cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Life of Pi
Temas
Martel het gesê dat Life of Pi in drie stellings opgesom kan word: "Die lewe is 'n storie"; "Jy kan jou storie kies"; "'n Storie met God is die beter storie". Gordon Houser stel voor dat daar twee hooftemas van die boek is: "dat alle lewe interafhanklik is, en dat ons leef en asemhaal deur geloof."
Inspirasie
Martel het in 'n 2002-onderhoud met PBS gesê dat hy "op soek was na 'n storie ... wat my lewe sou rig". Hy het gepraat van eensaamheid en behoefte aan rigting in sy lewe, en hy het gevind dat die skryf van die roman aan hierdie behoefte voldoen het.
Persepolis
Persepolis (Persies: تخت جمشيد, Tacht-e Dsjamsjied, letterlik: "Dsjamsjied se troon"; Oud-Persies: 𐎱𐎠𐎼𐎿, Pārsa; Grieks: Persépolis, letterlik: "stad van die Perse") was een van die Achaemenidiese Ryk se hoofstede en is in 520 v.C. deur Darius I van Persië in die suide van Iran in die streek Persis gestig. Die naam "Persepolis" is Grieks en beteken "stad van die Perse"; die Persiese naam verwys na Dsjamsjied, 'n Persiese koning uit die mitologiese verlede; die oorblyfsels van sy troon wat neergestort het, het volgens oorlewering die stad gevorm. 'n Verdere naam uit die Middeleeue is Čehel-menār (چهل منار) wat "Veertig minarette" beteken. Anders as wat die Griekse naam aandui was Persepolis geen stad nie. Geen huise is tydens die argeologiese opgrawings in en om Persepolis gevind nie.
Life of Pi
Richard Parker en die skeepswrak-narratief
Die naam Richard Parker vir die tier is geïnspireer deur 'n karakter in Edgar Allan Poe se seevaart-avontuurroman The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket (1838). Richard Parker is 'n muiter wat gestrand is en uiteindelik op die romp van 'n skip wat omgeslaan het, gekannibaliseer word, en daar is 'n hond aan boord wat Tiger genoem word. Martel het ook 'n ander gebeurtenis in gedagte gehad in die bekende regsaak R v Dudley and Stephens (1884), waar 'n skeepswrak weer lei tot die kannibalisme van 'n kajuitseun genaamd Richard Parker, hierdie keer in 'n reddingsboot. 'n Derde Richard Parker het verdrink in die sinking van die Francis Spaight in 1846, beskryf deur skrywer Jack London, en later is die kajuitseun gekanibaliseer. "So baie geviktimiseerde Richard Parkers moes iets beteken," het Martel voorgestel.
Persepolis
Toe die vroeëre setel Pasargadae vir 50 km na hierdie plek verskuif is, is aan die voet van die berg Kuh-e Mehr of Kuh-e Rahmat (met dieselfde betekening "barmhartigheid, genade" in Arabies), 'n groot terras van 15 ha geskep. Meer as 14 geboue is op die platvorm onder Darius I en sy opvolgers, onder ander Ahasveros, Artaxerxes I en Artaxerxes II opgerig. Ander paleise is onmiddellik aan die voet van die terras uitgegrawe. Die hoofstad is in 330 v.C. deur Alexander die Grote vernietig, maar sy (gedeeltelik herboude) kan tot vandag toe besigtig word. Omdat die besproeiingstelsels ook vernietig is, is die geboue grootliks deur die woestynsand bedek en het dus bewaar gebly. Persepolis is in 1979, die jaar van die Iranse Rewolusie, deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys en is sowat 60 km noordoos van die metropool Sjiraz op die Hoogland van Marvdasjt in die Fars-provinsie (900 km suid van die hoofstad Teheran) geleë.
Kitch Christie
George Moir Christie, beter bekend as Kitch Christie (31 Januarie 1940, Johannesburg – 22 April 1998), was 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler en veral bekend as die afrigter van die Springbokke toe hulle die Rugbywêreldbeker in 1995 gewen het. Hy was onoorwonne as rugbyafrigter tussen 1994 en 1996.
Life of Pi
Moacyr Scliar
Martel het genoem dat 'n boekresensie van die Brasiliaanse skrywer Moacyr Scliar se 1981-novelle Max and the Cats deels verantwoordelik is vir sy roman se uitgangspunt. Scliar se verhaal beskryf 'n Joods-Duitse vlugteling wat die Atlantiese Oseaan oorsteek met 'n jaguar in sy boot. Scliar het gesê dat hy verbysterd was dat Martel "die idee gebruik het sonder om my te raadpleeg of selfs in te lig," en het aangedui dat hy die situasie hersien voordat hy besluit of hy enige aksie in reaksie moet neem. Nadat hy met Martel gepraat het, het Scliar verkies om nie die saak voort te sit nie. 'n Toewyding aan Scliar "vir die vonk van die lewe" verskyn in die skrywer se nota van Life of Pi. Literêre resensies het die ooreenkomste as oppervlakkig tussen Life of Pi en Max and the Cats beskryf. Resensent Peter Yan het geskryf: "As jy die twee boeke langs mekaar lees, besef 'n mens hoe onvoldoende die plot-opsommings is om die unieke verbeeldingryke impak van elke boek oor te dra," en het opgemerk dat Martel se kenmerkende narratiewe struktuur nie in Scliar se novelle voorkom nie. Die temas van die boeke is ook verskillend, met Max and the Cats wat 'n metafoor vir Nazisme is. In Life of Pi word 211 van 354 bladsye aan Pi se ervaring in die reddingsboot gewy, vergeleke met 17 van 99 bladsye in Max and the Cats wat tyd uitbeeld wat in 'n reddingsboot spandeer word.
HAPAG
Die Hamburg-Amerikanische Packetfahrt-Actien-Gesellschaft (HAPAG, dikwels ook Hamburg-Amerika Linie of kort Hapag genoem) was die eerste aandele-redery in Hamburg, Duitsland wat op 27 Mei 1847 gestig is. Die destydse 33 aandeelhouers het Adolph Godeffroy, 'n Hamburgse reder, as besturende direkteur aangewys. HAPAG se doelwit was om 'n gereelde verbinding tussen Hamburg en Noord-Amerika met seilskepe onder die Hamburgse vlag aan te bied. Vanaf 1856 is stoomskepe op die Noord-Atlantiese roete gebruik.
