cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Temple Hauptfleisch
Ander skryfwerk
Hy skryf ook gedigte en prosa. In 1974 verskyn twee Engelse gedigte van hom in Unisa English Studies se spesiale poësie uitgawe. Homunculus bevat gedigte en prosa en word gepubliseer met tekeninge deur Ronnie Watt.
Sy vakkundige artikels verskyn in ’n menigte vakpublikasies, waaronder Stilet, Critical Arts, Lantern, Teaterforum, English in Africa, Communicatio, Shakespeare in Southern Africa en South African Theatre Journal, terwyl hy ook hoofstukke bydra tot boeke soos Spel en spieël, The Breytie Book en The Routledge Encyclopaedia of Post-Colonial Literature. Benewens drama en die teater skryf hy ook oor die sosiologie van taal, insluitende ’n vierdelige verslag oor Language loyalty in South Africa.
Eerbewyse
In 1990 kry hy ’n Vita-toekenning vir teaternavorsing op grond van sy artikel oor Citytalk, theatretalk: dialect, dialogue and multilingual theatre in South Africa. In 2000 word die Rektorstoekenning van die Universiteit van Stellenbosch vir uitstaande navorsing aan hom toegeken en in 2002 verwerf hy die B1-gradering as navorser by die National Research Foundation. Hy word in 2013 by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees met die Kuns Onbeperk-bydrae vir diens aan die kunste vereer vir sy werk as akademikus en teaternavorser.
1612
Die jaar 1612 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 12de jaar van die 17de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Olivia Olson
Olivia Olson (gebore 21 Mei 1992) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Love Actually (2003) en in die televisiereekse Phineas and Ferb (2007) en Adventure Time (2010).
Amied
Amied kan ook na azanied (die anioon H2N−, gekonjugeerde basis van ammoniak), of na 'n organiese amien ('n anioon R2N−) verwys.
Vanweë die tweeledige gebruik van die woord 'amied', is daar debatte oor hoe om die afgeleide anione van amiede in die eerste sin (dws gedeprotoneerde asielvormige amiene) behoorlik en ondubbelsinnig te benoem, waarvan 'n paar algemeen as nie-reaktiewe teenwerkings gebruik word.
Suuramiede
(Suur)-amiede is organiese verbindings met 'n funksionele groep. Amiede is die stikstofekwivalent van esters. Hulle word gevorm deur die reaksie van 'n karboksielsuur met 'n amien, pleks van 'n alkohol.
Hierdie binding word ook 'n peptiedbinding genoem indien twee aminosuur-molekule 'n amied vorm. Die vorming van peptiedbindings is van fundamentele belang vir die biochemie omdat dit die bouprinsiep van proteïene is.
Alkalimetaalamiede
(Alkalimetaal)-amiede is verbindings wat die amiedioon bevat.
Hulle word gevorm deur byvoorbeeld die metaal natrium met vloeibare ammoniak te laat reageer:
Amiede is uiters sterk basisse wat onmiddellik met water sal reageer en ammoniak en hidroksied sal vrystel:
Die amiedioon het 'n gebuigde vorm omdat dit dieselfde aantal elektrone as  het en twee alleenpare.
In vloeibare ammoniak kom ook amied-ione voor vanweë die ewewig:
Hierdie ewewig is analoog aan die waterewewig.
Basisiteit
Vergeleke met amiene, is amiede baie swak basisse. Terwyl die gekonjugeerde suur van 'n amien 'n pKa van ongeveer 9,5 het, het die gekonjugeerde suur van 'n amied 'n pKa rondom −0,5. Amiede het dus nie so duidelik sigbare suur-basiese eienskappe in water nie. Hierdie relatiewe gebrek aan basisiteit word verklaar deur die elektron-onttrekkende aard van die karbonielgroep, waar die alleen elektronpaar op die stikstof deur resonansie gedelokaliseer word. Aan die ander kant is amiede baie sterker basisse as karboksielsure, esters, aldehiede en ketone (pKas van hul gekonjugeerde sure is tussen −6 en −10).
As gevolg van die groter elektronegatiwiteit van suurstof, is die karboniel (C = O) 'n sterker dipool as die N – C dipool. Die teenwoordigheid van 'n C = O-dipool en, in 'n mindere mate 'n N – C-dipool, laat amiede op om as H-bindingsaanvaarders op te tree. In primêre en sekondêre amiede kan die teenwoordigheid van N-H-dipole amiede ook as H-bindingskenkers funksioneer. Amiede kan dus deelneem aan waterstofbinding met water en ander protiese oplosmiddels; die suurstofatoom kan waterstofbindings vanaf water aanvaar en die N – H-waterstofatome kan H-bindings skenk. As gevolg van interaksies soos hierdie, is die wateroplosbaarheid van amiede groter as dié van ooreenstemmende koolwaterstowwe.
Die proton van 'n primêre of sekondêre amied dissosieer nie maklik onder normale omstandighede nie; die pKa is gewoonlik ver bo 15. Omgekeerd, onder uiters suur toestande, kan die karboniel suurstof geprotoneer word met 'n pKa van ongeveer −1. Dit is nie net as gevolg van die positiewe lading op die stikstof nie, maar ook as gevolg van die negatiewe lading op die suurstof wat deur resonansie verkry word.
Oplosbaarheid
Die oplosbaarheid van amiede en esters is ongeveer vergelykbaar. Amiede is tipies minder oplosbaar as vergelykbare amiene en karboksielsure, aangesien hierdie verbindings beide waterstofbindings kan skenk en aanvaar. Tersiêre amiede, met die belangrike uitsondering van N,N-dimetielformamied, vertoon lae oplosbaarheid in water.
Koninkryk
'n Koninkryk kan na een van die volgende verwys:
Richmond Hill, Londen
Richmond Hill is 'n heuwel in die London Borough of Richmond, 'n distrik in die suidweste van die Britse hoofstad, met 'n effense helling aan sy noordekant van die Teemsriviervallei se weivelde af. Dit was hier waar koning Hendrik VII van Engeland vroeg in die 16de eeu die Richmond-paleis as koninklike woning laat oprig het, terwyl Karel I 'n deel van die terrein as sy privaat jaggebied (tans Richmond Park) verklaar het.
Die uitsig vanaf Richmond Hill oor die Teems, wat deur Sir Walter Scott as 'n ongeëwenaarde landskap van natuurskoon beskryf is, is onsterflik gemaak in 'n wye reeks van gedigte en skilderye, waaronder J.M.W. Turner se befaamde View of the Thames from Richmond Hill en The Thames from Richmond Hill, en in lofliedere besing. Dit is ook die enigste uitsig in Engeland wat deur 'n parlementswet – die Richmond, Ham en Petersham Open Spaces Act van 1902 – as natuurmonument beskerm is. Tot vandag is dit die mees landelike van alle uitsigte op Londen se kimlyn, met plesierbote en grasende koeie op rustige weilande.
