). In 1975 het Seeman hierop voortgebou en 'n sesde aspek, kulturele vervreemding (cultural estrangement), toegevoeg.
Magteloosheid verwys na of die individu glo dat hy in beheer van sy eie lewe is, al dan nie. Magteloosheid "ontstaan wanneer die individu nie die uitkoms wat hy graag sal wil hê, deur sy eie gedrag kan bepaal nie. Die individu beleef 'n strydigheid tussen wat hy beheer en wat hy voel hy behoort te beheer. Hy staan dus magteloos daarteenoor om gebeure deur sy gedrag te beïnvloed". Magteloosheid kan ook deur wanorde beïnvloed word, soos Senekal skryf:
Betekenisloosheid verwys daarna of die individu in staat is om sin te maak van sy lewe en omstandighede, wat noodsaaklik is indien die individu beheer oor sy eie lewe wil uitoefen. Bomer skryf: "dat het individu de konsekwenties van zijn eigen handelen niet kan voorspellen of dat hij de betekenis van zijn daden niet begrijpt" (Kyk ook Hermann ).
Normloosheid verwys daarna dat die norme van 'n kultuur nie meer aanvaar word nie maar eerder bevraagteken word, en ook die persepsie dat normlose gedrag soos misdaad en korrupsie aanvaarbaar is om 'n mens se doelwitte te gebruik: "Normloosheid ontstaan […] wanneer die individu twyfel of die riglyne wat deur die gemeenskap aan hom opgelê is, werklik tot sy voordeel strek, maar behels eerder ’n onsekerheid as ’n afwesigheid van rigtinggewende norme". Normloosheid gaan dan ook gepaard met tye van verandering, byvoorbeeld in Oos-Europa en Rusland aan die einde van die Koue Oorlog, of in Suid-Afrika in die 1990's, maar is ook kenmerkend van gewelddadige omgewings.
Selfvervreemding verwys na "Die toestand waarin die individu geen duidelikheid het oor sy eie persoonlikheid of plek in die samelewing nie en die feit dat die individu voel dat hy nie aan homself behoort nie".
Publikasies binne die vervreemdingsteorie in Afrikaans
Dirk Hermann van Solidariteit het in 2006 'n studie van vervreemding en Regstellende aksie onderneem, terwyl Burgert Senekal verskeie studies van vervreemding in die Afrikaanse musiek- en letterkunde onderneem het, onder andere oor protesmusiek, Fokofpolisiekar en Heavy metal.
Erica melanomontana
Erica melanomontana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Caroline Wöstmann
Caroline Wöstmann (18 Januarie 1983 - ) is 'n Suid-Afrikaanse atleet wat in 2015 die vroueafdeling van die Twee Oseane- en die Comrades-maratonne gewen het. Sy is 'n moeder van twee, 'n senior lektor aan die Universiteit van die Witwatersrand en 'n geoktrooieerde rekenmeester.
Wöstmann is die eerste Suid-Afrikaanse vroueatleet, ná Frith van der Merwe in 1989, wat die Twee Oseane én die Comrades in dieselfde jaar kon wen in 2015. Sy is boonop die eerste Suid-Afrikaanse vrou in 17 jaar wat die op-Comrades tussen Durban en Pietermaritzburg kon inpalm.
Kliënt-bediener argitektuur
Die Kliënt-bedienermodel is 'n benadering in sagteware-ingenieurswese waarmee die werkslas tipies tussen twee rekenaars verdeel word. Een rekenaar, die bediener, bied 'n diens aan 'n ander een, die kliënt. Die kliënt het dikwels 'n gebruikerskoppelvlak wat direkte interaksie met 'n menslike gebruiker moontlik maak, maar ander opstellings is ook moontlik. Die kliënt deel geen hulpbronne met die bediener nie, maar vra 'n hulpbron (soos 'n dokument of 'n diens) aan vanaf die bediener, en inisieer dus ook die kommunikasie.
