cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ietermago
Etimologie
Die naam "ietermago" is waarskynlik afkomstig van Tswana: machocho ("mier") of magogwe ("ratel"). Die woordvorming van "ietermago", asook die habitat en rol van die dier in die bygelowe van inheemse Suid-Afrikaanse stamme, ondersteun dié herkoms van die woord.
Voorgeskiedenis
Ietermago's het reeds miljoene jare gelede voorgekom en was vroeër meer wydverspreid as vandag. Ietermagofossiele wat uit die Oligoseen en Mioseen dateer is in Europa gevind. Ook in Asië, waar die dier tans nog voorkom, is fossiele gevind wat uit die Pleistoseen dateer.
In Afrika is daar slegs een fossiel gevind, moontlik dié van Smutsia temminckii, in die Nelsongrot naby Plettenbergbaai. Dié fossiel dateer uit die Laat Pleistoseen.
'n Onlangse groot filogenetiese ontleding wat fossiele asook huidige soogdiere beskou het, het die Pholidota as 'n sustergroep van die Carnivora geplaas, kyk Halliday, 2015. Dit sluit ook Eurotamandua in, 'n fossiel wat in Europa gevind is en baie soos 'n Suid-Amerikaanse tamandua (miervreter) lyk. Dit is eers as 'n lid van die Xenarthra gesien, wat talle navorsers verbaas het, omdat dit 'n Suid-Amerikaanse groep is en nie 'n Europese een nie. Daar is later gedink dat dit tot 'n orde "Afredentata" behoort wat tot die Afrotheria sou behoort. 'n Posisie binne die Pholidota en dus die noordelike Laurasiatheria as 'n ietermago sonder skubbe maak meer sin.
Kladogram
'n Vereenvoudigde kladogram na Halliday
Identifisering
Die verskillende spesies lyk baie op mekaar en verskil net bietjie in bou en lengte. Die algemene ietermago het 'n langwerpige liggaam, met 'n rug, pote en stert wat met geelbruin, grysbruin of donkerbruin skubbe bedek is. Dié skubbe is gemaak van keratien (ook bekend as "horingstof"), dieselfde materiaal waarvan 'n mens se vingernaels en die kloue van viervoeters gemaak is. 'n Pasgebore ietermago se skubbe is sag, maar verhard namate die dier ouer word. Die skubbe oorvleuel mekaar. Slegs die kop, keel, pens en binnekant van die pote is nie met skubbe bedek nie, maar met hare.
'n Ietermago het 'n klein, silindriese kop met swakontwikkelde, beweegbare kake. Die dier het geen tande nie, maar wel 'n lang, klewerige rekbare tong, wat tot in die buikholte strek. Groot ietermago's kan hulle tonge sover as 40 cm na buite strek. Ietermaggogge se uitwendige ore is baie klein, of heeltemal afwesig; hulle gesigsvermoë is beperk, maar hulle het goed ontwikkelde reuk-, smaak- en gehoorsintuie. Die voorpote is aansienlik kleiner as die agterpote en het sterk kloue waarmee mier- en termietneste oopgebreek kan word. Die voorpote is egter te klein om die dier se gewig ten volle te ondersteun en 'n ietermago hardloop dus op sy agterpote.
Boombewonerspesies besit 'n stert wat langer is as die liggaam self. Die stert het 'n kaal strook aan die einde wat as 'n klou- of grypledemaat gebruik kan word tydens boomklim. Grondbewoners het nie hierdie kaal strook nie en hulle sterte is heeltemal met skubbe bedek, asook 'n bietjie korter as die liggaam self.
Die reuse-ietermago is die grootste spesie, met 'n liggaam tussen 75 en 80 cm en 'n stert tussen 55 tot 65 cm.
Verspreiding
Elke spesie het 'n spesifieke verspreidingsgebied en dié is dan ook soms aan die naam te sien, bv. die Indiese ietermago (Manis crassicaudata), wat in Indië en Sri Lanka voorkom. Die Chinese ietermago, Manis pentadactyla, is inheems tot Formosa en Suid-China, terwyl die Maleise ietermago, Manis javanica, op die Maleise Skiereiland, in Birma, Indo-China, Laos, Sumatra en Borneo aangetref word. Die Filippynse ietermago, Manis culionensis, kom op die Filippynse eilande Palawan en Culion voor.
Die ander vier spesies word almal in Afrika aangetref. Die Suider-Afrikaanse ietermago (Smutsia temminckii) word in die ooste en suide van Afrika aangetref, van die Kaapland tot in Ethiopië. Die reuse-ietermago verkies reënwoude en bewoon 'n streek met die ewenaar langs, van Wes-Afrika tot in Oeganda. Die Suid-Afrikaans ietermago en die reuse-ietermago (Smutsia gigantea) is altwee grondbewoners, terwyl die ander twee Afrika-spesies boombewoners is. Die boom-ietermago (Phataginus tricuspis) is 'n klein ietermago wat in tropiese reënwoude aangetref word van Senegal tot Wes-Kenia en suid tot in Zambië. Die langstert-ietermago (Phataginus tetradactyla) is ook 'n liefhebber van reënwoude en kom suid van die Sahara voor, maar nie so ver suid as die Suider-Afrikaanse ietermago nie.
George Brasno
George Brasno (23 Desember 1911 – 15 Augustus 1982) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Mighty Barnum (1934), Charlie Chan at the Circus (1936), en Little Miss Broadway (1938).
Acarnus bergquistae
Acarnus bergquistae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acarnus en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1991 deur Van Soest, Hooper & Hiemstra.
Rolstoelresies
Rolstoelresies is 'n sport vir gestremde atlete waar rolstoele vir baan- en padwedlope ingespan word.
Rolstoelresies is oop vir atlete met enige kwalifiserende tipe gestremdheid: geamputeerde ledemate, rugmurgbeserings, serebrale gestremdheid en swaksiendheid (gekombineer met 'n ander gestremdheid). Atlete word in ooreenstemming met die aard en erns van hul gestremdheid of kombinasie van gestremdhede geklassifiseer. Die belangrikste kompetisies is die Paralimpiese Spele wat sedert 1960 vir rolstoelatlete voorsiening maak.
Soos naellope, word Rolstoel-wedrenne op 'n baan of as 'n padwedloop beoefen. Die atlete kompeteer in gespesialiseerde rolstoele wat 'n spoed van 30 km/h of meer kan bereik.
Erica umbonata
Erica umbonata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort.
Bandwydte
Bandwydte (soms ook bandbreedte genoem) is 'n maatstaf vir die hoeveelheid data (inligting) wat op een slag oor 'n bepaalde kanaal, soos byvoorbeeld 'n internet-verbinding of 'n oudio-video-koppelvlak, gestuur kan word. Die oordragsnelheid word in bisse per sekonde gemeet (afkorting: bps).
