cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ray Bradbury
Vroeë lewe
Bradbury het die gewoonte om elke dag iets te skryf aan twee belewenisse in sy kinderjare toegeskryf. So het sy moeder hom in die ouderdom van drie na 'n vertoning van Lon Chaney se rolprent The Hunchback of Notre Dame van 1923 geneem. Die tweede insident, wat deur die skrywer later beskryf is, het in 1932 plaasgevind toe 'n karnaval-vermaker, ene Mr. Electrico, hom genader en sy neus met 'n geëlektrifiseerde swaard aangeraak het wat sy hare laat rys het. Die kunstenaar het toe uitgeroep: "Jy sal vir ewig lewe!"
Bradbury het later opgemerk: "Ek het gevoel dat iets vreemds en wonderbaars met my gebeur het danksy hierdie ontmoeting met Mr. Electrico... [hy] het vir my 'n toekoms gegee... Ek het begin om te skryf, voltyds. Ek het sedert daardie dag 69 jaar gelede elke dag van my lewe iets geskryf."
In daardie ouderdom het Bradbury self met towenary begin, sy eerste groot liefde. Indien hy nie sy skryftalent had ontdek nie, sou hy anders 'n towenaar geword het.
Jyeshtha
Jyeshta is die derde maand van die Hindoekalender, dit is ook bekend as Jeth of Iethe. Jyeshta begin volgens die westerse kalender tussen 21 Mei en 21 Junie wanneer die Son in die sterrebeeld Stier staan.
Frank Porretta
Frank Porretta (4 Mei 1930 – 23 April 2015) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Song of Norway (1970) en in die televisiereekse NBC Television Opera Theatre (1950) en Folio (1955).
Rebecca Dines
Rebecca Dines (gebore 1961) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Death of a Soldier (1986) en July Rising (2018), en in die televisiereeks Prisoner (1979).
Shraavana
Shraavana is die vyfde maand van die Hindoekalender. Shraavan, ook bekend as Sawan, begin volgens die westerse kalender tussen 22 Julie en 22 Augustus wanneer die Son in die sterrebeeld Kreef staan.
Proteus (maan)
Proteus (Grieks: Πρωτεύς), ook bekend as Neptunus VIII, is die tweede grootste maan van Neptunus en die planeet se grootste binnemaan. Dit is in 1989 deur Voyager 2 ontdek en genoem na Proteus, die vormveranderende seegod in die Griekse mitologie.
Al is dit ’n hoofsaaklik ysige liggaam met ’n deursnee van meer as 400 km, wyk Proteus se vorm aansienlik af van ’n ellipsoïed. Dit is eerder ’n onreëlmatige, veelvlakkige liggaam met verskeie effense uithollings en ’n reliëf van tot 20 km hoog. Sy oppervlak is donker, met ’n neutrale kleur en vol kraters. Sy grootste krater is Pharos, met ’n deursnee van meer as 230 km. Daar is ook ’n aantal kranse, groewe en valleie wat met groot kraters verband hou.
Proteus het moontlik nie saam met Neptunus ontstaan nie. Dit kon later gevorm het uit rommel nadat die planeet se grootste maan, Triton, aangetrek is.
Ontdekking en wentelbaan
Proteus is twee maande voor Voyager 2 se verbyvlug van Neptunus in Augustus 1989 op foto's van die tuig ontdek. Dit het toe die voorlopige naam S/1989 N 1 gekry. Stephen P. Synnott en Bradford A. Smith het die ontdekking op 7 Julie 1989 aangekondig en net "17 raampies wat oor 21 dae geneem is", genoem. Dit beteken die maan is die een of ander tyd voor 16 Junie ontdek. Op 16 September 1991 is dit genoem na die Griekse god Proteus.
Die maan wentel om Neptunus op ’n afstand van sowat 4,75 keer die ekwatoriale radius van die planeet. Dit het ’n klein eksentrisiteit en ’n baanhelling van net 0,5° tot die planeet se ewenaar. Proteus is Neptunus se grootste reëlmatige, prograde maan. Dit het ’n sinkroniese wentelbaan, wat beteken dieselfde kant wys altyd na Neptunus.
Fisiese eienskappe
Net Triton is groter as Proteus in die Neptunusstelsel. Proteus het ’n deursnee van sowat 420 km en is groter as Nereid, die tweede maan wat ontdek is. Teleskope op die Aarde kon Proteus nie opspoor nie omdat dit so naby aan Neptunus is dat dit in die gloed van die weerkaatste sonlig verdwyn. Proteus se oppervlak is donker; dit het ’n geometriese albedo van net sowat 10%. Dit het ook ’n neutrale kleur. In die naby-infrarooi om en by 2 μm raak Proteus se oppervlak minder weerkaatsend, wat dui op die moontlike teenwoordigheid van komplekse organiese verbindings soos koolwaterstowwe of sianiede. Hierdie verbindings kan verantwoordelik wees vir die lae albedo van die binneste mane van Neptunus. Hoewel vermoed word Proteus bevat aansienlike hoeveelhede waterys, is dit nog nie spektroskopies vasgestel nie.
Die maan se vorm is naby aan ’n sfeer en dit het ’n radius van sowat 210 km, hoewel afwykings van die sferiese vorm groot is – tot 20 km. Wetenskaplikes glo dit is die grootste wat ’n liggaam van sy digtheid kan wees sonder dat dit deur sy eie swaartekrag in ’n perfekte sfeer gedruk word. Saturnus se maan Mimas het ’n ellipsoïede vorm al het dit ’n effens kleiner massa, waarskynlik vanweë die hoër temperatuur naby Saturnus of getyverhitting. Proteus toon verskeie plat of effens ingeduikte fasette met ’n deursnee van tussen 150 en 200 km. Hulle is vermoedelik geërodeerde impakkraters.
Die maan het baie kraters en toon geen tekens van geologiese veranderings nie. Die grootste krater, Pharos, het ’n deursnee van 230 tot 260 km en ’n diepte van sowat 10-15 km. Dit het ’n sentrale koepel op sy bodem van ’n paar kilometer hoog. Pharos is die enigste eienskap op die maan met ’n naam. Dit kom uit die Griekse mitologie en is die naam van die eiland waar Proteus regeer het. Daar is ook verskeie kraters van 50-100 km in deursnee en nog baie met ’n deursnee van minder as 50 km.
Die tweede landvorm wat onderskei kan word, is lyne soos kranse, valleie en groewe. Die duidelikste een loop parallel met die ewenaar wes van Pharos. Dit het waarskynlik ontstaan as gevolg van reuse-impakte wat Pharos en die ander groot kraters gevorm het.
