cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lapeirousia littoralis
Lapeirousia littoralis is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Lapeirousia behoort. Die spesie is inheems aan Angola, Botswana, Mosambiek, Namibië, Suid-Afrika, Zambië en Zimbabwe. In Suid-Afrika kom die plant in die noorde van Namakwaland en die Boesmanland voor.
Die plant het twee subspesies:
Haaksbergen
Geografie
Deur die munisipaliteit vloei die Buurserbeek, wat is 'n IJssel-rivier se sytak.
In die Haaksbergen-munisipaliteit lê die natuurgebiede die Lankheet, die Buurserzand (lê gedeeltelik in die munisipaliteit Enschede), en die Haaksbergerveen en die Witte Veen (lê beide vir 'n klein deel ook in Duitsland).
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Haaksbergen:
Gap, Hautes-Alpes
Gap (Frans: [ɡap]; Oksitaans: Gap) is 'n dorp in suidelike Frankryk, asook die hoofstad en grootste stad van die département Hautes-Alpes. Met 'n hoogte van 750 m bo seevlak is dit Frankryk se hoogsgeleë prefektuur.
Mobutu Sese Seko
Mobutu Sese Seko Kuku Ngbendu Wa Za Banga (gebore Joseph-Desiré Mobutu; 14 Oktober 1930 tot 7 September 1997) was 'n Kongolese politikus en militêre offisier. Hy was vanaf 1965 tot 1997 die president (as synde 'n militêre diktator) van die Demokratiese Republiek van die Kongo (die land se naam word in 1971 na Zaïre verander) gewees. Hy was ook vanaf 1967 tot 1968 president van die Organisasie vir Afrika-eenheid gewees.
Afkoms en jeugjare
As kind het Mobutu saam met die Capuchin-vaders skoolgegaan. Volgens sy latere hoof-biograaf, Francis Monheim, sou hy slegte herinneringe aan hierdie tydperk gehad het. In November 1950 het Mobutu geregistreer by die École Centrale des Sous-Officiers in Luluaburg. Daar het hy twee jaar lank 'n sekretariële en boekhoukursus gevolg. Hy word as sersant aangestel. Na drie jaar in Luluaburg is hy na die hoofkwartier van die Kongolese Weerstandsmag in Leopoldstad oorgeplaas. Intussen het hy ook 'n joernalis vir die Kongolese koerant Actualités Africaines geword. Omdat hy 'n soldaat was, moes Mobutu onder die skuilnaam J. de Banzy skryf.
Lumumbis in België
As joernalis het Mobutu die eerste keer in 1958 België besoek. Honderde Kongolese is ingevlieg vir die wêreldtentoonstelling Expo 58 in Brussel om die 'Kongo-paleis' op te helder. Daar was hulle terselfdertyd gaste, uitstallers, joernaliste en werknemers. Hul verblyf was vernederend, maar ook verhelderend, en die Kongolese kon bande smee wat in hul eie land weens koloniale onderdrukking nie moontlik was nie, wat grootliks bygedra het tot spoedige onafhanklikheid.
Terug in die Kongo het Mobutu 'n vurige toespraak van Patrice Lumumba bygewoon en onmiddellik 'n "lumumbis" geword. 'n Jaar later gaan hy weer België toe. Sabena het 'n paar Kongolese joernaliste as persverteenwoordigers genooi, en Mobutu het langer as 'n jaar in België gebly. Gedurende hierdie tydperk het die onafhanklikheidstryd in die Kongo uitgebreek. Die Belgiese regering het besluit om spoedig onafhanklikheid aan die Kongo te bewerkstellig. Die belangrikste Kongolese politici is na Brussel genooi om 'n rondetafel-konferensie by te woon. Mobutu, wat toe nog in Brussel was, het die rondetafel-konferensie getrou gevolg. Aan die begin van die konferensie was Lumumba nog in die tronk in Leopoldstad. Mobutu het allerlei owerhede genader om Lumumba losgelaat te kry. Dit het uiteindelik ook gebeur. Lumumba het onmiddellik na Brussel gereis om by die Kongolese afvaardiging aan te sluit. Onmiddellik na sy aankoms het hy Mobutu aangestel as sy sekretaris.
Kolonel tydens die Kongo-krisis
Op 30 Junie 1960 reis koning Baudouin en sy ministers na Leopoldstad vir die amptelike onafhanklikheidsvieringe van die Kongo. Lumumba het premier geword en Joseph Kasavubu president van die nuwe nasiestaat. Mobutu word belas met verdedigingsaangeleenthede in die Lumumba-regering. Kort na onafhanklikheid het die Kongo egter in 'n diep krisis beland. Die leër het op 5 Julie in Leopoldstad gemuit. Om sake te vererger, skei die ryk provinsie Katanga op 11 Julie onder leiding van Moïse Tshombe af. Die afskeiding word nie deur België verwerp nie. Inteendeel, België het 'n pro-Katanga-beleid begin volg, sonder om die onafhanklike Katanga op diplomatieke vlak te erken. Lumumba en Kasavubu het dadelik die hulp van die Verenigde Nasies ingeroep.
Op 9 Augustus volg Albert Kalonji die voorbeeld van die Katangeese: hy roep die outonome staat Suid-Kasaï uit. Op 27 Augustus het troepe onder bevel van die stafhoof Mobutu die hoofstad van Suid-Kasaï ingeneem. Die rebelle het nie 'n leër gehad nie en die inname van die hoofstad het in 'n bloedbad ontaard. Die soldate het hele dorpies uitgewis; die VN het die optrede as volksmoord gekarakteriseer. Die misdade van die Kongolese soldate het tot verontwaardiging in die internasionale pers gelei. Alhoewel die soldate onder die bevel van Mobutu was, was dit Lumumba wat as die grootste skuldige aangewys is.
Die eerste staatsgreep
Intussen beland Kongolese politiek ook in 'n diep krisis. Westerse regerings het Lumumba as gevaarlik, wisselvallig en pro-kommunisties beskou. Kasavubu is vanaf Brussel en Washington D.C. aangespoor om Lumumba af te dank. Dit het hy op 5 September 1960 gedoen. Lumumba het homself egter nie net eenkant toe laat plaas nie en op sy beurt vir Kasavubu afgedank. In hierdie tyd het Mobutu, wat intussen 'n kolonel in die Kongolese leër geword het, vir die eerste keer op die politieke toneel verskyn. Hy het op 14 September op die radio aangekondig dat hy besluit het om die twee kamers, die president en die premier, te "neutraliseer" en 'n kommissariskollege op te rig. Op hierdie stadium kon Mobutu nog nie as die 'sterk man' van die Kongo beskou word nie. Sy magsinstrument, die leër, was ongeorganiseerd, swak gewapen, ongedissiplineerd en volgens etniese lyne verdeel. Die belangrikste gevolg van sy "staatsgreep" was dat hy daarin geslaag het om Lumumba polities uit te skakel. Op 1 Desember, tydens sy vlugpoging van Leopoldstad na sy tuisbasis Stanleystad, is Lumumba deur Mobutu se troepe gearresteer en in Januarie 1961 deur hom uitgelewer aan sy "bloed vyande" in Katanga waar hy vermoor is.