Alhoewel hierdie idee toegepas word op 'n verskeidenheid maniere op 'n groot verskeidenheid programmatuur, is 'n bekende voorbeeld die huidige gebruik van webbladsye op die wêreldwye web. As mens byvoorbeeld 'n artikel op Wikipedia lees, is die webblaaier (soos Firefox) die kliënt en die sagteware op die rekenaar by af.wikipedia.org die bediener. Wanneer die blaaier 'n spesifieke bladsy vanaf Wikipedia versoek, spoor die Wikipedia-bediener al die inligting op uit die databasis wat benodig word om die bladsy te vertoon, stel dit saam in 'n webblad en stuur dit na die webblaaier terug sodat dit vertoon kan word aan die gebruiker.
Die kliënt-bedienerargitektuur is dus 'n stelselargitektuur waar die werkslas so verdeel word dat die kliënt sekere hulpbronne en/of dienste van die bediener kan aanvra, maar die omgekeerde selde die geval is.
Vanuit 'n konseptuele oogpunt dui die terme kliënt en bediener slegs op die rol van twee komponente in 'n spesifieke kommmunikasiesituasie. Hierdie terme word egter ook gereeld gebruik om na die relevante programme of rekenaars te verwys waar die betrokke rol vervul word. Die term kliënt word gevolglik geassosieer met eenvoudiger eindgebruikersagteware en -hardeware (soos persoonlike rekenaars en selfone), en die term bediener word met kragtige rekenaars in datasentrums geassosieer — sogenaamde bedienerklasrekenaars.
'n Eweknienetwerk volg 'n ander model waarin elke nodus of program gelyktydig 'n kliënt en 'n bediener is; elkeen met gelykwaardige verantwoordelikhede. Beide argitekturele moontlikhede is in wye gebruik.
Eienskappe
'n Kliënt-bedienerargitektuur verskaf een moontlike manier om op groter skaal te kan werk. 'n Rekenaar of program kan spesialiseer in 'n enkele taak as dit slegs 'n kliënt of 'n bediener is. Kliënte kan moontlik dele van die sagteware met aansienlike vereistes afstaan aan die bediener sodat die kliënt ander take kan uitvoer. Die rol van die bediener kan ook geïmplementeer word met meer as een rekenaar en/of program waardeur werking op selfs groter skaal moontlik word.
Eienskappe van 'n bediener:
Eienskappe van 'n kliënt:
Bedieners kan wat hulle kommunikasie met kliënte betref, toestand hou of toestandloos wees. 'n Bediener wat toestandloos werk, hou nie inligting tussen versoeke nie. 'n Voorbeeld hiervan is 'n HTTP-bediener vir statiese HTML-bladsye. Die bediener hanteer elke versoek vir 'n bladsy afsonderlik en geen vorige versoek het 'n invloed op daaropvolgende versoeke nie. 'n Bediener wat toestand hou, kan inligting onthou tussen versoeke. Die omvang van hierdie inligting kan globaal oor die toepassing wees, of per sessie wees. 'n Voorbeeld hiervan is die SSH-protokol waarmee by 'n bediener aangemeld word en 'n langdurende interaktiewe aanmeldsessie deur die gebruiker met 'n SSH-kliënt moontlik is. Die gebruiker kan veranderinge aan die stelsel aanbring wat permanent is. In die geval van die HTTP-protokol wat inherent nié toestand hou nie, kan 'n toestandhoudende sessie geïmplementeer word met behulp van 'n koekie, waarmee afsonderlike versoeke met die sessie en dus met mekaar geassosieer kan word. Dit word algemeen in die ontwikkeling van webtoepassings gebruik.
Die interaksie tussen kliënt en bediener word dikwels beskryf met behulp van volgordediagramme. Volgordediagramme word gestandaardiseer in UML (Unified Modeling Language).
N-vlakargitekture.
Sommige stelselargitekture sal bestaan ​​uit drie verskillende soorte nodusse: kliënte, toepassingsbedieners wat data verwerk vir die kliënte, en databasisbedieners wat data vir die toepassingsbedieners stoor. Dit word 'n drievlakargitektuur genoem. As die verhouding met die toepassingsbediener en die databasisbediener op sy eie beskou word, sou mens in so 'n geval kon sê dat die toepassingsbediener 'n kliënt van die databasisbediener is.