Oorsprong
Proteus het, nes die ander binnemane van Neptunus, waarskynlik nie saam met de planeet ontstaan nie en het gevorm uit rommel wat deur Triton se aantrekking veroorsaak is. Triton se wentelbaan net nadat dit deur Neptunus vasgevang is, sou hoogs ensentriek gewees het en chaotiese versteurings in die wentelbane van Neptunus se oorspronklike binnemane veroorsaak het; hulle sou gebots en in ’n skyf rommel opgebreek het. Eers nadat Triton se wentelbaan rond geword het, het van die rommel begin saamsmelt om die huidige mane te vorm.
Aktuaris
'n Aktuaris is 'n persoon wie se werk-, studie- of navorsingsveld aktuariële wetenskap is. Aktuarisse behoort gewoonlik aan 'n professie en werk met finansiële risiko's om besluitneming, in die lig van moontlike toekomsgebeure en hul gepaardgaande waarskynlikhede, te bestuur.
Alhoewel die studieveld van aktuariële wetenskap meestal beperk is tot die tradisionele velde van versekering, beleggings, pensioene en gesondheidsorg, het dié professie oor die afgelope paar jaar 'n gedaanteverwisseling ondergaan. Vandag funksioneer baie aktuarisse in veelvoudige en dinamiese rolle, byvoorbeeld as tegniese bemarkers, as analiste in die bankwese en selfs in nuwe ontluikende velde soos informasie tegnologie en groot data.
Die rol van die aktuaris hang af van die spesifieke bedryf, asook die departement, waarin hy of sy werk. In 'n gesondheidsorgarena, byvoorbeeld kan 'n aktuaris hom- of haarself in enige van die volgende areas bevind: marknavorsing, produkontwikkeling, die bepaling van premies, bemarking, opleiding en die ontwikkeling van literatuur, verkope, die onderskrywing van produkte, die hantering van eise, asook die berekening van reserwes om toekomstige eise te betaal. Die voorafgaande staan bekend as die produksiklus en vereis die nodige kwantifisering en ontleding van die onderskeie risiko's tydens elkeen van hierdie stappe. Hierdie werksareas oorvleuel dikwels en verlang gevolglik 'n breë stel vaardigehde.
Aktuarisse is bekend vir hul sterk rekenvaardighede wat in die meeste regsgebiede, onder andere Suid-Afrika, ondersteun en versterk word deur 'n reeks straf eksamens wat voltooi moet word alvorens hul as aktuarisse kan praktiseer. Aktuarisse is verder ook verplig om gereeld Deurlopende Professionele Ontwikkeling-sessies by te woon om sodoende hul vaardighede uit te brei en om op hoogte van sake te bly. Aktuarisse moet goed en deursigtig kan kommunikeer, ten alle tye objektief optree en die belange van alle betrokke partye opweeg en evalueer, beide in die kort- en langtermyn.
Die woord aktuaris moet nie met aktuarius verwar word nie. 'n Aktuarius is 'n lid van die moderatuur van 'n kerk wat oor kerkregtelike sake geraadpleeg word. Beide die woorde kom van die Latyn actuarius, waarvan die stam, actum, openbare transaksie, register, beteken.
Professie
Suid-Afrikaanse aktuarisse is gewoonlik genote van die Aktuariële Genootskap van Suid-Afrika. Baie is ook genote van die Instituut van Aktuarisse in Londen of van die Fakulteit van Aktuarisse in Edinburgh. Om as aktuaris in Suid-Afrika te werk, moet 'n persoon 'n genoot van 'n erkende professionele liggaam wees. In sommige regsgebiede is dit nie 'n vereiste nie, en kan enige persoon wat aktuariële werk doen, 'n aktuaris genoem word.
Werk
Aktuarisse werk gewoonlik by: en ook soms by:
Publiek
Publiek is die versamelnaam vir die mense, die volk, burgers of die gemeenskap van ’n land. Vandaar begrippe wat die burgers raak, soos publieke administrasie, publieke reg, publieke opinie (ook openbare mening genoem), publieke onderneming (teenoor private onderneming) en ander publiek-verwante samestellings.
Publieke administrasie
Publieke administrasie is die vertakking van die politieke omgewing wat te make het met strukture en prosesse wat die bestuur van openbare sake, die praktiese uitvoering van lands beleid, wetstoepassing en verwante sake raak wat die publiek aangaan. Dit word uitgevoer deur regeringsamptenare, organisasies en publieke agentskappe, wat in ’n verhouding staan teenoor die publiek en ander regeringseenhede.
Dit kom kortliks daarop neer dat gesonde publieke administrasie hoofsaaklik die volgende vier hoofpunte behels:
Publieke administrasie is gevolglik heelwat wyer as bloot publieke bestuur, weliswaar ’n baie belangrike onderafdeling daarvan.
Hiervolgens is dit duidelik dat publieke administrasie nie eng grense het nie maar selfs die beheer van energiebronne, lisensiëring van voertuie en posaflewering insluit. Dit behels in werklikheid soveel fasette dat dit ’n deurlopende uitwerking op die publiek se lewens het en daarom verskil kenners oor wat publieke administrasie werklik behoort te behels.
Geskiedenis van publieke administrasie
Die aanduidings is dat die mandarynse burokrasie in China reeds in sowat 500 v.C. werkgewers aangestel het wat gerigte opleiding ontvang het om die publiek te bedien. Hulle is streng gekeur en moes eksamens oor publieke administrasie aflê. Dit is deurlopend verbeter en verfyn, onder meer deur die Han-dinastie (206 v.C.) en T’ang- en Sung-bewinde in die latere eeue. Net so het die Egiptenare, Grieke en Romeine spesifieke stelsels gehad om rigting te gee aan regsaangeleenthede, militêre optrede, finansies en belasting, binnelandse en buitelandse aangeleenthede. Die Nederlandse regering het dit in Suid-Afrika gevestig met die stigting van ’n nedersetting in die Kaap op 6 April 1652.
Die Amerikaanse president Woodrow Wilson het dit in 1887 as ’n teoretiese dissipline vasgelê deur die publikasie van sy The study of administration. In Suid-Afrika is dit die eerste keer as akademiese vak deur die Transvaalse Universiteitskollege (later die Universiteit van Pretoria) as ’n kollege van Unisa aangebied. Vandag bied minstens 17 universiteite in die land dit as studierigting aan.
In Suid-Afrika het die onderrig van publieke administrasie aanvanklik sy wortels in die vorige politieke bedeling gehad, maar die oorgang na ’n nuwe regering in 1994 het met drastiese wysigings gepaardgegaan. Teoreties behoort publieke administrasie met die publiek se behoeftes en verwagtinge ooreen te stem, doeltreffend wees, respek en waardering afdwing en dit vir die publiek moontlik maak om ’n veilige en regverdige bestaan te voer. Dit moet ook in ooreenstemming wees met internasionale ontwikkelinge en standaarde.