HAPAG het hom van die begin af op die winsgewende vervoer van emigrante na Noord-Amerika toegespits, en danksy die massaemigrasie van honderdduisende Europeërs het HAPAG tot die wêreld se grootste redery gegroei. Sy netwerk het hawens dwarsoor die wêreld omspan. Aanvanklik was Bremen die belangrikste Duitse seehawe vir emigranteskepe. Hamburg het die verskeping van emigrante vanaf 1847 bevorder, en reeds dertien jaar later het dit volgens passasiersgetalle by Bremen verbygesteek. 'n Gemiddeld van 25 000 emigrante het jaarliks hul seereis na Noord-Amerika in die Hamburgse hawe begin.
Ná 123 jaar as selfstandige redery het HAPAG op 1 September 1970 met die Bremense Norddeutscher Lloyd saamgesmelt om die nuwe aandelemaatskappy Hapag-Lloyd AG te vorm.
1988
Die jaar 1988 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 88ste jaar van die 20ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Susie Porter
Susie Porter (gebore 1971) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Two Hands (1999), The Monkey's Mask (2000), en Better Than Sex (2000), en in die televisiereeks East West 101 (2007).
Port Shepstone-vuurtoring
Die Port Shepstone-vuurtoring is 'n 8 m hoë, ronde gietystertoring in Port Shepstone, by die mond van die Umzimkulurivier aan die suidkus van KwaZulu-Natal. Dit is op 10 Maart 1905 in gebruik geneem.
Die vuurtoring is met 'n geruite swart-en-wit patroon geverf. Die elektriese lig, gemonteer op 'n roterende stelsel, lewer 1 130 000 CD en kan 26 seemyle ver gesien word. Die lig flits een keer elke 6 sekondes en het 'n fokale vlak van 24 m bo die hoogwatermerk.
BMW M54
Die BMW M54 is 'n natuurlik-geaspireerde reguit-6-enjin wat van 2000 tot 2006 vervaardig is. Dit is in die E53 X5 vrygestel en is die plaasvervanger vir die M52-enjin. Die S54 is die gelykstaande hoëprestasie-enjin wat in die E46 M3, die Z3 M Coupé/Roadster en die E85 Z4 M gebruik word. Die BMW M56 SULEV-enjin (wat in verskeie deelstate van die Verenigde State verkoop word) is gebaseer op die M54.
Die M54 is uitgefaseer na die bekendstelling van die BMW N52-enjin in 2004. Van 2001 tot 2003 was die M54 op die lys van Ward se 10 beste enjins.
Ontwerp
In vergelyking met die finale weergawes van sy M52-voorganger (die 'M52TU' genoem), het die M54 'n nieterugkeer-brandstofstelsel, 'n volledig elektroniese versneller (sonder meganiese rugsteun), Siemens MS 43- enjinbeheereenheid en 'n herontwerpte inlaatspruitstuk. Die Noord-Amerikaanse enjins gebruik nie meer 'n ysterblok nie. Die verplasing van die grootste variant het van 2,8 L tot 3,0 L vergroot, weens 'n toename in die slag tot 89,6 mm.
Net soos die M52TU gebruik die M54 'n aluminiumblok en aluminiumsilinderkop met gietyster silindervoerings. Veranderbare kleptydreëling is op beide nokasse ('dubbele VANOS' genoem), 'n dubbele lengte inlaatspruitstuk ('DISA' genoem) word gebruik en die termostaat word elektronies beheer. Die rooilyn bly op 6 500 opm.
Daar was geen 'tegniese opdatering' (TU) -weergawe van die M54 vervaardig nie, daarom het die enjinspesifikasies dieselfde gebly gedurende sy 7-jaarlange produksietydperk.
Tafel
'n Tafel is 'n meublement met 'n plat bokant wat deur een of meer bene gestut word. Tafels word gebruik om goed op te sit, meestal vir 'n kort tydperk, soos voedsel en eetgerei by 'n maaltyd, koppies vir drankies, 'n boek, kaarte, skryfpapier vir skryf, en ander goed vir stokperdjies.
Francis Dundas
Francis Dundas (omstreeks 1759, Sanson, Berwickshire tot 15 Januarie 1824, Dumbarton, Skotland) was twee maal tydens die eerste Britse besetting van die Kaap waarnemende goewerneur.
Hy word in 1775 soldaat in die Britse leër en is in 1781 een van die offisiere wat tydens die Amerikaanse Vryheidsoorlog hom by Yorktown saam met Cornwallis oorgee. In 1795 word hy tot generaal-majoor bevorder en die volgende jaar aangestel as bevelhebber van die Britse troepe aan die Kaap, wat pas die jaar vantevore deur Brittanje beset is.
Ná goewerneur George Macartney se bedanking in 1798, neem Dundas tot die volgende jaar as goewerneur waar. In 1800 is hy bevelvoerder van die Britse troepe aan die Oosgrens waar die Xhosas in opstand gekom het. Goewerneur George Yonge bly net aan die Kaap van 1799 tot 1801, waarna Dundas weereens waarneem, dié keer tot die Bataafse Republiek die bewind in 1803 oorneem.
Dundas is in 1812 tot generaal bevorder en sterf in 1824 in Skotland.
Tafel
Soms word goed op tafels geplaas vir 'n langer tydperk, soos televisies, rekenaars, of goed vir versiering. Daar word soms 'n tafeldoek bo-op die tafel geplaas. Daar bestaan ook tradisionele maniere hoe om tafeldoeke en eetgerei op die tafel vir maaltye te plaas.
Steenkoraal
Steenkorale (Scleractinia) is 'n orde van seediertjies, meer bekend as korale, wat hoort tot die klas Anthozoa. Dit staan ook bekend as hardekorale en leef uitsluitlik in 'n marine omgewing en is oorvloedig in helder, vlak tropiese waters. Die diertjies in hierdie orde is verantwoordelik vir die ontstaan van koraalriwwe. Die korale wat in kolonies saamwoon is die bekendste in die orde.
Tafel
Tafels kan groter gemaak word, soos byvoorbeeld wanneer 'n tafel se bokant uitgetrek kan word. Sommige tafels kan ook gevou word sodat dit beter vervoer kan word, byvoorbeeld wanneer mense gaan kamp. Daar is ook klein tafels in treine en vliegtuie wat oop kan vou.
Steenkoraal
Klein poliepe, (soortgelyk soos die van seeanemone), skei kalsiumkarbonaat af wat die primêre bousteen van koraalriwwe is.
Tafel
Tafels in Japan, genaamd chabudai, is tradisioneel laag, somtyds rond, vir tee en voedsel.
Die naam van die internasionale organisasie Mensa is van die Latynse woord vir tafel afgelei.
Willem Christiaan Botha
Willem ("Willie") Christiaan Botha (31 Maart 1912) is 'n Suid-Afrikaanse atleet wat aan die Olimpiese Somerspele in 1936 deelgeneem het. Hy is op 31 Maart 1912 in Petrusburg in die Vrystaat gebore.
