cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jan Elle
Jan Elle (gebore 1 April 1952) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Isfugle (1983) en The Idiots (1998), en in die televisiereekse Taxa (1997) en The Killing (2007).
John Keats
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
John Keats
Engelse digter
Handtekening
Hottentotgouemol
Die Hottentotgouemol (Amblysomus hottentotus) is deel van die familie Chrysochloridae en kom aan die kusgebiede en dieper in Suid-Afrika voor vanaf Kaapstad tot Richardsbaai en ook in KwaZulu-Natal. Dié familie is nie verwant aan knaagdiermolle nie.
John Keats
Literêre stroming
Romantiek
Hottentotgouemol
Voorkoms
Die soogdier het nie oë, ore of 'n stert nie maar het lang kloue en 'n skopagtige snoet om mee te grawe. Aan die bokant is hulle donker rooibruin met 'n persbrons skynsel. In sy gesig is oogkolletjies. Die diertjie word 13 cm lank en 75 g swaar.
Habitat en gewoontes
Hulle kom op grasveld in sandgrond voor en eet insekte, erdwurms, slakke en plantmateriaal. Die mol grawe tonnels net onder die oppervlakte van die grond maar stoot nie hope soos molrotte nie. Een tot twee kleintjies word vroeg in die somer gebore.
John Keats
Musea
Keats-Shelley-huis op die plein Piazza di Spagna, Rome, Italië
Keats House in Hampstead, Londen
John Keats (uitgespreek as ˈkiːts; * 31 Oktober 1795, † 23 Februarie 1821) was 'n Engelse Romantiese digter. Hy was naas Lord Byron en Percy Bysshe Shelley een van die sleutelfigure van die Romantiese beweging se tweede generasie, ongeag die feit dat sy literêre loopbaan vanweë sy ontydige afsterwe in die ouderdom van 25 jaar slegs vier jaar geduur het. Verse, Fame, and Beauty are intense indeed, / But Death intenser - Death is Life's high meed het hy in sy gedig Why Did I Laugh in 1819 geskryf. In 1820 het hy opgemerk dat sy siel "die mees ontevrede en mees onrustige is wat ooit in 'n liggaam geplaas is wat té klein is daarvoor".
Lewe
John Keats is op 31 Oktober 1795 in Londen gebore. Sy moeder, Frances Jennings, was die dogter van 'n welgestelde man wat 'n herberg en stalle in Londen besit het. Sy is met die hoofstalkneg Thomas Keats getroud, wat later die onderneming bestuur het. Hy is dood in 'n ongeluk toe Keats 8 jaar oud was. Sy moeder is kort daarná weer getroud en John, sy twee broers en 'n suster is na hulle ouma op Edmonton, Middlesex, gestuur, waar hulle in Enfield op skool was.
In 1810 is Keats se moeder aan tuberkulose orlede. Nog in dieselfde jaar het John, op 15-jarige ouderdom, 'n leerling en assistent van die gesin se huisdokter geword. In dié tyd het hy sy eerste gedig, Imitation of Spenser, geskryf. Nadat hy 'n groepie amateur-digters ontmoet het, het hy nog gedigte geskryf. In 1815 het hy hom ingeskryf as student aan die Guy's Hospital in Londen. Sy belangstelling in die poësie het in dié tyd al hoe sterker op die voorgrond getree en in Mei 1816 is sy sonnet "O Solitude" in die digter Leigh Hunt se The Examiner gepubliseer.
Later dieselfde jaar het hy Hunt en die digters Percy Bysshe Shelley en J.H. Reynolds ontmoet. In November 1816, kort ná sy 21e verjaardag, het hy besluit om sy mediese loopbaan te laat vaar en 'n digter te word.
Talle persoonlike probleme het Keats se lewe in dié tyd bemoeilik. Sy eerste digbundel het swak verkoop en sy broer George het in 1818 na die VSA geëmigreer, terwyl sy broer Tom ernstig siek was aan tering. Hy het ook ernstige finansiële probleme gehad. Terwyl hy Tom van Maart tot Mei 1818 versorg het, het hy onder meer die verhalende gedig Isabella; or the Pot of Basil, asook verskeie briewe aan onder andere J.H. Reynolds geskryf.
Ná Tom se dood later dieselfde jaar het Keats by die digter Charles Brown in Hampstead gaan woon en baie tyd in die geselskap van Frances (Fanny) Brawne deurgebring. In dié tyd het hy onder meer La Belle Dame Sans Merci en die bekende odes, wat oor die verganklikheid handel, geskryf.
In Oktober 1819 het hy en Fanny Brawne verloof geraak. Met die verskyning van sy bundel in die somer van 1820 was Keats reeds ernstig siek aan tering. Hy het na Italië vertrek in die hoop om daar gesond te word, maar op 23 Februarie 1821 is hy in Rome oorlede. Hy is in die Protestantse begraafplaas van Rome (Cimitero acattolico, ook Cimitero degli Inglesi of Engelse Begraafplaas genoem) begrawe.
Werke
Keats se digkuns - hy het veral sonette en odes geskryf - is gedurende sy leeftyd deur literêre kritici allesbehalwe entoesiasties ontvang. Eers ná sy afsterwe het sy reputasie gegroei tot die punt dat hy teen die einde van die 19de eeu as een van die gewildste Engelse digters gevier is en beslissende invloed op 'n wye verskeidenheid latere digters en skrywers sou uitoefen. So het die Argentynse skrywer Jorge Luis Borges na sy eerste kennismaking met Keats se werk as die beduidendste literêre ervaring van sy lewe verwys.
Keats se eerste digbundel is in Maart 1817 gepubliseer. Die bundel, wat onder meer die gedigte Sleep en On first looking into Chapman's Homer ingesluit het, was nie baie gewild nie. Keats het egter wel 'n opdrag van 'n ander uitgewer gekry vir 'n lang gedig, wat hy geruime tyd lank al beplan het, oor die klassieke legende van die maangodin Cynthia se liefde vir die sterfling Endymion. Keats het die gedig Endymion, wat uit 4 000 reëls bestaan, in net meer as 7 maande voltooi. Dit is in 1818 gepubliseer, maar die kritici het dit swak ontvang.
Sy tweede bundel versamelde werk, Lamia, Isabella, The Eve of St. Agnes and Other Poems, is in die somer van 1820 gepubliseer en is goed ontvang. Verskeie van die gedigte wat hy in dié bundel opgeneem het, het vroeër in tydskrifte verskyn.
'n Intensiewe studie van Shakespeare, Milton en Dante het 'n groot invloed op Keats se styl gehad. In die kort tyd van 1817 tot 1820 het hy verskeie meesterstukke geskryf, onder meer die bekende odes, waarvan Ode to a Nightingale, Ode on a Grecian Urn en Ode to Autumn die beroemdstes is. Ná 1848, toe 'n biografie oor sy lewe en sy interessante briewe verskyn het, het Keats se invloed op die Victoriaanse letterkunde al hoe groter geword.