Etiek en korrupsie
Etiek speel ’n groot rol in doeltreffende publieke administrasie. Dit sluit werknemers en leierskap in asook sosiopolitieke ontwikkelinge. Ongelukkig het morele denke en ontwikkelinge nie tred gehou met die drastiese struktuurveranderinge binne die publiek nie en ’n komplekse netwerk van organiese strukture, stelsels en prosedures wat grootliks anoniem funksioneer, maak dit vir betrokkenes maklik om te vergeet hoe hul besluite, doen en late ander mense raak.
Volgens Serving the Public is makro-etiek noodsaaklik, wat hoofsaaklik daarop ingestel is om makrostrukture daar te stel wat die meer objektiewe en nie-persoonlike verhoudinge tussen die publiek op ’n anonieme grondslag as rolspelers reguleer. Dit rus onder meer op morele norme en waardes – regverdigheid, eerlikheid, menslikheid, vryheid, integriteit, die waarheid en orde.
So raak korrupsie – blatante en doelbewuste oneerlikheid in die gebruik van openbare geld en goedere – die publiek ten nouste. Dit versteur die openbare orde, is destruktief en onversoenbaar met ’n stelsel wat die belange van die algemene publiek behoort te beskerm en sluit onder meer in omkopery, nepotisme, gulsigheid, die wangebruik van binne-inligting en dikwels geheime inligting vir persoonlike gewin, die bevoordeling van kennisse en familie in die toekenning van tenders en selfs die gebruik van minderwaardige materiaal om die oorloopgeld in hul eie sak te steek. In Public Administration sê die skrywers dat die publiek keer op keer geskok is oor die voorkoms en omvang van korrupsie, maar dit is egter nie net ’n hedendaagse misdryf deur funksionarisse wat veronderstel is om die publiek se belange te beskerm nie: oor die eeue was daar korrupsie waar daar mense betrokke was.
Die moontlike oorsake van korrupsie word só uiteengesit:
Omdat korrupsie altyd tot die nadeel van die publiek geskied, is dit belangrik om soveel maatreëls moontlik in te stel om die voorkoms daarvan te beperk. Dit sluit in ’n publiek wat waaksaam is en amptenare wat moontlike versoekings vermy of teenstaan; onafhanklike media wat korrupsie ontbloot; anonieme fluitjieblasery van personeel en ander ingeligtes; die navolging van Christelike en/of ander beginsels; die gebruik van die ombudsman; onafhanklike vervolging en streng strawwe – alles om eerlike publieke administrasie moontlik te maak.
Openbare finansies
Die bestuur van die publiek se geld, wat nasionale en plaaslike belasting en ander betalings insluit, is ’n verantwoordelike werk. Openbare geld behoort aan die publiek en dit word aangewend om te sorg dat goedere, dienste en beleggingsgroei daarmee verkry word. Dié geld moet dus toepaslik en doeltreffend bestuur word en die wanbestuur daarvan dra nie tot die publiek se voordeel by nie. Ampsdraers en politici, hul gesinslede en ander verbintenisse mag gevolglik nie daarby baat behalwe in die vorm van gepaste vergoeding vir arbeid gelewer nie.
Dit is uiteraard moeilik om publieke voordele te meet en doeltreffende openbare finansies behels gevolglik ’n begroting wat duidelike bestedingsdoelwitte aandui. Volgens Managing Public Money word die publiek benadeel wanneer hul geld vrugteloos aangewend word en vermors word. Voorbeelde daarvan is onder meer:
Dit is heelwat makliker om sukses te meet in die private sektor as in die openbare sektor danksy die winsbeginsel en doeltreffender meting van sukses en produktiwiteit. In die openbare sektor is geld die middel maar nie die einde nie.
Teoreties behoort besteding slegs sinvol te wees indien die gevolge daarvan positief is – indien nie, behoort dit nie aangepak te word nie. Daarom moet departementshoofde die kennis en verantwoordelikheid hê om te besluit of die besteding vrugte sal dra. Om die verantwoordelikheid te dra vir besluite en van aksies onder jou beheer – hetsy as junior amptenaar of bestuurder – is ’n gegewe van die betrokke pos. Aanspreeklikheid, as ’n grondbeginsel van die bestuur van openbare geld, is nie onderhandelbaar nie. Dit vereis deursigtigheid, vereis prestasiebeoordeling en maak die rapportering van bedenklike bedrywighede noodsaaklik.
Publieke opinie
Publieke opinie, ook openbare mening genoem, is die somtotaal van die publiek se individuele beskouinge, houdings en opvattings oor ’n spesifieke onderwerp wat gewoonlik die publiek raak. Hoewel dit die algemene mening is, beteken dit nie noodwendig dat almal daarmee saamstem nie: wanneer ’n gebeure ’n groot hoeveelheid mense raak, sal hulle dit bespreek, daaroor redeneer en ’n gedeelde mening of konsensus kry. In sommige gevalle kan die meerderheidsmening selfs tot ’n drukgroep lei wat ’n spesifieke optrede tot gevolg het.
Bewyse dat belangegroepe en drukgroepe doeltreffende meganismes is waardeur die publiek met hul owerhede – plaaslik en nasionaal – interaksie bewerkstellig, is algemeen te vind. Die feit dat groepe se kollektiewe bedingingskrag baie doeltreffender is as individue s’n, spoor die publiek aan om dié weg te volg. Hieruit volg die beïnvloeding van die regering en ander deur onderhandeling en selfs georganiseerde weerstand deur die publiek, wat ’n kragtige meganisme is om resultate te verseker. So is die rol van burgerlike verenigings (“civics”) om verandering te bespoedig algemeen in Suid-Afrika – in sowel die vorige as die nuwe politieke bedeling.
Die proses van openbaremeningsvorming word deur verskeie faktore gerig, wat ongelukkig nie altyd op feite gegrond is nie en oningeligtes, angstiges en bevooroordeeldes saamsleep. Aan die ander kant is al uitstekende resultate behaal wanneer ’n gefokuste publiek druk uitoefen. Ekonomiese hervorming is byvoorbeeld bewerkstellig toe die publiek in die Groot Depressie in die dertigerjare saamgestaan het. Wapenbeheer is ’n ander gevolg van druk van die publiek.
