cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malawimeer
2015 myn-lek
In Januarie 2015 het 'n sediment-beheertenk by Paladin Energy se uraanmyn in Noord-Malawi ineengestort nadat 'n erge reënstorm die gebied getref het. Daar is onthul dat ongeveer 50 liter nieradioaktiewe materiaal in 'n plaaslike spruit uitgelek het. Ondanks berigte in plaaslike media oor radioaktiewe besoedeling het die regering onafhanklike wetenskaplike toetse op die plaaslike rivierstelsel uitgevoer en gevind dat daar geen invloed op die omgewing was nie, ondanks die teenstrydige berigte in sommige dele van die plaaslike media.
Swem
Die 25 km-solo-swem oor die Malawimeer tussen Kaap Ngomba en Sengabaai is by vier geleenthede deur 12 swemmers volvoer.
Nuwejaarspruit (Wilgerivier, Vrystaat)
Die Nuwejaarspruit is 'n rivier wat in die Vrystaat, Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Wilgerivier.
Tugela-Vaal-waterprojek
Die Nuwejaarspruit is 'n belangrike deel van die Tugela-Vaal-waterprojek. Water word uit die Sterkfonteindam losgelaat in die Nuwejaarspruit om via die Wilgerivier na die Vaaldam te vloei.
Oseaniese tale
Die Oseaniese tale vorm die oostelike tak van die Maleis-Polinesiese tale. Dit omvat omtrent 450 tale wat deur sowat twee miljoen mense in die streke Melanesië, Mikronesië en Polinesië gepraat word. Die Mikronesiese en die Polinesiese tale vorm die twee bekendste en belangrikste taalgroepe. Die Oseaniese tale is ná die streek Oseanië genoem.
Die Mikronesiese tale word deur sowat 430 000 mense gepraat en sluit Kiribaties, Marshallees en Nauruaans in.
Die Polinesiese tale word deur sowat 900 000 mense gepraat en sluit Cookeilandse Māori, Hawais, Māori, Niuies, Rapa Nui, Samoaans, Tahitiaans, Tokelauaans, Tongaans en Tuvaluaans in.
Landbouwetenskappe-gebou UP
Die Landbouwetenskappe-gebou op die Hatfieldkampus van die Universiteit van Pretoria, was die eerste gebou wat aan die oostekant van die kampus gebou is, en is geleë tussen die ou Christian Brothers' College en die Loreto Kloosterskool. Konstruksiewerk aan die Landbouwetenskappe-gebou is in 1968 begin, toe die Ou Landbougebou nie meer die toenemende studentegetalle kon akkommodeer nie. Dit is amptelik in Maart 1972 geopen deur die destydse Minister van Landbou, mnr DCH Uys.
Lys van Operasies tydens die Suid-Afrikaanse Grensoorlog
Hierdie Lys van Operasies tydens die Suid-Afrikaanse Grensoorlog noem die militêre operasies deur die Suid-Afrikaanse Weermag uitgevoer gedurende die Suidwes-Afrika-Angola Grensoorlog, algemeen ook genoem Die Bosoorlog:
Pous Lucius I
Lucius I was die 22ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Lucius I is in Rome gebore en sy pa se naam was Porfirian. Op 25 Junie 253 volg hy Pous Cornelius op en word op 5 Maart 254 opgevolg deur Pous Stefanus I. Die naam Lucius beteken "ligbringer".
Pontifikaat
Kort na sy verkiesing word hy uit Rome verban deur keiser Trebonianus Gallus, maar kry toestemming om terug te keer. Hy het saamblyery van ongetroudes afgekeur. Tydens sy pontifikaat het die Christene baie swaar gekry en moes alles insit om te oorleef. Cyprianus noem hom in verskeie briewe as synde in ooreenstemming met sy voorganger Pous Cornelius oor die hertoelating van berouvolle sondaars.
Verering
Lucius word as martelaar en heilige vereer. Sy gedenkdag is op 4 Maart en hy is heiligverklaar op 25 Augustus. Sy grafsteen kan gesien word in die Callixtus katakombe. Sy relieke is word bewaar in Santa Maria kerk in Trastevere, saam met die van Sint Cecilia. Sy kop word bewaar in die reliekskryn van die Sint Ansgar katedraal in Kopenhagen nadat dit eers in Roskilde gehuisves was. In die jaar 1100 of daaromtrent word hy uitgeroep as die beskermheilige van die Deense provinsie Seeland. Dit is een van die min relieke in Denemarke wat die Hervorming oorleef het.
Nota
Saamgestel uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wiki’s.
J. van Elders
J. van Elders (1894–1970) was 'n Afrikaanse skrywer van ontspanningslektuur. Haar regte naam is Ellaline Gray Cason.
Lewe en werk
Sy is as Ellaline Gray Rhind op 3 Oktober 1894 in Somerset-Oos in die Oos-Kaap gebore, maar haar ouers woon in die Transvaal en haar ma het slegs hierheen gekom om vir die geboorte by haar ouma te wees. Haar ouers is Eric Albert Rhind en Anna Maria van Niekerk.
Later trek die gesin na die Kaapkolonie en sy gaan skool in Somerset-Oos totdat sy twaalf jaar oud is. Hulle trek dan weer terug na die Transvaal, waar sy aan die Heidelberg Volkskool matrikuleer. Sy word onderwyser en nadat sy ’n ruk skoolgehou het, trou sy met die boer William Davidson Cason. Hulle vestig hulle op ’n plaas naby Standerton en later naby Middelburg in die Transvaal. Die egpaar het vyf kinders, naamlik Marguerite Dorothea (wat by geboorte op 12 Februarie 1920 oorlede is), Mavis Joyce (25 Augustus 1921 – 5 Augustus 1994), William Arthur Louis (6 Julie 1923 – 29 Januarie 1965), Charmain Eileen (14 September 1924 – 10 Januarie 1925) en Errol Duncan (1 Desember 1925 – 10 Julie 1998). Haar man is in Februarie 1947 oorlede en sy is op 30 Junie 1970 in Middelburg oorlede.
Skryfwerk
Sy is van kleinsaf lief vir skryf en opstelle was haar gunsteling skoolwerk. Sy is nege jaar oud toe sy haar eerste “roman” voltooi. Wanneer die kinders groter is, begin sy skryf en stuur etlike verhale en sketse na tydskrifte, wat afgekeur word. M.E.R. skryf egter ’n persoonlike brief aan haar om haar geluk te wens met haar skets wat in Die Huisgenoot gepubliseer is, waarna sy nooit weer ophou glo het in haar vermoëns nie.
Van Maart tot Julie 1945 verskyn Die waternimf (1950) as vervolgverhaal in Die Huisgenoot.