Oor die algemeen kan 'n n-vlak- of multivlakargitektuur die werkslas verdeel in enige aantal afsonderlike dienste komponente wat kommunikeer. Drievlakargitekture is egter baie algemeen. Hierin fokus die drie vlakke tipies op aanbieding, besigheidslogika, en data.
Die voordeel van 'n n-vlakargitektuur in vergelyking met 'n tweevlakargitektuur (of 'n drievlak met 'n tweevlak) is dat dit die verwerking wat plaasvind, skei om die las op die verskillende bedieners beter te verdeel. Dit maak bewerking op groter skaal makliker. Die nadele van n-vlak argitektuur is:
Voorbeelde
'n Gewilde kliënt in wydverspreide gebruik vandag is die webblaaier wat kommunikeer met webbedieners oor die internet om webblaaie te verkry en te vertoon. E-poskliënte (toegewyde programme vir die ontvang en versending van e-pos) kontak e-posbedieners vir die ontvang en versending van e-pos. Waar e-pos deur 'n webgebaseerde stelsel hanteer word, is die poskliënte op die webstelsel en dus nie so voor die hand liggend sigbaar nie.
Nog 'n buitengewone voorbeeld is die lêeroordragprotokol FTP. In die tradisionele gebruiksopset kan die bediener die kliënt kontak op 'n aparte kommunikasiekanaal (TCP-poort) en 'n versoek aan die kliënt rig aan om sekere take te voltooi wat die kliënt aangevra het. Weens die komplikasies met brandmure is hierdie manier later aangevul met 'n meer konvensionele stelsel waarmee die FTP-bediener nooit kontak met die kliënt sal inisieer nie.
Platorandbroodboom
Die Platorandbroodboom (Encephalartos brevifoliolatus) is 'n spesie van die genus Encephalartos. Die boom het uitgesterf in sy natuurlike habitat, dit het voorgekom naby die Blyderivierspoort-natuurreservaat. Die word nou slegs in privaatversamelings gevind.
Die plant se FSA-nommer is 3.3. In Engels staan die broodboom as die Escarpment cycad bekend.
21 Maart
21 Maart is die 80ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (81ste in skrikkeljare). Daar volg nog 285 dae in die jaar.
Ivor Dean
Ivor Dean (21 Desember 1917 – 10 Augustus 1974) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Dr Jekyll & Sister Hyde (1971) en in die televisiereekse Coronation Street (1960), The Saint (1962), en My Partner the Ghost (1969).
James Patrick Stuart
James Patrick Stuart is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Gettysburg (1993), Gods and Generals (2003), en The American Gandhi (2016), en in die televisiereeks The Penguins of Madagascar (2008).
Wegdraai
Wegdraai is 'n dorpie in die !Kheis Plaaslike Munisipaliteit van die Noord-Kaapprovinsie in Suid-Afrika.
Mazeppa (skip)
Die skoener Mazeppa het ‘n paar maal ‘n rol in die geskiedenis van Suid-Afrika gespeel.
Hierdie snelvarende koopvaardyskip met sy skerp boeg en twee maste is in die 1830’s as ‘n slaweskip in die Verenigde State vir John Owen Smith gebou. Later in daardie dekade was die skip veral betrokke in smokkelhandel aan die Suid-Afrikaanse ooskus, maar het selfs oor die hele Atlantiese en Indiese Oseane gevaar.
In Julie bring die skip onder kapt. Tate die 27 oorlewendes (hoofsaaklik vroue en kinders) van die trek van Louis Tregardt van Delagoabaai na Durban, waar hulle op 19 Julie aankom.
Die Beleg van Congella begin op 23 Mei 1842 en maak ‘n einde aan die Natalia Republiek onder Andries Pretorius. In die gevegte buit die Voortrekkers die skip Mazeppa wat in die baai van Port Natal voor anker lê. Hulle skiet die wagte, vang 16 Engelse soldate en 9 burgerlikes, buit 500 pond in kontant, 56 wavragte goedere en ‘n kanon. Aan boord het ook 28 gesinslede van die Britse garnisoen in Port Natal geskuil. Kapt. C.J. Cato voer ‘n kordaatstuk uit deur met die skip te ontsnap terwyl daar op hulle geskiet word. En vaar na Delagoabaai om hulp te soek. Na die opheffing van die beleg het die skip na Durban teruggekeer.
