cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Koninklike Australiese Vloot
Die Koninklike Australiese Vloot (KAV) is die vloottak van die Australiese Weermag. Na die totstandkoming van die Gemenebes van Australië in 1901, is die skepe en hulpbronne van die afsonderlike koloniale vlote opgeneem in 'n nasionale mag: die Statebondsvlootmagte. Nadat dit oorspronklik bedoel was vir plaaslike verdediging, is die titel van "Koninklike Australiese Vloot" aan die vloot verleen in 1911, en het dit toenemend verantwoordelikheid aanvaar vir die verdediging van die streek.
Brittanje se Royal Navy het voortgegaan om die Australiese Vloot  te ondersteun, en het bykomende blouwater-verdedigingsvermoë in die Stille Oseaan verskaf tot en met die vroeë jare van die Tweede Wêreldoorlog. Daarna het vinnige oorlogstydse uitbreiding die verkryging van groot skepe en die bou van baie kleiner skepe tot gevolg gehad. In die dekade na die oorlog is 'n klein aantal vliegdekskepe ook in diens gestel, die laaste van hierdie is opgeskort in 1982.
Die vloot is een van die grootste en mees gesofistikeerde seemagte in die Suid-Stille Oseaan-streek, met 'n beduidende teenwoordigheid in die Indiese Oseaan en by wêreldwye bedrywighede ter ondersteuning van militêre operasies en vredessendings. Die huidige Hoof van die Vloot is Vise-Admiraal Michael Noonan.
Vloot
Teen Julie 2022 bestaan die Koninklike Australiese Vloot uit 43 oorlogskepe, insluitende torpedojaers, fregatte, duikbote, patrolliebote plus 'n verdere 4 nie-gekommandeerde hulpskepe. Skepe wat opgekommandeer is, word met die voorvoegsel HMAS (Haar Majesteit se Australiese Skip) benoem.
Die vloot beskik oor twee primêre basisse:
Daarbenewens is drie ander basisse die tuiste van die meerderheid van die Koninklike Australiese Vloot se kleiner oorlogskepe:
Personeel
Teen Junie 2011 het die KAV 14 215 permanente voltydse personeel, 161 gapingjaarpersoneel en 2 150 reserwepersoneel gehad. Die permanente lede het bestaan uit 3 357 offisiere met 10 697 personeel op bystand. In Junie 2010 was 82% van die permanente voltydse magte manlik, terwyl vroulike personeel 18% uitgemaak het. Die vloot het die hoogste persentasie vroue in die Australiese Weermag, in vergelyking met die Australiese Lugmag se 17.8% en die leër se 9.7%.
Brett King
Brett King (29 Desember 1920 – 14 Januarie 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Battleground (1949) en The Racket (1951), en in die televisiereekse The Silent Service (1957) en Yancy Derringer (1958).
Raúl Alfonsín
Raúl Ricardo Alfonsín Foulkes (12 Maart 1927 - 31 Maart 2009) was 'n Argentynse advokaat en staatsman wat van 10 Desember 1983 tot 8 Julie 1989 as president van Argentinië gedien het. Alfonsín was die eerste demokraties verkose president na meer as sewe jaar militêre diktatuur en word beskou as die "vader van die moderne demokrasie in Argentinië". Hy is gebore in Chascomús, in die provinsie Buenos Aires, en begin sy studies in die regte aan die Nasionale Universiteit van La Plata en was 'n gegradueerde aan die Universiteit van Buenos Aires. Hy was verbonde aan die Radikale Burgerlike Unie (UCR) en sluit by die faksie van Ricardo Balbín aan ná die skeiding van die party.
Toe hy president word, stuur hy 'n wetsontwerp aan die Kongres om die wet op self-amnestie wat deur die weermag ingestel is, te herroep. Hy het die Nasionale Kommissie vir Verdwyning van Persone opgerig om die misdade wat deur die weermag gepleeg is, te ondersoek, wat tot die verhoor van die Juntas gelei het en tot die vonnisoplegging van die hoofde van die voormalige regime gelei het. Ontevredenheid in die weermag het tot die onderdrukking van die Carapintadas gelei, wat Alfonsín daartoe gelei het om hulle met die volstopwet en die wet op die gehoorsaamheid te laat vaar. Hy het ook konflik met die vakbonde gehad, wat deur die opponerende Justicialistiese Party beheer word. Hy het die Beagle-konflik opgelos, die handel met Brasilië verhoog, en voorgestel dat die Contadora-ondersteuningsgroep gestig moet word om tussen die Verenigde State en Nicaragua te bemiddel. Hy het die eerste egskeidingswet van Argentinië aanvaar. Hy het die Austral-plan geïnisieer om die nasionale ekonomie te verbeter, maar die plan, sowel as die lente-plan, het misluk. Die gevolglike hiperinflasie en onluste het gelei tot die nederlaag van sy party in die presidensiële verkiesing in 1989, wat deur Peronis Carlos Menem gewen is.
Hy het voortgegaan as die leier van die UCR, en gekant teen die presidentskap van Carlos Menem. Hy het die Pact of Olivos met Menem begin om die voorwaardes vir die 1994-wysiging van die Argentynse Grondwet te onderhandel. Fernando de la Rúa het 'n faksie van die UCR gelei wat die verdrag teengestaan het en uiteindelik in 1999 president geword het. De la Rúa het bedank tydens die onluste in Desember 2001, en Alfonsín se faksie het die steun verleen wat nodig is vir die Peroniste Eduardo Duhalde om as president deur die Kongres. Alfonsín is op 31 Maart 2009, op 82-jarige ouderdom, aan longkanker oorlede en het 'n groot staatsbegrafnis gekry.
Mnyameni (dubbelsinnig)
Mnyameni kan verwys na:
Lissonotus kuaiuba
Lissonotus kuaiuba is 'n spesie van besies in die Cerambycidae familie. Dit is beskryf deur Martins en Galileo in 2004.
Malandela kaLuzumana
Malandela kaLuzumana was 'n Zoeloekoning. Sy voorganger was sy vader, Koning Luzumana. Sy seun, Ntombhela kaMalandela, het hom later opgevolg.
Varsrivier (Olifants, Wes-Kaap)
Die Varsrivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is in die opvanggebied van die Weskus-Olifantsrivier.
Die laaste deel van die Varsrivier vloei onderdeur die N7-nasionale pad noord van Vanrhynsdorp, waar dit by die Holrivier aansluit en net daarna die Olifantsrivier oos van die dorpie Lutzville.