Callyspongia paralia
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2004 deur Ilan, Gugel & Van Soest.
Aust-Agder
duimnael|Wapen van Aust-Agder
Aust-Agder is een van 18 Noorse provinsies (fylke). Dit grens aan die Telemark, Rogaland, en Vest-Agder provinsies. Dit het 'n oppervlak van 9,212 vierkante kilometers. Die administratiewe sentrum van die land is die dorp van Arendal.
In 2017 het die Parlement van Noorweë besluit om Aust-Agder en Vest-Agder saam te smelt in een groot provinsie met die naam Agder, effektief vanaf 1 Januarie 2020.
Populasie
Sedert die sensus van 1769, het Aust-Agder 'n bestendige bevolkingsgroei ervaar: van 29,633 tot 79,927 in 1900, en tot 102,848 in 2001. Daar was beduidende emigrasie na die Verenigde State in die 19de eeu en vroeë 20ste eeu. In 2002, was daar 102,945 inwoonders, wat 2.2% van die totale bevolking in Noorweë is.
Jeremy Northam
Jeremy Northam (gebore 1 Desember 1961) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Emma (1996), The Winslow Boy (1999), Gosford Park (2001), en Cypher (2002).
Peter Stormare
Peter Stormare (gebore 27 Augustus 1953) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Fargo (1996), Armageddon (1998), The Brothers Grimm (2005), en Constantine (2005).
Mitsuo Kato
Mitsuo Kato (加藤 光雄) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Phillip Crosby
Phillip Crosby (13 Julie 1934 – 13 Januarie 2004) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Duffy's Tavern (1945), Out of This World (1945), Sergeants 3 (1962), en Robin and the 7 Hoods (1964).
Plaas
'n Plaas is 'n stuk land wat hoofsaaklik gewy is aan landbou met primêre doel die verbouing van voedsel- en ander gewasse; dit is die basiese fasiliteit vir voedselproduksie. Die naam word gebruik vir gespesialiseerde eenhede soos bewerkbare plase, groenteplase, vrugteplase, suiwel-, vark- en pluimveeplase, en land wat gebruik word vir die produksie van natuurlike vesels, biobrandstof en ander kommoditeite soos huide of smeerolie. Dit sluit plase, voerkrale, boorde, plantasies, landgoedere, kleinhoewes en stokperdjie-plase, asook die plaashuis en geboue vir landbou ,en die land self, in. Deesdae is die term uitgebrei om ook industriële bedrywighede soos windplase en visplase, wat beide op land of see kan wees, in te sluit.
Moderne plase in ontwikkelde lande is hoogs gemeganiseerd. In die Verenigde State van Amerika kan vee grootgemaak word op weiding en afgerond word in voerkrale. Die meganisasie van die produksie van gewasse het gelei tot 'n groot afname in die aantal landbou-werkers wat benodig word. In Europa word die tradisionele familieplase vervang met groter produksie-eenhede. In Australië is sommige plase baie groot want die land is as gevolg van klimaatstoestande nie in staat om 'n hoë veedigtheid te dra nie. In minder ontwikkelde lande is klein plase die norm en die meerderheid van die landelike inwoners is bestaansboere, vir voeding van hul gesinne en die verkoop van enige surplus produkte in die plaaslike mark.
Etimologie
In die sin van landbou is die woord plaas afgelei van die werkwoord "om te boer" met 'n inkomstebron, ongeag daarvan of dit belastings, doeane, huur van 'n groep herehuise is of eenvoudig om 'n individuele herehuis te hê deur feodale grondbesit. Die woord is afgelei van die middeleeuse latynse naamwoord firma;  ook vanaf die Franse woord ferme, wat 'n vaste ooreenkoms of kontrak beteken, en van die klassieke latynse byvoeglike naamwoord firmus wat beteken sterk, stewig, ferm. In die middeleeuse era was feitlik al die herehuise betrokke in landbou en dit was hul hoofinkomstebron, dus om 'n herehuis vir 'n termyn te hê as 'n "fooiplaas" het sinoniem geword met landbou self.
Suiwelboerdery
Suiwelboerdery is 'n landbouaktiwiteit waar vroulike beeste, bokke, of ander soogdiere geteel word vir hul melk, wat óf verwerk kan word op die perseel, of vervoer kan word na 'n melkery vir die verwerking en die uiteindelike verkoop daarvan in die kleinhandel. Daar is beesrasse wat uiters nuttig gebruik kan word as melkbeeste. 'n Paar van die besproduserende rasse sluit in Holstein, Jersey, Noorweegse Rooi, Kostroma, Bruin Switsers, en ander.
Varkplaas
Plaasbeheer en -eienaarskap was tradisioneel 'n belangrike aanduiding van status en mag, veral in Middeleeuse Europese landelike samelewings. Die verspreiding van plaaseienaarskap is histories nou gekoppel aan die vorm van regering. Middeleeuse feodalisme was in wese 'n stelsel van gesentraliseerde beheer van landbougrond, beheer van plaasarbeid en politieke mag, terwyl die vroeë Amerikaanse demokrasie, waar grondeienaarskap 'n voorvereiste was vir stemreg, gebou is op 'n relatief maklike roete na individuele plaasbesit. Geleidelike modernisering en meganisasie van landbou, wat grootliks die doeltreffendheid en kapitaalvereistes van boerdery verhoog, het egter gelei tot steeds groter plase.
Ozwathini
Ozwathini is 'n klein dorp in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika, noordwes van Durban. Die Appelsbosch hospitaal is in die dorp geleë.
Boris Pash
Boris Theodore Pash (gebore as Boris Fedorovich Pashkovsky; Russies: Борис Фёдорович Пашковский) 20 Junie 1900 - 11 Mei 1995) was 'n militêre intelligensie-offisier van die Verenigde State. Hy het Operasie Alsos tydens die Tweede Wêreldoorlog aangevoer en met die rang van kolonel afgetree.
Vroeë lewe
Boris Theodore Pashkovsky is op 20 Junie 1900 in San Francisco, Kalifornië, gebore. Sy vader was priester Theodore Pashkovsky (hy sou van 1934 tot 1950 die metropolitaan Theophilus word), 'n Russies-Ortodokse priester wat in 1894 deur die Kerk na Kalifornië gestuur is. Sy vader is in 1906 na Rusland terugberoep, en die hele gesin het in 1912 na Rusland teruggekeer.