Diepkuil (1948) is ’n speurverhaal wat hom afspeel op die plaas van oom Giddie du Toit, ’n blinde boer en oujongkêrel met sy drie aangenome seuns Dion Mallory, John van Deventer en Ben Wentzel en sy bekoorlike niggie Baps. Daar is verskeie onverwagte wendinge en geheimsinnige voorvalle wat sersant Van Staden sy kop laat krap. Hierdie boek was eers as vervolgverhaal in Die Huisgenoot gepubliseer en word in 1964 heruitgegee in die Tieroog-reeks onder die titel Bloedspoor op Diepkuil.
Die brandoffer (1953) speel af tydens die Prinsloo-trek in die ou Kaapkolonie, wat ’n uitvloeisel van die Slagtersnek-rebellie was. Hierdie liefdesverhaal beeld tegelykertyd die omstandighede en geskiedenis van hierdie relatief onbekende tyd in ons geskiedenis uit.
Die roekelose hart (1960) skets die karakter van oom Jan, wat deur sy invloed en toedoen die beste in sy medemens laat uitkom. Selfs die roekelose Susan word naderhand deur hom beïnvloed.
In Die Indiese tafel (1962) koop Esmé Botha ’n teetafel op ’n vendusie. ’n Paar maande later word sy egter oorweldig deur belangstelling vir die tafel en sy en haar ouers se lewens word versteur deur inbrake en dreigbriewe. Wanneer meneer Botha die tafel ondersoek ontdek hy die grusame inhoud en is hy nog meer vasberade om dit nie in die verkeerde hande te laat beland nie. Saam met speurder Du Plessis doen hy sy bes om die geheim op te los.
Paradyspoort (1966) is reeds vir geslagte in die Versters se besit en behoort nou aan 21-jarige Juliana Verster. Al die bewoners van Paradyspoort is werknemers van die Versters en Paradyspoort het dus deur die jare in ’n gemeenskapsplaas ontwikkel, met sy eie skool, poskantoor en winkels. Niemand anders mag enige grond in Paradyspoort besit nie, en Juliana mag dit ook nie verkoop nie. Die inwoners van Paradyspoort is ’n geslote gemeenskappie, wat nie toelaat dat indringers van buite inbreuk maak op die vrede en jarelange tradisies van hulle afgesonderde paradys nie. Saam met die nuwe onderwyseres kom haar bedorwe jong suster Troedie van Johannesburg en hulle gooi die lewe in Paradyspoort heeltemal omver.
In Wonderdokter (1968) is dr. Nic Theron in sy poging om ’n arm seun voor ’n dronk motorbestuurder te red sodanig vermink dat hy nooit weer die volle gebruik van sy bene sou hê nie. Hierna verlaat sy verloofde Hettie hom. Nic gaan soek genesing op Groenhoek, die hersteloord van tant Pieta van Graan. Hier ontmoet hy vir Malie met haar groot liefde vir die natuur, wat sy die Wonderdokter noem. Malie is reeds baie lank hier na ’n moordsaak waar sy weens gebrek aan getuienis vrygespreek is. Die vrede op Groenhoek word versteur wanneer Hettie, Nic se gewese verloofde en ook Roelf Steenkamp, Malie se vriend van wie sy sedert die moordsaak geen taal of tyding gehoor het nie, onverwags op die plaas opdaag. Dit is ’n raaisel hoekom hulle skielik weer in die gebroke verhoudings belangstel.
Die wortel van alle kwaad (1971) het die mens se gierigheid as tema. Die susters Blanche Lindeque en Marion le Roux ly ook hieraan. Marion ontsien selfs nie haar eie dogter Hester nie en laat haar soos ’n slaaf werk om haar eie selfsug te bevredig, terwyl Blanche haar oudste kinders, Bella en Tom, tot in die afgrond bederf. Blanche maak ’n aanbod aan Hester om by haar en haar man Pierre op die plaas te kom bly en Hester neem die aanbod aan om van haar ma weg te kom. Hier is dinge egter nie pluis nie, want Blanche en Pierre is duidelik slegs hoflik teenoor mekaar en die twee jongste kinders, Pietman en Steph, word gruwelik afgeskeep deur hulle ma. Bella is vyandig teenoor haar en waarsku haar om van haar verloofde weg te bly, maar Hester werp haar met oorgawe in haar rol as sekretaresse vir Pierre.
Ankertou van die liefde en As die muur kon praat word uitgegee in die Rooi Masker reeks.
Haar kortverhaal Silla, waar is jy? word in die versamelbundel Lappe en die donkies onder redaksie van Lauritz Strydom opgeneem.
Die fantasieverhaal Wandland is ’n jeugboek.
Sy vertaal ook Shakespeare se The taming of the shrew as Die temming van ’n rissie, wat deur Dalro gepubliseer word.
Gilles Vigneault
Gilles Vigneault (* 27 Oktober 1928 in Natashquan, Quebec, Kanada) is 'n digter, verhaal- en liedjieskrywer en sanger.
Vigneault, wat as die seun van 'n visser en 'n onderwyseres in 'n afgeleë nedersetting gebore is, het sy akademiese opleiding in Rimouski en Quebecstad ontvang. Nadat hy inspirasie uit die werke van digters soos Pierre de Ronsard, Victor Hugo, Émile Nelligan, Arthur Rimbaud, Charles Baudelaire en veral Paul Verlaine getrek het, het Vigneault besluit om self 'n loopbaan as digter en verhaalskrywer te volg. In sy literêre werke beskryf hy uitvoerig die lewensomstandighede van mense in sy geboortedorp Natashquan en sy omgewing - 'n nedersetting wat tot in 1996 nie per pad toeganklik was nie en dus op seevervoer aangewese was.
Daarnaas beywer Vigneault hom al lank vir die onafhanklikheid van Quebec en die Franse taal. Die reël van een van sy liedtekste, Mon pays ce n'est pas un pays, c'est l'hiver ("My land, dit is geen land nie, dit is die winter") het 'n vaste uitdrukking in Quebec geword.
Etnolinguistiek
Etnolinguistiek (ook bekend as kulturele linguistiek) is 'n onderafdeling van die taalkunde en word gedefineer as die studie van taal as 'n aspek of deel van 'n kultuur. Veral die studie van die invloed van taal op kultuur en kultuur op taal.
Etnolinguistiek bestudeer die verhouding tussen taal en kultuur en die manier hoe verskillende etniese groepe na die wêreld kyk. Dit is die kombinasie tussen etnologie en taalkunde. Taal kan beskou word as die organisering van 'n reeks simbole. Die betekenis van die simbole moet aangeleer word, soos vir enige iets anders. Etnologie verwys na die manier van lewe van'n hele gemeenskap bv. al die karaktereienskappe wat een gemeenskap van 'n ander skei.