Loopbaan in die leër
Na die inhegtenisneming van Lumumba het Mobutu hom aan die politiek onttrek. Hy sou egter in die komende maande en jare reuse uitdagings op die militêre gebied hê. Opstandige en rewolusionêre bewegings het op verskillende plekke uitgebreek. Die Kongolese soldate kon egter nie teen die opstandelinge veg nie. Met die hulp van Westerse troepe en huursoldate het Mobutu daarin geslaag om die rebelle in Katanga en Kwilu te onderwerp. Mobutu het die verpersoonliking van nasionale eenheid geword.
Die tweede staatsgreep
Op 24 November 1965 het Mobutu gevind dat sy oomblik aangebreek het en hy het weer 'n staatsgreep gedoen. Hierdie keer het die staatsgreep finaal geblyk. Mobutu het onmiddellik sy mag gekonsolideer. Hy het die parlement en die veelpartystelsel afgeskaf. Later word sy party, die Mouvement Popular de la Révolution (MPR), die enigste party wat deur die grondwet toegelaat is. Mobutu het spoedig 'n wrede diktator geblyk. Hy het byvoorbeeld nooit gehuiwer om sy teenstanders fisies uit te skakel nie. In Mei 1966 het hy byvoorbeeld vier politici, waaronder die verkiesde premier Evariste Kimba, in die openbaar opgehang (later na verwys as 'die Pinkster-ophanging'). Boonop het die universiteite ook slagoffers geword van mobutisme. In 1968 het onrus vir die eerste keer uitgebreek toe die studente die liberalisering van die regime geëis het. 'n Jaar later, op 4 Januarie 1969, word 'n ander studenteweerstand gereël. Dit het geëindig met 'n konflik tussen die studente en die veiligheidsmagte wat vuurwapens gebruik het. Die tientalle dooies is in 'n massagraf gegooi en 'n paar dae later is alle studenteverenigings verbied. Twee jaar later het dit weer tot 'n moeilike konflik gekom. Op 2 Junie 1971 herdenk die studente van Lovanium hul oorlede kamerade binne die kampus. Die leër het probeer om die byeenkoms op te breek en dit het weer ernstige onluste veroorsaak.
Agteruitgang van die Mobutu bewind
Vanaf 1990 het die internasionale klimaat egter verander. Die Koue Oorlog het tot 'n einde gekom en Westerse regerings het ander bondgenote nodig gehad anders as die soort diktators wat hulle sedert die 1960's verdra het as verdediging teen kommunisme. Die diktatorskappe moes nou deur demokrasieë vervang word. Mobutu het geleidelik al sy bondgenote verloor en sy regime word daardeur gedoem. Volgens die sosioloog Gauthier de Villers het die stelselmatige agteruitgang van die regime egter sy eie logika gevolg, en was die einde van die Koue Oorlog slegs die laaste genadeslag vir die regime.
Mobutu self het hervormings probeer implementeer deur die einde van die eenpartystaat in 1990 aan te kondig en plek te maak vir 'n driepartystaat, wat homself amptelik van sy Mouvement Popular de la Révolution (MPR)-party distansieer. Om hervormings voor te stel, het Mobutu 'n nasionale soewereine konferensie byeengeroep waarin alle soorte groepe, insluitend die burgerlike samelewing, hul mening kon lug. Die konferensie het in die tweede helfte van 1990 begin en duur tot 1992. Die konferensie was meer invloedryk as wat verwag is en Mobutu het besluit om dit te beëindig. Na 'n protesoptog op 16 Februarie 1992 teen die sluiting, wat in 'n bloedbad geëindig het, is die konferensie heropen, waarin die destydse voorsitter en vertroueling van Mobutu deur Monsignor Monsengwo vervang is.
Einde en afsterwe
In 1994 moes Mobutu, wat aan prostaatkanker gely het, hiervoor in Switserland behandel word. Na sy terugkeer na Zaire is hy fisies verswak. Tydens sy afwesigheid het die Kongolese burgeroorlog in die oostelike Zaïre begin. Die rebelle het onder leiding van Joseph Kabila, plaasgevind.
In die middel van 1997 het Joseph Kabila se magte hul opmars hervat en die oorblyfsels van Mobutu se weermag het amper geen weerstand gebied nie. Op 16 Mei 1997, nadat die mislukte vredesgesprekke in Pointe-Noire aan boord van die skip SAS Outeniqua van die Suid-Afrikaanse Vloot met Kabila en die president van Suid-Afrika Nelson Mandela (wat die gesprekke gefasiliteer het), was Mobutu verplig om in ballingskap te gaan. Kabila se magte, bekend as die Alliansie van Demokratiese Magte vir die Bevryding van Kongo-Zaire (AFDL), het die volgende dag die regering oorgeneem. Mobutu het gevlug en die Kongo arm en in chaos gelaat. Hy is in Rabat in Marokko oorlede aan die gevolge van sy kanker. Die land is na die val van Mobutu herbenoem as die Demokratiese Republiek van die Kongo.
Christopher Kromer
Christopher Kromer (gebore 1 Augustus 1973) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Berserk: The Golden Age Arc I - The Egg of the King (2012) en in die televisiereekse Berserk (1997) en Kurokami: The Animation (2009).
Natal Society-biblioteek
Die Natal Society Library in Pietermaritzburg is op drie biblioteke na die oudste in die land. Hierdie biblioteek beskik oor unieke Africana (en veral Nataliana). Sedert 1916 is dit ‘n pligleweringsbiblioteek.
Geskiedenis
Die biblioteek het sy oorsprong in die Natal Book Society wat in Februarie 1846 begin het. Dit lei tot die stigting op 9 Mei 1851 tot ’n kultuur- en natuurwetenskaplike vereniging bekend as die Natal and East African Society. Maar die klem in die vereniging het eerder gelê op navorsing as op lees vir ontspanning. In 1888 publiseer die bibilioteek die Annals of Natal, 1487-1843 deur John Bird en sedert 1971 die tydskrif Natalia. Van 1865 tot 1900 was Alexander Neale die bibliotekaris.