Tydens die Russiese rewolusie het hy van 1918 tot 1920 in die vloot van die Witmagte in die Swart See gedien. Omdat hy Engels kon praat, was hy 'n vertaler in vergaderings met die Britte. Vir sy dienste word die Kruis van St. George aan hom toegeken. Op 1 Julie 1920 is hy met Lydia Vladimirovna Ivanova getroud en het hy gekies om na die Verenigde State terug te keer toe die Bolsjewistiese konsolidasie van mag duidelik blyk. Hy kon werk kry by die YMCA in Berlyn, waar sy seun Edgar Constantine Boris Pashkovsky op 14 Junie 1921 gebore is.
Toe hy in 1923 met sy gesin na die Verenigde State terugkeer, studeer hy aan die Springfield College, in Springfield, Massachusetts, waar hy 'n Baccalaureus in fisiese onderwys behaal. In hierdie tyd het hy die familienaam van Pashkovsky in Pash verander.
Pash het klas gegee aan die Hollywood Hoërskool in Los Angeles van 1924 tot 1940. Gedurende hierdie tyd het hy sy opleiding voortgesit en in 1939 'n Magister in die Natuurwetenskap aan die Universiteit van Suid-Kalifornië behaal. Hy het ook by die Amerikaanse weermagreserwe aangesluit en is aangestel by die Infanterie Intelligensie Tak. As deel van sy opleiding kwalifiseer hy vir sertifisering deur die Federal Bureau of Investigation.
Die Tweede Wêreldoorlog
Pash word in 1940 deur die leër opgeroep, en word hoof van teenintelligensie by die hoofkwartier van die IX Korps Area in die Presidio van San Francisco. In die rol het hy betrokke geraak by die Baja-skiereiland-sending van 1942 wat die moontlikheid ondersoek het dat die Japannese tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n basis in Meksiko sou vestig.
Pash was ook die militêre leier van die Alsos-sending, 'n geallieerde operasie wat laat in 1943 gestig is om te bepaal hoe ver die Spilmoonthede gevorder het met die ontwikkeling van kernwapens deur beslag te lê op fasiliteite, materiaal en wetenskaplikes wat verband hou met die Duitse kernenergieprojek.
Na-oorlog
Na die oorlog het Pash in verskillende militêre intelligensieposisies gedien. Hy dien in 1946 en 1947 onder generaal Douglas MacArthur in Japan. Danksy sy pogings het die Sowjet-poging om deur 'n plaaslike Ortodokse kerk 'n vastrapplek in Japan te kry, misluk. In plaas daarvan het Pash gereël dat die biskop Benjamin (Basalyga) vroeg in Januarie 1947 sou aankom om die leisels te neem, en sodoende het die Amerikaanse Metropool, eerder as die Moskou Patriargaat, invloed in die streek verseker. As gevolg van hierdie kombinasie het Pash 'n openbare botsing gehad met die Sowjet-generaal Kuzma Derevyanko. Van 1948 tot 1951 dien hy as militêre verteenwoordiger by die Central Intelligence Agency. Gedurende hierdie tyd was hy aan die hoof van 'n omstrede CIA-program genaamd PB-7, wat saamgestel is om "nat sake" soos ontvoerings en sluipmoorde te hanteer. Daar is geen bewyse dat hy ooit enige uitgevoer het nie, en ontken dat hy in 1975 voor die Church-komitee getuig het. Hy was van 1952 tot 1953 as spesiale magte beplanningsbeampte by die Amerikaanse troepe in Oostenryk. Sy laaste posisies was terug in die Verenigde State, as adjunk-assistent-stafhoof vir intelligensie van die Sesde Leër van 1953 tot 1956), en in die kantoor van die assistent-sekretaris van verdediging vir geleide missiele in Washington, DC, vanaf 1956 tot sy uittrede uit die weermag in 1957. In 1954 het hy in die Oppenheimer-veiligheidsverhoor getuig en vertel van die bedenkinge wat hy in 1943 oor Oppenheimer gehad het.
7 September
7 September is die 250ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (251ste in skrikkeljare). Daar volg nog 115 dae.
Boris Pash
Na-oorlog
Tydens sy pensioen publiseer Pash The Alsos Mission, 'n boek waarin hy sy oorlogservarings in Europa vertel, in 1980. Hy is in 1988 opgeneem in die Military Intelligence Hall of Fame. Sy toekennings sluit in die Army Distinguished Service Medal, die Legion of Merit, die Order of the British Empire en die Order of St. George.
Pash is op 11 Mei 1995 in Greenbrae, Kalifornië, oorlede en begrawe in die Serwiese begraafplaas in Colma, Kalifornië. Hy is oorleef deur sy vrou Gladys en seun Edgar. Sy dokumente is in die Hoover Institute aan die Stanford-universiteit.
1613
Die jaar 1613 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 13de jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Zoeloe-koninkryk
Die Zoeloe-koninkryk (Zoeloe: Wene wa Zulu) is 'n voormalige land van die Zoeloes, wat tussen 1816 en 1897 in die noorde van die huidige Suid-Afrikaanse provinsie KwaZulu-Natal bestaan het.
Die koninkryk was deur die Tugelarivier in die suide en die Pongolarivier in die noorde begrens, in die weste was die Oranje-Vrystaat en in die ooste die Indiese Oseaan geleë.
Die koninkryk het omstreeks 1820 uit die Mthethwa-Konfederasie met die vereniging van die Zoeloestamme onder Shaka ontstaan. Nadat hulle in die Anglo-Zoeloe-oorlog van 1879 verslaan is, is die onafhanklikheid van die koninkryk beëindig.
In 1887 het die koninkryk 'n Britse protektoraat geword en in 1897 is die gebied as die Natalkolonie geannekseer.
Houghton (kiesafdeling)
duimnael|regs|240px|[[Helen Suzman was LV vir Houghton van 1953 tot 1989.]] duimnael|regs|180px|[[Tony Leon, van 1989 tot 1994 die laaste LV vir Houghton.]]
Houghton was een van die jonger maar bekende kiesafdelings van die Unie-Volksraad en daarna die Volksraad van die R.S.A. tot 1994.
1943-1966
Helen Suzman maak haar buiging in die politiek in die algemene verkiesing van 1953 toe sy onbestrede as V.P.-L.V. vir Houghton verkies word. In 1958 staan vir die vierde keer agtereenvolgens in die kiesafdeling se bestaan niemand teen die Verenigde Party nie en word Suzman die tweede keer onbestrede verkies. In die volkstemming van 1960 oor republiekwording stem 'n volle 10 555 Houghton-kiesers daarteen en net 1 153 daarvoor.
Ná die stigting van die Progressiewe Party in 1959 toe 11 L.V.'s uit die Verenigde Party bedank om hulle by die party aan te sluit, word net Suzman van die 24 P.P.-kandidate in 1961 verkies, al kry die party 8,5% van die totale uitgebragte stemme. H. Miller, wat in 1970 V.P.-L.V. vir Jeppes sou word, verloor teen Suzman met 564 stemme. Sy behaal in 1966 eweneens 'n skraal meerderheid van 711 teen die V.P. se A.D. Bensusan en word weer die enigste P.P.-L.V.
