cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paralimpiese Somerspele 2016
Die Olimpiese Somerspele 2016 is tussen 5 Julie en 21 Augustus in Rio de Janeiro gehou.
Toewysing
[[Lêer:Bids for the 2016 Summer Olympics.svg|duimnael|400px|Kaart van die kandidaatstede vir die Olimpiese Somerspele 2016:
]] As deel van 'n formele ooreenkoms tussen die Internasionale Paralimpiese Komitee en die Internasionale Olimpiese Komitee uit 2001 is die wenner van die bod vir die Olimpiese Somerspele 2016 ook die gasheer vir die Paralimpiese Somerspele 2016. Rio den Janeiro is op 2 Oktober 2009 in Kopenhagen deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Somerspele in 2016.
Die stemming het as volg verloop:
Sporte
22 Paralimpiese sporte is tydens die Spele beoefen. Tydens die Spele is 528 medaljes oorhandig. Twee nuwe sporte is ook by die Paralimpiese Somerspele in Rio gehou word: Parakanovaart en paradriekamp.
• 4
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Paralimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die aantal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Suid-Afrikaanse deelname
Tydens die vorige Paralimpiese Spele het Suid-Afrika 29 medaljes (8 goud, 12 silwer en 9 brons) ingepalm en in die 18de plek geëindig.
Getal medaljes
Hier is die voorste tien lande wat medaljes tydens die Spele verower het.
Valletta
Geskiedenis
Reeds gedurende die Middeleeue was daar 'n uitkykpos hier. Na die koms van die Orde van Malta is die uitkykpunt omskep in 'n sterk vesting. Na die suksesvolle afslaan van die Turkse inval in 1565, was daar 'n plan om 'n nuwe hoofstad op die vlakte te bou, wat die ou hoofstad Mdina moes vervang. Die eerste klip is op 28 Maart 1566 gelê. Pous Pius IV het ingenieur Francesco Laparelli opdrag gegee om die versterkte stad te ontwerp. Die stad is vernoem na grootmeester Jean de la Vallette († 1568), wat die eiland in 1565 teen die Turke verdedig het.
Die skilder Caravaggio het in die vroeë 17de eeu tyd op Malta deurgebring en sy "onthoofding van Johannes die Doper" geskilder. Hierdie skildery is in die St. John-katedraal van Valletta.
In 1798 is die stad verower deur Franse rewolusionêre troepe onder bevel van Napoleon Bonaparte. Twee jaar later is die stad deur die Britte ingeneem.
In 1992 is die Verdrag van Malta in Valletta onderteken, wat die hantering van argeologiese erfenis deur die Europese Unie reguleer.
Susterstede
Valletta is 'n susterstad met:
Erica truncata
Erica truncata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Lotarius I
Lotarius I (795 – 29 September 855) was 'n Karolingiese keiser wat oor die Midderyk geheers het. Hy was Lodewyk die Vrome se oudste seun en Karel die Grote se kleinseun.
Politiek
Sy pa Lodewyk was 'n swak heerser. Hy het Lotarius in 817 tot medekeiser gemaak en sy jonger broers Pepyn en Lodewyk tot konings van Akwitanië en wat nou Duitsland is. In 819 hertrou Lodwyk met Judith uit die Welfe-familie en in 823 word 'n halfbroertjie gebore, Karel, wat later die naam Karel die Kale sal kry. Die verdeling van die erfenis moet nou verander word en in 830 lei dit tot 'n burgeroorlog wat tien jaar duur en die Wikings die kans gee om die keiserlike gesag verder te ondergraaf. In 833 neem Lotarius sy pa gevange en verneder hom vier maande lank. In 838 sterf Pepyn van Akwitanië en kry Karel hierdie gebied, hoewel Pepyn 'n seun het (Pepyn II) wat ook sy deel opeis. Ná Lodewyk se dood op 20 Junie 840 breek oor die erfenis opnuut 'n oorlog tussen die broers uit.
In 841 beveg Lodewyk die Vrome se seuns mekaar in die slag van Fontenoy. Die slag is onbeslis, maar Lotarius se poging om sy broers te onderwerp faal. Op 14 Februarie 842 sweer sy twee broers naby Straatsburg 'n eed om mekaar te help en Lotharius moet met die Verdrag van Verdun in Augustus toestaan dat die ryk in drie dele verdeel word.
Karel die Kaalkop kry die westelike deel, Lodewyk die Duitser die oostelike. Lotarius se deel bestaan uit die huidige Nederland, België, die Ryn se linkeroewer in Duitsland, die ooste van Frankryk (Elsas, Lotaringe), die weste van Switserland en die noorde en midde van Italië tot aan die grens met die vorstedom Benevento. Hierdie ryk het net vyftien jaar bestaan omdat dit onder Lotarius se seuns opnuut in drie dele verdeel is. Lotarius I het nooit die suidelike deel van sy ryk aan die suidkant van die Alpe besoek nie. Hy het reeds in 844 sy oudste seun Lodewyk as onderkoning Italië toe gestuur en in April 850 het hy vir hom medekeiser gemaak.
Familie
Sy vrou was Irmingard, die dogter van Hugo van Tours (uit die Etichoniede-huis) Hy het drie seuns: Lodewyk II, wat Italië en die keisertitel erf, Lotarius II wat die gebied van Friesland to die Alpe erf en Karel van Provence. Hy het ook 'n dogter Rotrud.