Wat die openbare uitsaaiwese betref, het veranderinge internasionaal in die onlangse dekades ’n groot uitwerking op reguleerders en die uitsaaiwese gehad, maar in Suid-Afrika was daar veral groot veranderinge sedert die bewindsverandering in 1994. ’n      Beleid moes onder meer neergelê word om “Suid-Afrikaanse programme te bied wat die toestande, lewenstyle, optrede en kulturele erfenis van alle Suid-Afrikaners weerspieël”.
Suid-Afrika vaar darem steeds goed wat persvryheid betref en het in die jongste World Press Freedom Index steeds die “Bevredigend”-kategorie gehaal, wat die tweede beste groepering is en ook ander lande soos Australië, Kanada en Brittanje insluit. Dit vergelyk met lande in die “Baie ernstig”-kategorie (vyfde kategorie), insluitend Iran, Sirië, Soedan, Somalië, Jemen, Egipte, Libië en China. Die resultate van die jongste opname is aan die einde van April 2019 bekend gemaak.
Dit is duidelik dat die vorming van openbare mening heelwat kan verskil afhangend van die beleidsvormers en dat die publiek altyd daaroor sal verskil – afhangend van die hoek waaruit hulle daarna kyk. Die goue reël bly: Moet nie alles vir soetkoek opeet nie.
Opvoedkundige instellings, insluitend skole en tersiêre instellings. Hulle verskaf kennis oor politieke, ekonomiese, sosiale en ander aangeleenthede en voorsien die vaardighede om die inligting te sif, ontleed en te vertolk.
Uiteindelik kan openbare mening doeltreffend ingespan word om – hoofsaaklik in ’n demokrasie – met die regering te beding. So het die agtiende eeuse Franse filosoof Jean-Jacques Rousseau geglo dat openbare mening ’n kragtige medium is om die regering te dwing om billik op te tree in sy wette en die uitvoering daarvan – sonder om in kragteloosheid te verval. Die Duitse filosoof Hegel het openbare mening as beide die waarheid en valsheid beskryf en gemaan dat dit die taak van ’n groot leier is om die een van die ander te onderskei. Dit kan dus ’n gevaarlike mag wees indien dit nie reg bestuur word nie: selfs regeringsbeleid mag nie te veel beïnvloed word deur openbare mening wat oningelig, onnadenkend en selfs onstabiel kan wees nie.
In Citizen Participation in Local Government  meld die skrywers dat openbare mening aan die een kant die potensiaal het om tot konflik te lei maar ook soms baie min respons van die regering kan kry en selfs heeltemal geïgnoreer kan word. Dit is belangrik dat die bron van optrede duidelik gedefinieer moet word en so oorgedra word. Hul optrede behoort ook nie net die deelnemers te baat nie maar die publiek as ’n geheel.
Die voordele van publieke aksie kan onder meer die volgende wees:
Publieke meningspeiling
Meningspeilings gee ’n redelik akkurate aanduiding van die deursnee-gevoel van die lede van die publiek of publieke groepering. Dit vereis egter dat die vraag of vrae behoorlik geformuleer moet word, sodat dit duidelik gekommunikeer kan word en duidelike antwoorde moontlik kan maak. Die behoorlike samestelling van die navorsing en ’n verteenwoordigende steekproef kan goeie afleidings van die mening, houding en verwagtinge van die publiek of groepering moontlik maak.
Die gewildste publieke meningspeiling is waarskynlik om die moontlike uitslag van verkiesings te bepaal. Die omvang van probleme en knelpunte van die publiek kan ook taamlik akkuraat bepaal word.
Publieke domein
Dit beteken die regte en eiendom wat aan die algemene publiek behoort, in teenstelling met byvoorbeeld grondeienaarskap en spesifieke regte van individue. Die verjaring van regte wat patente, kopiereg en handelsmerke betref, kan byvoorbeeld beteken dat die beskerming van inligting of materiaal wat voorheen aan spesifieke persone of groepe behoort het nou in publieke domein is.
Openbare vryheid en veiligheid
Die regering van ’n land behoort sy burgers teoreties vry en veilig te laat voel, maar ongelukkig is daar verskeie voorbeelde van lande waar dit nie die geval is nie. In Afrika byvoorbeeld het publieke beswaarmakers in lande soos Algerië en Soedan veral in die onlangse jare ernstige optrede teen hulle ervaar. In ander lande, insluitend Kameroen en Zimbabwe, is die internet ontoeganklik vir die publiek gemaak. In lande soos Senegal, Togo en Burundi word gereeld met geweld teen diegene opgetree wat op ’n beter bedeling aandring.
In Freedom House se 2019 Freedom in the World Report het sowat 68% van die teikengroep aangedui dat hulle versigtig in hul lande moet wees oor wat hulle sê. Sowat 67% meen dat hulle “taamlik” vryheid van spraak het – 7 persentasiepunte swakker as met die vorige opname. Een van die tendense wat bekommer, is dat landsburgers toenemend bereid is om beperkings van hul regerings te aanvaar om individuele vryheid te beperk om sogenaamde publieke sekuriteit te verseker. Dit sluit in dat 47% landsburgers meen dat hul regerings die reg het om aanbidding te reguleer.
In ’n opname wat deur Afrobarometer, ’n onafhanklike navorsingsnetwerk, tussen 2016 en 2018 in 34 Afrikalande gemaak en in 2019 gepubliseer is, is bevestig dat die publieke en politieke ruimte oor die algemeen aan die krimp is.
Openbare gesondheid, openbare werke, parke en biblioteke, publieke onderwys, openbare grond en selfs openbare betrekkinge is ander begrippe wat die publiek raak.
Dennehof
Dennehof is 'n dorp in die Suid-Afrikaanse provinsie Wes-Kaap. Dennehof ressorteer onder die Theewaterskloof Plaaslike Munisipaliteit, wat onder die Overberg-distriksmunisipaliteit val.
Doebai (stad)
Doebai (Arabies: دبي, Dubayy, [dʊˈbajj]) is die grootste stedelike nedersetting in die Verenigde Arabiese Emirate (VAE) en die administratiewe setel van die gelyknamige emiraat. Die stad is aan die noordelike rand van die emiraat Doebai geleë en word deur die Dubai Creek, 'n baai aan die Persiese Golf met 'n wydte van tussen 100 en 1 300 meter en 'n lengte van sowat 14 kilometer, in twee stadsdele verdeel. Vroeër was hier twee selfstandige nedersettings geleë – Daira aan die noordelike en Bur Dubai aan die suidelike kant.