Teenswoordig
In April 2004 het die eienaarskap van die biblioteek van die Natal Society oorgegaan na die Msunduzi-munisipalitiet en staan dit bekend as die Msunduzi Munisipale Biblioteekdiens. Die hooftak van die diens heet sedert 2007 die Bessie Head-biblioteek.
Hymetrochota topsenti
Hymetrochota topsenti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymetrochota en tot die familie Iotrochotidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1930 deur Burton.
Frederick Dalberg
Frederick Dalberg (1907—1988) was 'n operasanger wat as bas hoë aansien in die buiteland verwerf het. Vir sy bydrae tot die Duitse opera en oratorium is die titel "Kammersänger" in Duitsland aan hom toegeken. Hy is ook in die tweede uitgawe van "Unvergängliche Stimmen" opgeneem. Die Dalberg-beurs vir jong Suid-Afrikaanse sangers is in 1988 tot sy nagedagtenis ingestel.
Lewensloop
Frederick Dalberg was as sanger hoog aangeskrewe in die buiteland en het gereeld saam met beroemdes opgetree, onder andere saam met Maria Callas en Ebe Stigniani in Norma in Govent Garden en in talle Wagner-rolle by Bayreuth met Herbert von Karajan as dirigent. Terwyl hy aan Govent Garden verbonde was, het hy ook in die premières van Benjamin Britten en William Walton se werke opgetree.
Sy optredes in Suid-Afrika was beperk tot 'n paar operarolle, onder meer as Sarastro in Die Zauberflöte (Die Towerfluit) van Mozart tydens die Uniefees in Bloemfontein in 1960, Opsa se produksie van Der Wildschütz en Truk se Faust.
Dalberg was met die Duitse sopraan Ellen Winter getroud. Hulle dogter, Evelyn Dalberg (gebore 1939), het ook 'n operasanger geword. Hy is op 9 Mei 1988 in Suid-Afrika oorlede.
Wortelgroente
Sodra die saad gevorm is, is die lewenskringloop voltooi en sterf die plant. Daar is ŉ geneigdheid om van hierdie stoororgane as wortels te praat, maar in sommige gevalle, byvoorbeeld by die aartappel, is dit ŉ geval van ŉ ondergrondse stam. In teenstelling met die oermens, wat in die grond gegrawe het op soek na eetbare wortels van wilde plante, word wortelgroente vandag op groot skaal gekweek.
Beet (Beta vulgaris)
Terwyl stysel die mees algemene vorm is waarin plante voedsel opgaar, bestaan die voedselvoorraad van beet hoofsaaklik uit suiker. Afgesien van die gewone beet wat ons in die tuin kweek, sluit hierdie spesie ook ander tipes beet in, nl. blaarbeet, voerbeet (mangelwortels) en suikerbeet. Laasgenoemde is 'n baie belangrike gewas wat minder as 200 jaar gelede in Europa uit voerbeet geselekteer is. Suikerbeet en voerbeet is wit van kleur, in teenstelling met die donkerrooi kleur van gewone beet. Beet behoort tot die familie Chenopodiaceae.
Geelwortel (Daucus carota)
Die geelwortel is een van die bekendste en beste wortelgroente. Dit is ook ryk aan suiker en is smaaklik, rou sowel as gekook. Die mooi, oranje kleur van wortels is te danke aan die aanwesigheid van 'n stof met die naam van karoteen. Hierdie karoteen is die voorloper van vitamien A, en rou geelwortels is 'n goeie bron van hierdie belangrike vitamien. Die geelwortel, sowel as die witwortel (Pastineaca sativa) behoort tot die familie Umbelliferae.
Raap (Brassica rapa)
Hierdie gewas is aan kool verwant, maar ons eet sy wortel pleks van die blare. Afgesien daarvan dat rape 'n smaaklike voedsel is, word dit in Europese lande veral op groot skaal as veevoer gekweek. Dit behoort tot die familie Cruciferae (die koolfamilie).
Radys (Raphanus sativus)
Dit is die wortelgroente met die kenmerkende skerp smaak wat ook baie gewild is in Suid-Afrika. Die verskillende variëteite van hierdie gewas wissel in vorm tussen rond en langwerpig, en in kleur tussen wit, rooi met 'n wit punt, rooi, en swart. Radyse behoort ook tot die familie Cruciferae.
Knolseldery (Apium graveolens rapaceum)
Hierdie wortelgroente verskil van gewone seldery (Apium graveolens) in die opsig dat dit ŉ verdikte wortel vorm wat 'n ooreenkoms toon met die van 'n raap. Hoewel dit 'n smaaklike groente is, word dit selde in Suid-Afrika gekweek. Knolseldery behoort tot die familie Umbelliferae.
Skorsnier (Tragapogon porrifolius)
Hierdie plant word gekweek vir sy lang, vlesige wortels. Dit staan ook bekend as hawerwortel of oesterplant. Laasgenoemde naam word ontleen aan die oesteragtige geur en smaak van die gekookte wortels. Skorsenier word nie algemeen in Suid-Afrika gekweek nie. Dit behoort tot die familie Compositae.
Kassawe of Maniok (Manihot esculenta)
Hierdie gewas word soms broodwortel genoem en is 'n belangrike stapelvoedsel van die inwoners van tropiese Afrika. Dit word nie in Suid-Afrika verbou nie, maar ons is almal bekend met tapioka, die styselagtige produk van die kassawewortel. Onder gunstige toestande vorm die plant soms wortels met ŉ massa van 15 tot 18 kg. Hulle bevat egter nie veel meer as stysel nie en verskaf dus nie 'n gebalanseerde dieet aan die inboorlinge nie. Kassawe behoort tot die familie Euphorbiaceae.
Patats (Ipomoea batatas)
Patats is van die bekendste wortelgroentes wat in Suid-Afrika verbou word. Die skilkleur van die wortel wissel volgens die variëteit van wit tot verskillende skakerings van rooi. Ook die vleiskleur wissel aansienlik, van wit tot diep geel. Enkele variëteite is selfs rooi van binne. Patats is 'n smaaklike voedsel, en hoewel dit veral stysel bevat, word die voedingswaarde daarvan dikwels onderskat. Party variëteite is ryk aan vitamien A en B.
Hyrtios
Hyrtios is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Nowostroi (Astrachan-oblast)
Nowostroi (Russies: Новострой) is 'n dorpie in Jenotajefka-rajon van Astrachan-oblast, Rusland. Dit behoort tot die Zamjani Plaaslike Munisipaliteit wat nog twee groter nedersettings insluit. Saam met Pribrezjni is dit een van net twee dorpies in die rajon wat op die linkeroewer van die Wolgarivier lê.