Wetgewing
In Lotarius se tyd begin mense opnuut om woude te kap en in landbougrond om te sit. Aanvanklik word vuur gebruik, omdat dit vinnig werk, maar dit is ook gevaarlik en verkwistend. In 840 verbied Lotarius dit en dreig om oortreders met loesing of die skeer van hul kop te straf. Hulle moet die byl gebruik.
Religie
In sy laaste jare keer Lotarius hom na sy geloof. In 852 skenk hy pragtig versierde relikwieëkassies en relikwieë aan die klooster van Prüm. In 855 abdikeer hy en tree toe tot hierdie klooster. Hy skryf ook aan Hrabanus Maurus, die aartsbiskop van Mainz en 'n beroemde teoloog, om vir hom 'n kompendium te skryf met homilieë -kort preke- vir elke dag van die jaar, wat hy kan saamneem op reis en wat daagliks tydens die maaltyd voorgelees kan word.
Ed Brady (akteur)
Ed Brady (6 Desember 1889 – 31 Maart 1942) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Fires of Rebellion (1917), Terror Island (1920), Law of the West (1932), en The Son of Kong (1933).
Pous Cornelius
Cornelius was die een-en-twintigste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Op 6 Maart of 13 Maart 251 volg Cornelius Pous Fabianus op en word in 253 opgevolg deur Pous Lucius I. Die naam ‘Cornelius’ beteken ‘sterk soos 'n horing’.
Pontifikaat
Na die dood van Pous Fabianus is die pos vakant vir 15 maande. Pous Cornelius word pous tydens 'n rusperiode in die christenvervolgings. Sy verkiesing is teengestaan deur Novatianus, maar gesteun deur Ciprianus. Hy regeer slegs twee jaar voordat hy deur keiser Trebonianus Gallus verban word na Civitavecchia. Ciprianus berig dat die kerk in die tyd in Rome 155 priesters gehad het 1500 weduwees en armes versorg het.
Drie biskoppe uit Suid-Italië kies Novatianus as teenpous. Tydens 'n sinode in Rome waaraan 60 biskoppe deelgeneem het in die herfs van 251 word Novatianus en sy volgelinge geëkskommunikeer.
Verering
Cornelius is in Junie 253 onthoof en word as heilige vereer. Sy gedenkdag is op 16 September saam met Cyprianus. Hy is begrawe in die Callixtus katakombe waar sy beeltenis op 'n muurskildering te sien is. Sy attribute is 'n horing, die pouslike tiara en die drievoudige kruisstaf. Sy steun word gevra teen epilepsie (die Cornelius siekte), kramp, senu- en oorsiektes. Hy is die beskermheilige van die boere en vee (sowel groot- as kleinvee). In Brabant word hy ‘Sint Knillis’ genoem.
Argeologie
Die graf van Cornelius was vir eeue verlore. Die argeoloog Giovanni Battista de Rossi het in 1849 die eerste stuk van die grafserk van Cornelius gevind toe hy 'n skeidsmuur in 'n verlate kerkie naby die Via Appia deurbreek het. In 1852 vind hy 'n kamer wat later met sekerheid as die graftombe van Cornelius geëien is. Hierdie herontdekking word beskou as die begin van die katakombenavorsing.
Acanthopolymastia pisiformis
Acanthopolymastia pisiformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acanthopolymastia en tot die familie Polymastiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1997 deur Kelly-Borges & Bergquist.
Acanthorhabdus
Acanthorhabdus is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Kayla Maisonet
Kayla Maisonet (gebore 20 Junie 1999) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Stuck in the Middle (2016).
Kannada
Kannada (ಕನ್ನಡ, kannaḍa, [ˈkʌnnəɖɑː]) is 'n Drawidiese taal wat deur sowat 38 miljoen mense in Suidwes-Indië gepraat word. Kannada is een van die amptelike tale van Indië naas Engels en Hindi en van die Indiese deelstaat Karnataka. Kannada word in die Kannada-skrif geskryf, 'n Brahmi-skrif uit die Indiese skriffamilie.
Martha van der Merwe
duimnael|170px|regs|Ds. P.J. Steyn, Martha van der Merwe se skoonseun.
Martha van der Merwe (Modderfontein, distrik Vereeniging, 24 Desember 1906 – 13 Maart 2000) was ’n predikantsvrou en vroueleier in die Gereformeerde Kerk. Haar man, dr. W.J. van der Merwe, was agtereenvolgens leraar van die gemeentes De Aar 1934–1942, Bethulie 1942–1945 en Vereeniging 1945–1975, waar hy sy emeritaat aanvaar het. Hy is oorlede op 22 November 1996.