Brûe is net buite die middestad gebou sodat die meeste voetgangers in die sakekern deur veerbote (sogenaamde abra's) tussen die twee teenoorliggende stadsdele vervoer word. Die stadsgebied het veral in suidelike rigting langs die Jumeirah-strand en Sjeik Zayed-straat uitgebrei aangesien Doebai in die noorde aan die emiraat Sharjah grens. Baie Doebaise werknemers het hulle weens die laer huurpryse oorkant die grens in Sharjah-stad gevestig.
Nog omstreeks 1970 was Doebai 'n onbenullige dorpie in 'n sanderige woestyngebied wat hoofsaaklik deur pêrelduikers bewoon is. In die volgende dekades het Doebai 'n ongekende metamorfose ondergaan wat dit in 'n Arabiese metropool met globale belange en handelsbetrekkinge en 'n internasionale kulturele en ekonomiese sentrum omgeskep het wat in baie opsigte 'n brugfunksie tussen die ooste en die weste vervul. In November 2013 is Doebai aangewys as gasheerstad van die Expo 2020-wêreldtentoonstelling.
Die lewensstyl van sy inwoners het dramaties verander. Terwyl daar teen die middel van die 1990's nog net enkele argitektoniese bakens en 'n beskeie toerismesektor was, het Doebai sindsdien ook tot 'n gesogte internasionale toeristetrekpleister en 'n mekka vir eiendomsontwikkelaars ontwikkel – met ambisieuse hotel-, winkelsentrum- en wolkekrabberprojekte soos Burj Khalifa, tans die hoogste gebou ter wêreld, en Burj al-Arab, die grootste hotel.
Doebai huisves sedert 2005 kantore van die Internasionale Krieketraad, terwyl die hoofkantoor steeds in Londen se Lord’s-krieketveld gesetel is. Doebai was een van die gasheerstede tydens die T20I-wêreldbeker 2021.
Toerisme
Toerisme in Doebai is deel van die Doebai-regering se strategie om die invloei van buitelandse kapitaal te handhaaf. In Mei 2013 het die regering die Doebai-toerismestrategie 2020 van stapel gestuur, met die hoofdoel om 20 miljoen besoekers per jaar teen 2020 te lok en Doebai 'n gunstelingbestemming vir internasionale ontspannings- en sakereisigers te maak. In 2018 is die strategie uitgebrei deur nuwe teikens te stel om tussen 21 en 23 miljoen besoekers teen 2022 en tussen 23 en 25 miljoen besoekers teen 2025 te lok.
In 2010 was die stad die sewende mees besoekte stad ter wêreld met 7,6 miljoen besoekers per jaar. Die stad het 14,9 miljoen oornagbesoekers ontvang in 2016. Vanaf 2018 is Doebai die stad wat die vierde meeste besoek word in die wêreld gebaseer op die aantal internasionale besoekers en die vinnigste groeiende, met 'n toename van 10,7%. Die Global Destination Cities Index 2019 deur MasterCard, het bevind dat toeriste meer in Doebai spandeer as in enige ander stad. In 2018 was dit vir die vierde jaar agtereenvolgens boaan die lys met 'n totale besteding van VS$30,82 miljard. Die gemiddelde besteding per dag was US $553.
Aspekte van Doebai se antieke kultuur, soms oorskadu deur moderne stedelike ontwikkeling, kan gevind word deur plekke rondom die Khor Dubai-rivier te besoek, wat Doebai in twee helftes verdeel: Bur Dubai en Deira. Die geboue langs die Bur Dubai-kant van die rivier is die hart van die Ou Stad en een van die min oorblywende dele van die historiese Doebai.
Ander historiese besienswaardighede sluit in die Dubai Museum in die gerestoureerde Al Fahidi Fort, wat omstreeks 1799 gestig is, en die Heritage Village in Hatta, 115 kilometer suidoos van Doebai-stad. In die hartjie van die rotsagtige Hatta-berge gaan die geskiedenis van die dorpie 2000 tot 3000 jaar terug. Dit bestaan uit 30 geboue wat elk verskil in grootte, binne-uitleg en boumateriaal wat gebruik word. Groot sorg is geneem om dieselfde materiale te gebruik as dié wat oorspronklik tydens die opknapping gebruik is, soos modder, hooi, hout en palmblare.
Verder verwonder toeriste hulle aan die talle moderne wolkekrabbers en konstruksieprojekte, waarvan die Burj Khalifa, Burj al Arab en die Dubai Mall van die gewildste toeriste-aantreklikhede is.
Doebai is al die 'winkelsentrum van die Midde-Ooste' genoem. Daar is meer as 70 winkelsentrums in die stad, insluitend die grootste ter wêreld, die Dubai Mall.
Daar is ook heelwat tema- en pretparke in die stad. Dubai Parks and Resorts het in 2016 geopen, 'n toeriste-oord met temaparke soos Legoland Dubai en Motiongate Dubai.
Allison Mack
Allison Mack (gebore 29 Julie 1982) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Ant Bully (2006) en in die televisiereeks Smallville (2001).
Aarde
Die Aarde is die derde naaste planeet aan die Son. Dit is die vyfde grootste planeet in die Sonnestelsel en die grootste rotsplaneet wat deursnee, massa en digtheid betref. Die Aarde is die tuiste van miljoene spesies, waaronder die mens, en is die enigste plek in die heelal waar sover bekend lewe bestaan. Die planeet het 4,54 miljard jaar gelede ontstaan en lewe het binne die volgende miljard jaar op sy oppervlak verskyn. Dit het die Aarde se atmosfeer en oppervlak beïnvloed, wat weer gelei het tot die florering van aërobiese en anaërobiese organismes en tot die vorming van die osoonlaag. Dié laag en die Aarde se magneetveld blokkeer die skadelikste straling van die Son en maak so lewe op land moontlik. Die Aarde se fisiese eienskappe, geologiese geskiedenis en posisie in die Sonnestelsel maak die volgehoue bestaan van lewe moontlik; daar word verwag dat die planeet vir die volgende 1,5 miljard jaar lewende organismes sal onderhou, waarna die stygende ligsterkte van die Son die biosfeer sal vernietig.
Die Aarde se buitenste laag word in verskeie segmente, of tektoniese plate, verdeel. Hierdie plate beweeg oor miljoene jare langsamerhand oor die oppervlak. Ongeveer 71% van die oppervlak word deur oseane bedek en die res deur kontinente en eilande. Lopende water is noodsaaklik vir alle bekende lewensvorme en sover bekend bestaan daar geen lopende water op enige ander planeet se oppervlak nie. Die Aarde se binnekant is steeds aktief, met 'n dik en relatief soliede mantellaag, 'n vloeibare buitekern wat die magneetveld skep en 'n binnekern wat uit soliede yster bestaan.