Tydens die Olimpiese Spele van 1936 is hy in die eerste rondte van die 800m naellope uitgeskakel. Hy was ook deel van die Suid-Afrikaanse span wat aan die mans 4x400 meter aflos deelgeneem het. Die span is ook tydens die eerste rondte uitgeskakel.
By die Empire Games van 1934 wen hy 'n silwer medalje in die 880 jaart naellope. Hy neem ook aan die 440 jaart naellope deel, maar word uiteindelik uitgeskakel.
Dauphin van Frankryk
Die Dauphin van Frankryk (Frans: Dauphin de France) — streng gesproke, Dauphin van Viennois (Dauphin de Viennois) — was die titel wat aan die kroonprins van die troon van Frankryk gegee is van 1350 tot 1791, en van 1824 tot 1830.
Guy VIII, Hertog van Vienne, het 'n dolfyn op sy wapenskild gehad en het die bynaam le Dauphin gehad, Frans vir dolfyn. Die titel Dauphin de Viennois is in sy familie oorerf tot 1349 toe Humbert II sy signeurie, genaamd die Dauphiné, aan Koning Filips VI verkoop het onder die voorwaarde dat die kroonprins van Frankryk die titel le Dauphin sou aanneem. Die vrou van die Dauphin het as la Dauphine bekend gestaan.
Die eerste Franse prins wat le Dauphin genoem is was Karel V. Die titel kom rofweg ooreen met die Engelse titel Prins van Wallis. Die amptelike titel van 'n Dauphin van Frankryk, voor 1461, was par la grâce de Dieu, dauphin de Viennois, comte de Valentinois et de Diois ("Met die Genade van God, Dauphin van Viennois, graaf van Valentinois en van Diois"). 'n Dauphin van Frankryk sou die wapenskild van die Dauphiné, wat dolfyne vertoon het, met die Franse fleurs-de-lys verenig, en kon, waar gepas, dit verder met ander wapens verenig (b.v. François, seun en Dauphin van Frans I, was die heersende Hertog van Bretagne en het dus die wapenskild van die provinsie met die tipiese wapen van 'n Dauphin van Frankryk verenig; Frans II, wat terwyl hy 'n Dauphin was ook deur sy huwelik Koning van Skotland was en het dus die wapenskild tot die van die Dauphin van Frankryk toegevoeg.
Oorspronklik was die Dauphin persoonlik verantwoordelik vir die regering van die Dauphiné, wat geregtelik deel van die Heilige Romeinse Ryk was, en wat die keisers, toe hulle die heerskappy van die provinsie aan hulle Franse erfgename gelaat het, bepaal het nooit met Frankryk verenig mag geword het nie. As gevolg hiervan het die Dauphiné aan anargie gelei in die 14de en 15de eeue aangesien die Dauphins van Frankryk baiekeer kinders was wat hulle met ander sake bemoei het.
Die provinsie is met Frankryk verenig deur Lodewyk XI. Tydens sy tydperk as Dauphin, het Lodewyk sy vader, Karel VII, verontagsaam deur langer in die provinsie te bly as wat die koning toegelaat het en deur in persoonlike politiek betrokke te raak wat meer voordelig vir die Dauphiné was as vir Frankryk. Lodewyk het byvoorbeeld teen sy vader se voorkeur in die huwelik getree met Charlotte van Savoye. Savoye was 'n tradisionele bondgenoot van die Dauphiné, en Lodewyk wou die alliansie versterk om van rowers en rebelle in die provinsie ontslae te raak. Lodewyk is deur Karel VII se soldate in 1456 uit die Dauphiné gedryf wat die gebied in wanorde laat verval het. Na sy opvolging in 1461 het Lodewyk die Dauphiné met Frankryk verenig en dit daarmee permanent onder koninklike beheer geplaas.
Die titel Dauphin is outomaties by geboorte aan die volgende kroonprins toegeken, by troon bestyging van die ouer of die dood van die vorige Dauphin, anders as die Engelse titel Prins van Wallis; wat volgens die wil van die monarg toegeken is eerder as wat dit 'n outomaties geboortereg is.
Die titel is deur die Franse Grondwet van 1791 waarvolgens Frankryk 'n grondwetlike monargie geword het afgeskaf. Onder die grondwet is die kroonprins, op daardie stadium Dauphin Lodewyk-Karel, Prince Royal genoem. 'n Prince du sang (bloedprins) sou hernoem word na prince français (Franse prins). Dit het van krag geword by die Wetgewende Vergadering van 1 Oktober 1791. Die titel is in potentia herstel onder die Bourbon Restorasie van Lodewyk XVIII; daar was egter nie nog 'n Dauphin tot met sy dood nie. Met die troonbestyging van sy broer Karel X, het Karel se seun en erfgenaam, Lodewyk-Antoine, Hertog van Angouleme, outomaties die Dauphin geword. Met die einde van die Bourbons, het die titel egter weereens in onbruik verval. Die erfgename van Lodewyk-Filips is Prince Royal (koninklike prins) genoem. Na die dood van Henri, comte de Chambord, Carlos, hertog van Madrid het die erfgenaam van die legitimistiese aanspraakmaker, Juan, Graaf van Montizón, van die titel gebruik gemaak as troonpretendent, soos wat ook daarna deur die Spaanse legitimistiese aanspraakmakers gedoen is.
Guillaume de Machaut
Guillaume de Machaut (1300-1377) was 'n middeleeuse Franse digter en komponis. Hy het meer as 400 gedigte, insluitend 235 ballades, 76 rondeaus, 39 virelais, 24 lais, 10 complaintes, en 7 chanson royales geskryf. Hy is in 1300 in Reims Frankryk gebore. Hy sterf in April 1377 as gevolg van 'n siekte.
Talmoed
Die Talmoed (Hebreeus: תַּלְמוּד, talmūd, letterlik: "onderwysing", "studie"; afgelei van die werkwoord lamád, למד, "om te leer") is naas die Tanag (die Ou Testament vir die Christene) die belangrikste boek in Judaïsme. Dit bevat die kommentare van belangrike rabbyne en ander skrifgeleerdes op die Tora, veral in die vorm van besprekings tussen voor- en teenstanders van ’n bepaalde standpunt. Hierdie aanvanklik mondelinge tradisie van die tyd van Moses af, het gegroei tot ’n uiters uitgebreide versameling van moontlike uitlegte, verklarings, wetspresedente, anekdotes, legendes en mites.