Die digkuns van John Keats word deur sinlike beeldspraak gekenmerk, veral in sy reeks odes wat in 1819 ontstaan het. Vandag word sy gedigte en briewe by die gewildste en mees besproke werke in die Engelse letterkunde gereken.
Ontvangs in die Verenigde State
Die Amerikaanse leserspubliek het in 1829 kennis gemaak met Keats se digkuns toe uitgawes van sy werk, wat op die Galignani-roofkopie gebaseer het, gepubliseer is. Sy broer George berig in 'n brief wat hy in 1830 vanuit Kentucky na Engeland gestuur het:
I now hear that the work is for sale in the Eastern cities, and have sent for a copy.
Bronnelys
Wêreldspektrum, Vol. 14, 100-101, ISBN 0 908409 55 9
Joy Villa
Joy Villa (gebore 25 April 1986) is 'n Amerikaanse aktrise, assistentregisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Confidant (2010), Ox Films Collection (2010), en Into the Woods (2012).
2010 Koreaanse Grand Prix
regs|260px Die 2010 Formule Een Koreaanse Grand Prix was 'n Formule Een-kampioenskapswedren wat op 24 Oktober 2010 by die Korea Internasionale Renbaan in Suid-Korea gehou is.
R726 (Suid-Afrika)
Die R726 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat Zastron met die R392/3-streeksroetes verbind in die Oos-Kaap.
Khanaat
’n Khanaat of khaganaat was ’n politieke entiteit wat tipes was van die Eurasiese Steppe. Dit is deur khans of khagans regeer en was die ekwivalent van ’n stamgebied, prinsdom, koninkryk of keiserryk. Die titel "khan" kom uit Mongools of Turks en het oorspronklik vaagweg "leier" beteken.
Nadat Djengis Khan die Mongoolse Ryk in dele verdeel het vir sy seuns en kleinseuns, het verskeie khanate in die voormalige ryk ontstaan. Die bekendste hiervan was seker die khanaat van die Goue Horde.
Ook die Turkse volke het die naam gebruik. Die Tatare het ná die val van die Goue Horde die khanate van Kazan, die Krim, Astrachan en Siberië gestig. Ook in Persië was verskeie khanate, soos die magtige Il-khanaat, een van die Mongoolse opvolgerstate. Die laaste khanate in die Russiese Ryk is in die 19de eeu deur Rusland geannekseer.
Clinton Swart
Clinton Ryno Swart (* 6 September 1992, Standerton) is 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler, wat tans vir Toyota Verblitz in die Topliga in Japan speel. Hy het voorheen Superrugby gespeel vir die Cheetahs en plaaslike rugby vir die Griekwas. Sy gereelde posisie is losskakel of binne-senter.
Loopbaan
Hy het vir Hoërskool Standerton se eerstespan rugby gespeel tussen 2009 en 2011, wat gelei het tot sy insluiting in die Pumasspan vir die onder-18 Craven-week. Hy het in twee van hul wedstryde in die kompetisie gespeel, en agt punte met die stewel aangeteken, en daarmee hul Griekwa-eweknieë met 38-7 geklop en 'n verdere ses punte in hul 28-11 nederlaag teen die Goue Leeus.
Krimpvarkie
Die krimpvarkie (Atelerix frontalis), ook bekend as die Suid-Afrikaanse krimpvarkie, kom voor in dele van Suid-Afrika en Namibië.
Makkerrolprent
'n Makkerrolprent (ook buddy-rolprent) is volgens The Complete Film Dictionary 'n rolprent wat die vriendskap tussen twee manlike karakters as die hoofverhouding uitbeeld. Ira Konigsberg, outeur van die woordeboek, definieer die genre verder as rolprente wat roem op die deugde van manlike kameraadskap en die manlik-vroulike verhoudings na 'n ondergeskikte posisie verskuif. Volgens haar was manlike verhoudings nog altyd 'n element in die mensdom se popkultuur, van die Leatherstocking-verhale van James Fenimore Cooper tot bieradvertensies op televisie.
Krimpvarkie
Habitat en gewoontes
Hulle kom in 'n verskeidenheid habitattipes voor, genoeg insekte en 'n droë skuilplek is 'n vereiste. Hulle eet kewers, termiete, motte, duisendpote, sprinkane, erdwurms en voëlkuikens terwyl hulle natuurlike vyande die leeu, luiperd en rooikat is. Een tot nege kleintjies word na 'n dratyd van ±5 weke gebore tussen Oktober en April. Hulle word tot 3 jaar oud.
Die diertjie loop meestal snags rond maar loop veral na reënbuie in die dag rond. Hulle het swak sig maar kan wurms en ander voedsel onder die grond ruik en uitgrawe.
Hibernasie
Die Europese spesie gaan in 'n tipe winterslaap (hiberneer) gedurende die winter, weens die winterkoue. Dit duur tot in Maart of April, wanneer die Noordelike lente aanbreek en die diertjie sy gewone lewe hervat.
Die Suid-Afrikaanse spesie kom nog buite bewaringsgebiede voor. As hy aangeval word rol hy homself in 'n stewige stekelrige bal op.
Michelle Hendley
Michelle Hendley (gebore 23 Maart 1991) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Boy Meets Girl (2014) en All the Little Things We Kill (2018), en in die televisiereekse The Player (2015) en Blindspot (2015).
Krimpvarkie
Gewone krimpvarkies
Die Wes-Europese krimpvarkie (Erinaceus europaeus) is waarskynlik die bekendste verteenwoordiger van die krimpvarkies met penne. Die Suider-Afrikaanse spesie (Erinaceus frontalis), wat van Oos-Kaap noordwaarts tot in Angola en Malawi voorkom, verskil nie veel van die Europese soort nie, behalwe dat hy geen winterslaap deurmaak nie. Die opvallendste kenmerk van die gewone krimpvarkie is die sowat 16 000 penne van 20 tot 30 mm lank wat die rug en die bokant van die kop bedek.
Die penne kan met behulp van die rugspiere opgelig word. Dit word gewoonlik gedoen wanneer die dier hom gedeeltelik of heeltemal oprol. Dit bied goeie beskerming teen natuurlike vyande en feitlik net groot roofvoëls kan krimpvarkies met hul kloue bykom. Die onderkant van die plomp liggaam is nie met penne nie, maar met 'n bruingrys pels bedek. Krimpvarkies se voorste paar pote is goed ontwikkel sodat hulle daarmee kan grawe.