Die Aarde is in wisselwerking met ander voorwerpe in die ruimte, soos die Son en die Maan. Tydens elke omwenteling om die Son draai die planeet ook ongeveer 365,26 keer om sy eie as; hierdie tydperk staan as 'n sterrejaar bekend. Die Aarde het 'n skuins as: dit lê teen 'n helling van 66,6º ten opsigte van sy sonnebaan (die baan waarin die planeet om die son wentel). Dié helling het die verskillende seisoene tot gevolg. Die Aarde se enigste werklike natuurlike satelliet is die Maan. Dié vergroot die getye van die oseane, stabiliseer die Aarde se as en vertraag stadigaan die planeet se draaiing.
Geskiedenis
Wetenskaplikes het deur middel van verskeie vakgebiede 'n gedetailleerde weergawe van die Aarde se geskiedenis saamgestel. Die oudste materie in die Sonnestelsel is ongeveer 4,5672 miljard jaar oud en omstreeks 4,54 miljard jaar gelede het die Aarde en ander planete in die Sonnestelsel gevorm uit die newel van die Son, 'n skyfvormige massa stof en gas wat ná die vorming van die Son oorgebly het. Die aanwas van die Aarde uit hierdie newel is in die volgende 10 tot 20 miljoen jaar grotendeels voltooi. Die buitenste laag of skil van die Aarde was aanvanklik gesmelt, maar nadat water in die atmosfeer begin ophoop het, het dié laag begin afkoel en 'n soliede kors gevorm. Nie lank daarna nie, ongeveer 4,53 miljard jaar gelede, is die Maan gevorm, waarskynlik die gevolg van 'n impak met 'n voorwerp so groot soos Mars met ongeveer 10% van die Aarde se massa. 'n Deel van hierdie voorwerp sou met die Aarde saamgesmelt het, terwyl 'n ander deel die ruimte ingeskiet sou word. 'n Derde deel sou nie genoeg snelheid gehad het om die ruimte in te skiet nie, maar sou eerder deur die Aarde se swaartekrag in 'n wentelbaan om die Aarde vasgevang gewees het, waar dit sou verenig om die Maan te vorm.
Vulkaniese aktiwiteit en gasse wat uit die jong planeet ontsnap het, het 'n oeratmosfeer geskep. Gekondenseerde water, aangevul deur ys en lopende water wat deur asteroïdes en komete na die Aarde gebring is, het die planeet se oseane geskep. Alhoewel die Son toe slegs 70% van sy huidige ligsterkte gehad het, het die oseane nie gevries nie. 'n Kombinasie van kweekhuisgasse en hoër vlakke van sonaktiwiteit het waarskynlik daartoe bygedra dat die Aarde se oppervlaktemperatuur gestyg het, en dit het gekeer dat die oseane vries.
Die eerste oseane het die hele planeet gedek, waarna die eerste kontinente begin vorm het namate die aardkors afgekoel en gesteentes begin vorm het wat bo die wateroppervlak uitgesteek het. Daar is twee modelle wat die ontstaan en groei van die kontinente probeer verduidelik. Die eerste stel voor dat die kontinentale oppervlak, dus die hoeveelheid land wat bo die water uitsteek, stadig maar seker gegroei het tot die huidige landoppervlak. Volgens die tweede model het hulle 'n proses van uiters vinnige aanwassing vroeg in die Aarde se geskiedenis ondergaan (laasgenoemde teorie word deur huidige navorsing ondersteun), gevolg deur 'n stabiele langtermyn kontinentale oppervlak.
Evolusie van lewe
Op die oomblik is die Aarde die enigste voorbeeld van 'n omgewing waar die evolusie van lewe moontlik was. Hoogs energieke chemie het vermoedelik ongeveer 4 miljard jaar gelede 'n selfrepliserende molekule geskep wat in die oseaan voorgekom het. Eenvoudige organiese stowwe het ontwikkel tot aminosure en nukleotides, wat later gegroei het tot proteïene en ribonukleïensuur, die boustowwe vir lewe. Daar word geglo die laaste gemeenskaplike voorouer van alle huidige lewensvorme het 'n halfmiljard jaar ná die eerste selfrepliserende molekule gelewe, ongeveer 3,4 miljard jaar gelede.
Die ontwikkeling van fotosintese het beteken dat die Son se energie direk deur lewensvorme gebruik kon word. Fotosintese het gelei tot die produksie en opgaring van suurstof in die atmosfeer en 'n laag osoon ('n vorm van molekulêre suurstof, O3) in die boonste atmosfeer. Die osoonlaag het lewe teen skadelike straling beskerm, wat beteken het dat organismes groter as bakterieë kon ontstaan, soos eukariotiese selle. Werklike veelsellige organismes het gevorm namate die selle binne-in 'n kolonie toenemend gespesialiseerd geword het. Met die beskerming wat die osoonlaag gebied het, kon hierdie veelsellige organismes hulself oor die aardoppervlak versprei.
Tussen 750 en 580 miljoen jaar gelede het gletseraktiwiteit tot 'n groot ystydperk gelei, waartydens die planeetoppervlak van die pole tot by die ewenaar bevrore was; 'n sogenaamde "sneeubalaarde". Toe die klimaat ná die ystydperk weer warmer word, het lewe baie vinnig ontwikkel. Kort hierna tydens die Kambriese ontploffing (ongeveer 535 miljoen jaar gelede), het organismes 'n uiters vinnige ontwikkelingsperiode ondergaan, waartydens nuwe groepe organismes (diere, plante ens.) ontstaan het. Sedertdien het evolusie steeds nuwer en ingewikkelder soorte lewe voortgebring, 'n ontwikkeling wat soms onderbreek is deur kort periodes van massa-uitwissings.
Ongeveer 500 miljoen jaar gelede het die eerste plante en insekte op land verskyn en sowat 380 miljoen jaar gelede het visse in vlak water pote begin ontwikkel, waarmee hulle uit die water en oor die land kon kruip. Hierdie diere was amfibies en het longe in plaas van kieue gehad. Uit die amfibieë het die reptiele en later ook die soogdiere ontwikkel. Die laaste massa-uitwissing was ongeveer 65 miljoen jaar gelede. In hierdie tyd was die dinosourusse (reptiele) reeds 'n paar honderd miljoen jaar die oorheersende lewensvorm op Aarde. Die waarskynlike rede vir die massa-uitsterwing was die impak van 'n reuse-meteoriet wat alle dinosourusse en ander groot reptiele (behalwe die voëlagtige dinosourusse) uitgewis het. Dit staan bekend as die Kryt-Paleogeen-uitwissing.