Etnolinguiste bestudeer hoe konseptualisering en persepsie taal beïnvloed en hoe hierdie dan verbind met ander kulture en samelewings.
Charles Richman (akteur)
Charles Richman (12 Januarie 1865 – 1 Desember 1940) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Man from Home (1914), The Battle Cry of Peace (1915), Stranger Than Fiction (1921), en The Glass Key (1935).
Sjalot
Die sjalot is 'n tipe ui, spesifiek 'n botaniese variëteit van die spesie Allium cepa.
Die sjalot is voorheen as 'n afsonderlike spesie geklassifiseer, A. ascalonicum, 'n naam wat nou as sinoniem met die tans-aanvaarde naam beskou word.
Sy naasverwantes sluit knoffel, preie, sprietuie, en Chinese ui in.
Kulinêre gebruik
Sjalotte word in die kookkuns gebruik. Hulle kan gepiekeld wees. In Asiatiese kookkuns word fyngesnyde, diepgebraaide sjalotte as 'n krui gebruik, dikwels bedien met slappap. As 'n spesie van Allium, smaak sjalotte ietwat soos 'n gewone ui, maar dit het definitief 'n ligter smaak op die tong. Net soos met uie, sal rou salotte wat gekerf word, sekere stowwe vrystel wat die oë laat traan.
Sjalotte bevat skynbaar meer flavonoïede en fenole as ander lede van die ui-genus.
Vars sjalotte kan gestoor word in 'n koel, droë area (0 tot 4 °C, 32 tot 40 °F, 60 tot 70% RH) vir ses maande of langer. Gekapte, gedroogde sjalotte is ook  beskikbaar.
Amphimedon strongylata
Amphimedon strongylata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amphimedon en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Pulitzer-Finali.
Nuwejaarspruit (Mohokarerivier)
Die Nuwejaarspruit is 'n rivier wat in die Vrystaat, Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Mohokarerivier.
Oos-Siberiese See
Die Oos-Siberiese See (Russies: Восто́чно-Сиби́рское мо́ре, Vostochno-Sibirskoye more) is 'n see van die Arktiese Oseaan in Noord-Rusland tussen die Nieu-Siberiese Eilande in die weste, Wrangeleiland in die ooste en die vasteland van Siberië in die suide. Die Oos-Siberiese See grens aan die Laptefsee in die weste, die Arktiese Oseaan in die noorde en die Tsjoekotkasee in die ooste. Die see het 'n oppervlakte van sowat 936 000 km² en 'n gemiddelde diepte van 9–20 m.
Belangrike riviere wat in die Oos-Siberiese See uitmond is die Indigirka en die Kolima. Die see is feitlik die hele jaar gevries.
2016 Duitse Grand Prix
Die 2016 Formule Een Duitse Grand Prix (Duits: 2016 Großer Preis von Deutschland) is op 31 Julie 2016 op Hockenheim beslis. Dit was die 947ste wedren van die Wêreldbeker-Formule Een wat sedert 1950 gejaag is. Dit was ook die 62ste uitgawe van die Duitse Grand Prix in die wêreldkampioenskap van Formule 1, en die twaalfde rondte van die kampioenskap in 2016. Die wedren het sonder voorval verloop en is deur Lewis Hamilton in sy Mercedes AMG, sy sesde van dié seisoen, gewen.
Die 2016 Duitse Grand Prix keer na die F1-kalender terug, nadat dit in 2015 gekanselleer is. In 2016 het dit die vyf-en-dertigste keer plaasgevind op Hockenheim, waar dit afwisselend met die Nürburgring gehou word sedert 1970.
Kwalifisering
Nico Rosberg oorheers al die oefensessies, hoewel Lewis Hamilton die beste tyd aanteken in K1 en K2. Die Duitse bestuurder speel die tydtoets op gevoel, en verras sy tuisskare met sy laaste poging in die derde fase van kwalifisering deur sy spanmaat met 107 millisekondes te klop. Dit is die sewende keer hierdie seisoen dat 'n Mercedes voor wegspring, en Rosberg se sewe-en-twintigste voorste posisie van sy loopbaan, sy vyfde vanjaar. Soos in Budapest 'n week vantevore, is die twee Red Bullmotors in die tweede ry, met Daniel Ricciardo net voor Max Verstappen. In die derde ry is dit Kimi Räikkönen wat vinniger was as sy Ferrarispanmaat Sebastian Vettel vir die sesde keer. Die vierde ry word ingeneem deur Nico Hülkenberg en Valtteri Bottas.
Amphimedon subcylindrica
Amphimedon subcylindrica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Canberra
Canberra [uitspraak varieer: ˈkænbɹə / ˈkæmbɹə / ˈkænbəɹə / kænˈbeɹə] is die hoofstad van die Gemenebes Australië (Engels: Commonwealth of Australia) met 'n oppervlakte van 805,6 vierkante kilometer en 358 900 inwoners op 30 Junie 2010.
Canberra lê in die noorde van die Australiese Hoofstadgebied (Australian Capital Territory, ACT), sowat 280 kilometer suidwes van Sydney en 650 kilometer noordoos van Melbourne. Die Australiese hoofstad se ligging is in 1908 as 'n soort geografiese kompromis tussen die twee grootste stede van die land, Sydney en Melbourne, gekies.
As 'n beplande tuinstad in die outback of Australiese binneland verskil Canberra duidelik van ander groot Australiese stede. Canberra het sy kenmerkende stadskarakter aan 'n internasionale kompetisie te danke wat in 1911 deur die Australiese regering deurgevoer is. Van die 136 ontwerpe, wat deur argitekte ingedien is, is uiteindelik die Amerikaanse argitekte Walter Burley Griffin en Marion Burley Griffin (Chicago) se indrukwekkende kombinasie van sirkels en driehoeke gekies, wat die landskap van die omgewing tegelykertyd by die ontwerp betrek, maar ook omgeskep het.
Die ontwerp was grootliks deur die tuinstadbeweging beïnvloed en sluit uitgestrekte gebiede met plaaslike flora in sodat Canberra vinnig die bynaam bush capital gekry het. Boubedrywighede het in 1913 'n aanvang geneem en is later deur die twee wêreldoorloë en die Groot Depressie vertraag. Nogtans is die Federale Parlement hier in 1927 met 'n plegtige seremonie geopen. Ná die Tweede Wêreldoorlog het Canberra tot 'n florerende administratiewe sentrum gegroei.
Canberra huisves die Australiese parlementsgebou, die Hooggeregshof van Australië en talle regeringsdepartemente en -agentskappe, maar ook 'n groot aantal sosiale, opvoedkundige en kulturele instellings soos die Nasionale Galery, die Nasionale Universiteit en die Nasionale Museum van Australië. Die federale regering lewer die grootste bydrae tot die Australiese Hoofstadgebied se bruto geografiese produk en is ook die belangrikste werkverskaffer.