Martha van Wyk was ’n dogter van D.J.C. van Wyk en sy eggenote van Modderfontein naby Vereeniging. Sy het aan die Volkskool op Heidelberg, Tvl., gematrikuleer en het haar as onderwyseres aan die Potchefstroomse Onderwyskollege (POK) bekwaam. Daarna het sy ses jaar lank onderwys gegee terwyl haar verloofde besig was met sy teologiese studie aan die Teologiese Skool Potchefstroom. Hulle is in 1934 getroud en uit dié huwelik is vier kinders gebore, van wie twee teen die Gereformeerde Kerk se eeufeesjaar (1959) reeds oorlede was. Die dogter is in daardie getroud met ds. Petrus Jacobus Steyn (oorlede op 3 Desember 2008, agtereenvolgens leraar van Pongola/Goedgegun 1958–1962, Wolmaransstad 1962–1967 en Westonaria 1967–1997). Hul seun (die bronne verstrek nie sy naam nie) het hom ook as Gereformeerde predikant bekwaam.
Net ná die Depressiejare het mev. Van der Merwe en haar man in 1934 in die gemeente De Aar begin werk, terwyl ds. Van der Merwe ook agt jaar lank die gemeentes Kaapstad en Clanwilliam moes bedien, onderskeidelik 755 en 605 km vanaf De Aar. Daarna het hulle drie jaar in Bethulie se gemeente gearbei en in 1946 verhuis hulle na Vereeniging, waar hulle sou bly tot dr. Van der Merwe se aftrede in 1975. Onder hierdie gemeente het destyds Vanderbijlpark, Meyerton en Sasolburg sorteer, wat later talle selfstandige gemeentes sou vorm. Saam met haar man, het mev. Van der Merwe 'n wye werkkring gehad.
Ida Bosman skryf in die gedenkboek Die Gereformeerde Vrou 1859–1959 van mev. Van der Merwe: "Sy is bekend vir haar ywer en werkvermoë en is 'n bekwame en taktvolle leidster in die plaaslike Sustersorganisasie sowel as op Susterskonferensies. Sy het (in) al die provinsiale komitees gedien: sekretaresse van Kaaplandse Sustersorganisasies, lid van die Oranje-Vrystaatse Komitee en sedert 1949 sekretaresse van Transvaalse Komitee. Voorheen het sy as hulpsekretaresse gedien. Sy is 'n pligsgetroue en bekwame sekretaresse en goeie organiseerder. Tans is sy vise-voorsitster van die Uniale Sustersorganisasies. Sy is 'n bekwame en talentvolle predikantsvrou en 'n sorgsame en deugsame huisvrou en moeder."
Kopenhagen
Kopenhagen (Deens: København, Sweeds: Köpenhamn) is die hoofstad van Denemarke. Kopenhagen het 'n oppervlakte van 88,25 vierkante kilometer en 'n bevolking van 549 050 (soos op 1 Januarie 2012). Die agglomerasie van Kopenhagen - die tweede grootste in Noord-Europa na Stockholm - het 1,21 miljoen inwoners.
Kopenhagen is aan die Öresund en op die eilande Seeland en Amager geleë en word deur 'n gekombineerde tonnel en brug met 'n totale lengte van 16 kilometer met Malmö in Swede verbind. In teenstelling met baie ander Europese metropole is min aangrensende stede by Kopenhagen ingelyf - die stad Frederiksberg met 93 000 inwoners is byvoorbeeld as 'n enklawe in die stadsgebied van Kopenhagen geleë.
Erica tubercularis
Erica tubercularis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Kopenhagen
Kopenhagen is 'n beduidende handelsmetropool met masjienbou, porselein- en tekstielvervaardiging, elektrotegniese, farmaseutiese, chemiese en grafiese nywerhede, brouerye, skeepsbou en 'n olieraffinadery. Die seehawe van Kopenhagen beskik oor 'n groot houerterminaal en veerbootverbindings na Swede. Die internasionale lughawe is in Kastrup geleë, en sedert 2002 beskik Kopenhagen ook oor 'n moltreinstelsel.
As die politieke, kulturele en opvoedkundige sentrum van Denemarke beskik Kopenhagen oor 'n groot aantal tersiêre onderwysinstellings soos die Universiteit van Kopenhagen wat reeds in 1479 gestig is, 'n tegniese en 'n universiteit vir inligtingtegnologie en 'n kunsakademie. Die stad is die setel van die Deense Akademie van Wetenskappe en het tot 'n beduidende Europese sentrum van biotegnologie ontwikkel.
Die bekendste baken van Kopenhagen is die "Klein Seemeermin", 'n bronsskulptuur wat in 1913 deur die beeldhouer Edvard Eriksen geskep is. Ander belangrike besienswaardighede sluit die slotte Charlottenborg en Rosenborg (17de eeu), Christiansborg (18de eeu) en Amalienborg asook die Nasionale en Thorvaldsen-museum, die Staatsmuseum vir Kuns, die Museum vir Moderne Kuns, die Gliptoteek Ny Carlsberg en die bekende vermaaklikheidspark Tivoli in.
Kopenhagen het in 1254 stadstatus verkry en fungeer sedert 1445 as die setel van die koninklike hof. Die stad is in 1658/1659 deur Sweedse troepe beleër en in 1807 deur Britse oorlogskepe gebombardeer. Tussen 1940 en 1945 was Kopenhagen deur Duitse troepe beset.