Tydperke van die Mensdom
thumb|250px|Die Goue Tydperk, deur Lucas Cranach die Ouere. thumb|250px|Die Ystertydperk, deur Virgil Solis. Die Tydperke van die Mensdom is die stadiums van die menslike bestaan op aarde, volgens die Griekse mitologie en die daaropvolgende vertolking deur die Romeine.
Hesiodos en Ovidius het albei weergawes gehad van die opeenvolgende tydperke van die mensdom – dit het gevorder van ’n oorspronklike tydperk waarin die mens ’n byna goddelike bestaan gevoer het tot die tydperk van die spesifieke skrywer, waarin die mens talle pyne en booshede ervaar. In die twee weergawes wat uit die antieke Griekeland en Rome bewaar gebly het, word hierdie verswakking van die menslike omstandighede simbolies voorgestel deur metale van al hoe swakker gehalte.
Hesiodus se vyf tydperke
Die eerste weergawe wat bewaar gebly het, kom van die Griekse digter Hesiodos (tussen 750 en 650 v.C.), in sy gedig Werke en Dae (reëls 109-201). Sy lys is:
Ovidius se vier tydperke
Die Romeinse digter Ovidius het in die 1ste eeu v.C. ’n soortgelyke mite oor vier tydperke vertel in Boek 1.89-150 van sy Metamorfoses. Hy laat egter die Heroïese Tydperk uit. Ovidius lê klem daarop dat geregtigheid en vrede die Goue Tydperk gekenmerk het. Mense het nog nie die kuns van navigasie bemeester nie en het dus nog nie oor die wêreld heen gereis nie. Verder het die mens nie kennis gehad van enige kunsvorm behalwe primitiewe argitektuur nie. In die Silwertydperk het Jupiter die seisoene ingestel en het die mens van landbou en argitektuur geleer. In die Bronstydperk, skryf Ovidius, was die mens geneig tot oorlogvoering, maar nie goddeloosheid nie. In die Ystertydperk perk die mens nasies met grense af; hulle bemeester die kuns van navigasie en mynbou; hulle is oorloglustig, geldgierig en goddeloos. Die waarheid, nederigheid en getrouheid is nêrens te vind nie.
Verwante gebruik
Hierdie mitologiese tydperke word soms vereenselwig met historiese tydlyne. In die chronologie van sint Hieronimus het die Goue Tydperk van omstreeks 1710 tot 1674 v.C. geduur, die Silwertydperk van 1674 tot 1628 v.C., die Bronstydperk van 1628 tot 1472 v.C. en die Heroïese Tydperk van 1460 tot 1103 v.C., terwyl sint Hieronimus geglo het Hesiodus se Ystertydperk het nog in die 4de eeu n.C. voortgeduur.
Prekmurees
Prekmurees (prekmurščina, prekmürščina, prekmörščina, panonska slovenščina) is ’n Oos-Sloweense dialek. Dit het sowat 80 000 sprekers in hoofsaaklik Premurje, Slowenië, en in ’n deel van Hongarye. Verder word dit deur minderhede gepraat in Oostenryk, Duitsland, die VSA en Kanada.
Andile Jali
Andile Ernest Jali (gebore 10 April 1990) is 'n Suid-Afrikaanse sokkerspeler wat vir Mamelodi Sundowns in die Premier Sokkerliga en die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan speel.
Universiteit van Pretoria
Mhlekazi, soos sy spanmaats na hom verwys, het vir hom 'n naam gemaak sedert hy van die National First Division - kant van die Universiteit van Pretoria na die Soweto-reuse, Orlando Pirates verskuif het.
Orlando Pirates
Hy het in 2009 by Orlando Pirates aangesluit. Hy het sedertdien die onderwerp van gunstige vergelykings met Benedict Vilakazi geword - wat die nommer 15-trui voor Jali gedra het.
Jali was deel van die Orlando Pirates-groep wat geskiedenis in Suid-Afrikaanse sokker gemaak het deur in drie seisoene drie trofeeë onder die Engelse afrigter, Ruud Krol, te wen. Dieselfde span het twee van hul trofeë wat in die vorige jaar gewen is, verdedig en ook 'n ander gewen om dit 'n tweekuns te maak. Jali het homself as een van die belangrikste spelers in die Orlando Pirates-groep gevestig. Hy het verskeie trofeë op sy tyd by die klub gewen. Gedeeltelik as gevolg van sy sukses met die Soweto-span, is hy aangewys as die toekomstige kaptein van die Suid-Afrikaanse nasionale span (Bafana Bafana). Hy het ook erkenning ontvang vir sy spel met sommige ontleders wat beweer dat hy die potensiaal het om 'n naam vir homself in die Europese sokker te maak.
Internasionale loopbaan
Hy was 'n lid van die Suid-Afrikaanse span by die 2009 FIFA o/20 Wêreldbeker in Egipte.
Hy het in 2010 sy debuut vir Suid-Afrika gemaak. In 2010 is Jali in die voorlopige 30-man Suid-Afrikaanse span vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 aangewys, maar het die 23-man-groep gemis weens 'n ligte harttoestand wat hom uit die kompetisie gesluit het.
Gedurende 2015 is Jali vir die 2015-Afrikabeker-toernooi gekies, waar hy in Suid-Afrika se wedstryde teen Algerië, Ghana en Senegal in die kompetisie gespeel het.
Erkenning
Orlando Pirates
Aeritalia G.222
Die Aeritalia G.222 (voorheen Fiat Aviazione en later Alenia Aeronautica) is 'n mediumgrootte militêre vragvliegtuig met kort-opstyg-en-land vermoë. Dit is ontwikkel na aanleiding van 'n Navo tipe-spesifikasie, Italië was egter die enigste Navo-lidland wat die tipe aanvaar het. Amerika het 'n aantal van die vliegtuig aangekoop en dit die C-27A Spartan genoem.
'n Moderner variant, die Alenia C-27J Spartan was later ontwikkel. Terwyl dit baie aspekte van die oorspronklike vliegtuig behou het, het die C-27J dieselfde turboskroefmotore en stelsels van die groter C-130J Super Hercules gebruik.
144
Die jaar 144 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 44ste jaar van die 2de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Lissonotus flavocinctus
Lissonotus flavocinctus is 'n spesie van besies in die Cerambycidae familie. Dit is beskryf deur Dupont in 1836.