Neoaves
Die Neoaves is 'n klade van voëls waartoe byna alle voëlspesies behoort, behalwe eendvoëls (dit wil sê eende, swane en ganse), hoenders, en die loopvoëls (familie van die volstruis).
Canberra
Canberra was een van die Australiese gasheerstede tydens die Krieketwêreldbeker 1992, Rugbywêreldbeker 2003 en Krieketwêreldbeker 2015.
Geografie
Die Australiese Hoofstadgebied met Canberra lê as 'n enklawe in die deelstaat Nieu-Suid-Wallis, sowat 150 kilometer van die Australiese ooskus af en naby die Brindabella-bergreeks wat deel uitmaak van die Snowy Mountains. Canberra se stadsgebied is op 'n hoogte van tussen 550 en 700 meter bo seevlak in die noordoostelike gedeelte van die Hoofstadgebied geleë. Die hoogste bergspits in die gebied is die Mount Majura met 'n hoogte van 888 meter. Ander heuwels, wat tot 'n hoogte van meer as 750 meter verrys, is Mount Taylor, Mount Ainslie, Black Mountain en Mount Stromlo.
Die omliggende bosveld is 'n mengsel van grasvlaktes met eukaliptusbome, struikgewasse, vleie en droë eukaliptusbosse. Die Molonglorivier, wat Canberra in twee ewe groot helftes verdeel, voed die uitgestrekte Lake Burley Griffin, 'n mensgemaakte meer in die stadsentrum. Die Molonglo mond noordwes van Canberra in die Murrumbidgee uit, 'n takrivier van die Murrayrivier. Die kleiner riviere in die stadsgebied soos die Queanbeyanrivier, Jerrabomberra Creek en Yarralumla Creek mond almal in die Molonglo of Murrumbidgee uit. Die Ginninderra Creek en Tuggeranong Creek voed die Ginninderra- en Tuggeranongdamme.
Neoaves
Die superorde Neoaves is 'n onderverdeling van Neoganthae. Die ander superorde, die sustergroep van Neoaves, is Galloanserae, waaraan eende, swane, ganse en hoenders behoort. Die eerste opdeling binne die nou lewende voëls was die tussen die Paleognathae (die loopvoëls) en die Neognathae (die res van die nou lewende voëlspesies).
Klade
Klade volgens Hackett et al. (2008).
Canberra
Geografie
Die bevolking van die Australiese Hoofstadgebied is merendels in die stadsgebied van Canberra gekonsentreer wat sowat 'n kwart van die totale oppervlakte beslaan. Die plattelandse gedeelte van die Hoofstadgebied behels net 'n klein aantal plase en dorpies met 'n totale bevolking van minder as 2 000 mense. Sowat tien kilometer suidoos van Canberra se middestad en digby die grens van die Hoofstadgebied lê Queanbeyan in Nieu-Suid-Wallis, 'n stad met sowat 36 000 inwoners.
Klimaat
Die hoogste temperatuur wat ooit aangeteken is, was 42,2 °C op 1 Februarie 1968, die laagste -10,0 °C op 11 Julie 1971. Donderbuie kom tussen September en Maart voor, en reënval bereik in die lente en somer hul maksimum.
Harry Richman
Harry Richman (10 Augustus 1895 – 3 November 1972) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Puttin' on the Ritz (1930), The Music Goes 'Round (1936), Kelly and Me (1957), en Cracks (2009).
Memphis Internasionale Lughawe
Memphis Internasionale Lughawe (IATA-kode: MEM, ICAO: KMEM) is 'n groot lughawe 5 km (3 myl) suid van Memphis, die grootste stad in die Amerikaanse deelstaat van Tennessee.
Sense and Sensibility
Sense and Sensibility is die eerste gepubliseerde roman van Jane Austen. Dit het die eerste keer in 1811 verskyn onder die skuilnaam "A Lady". Dit is 'n werk van romantiese fiksie wat afspeel in die suidweste van Engeland, Londen en Kent, en beeld die lewens en liefdes uit van twee susters, Elinor en Marianne Dashwood.
Austen het die eerste konsepontwerp van hierdie roman in briefvorm geskryf, rondom 1795, en dit Elinor and Marianne genoem. Sy het dit uiteindelik in narratiewe vorm oorgeskryf en die titel verander na wat dit vandag as bekend staan.
Hierdie roman is alreeds verskeie kere verwerk in gelyknamige dramatiserings vir film en televisie, insluitend 'n 1981 televisiereeks met regie deur Rodney Bennett, 'n 1995 film met regie deur Ang Lee en 'n draaiboek deur Emma Thompson, en 'n 2008 televisiereeks vir die BBC met regie deur John Alexander en 'n draaiboek deur Andrew Davies.
Ben H. Winters het 'n populêre parodie-roman in 2009 gepubliseer onder die titel Sense and Sensibility and Seamonsters, waarin hy Austen se verhaal kombineer met die mees algemene trope in seemonsterverhale. Austen word as mede-outeur van sy roman gelys.
Joseph Dweba
Joseph Dweba (* 25 Oktober 1995, Carletonville) is ’n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat in die Superrugbyreeks vir die Cheetahs, en in die Curriebeker vir die Vrystaat Cheetahs op haker speel.
Goue Leeus / Suid-Afrikaanse Skole
Dweba se eerste provinsiale verteenwoordiging was in 2011 toe hy vir die Goue Leeus se onder 16-span vir die Grant Khomo-week gekies is.
Twee jaar later het hy dieselfde provinsie by die Craven-week in Polokwane verteenwoordig. Hy het in al drie wedstryde gespeel waaronder die hoofwedstryd teen die Westelike Provinsie. Hy is daarna gekies om vir die Suid-Afrikaanse Skolespan en het in Augustus 2013 wedstryde teen Engeland, Frankryk en Wallis gespeel.
Vrystaat Cheetahs / Suid-Afrika Onder-20
Vir die 2014-seisoen is Dweba na Bloemfontein waar hy hom by die Vrystaat Cheetahs aangesluit het. In daardie jaar is hy ingesluit in die Suid-Afrikaanse o/20-span vir die Junior Wêreldbekertoernooi in Nieu-Seeland. Hy was ’n plaasvervanger in sy span se oorwinning van 33-24 teen Nieu-Seeland en het weer van die bank af in die eindstryd teen Engeland opgedraf, wat Suid-Afrika met 21–20 verloor het. Hy het ook in 2014 vir die Vrystaat se o/19-span in dié ouderdomsgroep se Curriebeker gespeel.