1970 en later
In 1970 verhoog Suzman haar meerderheid bo L. Steyn van die V.P. tot 2 049 en word in die derde verkiesing agtereenvolgens die enigste Volksraadslid van die P.P. In 1974, toe eers vyf ander Progressiewe kandidate in die verkiesing die paal haal en Alex Boraine kort na die verkiesing die tussenverkiesing in Pinelands wen, wen Suzman oortuigend met 'n meerderheid van 3 963, meer as die 3 655 stemme wat die V.P. se B. Senekal kon kry.
Suzman wen die kiesafdeling ook in 1977, 1981 en 1987. Sy tree voor die verkiesing van 1989 uit die aktiewe politiek en word as Houghton-L.V. opgevolg deur Tony Leon.
Abstrakte kuns
Abstraksie dui op 'n afwyking van realisme in die uitbeelding van voorwerpe in kuns. Hierdie afwyking kan gering, gedeeltelik of volledig wees.
Voorbeelde van die talle kunsbewegings wat gedeeltelike abstraksie beliggaam, is fauvisme waar kleur opvallend en doelbewus teenoor die werklikheid gestel word, en kubisme waar die vorms van werklike entiteite op blatante wyse verander word.
Abstraksie in vroeë kuns en baie kulture
Baie van die kuns van vroeë kulture – simbole op erdewerk, materiale, en graverings en skilderye op rots – was eenvoudige, geometriese en lineêre vorms wat moontlik 'n simboliese of dekoratiewe doel gedien het. Die skoonheid van Chinese of Islamitiese kalligrafie kan geniet word sonder dat dit noodwendig gelees en verstaan kan word.
19de eeu
Vroeë aanduidings van 'n nuwe kunsrigting kon in James McNeill Whistler se kuns gesien word. Sy skildery Nocturne in Black and Gold: The falling Rocket, (1872), het groter klem op visuele sensasie as op die uitbeelding van die realiteit geplaas. 'n Objektiewe belangstelling in wat gesien word, kan in die skilderye van John Constable, J M W Turner, Camille Corot onderskei word. Paul Cézanne het as 'n Impressionis begin maar sy doelwit – om 'n logiese konstruksie van die realiteit te maak,  met gemoduleerde kleur in plat areas – het die basis van 'n nuwe visuele kuns geword wat later deur Georges Braque and Pablo Picasso in Kubisme ontwikkel is.
Ekspressionistiese skilders het die onbeskaamde gebruik van intense kleur en van skilderoppervlakke ondersoek deur van vervormings en oordrywings gebruik te maak. Hulle het emosioneel gelade skilderye geskep. Ekspressioniste het die beklemtoning van inhoud drasties ten gunste van die uitbeelding van sielkundige stemming verander.
Daarbenewens het mistisisme en vroeë modernistiese godsdienstige filosofie in die laat 19de eeu in Oos-Europa 'n groot impak op die eerste geometriese kunstenaars soos Wassily Kandinsky en Hilma af Klint gehad. Die mistiese leerstellings van Georges Gurdjieff en P.D. Ouspensky het ook 'n belangrike invloed op die vorming van die geometriese abstrakte style van Piet Mondrian en sy kollegas in die vroeë 20ste eeu gehad.
20ste eeu
Postimpressionisme, soos beoefen deur Paul Gauguin, Georges Seurat, Vincent van Gogh en Paul Cézanne, het 'n reuse impak op 20ste-eeuse kuns gehad en tot die opkoms van 20ste-eeuse abstraksie gelei. Die nalatenskap van skilders soos Van Gogh, Cézanne, Gauguin en Seurat was noodsaaklik vir die ontwikkeling van moderne kuns. Aan die begin van die 20ste eeu het kunstenaars soos Henri Matisse en verskeie ander jong kunstenaars die Paryse kunswêreld gerevolusioneer met "wilde", veelkleurige, ekspressiewe landskappe en figuurskilderye wat kritici Fauvisme genoem het. Met sy ekspressiewe kleurgebruik en sy vrye en verbeeldingryke tekeninge het Henri Matisse in werke soos Die Geel Gordyn in 1915 baie na aan suiwer abstraksie gekom. Die rou taal van kleur wat deur die Fauves ontwikkel is, het 'n direkte invloed op nog 'n pionier van abstraksie, Wassily Kandinsky, gehad (sien illustrasie).
Alhoewel Kubisme op die ou end op inhoud berus, het dit, saam met Fauvisme, die kunsbeweging geword wat die deur vir abstraksie in die 20ste eeu oopgemaak het. Pablo Picasso se eerste Kubistiese skilderye was gebaseer op Cézanne se idees dat alle voorstellings van die natuur tot drie soliedes gereduseer kan word: die kubus, sfeer en keël. Analitiese kubisme is gesamentlik deur Pablo Picasso en Georges Braque ontwikkel, van ongeveer 1908 tot en met 1912. Analitiese kubisme, die eerste duidelike manifestasie van kubisme, is deur Sintetiese kubisme gevolg. Laasgenoemde is deur die gebruik van verskillende teksture, oppervlakke, collage-elemente, papier collé en 'n verskeidenheid van saamgesmelte onderwerpe gekenmerk. Collage-kunstenaars soos Kurt Schwitters en Man Ray en ander wat hulle deur die idees van Kubisme laat lei het, was sleutelfigure in die ontwikkeling van die beweging Dada. Gedurende die 1912 Salon de la Section d'Or het die digter Guillaume Apollinaire die werke van verskeie kunstenaars, insluitend Robert en Sonia Delaunay, Orfisme genoem. Hy het dit soos volg gedefinieer: ''die skilder van nuwe strukture uit elemente wat nie uit die visuele sfeer geleen is nie, maar alleenlik deur die kunstenaar geskep is... dit is 'n suiwer kuns.''
Van 1909 tot 1913 is baie eksperimentele werke in die soeke na hierdie "suiwer kuns" geskep: Francis Picabia,    Wassily Kandinsky,  František Kupka,  Robert Delaunay, Léopold Survage  en Piet Mondrian was onder hierdie kunstenaars.
Die soektog het voortgeduur: Die Rayonistiese tekeninge van Natalia Goncharova en Mikhail Larionov het lyne soos ligstrale gebruik om konstruksies te skep. Piet Mondrian se abstrakte taal van horisontale en vertikale lyne met vierkante kleur het ontwikkel. Tussen 1915 en 1919 was Neoplastisisme die beweging waarmee Mondrian, Theo van Doesburg en ander kunstenaars in die De Stijl-groep van plan was om die omgewing van die toekoms te hervorm.