Ebenaceae
Ebenaceae is die ebbehout-familie wat hoort tot die orde Ericales. Die naam is afgelei van die Latynse woord ebenus wat 'donkerkleurig' beteken. In die Diospyrus-genus is daar verskeie spesies wat die swart hout, ebbehout, voorsien. Behalwe Diospyrus kom die Euclea-genus ook in Suid-Afrika voor. Al die genera se spesies het enkelvoudige blare en klein vruggies. Die vruggies is wel eetbaar maar onsmaaklik. Die manlike en vroulike blomme word op afsonderlike blomme gedra. Daar kom wêreldwyd 761 spesies in die familie voor waarvan 35 in Suider-Afrika voorkom en daarvan is dertig bome.
Genera
Daar is net drie genera wat aan die familie behoort:
Sani Abacha
Generaal Sani Abacha (20 September 1943 - 8 Junie 1998) was 'n Nigeriese militaris en politikus. Hy was van 1993 tot 1998 die president en diktator van Nigerië. Sy bewind was een van die mees omstrede in die geskiedenis van Nigerië. Hoewel die land se ekonomie dramaties gegroei het is dit deur wydverspreide menseregteskendings gekenmerk.
145
Die jaar 145 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 45ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Plectroninia pulchella
Plectroninia pulchella is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Plectroninia en tot die familie Minchinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1967 deur Vacelet.
146
Die jaar 146 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 46ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Melktert
'n Melktert is 'n eg Suid-Afrikaanse gereg wat gewoonlik koud as 'n tert bedien word. Dit bestaan uit 'n soet deegkors met 'n romerige vulsel daarin. Die vulsel word van melk, meel, suiker en eiers gemaak. Die verhouding van melk tot eier is hoër as in tradisionele Europese vlaterte of Sjinese eierterte, wat dit 'n ligter tekstuur en 'n sterker melksmaak gee. Sommige resepte vereis dat die vla in die kors gebak word, terwyl ander vereis dat die vulsel apart voorbereid word, en dan voor opdiening in die kors gegiet word. Kaneel word dikwels oor die oppervlak gesprinkel.
One Canada Square
One Canada Square is die hoogste wolkekrabber in Canary Wharf, 'n beduidende sakedistrik in oostelike Londen. Die gebou is in 1991 voltooi en het 'n hoogte van 235 meter en 50 verdiepings. Die toring is ook die tweede hoogste wolkekrabber in die Verenigde Koninkryk (naas The Shard).
Plectroninia radiata
Plectroninia radiata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Plectroninia en tot die familie Minchinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1967 deur Vacelet.
Gellicum
Gellicum is ’n dorp in die munisipaliteit West Betuwe in die provinsie Gelderland in Nederland.
Santa Catarina
Santa Catarina is 'n Brasiliaanse deelstaat in die suide van die land wat een van die hoogste lewensstandaarde in dié Suid-Amerikaanse land geniet. Sy hoofstad is Florianópolis, wat gedeeltelik op die eiland Santa Catarina lê. Santa Catarina word begrens deur die deelstate Rio Grande do Sul in die suide en Paraná in die noorde. In die weste grens dit ook aan die Argentynse provinsie Misiones. Die grootste stedelike nedersetting is Joinville.
Met 'n oppervlakte van 95 442 vierkante kilometer en 'n bevolking van bykans sewe miljoen is dit een van die kleiner Brasiliaanse deelstate. Dit verskil ook ten opsigte van sy klimaat, wat deur vier bepaalde jaargetye gekenmerk word, merkbaar van die meeste ander state. So is Santa Catarina die mees "Europese" deelstaat van Brasilië - die oorgrote meerderheid (86 persent) van sy inwoners is nasate van Portugese, Duitse, Italiaanse en ander Europese immigrante.
Geografie
Santa Catarina trek voordeel uit sy strategiese ligging binne een van die ekonomiese kerngebiede van Mercosul, die Suidelike Gemeenskaplike Mark. Die hoofstad Florianópolis lê 1 673 kilometer van Brasília, 705 kilometer van São Paulo, 1 144 kilometer van Rio de Janeiro en 1 850 kilometer van Buenos Aires af.
Die Atlantiese kuslyn van Santa Catarina bevat 'n groot aantal strande, baaie en inhamme. Die sentrale gebiede van die deelstaat is met Brasiliaanse denneboombosse bedek; die suidweste word deur grasvlaktes oorheers; en die suidelike en westelike geweste bestaan gedeeltelik uit bosse.
Die sentrale hoogland beslaan sowat drie kwart van die staat se oppervlak. Die hoogste bergpiek, die Morro da Boa Vista, verrys 1 872 meter bo seevlak, terwyl die Morro da Igreja naby Urubici met 'n hoogte van 1 828 meter as die koudste plek in Brasilië bekend staan.
Geskiedenis
Sedert die vroeë 19de eeu het baie Europese immigrante, aanvanklik veral Duitsers, hulle in die gebied gevestig. Hulle is later vrgesel deur immigrante uit Italië, Pole, Rusland, Oekraïne, Japan en 'n aantal ander Europese lande. Die Europeërs het veral in die sentrale hartland 'n groot aantal klein boerderye gestig.
Blumenau, een van die belangrikste Duitse nedersettings in Brasilië, is op 2 Desember 1850 deur die farmaseut en chemikus Dr. Hermann Blumenau, 'n boorling van Braunschweig, gestig. Die stad in die vallei van die Rio Atajaí-Açu het vandag meer as 250 000 inwoners en is die sentrum van die land se tekstielbedryf.
Santa Catarina is in Maart 2004 deur die eerste tropiese sikloon getref wat ooit in die gebied van die Suidelike Atlantiese Oseaan aangeteken is. Die storm, Sikloon Catarina, is na die deelstaat vernoem.
Portugese
Die eerste Portugese setlaars, veral van die Asore-eilande, het hulle sedert die 1750's in Santa Catarina gevestig en die kusgebiede gekoloniseer. 'n Verskeidenheid geboue in die kenmerkende Asoriese styl word in die deelstaat aangetref. Teen die laat 18de eeu was die meerderheid van Santa Catarina se bevolking Portugees-gebore setlaars, wat ook baie belangrike stede soos die hoofstad Florianópolis gestig het.
Duitsers
Die Duitse immigrasie het in die jaar 1828 begin. Die meeste immigrante was landbouers, wat in Brasilië die geleentheid gekry het om op hulle eie klein plaas te boer. Duitsland was destyds oorbevolk, en 'n groot deel van die plattelandse bevolking het nie oor hul eie land beskik nie. Tot by die vyftigerjare was die getalle Duitse immigrante eerder klein, en eers daarna het groot immigrasiegolwe in Suid-Brasilië 'n aanvang geneem.
Cryptodira
Cryptodira is 'n taksonomiese suborde van skilpaaie (Testudines). Dit is (saam met Pleurodira) een van die twee subordes waarin skilpaaie opgedeel word. Die meeste lewende skilpaaie behoort aan die groep.