Etimologie
Gedurende die Middeleeue het die stad in Oud-Deens as Køpmannæhafn bekend gestaan, letterlik "Koopmanshawe" - 'n verwysing na die belangrike ekonomiese rol wat koopmans destyds in Kopenhagen gespeel het. Die oorspronklike Deense naam vorm ook die basis vir benamings in 'n reeks Europese tale soos Duits, Nederlands en Afrikaans Kopenhagen; Engels Copenhagen; Frans, Portugees en Spaans Copenhague; Italiaans Copenaghen; Sweeds Köpenhamn; Hongaars Koppenhága; Fins Kööpenhamina; Tsjeggies Kodaň; Pools Kopenhaga; Russies Kопенга́ген (Kopengagen); Yslands Kaupmannahöfn en Latyns Hafnia.
Die Latynse stadsnaam het in 1923 ook as basis vir die benaming van die element hafnium gedien wat deur wetenskaplikes van die huidige Niels Bohr-instituut in Kopenhagen ontdek is.
In Afrikaans word die naam as kopən'ɦɑ:xə uitgespreek; dus sonder om die laaste n te uiter.
Die Tweede Wêreldoorlog
Kopenhagen is tydens die Tweede Wêreldoorlog net soos die res van Denemarke tussen 9 April 1940 en 4 Mei 1945 deur Duitse troepe beset. Kopenhagen is sonder gevegte deur die Duitsers ingeneem en ook later nouliks deur die oorlogshandelinge geraak. 'n Aantal nywerheidsaanlegte was teikens vir aanvalle deur die Deense weerstandsbeweging.
Aanvanklik is die Deense regering deur die Duitsers nie aangetas nie, maar dit was nogtans gedwing om met die besetters saam te werk. As gevolg van die groeiende Deense weerstandsbeweging het die inheemse regering op 29 Augustus 1943 bedank, en 'n militêre Duitse bewind is ingestel. Dit was die begin van 'n onrustige tydperk. Om te verhoed dat Deense skepe in die hande van die besetters sou val, het die Koninklike Deense Vloot 'n aantal skepe in Kopenhagen se seehawe gesink. In Junie 1944 het 'n algemene staking, wat in die arbeidersbuurt Nørrebro sy aanvang geneem het en later as Folkestrejken ("volksstaking") bekend sou staan, oor die hele land uitgebrei. As vergeldingsaksie het die sogenaamde Schalburg-groep, 'n Deense SS-korps, groot dele van die Tivoli-vermaaklikheidspark, die Koninklike Porseleinmanufaktuur, 'n stedelike vergaderingsaal en 'n studente-koshuis opgeblaas.
Tydens die sogenaamde "Operasie Karthago" (Operation Carthage) - die bombardering van die Shell-huis, die geheime Duitse staatspolisie Gestapo se hoofkwartier in Kopenhagen, deur Britse Mosquito-vegvliegtuie op 21 Maart 1945 - is ook die Franse skool in die stadsdeel Frederiksberg per ongeluk getref. Een van die Britse vliegtuie, wat teen 'n laer hoogte gevlieg het, het naby die hoofstasie teen 'n ligpaal gebots en naby die skool neergestort. Ander vlieëners het valslik geglo dat die ontploffing die merk was 'n teiken en die skool gebombardeer. Altesaam 900 mense, waaronder baie kinders, het hul lewens tydens dié bomaanval verloor, terwyl die bomaanval op die Gestapo-hoofkwartier sowat 125 menselewens geëis het.
Nuwe infrastruktuurprojekte
Ná die oorlog het Kopenhagen sterk groei beleef, en met die sogenaamde "Vyf-vinger-plan" is in die 1970's nuwe stadstreinlyne vir pendelaars in die voorstede en omliggende gebiede gebou. Kopenhagen se moltreinstelsel, wat vanaf 1992 gebou is, is in 2002 ingewy, terwyl 'n nuwe stadsbuurt, Ørestad, vanaf 1993 op die eiland Amager ontstaan het.
Sedert die somer van 2000 verbind die Øresund-brug Kopenhagen met die Suid-Sweedse stad Malmö. Hierdie tolbrug, wat deur treine en motors gedeel word, is in Julie 2000 deur koning Carl XVI Gustaf van Swede en koningin Margrethe II van Denemarke plegtig geopen. Kopenhagen het vervolgens tot die sentrum van 'n groter metropolitaanse gebied ontwikkel wat oor albei lande strek. Alhoewel die aantal motoriste, wat gebruik van die brug maak, moontlik as gevolg van relatief hoë tolgelde kleiner as verwag is en die beplande integrasie van die Deense en Sweedse streke vertraag het, styg die aantal treinpassasiers steeds.
Die brugprojek het ook groot uitwerkings op die plaaslike openbare vervoerstelsel gehad en die aanleiding tot die herontwikkeling van die stadsdeel Amager suid van die stadsentrum gegee. Tans is ook die feit dat daar geen gemeenskaplike geldeenheid as betaalmiddel gebruik kan word 'n groot struikelblok vir die ekonomiese integrasie van Kopenhagen en Malmö se agglomerasies, alhoewel 'n toenemende aantal restourante, winkels en ander sakeondernemings sowel Sweedse asook Deense krone as betaalmiddel aanvaar.
Kos
Kopenhagen het 'n verskeidenheid goeie restaurante en dit is maklik om relatief goedkoop ope toebroodjies (in Deens "smørrebrød") te koop, wat ook baie tradisioneel is. Die meeste bedien wêreldkos.