Die dorpie se naam kom van die Russiese woorde vir "nuut gebou".
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Nowostroi 399 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Trek Airways
Trek Airways is 'n voormalige lugredery gebaseer in Suid-Afrika wat vanaf Augustus 1953 tot April 1994 bedryf is.
Maatskappygeskiedenis
Trek Airways, wat in 1953 gestig is deur die afgetrede Duitse generaalmajoor Friedrich Wilhelm von Mellenthin (1904-1997), was die enigste Suid-Afrikaanse lugredery afgesien van die Suid-Afrikaanse Lugdiens wat internasionale vlugte bedryf het. Aanvanklik is vlugte vanaf Europa na Suid-Afrika bedryf met een stop. Die vliegtuig wat destyds gebruik is, was die Vickers VC.1 Viking. Aangesien die Viking nie voldoende reikafstand vir die operasies gehad het nie, is hulle deur die Douglas DC-4 en Lockheed L-749A Constellation vervang. Later het hul die Lockheed L-1649 Starliner bedryf.
Trek Airways het destyds vlugte vanaf Londen, Düsseldorf, Wene en Luxemburg na Windhoek en Johannesburg met twee of drie tussenstopte onderneem.
In 1964 is 'n samewerking met Luxair bereik waarvolgens Luxair passasiers na ander Europese lughawens verbind is.
In 1968 is die eerste straalvliegtuig gebruik toe 'n Boeing 707 ingestel is, maar as gevolg van die verbod op Suid-Afrikaanse geregistreerde vliegtuie moes Trek Airways vlugte vir 'n tydperk opskort. Dié bedrywighede is in 1991 hervestig en weer is daar 'n samewerking met Luxair ingestel waardeur Trek 'n Boeing 747-SP van Luxair / Luxavia wat in die ou Trek-kleurskema geverf was, gebruik het. Dit was ook gedurende hierdie tyd dat Trek 'n filiaal genaamd Flitestar gestig het met Airbus A320 en ATR-72-vliegtuie.
In 1991 het die politiek weer verander en die Suid-Afrikaanse regering het sy lugvaartbeleid gedereguleer. Trek Airways het aansoek gedoen om 'n lisensie vir 'n Suid-Afrikaanse huishoudelike diens, in direkte mededinging aan die SAL. Flitestar is gebore wat Airbus A320's bedryf het. Op 11 April 1994 het Trek egter alle bedrywighede gestaak.
Searsia fanshawei
Searsia fanshawei is 'n boom wat hoort tot die genus Searsia. Die boom is endemies aan Zambië en kom in die weste voor.
Krondon
Krondon is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Harry's Law (2011) en Black Lightning (2018).
Steven Krueger
Steven Krueger (gebore 25 Mei 1989) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Goosebumps (2015) en in die televisiereekse Two and a Half Men (2003), Pretty Little Liars (2010), en The Originals (2013).
Eurete bowerbanki
Eurete bowerbanki is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Eurete en tot die familie Euretidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
Arsakidiese dinastie van Iberië
Die Arsakidiese dinastie of Arsjakiani (Georgies: არშაკიანი), 'n tak van die Arsakidiese dinastie van Partië, het van omstreeks 189 tot 284 n.C. oor die Koninkryk Iberië (Oos-Georgië) regeer. Die Arsakidiese dinastie is opgevolg deur die Chosroïdiese dinastie.
Pterocarpus michelianus
Pterocarpus michelianus is 'n boom wat deel is van die Fabaceae familie. Die spesie is inheems aan Costa Rica, El Salvador, Guatemala, Honduras, Meksiko en Nicaragua.
Hexrivier (Breede)
Die Hexrivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaap, Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Breederivier.
Ontstaan en roete
Die bolope van die Hexrivier is geleë op die suidelike hange van die Bonteberge op ongeveer 1000 m hoogte by die Hexrivierpas, wat na die Groot Karoo lei. In hierdie streek word die waterloop gevorm deur die sameloop van verskeie klein bergstrome. Die berge hier kan in die winter met sneeu bedek wees. Die breë vallei gaan grootliks gepaard met bergreekse. Die Hexrivier vloei in die Breederivier in, nie ver van die stad Worcester noord van die Groter Brandvleidam.
Saam met 'n paar ander valleie is die vallei een van die mees waterryke streke in die Wes-Kaap. Hierdie toestande is gebaseer op die talle permanente bergstrome in die neerslagryke Hexrivierberge en Kwadouwsberge. Die vertraagde vestiging deur Europese immigrante ondanks gunstige toestande vir die landbou is te wyte aan die ongunstige geografiese ligging.
Chaim Weizmann
Chaim Azriel Weizmann (1874 - 1952) was 'n Brits-Israelse biochemikus, politikus, en belangrike Sionis.
Weizmann is gebore in die Russiese Ryk. Hy het skeikunde in Duitsland en Switserland gestudeer, en was 'n professor in die biochemie aan die Universiteit van Manchester gewees. Vanaf 1948 tot 1949 was hy die voorsitter van die Voorlopige Staatsraad van Israel (sê dit president), en vanaf 1949 tot 1952 die eerste president van Israel gewees.
Hyrtios altus
Hyrtios altus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hyrtios en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Poléjaeff.
Rooisloot (Limpopo, lat -23,96, long 28,40)
Die Rooisloot is 'n spruit wat in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika vloei. Dit is 'n klein sytak van die Lephalalarivier, in die opvanggebied van die Limpoporivier.
Eurete freelandi
Eurete freelandi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Eurete en tot die familie Euretidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Ijima.
Arsakidiese dinastie van Kaukasiese Albanië
Die Arsakidiese dinastie was 'n dinastie van Partiese oorsprong wat van die 3de tot die 6de eeu oor die Koninkryk Kaukasiese Albanië regeer het. Hulle was 'n tak van die Arsakidiese dinastie van Partië en saam met die Arsakidiese heersers van die naburige Armenië en Iberië het hulle 'n pan-Arsakidiese familiekonfederasie gevorm.
Ou Engels
Ou Engels ( Englisċ, uitgespreek [ˈeŋɡliʃ] ), of Angelsaksies, is die vroegste aangetekende vorm van die Engelse taal, wat in die vroeë Middeleeue in Engeland en suidelike en oostelike Skotland gepraat is. Dit is in die middel van die 5de eeu deur Angelsaksiese setlaars na Groot-Brittanje gebring, en die eerste Ou-Engelse literêre werke dateer uit die middel van die 7de eeu. Na die Normandiese verowering van 1066 is Engels vir 'n tyd lank as taal van die hoër klasse vervang deur Anglo-Normandies, 'n familielid van Frans. Dit word beskou as die einde van die Ou-Engelse era, aangesien die Engelse taal gedurende hierdie tydperk sterk beïnvloed is deur Anglo-Normandies. Dit het ontwikkel in 'n fase, wat nou bekend staan ​​as Middelengels in Engeland en Vroeë Skots in Skotland.