Santa Catarina
Duitsers
Die Brasiliaanse regering het talle "Duitse kolonies" gestig om die Duitse kolonisering van die gebied te bevorder. Hierdie kolonies was suiwer Duitssprekende gebiede, waar mense uit verskillende dele van Duitsland hulle gevestig het. Aanvanklik was dit veral plattelandse boerderygebiede, maar baie van hulle tot dorpe en stede ontwikkel, soos byvoorbeeld Blumenau en Joinville, die grootste stad in Santa Catarina.
Cryptodira
Skilpaie wat aan die suborde behoort kan hulle nekke reguit onder hulle doppe intrek. Hulle hoef dus nie hulle nekke te vou of sywaarts langs die liggaam onder die dop in te trek nie. Skilpaaie wat aan die suborde Pleurodira behoort, daarteenoor, vou hulle nekke onder hulle doppe in.
Die naam is afgelei van crypta = holte en dira = verberg. Voorbeelde hiervan is die bergskilpad, Kalahariskilpad en die leerskilpad.
Santa Catarina
Duitsers
Die Duitse setlaars was dekades lank geïsoleer in hulle plattelandse gebiede, en hulle het nouliks in aanraking gekom met die ander inwoners van Brasilië. Sodoende is die Duitse taal en kultuur in Brasilië bewaar. Die situasie het eers sedert die dertigerjare van die 20ste eeu geleidelik begin verander. Toe Brasilië in 1942 oorlog teen Nazi-Duitsland verklaar het, is die Duitse immigrante "verplig" om die Portugese taal aan te leer en by die Brasiliaanse leefwyse aan te pas.
Die Duitse invloed is deesdae nog steeds sterk en orals in Santa Catarina sigbaar. Baie dorpe, veral die kleiner gemeenskappe, bewaar nog steeds die Duitse kulturele tradisies, soos byvoorbeeld Pomerode, 'n klein nedersetting met negentig persent Duits-Brasiliaanse inwoners wat nog steeds Duits as omgangstaal besig. Blumenau is net een van talle stede en dorpe wat die tradisionele Oktoberfest vier. Daarnaas toon Santa Catarina se boukuns, tradisies en kookkuns sterk Duitse invloede.
Italianers
Die eerste Italiaanse setlaars het in 1875 in Santa Catarina aangekom, en tot by die eerste dekade van die 20ste eeu het hulle getalle sterk gegroei. Die immigrante was hoofsaaklik landbouers uit Noord-Italië en het hulle in oorwegend Italiaanse nedersettings naby die kusgebiede gevestig. Aanvanklik is die Italiaanse kolonies deur tropiese siektes bedreig, en baie setlaars het ook na ander gebiede verhuis.
In die gebied van Vale do Tubarão in die suidelike Santa Catarina het Italiaanse setlaars egter danksy die meer gematigde klimaat en meer geskikte akkerland 'n kolonie gestig, wat vinnig ontwikkel het. Baie Italianers het in die steenkoolbedryf begin werk en hulle nie soos die Duitsers op die landbou toegespits nie. Aangesien hulle nie in geïsoleerde plattelandse gemeenskappe gewoon het nie, het hulle vinnig met Brasiliane van Portugese afkoms begin vermeng.
Ekonomie
Die bewoners van Santa Catarina geniet een van die hoogste lewensstandaarde in Brasilië wat gunstig met dié van die lande op die Iberiese skiereiland vergelyk. Die deelstaat is 'n eersterangse nywerheids- en landbousentrum.
In die noordooste van die deelstaat is elektromeganiese, tekstiel- en meubelnywerhede gevestig. Veeteelt is die belangrikste bron van inkomste in die westelike gebiede, terwyl die suide oor keramiese nywerhede beskik en daarnaas ook skulpvisse uitvoer. Tekstiele, keramiek en porselein uit Santa Catarina is lankal produkte van wêreldfaam en word na meer as sestig lande uitgevoer. Die plaaslike mynbedryf ontgin minerale en steenkool.
Santa Catarina se landbousektor is hoogs ontwikkel en word gekenmerk deur die noue samewerking tussen mielieprodusente, veetelers (wat hulle veral op varkens toegespits het) en die vleisfabrieke. Die helder water tussen die vasteland en die eiland Santa Catarina is uiters geskik vir die kweek van oesters - die stad Santo Antônio de Lisboa net noord van Florianópolis lewer 90 persent van Brasilië se produksie op.
Die korridor tussen Joinville, Jaraqua do Sul en Blumenau is die hartland van die plaaslike nywerheidsektor. Hierdie klein, maar hoogs ontwikkelde nywerheidsgebied lewer meer as die helfte van die deelstaat se industriële produksie op. Araquari, 'n nedersetting naby Joinville, het danksy nuwe aanlegte van internasionale vervaardigers soos BMW en Mini Cooper tot die Brasiliaanse motorbedryf se jongste spilpunt ontwikkel.
Santa Catarina spog met sommige van die pragtigste strande in Brasilië, en die deelstaat is tydens die somerseisoen van Desember tot Maart een van die gewildste reisbestemmings in Brasilië en Suid-Amerika. Talle Argentynse en Paraguyaanse toeriste bring hulle vakansies op die strande van Santa Catarina deur.
Die grootste stede en hulle belangrikste bronne van inkomste is:
Ander belangrike nedersettings is:
Toerisme
Santa Catarina het tot een van die gewildste Suid-Amerikaanse vakansiebestemmings ontwikkel wat dwarsdeur die jaar toeriste lok. Die deelstaat, wat aanvanklik veral vir sy verruklike kuslyn met meer as 500 strande bekend gestaan het, spog ook met 'n verskeidenheid landskappe en mikroklimaatsones. Bergspitse, wat tot by 2 000 meter bo seevlak verrys, lê net twee ure se rit van die pragtige strande af. Die toerismesektor van Santa Catarina bied 'n aantal gespesialiseerde produkte soos vakansies op die platteland, mineraalbaddens, ekologiese toerisme en avontuursport, historiese monumente en besienswaardighede en godsdienstige toerisme aan. Die vermaaklikheidspark van Beto Carrero in die stad Penha en die strandoord Balneário Camboriú behoort tot die gewildste toeristebestemmings in Santa Catarina.
Die berggebiede van Santa Catarina is die enigste plek in Brasilië met gereelde sneeuvalle in die winter. Hierdie gebiede is die geboorteplek van die staat se plaasvakansies.