Die kop word gekenmerk deur 'n spits, beweeglike neus en klein, ronde ore wat in die pels skaars gesien kan word. Die 36 tande van 'n krimpvarkie is baie skerp sodat die voedsel uitmekaar geskeur eerder as gekou word. Krimpvarkies word oral waar hulle kos en 'n droë skuilplek kan vind, aangetref. Die skuilplekke wissel van hol boomstamme, gate onder verlate plaashuise tot plekkies onder heinings (vandaar die Engelse naam "hedgehog"). Soms grawe hulle self 'n gat of vergroot 'n bestaande een.
Die nes word met blare of gras uitgevoer en deur slegs een dier bewoon. Mannetjies en wyfies vorm net ter wille van voortplanting tydelik pare. Krimpvarkies is hoofsaaklik nagdiere maar in gevangenskap is hulle ook bedags aktief. Die Europese krimpvarkie maak van Oktober tot Maart of April sy winterslaap deur. As voorbereiding eet die diere soveel meer dat hul gewig met sowat die helfte toeneem. Die winterslaap begin sodra die temperatuur, in die nes benede 16°C daal, en wanneer dit benede 14,5 °C is, slaap die krimpvarkie al vas.
Sy liggaamstemperatuur neem af, maar daal nooit laer as die van die nes nie en ook nie benede 6 °C nie. Wanneer die nestemperatuur laer as 6°C daal, word die krimpvarkie wakker en sy liggaamstemperatuur styg weer tot die normale 35°C. Afgesien van hierdie verskynsel word krimpvarkies andersins ook tydens die winterslaap wakker, en soms verander hulle dan selfs hul slaapposisie. Kort na die winterslaap begin die paartyd. Die penne is geen hindernis tydens paring nie. Die draagtyd duur 5 tot 7 weke. By die Suider-Afrikaanse spesie word gewoonlik 2 en soms 4 kleintjies gebore, maar die Europese spesie kan tot 10 kleintjies baar.
Pasgebore kleintjies is sowat 60 mm lank en pienkerig van kleur. Hul penne is net sowat 3 mm lank en baie sag. Die wyfie maak die kleintjies alleen groot, en na 'n week kan hulle al hul penne laat rys. Die oë gaan na sowat 2 weke oop en op 6 weke lyk die kleintjies reeds soos hul ouers. Na ŉ jaar is hulle geslagsryp. 'n Mannetjie kan tot 30 cm lank word en 1 kg weeg. Krimpvarkies word gewoonlik tussen 3 en 5 jaar oud, hoewel dit bekend is dat sommige selfs al 10 jaar oud geword het. Van die sintuie is veral die gehoor en die reukvermoë goed ontwikkel, terwyl die gesigsvermoë beperk is. Die neus is die belangrikste orgaan waarmee voedsel gesoek word en waarskynlik speel die gevoelige snorhare ook hierby 'n rol.
'n Eienaardige gedragspatroon by krimpvarkies is dat hulle soms hul penne met speeksel besmeer. Wanneer hulle op skerp ruikende voorwerpe soos byvoorbeeld sigaretstompies, seep of bepaalde blomme afkom, kou hulle dit tot hul bekke vol skuim is. Die skuim word dan op die penne gesmeer. Die doel hiervan is nog nie duidelik nie, maar dit is moontlik dat dit 'n vermommingstaktiek kan wees om hul eie reuk te verbloem. Krimpvarkiegetalle neem oor die hele verspreidingsgebied af.
Een rede hiervoor is dat hulle nooit vlug wanneer gevaar dreig nie, maar hulle oprol en dus makliker as ander diere op paaie doodgery word. Hoewel hulle nutsdiere vir die mens is omdat hulle skadelike insekte eet, word hulle dikwels gejag omdat hulle ook eiers vreet. Daar word ook in sommige gebiede op hulle jag gemaak omdat hulle bale maklik bek-en-klouseer opdoen en dit kan versprei. Krimpvarkies word ook as troeteldiere aangehou, maar dit word deesdae in verskeie Europese lande verbied. Aangesien hulle in Suid-Afrika beskermde wild is, word ŉ permit vir die aanhouding daarvan vereis.
Ander krimpvarkies
Buiten die genus Erinaceus, waaronder die spesies van die gewone krimpvarkies geklassifiseer word, is daar nog 4 ander genera in die subfamilie van die krimpvarkies met penne. Die meeste van hulle lewe op steppes en in woestyne en min is oor hul le bekend. 'n Opvallende kenmerk is egter dat hulle groter ore as gewone krimpvarkies het, wat veral besonder lank is by verteenwoordigers van die genus Hemiechinus (langoorkrimpvarkies). Die subfamilie Echinosoracinae se verteenwoordigers staan algemeen as haarkrimpvarkies bekend.
Pleks van penne het hulle digte pelse en lang, kaal sterte wat hulle meer na rotte as na krimpvarkies laat lyk. Die verwantskap berus uitsluitlik op inwendige bou. Die bekendste spesie is die groot haarkrimpvarkie (Echinosorex gymnurus), wat 45 cm lank kan word. Hy leef in die bosse van Indo-Maleisië, Birma en Thailand en eet buiten insekte ook slakke en visse. Die ander spesies haarkrimpvarkies is ook tot Asië beperk, waar hulle dikwels in gebiede hoog bokant seespieël aangetref word.
Roei
Daar is verskillende dissiplines by roei betrokke. In die skiff, 'n boot vir een persoon, word daar altyd met twee roeispane geroei. By bote met twee of meer roeiers is daar twee moontlikhede: die roeiers het een spaan elk, of al die roeier het twee spane. In die grootste algemene item, die agt met stuurman, word daar altyd met een spaan per persoon geroei.
Mar del Plata
Mar del Plata (Spaans: Silwersee) is die grootste en bekendste vakansieoord van Argentinië en lê op die rotsagtige skiereiland van Cabo Corrientes in die suidooste van die provinsie Buenos Aires, 404 kilometer van die hoofstad Buenos Aires af.
Die stad met 'n oppervlak van 79,48 vierkante kilometer en sowat 614 350 inwoners het die bynaam La Perla del Atlantico ("Die Pêrel van die Atlantiese Oseaan"). Mar del Plata se kuslyn strek oor sowat 47 kilometer. Sy strande word deur talle wolkekrabbers met woonstelle oorheers.
Geografie
Mar del Plata lê aan die Suidelike Atlantiese Oseaan, aan die voet van die Sierra de los Padres. Die kuslyn wat van San Clemente del Tuyú in die noordooste tot by Monte Hermoso in die suide strek, staan bekend as die Atlantida Argentina. 'n Ander naam vir die streek met sy aantreklike vakansieoorde is Mar y Sierras (See en Gebergtes). Die omgewing is deel van die Argentynse Pampas-landskap. Die vogtige, gematigde klimaat word hoofsaaklik deur die oseaan beïnvloed. Die gemiddelde jaarlikse temperatuur is 14 °C.