Ou Engels is 'n Ingveoonse taal, 'n subgroep van Wes-Germaanse tale. Dit val onder dieselfde taalgroep as Oud-Saksies en Oud-Fries. Dit is ook baie soortgelyk aan Oudnoors (en moderne Yslands). Anders as moderne Engels, is Oud-Engels 'n taal wat ryk is aan morfologiese diversiteit en word dit basies gespel soos dit uitgespreek word. Fonologies beskik Ou-Engels oor 'n aantal foneme wat in latere stadiums verlore gegaan het, soos die /y: /en die /ç /. Daar was ook streekskleuring, soos dit nog steeds die geval is in moderne Engels.
Ou Engels het vyf naamvalle gehad; die feit dat moderne Engels net drie oor het, dui op morfologiese agteruitgang wat voortspruit uit die uitgebreide vermenging met Normandiese Frans na die Slag van Hastings in 1066. Die jaar 1066 word soms as die grenspunt tussen Oud- en Middelengels beskou. 'n Verdere gevolg van die Normandiese inval was die verreikende romanisering van Engels. Tot op daardie tydstip was Engeland meestal georiënteer op Noordwes-Europa. Na die inval raak die land betrokke by die kontinentale Europese kultuur. As gevolg hiervan is Engels in latere eeue sterk beïnvloed deur Frans. Bietjie minder as die helfte van Moderne Engels se woordeskat bestaan uit Romaanse woorde. By Ou Engels ontbreek dié invloed: dit is 'n volledige Germaanse taal, met Oudnoorse invloede deur kontak met die Wikings.
Josef Suk (violis)
Josef Suk (8 Augustus 1929 – 6 Julie 2011) was 'n Tsjeggiese violis. altviolis, kamermusikant, en dirigent. In sy vaderland het hy die titel van Nasionale Kunstenaar gedra.
Jeug en studies
Josef Suk was in Praag gebore. Hy was die kleinseun van die komponis en violis Josef Suk, en agterkleinseun van die groot meester Antonín Dvořák. Nadat hy in 1945 skool klaargemaak het, het hy ingeskryf by die Praagse Konservatoria (1945-1951) waar sy onderwysers Jaroslav Kocián, Norbert Kubát en Karel Šnebergr was. Sy belangrikste onderwyser was Jaroslav Kocián, wat hom privaatlesse gegee het toe hy sewe jaar oud was. Gelei deur Kocián se skouspelagtige interpretasies en sy spesifieke tegniek van toonverkryging, was Suk weldra daartoe in staat gestel om die viool te bemeester. Suk was gedurende sy studies in 1949 na Parys en Brussel gestuur waar hy op suksesvolle wyse die jonger generasie Tsjeggiese violiste verteenwoordig het. Nadat hy die Praagse Konservatoria verlaat het, het hy vier kwartale by die Akademie van Uitvoerende Kunste (AUK) in Praag onder professors Marie Hlouňová en Alexandr Plocek spandeer. Voordat hy sy studies kon voltooi was hy egter om politiese redes geskors.
"AKU was ietwat van 'n militêre en politiese skool op daardie stadium gewees. Ek het byvoorbeeld geprotesteer teen die feit dat ek loopgrawe moes grawe, die rede synde te wees dat ons vingers as gevolg daarvan seergekry het - en ek wou 'n musikant wees, nie 'n soldaat nie. Dit was die rede waarom ek na vier kwartale geskors was en as straf na die militêre eenheid van Košice gestuur is. Ek was egter in die laaste minuut gered toe ek die Leër se kunstenaars-kompanjie bereik het, waar ek die laaste twee jaar van militêre diens spandeer het deur die viool te speel."
"Sedert die heel begin, toe ek my eerste viool van my vader ontvang het, het 'n gevoel van groot verwagtinge my vasgegryp. Ek was nie seker of ek die wense en hoop van my ouers en oupa kon verwesenlik nie. Die toewyding om my familie tradisie te verwesenlik, het my deur my hele loopbaan voortgestu. Somtyds het dit deure vir my oopgemaak, maar aan die ander kant het dit my ook blootgestel aan onontbeerlike stres." .
Konsertloopbaan
Suk was vanaf 1950 tot 1952 die primarius van die Praag-kwartet, van 1953 tot 1955 konsertmeester van die dramatiese orkes van die Nasionale Teater in Praag, en toe tot en met 1957 'n solis van die Leër se kunstenaars-kompanjie. Sy eerste beduidende sukses was 'n uitvoering in Praag op 6 November 1954. Kort daarna het George Szell hom uitgenooi na die VSA om saam met die Cleveland Simfonieorkes te speel. In 1958 het hy in Duitsland, Nederland, en Roemenië gespeel, en daarna ook in Frankryk en België. In 1960 is die Antonio Stradivari-viool genaamd Duc de Camposelice wat in 1710 gemaak was aan Suk geleen. Die viool se voormalige eienaar was Váša Příhoda, wat dit aan die Tsjeggo-Slowaakse staat kort voor sy dood geskenk het. Suk het ook die Libon Stradivari en Die Prins van Oranje viool deur Giuseppe Guarneri del Gesu gespeel. Hy het ook vir 'n aansienlike tydperk gebruik gemaak van 'n instrument deur Přemysl Špidlen.
In 1961 was Suk as solis van die Tseggiese Filharmoniese Orkes aangestel. Hy het baie opnames met die wêreld se beste orkeste en dirigente gemaak, en het vele pryse vir sy opnames gewen – die Grand Prix du disque vir Debussy en Janáček se sonates, vir die Dumky-trio deur Dvořák met Jan Panenka en Miloš Sádlo, vir die volledige versameling van Mozart se vioolconcertos saam met die Praagse Kameorkes wat deur Libor Hlaváček gedirigeer is, en vir die Berg concerto en concertos van Martinů. Hy was ook 'n kranige altviolis en het die Sinfonia Concertante deur Mozart opgeneem deur beide die viool en altviool dele te speel. Hy het saam met die Tsjeggiese Filharmoniese Orkes wat deur Dietrich Fischer-Dieskau gedirigeer is Hector Berlioz se Harold en Italie opgeneem. Sy viool-kuns was gekarakteriseer deur 'n plompe en ryke toon, en 'n kristalhelder intonasie en idiomatiese interpretatiewe styl. Suk was een van die wêreld se beste interpreteerders van Bach, Mozart en Beethoven. Sy opnames van Dvořák se Vioolconcerto word as die beste interpretasies van die werk gesien. Hy was vanaf 1979 tot 1986 'n onderwyser by die Musiekkollege in Wene gewees.