In die tydperk tussen Julie en November lê die suidelike noorkapper-walvisse besoek af aan Santa Catarina se kuswaters. Oktober is die maand van die groot bierfeeste. Blumenau se Oktoberfest is die belangrikste in Santa Catarina en die tweede grootste ter wêreld na dié van München in Duitsland.
Kookkuns
Santa Catarina staan in Brasilië bekend vir sy voortreflike kookkuns, wat veral deur die Portugese, Italianers en Duitsers beïnvloed is.
Die Duitse setlaars van die 19de eeu het naas hulle argitektuur ook hulle tradisionele feesvierings saam na Santa Catarina gebring, en gedurende feestye is Duitse kos, koeke en terte bedien en Duitse bier gebrou. Die plaaslike Duitse kookkuns het sy oorsprong in die Duitse gebiede van Hunsrück, Swartwoud, Pommere en Beiere. Van die geregte staan orals in Brasilië bekend, maar baie van hulle is vir gewone Brasilianers uit ander gebiede eksotiese lekkernye.
Tipiese Duitse geregte in Santa Catarina sluit gevolglik Kasseler-vleis, varkpootjies, oondgebraaide eend met rooikool, Rheinischer Sauerbraten (gemarineerde en gebraaide vleis, wat met groen kluitjies bedien word), aartapelslaai met speksous, Bockwurst (gekookte wors), bloedwors en vleiswors in.
Gewilde nageregte is poedings en vrugte, kaastert, Buttercremetorte, Swartwoudkoek en veral Apfelstrudel, die tradisionele gerolde appelgebak.
Die Italianers het hulle onder meer in gebiede gevestig wat geskik was vir die wynbedryf. Hulle tipiese geregte - minestras, polentas, risottos en spaghetti - word dikwels met rooiwyn verfyn.
147
Die jaar 147 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 47ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Hantam-Karoo
Die Hantam is ‘n streek op ‘n hoë plato rondom die dorp Calvinia. Aan die westekant grens dit aan Namakwaland en die Bokkeveldberge, noordwaarts aan Boesmanland, suidwaarts loop dit tot by die Roggeveldberge. Die Hantamberge verdeel die plato in die Voor- en Agter-Hantam. Calvinia lê aan die suidelike voet van die berge. Boerdery is hoofsaaklik beperk tot merinoskape. Die Hantam Plaaslike Munisipaliteit beslaan 'n baie wyer gebied as die werklike Hantam.
Ariq Böke
Ariq Böke (Mongools: Аригбөх, Chinees: 阿里不哥; omstreeks 1219–1266), soms ook Arig of Boeka gespel, was die sewende en jongste seun van Toloei Khan, ’n seun van Djengis Khan.
Verkiesing
Ná die dood van sy broer Groot Khan Möngke het Ariq Böke vir ’n kort tyd die bewind oorgeneem in sy ouer broers Koeblai en Hülegü se afwesigheid. Toe Koeblai in 1260 terugkeer vir ’n verkiesing, kon strydende faksies nie ooreenstem oor wie die volgende Groot Khan moes wees nie en Koeblai en Ariq Böke is op twee verskillende koeroeltais verkies. Dit het gelei tot ’n verdeling van die Mongoolse Ryk en ’n oorlog tussen die twee broers. Ariq Böke is deur die tradisionaliste in die ryk gesteun en Koeblai deur die senior prinse van Noord-China en Mantsjoerye.
Oorgawe
Namate die oorlog tussen Koeblai en Ariq Böke gevorder het, het laasgenoemde se magte verswak. Koeblai het ’n sterk mag van Alans, Turke en Chinese gehad. Sy ondersteuner Kadan, ’n seun van Ögedei Khan, het Ariq Böke se leër eindelik verslaan en Ariq Böke het twee keer beheer oor die hoofstad, Karakoroem, verloor. Koeblai het ook alle handel van Noord-China af geblokkeer om so kosvoorrade af te sny. Ariq Böke het op 21 Augustus 1264 aan Koeblai oorgegee.
Lissonotus nigrofasciatus
Lissonotus nigrofasciatus is 'n spesie van besies in die Cerambycidae familie. Dit is beskryf deur Per Olof Christopher Aurivillius in 1925.
Kepler-1625b I
Kepler-1625b I, ook bekend as Kepler-1625b se maan, is vermoedelik die eerste eksomaan wat ontdek is – vroeg in Oktober 2018 deur Nasa se Hubble-ruimteteleskoop. Die ontdekking dui daarop dat die moederplaneet ’n massa van verskeie Jupiter-massas kan hê, want die maan se massa stem min of meer ooreen met die planeet Neptunus s’n.
Daar is ’n moontlikheid dat die eksomaan bewoonbaar is omdat die moederplaneet ’n ewewigstemperatuur van 253 K (sowat -20 °C) het.
'n Herontleding van die data wat in April 2019 gepubliseer is, dui egter eerder op 'n planeet sonder mane. Daarvolgens kon ligkurwes wat op 'n maan dui, die gevolg van dataredusering gewees het.
Burton L. King
Burton L. King (25 Augustus 1877 – 4 Mei 1944) was 'n Amerikaanse regisseur, vervaardiger, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Master Mystery (1918), For Love or Money (1920), en When Lightning Strikes (1934).
148
Die jaar 148 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 48ste jaar van die 2de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Doebrofka-gyselaardrama
Die Doebrofka-gyselaardrama, ook bekend as die Nord-Ost-gyselaardrama, was die oorname van ’n stampvol Doebrofka-teater in Moskou op 23 Oktober 2002 deur 40 tot 50 gewapende rebelle wat beweer het hulle het bande met die Islamitiese seperatiste-beweging in Tsjetsjnië. Hulle het 850 gyselaars geneem wat ’n opvoering van die musiekblyspel Nord-Ost bygewoon het, en die onttrekking van Rusland se soldate aan Tsjetsjnië asook die beëindiging van die Tweede Tsjetsjniese Oorlog geëis.
Khamag-Mongole
Die Khamag-Mongoolse konfederasie (Mongools: Хамаг монгол, "Hele Mongolië") was ’n groot stamkonfederasie (khanlig) in die 12de eeu op die Mongoolse plato. Dit word soms beskou as die voorloperstaat van die Mongoolse Ryk.
Doebrofka-gyselaardrama
Ná ’n beleg van twee en ’n half dae het Russiese magte ’n onbekende chemiese stof, moontlik fentanil, in die teater ingepomp en dit bestorm. 39 van die aanvallers is deur die Russiese magte dood gemaak, asook 129 van die gyselaars. Feitlik al die gyselaars wat dood is, se lewe is geëis deur die giftige stof wat in die teater ingepomp is om die rebelle te verdoof. Die gebruik van die gas is wyd veroordeel, maar Rusland het gesê daar was nie veel van ’n keuse nie omdat die 50 rebelelle bereid was om die gyselaars te vermoor en self te sterf.