Lys van afgeleides
Saam met integrasie vorm differensiasie die hoofbewerkings van kalkulus. In die onderstaande lys is f en g differensieerbare funksies van die reële getal s. c is ook 'n reële getal.
Hierdie lys van afgeleides is voldoende om enige elementêre funksie te differensieer.
Aantekeninge
Pochodna funkcji
Lys van burgemeesters van Tel Aviv
Hierdie is 'n lys van burgemeesters van Tel Aviv. Hierdie Israelse nedersetting is in 1909 gestig en sedert 1922 'n stad.
Champ-de-Mars (Montreal)
Die Champ-de-Mars is 'n stadspark in die Kanadese metropool Montreal. Die park net voor die Raadsaal van Montreal is vroeër vir militêre parades gebruik, en hier kan nog oorblyfsels van die stad se ou versterking besigtig word.
Chloé Hollings
Chloé Hollings is 'n Frans-Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Valerian and the City of a Thousand Planets (2017).
Acarnus bicladotylotus
Acarnus bicladotylotus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
2001: A Space Odyssey (rolprent)
2001: A Space Odyssey is 'n deurbraakrolprent in spesiale effekte wat in 1968 uitgereik is. Die regisseur, Stanley Kubrick, het optiese en meganiese effekte gebruik om sy buitenste ruimte-epos te skep en dit bly die teksboek van nie-digitale effekte. Blykbaar wou Kubrick die blouskermproses vermy en het hy die tegnieke van die stilrolprentera gebruik waar die rolprente teruggedraai is, geblok is, ensovoorts. In 'n sekere sin is die rolprent met die hand gemaak.
Die effekte aan die einde van die rolprent wat lyk asof dit digitaal is, is verkry deur gebruik te maak van 'n "slit-scan"-kamera wat 'n vertikale rol kunswerke - pop kuns, rekenaar- en bedradingsdiagramme en argitektoniese tekeninge - oor verskillende afstande (van vyf meter tot twee sentimeter) verfilm het. Nadat dit gefotografeer is, is dit teen hoë spoed geprojekteer om 'n duiselingeffek te skep. Hierdie spesiale effekte het 'n Oscar verdien.
Jan Celliers
Genl. Johannes Gerhardus Celliers (Fraserburg, 21 Julie 1861 – 9 Januarie 1931) was 'n generaal aan Boerekant in die Tweede Vryheidsoorlog.
Hoewel hy op Fraserburg in die Karoo gebore is, het hy reeds as jongeling in Transvaal gaan woon waar hy in 1880/'81 saam met die Marico-burgers aan die Eerste Vryheidsoorlog deelgeneem het. Met die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog was hy aan die Krugersdorpse polisie verbonde en het hy aktief aan die oorlog deelgeneem. Die wyse waarop hierdie Boeregeneraal die Britse kanonniers buite aksie gestel het, het hom wyd bekendgemaak. Hy het ook bekendgestaan as die vader van die aanvalsmetode om in volle jaaggalop te skiet.
Hy was ook betrokke toe die Verdrag van Vereeniging geteken is.
15 April
15 April is die 105 ste dag van die jaar in die Gregorian Kalender (106ste in 'n skrikkeljaar). Daar is nog 260 dae in hierdie jaar.
Boerperd
'n Boerperd is 'n perderas wat in Suid-Afrika ontstaan het en gewild is as 'n sportperd, gemaklike ryperd en werkende plaasperd.
Geskiedenis
Die geskiedenis van die boerperd is bykans so oud soos dié van die Westerse beskawing in Suider-Afrika en dateer van 1653 toe die Nederlands Oos-Indiese Kompanjie die eerste perde die land binnegebring het. Perde is nie inheems aan Suider-Afrika nie.
Jan van Riebeeck tot en met die Groot Trek (1652–1836)
Die eerste perde is tydens Jan van Riebeeck se heerskappy oor die Kaap vanaf Java ingevoer. Vryburgers kon vir die eerste keer in 1665 perde van die Oos-Indiese Kompanjie aankoop.
As gevolg van inteling, is Persiese Arabiere ingevoer en ongeveer 150 jaar lank met die bestaande perde ingeteel. Sodoende het 'n eiesoortige perd, bekend as die Kaapse perd, ontwikkel.
Andalusiërs en Isabelle-perde land in 1793 in die Kaap. Dit is egter onwaarskynlik dat hierdie perde 'n beduidende invloed op die bestaande perdbevolking gehad het.
Reeds tussen 1750 en 1800 was die Kaapse perde bekend vir hul uithouvermoë en gesog vir militêre doeleindes. Lord Charles Somerset het die telingsproses verder verbeter en gestimuleer deur volbloed hingste in te voer. Die Kaapse perd het dus binne 150 jaar ontwikkel tot 'n eiesoortige ras en was wêreldwyd bekend en gesog as 'n militêre perd. Kaapse perde is uitgevoer na talle lande, onder meer Indië en Australië.
Die Groot Trek en die begin van die Tweede Vryheidsoorlog (1836–1899)
Die Kaapse perd het gedurende die eerste jare van die Groot Trek onveranderd gebly. In die tweede helfte van die eeu is verskeie perderasse na die Kaap en Boererepublieke ingevoer, wat weer 'n invloed op die boerperd kon uitoefen, veral in die Kaap. Ingevoerde perde het Vlaamse hingste, Hackneys, Norfolk Trotters en Cleveland Bays ingesluit.
Keefe Brasselle
Keefe Brasselle (7 Februarie 1923 – 7 Julie 1981) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Not Wanted (1949), A Place in the Sun (1951), en The Eddie Cantor Story (1953), en in die televisiereeks The Cara Williams Show (1964).
Boerperd
Die Anglo-Boereoorlog
Die oorlog het die stamina, gehardheid en beweeglikheid van die Boerperd onderskraag. Die perde moes onder moeilike omstandighede van die veld af lewe, en duisende het gevrek.
Tydens die oorlog is groot tekorte aan perde beleef en perde is in duisende na Suid Afrika ingevoer uit talle wêrelddele. Die Britte het perde ingevoer vanaf onder meer Oostenryk, Australasië, die Verenigde Koninkryk, Suid-Amerika, Kanada en die Verenigde State van Amerika vir die oorlog.