Geskiedenis
Mar del Plata is in 1874 deur Patricio Peralta Ramos gestig en was aanvanklik net 'n klein hawestad met 'n soutfabriek. Met die aansluiting tot die nasionale spoorwegnet in 1886 het die aantal besoekers aansienlik gegroei, en in 1888 het die eerste hotel in Mar del Plata geopen. Die sakeman Pedro Luro het die voorbeeld van die Franse stad Biarritz gevolg en die stad binne enkele jare tot 'n gewilde toeristebestemming ontwikkel. Reeds in 1890 was Mar del Plata die gewildste vakansiebestemming in Argentinië, en die toerismebedryf was ook die dryfkrag agter Mar del Plata se vinige groei.
Aanvanklik was dit veral welgestelde porteños (inwoners van die hoofstad Buenos Aires) wat Mar del Plata se natuurskoon geniet het. In die dertigerjare van die 20ste eeu is die pad Ruta Nacional 2 geplavei wat die stad vir groter skare mense toeganklik gemaak het, terwyl ook die destydse opening van die casino die toerisme aangewakker het. Die bou van 'n tweede pad, die Ruta Provincial 11, het die ontwikkeling van kleiner strandoorde ten noorde en suide van Mar del Plata bevorder. Dit was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1978.
Besienswaardighede
Daar is sowat drie miljoen toeriste per jaar wat deur Mar del Plata se 20 km lang strande gelok word. Daar is min argitektoniese besienswaardighede, behalwe 'n aantal pragtige villa's wat aan die begin van die 20ste eeu in die stadswyk Los Troncos opgerig is. Die vissershawe met sy rooi en geel bote is 'n gewilde motief vir fotograwe. Dit is veral ook die naglewe wat besoekers trek, met die grootste casino van Argentinië en 'n aantal teaters, varietés en diskoteke. Die stad beskik oor 'n uitstekende infrastruktuur wat van eersterangse hotelle tot woonstelle alle soorte akkommodasie vir toeriste bied. Gholfbane, parke en wandellane langs die strand is in puik toestand.
Kultuur en vermaak
In die somer vind 'n groot deel van Buenos Aires se kulturele aktiwiteite in Mar del Plata plaas. Die Internasionale Filmfees van Mar del Plata in November is die belangrikste in Argentinië en die bekendste van Latyns-Amerika.
Ekonomiese basis
Die toerisme is die vernaamste bron van inkomste en maak die stad afhanklik van groot getalle besoekers. Die gunstige wisselkoers lok nou ook meer buitelanders na Mar del Plata. Vissery is die ander belangrike ekonomiese basis. Plaaslik vervaardigde woltruie, wolhandskoene en ander produkte is goedkoop en gewilde soeweniers.
Simion Mehedinți
Simion Mehedinți (19 Oktober 1868 – 14 Desember 1962 in Soveja) was 'n Roemeens geograaf en lid van die Roemeens-Akademie. 'n Belangrike figuur in die Junimea literêre klub, hy was vir 'n rukkie redakteur van die klub se tydskrif, Convorbiri Literare.
Bloustreep-snapper
Die Bloustreep-snapper (Lutjanus notatus) is 'n vis wat voorkom westelike Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika vanaf Kenia tot by Durban. Dit kom ook voor by Madagaskar en die Maskareense eilande. In Engels staan die vis bekend as die Bluestriped snapper.
Voorkoms
Die vis lyk baie soos die Blouband snapper. Die vis het 6-7 blou horisontale strepe op die sye.
Gerd Andersson
Gerd Andersson (gebore 11 Junie 1932) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kvinnors väntan (1952), Karneval (1961), en Fanny and Alexander (1982), en in die televisiereeks Foreign Intrigue (1951).
Midden-Drenthe
Midden-Drenthe is 'n munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Drenthe. Die munisipale gebied het sowat 34 000 inwoners (2011) en 'n oppervlakte van 346 km². Midden-Drenthe is in 1998 gestig en gevorm uit die munisipaliteite Beilen, Smilde en Westerbork. Beilen is die administratiewe setel van die munisipaliteit.
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Midden-Drenthe:<br/ > Balinge, Beilen, Bovensmilde, Brunsting, Bruntinge, Drijber, Elp, Eursinge, Garminge, Hijken, Hijkersmilde, Holthe, Hoogersmilde, Hooghalen, Laaghalen, Laaghalerveen, Lieving, Makkum, Mantinge, Nieuw-Balinge, Oranje, Orvelte, Smilde, Spier, Ter Horst, Westerbork, Wijster, Witteveen, Zuidveld en Zwiggelte.
R727 (Suid-Afrika)
Die R727 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat Bothaville met die R76-provinsiale pad verbind. Die roete begin waar dit aftak van die R59-provinsiale pad, oos gaan en aansluit by die R76, tussen Kroonstad en Viljoenskroon.
Eileen Way
Eileen Way (2 September 1911 – 16 Junie 1994) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Vikings (1958) en Kidnapped (1960), en in die televisiereekse Doctor Who (1963) en Sean's Show (1992).
Veranderlike
In rekenaarwetenskap en wiskunde is 'n veranderlike 'n simboliese verteenwoordiging wat op 'n hoeveelheid of uitdrukking dui. In wiskunde word 'n veranderlike dikwels gebruik om 'n "onbekende" hoeveelheid aan te dui wat die vermoë het om te verander; in rekenaarwetenskap verteenwoordig dit 'n plek waar 'n waarde gestoor kan word. Veranderlikes staan dikwels in teenstelling met konstantes wat bekende waardes het en onveranderlik is.
Die begrip het 'n soortgelyke betekenis in die fisiese wetenskappe en ingenieurswese: 'n veranderlike is 'n hoeveelheid waarvan die waarde tydens die verloop van 'n eksperiment (insluitende simulasies) kan verander, by verskillende monsters of tydens die bedryf van 'n stelsel. Veranderlikes word onderskei van parameters, alhoewel 'n veranderlike in een konteks, as 'n parameter in 'n ander konteks gesien kan word.
Skoen
'n Skoen is 'n vorm van skoeisel, 'n voetbedekking wat die voete beskerm teen besering deur klippe of skerp glas, die koue, vullis en teen velinfeksies.
Veranderlike
In toegepaste statistiek is 'n veranderlike 'n meetbare faktor, eienskap of kenmerk van 'n indiwidu of 'n sntelsel—met ander woorde, iets wat verwag kan word om te varieer met tyd of tussen indiwidue. Lukrake veranderlikes is 'n idealisering hiervan in wiskundige statistiek, waar hulle gedefinieer word as meetbare funksies van 'n waarskynlikheidsruimte na 'n meetbare ruimte.