Russiese avant-garde
Baie van die abstrakte kunstenaars in Rusland het Konstruktivisme aangehang en geglo dat kuns nie meer iets verwyderd was nie, maar die lewe self. Die kunstenaar moet 'n tegnikus word en leer hoe om die gereedskap en materiale van moderne vervaardiging te gebruik. Aan die ander kant was daar Kazimir Malevich, Anton Pevsner en Naum Gabo. Hulle het geredeneer dat kuns in wese 'n geestelike aktiwiteit was; om die individu se plek in die wêreld te skep, nie om die lewe in 'n praktiese, materialistiese sin te organiseer nie. Baie kunstenaars wat teen die idee van materialistiese produksie gekant was, het Rusland verlaat. Kandinsky het in Moskou studeer en later by die Bauhaus aangesluit. Teen die middel 1920's was die revolusionêre tydperk (1917 tot 1921) waartydens kunstenaars na willekeur kon eksperimenteer, verby; en teen die 1930's is slegs sosialisties realisme toegelaat.
Die Bauhaus
Die Bauhaus in Weimar, Duitsland is in 1919 deur Walter Gropius gestig. Die onderliggende filosofie van die opleidingsprogram was eenheid van al die beeldende en plastiese kunste, van argitektuur en skilder tot weefwerk en gebrandskilderde glas. Toe die Nazi-party in 1932 aan bewind kom, is Die Bauhaus gesluit. In 1937 het die uittog begin: nie net uit die Bauhuis nie, maar uit Europa oor die algemeen.
Abstraksie in Parys en Londen
Gedurende die 1930's het Parys die tuiste van kunstenaars van Rusland, Duitsland, die Nederlande en ander Europese lande geword wat deur die opkoms van totalitarisme geraak is. By 'n uitstalling deur ses-en-veertig lede van die Cercle et Carré-groep wat deur Joaquin Torres-Garcia  georganiseer is, is die werke van Neoplastisiste sowel as Abstraksioniste so uiteenlopend soos Kandinsky, Anton Pevsner and Kurt Schwitters ten toon gestel. Theo van Doesburg, wat die versameling as té vaag gekritiseer het, het die tydskrif Art Concret gepubliseer waarin hy 'n manifes geskryf het wat 'n abstrakte kuns definieer waarin lyn, kleur en oppervlak die enigste konkrete realiteit is. Namate die politieke situasie in 1935 versleg het, het kunstenaars hulle weer gaan hervestig, baie in Londen. Die eerste uitstalling van Britse abstrakte kuns is in 1935 in Engeland gehou.
Amerika: mid-20ste eeu
Teen die vroeë 1940's is die vernaamste bewegings in moderne kuns, ekspressionisme, kubisme, abstraksie, surrealisme en dada in New York verteenwoordig: Marcel Duchamp, Fernand Léger, Piet Mondrian, Jacques Lipchitz, André Masson, Max Ernst en André Breton was maar enkele van die uitgeweke Europeërs wat hulle in New York gevestig het. Plaaslike New-Yorkse skilders het voortgebou op die ryk kulturele invloede wat saam met die Europese kunstenaars gekom het. In die klimaat van vryheid in New York kon al hierdie invloede floreer. Kunsgalerye het die plaaslike kunsgemeenskap en die werk van jonger Amerikaanse kunstenaars begin raaksien. Sekere kunstenaars het in hierdie tyd opvallend abstrak in hulle volwasse werke geword.
Die bekendste groep Amerikaanse kunstenaars het as die Abstrakte ekspressioniste en die New York School bekend gestaan. Die ekspressionistiese gebaar en die skilderdaad self het van primêre belang vir Jackson Pollock, Robert Motherwell, en Franz Kline geword. Teen die einde van die 1940's was New York die middelpunt van abstrakte kuns, en kunstenaars van regoor die wêreld het daarheen beweeg, ook van ander plekke in Amerika.
Abstraksie in die 21ste eeu
'n Algemeen aanvaarde idee is dat kuns aan die begin van die 21ste eeu deur kulturele pluralisme gekarakteriseer word. Daar bestaan egter geen konsensus oor 'n verteenwoordigende styl nie. Daar is 'n heersende alles deug-houding; die artistieke hoofweë is stampvol en daar is 'n estetiese verkeersknoop sonder enige vaste en duidelike rigting. Manjifieke en belangrike kunswerke word steeds geskep, ofskoon in 'n wye verskeidenheid style en estetiese temperamente, en waarvan die meriete deur die mark bepaal word.
Callyspongia pulvinata
Callyspongia pulvinata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1897 deur Lindgren.
Skyfwerp
Skyfwerp, ook bekend as Diskusgooi, is 'n baan en veld item waar 'n atleet 'n swaar skyf gooi—'n diskus genoem— om 'n beter afstand as hul mededingers te bereik. Dit is 'n klassieke sport, soos getoon word deur die vyfde-eeuse Myron standbeeld Discobolus. Alhoewel dit nie deel is van die moderne sewekamp nie, was dit een van die items in die antieke Olimpiese Spele se sewekamp, wat terugdateer na 708 BC. . Dit is wel deel van die moderne tienkamp.
Dinuzulu
Dinuzulu kaCetshwayo (1868-1913) was die Koning van die Zoeloenasie van 20 Mei 1884 tot met sy dood in 1913.
Anglo-Zoeloeoorlog
Teen die einde van die Anglo-Zoeloe-oorlog is Cetshwayo op 28 Augustus 1879 in die Ngomewoud deur Britse dragonders gevang. Die Zoeloe-koninkryk is daarna deur die Britse owerheid in 13 kleiner gebiede opgedeel waarvan Cetshwayo slegs een sou administreer. Die reëling was onwerkbaar en nadat Cetshwayo in 1882 toegelaat is om na Engeland te reis vir 'n oudiënsie met Koningin Victoria is hy weer as opperhoof aanstel en in die geheim na Zoeloeland teruggebring op 10 Januarie 1883. Sir Theophilus Shepstone het Cetshwayo se restourasie op 29 Januarie gereël. Hy is nie toegelaat om weer 'n leër te hê om sy nasie te verdedig nie en die grondgebied van die nasie is ook effens verklein aangesien die reëlings bepaal het dat die noorde van Zoeloeland onder die beheer van uZibhebhu kaMaphitha geplaas word.
Teen 1882 het verskille tussen twee Zoeloe faksies – die pro-Cetshwayo uSutus en die wedywerende hoofmanne onder uZibhebhu – uitgebreek in bloedvetes en burgeroorlog. In 1883 het die Britte gepoog om Cetshwayo te herinstalleer sodat hy minstens oor 'n deel van sy vorige gebied sou heers, maar die poging het misluk. Hoofman uZibhebhu het 'n opvolgingsoorlog begin – met bystand van berede Boere-huursoldate – en op 22 Julie 1883 het hy Cetshwayo se nuwe kraal in Ulundi aangeval. Cetshwayo is gewond maar het na Nkandlawoud gevlug. Na pleidooie van die Resident Kommissaris, Sir Melmoth Osborn, het die koning na Eshowe verskuif waar hy 'n paar maande later oorlede is, oënskynlik van 'n hartaanval, maar moontlik as gevolg van vergiftiging.