Algoabaai was tussen 1837 en 1848 die skip se tuishawe. Daarna was dit tot 1858 in Port Louis in Mauritius. Volgens gerugte het Cato met sy skip in Mazeppabaai naby Port St. Johns gaan skuil en het die skip daar op die rotse geloop.
Genitief
Die genitief of genitiewe naamval (Latyn genus wat "afkoms" beteken) of vierde naamval is die naamval wat gebruik word om besiting aan te dui, dit is een van die agt oorspronklike naamvalle van die Proto-Indo-Europese taal. Naamvalle het oorspronklik die verhouding van die selfstandige naamwoord met die werkwoord aangedui.
Die genitiewe naamval in Afrikaans
In Afrikaans het die genitiewe naamval feitlik heeltemal sy funksie verloor om as selfstandige naamwoordvorm gebruik te word teenoor werkwoorde wat besitting aandui, behalwe in die geval van die werkwoord "om te wees", as dit gebruik word om besitsverband te impliseer, byvoorbeeld: "Die plan is myne. Ek aanvaar die blaam", en "om te hê", soos byvoorbeeld met die omkering van nominatief en genitief in die vorige sin: "Ek het die plan (gehad). Ek aanvaar die blaam." Die genitiewe naamval word hedendaags meestal gebruik om die besittersverhouding tussen twee naamwoorde aan te toon.
Voorts bestaan die naamval in Afrikaans meestal nie meer as 'n woord wat verskillend is van die nominatiewe vorm van die meeste selfstandige naamwoorde nie, en word die besittersverband meestal aangedui deur die voorsetsel "van", soos byvoorbeeld: "die klere van die kind", waar die kind die genitiewe naamval is, maar presies dieselfde lyk as die nominatiewe vorm, óf die inkrimping "s'n", soos byvoorbeeld: "die klere is die kind s'n", óf die woord "se" tussen die twee selfstandige naamwoorde, byvoorbeeld: "die kind se klere". In laasgenoemde twee gevalle is die genitiewe naamvalswoord die woord wat "se" of "s'n" voorafgaan, in teenstelling met die eerste geval, waar die genitiewe naamval ná "van" voorkom. Dikwels word die genitiewe vorm, alhoewel steeds in dieselfde vorm as die nominatief, geïmpliseer deur die woord in die genitiewe naamval vooraan die naamwoord aan te smelt, byvoorbeeld: "ouerhuis", met "ouer" in die genitiewe naamval ("die huis van die ouer"). In meer figuratiewe gevalle kom daar nog wel 'n "-s" aan die einde van die genitiewe naamval voor in hierdie tipe versmeltings, soos byvoorbeeld: "hartsverlange" ("die hart se verlange").
Die uitsondering tot bogenoemde is in die geval van al die besitlike voorname: waar "ek" die nominatiewe vorm van die enkelvoudige eerstepersoonsvoornaamwoord is, is "my boek", en "die boek is myne" genitiewe, of besitlike voornaamwoordvorme van die woord "ek". Dieselfde is die geval met ander enkelvoudige voornaamwoorde, behalwe "u" en "dit": jy-jou-joune, hy-sy-syne, sy-haar-hare. "U" se vervoeging is u - u - u s'n. In 'n argaïese en formele oorblyfsel vind die leser nog "u s'n" as "uwe", byvoorbeeld in die groetfrase aan die einde van 'n formele brief: "Dankbaar die uwe". "Dit" kom meestal glad nie as 'n besitlike (genitiewe) voornaamwoord voor nie, en word meestal uitgebrei met die korrekte selfstandige naamwoord gevolg deur "se", om die nominatiewe "dit" te verduidelik, byvoorbeeld: "Dit tjank toe die hele nag lank. Hou 'n hond (dit) se getjank jou ook so wakker?"