Die omstandighede in Afrika was egter baie van hierdie perde nie goedgesind nie en talle is dood aan die gevreesde Afrikaperdesiekte, bosluiskoors, slaapsiekte (trypanosomiasis), uitputting, die elemente of bloot honger en dors. "Gesoute" perde was perde wat vanaf Suid-Afrika af was met 'n tipe van weerstand teen die siektes en aangepas was by die land se omstandighede; hierdie perde was van hoë waarde gedurende die oorlog (vanaf £50 pond in daardie tyd). 'n Man op kommando sonder 'n perd het omtrent seker gevangenisskap, in dien nie erger, nie beteken. 'n Goeie, geharde perd was van kardinale belang in die oorlog. In Genl. Christiaan de Wet se woorde was 'n man sonder 'n perd net 'n halwe man.
Ná die oorlog is amper geen van die perde terug na hulle oorspronklike lande toe nie en die Britse mag het nog oor 131 000 perde op hulle boeke gehad van die Oorlogskantoor en nog 28 700 siek of gewonde perde in die berede eenhede. Omtrent 9 500 van hierdie perde is van kant gemaak uit vrees vir oordraagbare siektes, maar dit het hulle steeds gelaat met 120 500 perde uit die buiteland. Die oorblywende perde is toe aan die boere in die omgewing om die berede kwartiere verkoop tussen 1 Junie 1902 en 28 Februarie 1903. So het die perde, voorheen gewoond aan die groen weivelde van Ierland of Engeland, die grasvelde van Asië en Middel-Europa en die pampas en velde van Amerika, hul tuiste in Afrika gevind. So het die oorlog die hele genepoel van die Suid Afrikaanse perde getransformeer.
Van die Tweede Vryheidsoorlog tot die hede
Die Eerste Wêreldoorlog en die koms van die bakkie het heelwat bygedra tot die afname in boerperd getalle. Die era van die perd soos mense dit geken het voor die oorlog, was verby. Meganisasie het die behoefte aan perde aansienlik laat afneem.
In 1949 is Telersverenigings gestig en ras bestuur gesentraliseer om die ras lewend te hou, bepaalde standaarde in plek te hou en om die getalle aan te vul. Die eerste boerperd-proewe is in 1955 gehou en die beweging het so momentum en gewildheid verwerf.
Teen 1970 was daar 'n aantal telers wat die bloedlyne wou verbeter, terwyl 'n aantal tradisionaliste die ras onveranderd wou behou. In 1973 is die Boerperdgenootskap gestig en vir die eerste keer is 'n rasstandaard saamgestel vir die hetrogene mengsel van talle rasse, saamgeweef oor drie eeue: Javaanse ponies, verskeie Amerikaanse perde, onder meer die saalperd, Arabiere, Cleveland Bays, Hackneys, Andulsiërs, Friese/Vlaame, Persiese perde, Marokkaanse Berbers en Engelse volbloed perde het almal 'n rol gespeel in die vorming van die Boerperd, Maar verskillende idees en ideale het gelei tot die ontstaan van twee uiteenlopende groepe telers. Die een groep wou die ras onveranderd laat bly en die tweede groep het eienskappe bygeteel, deur om die Boerperd in 'n kruisteel program te gebruik saam met die Amerikaanse Saalperde (veral die hoogtrappende 5Gang skouperde wat ingevoer is van Tennessee en Kentucky af) sonder om van die oorspronklike eienskappe te laat wegval. So in 1977 is die eerste hernoem van die Historiese Boerperd en die laasgenoemde perde het bekend geword as die Kaapse boerperd wat in 1981 deur die Suid-Afrikaanse Studboek as ras aanvaar is.
Die Kaapse Boerperd
Hoogte: Meduim hoogte tussen 14.2 – 16hh
Kleur: Meestal Swart, Bruin, Vos of Grys.
Bouvorm: Sterk sonder om lomp te wees met kwaliteit veral die bene, met uithou vermoee en vlugvoetig. Hulle het 'n trotse kop en hoe rol beweging.
Kenmerke: Goeie temprament, styl, aksie en gehardheid.
In 1993 het die Genootskap besef dat die Kaapse Boerperd besig was om sy identiteit te verloor. 'n Besluit was geneem om sekere hingste te nomineer van ander rasse om seker kenmerke in die ras te verbeter. In 1994 is 8 hingste genomineer en geïnspekteer deur 'n spesiaal aangestelde keurder. Die afstammelinge van hierdie hingste het die studboek betree as F1 diere. Die Genootskap het die normale opgraderings sisteem gebruik en geen dier kon geregistreer geword het sonder om eers goed gekeur te word nie. In 1999 is die boeke toegemaak en geen buite bloed is toe gelaat nie en die Kaapse Boerperd is as inheemse ontwikkelde ras verklaar.
Die Kaapse Boerperd moet gemaklik ry in al sy gange en moenie sy ruiter moeg maak nie. Dit is ook belangrik dat die perd genoeg aksie en sierlikheid het om gemaklik in die skouring in te pas in ry en teelklasse. 'n Kaapse Boerperd mag oor baie kwaliteit beskik as ook 'n vurige houding maar op streng voorwaarde dat dit die ras voorwaardes van bouvorm en tipe het. Diere moet liefs op 'n gewone staan vertoon word en nie gestrek nie. Die perde het 'n goeie temperament en kan gemaklik gery word in aksie en styl. Hulle is redelik gehard en baie aanpasbaar. Buiten die arenas waar hulle deelneem aan 3-Gang, 5-Gang en tuigklasse word hulle ook gebruik in Dessage, Showjumping, Western, Uithouritte en as plesier perde. By die skoue is daar ook ruiterklasse in "Standardseat" en "Saddleseat" by skoue.
Die ras word gebruik as werks-, plesier- en skouperd.
Die SA Boerperd
Hoogte: Hoogtes wissel in die ras, minimum hoogte 13.3hh vir merries en 14.2 vir hingste, party staan so hoog as 16hh+.
Kleur: Meestal bruin (bay), vos, swart en grys maar ook palomino, dun, buckskin en roan. Daar word teen oordadige wit merke gediskrimineer en Cremello’s,  bont (paint), perde met blou oë of gekolde (spotted) perde word nie aanvaar vir registrasie nie.
Bouvorm: Die SA Boerperd is 'n gebalanseerde dier, wakker, vol kwaliteit en adellik in voorkoms. Die kop moet oor kwaliteit beskik met groot, vol, blink en helder oë, middelmatige lengte, skerp gepunt en redelik naby aanmekaar ore, elastiese neusvleuls en 'n prominente ken. Die mooi gevormde, buigbare en fyn-besnede, middelmatige lang nek moet goed ingeplaas wees. Die skouer diep wat skuins in die rug aansluit. Die maanhare en stert het 'n effense krul. Die rug moet kort, sterk en gespierd wees en die bene moet droog wees, sterk en goed gespierd met harde hoewe en reguit na vorentoe beweeg as van agter of voor gesien word. Die agterstewe is goed gespierd, lank en sterk tot by die dy en van agter beskou vertoon dit breed en rond.