Kopenhagen is bekend vir worsbroodjies wat orals by stalletjies verkrygbaar is.
Die stad spog met 10 'Michelin star' restaurante. Deesdae het kos soos kebab en falafel - as gevolg van immigrasie vanuit die Midde-ooste, Turkye en Arabiese lande - net so gewild geword.
Dirkiesdorp
Dirkiesdorp is 'n dorpie in die Mkhondo Plaaslike Munisipaliteit in Gert Sibande-distriksmunisipaliteit van Mpumalangaprovinsie, Suid-Afrika. Die R543-streeksroete gaan deur die dorp.
Soedan (gebied)
Die Soedan, van Arabies: بلاد السودان‎, Bilād as-Sūdān, "lande van die Swartes", is 'n geografiese gebied in Wes- en Oostelike Afrika wat suid van die Sahel strek van Mali (voorheen bekend as Frans-Soedan) tot in die land Soedan.
Die Soedan streek oor die lande Benin, Burkina Faso, Ethiopië, Gambië, Ghana, Guinee, Ivoorkus, Kameroen, Mali, Niger, Nigerië, Senegal, die Sentraal-Afrikaanse Republiek, Soedan, Suid-Soedan, Togo, Tsjad en Uganda. In die gebied woon etniese groepe soos Hausa en Fula wat in historiese tye belangrike ryke gestig het.
Deborra-Lee Furness
Deborra-Lee Furness (gebore 8 Desember 1955) is 'n Australiese aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Shame (1988), Waiting (1991), Jindabyne (2006), en Legend of the Guardians: The Owls of Ga'Hoole (2010).
Soedan (gebied)
Die gebied ontvang meer reënval as die Sahel, en is geskik vir landbou. Suid van Soedan is die tropiese reënwoude geleê. Die gebied beheer twee van Afrika se langste riviere, die Kongorivier en die Nylrivier.
Aardwetenskap
Aardwetenskap is 'n omvattende term wat al die wetenskaplike studievelde oor die planeet Aarde insluit. Aardwetenskap kan beskou word as 'n studie veld van planetologie. Die studie velde van aardwetenskappe het egter 'n baie ouer geskiedenis. Reduksionistiese en holistiese benaderinge kan gebruik word in die studie van Aarwetenskappe. Aardwetenskappe sluit in die studie van geologie, die litosfeer, sowel as die interne groter skaal strukture wat die aarde opmaak, as ook die studie van die atmosfeer, hidrosfeer en biosfeer. Aardwetenskaplikes bestudeer en kwantifiseer dus die werking en evolusie van die aarde deur meestal gebruik te maak van wiskunde, fisika, chemie, sterrekunde, geologie, geografie en biologie.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1948
Die Nasionale Party en die Afrikanerparty het voor die verkiesing van 1948 'n ooreenkoms aangegaan dat hulle mekaar in die kiesstryd sou steun. Talle faktore het meegewerk om die regering van genl. Jan Smuts tot 'n val te bring. Twee van die belangrikste was die ekonomiese insinking wat op die Tweede Wêreldoorlog gevolg het sodat kiesers eweseer om "brood en botter" as om beleid vir die N.P. gestem het. Ook het die rassetoestand in die land steeds versleg. Derdens het Smuts 'n swak ministerie aan die roer van sake gesit na die reuse-oorwinning in 1943. B.M. Schoeman voer in sy Parlementêre verkiesings in Suid-Afrika 1910–1976 aan: "Sy kabinet was met die uitsondering van een of twee 'n versameling van onbeholpe administrateurs wat van die geringste taak 'n mislukking gemaak het."
John Hersey
John Richard Hersey (17 Junie 1914 – 24 Maart 1993) was 'n Amerikaanse skrywer en joernalis. Hy word beskou as een van die vroegste praktisyns van sogenaamde "Nuwe Joernalisme" (New Journalism) waarin fiksie storievertellingstegnieke aangepas word vir niefiksieverslagdoening.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1948
Hy skryf die N.P. se dramatiese opkoms en oorwinning (weliswaar met 37,2% van die uitgebragte stemme) ook aan 'n reeks faktore toe. Die nagevolge van die oorlog het die party bevoordeel en die belangrikste oorweging by kiesers op 26 Mei 1948 was waarskynlik "brood en botter". Sommige kiesers het al hoe meer die indruk begin kry dat die Verenigde Party in sy hantering van die ander rassegroepe "nie-blankes" bevoordeel het ten koste van die "blankes" se belange. Dr. D.F. Malan se besielende leierskap het ook 'n belangrike bydrae gelewer, soos dikwels die geval is wanneer die opposisie 'n regering tot 'n val bring. Liewer as om die klem op beleidsake te laat val, het Malan en adv. J.G. Strijdom, Transvaalse N.P.-leier, sake belig wat emosionele aanklank by kiesers sou vind. Veral Strijdom het hierin uitgeblink.