Nadat hy 'n enkele wedstryd vir die Bloemfontein Crusaders in die Gemeenskapsbeker gespeel het, is Dweba ingesluit in die Vrystaat se span vir die 2015 Vodacombeker. Hy het sy provinsiale eersterangse debuut teen die SWD Arende gemaak in ’n wedstryd wat sy span met 17–33 verloor het. Daardie jaar is hy weer ingesluit by die Suid-Afrikaanse o/20-span. Hierdie span het ’n wedstryd teen ’n Varsitybeker-droomspan gespeel met Dweba in die beginspan. Daarna is hy ingesluit in ’n toergroep wat na Argentinië gereis het en waar hy in altwee wedstryde gespeel het. MEt die span se terugkeer uit Argentinië is hy ingesluit in die finale span vir die 2015 Junior Wêreldbekertoernooi in Italië. Suid-Afrika het die toernooi in die derde plek afgesluit met ’n oorwinning teen Frankryk, ’n wedstryd waarin Dweba ’n plaasvervanger was.
Ursula Yovich
Ursula Yovich (gebore 15 November 1977) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Australia (2008) en Around the Block (2013), en in die televisiereeks The Code (2014).
Eksponent
In die wiskunde is 'n eksponent (vanuit Latyns exponere: om buite te plaas) die aantal kere wat die grondtal in 'n magsverheffing met homself vermenigvuldig word om die resultaat te verkry.
Voorbeeld : Hierin is die eksponent 4.
Die wiskundige funksie wat 'n eksponent as 'uitkoms' gee is die logaritme.
Voorbeeld:
Pavee
Alhoewel die meeste Pavee Engelssprekend is, praat 'n minderheid ook Shelta, 'n mengtaal wat op Engels baseer, maar ook baie Iers-Keltiese komponente bevat. Kleiner groepe Pavee het hulle buite Ierland, hul land van oorsprong, gevestig, veral in die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State. Die getal Pavee in die VSA word op sowat 10 000 beraam, waarvan 2 500 in een nedersetting, Murphy Village in die deelstaat Suid-Carolina, saamgetrek is. Hulle is nasate van Ierse immigrante wat hulle hoofsaaklik in die tydperk tussen 1845 en 1860 tydens die Groot Ierse Hongersnood in Noord-Amerika gevestig het.
Nuwejaarspruit (Caledonrivier)
Die Nuwejaarspruit is 'n rivier wat in die Vrystaat, Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Caledonrivier.
Frans Coetzee
Frans Coetzee is ’n Afrikaanse joernalis en skrywer.
Lewe en werk
Frans Coetzee is ’n joernalis verbonde aan Die Volksblad, waar hy later aangestel word as nuusredakteur en redakteur vir die Noord-Kaap-Kontrei. Na aftrede bly hy op Hartenbos, waar hy sy tyd verwyl deur wetenskapfiksie te skryf.
Skryfwerk
Hy skryf ’n soort rillerversameling kortverhale wat hy in 1985 bundel onder die naam “Vir onskuldiges ”. In hierdie verhale verbind hy telkens die alledaagse met die magiese in verwantskap met ’n skrywer soos Roald Dahl. Onskuldiges in alle betekenisse van die woord word ondersoek, terwyl die bisarre deurgaans met die reële vermeng word en die verhale dan gelyktydig op twee vlakke beweeg. Een van die hoogtepunte in die boek is “Skaakmat”, waar die seksuele fiksasie van die ek-verteller uitgebeeld word, net om totaal onkundig (onskuldig) blyk te wees wanneer die seksuele verhouding tussen twee vroue openbaar word. “Rikus en die dinge met die Dukse ” is ’n ruimteverhaal vir die jeug. Rikus is op soek na sy pa wat op een of ander planeet moet wees en word gedwing om ’n noodlanding op Duksa te maak. Hier ontmoet hy drie bevolkingsgroepe wat onverdraagsaam totaal apart woon. Hulle is die Deduksiane wat hardwerkend is maar nooit iets voltooi nie, Reduksiane wat meer wetenskaplik werk en Aduksiane wat net lees. Om sy ruimtetuig herstel te kry, roep Rikus die hulp van al drie groepe in, wat sodoende met mekaar versoen raak.
Amphimedon sulcata
Die spons behoort tot die genus Amphimedon en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Fromont.
Skryf in Afrikaans
Ink.org.za is 'n Afrikaanse webwerf waarop digters, skrywers en liriekskrywers hulle werk kan publiseer. Dit bied 'n platform vir skrywers om blootstelling op die Internet te kry. Kompetisies word gereeld aangebied waartydens pryse gewen kan word. Gala-aande word ook aangebied waar toekennings vir die beste bydrae in elke kategorie gegee word.
Daar is verskeie afdelings waarin lede hulle skryfwerk kan tentoonstel:
E (wiskunde)
Die waarde van e kan ook bereken word deur::
By benadering is die waarde van e:
Johan Barnard
Prof. Johan Barnard (*17 Maart 1923– †7 Maart 2009) was ’n Suid-Afrikaanse geskiedkundige en skrywer. Hy was ’n kundige op die gebied van die Tweede Vryheidsoorlog en was ook ’n stigterslid van die Suid-Afrikaanse Krygshistoriese Vereniging.
Lewe en werk
Barnard was ’n boorling van Calitzdorp in die Kaapkolonie waar hy in 1941 matrikuleer. Hy woon die Universiteit Stellenbosch by en behaal in 1944 die B.A.-graad met Geskiedenis en Aardrykskunde as hoofvakke behaal, met sy ander vakke wat Afrikaans-Nederlands, Engels en Sosiologie insluit. Hy was ’n kranige tennisspeler wat saam met Christoff Muller en Willem Joubert vir die universiteit se eerste span speel wat twee jaar na mekaar die Westelike Provinsie se Groot Uitdaagbeker wen. Terwyl hy op universiteit is, tree hy op as universiteitskorrespondent vir sport vir Die Suiderstem en Die Burger en nadat hy sy graad verwerf sluit hy as voltydse verslaggewer aan by Die Burger se nuusspan, onder redaksie van dr. Phil Weeber. Vanaf 1947 studeer hy op deeltydse basis by die Universiteit van Stellenbosch vir sy M.A.-graad in Geskiedenis, wat hy in 1950 behaal met 'n verhandeling oor Robert Jacob Gordon se loopbaan aan die Kaap (1777–1795) onder studieleiding van dr. P.J. van der Merwe. Hierdie verhandeling word gepubliseer in die Argiefjaarboek vir Suid-Afrikaanse Geskiedenis 1950, deel 1.