Kleiner diertjies, soos soogdiere, wat so groot soos skeerbekmuise kon wees, het ook die uitwissing oorleef. Sonder die bedreiging van reusagtige karnivoriese reptiele het hulle die volgende 65 miljoen jaar vinnig ontwikkel en gediversifiseer, totdat 'n aapagtige soogdier in Afrika 'n paar miljoen jaar gelede die vermoë ontwikkel het om regop te staan, en hieruit het die mens ontwikkel.
Deur die ontwikkeling van spraak, die ontdekking van landbou en die tem van diere kon die mens relatief vinnig oor die wêreld versprei en, ná die ontstaan van beskawings, binne 'n kort tyd 'n groot invloed op die biosfeer, hidrosfeer, atmosfeer en die landgebruik en indeling van die aardoppervlak uitoefen.
Die Aarde verkeer op die oomblik in 'n ystydperk, wat ongeveer 40 miljoen jaar gelede begin en sowat 2,5 miljoen jaar gelede versterk het. Die poolkappe het sedertdien siklusse van 40 000 – 100 000 jaar ondergaan, waartydens dit aangroei en dan weer smelt. Die laaste glasiale tyd (of koue tydperk, soms ook foutiewelik "die laaste ystydperk" genoem) het ongeveer 10 000 jaar gelede geëindig.
Toekoms
Die Aarde se toekoms is nou verbind aan dié van die Son. Helium is stadig maar seker besig om by die Son se kern op te gaar, wat sal veroorsaak dat die Son se ligsterkte stadigaan sal toeneem. Oor die volgende 1,1 miljard jaar sal die Son se ligsterkte met 10% toeneem en oor die volgende 3,5 miljard jaar met 40%. Die toenemende ligsterkte beteken dat die straling wat die Aarde bereik ook sal toeneem en klimaatmodelle dui daarop dat dit rampspoedige gevolge vir die planeet sal inhou, waaronder die moontlike verlies van die planeet se oseane.
Deur die Aarde se toenemende hoë temperatuur sal die hoeveelheid anorganiese koolstofdioksied in die atmosfeer afneem tot 'n konsentrasie waarby C4-fotosintese onmoontlik sal wees. Dit beteken die meeste plantsoorte sal nie oorleef nie en die suurstof sal uit die atmosfeer verdwyn. 'n Suurstoflose atmosfeer sal beide menslike en dierlike lewe onmoontlik maak. Binne die daaropvolgende miljard jaar sal alle oppervlakwater verdwyn en die gemiddelde wêreldwye temperatuur sal 70 °C bereik.
RAND Korporasie
Die RAND Korporasie is 'n oorspronklike Amerikaanse dinktenk, wat in 1946 deur die Amerikaanse Lugmag gestig is, onder kontrak van die Douglas Aircraft Company. In Mei 1948 word RAND 'n onafhanklikeorganisasie sonder winsoogmerk. Die akroniem RAND is 'n sametrekking van navorsing en ontwikkeling (research and development).
Aarde
Toekoms
Oor ongeveer 5 miljard jaar sal die Son 'n rooireus word en uitsit tot ongeveer 250 maal sy huidige radius, ongeveer 150 000 000 km.
RAND Korporasie
RAND se navorsing fokus op die ontwikkeling van oplossings vir komplekse probleme deur navorsers uit verskillende akademiese spesialisasies saam te bring en praktiese leiding te gee deur insig te gee in beleidskeuses en belemmerings vir die implementering van die beleid.
Histories het RAND 'n sterk fokus op verdediging. Volgens die jaarverslag van 1994 is twee derde van die navorsing betrokke by die nasionale veiligheid van die VSA: Projek Lugmag, die Arroyo-sentrum (wat vir die Amerikaanse weermag werk) en die Nasionale Verdediging Navorsingsinstituut. In 2004 het die deel van navorsing oor veiligheid en verdediging met die helfte gedaal. Die res van die navorsing fokus hoofsaaklik op gesondheid, maar ook op onderwys, geregtigheid, bevolkingsondersoeke en die internasionale ekonomie.
Aarde
Vorm
Die vorm van die Aarde is baie naby aan 'n afgeplatte sferoïde; 'n sfeer wat by die pole afgeplat is en by die ewenaar uitbult. Hierdie uitbulting is as gevolg van die Aarde se omwenteling en beteken dat die deursnit van die Aarde by die ewenaar 43 km groter is as die deursnit van pool tot pool.
As gevolg van die Aarde se topografie (die aardrykskundige verskynsels soos berge, dale, riviere, ens.) is die oppervlak hoegenaamd nie gelyk nie en wyk die planeet se vorm af van 'n ideale sferoïde. Tog is hierdie afwykings, relatief gesproke, baie klein. Die grootste afwykings op die oppervlak is by die berg Everest (8 848 km bo seevlak, in die Himalajas) en die Mariana-trog (10 911 km onder seevlak, in die Stille Oseaan). As gevolg van die uitbulting rondom die ewenaar, is die verste punt vanaf die Aarde se kern in werklikheid die vulkaan Chimborazo in Ecuador.
RAND Korporasie
Geskiedenis
Die Tweede Wêreldoorlog het lig gewerp op die belangrikheid van tegnologiese navorsing en ontwikkeling vir sukses op die slagveld. Dit het ook aandag gevestig op die talle wetenskaplikes en akademici buite die weermag wat hierdie ontwikkelinge moontlik gemaak.
Håkan Nesser
Håkan Nesser (* 21 Februarie 1950 in Kumla) is 'n Sweedse skrywer van speurverhale. Hy woon met sy vrou Elke en sy twee kinders sedert Augustus 2006 in Greenwich Village (New York).
Siku Quanshu
Die Siku Quanshu is die grootste versameling boeke in die Chinese geskiedenis. Dit word vertaal as Volledige Biblioteek in Vier Seksies, Keiserlike Versameling van Vier, Keiser se Vier Skatte of Volledige Biblioteek van die Vier Skatte.
Håkan Nesser
Biografie
Nesser het sosiologie, Engels, literatuurgeskiedenis, Skandinawiese tale, geskiedenis en wysbegeerte aan die Universiteit van Uppsala gestudeer. Later was hy as hoërskoolonderwyser werksaam en het met die skryf van sy romans begin. Sy literêre debuut, Koreografen, het in 1988 verskyn. Det grovmaskiga nättet, die eerste in 'n reeks speurverhale, wat om polisie-kommissaris Van Veeteren handel, is in 1993 vrygestel. Hierdie roman is as die beste literêre debuut van die jaar 1993 met die Sweedse Speurverhaalprys bekroon en was ook in die buiteland 'n blitsverkoper. Nege verdere romans in die Van Veeteren-reeks het tot in die jaar 2003 verskyn.