John Hersey
Hersey se relaas van die nasleep van die kernbom wat op Hirosjima, Japan laat val is, is deur 'n 36-lid paneel van die New York-universiteit se departement van joernalisme aangewys as die beste Amerikaanse joernalistieke werk van die 20ste eeu.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1948
Selfs nog voor die 1943-verkiesing het 'n paar bekende gesigte uit die Smuts-kabinet verdwyn. Deneys Reitz het aan die begin van 1943 as minister bedank. Gelyktydig het Richard Stuttaford bedank en Collins is oorlede op 28 Februarie 1944. Dit het Jannie Hofmeyr die mees senior kabinetslid gemaak wat as minister van finansies en onderwys opgetree het.
John Hersey
Agtergrond
Hersey is in Tientsin, China, gebore as die seun van Grace Baird en Roscoe Hersey, 'n Protestantse sendeling vir die Young Men's Christian Association in Tientsin.
Die jong Hersey het geleer om Chinees te praat voordat hy Engels kon praat. Hersey se roman, The Call (1985), is gebaseer op die lewens van sy ouers en ander sendelinge van hul generasie.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1948
Ná die 1943-verkiesing was Smuts se planne vir Suid-Afrika met die einde van die oorlog in sig vir hom 'n groot kopseer. Malan en die opposisie het dit verbete uitgebuit. Baie burgers was ongelukkig met die werksaamhede van die departement van demobilisasie, wat in Augustus 1943 tot stand gekom het. Die heropname van duisende soldate in die samelewing het met groot probleme en dikwels ook onaangenaamhede gepaardgegaan. Verbruikerspryse het gedurig gestyg en verskeie verbruikersgoedere was steeds skaars.
John Hersey
Agtergrond
John Hersey was 'n afstammeling van William Hersey (of Hercy, soos die familienaam toe gespel is) van Reading, Berkshire, Engeland. William Hersey was een van die eerste setlaars van Hingham, Massachusetts in 1635.
Hersey het op 10-jarige leeftyd saam met sy familie na die Verenigde State teruggekeer. Hy het die openbare skool in Briarcliff Manor, New York en Briarcliff Hoërskool (twee jaar), bygewoon. By Briarcliff sou hy sy groep se eerste Eagle Scout (Boy Scouts van Amerika) word.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1948
Binne-in die Verenigde Party was daar ook tekens van onenigheid en struweling. Smuts se verhouding met die Arbeidersparty het gespanne geraak en voor die einde van 1945 het Walter Madeley, Arbeiderleier, en kol. C.F. Stallard, leier van die kwynende Dominiumparty, uit die kabinet bedank en sitplek ingeneem op die opposisiebanke. Terwyl die regering tekens van verdeeldheid getoon het, het die N.P. in dié tyd 'n al hoe hegter eenheid begin vorm. Malan het die klem op die ekonomiese probleme laat vaal; Strijdom het die republikeinse ideaal met wyer verkondig. Na bewering was een van Smuts se ernstigste foute in die laaste jare van sy premierskap sy ingryping in die veldtog wat toe teen die Broederbond gevoer is. Hy het, op aandrang van sekere elemente in die Verenigde Party, 'n dekreet uitgevaardig waarvolgens staatsamptenare verbied is om daaraan te behoort. Dit het tot verdere ongewildheid by Afrikaners gelei.
John Hersey
Agtergrond
Later het hy Hotchkiss Skool bygewoon, gevolg deur Yale, waar hy 'n lid was van die Skull and Bones-genootskap saam met sy klasmaats Brendan Gill en Richard A. Moore. Hersey het Amerikaanse voetbal aan Yale gespeel en is afgerig deur Ducky Pond, Greasy Neale en Gerald Ford. Hy was ook 'n spanmaat van Yale se twee Heisman-trofee wenners, Larry Kelley en Clint Frank.
Hersey kon daarna aan die Universiteit van Cambridge studeer danksy 'n beurs wat hy van die Andrew W. Mellon-stigting ontvang het.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1948
Weens Suid-Afrika se destydse kiesstelsel wat op kiesafdelings gegrond was, het die N.P. op 26 Mei 1948 daarin geslaag om die verkiesing met 'n minderheid van die stemme te wen. Die V.P. het feitlik geen setel op die Transvaalse platteland gewen nie, landswyd net Hottentots-Holland by die N.P. afgevat terwyl laasgenoemde aansienlike vordering in Noord-Natal en selfs in sommige stedelike gebiede getoon het. Ná pleidooie van partylede het Smuts as leier van die V.P. aangebly selfs nadat die party en hyself (in sy kiesafdeling Standerton) deur die Gesuiwerde Nasionale Party verslaan is. Twaalf L.V.'s het hul setel aan Smuts aangebied. Hy aanvaar die aanbod van Pretoria-Oos, waar hy in 'n tussenverkiesing onbestrede verkies word en bly aktief in die politiek tot en met sy dood op 11 September 1950.
John Hersey
Loopbaan
Na sy tyd aan Cambridge het Hersey gedurende 1937 'n somervakansiewerk as 'n privaat sekretaris en drywer vir die skrywer Sinclair Lewis gekry; hy het egter sy pligte afgeskeep en daardie herfs vir Time begin werk, wat hom aangestel het nadat hy 'n essay geskryf het oor die tydskrif se kwaliteit. Twee jaar later (1939) is hy oorgeplaas na Time se Chongqing-buro. In 1940 het William Saroyan hom genoem as een van die "bydraende redakteurs" by Time in die toneelstuk Love's Old Sweet Song.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Hersey die gevegte in Europa sowel as in Asië gedek en artikels geskryf vir Time sowel as Life. Hy het die Geallieerde troepe vergesel tydens hulle inval van Sisilië en vier vliegtuigongelukke oorleef, en is eervol vermeld deur die Sekretaris van die Amerikaanse Vloot vir sy bystand met die ontruiming van gewonde soldate uit Guadalcanal.