Vanaf November 1950 tot 1958 is hy in die Afdeling Oorloggeskiedenis van die Eerste Minister se kantoor in Pretoria werksaam as hoofgeskiedskrywer (Landmagte). Hier is hy lid van die span wat die deelname van die Suid-Afrikaanse Magte aan die Tweede Wêreldoorlog navors en dokumenteer. Self skryf hy manuskripte oor die aandeel van die Eerste en Tweede S.A. Infanteriedivisies in die veldslae in Noord-Afrika in 1941 en 1942. In die jare 1956 en 1957 studeer hy met ’n nagraadse beurs van die British Council onder leiding van professor G.S. Graham aan die Instituut vir Geskiedkundige Navorsing aan die Universiteit van Londen. Sy aanbieding oor generaal Louis Botha tydens een van die klasse ontlok positiewe kommentaar van professor Graham. Hy hervat sy betrekking by die Afdeling Oorloggeskiedenis by sy terugkeer na Suid-Afrika, maar word later in 1958 oorgeplaas na die Departement van Inligting, waar hy redakteur is van die Digest of South African Affairs. Hierna aanvaar hy in 1959 ’n pos as kulturele attaché in Suid-Afrika-huis in Londen, wat hy tot aan die einde van 1961 beklee.
Van 1 Februarie 1962 tot met sy aftrede op 31 Desember 1985 is hy verbonde aan die Departement Geskiedenis van die Universiteit van Suid-Afrika (Unisa), waar hy in 1964 tot senior lektor en in 1970 tot professor bevorder word. In 1982 en verskeie ander korter tydperke neem hy waar as departementshoof. In hierdie tyd reis hy dikwels in die buiteland om te studeer en navorsing te doen. Met ’n beurs van die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing (RGN) doen hy in 1972 verdere navorsing in Londen en hy ontvang ook twee reisbeurse van Unisa, vir wie hy by die tiende en elfde Anglo-American Conference of Historians verteenwoordig. Hy verwerf aan Unisa in 1968 sy D.Litt. et Phil.-graad met ’n proefskrif getiteld Generaal Louis Botha op die Natalse Front, 1899–1900. Hy is in 1966 ’n stigterslid van die Suid-Afrikaanse Krygshistoriese Vereniging en is van April 1979 tot April 1981 voorsitter. By hierdie vereniging lewer hy talle lesings en tree as leier op van die vereniging se toere na geskiedkundige slagvelde. Hy was getroud met Helmien en vier kinders is uit die huwelik gebore. Op Saterdag 7 Maart 2009 is hy in Pretoria oorlede.
Skryfwerk
Hy is die skrywer van die geskiedkundige avontuurverhaal Die vyf swemmers, wat gebaseer is op die ware verhaal van Boeresoldate tydens die Anglo-Boereoorlog. Hulle word gevange geneem en na Ceylon gestuur, vanwaar hulle in die hawe van Colombo ontsnap deur na ’n Russiese troepeskip te swem. Deur Rusland en Europa keer hulle dan terug na die front. Die boek fokus veral op Willie Steyn, een van generaal De Wet se manne en brein agter die ontsnappingsplan. Een van die ander mans is Louw Steytler, later Volksraadslid vir die Nasionale Party, wie se seun Jan in 1959 leier word van die nuutgestigte Progressiewe Party. Barnard skryf ook ’n boek oor Generaal Louis Botha op die Natalse Front 1899–1900. Van sy geskiedkundige artikels verskyn gereeld in publikasies soos die kultuurbylae KultuurKroniek van Die Burger, Kommando, Military History en Historia, terwyl hy ook bydraes lewer tot die ABO Gedenkboek vir Vryheid en vir Reg onder redaksie van Marthinus van Bart en Leopold Scholtz.
Carlos Parreira
Carlos Alberto Gomes Parreira (gebore op 27 Februarie 1943 in Rio de Janeiro) is 'n Brasiliaanse sokkerafrigter.
Johan Barnard
Eerbewyse
Hy word verkies tot lewenslange erelid van die Suid-Afrikaanse Krygshistoriese Vereniging.
Carlos Parreira
Hy staan bekend as een van slegs twee afrigters wat vyf lande na 'n Sokker-Wêreldbeker gelei het:
Guernésiais
duimnael|Titelblad van Les Chànts du Draïn Rimeux (Die lied van die laaste digter) (1884) deur ) deur Denys Corbet, so genoem aangesien Corbet gedink het dat hy die laaste persoon sou wees om in Guernesiais te skryf duimnael|Kaart wat Guernsey se ligging ten opsigte van Engeland en Frankryk aantoon duimnael|George Métivier, Guernésiais skrywer met die bynaam Guernsey Burns
Jan Adele
Jan Adele (1936 – 27 Februarie 2000) was 'n Australiese aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente High Tide (1987), Where the Outback Ends (1989), Fatal Bond (1991), en The Sum of Us (1994).
Guernésiais
duimnael|Dgèrnésiais boaan die lys van verwelkomings boodskappe by Guernsey se toerisme kantoor in St. Peter Port
Carlos Parreira
Die Serwiese afrigter Bora Milutinović lei ook vyf verskillende lande na die Wêreldbeker, maar word tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998 as afrigter ontslaan.
Guernésiais
Guernésiais is tot 'n mate onderling verstaanbaar met Jèrriais wat in Jersey gepraat word en Normandies van die vasteland gedeelte van Normandië in Frankryk. Guernésiais is die naaste aan die Normandiese dialek van La Hague in die Cotentinskiereiland. Guernésiais is minder deur Frans beïnvloed as Jèrriais, maar is weer tot 'n groter mate deur Engels beïnvloed. Nuwe woorde is ingevoer vir moderne verskynsels soos le bike, le lorry en le gas-cooker. Die kontak tussen Engels en Guernésiais beïnvloed oënskynlik ook die grammatika van die dialek. Dit kan gesien word in die plasing van die byvoeglike naamwoord voor die selfstandige naamwoord.
Carlos Parreira
Parreira rig die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan van 2007 tot April 2008 af waarna hy uit die pos bedank. Op 22 Oktober 2009 word aangekondig dat hy weer as afrigter van die Suid-Afrikaanse span sal optree.
Op 22 Junie 2010 kondig hy sy uittrede aan. Hy sal sy pos op 15 Julie, die dag waarop sy kontrak verstryk, verlaat. Suid-Afrika is die eerste gasheerland in die geskiedenis wat tydens die groepsfase uitgeskakel is.
Guernésiais
Daar is 'n ryk digtradisie in Guernésiais. Guernésiais liedjies is deur die see, kleurvolle idiome, tradisionele volksverhale, so wel as die natuurskoon van die eiland geïnspireer. Die eiland se bekendste digter was Georges Métivier (1790–1881), 'n tydgenoot van Victor Hugo, wat plaaslike digters beïnvloed en geïnspireer het om hulle tradisionele digkuns te druk en publiseer. Métivier het plekname, voël- en dierename, tradisionele gesegdes en oorvertelde fragmente van middeleeuse poësie gemeng om sy Rimes Guernesiaises (1831) te skep. Que l'lingo seit bouan ou mauvais / J'pâlron coum 'nou pâlait autefais (of die “lingo” goed of sleg is, gaan ek praat soos ons destyds gepraat het), het Métivier geskryf.