Kamermusiek
Suk het ook op kamermusiek gefokus. Hy was as student (1950-1952) die primarius van die Praag-kwartet gewees, en in 1951 het hy die Suk Trio (wat vernoem is na sy oupa, die komponis Josef Suk) saam met sy vriende Jiří Hubička (klavier) en Saša Večtomov (tjello) gestig, waarby Jan Panenka (klavier, later vervang deur Josef Hála) en Josef Chuchro (tjello) later aangesluit het. Die Suk Trio het baie konsert beide tuis en oorsee gespeel en het baie komposisies opgeneem. Die trio het saam met die latere pianis Jan Panenka die volledige versameling van Beethoven se sonates opgeneem. Die trio se opname van Sjostakowitsj se sonate vir viool en klavier was die heel eerste sodanige opname. Suk het as altviolis dikwels saam met die Smetana-kwartet gewerk, meestal as tweede altviool. Nog 'n merkwaardige vennootskap was die vennootskap saam met die klavesimbel-speler Professor Zuzana Růžičková. Suk en Růžičková was vriende, en het in die bestek van 'n paar konserte verskeie opnames gemaak, soos byvoorbeeld Bach en Händel se sonates. 'n Sonate deur Růžičková se man, Viktor Kalabis, is ook aan hulle gewy. Josef Suk het ook saam met Julius Katchen en János Starker gewerk wat die opname van Brahms se trios en sonates betref. In 1974, ter geleentheid van die 100ste herdenking van sy oupa Josef Suk se verjaardag, het hy die Suk Kamerorkes gestig. Suk was tot die jaar 2000 die orkes se leier en dirigent gewees. Suk het die titel van Verdienstelike Kunstenaar gehou en sedert 1977 die titel van Nasionale Kunstenaar. In 2002 was die Nasionale Orde van die Erelegioen aan hom toegeken.
Dood
Josef Suk het op 6 Julie 2011 op die rype ouderdom van een-en-tagtig jaar aan prostaatkanker beswyk en was in die Vyšehrad-begraafplaas in Praag begrawe.
Wolzjski (Astrachan-oblast)
Wolzjski (Russies: Волжский) is 'n dorpie in Jenotajefka-rajon van Astrachan-oblast, Rusland. Dit is die setel van die Srednewolzje Plaaslike Munisipaliteit wat nog drie kleiner nedersettings, Bereogowoi, Iki-Tsjibirski en Seroglazka, insluit. Soos baie ander dorpies in Jenotajefka-rajon, lê Wolzjski op die regteroewer can die Wolgarivier.
Die dorpie is in die 1910's gestig en het oorspronklik die naam Sjambai gerry. Sy huidige naam is die Russiese byvoeglike vorm van die naam van die nabygeleë Wolgarivier.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Wolzjski 1 771 inwoners gehad. Etniese Kasakke vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Boris Berezofski (pianis)
Boris Vadimovich Berezofski (4 Januarie 1969 – ) is 'n Russiese pianis.
Biografie
Berezofski het by die Moskou Konservatoria by Eliso Virsaladze en privaat onder Alexander Satz gestudeer. Na sy Londense buiging by Wigmore Hall in 1988 het The Times hom beskryf as " 'n kunstenaar van uitsonderlike belofte, 'n speler van verbysterende virtuositeit en formidabele krag."
In Mei 2005 het hy sy eerste solo-opvoering gelewer by die Théâtre des Champs-Élysées in Parys, Frankryk, en in Januarie 2006 het hy saam met die Orchestre National de France in dieselfde saal gespeel. In Januarie 2007 het hy sewe uitvoerings in die Louvre gegee. In Mei 2009 het hy tydens die debuutuitvoering van Karol Beffa se Klavierconcerto in Toulouse saam met die Orchestre National du Capitole de Toulouse met Tugan Sokhiev as dirigent opgetree.
Loopbaan
Berezofski het die Internasionale Nikolai Medtner-fees gestig wat in 2006 en 2007 gehou is in Moskou, Jekaterinburg en Wladimir, aangesien hy ook reeds sedert die vroeë 1990's 'n voorstaander van dié komponis se werk, en ook een van die voorste interpreteerders van sy werk, is.
Opnames
Berezofski se opnames van die volledige Klavierconcertos van Beethoven met die Sweedse Kamerorkes onder Thomas Dausgaard is met kritiese lof ontvang. Hy het 'n aansienlike aantal plate vir Teldec opgeneem, insluitende solo-plate van musiek deur Frédéric Chopin, Robert Schumann, Sergei Rachmaninoff, Modest Moessorgski, Mily Balakiref, Nikolai Medtner, Maurice Ravel en die volledige Transendentale Etudes van Franz Liszt.
Met die Mirare plaatetiket het hy die Rachmaninoff Préludes opgeneem (Mei 2005) sowel as die komponis se volledige Klavierconcertos met die Oeral Filharmoniese Orkes wat gedirigeer is deur Dmitry Liss. (Augustus 2005) Sy plaat van Tsjaikofski se Klavierconcerto No. 1 en Aram Iljitsj Khachaturian se Klavierconcerto saam met die Oeral Filharmoniese Orkes onder leiding van Dmitry Liss is in April 2006 in die Verenigde Koninkryk uitgereik.
David Krumholtz
David Krumholtz (gebore 15 Mei 1978) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Slums of Beverly Hills (1998), 10 Things I Hate About You (1999), en Sausage Party (2016), en in die televisiereeks The Deuce (2017).
Lapeirousia macrospatha
Lapeirousia macrospatha is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Lapeirousia behoort. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap.
Rooisloot (Limpopo, lat -24,39, long 29,12)
Die Rooisloot is 'n droë spruit in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika.
Arsakidiese dinastie van Armenië
Die Arsakidiese dinastie of Arsjakoeni (Armeens: Արշակունի), het van 12 tot 428 n.C. oor die Koninkryk Armenië regeer. Die dinastie was 'n tak van die Arsakidiese dinastie van Partië. Arsakidiese konings het deur die chaotiese jare ná die val van die Artaxiadiese dinastie met tussenposes regeer tot in 62, toe Tiridates I die Partiese Arsakidiese heerskappy in Armenië gevestig het. Hy kon egter nie sy lyn op die troon vestig nie en verskeie Arsakiede van verskillende lyne het regeer tot die troonbestyging van Vologases II, wat sy lyn op die Armeense troon gevestig het. Dié sou oor die land regeer totdat die Sassanidiese Ryk dit in 428 afgeskaf het.