Geskiedenis
\mathit{x} Verteenwoordig tipies 'n onbekende veranderlike. Al kan enige letter gebruik word is \mathit{x} die algemene keuse. Hierdie gebruik kan teruggespoor word na die Arabiese woord šay '  شيء = “ding”, wat in algebra en soortgelyk tekste in Ou Spaans opgeneem is met die uitspraak “šei”, en geskryf is as xei en later per gewoonte afgekort is na \mathit{x} (Die Spaanse uitspraak van “x” het sedertdien verander. Ander bronne beweer dat die \mathit{x} 'n afkorting is van die Latynse causa wat 'n vertaling van die Arabiese شيء was.  Hoe dit ookal sy, dit het die gewoonte gevestig om letters te gebruik om hoeveelhede in algebra te verteenwoordig.  In wiskunde word 'n “skuinsdruk x” (x\!) dikwels gebruik om te verhoed dat dit met die vermenigvuldigingsteken verwar word.   Vanuit wiskunde het die gewoonte in die alledaagse kultuur ook gespruit om “X” te gebruik as 'n generiese plekhouer vir 'n veranderlike waarvan die waarde onbekend of geheim is, soos in projek X of meneer X.
Skoen
Geskiedenis
Die eerste skoenfabriek was waarskynlik in Ou Egipte. Muurskilderinge en reliëfafbeeldings toon groepe werkers wat sandale maak (sandale was lank die enigste skoeisel, hoewel skoene vroeg reeds bekend was).
Veranderlike
Algemene oorsig
Veranderlikes word in wiskundige vergelykings gebruik. In die vergelyking x + 1 = 5, is x 'n veranderlike wat 'n onbekende getal verteenwoordig. Veranderlikes word dikwels verteenwoordig deur letters van die Romeinse alfabet, maar kan ook deur letters van ander alfabette, soos die Griekse alfabet en ander simbole verteenwoordig word. In hierdie sin word veranderlikes as 'n "plekhouer" gebruik in baie vertakkinge van wiskunde.
Benamingskonvensies vir veranderlikes
In wiskunde in die algemeen is die letters wat die meeste gebruik word om veranderlikes voor te stel "x", "y", "n", "a" en "b"— "x" en "y" word die meeste gebruik omdat hulle dikwels ook gebruik word om die twee asse van 'n tweedimensionale grafiek voor te stel, terwyl "a" en "b" dikwels gebruik word om koëffisiënte van x en y in die algemene vorm van 'n linêere vergelyking voor te stel.
Skoen
Geskiedenis
Tussen 1600 en 1200 v.C. het bergbewoners van Mesopotamië byvoorbeeld eenvoudige skoene van sagte leer gemaak, wat baie soos 'n mokassin of Rooihuidskoen met rieme om die voet vasgewoel is. Griekse vroue het vroeër meestal kaalvoet geloop of sandale gedra. Binnenshuis het hulle wel sagte skoene gedra wat in die Hellenisties e tyd baie weelderig afgewerk is.
Rooi of wit was die gewildste kleure. Die Romeine het die eerste skoenmakersgildes gestig. Hulle het ook die eerste skoene ontwerp wat spesifiek die linker- of regtervoet gepas het. Romeinse skoene het ook verskil na gelang van die geslag en rang van die draer. Skoenontwerpe het deur die Middeleeue eenvoudig gebly, en die vroegstes was mokassintipes van ongelooide velle.
Tot in die 16e eeu was dit mode om skoene met lang, skerp punte te dra, en sommige skoene se punte was tot 45 cm lank. Na die 16e eeu het veral manskoene se voorpunte baie plat en breed geword- byna soos 'n eend se bek. Sole was van leer of kurk en die bodeel soms van satyn of fluweel. Stewels het in die 17e eeu gewild geword. Die hakke was taamlik hoog en skoene is dikwels met groot, veelkleurige rosette van kant en linte versier.
In Frankryk en die Lae Lande (Nederland, Vlaandere en België) het veral arm mense houtskoene gedra. In Nederland is die skoene in hul geheel uit hout gesny en klompe genoem. Elders was sulke skoene as sabots bekend, en het dit uit 'n houtsool met 'n leeroortreksel bestaan. Sulke houtskoene het in die 2e helfte van die 20e eeu weer mode geword en word nou algemeen gedra. In pionierslande soos die VSA en Suid-Afrika het die meeste boere en trekkers hul skoene self gemaak.
Die meeste van die werk word met die hand gedoen. Die massaproduksie van skoene het tydens die Industriële Revolusie moontlik geword toe masjiene ontwerp is waarmee skoene vinniger en goedkoper gemaak kon word. Leer is steeds die algemeenste skoeiselmateriaal, maar ander stowwe, soos sommige soorte plastiek, word vandag ook baie gebruik. 'n Reuseverskeidenheid soorte en style skoeisel word vandag gemaak
Vervaardiging
'n Skoen bestaan uit verskillende onderdele, byvoorbeeld die toon, tong, kant, buitesool of loopsool, hak en binnesool. Die dele word aan mekaar vasgestik of vasgekram, of soms selfs vasgelym of vasgesmelt. In die meeste skoenfabrieke word van verskillende masjiene gebruik gemaak. Een van die oudste stukke skoenmakerstoerusting, die lees, word vandag nog gebruik om die bodeel van die skoen te vorm.
Skoene is nie net gebruiksartikels wat gedra word om voete te beskerm nie. Dit is in hoë mate ook modeartikels. Die meeste skoenfabrieke het 'n modeontwerper wat kleure, vorme en selfs skoenmateriale vir 'n bepaalde seisoen voorskryf. Die nadeel van kunsstowwe soos plastiek is dat voete nie daarin kan "asemhaal" soos in leerskoene nie. In die sestigerjare is 'n poreuse stof, corfam, ontwikkel wat die eienskap van leer gehad het.
Dit het egter nooit inslag gevind as 'n plaasvervanger vir leer nie, omdat dit duurder as leer is. Die afsonderlike dele van die skoen word met behulp van sjablone met die hand of met behulp van ŉ spesiale ponsmasjien uit stukke leer gesny. Leer is nie altyd eenvormig in gehalte nie (dit kan beskadig wees deur snye, insektebytplekke of haakplekke), en is ook nie altyd oral ewe dik nie.
Om die rede kan groot hoeveelhede leer nie gelyktydig met masjien, In skoendele opgesny word nie. Elke stuk leer moet afsonderlik ondersoek en die beste dele vir elke skoendeel gekies word. Kunsstowwe soos plastiek, wat eenvormig is, word dikwels in tot 10 of 12 lae opmekaar gele en gelyktydig gesny. Die skoendele word met behulp van talle soorte stikmasjiene aanmekaargenaai, en in die stikafdeling word sierwerk soos byvoorbeeld die aanbring van fyn gaatjiespatrone gedoen.