Na die oorlog (gedurende die winter van 1945-46) was Hersey in Japan waar hy verslaggewing gedoen het vir The New Yorker oor die rekonstruksie van die verwoeste land. Hiertydens het hy afgekom op 'n dokument deur 'n Jesuïetsendeling wat die atoombom wat op Hiroshima laat val is oorleef het. Hersey het die sendeling besoek, wat hom bekendgestel het aan ander oorlewendes.
Verslaggewing vanaf Hirosjima
"Op presies vyftien minute na agt die oggend van 6 Augustus 1945 Japannese tyd, op die oomblik toe die atoombom geflits het bo Hirosjima, het Mejuffrou Toshiko Sasaki, 'n klerk in die personeel-afdeling van East Asia Tin Works, sopas gaan sit op haar stoel in die kantoor, sy besig om haar gesig te draai om 'n woord te wissel met die meisie langsaan."
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1948
In 1948 het die N.P. 401 834 van die uitgebragte stemme op hom verenig teenoor die V.P. se 524 230 stemme. Dit het 70 setels aan die Nasionale Party besorg, 65 aan die Verenigde Party, 9 aan die Afrikanerparty en ses aan die Arbeidersparty. Die N.P. en die A.P. het saamgewerk en sodoende 'n meerderheid van 79 bo die V.P. en Arbeiders se 71 behaal. Dit was vir die meeste Suid-Afrikaners en vir die buitewêreld 'n algehele verrassing. Selfs met die steun van die drie naturelleverteenwoordigers wat swartes op die afsonderlike kieslys verkies het, was daar geen hoop op die V.P. se voortgesette bewind nie. Smuts het as eerste minister bedank en is deur dr. D.F. Malan vervang. Vir die eerste keer in sy 38-jarige bestaan is die Unie geregeer deur 'n suiwer Afrikanerbewind want al twaalf ministers in die 74-jarige eerste minister se nuwe kabinet was Afrikaanssprekend.
John Hersey
Verslaggewing vanaf Hirosjima
Hersey het kort daarna gesprekke begin voer met William Shawn, 'n redakteur vir The New Yorker, om 'n stuk te skryf oor die vorige somer se bombardering. Hersey het voorgestel dat 'n storie geskryf word wat reg sal laat geskied aan die kataklismiese verhaal en dit behoorlik sou oordra, deur indiwidue wat dit oorleef het aan die woord te stel. Die volgende Meimaand in 1946 het Hersey na Japan gereis waar hy drie weke spandeer het en onderhoude gevoer het met oorlewendes.
Hy het aan die einde van Juniemaand teruggekeer na die Verenigde State en begin skryf oor die ses Hirosjima-oorlewendes met wie hy onderhoude gevoer het: 'n Duitse Jesuïetpriester, 'n weduwee-naaldwerkster, twee dokters, 'n predikant, en 'n jong vrou wat in 'n fabriek gewerk het.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1948
'n Destydse politieke beriggewer van Die Transvaler en later die Nasionale Pers, Jan. J. van Rooyen, skryf in 1971 die opposisiepartye en -pers het ná die H.N.P.-oorwinning groot gewag gemaak daarvan dat dr. Malan 'n "minderheidsregering" saamgestel het omdat sy party meer as 100 000 stemme minder as die V.P. gekry het. Die totaal vir die opposisiepartye was 614 464 en dié vir die nuwe regering 453 594.
John Hersey
Verslaggewing vanaf Hirosjima
Die resultaat was sy bekendste werk, die 31,000-woord artikel "Hiroshima". Dit is in die tydskrif se uitgawe van 31 Augustus 1946 gepubliseer. Die verhaal handel met die atoombom wat laat val is op Hirosjima op daardie noodlottige dag van 6 Augustus 1945 en die effek daarvan op Japannese burgers. Die artikel het amper die hele uitgawe van die tydskrif in beslag geneem– iets wat The New Yorker nog nooit vantevore gedoen het nie.
Latere boeke
Hersey het dikwels self die Nuwe Joernalisme-beweging veroordeel wat hy in vele opsigte help skep het. Hy sou waarskynlik nie saamgestem het met 'n beskrywing van sy artikel oor Hirosjima as "Nuwe Joernalisme" nie. Later het die asketiese Hersey gevoel dat sommige eienskappe van die Nuwe Joernalisme van die 1970's nie streng genoeg was oor feitekontrolering en -verslaggewing nie.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1948
Van Rooyen skryf oor die belading en ontlading van kiesafdelings: "Die feit dat die Malan-party hoofsaaklik die steun van die platteland gehad het, het tot sy oorwinning bygedra, maar dit was slegs deel van die oorsaak." Die debat oor in hoe 'n mate die nuwe bewind 'n "minderheidsregering" was, is bemoeilik deurdat 12 kiesafdelings onbetwis na die een of ander party gegaan het. Elf hiervan was V.P. en een H.N.P. Volgens die jare lange formule van 6 000 vir die wenparty en 2 000 vir die verloorder, was die gaping tussen die twee grootse partye selfs groter.