Khamag-Mongole
Geskiedenis
Die eerste khan van die Khamag-Mongole sover bekend was Kaboel Khan van die Bordjigin-familie, ’n oupagrootjie van Temoedjin (Djengis Khan). Kaboel het daarin geslaag om aanvalle deur die Jin-dinastie af te weer.
Doebrofka-gyselaardrama
Dokters in Moskou het die regering se weiering om bekend te maak watter gas gebruik is, veroordeel omdat hulle meer lewens sou kon red as hulle dit geweet het.
Khamag-Mongole
Geskiedenis
Die konfederasie het begin verbrokkel ná die dood in 1171 van Kaboel se kleinseun Jesoegei, die pa van Temoedjin. Politieke anargie en ’n magsvakuum het voortgeduur tot in 1189, toe Temoedjin khan geword het. Hy het al die families in 1206 verenig, die titel Djengis Khan aangeneem en die Mongoolse Ryk gestig.
Doebrofka-gyselaardrama
Drie militante groepe wat in 2003 in ’n verslag deur die VSA as gewelddadige organisasies met bande met Al-Kaïda beskryf is, het aan die aanval deelgeneem. In dieselfde verslag het die VSA sy steun aan ’n politieke oplossing vir die Tsjetsjniese konflik toegesê en ’n beroep op Rusland gedoen om so ’n oplossing te vind.
Denemarke
Denemarke (Deens: Danmark, [ˈd̥ɛnmɑɡ̊], ), amptelik die Koninkryk Denemarke (Kongeriget Danmark, [ˈkʰɔŋəʁiːəð ˈtænmak], ), is geleë in Noord-Europa in die gebied wat as Skandinawië bekend staan. Dit is 'n grondwetlike monargie met koningin Margrethe II as simboliese leier en 'n eenkamerparlement, die Folketinget.
Denemarke is met 'n oppervlakte van sowat 43 000 vierkante kilometer die kleinste van die Skandinawiese lande, maar nogtans die mees digbevolkte en ten opsigte van sy bevolking ook die tweede grootste ná Swede. Denemarke bestaan uit die skiereiland Jutland (Deens: Jylland) – in geologiese opsig 'n uitbreiding van die Noord-Duitse Vlakte – en 'n groot aantal eilande waarvan sowat 100 bewoon is. Seeland (Deens: Sjælland), wat naby die Suid-Sweedse kus lê, is die grootste en mees digbevolkte van die eilande.
Denemarke se hoofstad Kopenhagen is aan die nou seestraat van die Øresund geleë, 'n deurvaart wat van die Kattegat na die Oossee lei. Denemarke se kontrole oor al drie deurvaarte, wat die Atlantiese Oseaan met die Oossee verbind – naas die Sund ook die Groot en Klein Belt (Deens: Store og Lille Belt), het van die land gedurende die Middeleeue 'n Noord-Europese groot moondheid gemaak wat sy buurlande oorheers en sy magsgebied tot by Noorweë, Ysland, Groenland en die Faroëreilande uitgebrei het. Die twee laasgenoemde gebiede is nog steeds Deense besittings.
Die land vorm in sommige opsigte 'n soort oorgang tussen Middel- en Noord-Europa – sy landskappe en klimaat kom grootliks ooreen met dié van Noord-Duitsland en lyk baie min op dié van die Skandinawiese skiereiland (behalwe vir Suid-Swede).
Etimologie
Die etimologie van die naam "Denemarke", die verhouding tussen "Dene" en "Denemarke", en die ontstaan van Denemarke as 'n verenigde koninkryk is onderworpe aan 'n voortdurende wetenskaplike debat. Dit fokus veral op die voorvoegsel "Dan" en of dit na die Dani of 'n geskiedkundige persoon Dan verwys en die presiese betekenis van die "-marke"-agtervoegsel.
Die meeste etimologiese woorde- en handboeke lei "Dan" af van 'n word wat "plat land" beteken, verwant aan Duits Tenne "dorsvloer" en Engels den "grot". Daar word geglo dat die "marke"-element woud of grensgebied beteken, met waarskynlike verwysings na die grenswoude in Suid-Sleeswyk.
Geografie
Denemarke neem 'n besondere stelling binne die Skandinawiese lande in. Dit vorm 'n soort "brug" tussen Sentraal- en Noord-Europa en bestaan met uitsondering van die skiereiland Jutland, wat sowat die helfte van die land se oppervlakte verteenwoordig, uit meer as 470 groot en klein eilande, wat tussen Jutland en die Suid-Sweedse gewes Skåne lê. Slegs sowat honderd van hierdie eilande is bewoon. Die grootste eilande is Seeland (met die hoofstad Kopenhagen), Funen (Deens: Fyn), Falster, Lolland, Langeland en Bornholm.
Denemarke se enigste landgrens is dié met Duitsland (byna sewentig kilometer), terwyl die kuslyn vanweë die groot aantal inhamme oor sowat 7 400 kilometer strek. Geen plek in die land lê verder as sowat vyftig kilometer van die see af nie.
Klimaat
In vergelyking met die ander Skandinawiese lande het Denemarke danksy die invloed van die Atlantiese Oseaan en sy suidelike ligging 'n betreklik milde klimaat met gematigde somers en milde winters. Neerslae kom dwarsdeur die jaar voor, alhoewel daar min sneeuvalle aangeteken word.
Die Atlantiese invloede neem in die oostelike landsdele geleidelik af; hier word laer windsnelhede en minder neerslae aangeteken as in Wes-Denemarke. In koue winters, wat egter selde voorkom, word die kontinentale invloede duidelik – die Oossee bevries, en koue lugmassa's uit die ooste oorheers die winterweer.
Fauna en flora
Gedurende die afgelope eeue is groot dele van Denemarke se oorspronklike woude afgekap. Klein oorblyfsels van hierdie ongerepte woude het in natuurreservate soos die Nasionale Rebild Bakker-park bewaar gebly. Dié park maak deel uit van Rold Skov ("Trollwoud") wat tans met 'n oppervlakte van 86 km² die mees uitgestrekte bosgebied in die land vorm. Sowat twaalf persent van die huidige Deense grondgebied is met bosse (veral loofbos met beuke en eikebome) bedek. Daarnaas kom olms, haselneutbome, esdorings, dennebome, berke, espe- en lindebome asook kastaiingbome algemeen voor.