Wanneer is 'n Boerperd 'n SA Boerperd?
Beide ouers van 'n SA Boerperd moet geregistreerd wees by SA Stamboek en DNS toetse is 'n voorvereiste om 'n vul te kan registreer. Perde wat as vulboek geregistreer is by die S.A Boerperd-genootskap word van die ouderdom van 2½ jaar oud af voor keuring gebring. As die dier aan die minimum ras standaarde voldoen in terme van beweging, bouvorm en hoogte word die perd dan “gekeur” en die kenmerkende SA Boerperd brandmerk word dan op die perd se regterboud aangebring, dis 'n hoefyster met 'n “B” in (sien die foto aan die kant). Aan die linkerkant van die boud is daar gewoonlik 'n kuddebrand bv: ELC is Lang-Carelstoet, PG is Hoefstraalstoet en RG is Rooigrasstoet ens. Perde word ook getatoeëer of kry 'n mikroskyfie vir identifikasie.
Die SA Boerperd van vandag
Die dae waar die SA Boerperd as meestal werksperd gedien het is in vandag se dae meestal iets van die verlede. Die afgelope paar jaar het die SA Boerperd groot populariteit as skou- en plesierperd verwerf. Die SA Boerperd is 'n veelsydige ras wat in omtrent in elke kompeterende veld as sportperd deelneem. Die ras se nasionale kampioenskappe vind jaarliks in die Afridome in Parys in die Vrystaat plaas. Daar is ook jaarlikse streekskoue in Ermelo, Mpumalanga, by die Royalskou in Pietermaritzburg, KwaZulu-Natal, in Riversdal in die Wes-Kaap, by die Bloemfonteinskou in die Vrystaat en in Pretoria, Gauteng. Buiten die skoue word daar ook SA Boerperd-klasse by 'n aantal skoue aangebied bv. by Horse of the Year en Swellendamskou. Op Boerperdskoue word die perde in twee afdelings verdeel: universeel en tradisioneel. Hierdie klasse sluit inhand-, tuig- en ryklasse in. In hierdie afdelings is klasse vir juniorperde asook seniorperde. Universele perde het lae tot matige beweging en klasse verloop soos dié van die South African Showing Association. Daar is verskeie klasse o.a klasse vir merries, reuns, hingste, kinders en ook werkende jagperd (working hunter) en veelsydige ryperdklasse (working riding) ens., terwyl tradisionele perde matige tot hoë beweging het en die klasprosedure volg soos dié van die saalperd- of SA Ridinghorse-klasse. Die tradisionele afdeling word verdeel in die afdelings van 3-gangklasse en die baie opwindende 5-gangklasse. Hier is ook verskillende ryklasse in die verskeie onderafdelings soos bv. Merries, reuns, hingste en kinderklasse o.a. Saddleseat Ruiterkunsklasse word ook nou geïmplementeer. Daar is ook tuigklasse: enkeltuig- (universele en tradisionele perde) siertuig- (tradisioneel) en ook weergawes van hierdie klasse vir junior koetsiers tussen 12 en 19 jaar. By die nasionale skoue en sommige streekskoue is daar ook kampioenskappe vir dresseer en showjumping.
Oriya
Oriya of Odia (ଓଡ଼ିଆ, oḍiā, [oɽi'a], ) is 'n Indo-Ariese taal wat deur sowat 32 miljoen mense in Oos-Indië gepraat word. Oriya is een van die amptelike tale van Indië naas Engels en Hindi en van die Indiese deelstate Orissa en Jharkhand. Oriya word in die Oriya-alfabet geskryf, 'n Brahmi-skrif uit die Indiese skriffamilie.
Boerperd
Die SA Boerperd van vandag
SA Boerperde presteer ook oor die rasgrense in Eventing, Dressage, Equitation, Uithouritte, Western, Showing, en Showjumping. Die Boerperde word ook baie algemeen gesien waar hulle by SANESA Skoue presteer. In 2014 en 2015 was die Victor Ludorm by hulle Nasionale Skou SA Boerperde. Selfs in die volwasse afdeling by gegradeerde skoue loop mens hulle raak waar hulle male sonder tal onder die pryswenners staan. Daar was ook al SA Boerperde wat aan die gewilde Young Horse Performance Series, die inisiatief van die Warmblood Society, deelgeneem het en uitstekende plasings bereik het in beide dressage en showjumping.
Buiten die feit dat die ras deesdae uitblink in allerlei skou-arenas, bly hulle ook steeds baie populêr as blote plesierperde vir elke lid van die gesin. Jaarliks reël die onderskeie klubs gereeld plesierritte waar oud en jonk hulle saam gate uit kan geniet of dit op die strand, in die berge of in die bos is.
Die SA Boerperd het duidelik iets om vir elke ruiter te bied en is 'n aanwins vir enige perde-eienaar.
Erica umbratica
Erica umbratica is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom in Meiringspoort in die Swartberge voor. Hier is daar een populasie van 100 plante, daar mag nog ander populasies wees in ontoeganklike plekke in die berg. Die plant word beskou as seldsaam en die habitat is veilig.
Erica unicolor
Erica unicolor is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Die plant het twee subspesies:
Standard Luik
Standard Luik (in Frans Standard de Liège) is 'n sokkerspan in die Waalse stad Luik, wat in die Belgiese Eerste klasse speel. Standard speel sy tuiswedstryde in die Sclessin (amptelik: Stade Maurice Dufrasne), wat 'n kapasiteit van 30 000 toeskouers het en bekend is vir sy aangename atmosfeer.
Standard is met 10 nasionale titels een van die beste spanne van België en die gewildste klub in Wallonië. Die Eerste klasse word oorheers deur Vlaamse spanne en Standard is die enige Waalse klub wat 'n kans maak op pryse. Standard het sterk mededinging met RSC Anderlecht (die suksesvolste span van die land) en hulle wedstryde staan bekend as The Big Clash.
Standard Luik is die houer van die Beker van België.
Claire Holt
Claire Holt (gebore 11 Junie 1988) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Blue Like Jazz (2012) en 47 Meters Down (2017), en in die televisiereekse H2O: Just Add Water (2006) en The Originals (2013).
Tiny Brauer
Tiny Brauer (26 Junie 1909 – 19 Maart 1990) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hop Harrigan America's Ace of the Airways (1946), The Vigilante: Fighting Hero of the West (1947), en Tex Granger: Midnight Rider of the Plains (1948).