Guernésiais het nog altyd 'n laer status as standaard Frans en terwyl eersgenoemde baie keer sommer kortweg patois genoem word, word na Standaard Frans as bon français (Letterlik goeie Frans) verwys. Guernsey is vandag grootliks verengels en Guernésiais is tans ernstig bedreig en dit loop gevaar om in die volgende paar dekades uit te sterf.
Geskiedenis en status
Guernsey se kultuur en taal is 'n resultaat van die eiland se geografiese ligging en geskiedenis. Die eiland is 130 km van Weymouth, die naaste hawe in Engeland en slegs 50 km van Dielette die naaste hawe in Frankryk af geleë. Guernsey was ook op verskillende tye deel van beide nasies. Die Kanaaleilande is in 933 deur Normandië geannekseer en die eilande se verhouding met Engeland het in 1066 begin toe Hertog Willem van Normandië Engeland oorwin het. Koning John het die vasteland gedeelte van Normandië aan Philip Augustus van Frankryk verloor in 1204, maar die Kanaaleilande het lojaal gebly aan die Engelse Kroon waarvoor hulle vergoed is met outonomie en belastingvoordele. Die eilande was strategies belangrik en het tot teen die 19de eeu talle aanvalle uit Frankryk trotseer.
Normandiese Bloeitydperk en invoer van Standaard Frans en Engels
Hoewel Engels 'n relatief nuwe aankomeling op die eiland is het dit Guernésiais en Frans in die afgelope 200 jaar grootliks verplaas en het dit van 'n minderheidstaal drie generasies terug uitgebrei tot 'n situasie waar die eiland tans so te sê heeltemal verengels is en Guernésiais ernstig bedreig is. Te vore was Guernésiais die lingua franca wat deur die meerderheid op die eiland gebruik is terwyl standaard Frans as die hoëtaal vir amptelike doeleindes gebruik is. Engels het Frans reeds in die vroeë 19de eeu in die hoëtaal posisie begin verplaas. oorsake van die Engelse invloed sluit in die Napoleontiese Oorloë wat groot getaale Engelse soldate na die eiland gebring het, die deelname van Guernsey vrywilligers aan die Eerste Wêreldoorlog en die ontruiming van 'n groot deel van die bevolking tydens die en in besonder die skoolgaande bevolking tydens die Tweede Wêreldoorlog.
In die middeleeue was Normandies 'n belangrike internasionale taal wat in Frankryk, Engeland en Italië gebruik is. Daar is 'n aansienlike hoeveelheid lieratuur daarin geprodseer waaronder die bekendste Le Chanson de Roland, Le Roman de Rou en Le Roman de Brut is. In Engeland was Anglo-Normandies die taal van die elite van die 11de tot die 14de eeu en is dit vir gebruik tot die 16de eeu vir regsdoeleindes gebruik.
Romantiese Herlewing en Guernésiais Literatuur
Tot die einde van die 19de eeu was die inwoners van Guernsey, soos meeste ander mense in die wêreld, ongelettered. Mense wat wel gelettered was, het gewoonlik ook standaard Frans gepraat wat die indruk dat Guernésiais 'n dialek van ongeletterde kleinboer was verder gevestig het. Guernésiais is dan ook nie waardig geag om as skryftaal te gebruik nie tot met die Romantieke herlewing waar belangstelling in plaaslike streektale en volkverhale aangewakker is nie. Guernésiais was dan ook die eerste weergawe van Normandies om geskryf te word. Dit was egter nie die begin van 'n groot renaissance van Normandies kultuur nie.
Die twee hoof Guernésiais outeurs van die tydperk was George Métivier (1790–1881) – met die bynaam Guernsey Burns, en Denys Corbet. Métivier was 'n tydgenoot van Victor Hugo, wat plaaslike digters beïnvloed en geïnspireer het om hulle tradisionele digkuns te druk en publiseer. Hoewel hulle die gevaar van verengelsing waargeneem het, het hulle hulle daarop toegespits om die gees van Guernésiais in digkuns te bewaar eerder as om geletterdheid in die streekstaal te bevorder. Corbet het selfs sy hoof bundel Le Chant du draïn rimeux, ‘die lied van die laaste digter’ (1884) genoem aangesien hy gedink het dat hy die laaste persoon sou wees om in Guernésiais te skryf. Corbet is die bekendste vir sy gedigte, veral die epiese L'Touar de Guernesy, 'n picaresque toer van die parogieë (gemeentes) van Guernesy. As redakteur van die Franse koerant Le Bailliage, het hy ook prosa rubrieke in Dgèrnésiais onder die pennaam Badlagoule ("chatterbox") geskryf. Corbet se voorbeeld is egter gevolg deur talle andere soos Tam Lenfestey (1818–1885), T.H. Mahy, Nico Guilbert en R. H Tourtel. Métivier het wel die eerste woordeboek van die Normandiese taal in die Kanaal-Eilande, die Dictionnaire Franco-Normand (1870) geproduseer. Dit het die eerste standaard ortografie gevestig wat later aangepas en gemoderniseer is. Onder sy poëtiese werk tel Rimes Guernésiaises wat in 1831 gepubliseer is. Prins Louis Lucien Bonaparte het ook 'n vertaling deur Métivier van die Gelykenis van die saaier in Guernésiais in 1863 gepubliseer as deel van sy filologiese navorsing.
Tweede Wêreldoorlog en Onderigtaal
Die omgangstaal op Guernsey was egter steeds Guernésiais tot met die massa ontruiming van Guernsey kinders na die Britse vasteland tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hoewel baie van die generasie na die oorlog na die eiland teruggekeer het, het die vyf jaar lange verwydering uit 'n Guernésiais taalomgewing veroorsaak dat 'n generasie kinders nie ten volle Guernésiais magtig was. Die gebeurtenis, gekoppel met grootskaalse immigrasie na en van die eiland het daartoe gelei dat daar min gesinne wat met twee Guernsey-sprekende ouers wat die taal aan hulle kinders kon oordra.