Opvolging
Met Cetshwayo se afsterwe in 1884 was die Zoeloefaksies steeds in voortslepende binnegevegte gewikkel. Dinuzulu het hom dan op die Boere net oorkant die grens beroep, wie se vuurvermoë en ondersteuning die magsbalans in sy guns sou kantel. Sowat 800 Boere, die sg. "Komitee van Dinuzulu se Vrywilligers" onder leiding van Dirk C. Uys het Dinuzulu in 'n plegtigheid op 21 Mei te Zalflaer, Ingome, as Zoeloekoning ingehuldig. Sewentig boerewaens het die laer uitgemaak en die teenwoordige Zoeloes is op 7 000 geskat. Verskeie stamhoofde het Dinizulu vergesel, maar Oham, uZibhebhu en uMnyamana was afwesig. Meeste het nogtans afgevaardigdes gestuur met magtiging om die skikking goed te keur. Deur 'n koning in die regte opvolgerlyn aan te stel is gehoop om verdere bloedvergieting te voorkom, en die reëling het die Britte aanvanklik ook welgeval, alhoewel hulle Dinuzulu se aanstelling nie bekragtig het nie.
Verdrae
Die eerste verdrag om Zoeloe- en Boere-grondgebied (die komende Nieuwe Republiek) af te baken is op 23 Mei 1884 tussen Dinuzulu en die Boere onder leiding van Coenraad F. Meyer gesluit. Aangesien uZibhebhu se faksie bly voortveg het, moes die boere eers vir Dinuzulu in die Slag van Etshaneni in Junie 1884 bystaan om 'n oorwinning te behaal. Op 16 Augustus, nadat uZibhebhu verslaan is, word 'n meer gedetailleerde traktaat onderteken. Die ondertekenaars aan Boerekant was D.C. Uys, J.F. van Staden, P.R. Spies, C.F. Meyer, A.M.J. Laas, P.J. Fourie, T.G.N. Steenkamp, J. Birkenstock en F.J. de Jager. Die Zoeloes is verteenwoordig deur koning Dinuzulu en hoofmanne Dabulo, Umjanond, Uziwetu, Shingane, Oham, Tjambezwe, N'kosana, Soukentjaan, Hemulana, Sindinga en Umgamulo.
Britse ingryping
Die Britte het Dinuzulu later aangekla van hoogverraad teen Engeland. Hy is na sy skuldigbevinding van 1888 tot 1898 na St. Helena-eiland verban. Tydens die Bambata-opstand is Dinuzulu weereens van hoogverraad aangekla en is na skuldigbevinding van 1907 tot 1913 na Transvaal verban.
Wagenweg
Die “wagenweg” was ‘n onderdeel van die VOC se skepe se verligte vaarroete tussen Nederland en die Kaap die Goeie Hoop op pad na Java in die jare 1617 en 1795.
Reis na Java
Die Kompanjie se skepe het van Texel of Fort Rammekens of Goeree-Overflakkee (gesamentlik bekend as die koopvaardersrede, dus die hawens vir die handelsvloot) via Kaapstad na Java geseil. Suidwaarts het die roete gewoonlik deur die Engelse Kanaal gegaan. Daarna was die roete langs die kus van Portugal tot by die Kaap Verdiese Eilande. Suid van hierdie eilande het seestrome soms veroorsaak dat as ‘n skip te naby aan die kus vaar die gevaar bestaan dat dit in die Golf van Guinee beland. Vaar die skip weer te veel wes was die probleem dat dit in die windstiltes van die kus van Suid-Amerika kan beland. Al hierdie faktore het dan die reistyd na Batavia aansienlik verleng, want winde en seestrome het die presiese roete bepaal. Om dit te voorkom, het die VOC op hul kaarte twee ewewydige lyne van die Kaap Verdiese Eilande tot op die ewenaar ingeteken waartussen hulle skepe na en van die Kaap moes vaar. Dit het bekend geword as die wagenweg, wagenspoor of die karrepad. Om tussen hierdie lyne te bly het in daardie tyd besonder hoë eise aan die seemansvernuf van die kapteins gestel. Oor die ewenaar het die skepe meer weswaarts, maar parallel met die kus van Brasilië gevaar. En daarna as die wind reg was met die seestrome die Atlantiese Oseaan oorgesteek na die Kaap.
Herbert Castens
Herbert Castens (1864–1929) was Suid-Afrika se eerste rugby- en krieketkaptein. Hy was algemeen as H.H. Castens bekend en het 'n belangrike rol in die ontwikkeling van rugby en krieket in Suid-Afrika (beide op en van die veld) gespeel.
Lewensloop
Herbert Hayton Castens is op 23 November 1864 in Pearston in die Oos-Kaap gebore. Hy woon die Rugby School in Engeland by en studeer daarna regte aan die Oxford-universiteit. Ná sy studies keer hy na Suid-Afrika terug om die regte in Kaapstad te praktiseer.
Castens was 'n Springbokrubyspeler en Suid-Afrika se eerste Springbok-rugbykaptein. Hierdie toets het in 1891 teen die Britse Leeus plaasgevind. Hy was ook die skeidsregter in die derde toets van die reeks (dieselfde jaar).
Daarnaas was hy ook Suid-Afrika se eerste nasionale krieketkaptein wat 'n toerspan in 1894 aangevoer het.
Hy is op 18 Oktober 1929 oorlede en in ’n ongemerkte graf in die Fulham-begraafplaas buite Londen begrawe.
Jeppes (kiesafdeling)
duimnael|180px|[[Bertha Solomon, Volksraadslid vir Jeppes van 1938 tot 1958.]]
Jeppes was 'n kiesafdeling van die Unie-Volksraad van 1910 en die Volksraad van die Republiek van Suid-Afrika tot 1994 in die ooste van Johannesburg met as middelpunt die ou voorstad Jeppestown, genoem na (vanaf 1922 sir) Julius Jeppe en sy familie. Dit het van 1915 tot 1920 as Siemert bekend gestaan.
1929-1953
In 1929, nadat die Arbeiders in 'n Hoofbestuur- en 'n Cresswelliete-groep verdeel het, wen Samspon as Cresswelliet weer in Jeppes, dié keer met 'n meerderheid van 166 stemme teen H. Carter van die S.A.P. Die Arbeider-Hoofbestuur-kandidaat H. Carruthers was derde met net 101 stemme. Sampson verloor in 1933, die verkiesing waarin die Suid-Afrikaanse Party en die Nasionale Party as koalisie nie mekaar se kandidate teengestaan het nie, met 1 222 teen Hjalmar Reitz van adv. Tielman Roos se Sentrale Party.