Monica Breed
Monica Breed was ’n baanbreker Afrikaanse omroeper, aktrise en skrywer van kleuterprogramme en hoorbeelde. Sy was een van die eerste omroepers van die Afrikaanse radiodiens van die SAUK. Sy was ook bekend as skryfster vir die radio en as radio- en rolprentaktrise, onder meer in Die vlindervanger (1976).
Lewe en werk
Wilhelmina Monica Breed is op 28 Maart 1923 op Reitz in die Vrystaat gebore as een van vyf kinders van Abraham Liebrecht Breed en Philippina Johanna Cornelia Loots. Haar ouer suster, Helena Catharina, is dood toe sy slegs sowat ’n jaar oud was, sodat sy effektief die oudste kind in die familie is. Sy het twee susters, Johanna Cornelia en Emelia Ester, en ’n broer, Johannes Augustinus. Sy matrikuleer op Reitz. In haar matriekjaar skryf sy saam met ’n skoolmaat ’n toneelstuk vir opvoering by die Matriek-afskeidsfunksie. Sy studeer verder aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys en behaal die B.A.-graad en ’n Unie-Onderwysdiploma. Vanaf 1947 is sy verbonde aan die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK). In die jare 1949 tot 1952 reis sy in die buiteland in hoofsaaklik Engeland en Wes-Europa. Sy saai ook daar uit en by haar terugkeer werk sy vir ’n rukkie as taalhersienster by Nasionale Boekhandel Beperk se uitgewersafdeling in Kaapstad.
In 1952 sluit sy weer by die SAUK aan, waar sy vanaf 1962 vanuit Durban die organiseerder is van die drama-afdeling van die Afrikaanse Diens van Radio Suid-Afrika. In hierdie tyd is sy intiem betrokke by die afrigting van en deelname aan toneelspel vir die radio en ook vir die verhoog by die Teatergroep in Bloemfontein, die Kaapstadse Amateur Toneelgeselskap en Die Skerm in Durban. As aktrise vertolk sy ook rolle in die rolprente “Die huis op horings” en “Die vlindervanger” en op televisie in die reeks “Phoenix en Kie”. Na haar tyd in Durban verskuif sy na die klankargief in Johannesburg, waar sy baanbrekerswerk doen. Sy tree in die tagtigerjare af na ’n loopbaan van ongeveer 33 jaar by die SAUK, maar doen daarna steeds vryskutwerk, wat sy staak nadat sy ’n sigprobleem ontwikkel. Daarna woon sy in ’n aftree-oord in Pretoria.
Skryfwerk
Vir die radio skryf sy vir baie jare die kleuterprogramme en bied dit dan ook aan, baie keer saam met Esmé Euvrard. 'n Langspeelplaat, “Rooikappie en ander sprokies”, word van haar verhale gemaak, voorgelees deur Esmé Euvrard. Hierop verwerk sy die sprokies van “Die gestewelde kat”, “Die goue gans”, “Die lelike eendjie”, “Rooikappie”, “Sneeuwitjie” en “Aspoestertjie”. Sy skryf ook vir die radio talle vervolgverhale en hoorspele, wat ’n hoorspel oor die lewe van Emily Hobhouse insluit. Verskeie radiodramas word deur haar geregisseer. Haar hoorspel “Gee mekaar die regterhand” word opgeneem in die versamelbundel “Debuut”, wat versorg is deur Ciska en Francois Marais, en ook in “Die reënboom en ander eenbedrywe” onder redaksie van Willem Steenkamp en Jan Spies se “Klein begin in die drama”. Dit is ’n amusante stuk wat soos die titel aandui oor die huwelik gaan. Daar is heelwat konflikte, maar die spanning bereik nooit werklik ’n hoogtepunt nie omdat die konflikte so maklik opgelos word.
Eerbewyse
Sy ontvang in 2005 ’n Afrikoon-toekenning van die ATKV vir haar bydrae tot die bevordering van Afrikaans deur haar uitsaaiwerk in die buiteland, vir haar jarelange verbintenis tot voortreflike radio- en TV-programme en ook as befaamde aktrise in verskeie Afrikaanse TV-produksies.
J. A. Preston
J. A. Preston (gebore 13 November 1932) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Real Life (1979), Body Heat (1981), Remo Williams: The Adventure Begins (1985), en A Few Good Men (1992).
Eksterne skakels
\
Tokkelos
'n Tokkelos word gesien as 'n harige, kwaadwillige, klein kabouteragtige, magiese skepsel wat met Sangomas, of "toordokters" geassosieer word.
Daar is nie baie oor tokkelosse self geskryf nie, maar Afrikaanse literatuur verwys algemeen daarna. Die roman Toorberg, deur Etienne van Heerden (1986) is 'n klassieke voorbeeld. Nog 'n voorbeeld is Gerhard Steyn se liedjie, Tokkelossie.
Ander gebruike
Die Afrikaans-English/English-Afrikaans Practical Dictionary (ISBN 0-7818-0846-4) vertaal die Engelse woord "Gremlin" as tokkelos(sie), duiweltjie, setfout/setsatan/drukfout.
Star Wars Episode IV: A New Hope
Star Wars Episode IV: A New Hope, oorspronklik uitgereik as Star Wars, is 'n 1977-rolprent wat 'n deurbraak in rekenaar-effekte was en sewe Oscars vir tegniese prestasie gewen het. In latere rolprente in die reeks kom digitale effekte al hoe meer na vore. Digitale effekte was nie meer beperk tot genre-prente soos rillers en wetenskapfiksie nie en is byvoorbeeld gebruik in realistiese rolprente om sneeustorms te versterk of die voorkoms van 'n dorp te verander. In die aksieriller The Art Of War (2000) is digitale effekte gebruik om die Montreal-omgewing soos New York en Hongkong te laat vertoon.
Ralph Ellison
Ralph Waldo Ellison (1 Maart 1914 – 16 April 1994) was 'n Amerikaanse romanskrywer, literêre kritikus en geleerde.
Gewone wildepietersieliebos
Die gewone wildepietersieliebos (Heteromorpha arborescens) is 'n struik of klein boompie met 'n yl loof en neerhangende takke. In struikvorm is die takke oop. Die plant groei in klipperige heuwelhange en koppies. Die bas is kenmerkend koperbrons en wasagtig. Dit dop ook in papieragtige stukke af. Die blare is op verskillende wyses saamgestel en gee 'n aromatiese pietersieliegeur af wanneer dit fyngedruk word. Die gelerige blomme lok skoenlapperpers.
Die plant word in Suid-Afrika vir tradisionele behandelings gebruik. Die wortels word saam met melk of bier teen pyn aangewend. Die aktiewe komponent is 'n anti-inflammatoriese kumarien, 6,7-dimetoksi-2H-chromen-2-oon. Die boom se hout is baie sag en word deur die Xhosa's vir musiekinstrumente gebruik.