Vorm en onderdele
Die eerste volledige gedrukte Talmoed-uitgawe is die Bomberg-uitgawe (Venesië, 1520–1523) voorsien met die kommentare van Raw Sjloma Jitzgaki (Rasji, 1040–1105) en dié van die Tossafiste (Talmoed-geleerdes uit die 12de en 13de eeu in Frankryk en Duitsland). Hierdie uitgawe bevat 2947 blaaie, elkeen met 'n voor- (alef, א) en agterkant (bet, ב), dus amper 6000 bladsye. Die paginering van die Bomberg-uitgawe is deur alle latere uitgawes oorgeneem. In die middel van elke Talmoed-bladsy verskyn die Misjna- en/of Ghemara-teks omring deur die Rasji- en Tossafiste-kommentare. Vanweë sy omvang word die Talmoed as 'n reeks boeke uitgegee.
Guillaume de Machaut
Hy skryf driestemmige of vierstemmige polifone musiek in 'n isoritmiese styl.
Talmoed
Twee weergawes
’n Onderskeid word getref tussen die Babiloniese Talmoed (תַּלְמוּד בַּבְלִי, Talmoed Bawlie) en die Jerusalemse Talmoed (תַּלְמוּד יְרוּשָׁלְמִי, Talmoed Jeroesjalmie). Hoewel albei dieselfde Misjna as kern het, verskil die Ghemarot.
Huidige gebruik
Die manier waarop besprekings in die Talmoed voorkom, is kenmerkend van Judaïsme: leer deur bespreking. In die sinagoges en leerskole van veral Ortodokse Jode vind hewige besprekings steeds plaas oor die vele moontlike vertolkings van die Talmoed.
Ortodokse Jode volg ook dikwels die Daf Jomi (דף יומי, "die daaglikse blad"). Een blad van die Talmoed word elke dag gelees sodat die hele Talmoed in 2 711 dae (7,5 jaar) behandel word.
Quett Masire
Sir Quett Ketumile Joni Masire, GCMG (23 Julie 1925 – 22 Junie 2017) was die tweede President van Botswana, in amp vanaf 1980 tot 1998. Hy was 'n leidende figuur in die onafhanklikheidsbeweging en die aansluitende nuwe regering en het 'n belangrike rol in die fasilitering en beskerming van Botswana se bestendige finansiële groei en ontwikkeling gespeel. Hy het in 1998 afgedank en is opgevolg deur Adjunkpresident Festus Mogae, wat dit derde President van Botswana geword het.
Johannes Gouws
Vroeë jare
Gouws was die oudste van vier kinders en het sy laerskooljare op 'n plaasskool naby sy ouers se familieplaas, Dankbaarheid, naby Bultfontein deurgebring. Hy het gematrikuleer aan die Hoërskool Bultfontein en daarna aansoek gedoen vir vliegopleiding by die lugmag. Sy aansoek is afgekeur weens sy swak Engels. Hy werk vir 'n jaar vir die Polisie en skryf daarna in vir 'n B.Sc-graad aan die Universiteit van die Vrystaat. Hier het sy Engels verbeter en hy neem deel aan 'n vliegopleidingsprogram vir studente.
Tweede Wêreldoorlog
Hy doen weer aansoek by die lugmag en sy aansoek word aanvaar gedurende Mei 1940. Na sy opleiding vertrek hy na Noord-Afrika as lid van 41 Eskader vanaf Brandfortstasie gedurende Mei 1941. Hy doen 'n noodlanding op 18 Augustus 1941 in Abessenië (deesdae Ethiopië) na enjin probleme. Hy en sy mede-vlieënier bereik veiligheid na nege dae se omswerwinge in die woestyn. Hy keer terug na Suid-Afrika vir 'n kort vakansie en vertrek daarna na Libië as deel van 40 Eskader. Hy word gedurende April 1942 in sy Tomahawk afgeskiet en word na die krygsgevangenekamp Stalag Luft III naby Sagan in Duitsland geneem.
Stalag Luft III
Daar was ongeveer 1,200 gevangenes in die kamp, 'n klompie was Suid-Afrikaners. Roger Bushell was die hoof van die ontsnappingskomitee. Gouws was deel van die groepie wat 'n oplossing moes bedink om van die grond ontslae te raak wat uit die tonnels kom. Tydens die aand van 24 Maart 1944 ontsnap Gouws, hy was die vierde persoon wat by die tonnel uit is. Gouws en 'n mede Suid-Afrikaner, Rupert Stevens, vorder maklik per trein tot by die Switserse grens.
By Lindau word hulle egter weer gevang toe 'n Duitser snuf in die neus gekry het en die Engelse groetwoord goodbye gebruik het om hulle met die groetslag te toets. Stevens reageer egter daarop in Engels en hulle word weer gevang. Gouws en Stevens word per trein geneem na Munchen deur die militêre polisie. Op 28 Maart 1944 word drie Gestapo agente opdrag gegee om Gouws en Stevens te vermoor. Die agente neem dié twee op 'n motorrit uit Munchen en stop later in die platteland, kamstig sodat die twee hulle self kon verlig. 'n Agent genaamd Schneider skiet beide. Hulle word veras in Munchen.
Eers op 17 Mei 1944 word Johannes Gouws se ouers, Johannes en Kitty, per telegram ingelig dat hul seun dood is. Johan Schneider is in Julie 1947 skuldig bevind aan moord op die twee.
Laingsburgtolbos
Die Laingsburgtolbos (Leucadendron osbornei) is 'n blomdraende struik of klein boompie wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit op die Elandsberg, Anysberg, Touwsberg en Matjiesgoedberg in die Klein Karoo voorkom.
Die struik word 3 m hoog en blom in Oktober. Die plant vrek in 'n brand maar die sade oorleef. Die sade word geberg in 'n tol op die vroulike plant en val na die grond na 'n brand waar dit deur die wind versprei word; die sade het klein vlerkies. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike- en vroulike blomme, wat deur klein kewers bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik in sanderige grond op hoogtes van 800 - 1 600 m.
Leah Purcell
Leah Purcell (gebore 14 Augustus 1970) is 'n Australiese aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Lantana (2001), The Proposition (2005), en Jindabyne (2006), en in die televisiereeks Redfern Now (2012).
Amphilectus dactylus
Amphilectus dactylus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amphilectus en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Goodwin, Jones, Neely & Brickle.
Neville Alexander
Neville Alexander (1936–2012) was 'n Suid-Afrikaanse taalkundige, akademikus en oudstryder teen apartheid. Hy het veeltaligheid bepleit en die ontwikkeling van Suid-Afrika se inheemse tale voorgestaan. In 2008 is hy met die internasionale Linguapax-prys vir sy bydrae tot taalkundige diversiteit en veeltalige onderwys bekroon.