Die Verenigde Party se Bertha Solomon wen in 1938 met 'n skrale meerderheid van 293 teen die Arbeider J.D.F. Briggs, terwyl die Gesuiwerde N.P. se N.J. van Schalkwyk derde kom. In 1943 verhoog Solomon die V.P. se meerderheid tot 3 596 teen H.J. Waldeck van die N.P.. 'n Onafhanklike en Afrikanerparty-kandidaat neem ook deel. Die onafhanklike C.M.L. Taljaard verloor in 1948 met 1 472 stemme teen Solomon, wat die derde keer verkies word. In 1953 is dit 'n tweestryd tussen die V.P. en N.P. Solomon behaal 'n meerderheid van 3 271 stemme teen E.B. Cuyler vir sy vierde en laaste oorwinning.
1958-1974
In 1958 wen die V.P. se F.J.C. Cronje eweneens gemaklik met 'n meerderheid van 3 834 teen die N.P. se P.R. de Jager. Van die 9 765 kiesers in Jeppes wat in 1960 aan die volkstemming oor republiekwording deelneem, stem 3 259 daarvoor en en 6 459 daarteen. In die algemene verkiesing die volgende jaar stel die N.P. dan ook nie 'n kandidaat nie en Cronje word onbestrede verkies. Net soos in Florida en Benoni, slaag die N.P. in 1966 die eerste keer daarin om Jeppes te wen toe M.W. Botha 621 stemme meer as Cronje kry. En net soos in die ander twee setels, wen die V.P. Jeppes terug in 1970, toe Botha met 613 stemme verloor teen H. Miller, wat in 1974 onbestrede verkies word.
Missouririvier
Die Missouririvier (Engels: Missouri River), wat in suidwestelike rigting deur die westelike Verenigde State vloei, is die langste rivier in dié land en is een van die takriviere van die Mississippirivier met 'n lengte van 3 767 kilometer van sy oorsprong in Brower's Spring in Montana tot by sy monding in die Mississippirivier naby St. Louis. Die rivier maak deel uit van die Jefferson-Missouri-Mississippi-rivierstelsel, die grootste in Noord-Amerika en een van die grootstes ter wêreld - met 'n totale lengte van 6 300 kilometer (3 900 myl) is dit die vierde langste ter wêreld, en volgens sy afloop van 2 445 m³/s (86 340 ft³/s) die tiende grootste ter wêreld. Die rivier loop deur die sentrale VS-deelstate Montana, Noord-Dakota, Suid-Dakota, Nebraska, Iowa, Kansas en Missouri.
Die Missouririvier is genoem na die Missouri-Indiane. In die Voor-Kolumbiaanse tydperk was die rivier reeds 'n beduidende waterweg vir die plaaslike Eerste Nasies wat na die Missouri verwys het. Die Missouririvier speel steeds 'n beduidende rol in die Amerikaanse uitbreiding na dié geweste.
Alhoewel die gemiddelde afloop van die Missouririvier 2 445 m³/s beloop, kan dit varieer van 2 445 tot 20 167 m³/s. Nedersettings langs sy oewers moet met damme langs sy takriviere en oorloopbekkens langs sy benedeloop teen oorstromings beskerm word. Nogtans kom groot vloedrampe soos dié van 1993 (die swaarste ooit in die geskiedenis van die VSA) langs die Mississippi- en Missouririviere voor.
Laetitia Arries
Laetitia Heloise Arries is 'n Suid-Afrikaanse politikus wat tans 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika is, waar sy die Ekonomiese Vryheidsvegters verteenwoordig. Arries was 'n raadslid van die George Plaaslike Munisipaliteit tussen 2016 en 2019.
Politieke loopbaan
Arries is 'n lid van die Ekonomiese Vryheidsvegters. Sy is in Augustus 2016 as 'n proporsioneel-verteenwoordigende raadslid van die George-munisipaliteit verkies.
Parlementêre loopbaan
In Mei 2019 is sy tot die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika verkies en op 22 Mei 2019 as 'n lid ingehuldig. Sy is een van twee EFF LPs afkomstig van George. Die ander LP is Natasha Ntlangwini.
Arries was tussen 27 Junie 2019 en 6 Mei 2020 'n plaasvervangende lid van die portefeuljekomitee vir menslike nedersettings, water en sanitasie. Op 6 Mei 2020 het sy 'n plaasvervangende lid van die portefeuljekomitee vir maatskaplike ontwikkeling geword.
Cywia Lubetkin
Cywia Lubetkin (Engels: Zivia Lubetkin; Hebreeus: צביה לובטקין‎; 9 November 1914 – 14 Julie 1976), kodenaam "Celina", was een van die leiers van die Joodse ondergrondse versetting in Nazi-besette Warskou en die enigste vrou in die Hoë Bevel van die Joodse Gevegsorganisasie.
Voor die oorlog
Lubetkin is in 1914 in Byten, Pole gebore. Sy het op 'n vroeë ouderdom by die Sionistiese Arbeidersbeweging aangesluit. In haar latere tienerjare het sy by die Sionistiese Jeugbeweging aangesluit en in 1938 het sy 'n lid van die beweging se uitvoerende raad geword. Sy was 'n die Russies-gekontroleerde area van Pole toe Nazi-Duitsland die land binnegeval het in September, 1939 en het sy die gevaarlike terugtog na Warskou toe aangepak om daar by die ondergrondse versettingsbeweging aan te sluit.
Die Tweede Wêreldoorlog
Lubetkin was een van die stigters van die ZOB en het gedien op Warskou se Joodse gemeenskap se politieke raad, die Joodse Nasionale Komitee (Zydowska Komitet Narodowa; ZKN) en het ook gedien op die Koördinerende Komitee, 'n sambreel organisasie wat bestaan het uit die ZKN en die nie-Sionistiese Algemene Joodse Arbeidersbond, wat die borg van die ZOB was.
Sy was een van die leiers van die Warskou Ghetto Opstand en een van slegs 34 vegters wat daar oorleef het. Tydens haar ondergrondse aktiwiteite het die naam "Cywia" die kodewoord vir Pole geword in briewe gestuur deur verskeie versettingsbewegings binne en buite die Warskou Ghetto. Na sy haar groep vegter uit die riole van Warskou gelei het, met behulp van Simcha "Kazik" Rotem, in die laaste van die ghetto opstand (30 Mei, 1943), het sy haar versettingsaktiwiteite volgehou in die res van Warskou. Sy het ook deelgeneem aan die Poolse Warskou Opstand in Augustus 1944.
Na die oorlog
Na die Tweede Wêreldoorlog was Lubetkin aktief in die Sjoa Oorlewendes se Komitee in Europa en het sy gehelp om die Beriha te stig, 'n organisasie wat Oostelike- en Sentraal-Europese Jode gehelp het om die grens oor te steek na Palestina, toe nog 'n Britse mandaat.