In 'n groot skoenfabriek gaan die skoendele op 'n vervoerband van werker na werker, wat die vervaardigingsproses elk 'n entjie verder voer. Skoendele van kunsstowwe word aan mekaar vasgesmelt. Die metode word dikwels by die maak van onder meer sportskoene gebruik. 'n Algemene, maar duur vervaardigingsproses is die Goodyear-proses. Die boleer word aan die skoensool vasgelym en dan ook vasgestik, wat 'n baie sterk skoen tot gevolg het.
Die bodele van die skoen word eers aan mekaar vasgestik en dan word die nat leer oor 'n lees ('n hout of metaalstruktuur wat soos 'n mens se voet gevorm is) gerek en aan die sool vasgestik of -gelym. Gewoonlik word onderdele soos die tongflap en binnesool gelyktydig ingesit. Wanneer al die stik- en lymwerk en fyn afwerking klaar is, word die lees uitgehaal.
Die voltooide skoen word dan vir foute en skade ondersoek en verpak. Skoenmates word deur die grootte van die lees bepaal. In die reël is daar 'n leesgrootte vir elke skoengrootte en skoendele word ook gesny om 'n lees van 'n bepaalde grootte te pas. Skoengroottes is in die tagtigerjare wêreldwyd gestandaardiseer met behulp van 'n metrieke stelsel, die Mondopoint-stelsel, waarvolgens skoene volgens voetbreedte sowel as - lengte in millimeter bepaal word. Voorheen was daar 'n Franse sowel as 'n Britse matestelsel, wat aansienlik kon verskil.
Skoeiselbedryf in Suid-Afrika
Die geskiedenis van die skoeiselbedryf in Suid-Afrika is nie baie goed ondersoek nie. Die ontwikkeling van 'n familiebesigheid van Lubbe wat in 1956 'n volwaardige fabriek naby Du Toitstasie in Stellenbosch geopen het, is die beste bekend. Dié bedryf het 'n bloeitydperk beleef in die sestigerjare, maar teen die onstabiele agtergrond van die vroeë tagtigerjare is die bedryf genoodsaak te hervorm tot 'n nismarkgeoriënteerde vervaardiger van spesialiteitskoene.
In 1982 was die algemene situasie van die skoeiselindustrie kommerwekkend en die vervaardiging het met 14,6 persent gedaal. In 1984/85 het ingevoerde skoeisel 31 persent van die plaaslike skoeiselmark uitgemaak. Hulle Trailbuster-stapstewels was egter 'n groot sukses en in 1988 word hulle ook uitgevoer na Duitsland en Singapoer.
Die demokratisering van Suid-Afrika het ná 1994 ook gevolge vir die skoeiselindustrie gehad. Die Oosterse invoere het 'n groot toename beleef. In Junie 1997 is die GEIS-aansporingskema van die Departement van Handel en Nywerheid afgeskaf, wat in 1990 ingestel is om uitvoer van Suid-Afrikaansvervaardigde produkte aan te moedig. Dit het baie vervaardigers in die sloeiselindustrie gedwing om hulle uit die uitvoermark te onttrek.
Die informele sektor het ook bygedra tot die agteruitgang van die bedrywe. Skoeisel is daar vervaardig teen 20-25 persent van die koste van die formele sektor en smouse het onwettig-ingevoerde of selfs gesteelde skoeisel verkoop. In die periode 1989–1999 het die Suid-Afrikaanse skoeiselindustrie met 61% gekrimp en in 2001 het ook Lubbe sy deure gesluit.
Moon Jae-in
Moon Jae-in (Koreaans: 문재인; Hanja: 文在寅; Koreaanse uitspraak: [mundʑɛin] or [mun] [t͡ɕɛin]; gebore 24 Januarie 1953) is 'n Suid-Koreaanse politikus wat vanaf 2017 tot 2022 as president van Suid-Korea gedien het. Hy is verkies na die staat van beskuldiging teen voormalige president Park Geun-hye as die kandidaat van die Demokratiese Party van Korea.
Moon was 'n voormalige studentaktivis, menseregte-advokaat en stafhoof van die destydse president Roh Moo-hyun. Hy was leier van die Demokratiese Party van Korea (2015–2016) en 'n lid van die 19de Nasionale Vergadering (2012–2016). Hy was ook 'n kandidaat vir die Demokratiese Verenigde Party in die presidensiële verkiesing in 2012 waarin hy verloor het teen Park Geun-hye.
As president het Moon Jae-in vergader met die Noord-Koreanse leier Kim Jong-un tydens die inter-Koreaanse beraad in April, Mei en September 2018, wat hom die derde Suid-Koreaanse president maak om hul Noord-Koreaanse eweknie te ontmoet. Op 30 Junie 2019 het Moon met sowel die Noord-Koreaanse leier Kim Jong-un as die president van die Verenigde State Donald Trump in die Koreaanse gedemilitariseerde sone vergader.
Barrakuda
Die Barrakuda (Sphyraena barracuda) is 'n roofvis wat aan die kus van die Indiese Oseaan voorkom, noordwaarts vanaf Durban.
Voorkoms
Die roofvis is groot met 'n lang silindriese lyf en verlengde kop met baie skerp tande. Die bokant van die lyf is staalgrys van kleur terwyl die kante en pens meer neig na silwer. Vertikale strepe kan gesien word op die lyf van pas gevangde visse en daar is kolle op die agterste sye van die vis. In Suid-Afrika is die hengelrekord 24 kg terwyl die vis normaalweg tot 20 kg swaar en ±1.8 m lank word. In ander wêrelddele word die visse selfs groter.
Gewoontes
Met sy prominente, skerp tande val die roofvis enige spesie in die water aan. Kleiner Barrakudas kom in skole voor en bly in kalmer waters terwyl die volwassenes alleen jag by riwwe. Die vis is nie 'n gewilde eetvis nie.
Colleen Villard
Colleen Villard (gebore 15 September 1971) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Last: Naruto the Movie (2014) en Digimon Adventure tri: Reunion (2015), en in die televisiereekse Danny Phantom (2004) en Sonic Boom (2014).
Ashton Sanders
Ashton Sanders (gebore 24 Oktober 1995) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Retrieval (2013), Straight Outta Compton (2015), Moonlight (2016), en The Equalizer 2 (2018).
Radio Vision 2000
Radio Visie 2000 is 'n radio stasie in Port-au-Prince, Haïti wat sport, nasionale nuus en musiek uitsaai. Dit is een van die mees gewilde radiostasies in Haïti.
Niels Ellegaard
Niels Ellegaard (gebore 12 Maart 1962) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Bølle Bob og Smukke Sally (2005) en in die televisiereekse Klovn (2005), Nynne (2006), en Park Road (2009).