Saturn V
duimnael|300px|Die laaste bemande Saturn V-vuurpyl, hier gebruik vir [[Apollo 17 se lansering.]]
Saturn V is ’n Amerikaanse vuurpyl wat van 1966 tot 1973 deur NASA in die Apollo- en die Skylab-program gebruik is. Dit is ’n eenmalige lanseringsvoertuig wat nie weer gebruik kan word nie. Dit is die kragtigste vuurpyl wat nog in ruimtevaart gebruik is en bly tot vandag die enigste vuurpyl wat ’n bemande vlug na ’n lae-aardewentelbaan (buite die invloedsfeer van die aarde) geneem het tydens die Apollo-program. Die vuurpyl is ontwikkel om die Apollo-maanlandings moontlik te maak, maar is ook gebruik om die Skylab-ruimtestasie na ’n lae-aardewentelbaan te lanseer. Dit is die grootste vuurpyl in die Saturn-vuurpylreeks. Dit is op 9 November 1967 die eerste keer vir Apollo 4 gebruik.
Genitief
Die genitiewe naamval in Afrikaans
Die oorblywende drie meervoudige besitlike voornaamwoorde vervoeg amper soos die ander selfstandige naamwoorde: ons - ons - ons s'n; julle - jul (of julle) - julle s'n; en hulle - hul (of hulle) - hulle s'n.
Saturn V
Fase 1 bestaan uit vyf F-1 vuurpylmotors.
Edwin August
Edwin August (20 November 1883 – 4 Maart 1964) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Bondwomen (1915), The Yellow Passport (1916), en The Poison Pen (1919).
Saturn V
duimnael|links|’n Saturn V op uitstalling voor die Lyndon B. Johnson-ruimtesentrum. Die vuurpyl is onder leiding van Wernher von Braun en Arthur Rudolph ontwerp.
Aloe leptosiphon
Aloe leptosiphon is 'n aalwyn wat endemies aan Tanzanië is en in die noordooste voorkom.
Erica melanthera
Erica melanthera is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en die Oos-Kaap.
Oumansoutbos
Die oumansoutbos (Atriplex nummularia Lindl.) is 'n soutliewende plant wat oorspronklik uit Australië stam, waar dit in groot dele van die droë binneland aangetref word, maar dit is ook in Suid-Afrika ingevoer en word hier selfs aangeplant.
Dit is 'n immergroen struik wat 3,5 m hoog kan word. Die blomme is eenhuisig en eenslagtig: daar is aparte manlike en vroulike blomme op dieselfde plant. Die blomme word deur die wind bestuif. Die grond kan suur, neutraal of basies wees en sand- of leemagtig. Dit groei goed op brakgrond, maar nie in die skaduwee nie.
Die plant is eetbaar en die blare, jong skeute en sade kan gekook word. Die sade lewer 'n meel wat vir die bak van brood gebruik kan word. Die sade is volop en is deur die Aborigines as tradisionele bron van voedsel gebruik. Die stamme lewer hout met 'n digtheid van 600 kg.m3
Die struik kan meer as 15 jaar oud word. Die blare is smaaklik vir vee, maar die plant is gevoelig vir blaarvreters. Dit word in Suid-Afrika ook vir voeder vir volstruise benut.
Geboortegrond
Geboortegrond is 'n swart en wit Afrikaanse rolprent wat op 30 September 1946 uitgereik is. Pierre de Wet was die regisseur en 'n mede akteur, terwyl Joseph Albrecht die draaiboek geskryf het. Die rolprent was Pierre de Wet, wat algemeen as die Vader van die Suid-Afrikaanse Filmbedryf beskou word, se eerste rolprent.
Genre
Die rolprent is 'n drama.
Hoofrolspelers
En andere.