Vroeë lewe
Hy word by die Holy Rosary Convent in Cradock geskool en matrikuleer in 1952. Daarna studeer hy ses jaar aan die Universiteit van Kaapstad, waar hy 'n BA-graad in Duits en Geskiedenis verwerf (1955). Hy voltooi sy Honneurs in Duits 'n jaar later. Daarna doen hy 'n MA in Duits. Sy tesis is oor die Silesiese barokdramaturge Andreas Gryphius en Daniel Caspar von Lohenstein. In 1961 verwerf hy 'n PhD van die Universiteit van Tübingen met 'n verhandeling oor die stylverandering in die dramatiese werk van Gerhart Hauptmann.
Apartheidsjare
Teen 1957 was Alexander reeds geradikaliseer en 'n lid van die Cape Peninsula Students' Union, 'n affiliasie van The Non-European Unity Movement of South Africa. Hy het by die African Peoples Democratic Union of Southern Africa (APDUSA) aangesluit wat in 1960 gestig is. Hy is egter in 1961 uit APDUSA geskors en saam met Dulcie September, Ottilie Abrahams en Andreas Shipinga, onder andere, 'n studiegroep van nege lede in Julie 1962, bekend as die Yu Chi Chan-klub (YCCC); Yu Chi Chan is die Chinese naam vir guerrilla-oorlogvoering, wat Mao Zedong gebruik het. Die YCCC het laat in 1962 ontbind en is vervang deur die Nasionale Bevrydingsfront, wat Alexander mede-stigter was in 1963. In 1964 is hy gearresteer en skuldig bevind aan sameswering om sabotasie te pleeg. Hy is vanaf 1964 tot 1974 op Robbeneiland aangehou.
Ná Apartheid
In 2008 ontvang Alexander die Linguapax-prys. Die prys word jaarliks sedert 2000 toegeken vir bydraes tot taalkundige diversiteit en veeltalige onderwys. Volgens die sitaat het hy meer as 20 jaar van sy beroepslewe gewy om meertaligheid in 'n post-Apartheid Suid-Afrika te bevorder en het hy een van die groot voorstanders van taalkundige diversiteit geword.
Hy het in 2005 omstrede uitlatings gemaak en onder andere 'n deelnemer van die Afrikaanse Taalberaad op Stellenbosch uitgejou met: "Die Afrikaner is 'n lyk. Dis net jy wat nog daaraan glo omdat jy oningelig is."
Dood
Alexander is op 27 Augustus 2012, op 75-jarige ouderdom, na 'n lang siekbed aan kanker oorlede.
Publikasies
Sy boeke sluit in:
1989
Die jaar 1989 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 89ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Schiermonnikoog
Schiermonnikoog is 'n munisipaliteit en dorp in die provinsie Friesland in die noorde van Nederland en 'n eiland in die Waddesee.
Met 23 inw/km² land is Schiermonnikoog die ylbevolkste munisipaliteit van Nederland.
Die eiland se hoogste punt is 20 m hoog.
Vimala Raman
Vimala Raman (gebore 23 Januarie 1980) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Time (2007), Dam999 (2011), Mumbai Mirror (2013), en Oppam (2016).
Dieprivier (Wes-Kaap, lat -34,02, long 23,38)
Die Dieprivier is 'n rivier wat in die suidooste van die Wes-Kaapprovinsie van Suid-Afrika vloei.
Patrick Swayze
Patrick Swayze (18 Augustus 1952 - 14 September 2009 ) was 'n Amerikaanse akteur, danser en sanger-liedjieskrywer. As jong man het hy in 1972 New York Stad toe getrek om formele dansopleiding aan die Harkness en Joffrey-balletskole te ontvang. Hy het bekendheid verwerf vir sy rolle in 'n romantiese hoofrol in die rolprente Dirty Dancing en Ghost en as Orry Main in die televisie minireeks North and South. In 1991 is hy deur People-tydskrif aangewys as die aantreklikste man.
Daughter
Daughter is 'n indie folk musiekgroep vanuit Londen, Engeland, wat uit drie lede bestaan.
L. Frank Baum
L. Frank Baum (1856–1919) was 'n Amerikaanse skrywer, digter, akteur en filmmaker. Hy is veral bekend vir sy kinderboeke, waarvan The Wonderful Wizard of Oz (1900) die bekendste is.
Vroeë lewe
Lyman Frank Baum is op 15 Mei 1856 in Chittenango in New York gebore. Hy begin op 'n jong ouderdom te skryf. Sy pa het vir hulle 'n eenvoudige drukpers gekoop, wat hy en 'n jonger broer gebruik om 'n plaaslike koerantjie te druk. As 'n jong man begin Baum om toneelstukke te skryf en aan te bied. Hy skryf ook soms liedjies vir sy dramas en help self met die opvoering daarvan. Hy het talle beroepe probeer, en was vir 'n tyd selfs 'n reisende verkoopsman en algemene handelaar gewees. Later stig hy 'n koerant in 'n dorp in Suid-Dakota waar hy gewoon het. In 1882 trou hy en sy vrou, Maud Gage Baum. Vier seuns is uit die huwelike gebore. Baum het 'n baie goeie verbeelding gehad en het daarvan gehou om stories vir sy seuns en hul vriende te skep.
Skryfwerk
Baum begin op 40 jarige ouderdom om kinderboeke te skryf. Hy baseer hierdie boeke dikwels op stories wat hy oor die jare vir sy kinders vertel het. Ná 'n paar suksesse in die 1890's, publiseer hy sy "Amerikaanse sprokie", The Wonderful Wizard of Oz in 1900. Die Amerikaanse kunstenaar W.W. Denslow het die foto's verskaf. Geen uitgewer in Chicago wou dit publiseer nie, en Baum moes self vir die eerste oplaag betaal. 'n Persoon het hom selfs vertel dat as mense sulke boeke wou lees, dit reeds geskryf sou gewees het.
Die eerste Oz-boek was 'n reuse sukses. Baum kon sy besighede opgee en genoeg geld uit die skryf van kinderboeke verdien. Talle kinders wat sy boeke gelees het, het vir hom briewe gestuur om vir meer Oz-stories te vra. Hy raak naderhand moeg vir die reeks en probeer om dit te stop. Sy lesers het egter aangedring dat hy daarmee aanhou en hy het uiteindelik vir die res van sy lewe aan hierdie behoefte voorsien. Hy het in totaal 14 Oz-boeke geskryf, waarvan die laaste twee na sy dood in 1919 gepubliseer is.
Naas die Oz-reeks het Baum ook talle ander boeke geskryf. Hy was veral trots op sy fantasieë vir kinders, maar het ander gewilde werke in verskeie genre gelewer, en ook verskeie skuilname gebruik.