Ralph Ellison
'n Roman getiteld Juneteenth is postuum gepubliseer nadat dit uit lywige notas wat hy na sy dood agtergelaat het saamgestel is.
Ron Huldai
Ron Huldai, Hebreeus: רון חולדאי, (gebore op 26 Augustus 1944 in kibboets Hulda) is 'n Israelse politikus wat aan die Arbeidsparty (HaAvoda) behoort.
Sedert November 1998 is hy die burgemeester van Tel Aviv.
Huldai het as vlieënier in die Israeliese Lugmag gedien, in 1967 in die Sesdaagse Oorlog geveg en die rang van brigadier-generaal bereik.
Hy het aan die Tel Aviv Universiteit en aan verskeie universiteite in die Verenigde State van Amerika gestudeer.
Na afloop van sy militêre diens het hy (as bestuurder) in die bedryfslewe gewerk en hoof van die Hebreeuse Gimnasium van Herzliya gewees.
Ron Huldai is getroud en het drie kinders.
Acarnus caledoniensis
Die spons behoort tot die genus Acarnus en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Hooper & Lévi.
Acarnus claudei
Acarnus claudei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acarnus en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1991 deur Van Soest, Hooper & Hiemstra.
Hamburger
'n Hamburger (ook soms net 'n burger of hammie deur die kinders genoem) is 'n broodjie met een of meer gaar flappies maalvleis, gewoonlik beesvleis, geplaas binne 'n oopgesnyde "bun". Hamburgers bevat dikwels slaaiblare, tamatie, uie, agurkies, kaas en speserye soos mosterd, mayonnaise en tamatiesous, en word algemeen met slaptjips bedien.
Johannes Egbertus Vixseboxse
Johannes Egbertus Vixseboxse (* 31 Augustus 1863, Almelo, Nederland – † 18 Januarie 1943, Johannesburg) was ’n Nederlands-gebore Suid-Afrikaanse argitek en bouaannemer.
Vroeë lewe
Vixseboxse was die jongste van ses kinders van Bernardus Vixseboxse, ’n timmerman-aannemer, en sy vrou Jenneken Lulof. Vixseboxse was waarskynlik soos sy twee ouer broers, Bernardus en Gerrit Willem, bedags in die timmermansbedryf van sy vader werksaam en saans as leerling by ’n tekenskool ingeskryf, voordat hy met sy eie onderneming kon begin. Op 9 September 1888 het hy uit Rotterdam na die Zuid-Afrikaansche Republiek vertrek om daar te gaan werk. Hy het by die Departement Openbare Werke van die Republiek aangesluit waar hy gewerk het onder leiding van Sytze Wierda wat die vorige jaar op uitnodiging van pres. Paul Kruger na Transvaal gekom het. Kort na sy aankoms in die ZAR het Vixseboxse die broer van sy swaer, Mattheus Meischke, oorreed om hom in die Republiek as boukontrakteur te kom vestig.
Hamburger
Bedieningsvorme
Gewilde vulsels sluit spek, avokado of guacamole, gekerfde pangebraaide sampioene, kaassous en/of rissiesous in. Aan die meer skamele kant word gebakte eier, roereier, salsa, pynappel, jalapeno’s, verskeidenheid rissies, ansjovis, stukkies ham, peperwortel, suurkool, gerookte of teriyaki-gekruide beesvleis en tartaarse sous gebruik.
Johannes Egbertus Vixseboxse
Koms na Suid-Afrika
duimnael|links|270px|Pinehurst, [[Oudtshoorn.]] duimnael|links|270px|Die Albany-museum, [[Grahamstad.]] regs|duimnael|270px|[[Bloemfontein se stasie.]] duimnael|links|270px|Die poskantoor op Hofmannplein, [[Bloemfontein.]] Net soos in die ZAR was daar ’n groot behoefte aan opgeleide argitekte in die Oranje-Vrystaat en op 10 September 1890 is Vixseboxse as inspekteur-generaal van dié republiek aangestel — ’n betrekking wat hy tot 1 Mei 1893 beklee het. Gedurende die drie jaar van sy verblyf in die OVS was Vixseboxse baie aktief. Hy was verantwoordelik vir die ontwerp van verskeie geboue in Bloemfontein, ondermeer die Meisieskool Eunice (Upperhouse) in 1890, die stasiegebou (1891), die Volkshospitaal (1892), die Greenhill-kloosterskool (1892), die eerste geboue vir die inrigting vir melaatses (1892) en die poskantoor in Hoffmanplein in 1892 (in samewerking met Dirk Wentink). ’n Belangrike projek wat in aanbou was tussen 1890 en 1895 was die Vierde Raadsaal waarvan die argitekte Goad en Canning van Johannesburg was, maar aangesien Vixseboxse toesig oor die bouwerk gehou het, is die ontwerp van dié gebou verkeerdelik aan hom toegeskryf.
Hamburger
Bedieningsvorme
’n Hamburger kan meer as een vleisflappie hê. ’n Tweestapel word ’n dubbelburger genoem; ’n trippel/driedubbele burger beskik oor drie vleisflappies.
Johannes Egbertus Vixseboxse
Koms na Suid-Afrika
Met President F.W. Reitz se toestemming is Vixseboxse toegelaat om ’n praktyk te beoefen en saam met sy medewerker, Wentink, het hy ’n prysvraag vir die ontwerp van die Suid-Afrikaanse Museum in Kaapstad verower. Na die uitslag op 17 Maart 1893 bekend gemaak is, het Vixseboxse op 25 Maart 1893 uit sy pos by die Departement Openbare Werke en Geboue bedank en na Kaapstad vertrek waar die voltooiing van die museumprojek en die woning van die kurator in Koningin Victoriastraat as van sy belangrikste skeppings beskou word.
Oudtshoorn
Na die Tweede Vryheidsoorlog het die gesin Vixseboxse na Nederland vertrek, maar op 20 November 1907 het Vixseboxse, met sy vrou en kind na Suid-Afrika terugkeer. Tydens die groot oplewing in die volstruisveremark gedurende die eerste dekade van die twintigste eeu, het Vixseboxse in Maart 1909 ’n praktyk op Oudtshoorn geopen waar hy tydens sy vyf jaar lange verblyf ’n aantal belangrike openbare en private geboue, wat uit plaaslike sandsteen vervaardig is, ontwerp het. Hieronder is die nuwe nywerheidskool (1912) en Pinehurst, die woning van Edwin T.L. Edmeades, een van die treffendste geboue in daardie tyd wat in 1966 tot historiese gedenkwaardigheid verklaar is. Sy laaste groot opdrag voordat hy Oudtshoorn in 1914, na die insinking van die veremark verlaat het, wat die Gaiety Thearte, ’n ontwerp in die Art Nouveau-styl van die laat Eduardiaanse tydperk.