Storielyn
'n Boerseun, Jan (Pierre de Wet), werk op die plaas vir sy streng pa (Jan Brill). Hy besef hy word nie na waarde geskat nie, en sy pa wil niks van moderne boerderymetodes weet nie. Hulle kry stry en hy besluit om in Johannesburg na werk te gaan soek. Hier raak hy op 'n kelnerin verlief en daar is 'n baba. Hy en sy vrou smag egter na die vryheid van die plaas. Jan se ma raak ernstig siek en sy vertrek plaas toe om te gaan help. Na haar terugkeer ontvang hulle 'n brief dat Jan se ma oorlede is. Hulle vertrek na die plaas, sy pa bely hy het 'n fout begaan en hulle word herenig.
Belhar
Belhar is 'n voorstad van Kaapstad op die Kaapse Vlakte van die Wes-Kaap, Suid-Afrika.
Die Belydenis van Belhar is hier tydens 'n algemene sinode van die Nederduitse Gereformeerde Sendingkerk in 1982 geformuleer.
Pieter Boshoff
P.J.J. Boshoff was ’n seun van Matthys Petrus Adrianus Boshoff en sy vrou, Josina Maria Fouché. As leerlinge aan die goewermentskool op Philippolis was hy en sy neef die latere ds. W.H. Boshoff (1865–1918), einde 1879 twee van die vier ontvangers van die goewermentsbeurse wat destyds jaarliks in 'n openbare wedstryd vir Vrystaatse skole toegeken is en waarmee seuns die volgende jaar na die Grey-kollege op Bloemfontein kon gaan.
Eerste twee gemeentes
Nadat hy sy teologiese studie aan die Stellenbosse Kweekskool voltooi het, is prop. Boshoff op 11 November 1887 tot die bediening toegelaat. Hierna het hy van 1888 tot begin 1889 as hulpprediker opgetree van ds. H.S. Bosman in die NG gemeente Pretoria, waar hy ook as hoof van die Ebenhezerskool opgetree het. Op 13 April 1889 is hy bevestig as leraar van die gemeente Zoutpansberg (nou Pietersburg), waar hy die eerste predikant was ná die vereniging van die NH en NG Kerk in 1885. Dié plegtigheid het onder 'n boom plaasgevind. Ds. Boshoff het dan ook dadelik begin met die bou van die kerk, wat in Oktober 1890 ingewy is.
Op 28 Mei 1892 het hy die eerste leraar van die jong gemeente Ventersdorp geword, waar in sy tyd 'n pastorie gebou is, terwyl die kerkgebou 'n vleuel bygekry en die gemeente 'n geseënde geestelike herlewing ondervind het.
Op Ficksburg
Op 27 of 28 Julie 1895 is ds. Boshoff in die NG gemeente Ficksburg as opvolger van ds. Hermanus van Broekhuizen, vader van dr. Herman van Broekhuizen, bevestig. Hier sou hy hom veral beywer vir die onderwys en die insameling van geld vir 'n nuwe kerkgebou, wat eers in 1907 voltooi is, maar waaroor die gemeente reeds op 31 Augustus 1895 geraadpleeg is. Op 18 Februarie 1899 is bekendgemaak dat ds. Boshoff as predikant van die gemeente bedank en eervolle ontslag ontvang het. Die oorsaak was ’n "droewige" tugsaak wat groot beroering in die gemeente teweeggebring het. Ds. Boshoff kon hom nie met die besluit van die kerkraad vereenselwig nie en die ring het die kerkraad eenparig in die ongelyk gestel.
Driejarige Oorlog
duimnael|regs|330px|Ds. Boshoff is na [[Ceylon verban ná die Boeremagte se aanval op Jacobsdal en het daar met groot seën onder die Boerekrygsgevangenes van die Diyatalawa-kamp gearbei. Agter: Zeeman van der Merwe (Ficksburg), Pieter Vogel (Rouxville), ds. Boshoff, Louis Botha (Fouriesburg), ene Van der Merwe (Ficksburg). Voor: J. Wessels (Smithfield), Roelof van der Merwe (Ficksburg), Mauritz van der Merwe (Ficksburg).]]