Latere lewe
Baum het 'n goeie inkomste uit sy boeke verdien en kon saam met sy vrou oor die wêreld reis. Hulle vestig hulle in Hollywood, Kalifornië, waar Baum 'n paar rolprente van sy Oz-boeke maak. Hy omskep ook 'n paar stories in verhoogstukke. Sy ondernemings was egter nie altyd suksesvol nie en met verloop van tyd is hy bankrot verklaar. Hy was slim genoeg om sy huis op sy vrou se naam te sit, en het sodoende nie die huis verloor nie. Hy is op 6 Mei 1919 aan 'n beroerte oorlede.
Bibliografie
Van sy boeke sluit in:
Amphilectus digitatus
Amphilectus digitatus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amphilectus en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Miklucho-Maclay.
Langbeentjie
Die Langbeentjie (Leucadendron procerum) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom op die Bokkeveldeskarp, Gifberg, Sederberg tot by die Olifantsrivierberge en die noordelike Sandveld.
Die struik word 3 m hoog en blom in Augustus. Die plant vrek in 'n brand maar die saad oorleef. Die saad word in 'n tol op die vroulike plant geberg en val grond toe na 'n brand. Die saad het vlerkies en word deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike en vroulike blomme, wat deur insekte bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik in sandsteensand op hoogtes van 300 - 670 m.
Die plant se FSA-nommer is 81.2. In Engels staan dit as die Ivory conebush bekend.
Karuru-waterval
Die Karuru-waterval is in die Aberdare-bergreeks in Kenia.
Ligging
Hierdie waterval in die Chaniarivier is in die suide van die Aberdare Nasionale Park, suidwes van die dorp Nyeri en 172 km noord van Nairobi. Dit lê op 2971 m bo seespieël en net suid van die ewenaar by koördinate 0° 22′  0″ suid en 36°  54  0″  oos.
Waterval
Die waterval van 272 m hoog bestaan uit 3 valle van onderskeidelik 117 m, 26 m en 130 m. Dus is dit die hoogste waterval in Kenia. Aan die oorkant van dieselfde kloof is die Gura-waterval.
Toerisme
Rondom die kloof is 'n woud met inheemse bome. Besoekers aan die afgeleë gebied kom ook na die omgewing om die welige plantegroei en dierelewe (veral voëls) te besigtig. Besoeke op die hoogtepunt van die reënseisoen word nie aangemoedig nie. Gewoonlik word besoekers deur ‘n gewapende gids vergesel. Hoogtevrees is vir sommige toeriste 'n uitdaging.
Krugerdag
Krugerdag was 'n openbare vakansiedag wat vanaf 1882 tot 1899 en weer vanaf 1952 tot 1993 jaarliks op 10 Oktober in Suid-Afrika waargeneem is. Die dag is vernoem na Paul Kruger, 'n Boere weerstandsleier teen Britse bewind en later president van die Zuid-Afrikaansche Republiek, wat sy verjaarsdag op 10 Oktober gevier het. Op die dag is gepoog om die waardes en beginsels in die Afrikanervolkslewe te onderstreep.
Oorsprong en afskaffing
Krugerdag is die eerste keer in 1882, terwyl Paul Kruger nog gelewe het gevier. Kruger was destyds die adjunkpresident, maar omdat hy soveel respek van sy volksgenote geniet het, is sy verjaardag met 'n feesdag gedenk. Dit is die daaropvolgende jaar amptelik as 'n openbare vakansiedag ingestel. Die gebruik het ten einde gekom nadat Brittanje die destydse Zuid-Afrikaansche Republiek verslaan het.
In 1910, met Uniewording, is die dag steeds nie as openbare vakansiedag erken nie. 'n Paar jaar na die Nasionale Party in Suid-Afrika aan die bewind gekom het, is die dag in 1952 as Heldedag ingestel. Van tyd tot tyd is dit amptelik deur opeenvolgende regerings as hetsy Heldedag of Krugerdag geproklameer, en op kalenders as sodanig aangedui.
Die dag is deur die ANC-regering wat in 1994 aan bewind gekom het opgehef.
Hendrik Claudius
Hendrik Claudius is ’n sewentiende eeuse Nederlander aan die Kaap, wie se reisverslae belangrike inligting oor die taal, plaaslike inwoners en kultuur van die tyd dokumenteer.
Lewe en werk
Hendrik Claudius is omstreeks 1655 in Breslau in Silesia gebore. ’n Medikus van Batavia stuur hom na die Kaap om daar vir hom plante en kruie te versamel. Hy beïndruk hier egter met sy bekwaamheid en die Kompanjie neem hom in diens, waarna hy in die Kaap aanbly. Sy waterverfskilderye van inheemse plante en diere word baie bekend en gewild. Hy vergesel vaandrig Olof Bergh in 1683 op sy tog na Namakwaland, met die doel om die bron van die ryk kopererts te vind en is die amptelike joernaalhouer van hierdie reis. Hy vergesel goewerneur Simon van der Stel in 1685 op ’n soortgelyke reis, waartydens hy ook ’n aantal gekleurde sketse van diere en plante van die binneland maak. In 1685 doen die Fransman en Jesuïet Vader Tachard op ’n reis van Siam die Kaap aan en verkry van Claudius sy belangrikste inligting. In Tachard se “Voyage de Siam” neem hy tekeninge van Claudius op, terwyl hy in sy “Second voyage” in 1687 voorbeelde van Claudius se plantversameling opneem. Hendrik Claudius is omstreeks 1697 oorlede.
Skryfwerk
Claudius hou twee joernale in die tyd van die vroeë Hollandse besetting van die Kaap, naamlik “Rapport van den Vaendrich Olof Bergh… op hare reyse na de Cralie van de Namaquas” (1683) en die “Dagregister en beschryvinge van de voyagie gedaan naar het Amaquas land, onder het beleid van den Ed.Heer Simon van der Stel, commandeur van Cabo de Boa Esperança” (1685–1686). Hoewel dit in ’n omslagtige styl geskryf is en te veel vervelige inligting oor hoofsaaklik die weer bevat, is hier tog interessante vertellings oor avonture op hierdie reise.
Albie Morkel
Johannes Albertus Morkel (gebore 10 Junie 1981), beter bekend as Albie Morkel, is 'n voormalige Suid-Afrikaanse krieketspeler, wat vir die Proteas gespeel het. In Januarie 2019 het hy uitgetree uit alle vorme van krieket.
Persoonlike lewe
Hy kom van 'n Afrikanerfamilie, wat groot krieketondersteuners is. Voordat hy getrou het, het hy saam met sy broer, Morné, en spanmaat AB de Villiers gewoon in Pretoria. Hy woon vandag in Pretoria.