Twee van die noemenswaardigste gebeure tydens die Arsakiede se heerskappy in Armenië is die kerstening van Armeniërs deur Gregorius die Verligter in 301 en die skepping van die Armeense alfabet deur sint Mesrop Masjtots omstreeks 405. Iranianisme het gedy onder die heersers van die Arsakidiese dinastie.
Alex Kruz
Alex Kruz (gebore 30 November 1978) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent No Name Sam (2016).
Ek is geregtig op my mening
Die filosoof Patrick Stokes het die uitdrukking as problematies beskryf omdat dit dikwels gebruik word om posisies wat feitelik onverdedigbare is te verdedig of om 'n "gelykheid te gee om gehoor te word oor 'n saak waarin slegs een van die twee partye oor die relevante kundigheid beskik."
Neo-Fascisme
Neo-fascisme is 'n ideologie wat na die Tweede Wêreldoorlog ontstaan het en belangrike elemente van die oorspronklike fascisme ingesluit het. Neo-fascisme fokus gewoonlik op ultra-nasionalisme, rasse-meerwaardigheid, populisme, outoritarisme, nativisme en opposisie teen immigrasie in, asook opposisie teen die liberale demokrasie, parlementarisme, marxisme, kommunisme en sosialisme. Bewerings dat 'n groep neo-fascisties is, mag hewige debat ontlok, veral as die term as 'n politieke skelnaam gebruik word. Sommige post-Tweede Wêreldoorlog-regimes is as neo-fascistiese beskryf as gevolg van hul outoritêre aard, en soms as gevolg van hul bekoring van en simpatie met die fascistiese ideologie en rituele.
Post-fascisme is 'n etiket wat toegepas word op verskeie Europese politieke partye wat 'n gewysigde vorm van fascisme aanneem en wat deelneem aan grondwetlike politiek.
La Cantatrice chauve
La Cantatrice chauve - uit Frans vertaal as Die Kaalkop Sopraan of Die Kaalkop Prima Donna - is die eerste toneelstuk wat geskryf is deur die Roemeens-Franse dramaturg Eugène Ionesco.
Neo-Fascisme
Ander bewegings verwant aan neo-fascisme, poog om hul verskillende histories losverwante ideologieë te rehabiliteer. Hierdie bewegings sluit neo-fasciste en post-fasciste in Italië in; Vichyȉete, Dodeïste en "nasionale Europeërs" in Frankryk; Ustaše-simpatiseerders in Kroasië; neo-Chetniks in Serwië; Ystergarde herlewingswerkers in Roemenië; Hongariste en Horthyiste in Hongarye; Banderaiste in die Oekraïne (wat 'n ingewikkelde verhouding gehad het met die Spilmoondhede) en ander.
Internasionale netwerke
In 1951 is die New European Order (NEO) neo-fascistiese Europa-wye alliansie gestig om pan-Europese nasionalisme te bevorder. Dit was 'n meer radikale splintergroep van die European Social Movement. Die NEO het sy oorsprong in die Malmö-konferensie van 1951, toe 'n groep rebelle onder leiding van René Binet en Maurice Bardèche geweier het om by die European Social Movement aan te sluit, omdat hulle gevoel het dat dit nie ver genoeg gegaan het rakende rassisme en anti-kommunisme nie. As gevolg daarvan het Binet saam met Gaston-Armand Amaudruz in 'n tweede vergadering dieselfde jaar in Zürich saamgewerk om 'n tweede groep te stig wat belowe het om 'n stryd te voer teen kommuniste en nie-blanke mense.
La Cantatrice chauve
Die toneelstuk fokus op twee Engelse paartjies wat mekaar kom besoek. Die een paartjie is die Martins, die ander die Smiths. Die Martins ontdek skielik in die vierde toneel dat hulle met mekaar getroud is. Dit word gevolg deur 'n reeks absurde dialoë. Ander karakters is 'die kaptein van die brandweer' en die huishulp van die Smiths.
Neo-Fascisme
Internasionale netwerke
Verskeie Koue Oorlog-regimes en internasionale neo-fascistiese bewegings het saamgewerk in operasies soos sluipmoorde en valsvlag bomontploffings. Stefano Delle Chiaie, wat betrokke was by Italië se "Jare van Lood", het deelgeneem aan Operasie Condor; die 1976-moordpoging op die Chileense Christen-demokratiese Bernardo Leighton. Vincenzo Vinciguerra ontsnap na Francoïstiese Spanje met die hulp van die SISMI (Servizio per le Informazioni e la Sicurezza Militare - Militêre Intelligensie en Sekuriteitsdiens - was die militêre intelligensie-agentskap van Italië vanaf 1977-2007). Dit volg na aanleiding van die Peteano-aanval van 1972, waarvoor Vinciguerra tot lewenslange tronkstraf gevonnis is. Saam met Delle Chiaie het Vinciguerra in Desember 1995 in Rome getuig voor regter María Servini de Cubría, waarin verklaar word dat Enrique Arancibia Clavel ('n voormalige Chileense geheime polisieagent in 2004 vir misdade teen die mensdom vervolg is) en die Amerikaanse DINA (Dirección de Inteligencia Nacional - Nasionale Intelligensie Direktoraat was die Chileense geheime polisie)-agent, Michael Townley, wie direk betrokke was by Genl. Carlos Prats se moord. Michael Townley is in Italië tot 15 jaar tronkstraf gevonnis omdat hy as tussenganger tussen die DINA en die Italiaanse neo-fasciste opgetree het.
La Cantatrice chauve
Die tooneelstuk is as 24ste op die Le Monde se 100 boeke van die eeu-lys gelys.
Neo-Fascisme
Internasionale netwerke
Die regerings van Francoïstiese Spanje, Augusto Pinochet se Chili en Alfredo Stroessner se Paraguay het saamgewerk in Operasie Condor, wat wêreldwyd politieke teenstanders geteiken het. Gedurende die Koue Oorlog het hierdie internasionale bedrywighede tot 'n mate van samewerking gelei tussen verskeie neo-fascistiese elemente wat betrokke was by 'n "Kruistog teen Kommunisme". Die anti-Fidel Castro-terroris Luis Posada Carriles is op 6 Oktober 1976 vir die Cubana Flight 455-bomaanval veroordeel. Volgens die Miami Herald is hierdie bomontploffing op dieselfde vergadering beslis, waartydens besluit is om die Chileense voormalige minister, Orlando Letelier, te teiken, wie op 21 September 1976 vermoor is. Carriles het in sy outobiografie geskryf: "... ons die Kubane het ons nie net gefokus op 'n geïsoleerde tirannie of in 'n spesifieke stelsel in ons vaderland nie, maar dat ons voor ons 'n kolossale vyand gehad het, wie se hoofbeheer in Moskou was, met sy tentakels gevaarlik uitgebrei oor die hele planeet."