Ds. Boshoff en sy gesin het tydelik op Philippolis gaan woon, maar heel gou het hy vyf beroepe ontvang waarvan hy die een na Jacobsdal aangeneem het. Ses maande ná sy aankoms daar in April 1899, het die Tweede Anglo-Boereoorlog (1899-1902) uitgebreek wat sy geestelike werk erg bemoeilik het en as gevolg waarvan hy en sy vrou groot ontberinge moes verduur. Met die aanval van die Jacobsdalse kommando op die Britse besettingsmag in die dorp in Oktober 1900, is ds. Boshoff verdink, gevange geneem en na Ceylon gestuur. 'n Tyd lank het hy met groot seën onder die krygsgevangenes in die Diyatalawa-kamp gearbei en in Desember 1901 die voortou geneem met die uitgee van die blaadjie De Strever. Enkele maande nadat hy in April 1902 weer in Kaapstad aangekom het, was hy hard besig met die heropbou van sy vroeëre gemeente en het hy self die nodige houtwerk gedoen om in die pastorie die skade te herstel wat in die vyand in die oorlog aangerig het.
Op Bloemfontein
duimnael|regs|300px|'n Groepfoto van die adviseurs van die [[Afrikaanse Bybelvertaling. Boonste ry: di. J.P.H. Steyn, C.F. Kies, G.D. Malan, W.J.W. Naudé, A.S.E. Yssel, W. de Vos. Middel: Di. C.W.M. du Toit (Totius se halfbroer), H.J. Otto, proff. JA du Plessis, C.J.H. de Wet, dr. H.D. van Broekhuizen, di. D Postma, P.J.J. Boshoff en H.J. Pienaar. Voor: prof. B.B. Keet, Totius, ds. J.D. Kestell, proff. E.E. van Rooyen en H.C.M. Fourie. Hulle het amptelik bekendgestaan as die Kommissie vir Afrikaanse Bybelvertalers. Dié foto is in Bloemfontein geneem.]]
Met ds. Boshoff se bevestiging in die Vrystaatse hoofstad op 16 September 1904 was hy die eerste Vrystaatse seun wat leraar van die Bloemfonteinse gemeente met sy geskiedkundige Tweetoringkerk geword het. Kort hierna het die kerkraad 'n tweede predikant beroep om hom met die bearbeiding van die groot gemeente te help, want eers in 1919 sou die NG gemeente Bloemfontein-Noord as tweede NG gemeente hier tot stand kom. Ook in Bloemfontein het die opvoeding van die jeug sy besonderse belangstelling geniet.
Waardering
duimnael|regs|230px|Ds. en mev. P.J.J. Boshoff, leraarspaar van [[NG gemeente Ficksburg|Ficksburg van 1895 tot sy bedanking in 1899 ná 'n droewige tugsaak.]]
In die gemeentes waarin hy gestaan het, het ds. Boshoff die vertroue, agting en liefde van die lidmate geniet, en deur sy gawes van hoof en hart het hy hom ook op die breër kerklike terrein onderskei. Die Vrystaatse Sinode het hy op bekwame wyse in 1906 en 1909 as skriba, in 1922 as assessor en in 1928 as moderator gedien. In 1907 was hy een van die sewe Vrystaatse lede in die eerste vergadering van die Raad van die Kerke, terwyl die tweede vergadering (in 1909) hom tot skriba verkies het. In 1917 was hy een van Kaapland se verteenwoordigers en toe hy na die Vrystaat terugkeer, het hy in 1923 en 1925 weer as lid en in 1927 ook as voorsitter van die raad gedien. Ds. Boshoof het ook as verteenwoordiger van die Vrystaat sitting in die kuratorium van die Teologiese Kweekskool op Stellenbosch gehad en in dié liggaam het hy 'n besliste houding teen die omstrede prof. J. du Plessis ingeneem. Prof. D.W. de Villiers skryf in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek (deel V) van ds. Boshoff: "Getrou en toegewyd in sy dienswerk en in die verkondiging van die suiwere Evangelie, was hy ook onverskrokke in die handhawing van sy beginsels en oortuigings en het veral sterk leiding gegee in die Vrystaatse Sinode."
Gesinslewe
Uit ds. Boshoff se huwelik met Maria Elizabeth Magdalena Niemann, wat hom deur die jare heen met groot bekwaamheid en waardigheid bygestaan het, is ses kinders gebore.