In die vlaktes van Wes-Jutland het enkele moeraslande bewaar gebly, net soos duinlandskappe en heidevelde.
Tipiese inheemse dierspesies sluit rooi wild, hase, eekhorings, krimpvarkies, vosse, dassies, marters, wasbere en wasbeerhonde in. Seehonde word langs die Deense kuste aangetref. Die kusgebiede is daarnaas die habitat van talle voëlspesies soos eksters, duiwe, bleshoenders, ganse, eende, seemeeus, seeswaeltjies en seeduikers.
Oorsig
Denemarke se geskiedenis is nou verweef met dié van die ander Nordiese lande. Denemarke se pogings om die Oossee te oorheers het tot by die 16de eeu die kwaai mededinging van Swede gehad, maar daar was nogtans ook langdurige periodes waartydens Denemarke met ander Skandinawiese lande in politieke en dinastiese opsig verenig het soos die Kalmarunie.
Ander belangrike aspekte, wat 'n groot invloed op die Deense geskiedenis uitgeoefen het, was die betrekkinge met die Europese vasteland en die uitbreiding van die Deense magsgebied in oorsese gebiede soos Engeland, Ysland en Groenland in die Wiking-tydperk.
Gedurende die tiende eeu het die klein Deense koninkryke in 'n gemeenskaplike staat verenig, en tot by die Vredesluiting van Roskilde in 1658, waardeur Denemarke sy besittings in Suid-Swede verloor het, het die Deense heersers hul magsgebied voortdurend probeer uitbrei.
In die 19de eeuse konflik met Duitsland oor Sleeswyk en Holstein en die Duitse minderheid in die suide van die land moes Denemarke sy suidelike gebiede uiteindelik in 1864 aan Duitsland afstaan en het vervolgens 'n beleid van politieke neutraliteit gevolg.
Ná die Duitse besetting tydens die Tweede Wêreldoorlog het Denemarke by die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO) en die Europese Ekonomiese Gemeenskap (die latere Europese Unie) aangesluit.
Die Middeleeue
Denemarke was reeds in sy voorgeskiedenis deur Germaanse stamme bewoon. Die eerste historiese dokumente, wat na die Deense volk verwys, dateer egter eers uit die sesde eeu v.C. Daar word aangeneem dat Suid-Swede die oorspronklike tuisland van die Dene was en dat hulle later na die huidige Deense eilande en die skiereiland Jutland uitgebrei het. Tydens die 11de eeu het die Deense gebied tot by die Schleilinie gestrek – die grenslyn met die Heilige Romeinse Ryk in die suide wat deur die Schleirivier gevorm is.
Die Denekoning Dan, na wie die land vernoem sou wees, is eerder 'n legendariese as 'n historiese figuur. Denemarke is aanvanklik deur plaaslike heersers geregeer, en omtrent 800 het een van hulle, Gøttrik, die sogenaamde Danewerk, 'n versterking suid van die Schleirivier ter beskerming teen aanvalle van die Frankiese Ryk opgerig. As gevolg van die Frankiese magsuitbreiding onder Karel die Grote het die Dene vir die eerste keer in aanraking met 'n ander beduidende Europese nasie gekom. Karel se stigting van 'n mark, 'n militêre gebied langs die Deense grens, het naas die oprigting van die Danewerk ook tot die versterking van die handelsentrum Haithabu gelei. Met 'n Deens-Frankiese ooreenkoms in 811 is die Eiderrivier as grenslyn vasgelê en die noordwaartse uitbreiding van die Franke stopgesit. Met die gelyktydige begin van die Skandinawiese Wikings se handels-, roof- en veroweringstogte, waaraan ook talle Deense krygers deelgeneem het, het Denemarke nou self daarmee begin om sy invloed in Noord-Europa te versterk en handelsbande met oorsese nasies aan te knoop.
Eers in die tiende eeu het die Deense konings Gorm en Harald Bloutand daarin geslaag om die Deense volk in een koninkryk te verenig. Harald het die Christelike geloof aangeneem en die Christelike sendingwerk in Denemarke bevorder.
Tydens die 11de eeu het die grootskaalse togte van Deense Wikings in die Noordseegebied 'n aanvang geneem. Die Deense koning Sven Vurkbaard (986–1014) het Engeland verower, en Knoet die Grote (1018–1035) was heerser oor 'n uitgestrekte Deense Noordseeryk wat naas Denemarke en Engeland ook Noorweë en Skotland ingesluit het. Ná sy dood het hierdie ryk egter weer begin verbrokkel, en eers koning Sven II (Svend Estridsøn 1047–1074) het daarin geslaag om die sentrale gesag op ryksvlak te herstel. Hy het gereeld munte laat slaan en klerici en beamptes, wat tot dusver grotendeels uit Engeland afkomstig was, deur inheemses vervang.
In die periode tussen 1025 en 1035 het die Eiderrivier die nuwe suidgrens van Denemarke geword. Saam met die ander lande van Noord-Europa het Denemarke in geestelike opsig 'n deel van die nuutgestigte bisdom Lund geword, en die tradisionele bande met die bisdom van Bremen en Hamburg, wat sedert 948 bestaan het, is verbreek.
Ná 'n tyd van politieke instabiliteit het koning Waldemar die Grote (1157–1182) wet en orde herstel, die bedreiging deur Slawiese stamme afgeweer en die land weer deur 'n bloeitydperk laat gaan. Met die bou van 'n kasteel by die Groot Belt was hy in staat om die toegang tot die Noord- en Oossee te kontroleer, terwyl met die verowering van die Duitse eiland Rügen in 1169 'n ekspansiewe fase in Denemarke se buitelandse beleid ingelui is.
Sy opvolgers Knoet VI (1182–1202) en Waldemar II (1202–1241) het van Denemarke 'n groot moondheid in die Oosseegebied gemaak wat Duitse en Baltiese gebiede soos Holstein, Hamburg, Lübeck, Mecklenburg, Pommere, Rügen en Estland ingesluit het, maar as gevolg van die Slag van Bornhøved in 1227 weer verbrokkel het.
Ook die eerste dekades van die 14de eeu was deur 'n politieke krisis oorskadu waaraan eers koning Waldemar IV Atterdag (1340–1375) 'n einde kon maak. Nogtans het die hertogdom Sleeswyk daarin geslaag om sy besondere status te handhaaf, en ook die magtige Noord-Duitse handelstede het met hul Hansebond die Deense invloed in die Oosseegebied begin beperk.