Kalksteen
Kalksteen (Kalsiumkarbonaat ) is 'n soort karbonaat sedimentêre gesteentes wat die hoofbron van die materiaal kalk is. Dit bestaan meestal uit die minerale kalsiet en aragoniet, wat verskillende kristalvorme van is. Kalksteen vorm wanneer hierdie minerale uit water presipiteer wat opgeloste kalsium bevat. Dit kan deur beide biologiese en niebiologiese prosesse plaasvind, hoewel biologiese prosesse, soos die ophoping van korale en skulpe in die see, was waarskynlik in die afgelope 540 miljoen jaar belangriker. Kalksteen bevat dikwels fossiele wat aan wetenskaplikes inligting verskaf oor antieke omgewings en oor die evolusie van lewe.
Ongeveer 20% tot 25% van sedimentêre gesteentes is karbonaatgesteentes, en die meeste hiervan is kalksteen. Die oorblywende karbonaatgesteente is meestal dolomiet, 'n naverwante gesteente, wat 'n hoë persentasie van die mineraal dolomiet CaMg(CO3)2 bevat.
A.C. Celliers
A.C. Cilliers (1 Januarie 1898 - 14 September 1980) was 'n professor in Teoretiese Fisika aan die Universiteit van Stellenbosch en ’n sterk meningsvormer binne die Afrikaner-politiek. Die digter Ingrid Jonker is ’n susterskind van hom. Hy skryf verskeie boeke oor sy lewensherinneringe.
Lewe en werk
Hy is besonder aktief in die Afrikaner-politiek van die dertiger- en veertigerjare en skryf ver-skeie pamflette en ook briewe aan koerante om sy standpunte van Afrikaner-eenheid te verkondig. Hy skryf onder andere die pamflet “Britse holisme of Suid-Afrikaanse nasionalisme” in 1938 en in die volgende jaar “Quo Vadis?”, waarin hy die idee van hereniging tussen dr. D.F. Malan, leier van die gesuiwerde Nasionale Party en generaal J.B.M. Hertzog, Eerste Minister en leier van die Verenigde Party, probeer bevorder. Vanaf 1939 tot 1941 is hy sekretaris van die Stellenbosch Versoeningskomitee, wat politieke eenwording tussen Afrikaners probeer bewerkstellig. In 1938 word hy deur die regering aangestel as voorsitter van ’n Filmkomitee, wat hulle verslag in 1943 uitbring en die verpligte gebruik van Afrikaans in rolprentinsetsels voorstel. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog skryf hy in 1940 oor “Volkseenheid of Brolloks en Bittergal” en “Generaal Hertzog en hereniging” en in 1941 oor “’n Nuwe belofte vervat in ’n vyfpuntbasis vir volkseenheid”, “Die stryd om volkseenheid” en “Hertzogisme en die handel”. Hy het in 1940 ’n aandeel in die stigting van die Afrikanerparty van N.C. Havenga, maar toe Japan tot die oorlog toetree, steun hy die oorlogspoging van die Eerste Minister, generaal J.C. Smuts. In 1948 is hy een van die stigters van SABRA (Suid-Afrikaanse Buro vir Rasse-aangeleenthede) wat afsonderlike woongebiede gepropageer het. Hy word in 1961 ook voorsitter van ’n kommissie wat die regering se subsidiebeleid ten opsigte van universiteite moet bepaal. Die verslag wat hy uitbring lei in 1967 onder andere tot ’n kommissie van ondersoek na universiteite in Suid-Afrika. Vanaf 1946 is hy lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en die Atoomenergieraad en hy dien ook vir sestien jaar op die Raad van die Universiteit van Stellenbosch. Vanaf 1963 tot 1974 is hy voorsitter van die Universiteite Advieskomitee. Op 14 September 1980 is hy in die Strand oorlede.
Skryfwerk
In sy wetenskaplike geskrifte kyk hy veral na die probleem van onbeheerde bevolkingsgroei, waarvan sy “Life on the Sigmoid” wat in 1946 verskyn, die belangrikste is. Hy skryf ook die boeke “The State and the Universities” (1944) en “The Minerva Calendar and the Periodic Fertility of Women” (1952). Hy skryf ook wetenskaplike en ander artikels wat in verskeie tydskrifte en koerante verskyn en is ’n gereelde deelnemer aan radioprogramme.
In “Silwer soom” en die driedelige “Lewensavontuur” skryf hy op onderhoudende wyse sy outobiografie. Die eerste deel van “Lewensavontuur” behandel sy kinderjare op ’n Bolandse plaas, die tweede deel sy seunsjare op Olyfboom en die derde deel sy studiejare in Suid-Afrika en Duitsland. Die onvoltooide en ongepubliseerde manuskrip van die vierde deel getitel “In die stryd van my tyd” is in besit van die biblioteek van die Universiteit van Stellenbosch.
Eerbewyse
Hy kry eredoktorsgrade van die Universiteit van Kaapstad, die Universiteit van die Witwatersrand, Rhodes Universiteit, die Universiteit van Port Elizabeth (1975 – D.Phil.-graad) en die Universiteit van Suid-Afrika. Sy nagelate dokumente word bewaar in die J.S. Gericke Biblioteek van die Universiteit van Stellenbosch.
Amphilectus flabellatus
Amphilectus flabellatus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amphilectus en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Burton.
Dean Reed
Dean Reed (22 September 1938 – 13 Junie 1986) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Nephews of Zorro (1968), Kit & Co. (1974), en Sing, Cowboy, sing (1981).
Elektronskil
duimnael|Voorbeeld van 'n natrium elektronskil model 'n Elektronskil, ook bekend as 'n hoofenergievlak, is 'n groep atoomorbitale met dieselfde waarde as die hoofkwantumgetal n. Elektronskille bestaan uit een of meer subskille of subvlakke, wat twee of meer orbitale het met dieselfde hoekmomentum kwantumgetal van 1. Elektronskille maak saam die elektronkonfigurasie van 'n atoom uit.
Hoeveelheid elektrone in elke skil
Daar kan getoon word dat die aantal elektrone wat in 'n skil gevind kan word gelyk is aan 2n^2.
Bv, kalsium (Ca) het 20 protone en 20 elektrone. Dus sal kalsium 2 elektrone in skil K, hê, 8 in skil L en 10 in skil M.
Geskiedenis
Die bestaan van elektronskille is deur Charles Barkla en Henry Moseley vir die eerste keer waargeneem deur X-straal absorpsie studies. Barkla het hulle aangedui met die letters K, L, M ens. Daar is later gevind dat hierdie letters ooreenstem met die n-getalle 1,2, 3 ensovoorts. Hulle word gebruik in spektroskopiese Siegbahn-notasie.
Die naam vir elektronskille vind sy oorsprong uit die Bohr-model, waar daar geglo is dat groepe elektrone op sekere afstande vanaf die kern wentel en sodoende "skille" vorm.