Dara Ó Briain
Dara Ó Briain (gebore 4 Februarie 1972) is 'n Ierse komediant wat in Ierland en in die Verenigde Koninkryk werk.
Vroeë lewe
Ó Briain was gebore in 1972 in Bray, County Wicklow.
Glyn Dearman
Glyn Dearman (30 Desember 1939 – 30 November 1997) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Christmas Carol (1951) en Four Sided Triangle (1953), en in die televisiereekse Billy Bunter of Greyfriars School (1952) en Emil and the Detectives (1952).
Swartwortelboom
Die Swartwortelboom (Bruguiera gymnorrhiza) is 'n wortelboom wat aan die seekant van wortelboommoerasse groei en met die Rooiwortelboom en Witseebasboom vermeng.
Die SANBI-rooilys gee dit as veilig (LC). Die boom kom in die ekostreek wortelboommoerasse van Suid-Afrika en Mosambiek voor, maar dit is nie endemies in Suid-Afrika nie. In Afrika is dit inheems in Suid-Afrika, Comore-eilande, Djiboeti, Madagaskar, Mauritius, Mosambiek, Seychelle, Tanzanië, Kenia en Somalië.
Dit is ook inheems in Australië waar dit in Nieu-Suid-Wallis, Noordelike Gebied en Queensland voorkom.
Dit het 'n Paleotropiese verspreiding en kom vanaf Suid-Afrika en Kenia tot aan Japan, Fiji en Vanuatu voor.
Annelize van Rooyen
Annelize van Rooyen is ’n Afrikaanse skrywer en joernalis.
Lewe en werk
Die roman “Julia se broer” skryf sy tydens ’n sewe maande verblyf in die Algarve in Portugal. Dit vertel die verhaal van Julia se broer Thys de Wet wat na haar selfdood deur haar persoonlike besittings soek in ’n poging om sin te maak van haar dood en lewe. Hulle was die enigste kinders maar nogtans was hulle verhouding nie baie heg nie. Thys raak nie veel meer wys oor sy suster nie, behalwe dat Julia se rekenaarlêer niks oor hom bevat nie en dat ’n ongetekende testament hom as enigste erfgenaam vervang het. Eindelik is die misterie van die lewe en ander mense se gevoelens steeds ’n geheimenis en word die roman die universele soeke na betekenis en sin, wat meestal op mislukking uitloop. Dit is in hierdie konteks wat die verhaal eindig met Thys se mislukte selfdoodpoging. Hierdie boek is in 1998 op die kortlys vir die toekenning van die M-Net-prys.
Sy skryf ook 'n naslaanwerk oor die herkoms en betekenis van Afrikaanse voorname. Die boek verskyn by drie verskillende uitgewers as “Kies vir u kind die regte naam”, “Die Afrikaanse naamboek” en “’n Naam vir my kind”.
Frank Austin (akteur)
Frank Austin (9 Oktober 1877 – 13 Mei 1954) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Monster (1925) en Swamp Water (1941).
Kathleen Kinmont
Kathleen Kinmont (gebore 3 Februarie 1965) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Halloween 4: The Return of Michael Myers (1988), Bride of Re-Animator (1989), CIA Code Name: Alexa (1992), en CIA II: Target Alexa (1993).
Aloe grisea
Aloe grisea is 'n aalwyn wat inheems aan Djiboeti en Somalië is.
Grootdrink
Grootdrink is 'n dorpie in die !Kheis Plaaslike Munisipaliteit van die Noord-Kaapprovinsie in Suid-Afrika. Die dorp is bekend as sentrum van wynproduksie in die Noord-Kaap.
Skerpioen
Skerpioene is geleedpotige roofdiere van die biologiese orde Scorpiones in die klas Arachnida. Hulle het agt pote en word maklik uitgeken aan hul paar knypers en die smal, gesegmenteerde stert wat dikwels kenmerkend vooroor oor die rug gekrul is en in ’n giftige angel eindig. Skerpioene wissel in grootte van 9 mm (Typhlochactas mitchelli) tot 20 cm (Hadogenes troglodytes).