Garcelle Beauvais
Garcelle Beauvais (gebore 26 November 1966) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Flight (2012), A Girl Like Grace (2015), en Spider-Man: Homecoming (2017).
Paulina Olszynski
Paulina Olszynski (gebore 30 Oktober 1991) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent My Soul to Take (2010) en in die televisiereekse CSI: Miami (2002), Grey's Anatomy (2005), en Chicago P.D. (2014).
Dr Pepper
Dr Pepper is 'n tipe gaskoeldrank. Dit is in die 1880's geskep deur Charles Alderton, 'n apteker in Waco, Texas, en die eerste keer in omstreeks 1885 bedien. Dr Pepper is aanvanklik landswyd bemark in die Verenigde State in 1904, maar word tans wêreldwyd verkoop (Europa, Asië, Noord- en Suid-Amerika en Australië. In Nieu-Seeland en Suid Afrika is dit 'n invoerproduk). Variante van die drankie sluit Diet Dr Pepper in. In die 2000's het 'n aantal nuwe bykomende geure hul verskyning gemaak.
Geskiedenis
Die naam "Dr Pepper" is die eerste keer in 1885 in die handel gebruik. Dit is in 1904 op nasionale vlak in die VSA bekendgestel tydens die Louisiana Purchase Exposition as 'n nuwe soort gaskoeldrank, met 23 verskillende geure. Die bekendstelling daarvan in 1885 het die bekendstelling van Coca-Cola met een jaar voorafgegaan.
Dit is geskep deur Charles Alderton in Morrison's Old Corner Drug Store in Waco, Texas. Ten einde sy nuwe drankie te toets het hy dit eers aan die winkeleienaar, Wade Morrison, aangebied, wat dit ook na wense gevind het. Besoekers aan Morrison se sodafontein het gou van Alderton se nuwe drankie te hore gekom. Alderton het die formule aan Morrison gegee, wat dit Dr. Pepper genoem het (later "Dr Pepper", sonder die punt).
Vroeë advertensies vir hierdie koeldrank het mediese aansprake gemaak en vermeld dat dit die "spysvertering bevorder en lewenskrag en vitaliteit herstel".
Soos met Coca-Cola is die formule vir Dr Pepper 'n handelsgeheim, en na bewering word die resep in twee dele in twee aparte Dallas-banke bewaar.
James Northcote (akteur)
James Northcote (gebore 10 Oktober 1987) is 'n Engelse akteur, vervaardiger, en assistentregisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Anna Karenina (2012), The Imitation Game (2014), en A United Kingdom (2016).
Rupert Crosse
Rupert Crosse (29 November 1927 – 5 Maart 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Shadows (1958), Ride in the Whirlwind (1966), en The Reivers (1969), en in die televisiereeks Ben Casey (1961).
William Stowell
William Stowell (13 Maart 1885 – 24 November 1919) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Fighting Mad (1917), The Flashlight (1917), en A Doll's House (1917).
Normandiet
Normandiet is 'n bros oranje-bruin sorosilikaatmineraal wat in 1997 deur Charles Normand (gebore 1963), van Montreal, ontdek is. Normandiet kom voor in Khibiny Massif, Kola, Rusland; in Pourette-steengroef, Mont-Saint-Hilaire, Quebec (tiperende voorkoms) en Tenerife, Kanariese Eilande. Dit word aangetref in nefelien siëniet en miarolitiese holtes in nefelien siëniet, geassosieer met nefelien, albiet, mikroklien, aegirien, natroliet, katapleiiet, kupletskiet, eudialiet, cancriniet, villiaumiet, rinkiet en donnayiet-(Y).
Normandiet het 'n chemiese formule van NaCa (Mn2 +, Fe2 +) (Ti, Nb, Zr) Si2O7 (O, F) 2. Dit kristalliseer in die monokliniese prismatiese kristalstelsel. Dit kom voor as deursigtige tot deurskynende oranje-bruin aggregate van sub-paralelle naaldvormige kristalle van tot 10 mm lank, en as kolle geel, veselagtige kristalle. Dit het 'n wit tot baie liggeel streep en glasagtige glans. Dit is bros, met duidelike {100} en {001} splytings, en 'n konchoidale breking. Dit het 'n relatiewe dightheid van 3,48 tot 3,5, 'n Mohs-hardheid van 5 tot 6 en brekingsindekswaardes van nα = 1.743, nβ = 1.785 en nγ = 1.810. Dit is vernoem na Charles Normand (gebore 1963), 'n Kanadese geoloog.
Cobus Rossouw
Cobus Rossouw (28 Maart 1933 - ) is ’n Afrikaanse akteur en ’n pionier van die Afrikaanse toneel. Hy het in verskeie groot rolprente, TV-reekse en toneelstukke gespeel, maar het nooit in enige sepies verskyn nie.
Christoph von Dohnányi
Christoph von Dohnányi (gebore op 8 September 1929) is 'n Duitse dirigent.
Cobus Rossouw
Rossouw maak sy rolprentdebuut in 1965 in Debbie. Daarna het hy in tientalle rolprente verskyn, onder ander in Die Kandidaat, Die wildsboudjie en Jannie totsiens. Onder sy groot verhoogrolle is Koning Lear, Richard III, Hamlet, Oom Wanja en Die idoot. In 1971 ontvang Rossouw die Erepenning vir Toneelkuns van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns.
Christoph von Dohnányi
Jeug en die Tweede Wêreldoorlog
Dohnányi is in Berlyn, Duitsland gebore aan Hans von Dohnanyi, 'n Duitse regsgeleerde van Hongaarse afkoms, en Christine von Dohnanyi (gebore as Bonhoeffer). Sy oom aan moederskant, en ook sy peetpa, was Dietrich Bonhoeffer, 'n Lutherse predikant en teoloog. Sy oupa was die pianis en komponis Ernő Dohnányi, ook bekend as Ernst von Dohnányi. Sy vader, oom en ander familielede het aan die Duitse weerstandbeweging teen die Nasionaal-Sosialiste deelgeneem en is in verskeie konsentrasiekampe in hegtenis geneem en aangehou voordat hulle in 1945 tereggestel is, toe Christoph 15 jaar oud was. Dohnányi se ouer broer is Klaus von Dohnanyi, 'n Duitse politikus en voormalige burgemeester van Hamburg.
Cobus Rossouw
Biografie
Rossouw is op 28 Maart 1933 op Marydale naby Prieska in die Noord-Kaap gebore. Sy pa was Jacobus Francois Rossouw en sy ma Susan Greyling. Hy was een van drie kinders, met 'n suster, Ria, en 'n boetie, Jannie, wat jonk oorlede is.