Valensie
Die valensie-skil is die buitenste energievlak van 'n atoom in sy onverbonde toestand, wat die elektrone bevat wat die grootste invloed uitoefen op die aard van die reaksies waar die atoom by betrokke kan wees en die chemiese verbindings wat dit met ander atome kan vorm. Die elektrone in die valensievlak word na verwys as valenselektrone. Die fisiese chemikus, Gilbert Lewis was verantwoordelik vir baie van die vroeëre ontwikkelingswerk oor die teorie rondom valenselektrone se deelname aan chemiese verbindings. Linus Pauling het later die teorie veralgemeen en uitgebrei deur sy insigte in kwantummeganika toe te pas.
Zohar
duimnael|180px|Die titelbladsy van die eerste gedrukte weergawe van die Zohar, 1558.
Die Zohar (Hebreeus: זֹהַר, "glans", "skittering") is die basiese werk in die letterkunde van die Joodse mistieke leer bekend as kabbala.
Beskrywing
Dit is ’n groep boeke wat kommentaar insluit op die mistieke aspekte van die Tora (die eerste vyf boeke van die Ou Testament) asook vertolkings van en materiaal oor mistisisme, mitiese kosmogonie en mistieke sielkunde. Die Zohar bevat besprekings van die aard van God, die oorsprong en struktuur van die heelal, die aard van die siel, verlossing en die verhouding tussen "universele energie" en die mens. Die skriftuurlike eksegese daarvan kan beskou word as ’n esoteriese vorm van die Rabynse geskrifte bekend as Midrash, wat op die Tora uitbrei.
Die grootste deel van die Zohar is in ’n styl wat al beskryf is as kriptiese, onduidelike Aramees. Aramees, die taal van Israel in die tydperk van die Tweede Tempel (539 v.C. – 70 n.C.), was die oorspronklike taal van groot dele van die Bybelboeke Daniël en Esra, en is die hooftaal van die Talmoed.
Die Zohar het in die 13de eeu die eerste keer in Spanje verskyn en is deur ’n Joodse skrywer, Moses de León, gepubliseer. De León het gesê dit is die werk van Shimon bar Yochai ("Rashbi"), ’n rabbi uit die 2de eeu tydens die Romeinse vervolging wat volgens Joodse legende 13 jaar lank in ’n grot weggekruip het om die Tora te bestudeer en deur die profeet Elia geïnspireer is om die Zohar te skryf.
Aanvaarding in Juadïsme
Die tradisionele mening van die meerderheid in Judaïsme is dat die leringe van kabbala (letterlik "tradisie") deur God aan Bybelse figure soos Abraham en Moses geopenbaar is en toe mondelings oorgedra is totdat Shimon bar Yochai dit neergeskryf het. Moderne akademiese ontleders van die 20ste eeu soos die historikus Gershom Scholem meen egter De León het self die Zohar geskryf.
Sommige Ortodokse Jode en groepe sowel as nie-Ortodokse Joodse denominasies glo laasgenoemde siening en beskou die Zohar dus as aprokrief. Ander aanvaar soms dat die inhoud betekenis vir moderne Judaïsme het.
Festus Mogae
Toekennings
2008 het Mogae vir „suksesvolle staatswerk“ en vir die stryd teen vigs in Botswana die 3,7 miljoen-Mo Ibrahim-toekenning ontvang. In 2016 is hy tot 'n lid van die American Academy of Arts and Sciences gekies.
Tamasin Ramsay
Tamasin Ramsay (gebore 1967) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Queen of the Damned (2002) en in die televisiereekse Possession (1985) en Return to Eden (1986).
Voet
'n Voet (meervoud: voete) is 'n ledemaat wat aan die punt van 'n been aangetref word. Voete word gebruik om te loop, en dit is ook belangrik vir balans: dit laat mens regop staan. Voete kan ook gebruik word om mee te skop, vir beide om te veg en vir sport soos sokker.
Mense se hande en voete het min of meer dieselfde vorm: beide het vyf vingers of tone. Baie ander diere met rugwerwels het ook vyf vingers of tone per hand of voet. Die helfte van 'n menslike liggaam se bene is in die voete geleë. Artse wat met mense se voete werk, word podiatriste genoem.
Diere het gewoonlik voete, en daar is baie verskillende soorte voete. Wanneer 'n dier sagte voete het, of voete met sagte dele aan die onderkant, word daarna verwys as 'n poot.
Mense in verskillende dele van die wêreld het verskillende tradisies aangaande wanneer om voetware te dra. In die meeste van Europa en Kanada dra mense byvoorbeeld nie skoene of stewels binninshuis nie. In die Verenigde State dra mense weer gewoonlik skoene binnenshuis. In baie kulture waar mense die heeltyd skoene dra, dink hulle dat dit sleg is om nie skoene te dra nie. Om nie skoene te dra nie is egter goed vir die voete, veral vir kinders se voete.
Mediese toestande soos die atleetvoet affekteer die voete, en veroorsaak dat dit droog voel en kraak.
Dieprivier (Wes-Kaap, lat -33,96, long 22,72)
Die Dieprivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaapprovinsie van Suid-Afrika vloei.
Pieter Biewenga
Ds. Pieter Biewenga ('t Zandt, Nederland, 28 Junie 1865 – Pietersburg, Transvaal, Suid-Afrika, 15 Maart 1955) was ’n sendeling en predikant in die twee Angolese gemeentes van die Gereformeerde Kerk, naamlik Humpata van 1903 tot 1906 en Que van 1906 tot 1926. Daarna het hy sy emeritaat aanvaar.
Herkoms en opleiding
Biewenga was die enigste seun van die drie kinders van Tjasse Pieter Biewenga, 'n boer, en sy vrou, Anna Bos. Biewenga het teologie aan die Christelike Afgeskeide Kerk se teologiese skool in Kampen studeer en in 1889 sy Litterarisch diploma behaal. Toe het hy die Duitse stad Leipzig besoek en later sendingwerk in Amerika onderneem.
In Suider-Afrika
duimnael|regs|300px|Nog 'n meerdere vergadering wat ds. Biewenga bygewoon het, maar die bron verstrek geen nadere besonderhede nie. Hy staan vyfde van links in die derde ry.
Ná sy aankoms in Suid-Afrika het Biewenga op 4 September 1894 ds. C.J.H. Vorster, Gereformeerde predikant van Bethulie van 1882 tot in daardie jaar, vanuit Kaapstad na Angola vergesel waar ds. Vorster die gemeente Humpata se tweede predikant geword het. Biewenga het as onderwyser vir die Dorslandtrekkers se kinders opgetree, terwyl hy gereeld Sondae 'n stigtelike woord in Zamba gerig het tot die mak volk, die gekleurde werkers wat saam met die Dorslandtrekkers uit Transvaal getrek het.