Geskiedenis van neo-fascisme in Suid-Afrika
Reeds voor die Tweede Wêreldoorlog was daar enkele kleiner inheemse Nazistiese en fascistiese bewegings aktief in Suid-Afrika veral onder die Afrikanergemeenskap. Hierdie bewegings se klem op nasionalisme het aanklank gevind en is deur sommige Afrikaners ondersteun en het daartoe gelei dat van die vooroorlogse Nazi en fascistiese bewegings na die oorlog nog vir 'n tyd bly voortbestaan het. Die Gryshemde is in Mei 1950 amptelik ontbind alhoewel hul leier Louis Weichardt tot en met 1970 aktief in die politiek betrokke was. Die Ossewa-Brandwag is eers in 1954 ontbind terwyl die Nuwe Orde teen 1958 opgehou funksioneer het. Ook Robey Leibbrandt was tot en met sy dood in 1966 polities aktief.
Die Britse neo-fascistiese bewegings in Suid-Afrika
Ten spyte van Brittanje se algemene beeld gedurende die Tweede Wêreldoonog as teenstander van die Nazisme, was daar afgesien van lede van die Britse fascistiese bewegings, ook pro-Duitse simpatiseerders onder die regerende elite wat teen Winston Churchill se oorlogsverklaring gekant en ten gunste van vrede met Duitsland was. Volgens Van Rooyen was die Engelssprekende bevolking in Suid-Afrika ook, ten spyte van hulle liberale beeld, nooit werklik afsydig jeens politieke konserwatisme en rassevooroordeel nie, en het die toename in Britse immigrante sedert 1945 die voorkoms van rassisme onder hulle versterk. Verskeie van hierdie immigrante was die fascistiese saak goedgesind: "Suid-Afrika was veral gewild onder die Britse immigrante wat reeds die bagasie van rasse-vooroordeel saam met hulle gedra het en is aangetrek deur Suid-Afrika se beeld van 'n land te wees 'waar die witman weet hoe om die swartman in sy plek te hou" So vroeg soos Oktober 1949, byvoorbeeld, is die Brit J.L Battersby, agt maande na sy aankoms in Suid-Afrika, as ongewenste immigrant verklaar. Hy het onder meer 'n kwartaalblad, Nationː Towards a Gentile World Front, wat as Hitler-vererend en antisemities beskryf is, gepubliseer. Hy het ook probeer geld insamel vir die immigrasie van geskikte Ariese weeskinders en daar was selfs sprake van die stigting van 'n Hitler-sentrum in Newcastle. Na-oonogse Britse fascistiese bewegings se invloed het ook tot in Suid-Afrika gestrek en takke is selfs gestig. Van die bekendstes hiervan was die bewegings wat rondom die politieke sienings van Oswald Mosley gevorm is.
Sir Oswald Emald Mosley was gedurende die twintigerjare lid van die Britse parlement vir onder meer die Konserwatiewe Party, die Arbeidersparty en later vir sy eie wegbreekgroep, die New Party. Nadat 'n memorandum wat hy in 1930 oor ekonomiese hervorming aan die parlement voorgelê het, verwerp is, het hy met die politieke stelsel ontnugter geraak. In 1932 stig hy die British Union of Fascists (BUF), bestaande uit paramilitêre groepe wat swart uniforms gedra het en gereeld in straatgevegte met kommuniste en linkse militante betrokke was.
Die Mosleyiete in Suid-Afrika
Oswald Mosley was na die oorlog 'n gereelde besoeker aan Suid-Afrika en is selfs deur die Eerste Minister en ander lede van die Kabinet ontvang. Hy het op 'n stadium twee funksionerende takke van sy beweging in Suid-Afrika gehad met Derek Alexander as sy hoofagent in Johannesburg. Hy het ook 'n tak van die Europa-Africa Association, wat 'n tweeweeklikse tydskrif, Action, gepubliseer het in Johannesburg gestig. In 1959 is 'n tak van die intenasionale European National Movement in Suid-Afrika onder die leierskap van Alexander gevorm.
Een van Mosley se ondersteuners, William Webster, 'n professionele bokser, het Suid-Afrika in 1962 besoek met die doel om £100 000 van ondersteuners in te samel. Die fondse sou in die Britse verkiesing aangewend word om honderd Mosley-kandidate in die verkiesing te nomineer, sodat die Arbeidersteun verdeel kon word en die Konserwatiewe Party weer 'n oorwinning kon behaal. Volgens Webster was die NP in Suid-Afrika op die regte pad met hul beleid: "Hulle is baie skerper as wat jy dink. Hulle volg dieselfde roete as wat Hitler gedoen het, maar hulle sal nie so haastig wees as wat hy was nie. Hulle gaan nou baie stadig, maar hulle sal uiteindelik hul vyande vernietig." Hierdie vyande het hy soos volg omskryf:"…hoef nie vir jou sê dat die Nazi's vir die Jode en die Kommuniste gegaan het nie." Hy het ook aangevoer dat die Mosleyiete slagspreuke teen die 'Swart Gevaar' in Brittanje as propaganda vir hul verkiesingsveldtog gebruik: "Pasop vir die swartman - hy sal jou werk steel, dan jou vrou, en jy sal in sy kookpot opeindig"
Tylecodon opelii
Tylecodon opelii is 'n plant en geofiet wat tot die familie Crassulaceae hoort. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom naby Vanrhynsdorp voor.
Neo-Fascisme
Die Candour League
Arthur Kenneth Chesterton, die neef van die bekende skrywer G.K. Chesterton, het op sestienjarige ouderdom by die Suid-Afrikaanse Infanterie aangesluit en gedurende die Eerste Wêreldoorlog in die Oos-Afrika-veldtog en later as offisier aan die wesfront in Europa geveg. Op negentien het hy bevel oor 'n kompanie gevoer en die Militêre Kruis vir sy deelname in die aanval op die Hindenburglyn ontvang. Volgens 'n biogratiese beskrywing agter in sy boek, The new unhappy lords, was hy in 1922 instrumenteel om 'n einde aan die Rand-rebellie aan die Witwatersrand te bring deur 'n bajonetaanval op die rebellehoofkwartier in Fordsburg te lei. Oberholster se werk oor die mynwerkerstaking maak egter geen melding van Chesterton se aandeel nie.