Guernésiais is nooit in die onderwys as onderrigtaal gebruik of as vak aangebied nie. Toe verpligte laerskool onderwys in 1900 ingevoer is, is Engels gekies as onderrigmedium. Tot op daardie stadium is Standaard Frans vir meeste onderwys gebruik. Tot die 1950's was dit algemeen vir kinders om Guernésiais te praat tot hulle skool begin gaan het. Die gebruik van Engels as onderrigmedium het 'n geweldig effek op taalhoudings en gebruike gehad. Dit het onderliggende indrukke dat Guernésiais slegs 'n kleinboer dialek, geskik slegs vir ongeletterdes, bevestig. Kinders wat nie kon Engels praat nie het swaar gekry op skool wat daartoe gelei het dat ouers begin het om tuis Engels te praat om hulle kinders voor te berei en hulle kinders te beskerm. Die dominante enkeltaal ideologie wat geheers het en 'n gebrek aan kennis het beteken dat additiewe tweetaligheid nie eers oorweeg is nie. Tweetaligheid is inderwaarheid as 'n stremming beskou. Byna geen kinders het meer Guernésiais geleer nie en binne twee generasies is Guernésiais in meeste gesinne nie meer tuis gebruik nie.
Huidige status
Van die klein aantal sprekers blyk dit dat ten minste 25% die taal minder as een keer per week praat. Hoewel daar 'n gemeenskap van afgetrede Guernésiais sprekers is wat die taal vir hulle sosiale lewe gebruik, is baie sprekers geïsoleer en het die mense waarmee hulle kon praat gesterf. Baie eilandbewoners assosieer die ou taal en kultuur met armoede en agterlikheid en baie sien nie meer 'n sterk verband tussen die Guernésiais taal en Guernsey identiteit nie. Benwens 'n gebrek aan sterk identiteit ly die taal ook aan 'n gebrek aan selfvertroue na eeue van lae status.
Guernésiais het nouliks ontwikkel in die afgelope vyftig jaar. Daar is byna geen nuwe terminologie tot die taal toegevoeg nie en daar is geen Guernésiais woorde vir konsepte soos yskas of badkamer nie en die Engelse woorde ‘refrigerator’ en ‘bathroom’ word net so gebruik. Voor die Tweede Wêreldoorlog is woorde vir nuwe konsepte aangepas en het dit 'n Guernésiais aangeneem, soos byvoorbeeld le moto (kar teenoor Frans:la voiture of l’auto en Engels:car of motor, in Frans word le moto vir motorfiets gebruik), le baïce (fiets teenoor Frans:la bicyclette of le vélo en Engels: bicycle). Onder taalaktiviste word daar gedebatteer of taalvernuwing op grond van die aanpassing van Engelse of Franse woorde moet gebeur.
Groepe wat hulle vir die behoud en herlewing van Guernésiais beywer, soos les Ravigotteurs, voel dat Guernésiais op skool aangebied moet word en dat standaardisering en modernisering noodsaaklik is. Daar word wel soms pogings aangewend om die breuk tussen taal en kulturele identiteit teë te werk. Ingrypings sluit in beginnersklasse in Guernésiais wat deur die Coumité de la Culture Guernesiaise aangebied word, die instandhou 'n versameling Guernésiais boeke by die Priaulx Heritage Library insluitend die eerste woordeboek wat in die 19de eeu geskryf is – die versamling het egter slegs een boek wat op kinders gemik is Jimmain Va à la Banque wat deur Les Ravigotteurs uitgegee is.
'n Groot probleem vir baie minderheidstale is dat die dominant so gevestig is dat geen nut vir die geskrewe weergawe van die minderheidstaal gesien word nie. Die mark vir Guernésiais is ook baie klein en publikasies is slegs lewensvatbaar met subsidies. In Guernsey toon die regering agter geen belangstelling in die red van die taal nie en publiseer La Société Guernesiaise slegs 'n paar werke waarvan die drukwerk deur die outeurs self of vriende befonds word.
Die toekoms vir Guernésiais lyk nie goed nie ten spyte van werk deur organisasies soos Les Ravigotteurs en La Société Guernesiaise. Die Guernsey se gebrek aan belangstelling en die sterk invloed wat Engels as onderwys taal het beteken dat indien die status van die taal en standardisasie nie aangespreek word nie die taal waarskynlik in die volgende vyftig jaar sal uitsterf.
Ondanks die historiese ontwikkeling van die Normandiese tale glo baie mense nie dat Dgèrnésiais 'n taal in eie reg is nie en beskou dit as 'n dialek van Frans. Aangesien die skryfstelsel van Guernésiais op dié van Frans gegrond is kan 'n Franse spreker heelwat geskrewe Dgèrnésiais verstaan.
Taaleienskappe
Normadiese Frans het 'n groot invloed op die Germaanse taal Engels gehad en daar word geskat dat so veel as 28,3% van die woordeskat in die Oxford English Dictionary uit Normandiese Frans kom teenoor 27% uit Angel-Saksies. Guernésiais bevat baie Oudfranse woorde wat kognate is met Engelse woorde wat intussen Frans uitgesterf het Voorbeelde sluit in coppe (Engels: cup, koppie), courtaines (Engels: curtains, gordyne), cotte (Engels: coat, jas). Daar is ander subtiele verskille tussen Guernésiais en Frans. Die woord vir bome is wel die selfde in die twee tale (arbres), maar in Guernesiais (soos in Latyn) is dit vroulik, terwyl dit in Frans manlik is. baie meer byvoeglike naamwoorde kom in Guernésiais voor die selfstandige naamwoord as in Frans. Werkwoorde word ander vervoeg. Die eerste persoon enkelvoud (je, ek) word byvoorbeeld saam met 'n meervoud werkwoord vir ‘ons’ gebruik: b.v.. j’allaons vir ‘ons gaan’ in plaas nous allons in Frans. Dit word egter al hoe meer vervang met die onpersoonlik voornaamwoord nou wat ekwivalent is aan die Franse woord on eerder as nous wat dan saam met 'n derde persoon enkelvoud werkwoord gebruik word; ‘ons gaan’ word dan nou vo.
Die tye verskil ook met taalkontak verskynsels soos 'n plus infinitive vir die continuous form. Die tye is ook besig om te vereenvoudig met groter gebruik van die vrom s’en allaïr (to be going to) in plaas van die toekomende tyd. In Guernésiais val woordklem gewoonlik op die eerste lettergreep. Soos ander Normandiese Franse variëteite behou dit baie van die ou Normandiese fonologiese eienskappe soos die gebruik van /k/ in woorde waar Moderne Frans /š/ sou gebruik (b.v. Guernésiais: la vaque teenoor Frans: la vache). Leksikale items wat uit Moderne Frans verdwyn het bly behoue in Guernésiais – byvoorbeeld choir ‘om te val’ en devaler ‘om af te gaan’ is nie in Guernésiais vervang met die Franse tomber en descendre nie. Die verminderde gebruik van nasale klanke en grootskaalse gebruik van diftonge onderskei Guernésiais ook ten opsigte van sy Normandiese Franse familie: byvoorbeeld in plaas van die geslote /e/ klanke van Moderne Franse woordeindes soos -er, -é en -ez gebruik Guernésiais /ai/.