Moderne vyfkamp
Die moderne vyfkamp is 'n sportwedstryd wat vyf items insluit naamlik pistoolskiet, skermdegen, 200 m vryslag swem, perdespring (toonspring) en 'n 3 km veldloop. Die sport word gereguleer deur die Union Internationale de Pentathlon Moderne (UIPM), die Internasionale Moderne Vyfkamp Unie.
Geskiedenis
Die moderne vyfkamp is uitgedink deur die baron Pierre de Coubertin, die stigter van die moderne Olimpiese Spele. Die naam kom van die Grieks penta- "vyf" en -athlon "wedstryd". Die toevoeging van moderne tot die naam het dit onderskei van die oorspronklike vyfkamp van die antieke Olimpiese Spele, wat bestaan het uit 'n stadion wedloop, stoei, verspring, spiesgooi en skyfwerp. Namate die oorspronklike vyfkamp rondom die vaardighede van die perfekte soldaat van daardie tyd ontstaan het, het Coubertin die wedstryd geskep om die ervarings van 'n 19de eeuse berede soldaat aan die vyandige kant te simuleer: hy moet op 'n onbekende perd ry, met 'n pistool en swaard veg, swem en hardloop.
Die kompetisie het oorspronklik oor vier tot vyf dae gestrek maar met die 1996 Olimpiese Spele is 'n een-dag formaat aanvaar in 'n poging om die sport meer toeganklik vir gehore te maak. Ten spyte van die wedstryd se sterk verbintenis met die moderne Olimpiese Spele (die feit dat dit die enigste sportsoort is wat uitsluitlik vir die Olimpiese Spele ontwikkel is), het die gebrek aan belangstelling buite Oos-Europa gelei tot vrae oor die voortbestaan van die sportsoort by die Olimpiese Spele. Die IOK het egter op 8 Julie 2005 gestem om die sportsoort in die Olimpiese program te hou tot ten minste die 2012 Olimpiese Spele.
Formaat
Buiten die skermkompetisie neem atlete nie direk teenoor mekaar deel in een van die vier ander items nie. 'n Beter algehele vertoning gee uiteindelik 'n hoër puntetelling; punte vir elke item word saamgevoeg om die totale punte te bereken. Dit is soortgelyk aan die prosedure vir die berekening van punte vir die tienkamp in atletiek. 'n Nuwe element is egter bekend gestel om die eindstryd meer opwindend te maak. Die laaste item is die veldloop. Deelnemers word ingedeel volgens die telling van die vorige vier items en kry verskillende wegspringtye, met die voorloper (volgens die punte) wat eerste wegspring en die ander wat verspreid volgens hulle puntestand wegspring. Die gevolg is dat die eerste persoon oor die wenstreep ook die algehele wenner van die vyfkamp is.
In November 2008 het die UIPM gestem dat die formaat aan die begin van 2009 verander gaan word. Die hardloop en skiet-items word in tandem (m.a.w. opeenvolgend) beslis. Atlete sal drie skietbeurte hê na vyf teikens, gevolg deur 'n 1000 m wedren. Dit is soortgelyk aan die tweekamp by die Olimpiese Winterspele wat 'n heg-en-steg-ski-wedloop met pistoolskiet kombineer. Die verskil is egter dat die skiërs hulle gewere saamdra maar die vyfkampatlete nie. Hierdie verandering het kritiek ontlok van persone wat meen dat die verandering die nodige vaardighede vir die sport radikaal verander. Die New York Times het selfs voorgestel dat dit verander moet word na "vierkamp" omdat twee van die vyf items in 'n enkele item saamgevat is.
Die skiet-item behels die gebruik van 'n 4,5 mm luggeweer (windbuks) in 'n staande posisie op 'n afstand van 10 m na 'n stilstaande teiken. Tot en met die reëlverandering in 2008 was dit in die formaat van 'n 10 m luggeweer-kompetisie: elke deelnemer het 20 skote gehad waarvoor 40 sekondes per skoot toegelaat is. In die nuwe formaat moet, in elke drie skietrondes, elke deelnemer na vyf teikens skiet en die geweer na elke skoot herlaai; daarna mag hulle verder hardloop. 'n Skoot wat die teiken mis word nie gepenaliseer nie, maar indien die totale tyd (70 sekondes) oorskry word, kan 'n penalisasie volg.
Die skerm-item maak gebruik van die skermdegen. Die kompetisie is 'n rondomtalie-toernooi, wat beteken dat elke deelnemer teen elk van die ander deelnemers te staan kom. Elke wedstryd duur een minuut; die eerste skermer om 'n "raak" aan te teken, wen outomaties. Indien geen speler binne die toegelate minuut die ander "raak" nie, verloor beide die wedstryd.
Die swem-item is 'n 200 m vryslag swem wedren. Tot die 2000 Olimpiese Spele was die afstand 300 m. Deelnemers word d.m.v. uitdunne gekeur na aanleiding van hul vinnigste tye oor die afstand.
Die perdry-item behels 'n vertoonspring (show jump) item oor 'n 350–450 m baan met 12 tot 15 versperrings. Deelnemers se perde word in 'n trekking 20 minute voor die begin van die item aan hulle toegewys.
Die hardloop-item behels 'n 3 km landloop wedren. Tot die 2000 Olimpiese Spele was die afstand 4 km. Die onderbreking van die pistoolskiet het wel die formaat van die wedren verander, maar nie die beginsel dat die algehele wenner die eerste is om oor die wenstreep te trap nie.
Wêreldkampioene
{|
Rhône-Alpes
Rhône-Alpes [ʀoːnˈalp] is 'n gewes (région) in die suidooste van Frankryk met 'n oppervlak van 43 698 vierkante kilometer en sowat 6,2 miljoen inwoners. Die prefektuur (hoofstad) van Rhône-Alpes is Lyon.
Rhône-Alpes grens in die noorde aan die région Boergondië (Frans: Bourgogne), in die weste aan Auvergne, en in die suide aan Languedoc-Roussillon en Provence-Alpes-Côte d'Azur. Daar is internasionale grense met Switserland in die noordooste en Italië in die ooste. Die gewes bestaan uit die départements Ain (01), Ardèche (07), Drôme (26), Isère (38), Loire (42), Rhône (69), Savoie (73) en Haute-Savoie (74).
Rhône-Alpes is vernoem na die Rhône en die Alpe, wat ook sy oostelike grens vorm. Dit is die tweede grootste région in Frankryk ten opsigte van sy oppervlak (net Midi-Pyrénées is groter) en sy bevolking (net Île-de-France het meer inwoners).
Die région is een van die belangrikste ekonomiese sentrums van Frankryk, wat ook met 'n vinnig groeiende toerismesektor spog. Naas sy stede soos Lyon, Annecy en Chambéry lok groot mere soos die Lac d'Annecy en Lac du Bouget en skioorde in die Alpegebied baie nasionale en internasionale toeriste. Die gewes beskik oor 'n aantal nasionale en gewestelike natuurbewaringsgebiede.