Tydens sy verblyf op Oudtshoorn het Vixseboxse as toesighoudende argitek van die NG Kerkgebou op Calitzdorp wat op 26 April 1912 ingewy is, opgetree. Hy het ook die preekstoel van die NG Kerk op De Rust wat uit geel- en stinkhout vervaardig is, ontwerp en was verantwoordelik vir die fasade van die skoolsaal van die Boys’ High School (1913) (tans die C.P. Nel-museum) in die sogenaamde Transvaalse Neo-Renaissancestyl. In 1918 wat Vixseboxse betrokke by die herstel van die NG Kerkgebou op Beaufort-Wes wat deur Charles Freeman ontwerp is.
Privaat lewe
Vixseboxse is op 9 Augustus 1890 in Kaapstad met Anne Maria Witzand, wat ook uit Almelo afkomstig was, getroud.
Sacha Horler
Sacha Horler (gebore 12 Februarie 1970) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Praise (1998) en The Dressmaker (2015), en in die televisiereekse The Moodys (2014) en The Kettering Incident (2016).
Reykjavik
Reykjavik (Yslands: Reykjavík, [ˈreiːcaˌviːk], ; letterlik: "Rookbaai") is die hoofstad van Ysland – en ook die wêreld se mees noordelik geleë hoofstad: Sy breedtegraad lê teen 64° 08' Noord net effens suid van die Noordpoolsirkel (66° 33'). Die stad met naastenby 120 000 inwoners lê aan die voet van die bergpiek Esja met 'n hoogte van 900 meter en aan die suidoewer van die Faxaflóibaai, wat deel uitmaak van die Atlantiese Oseaan, en fungeer as die administratiewe, kulturele en ekonomiese spilpunt van Ysland. Reykjavik huisves die meeste departemente van die Universiteit van Ysland en verskeie ander tersiêre instellings, teaters, museums en ander kulturele instellings. Die stad beskik daarnaas oor Ysland se belangrikste seehawe.
Daar word aangeneem dat Reykjavik die plek van die eerste menslike nedersetting in Ysland is wat na historiese oorlewerings in 870 deur Ingólfur Arnarson gestig is. Voor die laat 18de eeu het daar in die gebied egter geen stedelike ontwikkeling plaasgevind nie. Die huidige stad het eers in 1786 as 'n amptelike handelspos ontstaan en het in die volgende dekades stadig gegroei om eers tot 'n gewestelike en later ook nasionale handelsentrum te ontwikkel.
Reykjavik vorm vandag die sentrum van Groter Reykjavik, 'n metropolitaanse gebied met 'n bevolking van meer as 200 000. Dit is die grootste stad van Ysland en huisves sowat 37,5 persent van die land se totale bevolking. Reykjavik se inwoners trek voordeel uit die stad se moderne infrastruktuur en Ysland se eersterangse welvaartstelsel.
As gevolg van sy ligging net suid van die Noordpoolsirkel kry Reykjavik gedurende midwinter slegs vier ure se daglig per dag, terwyl die nagte in midsomer byna so helder soos die dae bly.
Geografie
Reykjavik lê op die skiereiland Reykjanesskagi in die suidweste van die eilandnasie Ysland, alhoewel die voorstede reeds verder oos- en suidwaarts uitgebrei het. Die landskapsvorme van Reykjavik se omgewing word deur skiereilande, inhamme, seestrate en eilande gekenmerk. Reykjavik beslaan danksy sy minder digbevolkte voorstede met ruim vrystaande gesinshuise 'n relatief groot oppervlakte.
Ná die glasiale tyd het die swaar gletsers begin afsmelt en die landmassa in die gebied het verrys en sy huidige gestalte gekry. Die hoofstadgebied is egter nog steeds deur aardbewings en vulkaanuitbarstings geskud. Tydens een van hierdie vulkaanuitbarstings het lawa deur die Elliðaárvallei tot by die Elliðavogurbaai gevloei. Die verskuiwing van tektoniese plate wat dwarsdeur Ysland loop, raak ook die skiereiland Reykjanesskagi met kleiner aardbewings.
Die Elliðaá is die grootste rivier wat deur Reykjavik vloei. Alhoewel die rivier nie bevaarbaar is nie word dit nogtans as een van die beste Yslandse riviere vir salmhengelaars beskou word. Tjörnin, 'n klein meer in die stadsentrum, is een van die belangrikste broeiplekke vir watervoëls in die suidweste van Ysland.
Klimaat
Reykjavik word gekenmerk deur 'n polêre seeklimaat met relatief milde winters en koel somers, en oor die seisoene heen is daar min wisseling ten opsigte van die hoeveelheid neerslag. Ondanks sy ligging in die Noord-Atlantiese Oseaan is Reykjavik se temperature vanweë die matigende invloed van die Golfstroom op Ysland se kusgebiede nie laer as dié van byvoorbeeld Toronto of New York nie. Die absolute uiterste temperature beweeg op 'n skaal tussen sowat -17 °C en +24 °C; die kwik styg egter selde bo 20 °C. As gevolg van sy ligging aan die kus is Reykjavik dikwels aan stormweer blootgestel. Daar word jaarliks sowat 1250 sonskynure en 210 reëndae aangeteken.
<!--{| class="wikitable" ! style="background: #99CCCC; color: #000080" height="17" | Maand ! style="background: #99CCCC; color:#000080;" abbr="Januarie"  | Jan ! style="background: #99CCCC; color:#000080;" abbr="Februarie" | Feb ! style="background: #99CCCC; color:#000080;" abbr="Maart"    | Mar ! style="background: #99CCCC; color:#000080;" abbr="April"    | Apr ! style="background: #99CCCC; color:#000080;"                 | Mei ! style="background: #99CCCC; color:#000080;" abbr="Junie"     | Jun ! style="background: #99CCCC; color:#000080;" abbr="Julie"     | Jul ! style="background: #99CCCC; color:#000080;" abbr="Augustus"   | Aug ! style="background: #99CCCC; color:#000080;" abbr="September" | Sep ! style="background: #99CCCC; color:#000080;" abbr="Oktober"  | Okt ! style="background: #99CCCC; color:#000080;" abbr="November" | Nov ! style="background: #99CCCC; color:#000080;" abbr="Desember" | Des ! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Jaar ! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Gem. maksimum ! style="background: #99CCCC; color:#000080;" height="16;" | Gem. minimum ! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Neerslag
Die stigting van Reykjavik
Vanweë die beskikbaarheid van moerasyster, turf (wat as brandstof gedien het), dryfhout en eiers van seevoëls wat maklik op die strande opgetel kon word, die akkergrond op die nabygeleë eilande, die warmwaterbronne en weivelde van die omgewing en die ryk visgronde langs die kus en riviere wat van salms gewemel het, was die baai van Reykjavik 'n uiters geskikte plek vir die stigting van 'n landgoed. Vis was dan ook die eerste setlaars se stapelvoedsel.