RAND Korporasie
Geskiedenis
Hierdie besef onder individue in die Amerikaanse Oorlogsdepartement, Kantoor van Wetenskaplike Navorsing en Ontwikkeling en nywerhede het aanleiding gegee tot gesprekvoering ondermekaar oor die behoefte aan 'n private organisasie wat militêre beplanning kan verbind met navorsings- en ontwikkelingsbesluite kan verbind.
Projek Rand
Op 1 Oktober 1945 het Henry H. Arnold, Edward Bowles, Donald Douglas, Arthur Raymond en Franklin Collbohn mekaar ontmoet om die Projek Rand te vestig. Op 2 Mei 1946 het Projek RAND sy eerste verslag, getiteld Preliminary Design of an Experimental World-Circling Spaceship, vrygestel.
Navorsingsareas
Die RAND Korporasie doen navorsing in ondermeer die volgende area :
Siku Quanshu
Geskiedenis
Op die hoogtepunt van die Qing-dinastie in die 18de eeu het keiser Qianlong die Siku Quanshu laat skryf om te wys die Qing-dinastie kan die Ming-dinastie se Yongle-ensiklopedie van 1403 oortref; laasgenoemde was toe die wêreld se grootste ensiklopedie.
Die redaksie het 361 geleerdes ingesluit, met Ji Yun en Lu Xixiong as die hoofredakteurs. Hulle het in 1773 met die samestelling begin en dit in 1782 voltooi. Die redakteurs het meer as 10 000 manuskripte uit die keiserlike versamelings en ander biblioteke bymekaargemaak en aangeteken, sowat 3 000 werke vernietig wat as anti-Mantsjoe beskou is en 3 461 werke gekies vir insluiting in die Siku Quanshu. Die werk is in 36 381 volumes gebind en het meer as 79 000 hoofstukke. Dit beslaan sowat 2,3 miljoen bladsye en het sowat 800 miljoen Chinese karakters.
Skribas het elke woord met die hand gekopieer. Volgens Wilkinson (2000: 274), is die "skribas (waarvan daar 3 826 was) nie in kontant betaal nie, maar beloon met amptelike poste nadat hulle ’n sekere getal woorde in ’n sekere tyd voltooi het". Vier eksemplare vir die keiser is in spesiaal geboude biblioteke in die Verbode Stad, Ou Somerpaleis, Shenyang en Chengde geplaas. Nog drie eksemplare vir die publiek is in Siku Quanshu-biblioteke in Hangzhou, Zhenjiang en Yangzhou gehou.
Die Siku Quanshu-eksemplare in Zhenjiang en Yangzhou is tydens die Taiping-rebellie vernietig. In 1860, tydens die Tweede Opiumoorlog, het ’n Anglo-Franse mag die grootste deel an die eksemplaar in die Ou Somerpaleis verbrand. Die oorblywende vier eksemplare het tydens die Tweede Chinees-Japannese Oorlog skade opgedoen. Dié vier eksemplare word gehou in die Nasionale Biblioteek van China in Beijing, die Nasionale Paleismuseum in Taipei, die Gansu-biblioteek in Lanzhou en die Zhejiang-biblioteek in Hangzhou.
Inhoud
duimnael|200px|’n Bladsy uit die Siku Quanshu. Die versameling word in vier verdeel volgens die verdelings van die keiserlike biblioteek.
Dit sluit die meeste groot Chinese tekste in, van die antieke Zhou-dinastie tot die Qing-dinastie, en dek alle akademiese terreine.
Grootte
In haar boek Too Much To Know bespreek die historikus Ann M. Blair die grootte van die versameling:
"'Die Siku Quanshu bestaan uit 79 000 hoofstukke in 36 000 volumes en sewe eksemplare is tussen 1773 en 1782 gemaak (deur meer as 3 800 skribas); hiervan het een eksemplaar ongeskonde behoue gebly in die Verbode Stad, en in die 1980's is ’n fotolitografiese afskrif daarvan gemaak wat nou aanlyn beskikbaar is. Teen 800 miljoen woorde is dit eers onlangs deur die Engelse Wikipedia (meer as 1 miljard woorde in Junie 2010) verbygesteek, maar in die 18de eeu was dit veel groter as die 40 miljoen woorde in die 15de uitgawe van die Encyclopædia Britannica.'"
NG gemeente Roossenekal
duimnael|regs|170px|Ds. G.J. Rousseau, leraar van 1905 tot 1911. Roossenekal was die eerste van sy drie gemeentes tot hy op [[31 Oktober 1918 tydens die Groot Griep omgekom het.]]
Bill Boyd (musikant)
Bill Boyd (29 September 1910 – 7 Desember 1977) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Along the Sundown Trail (1942), Rolling Down the Great Divide (1942), Raiders of the West (1942), en Texas Man Hunt (1942).
Håkan Nesser
Biografie
Die Van Veeteren-romans speel in 'n fiktiewe Europese land met die hoofstad Maardam af, alhoewel die persoons- en plekname en beskrywings van grachten, huisbote en die geldeenheid gulden na Nederland as Nesser se voorbeeld verwys.
NG gemeente Roossenekal
duimnael|links|320px|Die NG kerk Roossenekal, ontwerp deur [[Gerard Moerdyk, is geleë by Laersdrif aan die R555 tussen Roossenekal en Middelburg, Mpumalanga. Die argitek was ene A.D. Theron.]]
Håkan Nesser
Biografie
Håkan Nesser word naas Henning Mankell as een van die leidende misdaadskrywers in Swede beskou. Sy roman Kim Novak badade aldrig i Genesarets sjö ("Kim Novak het nooit in die Genesarethmeer geswem nie") uit die jaar 1998 is in 2005 in Swede verfilm, terwyl die boek in sy tuisland verpligte leesstof in talle skole geword het.
Aarde
Vorm
Vroeë denkers soos Pythagoras en Aristoteles het reeds vermoed dat die Aarde min of meer bolvormig moet wees, maar in latere eeue het hierdie vermoede in die vergetelheid geraak. Dit was eers met die koms van seereisigers soos Christophorus Columbus en Ferdinand Magellaan dat hierdie vermoede deur lang seereise en kartografie bevestig kon word.
Håkan Nesser
Biografie
Die Van Veeteren-reeks is tussen 2000 en 2005 deur die Sweedse Uitsaaikorporasie Sveriges Television (SVT) verfilm. Die Nasionale Duitse Omroep (Deutschlandradio) het sedert 2001 drie radiodrama's geproduseer wat op romans van Håkan Nesser baseer. In Duitsland het daarnaas 'n aantal oudioboeke verskyn.
Acanthella pulcherrima
Acanthella pulcherrima is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.