Geografie
Rhône-Alpes word in die noorde deur die Franse régions Boergondië (Frans: Bourgogne) en Franche-Comté, in die weste deur Auvergne en in die suide deur Languedoc-Roussillon en Provence-Alpes-Côte d'Azur begrens.
Die ooste van die gebied behels die Wes-Alpe en grens aan Switserland en Italië. Die hoogste bergspits is die Mont Blanc aan die Frans-Italiaanse grens, terwyl die Meer van Genève (Frans: Lac Léman) op sowel Switserse asook Rhône-Alpes se grondgebied lê.
Die sentrale gedeelte van Rhône-Alpes behels die Rhône- en Saône-valleie. Hierdie twee riviere se samevloeiing lê naby die stad Lyon. Die Isère is Rhône-Alpes se derde belangrikste rivier.
In die weste van Rhône-Alpes begin die Sentraalmassief, 'n uitgestrekte bergreeks van Sentraal-Frankryk. Die Ardèche-rivier pronk met die diepste ravyn in Europa.
Geskiedenis
Die eerste menslike nedersettings dateer reeds uit die prehistoriese tydperke, alhoewel die Keltiese Galliërs die eerste gedokumenteerde setlaars in die gebied was. Stede soos Lyon (Latyn: Lugdunum, afgelei van die Galliese god Lugh) is deur die Galliërs gestig, en die plaaslike stamme het handelsbetrekkinge met Noord- en Suid-Europa aangeknoop. Ná die Romeinse inval onder Gaius Julius Caesar is die gebied by die Romeinse Ryk ingelyf en het later deel van die provinsie Lugdunensis geword, terwyl Lugdunun tot een van die beduidendste Romeinse stede ontwikkel het.
Met die uitsondering van Savoie het die streek later tot die Merovingiese en Karolongiese koninkryke behoort en uiteindelik onder die heerskappy van die Capet-dinastie 'n koninklike gebied geword.
Demografie
Rhône-Alpes is met ses miljoen inwoners na Île-de-France ten opsigte van sy bevolking die tweede grootste administratiewe gewes van Frankryk.
Lyon vorm met sy voorstede die derde grootste stedelike agglomerasie in die land met 'n bevolking van meer as 1,3 miljoen. Ander groot agglomerasies in Rhône-Alpes het rondom Grenoble (die twaalfde grootste in Frankryk met sowat 427 000 inwoners) en Saint-Étienne (die 18de grootste met 292 000 inwoners) ontstaan. Annemasse en ander stede in die noord-ooste maak deel uit van die Switsers-Franse agglomerasie rondom Genève met meer as 106 000 inwoners in die Franse gedeelte.
Die groter metropolitaanse gebiede (Frans: aires urbaines) rondom die drie grootste stede Lyon (1,6 miljoen inwoners), Grenoble (514 000 inwoners) en Saint-Étienne (321 000 inwoners) behels naastenby die helfte van Rhône-Alpes se bevolking. Daarenteen is die ooste met die Hoog-Alpe en die suidelike dele van Rhône-Alpes yl bevolk.
Kleinstekwadratemetode
Die kleinste-kwadratemetode is 'n rekenkundige metode om die beste passing vir 'n kromme op 'n gegewe stel datapunte in 'n vlak te bepaal. Die metode verleen sy naam aan die kriterium wat gebruik word om hierdie beste passing te bepaal, dit wil sê die passing word gemeet aan die totaal van die som van die kwadratiese afwykings (in 'n vertikale sin) vanaf die kromme.
As ons die i-de meetpunt voorstel deur (x_i,y_i) en die verlangde lyn voorstel met:
dan word die afwyking vir die d_i vir die punt gegee deur:
Die som van die kwadrate van alle afwykings is
Dit kom dan daarop neer dat by die gegewe punte die parameters a en b so te bepaal dat die bostaande som op sy kleinste ('n minimum) is. Dit lei tot die sogenaamde normaalvergelykings vir a en b:
en
Veralgemening
Die kleinste-kwadratemetode is 'n metode om 'n model te pas op 'n aantal gemete waardes. Die parameters van die model waarvoor dit geld dat die kwadrate van die afwykings van die gemete waardes ten opsigte van die model minimaal is, word gesoek.
As die model slegs onafhanklike parameters het, wat elkeen slegs in die eerste mag voorkom, kan 'n mens die kleinste-kwadratemetode toepas en met 'n enkele bewerking die optimale parameters verkry. Hierdie variant staan bekend as 'n lineêre kleinste-kwadratemetode. Let wel dat dit nie noodwendig beteken dat die model 'n regte lyn verteenwoordig nie! Baie ingewikkelde modelle kan met lineêre metodes opgelos word.
As die model wel hoër magte bevat of daar bestaan korrelasies tussen die parameters, kan daar deur middel van 'n iteratiewe prosedure dikwels ook 'n goeie model bepaal word. Hiervoor moet 'n mens 'n aantal kere 'n berekening uitvoer waar die lokale afgeleide van die modelfunksie gebruik word. 'n Mens moet egter wel 'n idee hê van waar 'n mens behoort te eindig, anders kan 'n mens moontlik die verkeerde (suboptimale) minimum bereik.
Lineêre regressie
'n Vergelykbare rekenmetode waaby alle waardes nie vooraf bekend hoef te wees nie is die Kalman-filter.
Brita Appelgren
Brita Appelgren (21 Desember 1912 – 29 Oktober 1999) was 'n Sweedse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Mordbrännerskan (1926), Majestät schneidet Bubiköpfe (1928), Father and Son (1931), en Sten Stensson Stéen från Eslöv på nya äventyr (1932).
Miep Gies
Miep Gies (15 Februarie 1909 – 11 Januarie 2010) is bekend as een van die hulpverleners van die onderduikers (o.a. Anne Frank) in die "Achterhuis" in Amsterdam tydens die Tweede Wêreldoorlog, asook die bewaarder van Anne Frank se dagboek.
Sy is as Hermine (Miep) Santrouschitz op 15 Februarie 1909 in Wene (toe in Oostenryk-Hongarye) gebore. Op 11-jarige ouderdom is sy deur die Nieuwenburg-familie in Leiden, Nederland aangeneem, as een van die duisende, uitgehongerde Oostenrykse kinders wat na Nederland gebring is om aan te sterk na die Eerste Wêreldoorlog. Die gesin het later na Amsterdam verhuis, waar sy die res van haar jeug deurgebring het. Later het sy op 24-jarige leeftyd by "Opekta", 'n besigheid van Otto Frank (Anne se vader) gaan werk. Sy het op 16 Julie 1941 met Jan Gies getrou; die paartjie het een seun gehad: Paul Gies, gebore op 13 Julie 1950.