Die manlike nakomelinge van Ingólfur en sy vrou Hallveig het vanweë hul status as nasate van die eerste setlaar-egpaar as 'n soort religieuse en wêreldlike leiers (Yslands Allsherjargoði) gefungeer. Hulle het onder meer in 930 'n belangrike rol by die stigting van die eerste parlement, die Alþingi, in Þingvellir gespeel. Ingólfur en Hallveig se kleinseun Þorkell máni het as Wetspreker of hoogste amptenaar van die parlement gedien, en sy seun Þormóður het later, toe die Yslanders die Christelike geloof in omtrent 1000 aangeneem het, as Allsherjargoði gefungeer.
Arnarson het aanvanklik vermoedelik 'n waaksame ogie oor sy uitgestrekte landgoed gehou en gehoop om self te bepaal watter setlaars hulle in sy invloedsfeer in die suidweste van Ysland mog vestig. Die oppervlakte van sy landgoed het egter geleidelik afgeneem, vermoedelik omdat die land onder sy erfgename verdeel is. In elk geval het naby Seltjarsnes nuwe landgoedere ontstaan wat ten opsigte van hulle oppervlakte met Reykjavik kon meeding.
Ná die jaar 1000 het wolprodukte tot Ysland se belangrikste uitvoergoedere ontwikkel en Reykjavik, wat slegs op vissery as sy bron van inkomste kon steun, het sy ekonomiese belangrikheid geleidelik kwytgeraak.
Landbou en kloosterlewe
In die tydperk tussen 1200 en 1750 was daar net 'n aantal kleiner en groter boerderye in die huidige hoofstadgebied. Die baai, wat dikwels net Vík genoem is, was die tuiste van boere en veetelers. Vroeë bronne uit hierdie periode bevat min inligting oor hierdie boerderygemeenskappe, en eers in die laat Middeleeue het die bewoners volgens historiese dokumente as welvarende landeienaars, distrikhoofde en parlementslede bekend gestaan. Die eerste kerkgebou in die gebied het omtrent of selfs voor 1200 ontstaan.
Die Augustyne-klooster, wat in 1226 op die eiland Viðey gestig is, het tot een van Ysland se welvarendste kerklike instellings gegroei. Die klooster, wat aan die Jonkvrou Maria gewy is, het oor 'n beduidende biblioteek beskik en was 'n belangrike literêre sentrum waar talle boeke geskryf is. In die laat Middeleeue het die klooster ook tot 'n bedevaartsentrum ontwikkel.
Die suidelike gedeelte van Faxaflóibaai in die suidweste het tot die politieke en handelsentrum begin ontwikkel; in hierdie gebied het ook die klooster, kerk en koning oor landgoedere beskik. Die koninklike goewerneur se amptelike setel is op die landgoed Bessastaðir gevestig.
Die Reformasie in Denemarke het ook die Deense besitting Ysland geraak en die klooster is op Pinkstersondag 1539 deur die plaaslike verteenwoordiger van die Deense koning, Didrik von Minden, gekonfiskeer. Sy manne het die klooster geplunder en die monnike aangeval. Met die voltooiing van die Reformasie in Ysland is die klooster in 1550 ontbind en sy besittings aan die Deense koning oorgedra.
Ná die afsterwe van die laaste onafhanklike landeienaar in Reykjavik in die vroeë 17de eeu is die landgoed deur die Deense Kroon aangekoop.
Ekonomiese groei tussen 1750 en 1800
Deense en Duitse ambagsmanne is genooi om Yslanders op te lei en die Innréttingar het vinnig oor opgeleide inheemse mannekrag beskik. Uiteindelik was hierdie instellings daarop gemik om 'n breed-gebaseerde ekonomiese opswaai in Ysland aan te spoor. Die visserybedryf, skeepsbou, landbou en swawelontginning in plaaslike myne was die eerste sektore wat danksy hierdie beleid beduidende vordering gemaak het. In Reykjavik het veral fabrieke vir die wolverwerking en wewerye ontstaan wat met ingevoerde spinwiele en weefstoele toegerus is. Ander belangrike nywerhede was die vervaardiging van toue en kuipe en looierye.
Ná die jaar 1767 het die Innréttingar 'n ekonomiese agteruitgang ervaar, en slegs die wolbedryf het nog tot in die 19de eeu goed presteer.
Die 19de eeu
Op 18 Augustus 1786 het die Deense koning die bestaande handelsmonopolie afgeskaf en op 17 November is eksklusiewe handelsregte aan ses gemeenskappe toegeken. Handelsregte was nogtans beperk tot onderdane van die Deense koning, sodat die plaaslike handel nog steeds deur Deense sakemanne oorheers is. Enkele jare later het 'n klein aantal Deense en Noorse handelaars hul sakegeboue in Reykjavik opgerig. Hul Yslandse ondernemings was merendeels filiaalmaatskappye wat met behulp van plaaslike bestuurders vanuit die hoofkantore in Denemarke en Noorweë bestuur is.
Naas handelaars, agente en vakarbeiders was ook ambagsmanne daarop geregtig om hulle as vryburgers in Reykjavik te vestig. Die stad het vinnig spesialiste uit 'n groot aantal beroepsvelde gelok. Die tradisionele ruilhandel is egter eers in die laat 19de eeu deur 'n moderne geldekonomie vervang.
'n Ander belangrike gebeurtenis in die ekonomiese geskiedenis van Ysland was die invoering van vryehandel vir burgers van alle nasionaliteite in 1855. In die laaste twee dekades van die 19de eeu was gevolglik steeds meer handelsgoedere en dienste beskikbaar. Yslandse handelaars het 'n steeds belangriker rol begin speel en nuwe handelsbetrekkinge is met Noorweë en die Verenigde Koninkryk aangeknoop.
Die feesvieringe in 1874 ter geleentheid van die eerste millennium van die Noorse kolonisasie was 'n belangrike gebeurtenis in die geskiedenis van Reykjavik. Die infrastruktuur, veral paaie, is opgeknap en uitgebou en die stad het kort daarna ook sy eerste straatverligting gekry. In 1881 is die parlementsgebou op die nuwe stadsplein opgerig.