Die tydperk van die Kalmarunie
Waldemar se dogter Margarete was die stigteres van die Kalmarunie, 'n politieke unie wat alle Skandinawiese ryke – Denemarke, Swede en Noorweë met die Faroëreilande en Groenland – ingesluit het en in 1397 tot stand gekom het. Die beleid van Margarete se agterneef en erfgenaam Erik van Pommere het egter tot nuwe politieke geskille met die Hanse, Swede, die Holsteinse grawe en die inheemse Deense adel gelei. Erik het Swede en Noorweë verloor en is in 1439 uit Denemarke verdryf.
Die Deense Ryksraad het in 1448 graaf Christiaan I van Oldenburg tot Deense koning verkies, en hy is vervolgens in 1450 ook tot koning van Noorweë, in 1457 tot koning van Swede en in 1460 deur die Sleeswyk-Holsteinse Raad tot hertog van Sleeswyk en graaf van Holstein verkies. Die personele unie met Swede het egter in 1523 tot 'n einde gekom, en koning Christiaan II het naas Swede ook die Deense troon verloor.
Die vroeë moderne tydperk
In 1523 is Christiaan II se oom, hertog Frederik van Sleeswyk-Holstein, tot Deense koning verkies. Sy seun Christiaan III het in 1536 die Lutherse geloof, wat al danksy die optrede van predikers die eerste aanhangers in Denemarke gehad het, in 'n staatsgreep as Deense staatsreligie afgedwing.
Koning Christiaan IV het om politieke en godsdienstige redes in die Dertigjarige Oorlog ingegryp, maar is ná sy nederlaag in 1626 gedwing om in die Vrede van Lübeck afstand te neem van sy ekspansionistiese beleid in Noord-Duitsland. Denemarke is vervolgens veral deur Swede bedreig wat tot die nuwe groot moondheid in die Oosseegebied ontwikkel het, en in 1658 moes Denemarke in die Vrede van Roskilde al sy besittings op die Skandinawiese skiereiland, waaronder Skåne, Blekinge, Halland en die Noorse Bohuslän, aan Swede afstaan.
Die bedreiging deur buitelandse magte het die aanleiding tot politieke herstrukturering gegee. Die Deense Stande het hul invloed kwytgeraak; die koningshuis het sy magsbasis met die invoering van die erflike monargie in 1660 en die afkondiging van die grondwetlike absolutistiese regeringstelsel in die sogenaamde Koningswet van 1665 versterk.
Die sogenaamde Gottorf-kwessie, wat die vrede in Europa bedreig het, is in die tydperk tussen 1767 en 1773 deur ooreenkomste met Rusland opgelos – die Deense Ryk, wat destyds van Ysland en van die Noordkaap tot by die Elberivier gestrek het, het vervolgens in alle oorloë op die Europese vasteland neutraal gebly en hom eerder aan binnelandse hervormings soos die landhervorming en die bevryding van die boere toegewy.
Ná die Britse aanval op Kopenhagen in 1807 het Denemarke 'n bondgenoot van Frankryk geword en sy nou bande met die Franse keiser Napoleon Bonaparte ook in 1813 nog steeds gehandhaaf. As gevolg van hierdie beleid was die Deense staat in 1814 bankrot en het in 1814 in die vrede van Kiel ook Noorweë verloor.
In 1815 het die Deense koning in sy hoedanigheid as heerser van Holstein en hertog van Lauenburg 'n lid van die Duitse Bond geword. Sleeswyk het ondanks sy nou bande met Holstein nie by die Bond aangesluit nie.
Die Sleeswyk-Holstein-kwessie
Die Duitse bewoners se weerstand teen die inlywing van Sleeswyk by Denemark het in Maart 1848 aanleiding tot 'n oorlog met die Duitse Ryk gegee. Ná byna drie jaar se oorlogvoering was die belangrikste geskille nog steeds nie besleg nie. In 1849 het Denemarke 'n nuwe grondwet gekry wat van die land 'n grondwetlike monargie gemaak het. Die grondwet is nie in Sleeswyk afgekondig nie. In die Verdrag van Londen in 1852 is Denemark as staat in sy geldende grense erken, en die Europese moondhede het ook die gemeenskaplike suksessiereg van Denemarke en die hertogdomme goedgekeur. Nogtans het die land hom as gevolg van Pruisiese en Oostenrykse druk daartoe verplig om 'n nuwe grondwet af te kondig waarin alle landsdele gelyke regte geniet het en afstand geneem van sy planne om Sleeswyk by Denemarke in te lyf.
Alle pogings om 'n nuwe grondwet daar te stel het egter misluk. Die Deens-Sleeswykse grondwet van 1863 het nie aan die Pruisiese en Oostenrykse vereistes voldoen nie, en ná 'n ultimatum van dié twee moondhede het in 1864 die Duits-Deense Oorlog uitgebreek. In die Vrede van Wene van dieselfde jaar is Denemarke gedwing om die drie hertogdomme Sleeswyk, Holstein en Lauenburg aan Pruise af te staan.
Die 20ste eeu
Ná die Eerste Wêreldoorlog het die Verdrag van Versailles voorsiening vir 'n referendum in Noord-Sleeswyk en dele van Sentraal-Sleeswyk gemaak. In 1920 het 'n meerderheid van die stemgeregtigdes hulle in Noord-Sleeswyk ten gunste van die insluiting by Denemarke uitgespreek. Nogtans was daar steeds 'n Duitse minderheid in die Deense Noord-Sleeswyk, asook 'n Deense minderheid in die Duitse deel van Suid-Sleeswyk.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is Denemarke deur Duitse troepe beset. Alhoewel enkele duisend Dene as vrywilligers by die Duitse Waffen-SS aangesluit het, het veral sedert 1943 het 'n sterk Deense versetsbeweging ontstaan wat deur groot dele van die bevolking ondersteun is. Danksy die Duitse diplomaat Georg Ferdinand Duckwitz (1904–1973), wat geheime inligting oor die beplande deportasie van Deense Jode aan die Deense versetsbeweging en Sweedse owerhede gegee het, is in Oktober 1943 'n grootskaalse reddingsaksie vir Denemarke se Joodse bevolking georganiseer. Duisende Deense vlugtelinge was sodoende in staat om na Swede te vlug.
Ná die wysiging van die Deense grondwet het die oudste dogter van koning Frederik IX, Margarete, sy opvolger as Deense koningin geword, terwyl die Landsting of tweede kamer van die parlement afgeskaf is. Die buitelandse beleid is onder meer oorheers deur Denemarke se lidmaatskap in die Nordiese Raad, die Europese Unie en die NAVO. Die regte van die Deense en Duitse minderhede in Sleeswyk is in 1955 in 'n Duits-Deense ooreenkoms gereël.