John Hersey
Latere boeke
Na publikasie van Hiroshima het Hersey opgemerk dat "die belangrike 'flitse' en 'bulletins' reeds vergete is teen die tyd dat gisteroggend se koerantpapier gebruik word om die vullisdrom mee te belyn. Die dinge wat ons onthou is emosies, indrukke, illusies, beelde en karakters: die eienskappe van fiksie."
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1948
Die 1948-uitslae is veral gekenmerk, volgens Van Rooyen, deur die groot meerderhede in die stede teenoor die klein meerderhede op die platteland, gedeeltelik danksy die groter konsentrasie kiesers in die stede asook die konsentrasie daar van V.P.-ondersteuners. In Claremont het die V.P. byvoorbeeld met 'n meerderheid van 6 202, in Rondebosch met 6 194, in Hillbrow met 6 138 en in Durban-Berea met 5 393 gewen, maar in Standerton het die H.N.P-kandidaat genl. Smuts met slegs 224 stemme verslaan, een van talle naelskraapse oorwinnings vir die H.N.P. op die platteland.
Die algemene aanname dat die H.N.P. in 1948 sowel as 1953 veral danksy die belading van plattelandse setels gewen het, is in 'n mate verkeerd bewys deur 'n ontleding van laasgenoemde verkiesing se uitslae deur die Proportional Representation Society van Londen wat hy gestuur het aan die direkteur van inligting in Suid-Afrika-Huis. Die vereniging skryf in sy verslag oor die verkiesingsuitslag: "Ek sluit afskrifte in van (a) 'n ontleding van die syfers wys daar is geen gronde vir die algemene stelling dat die oorwinning van die minderheidsparty te danke is aan die 'belading' van kiesafdelings en (b) 'n grafiek wat wys dat die werklike oorsaak van die oorwinning die verskil in die grootte van meerderhede is – Nasionalistiese kandidate het in baie kiesafdelings ingeglip met 'n klein meerderheid terwyl die V.P.- en Arbeiderkandidate baie stemme verspil het deur groot meerderhede in 'n klein aantal setels op te hoop. Die Nasionaliste sou dié verkiesing (en dié van 1948) gewen het selfs al het al die kiesafdeling 'n gelyk getal kiesers gehad – trouens, selfs as die 'lading' in die teenoorgestelde rigting was."
John Hersey
Latere boeke
Diè topverkoper het die Nasionale Joodse Boektoekenning gewen gedurende die tweede jaar van die toekenning se bestaan. Dit het ook Sidney Hillman-stigting se joernalistieke toekenning gewen.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1948
Uitslag
duimnael|Setels in die [[Volksraad van Suid-Afrika na die 1948-verkiesing
John Hersey
Latere boeke
Hersey se eerste roman, A Bell for Adano, handel oor die Geallieerde besetting van 'n Sisiliaanse dorpie gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Dit het in 1945 die Pulitzerprys vir Fiksie gewen en is vir rolprent verwerk. Henry King was die regisseur en John Hodiak en Gene Tierney het rolle vertolk.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1948
Uitslag
]]
John Hersey
Latere boeke
Sy kort roman van 1956, A Single Pebble, gaan oor 'n jong Amerikaanse ingenieur wat in die 1920's stroomop-reis deur die Yangtze op 'n saamgeflanste rivierboot en ontdek dat sy romantiese begrip van China rampspoedige gevolge dra.
Sy roman uit 1956, White Lotus, is 'n ontdekking van die Afro-Amerikaanse ondervinding van voór die burgerregtebeweging. Dit is 'n alternatiewe-geskiedenis werk, waarin blanke Amerikaners die slawe van Chinese word nadat hulle "die Groot Oorlog" verloor.
Van 1965 tot 1970 was Hersey verbonde aan Pierson Kollege, een van die twaalf residensiële kolleges van Yale, waar sy uitgesproke aktivisme en opposisie teen die Viëtnamoorlog hom berug gemaak het met alumni, maar veroorsaak het dat hy bewonder is deur studente.
Na die verhoor van die Black Panthers in New Haven, Connecticut, het Hersey 'n "Letter to the Alumni" (1970) geskryf waarin hy op simpatieke wyse die kwessie van burgerregte en anti-oorlog aktivisme aanspreek.
Hersey het vir agtien jaar ook twee voorgraadse skryfkursusse aangebied in die skryf van fiksie en niefiksie. Hersey het sy eerste klas aan Yale gegee gedurende 1984. Hersey is bekend daarvoor dat hy somtyds tydens sy indiwiduele besprekingsessies met voorgraadse studente sy kommentaar in die kantlyn geskryf het, en nadat hy sy voorstelle met die betrokke student bespreek het, sy potlood geneem het en sy kommentaar uitgevee het.
As Meester van Pierson Kollege het hy later opgetree as gasheer van sy voormalige baas, Henry Luce– met wie Hersey versoen geraak het na hulle geskil van vroeër–toe Luce die kollege se voorgraadse studente aangespreek het.
As stigter van Time was Luce 'n berugte en vervelige spreker; sy toespraak aan die voorgraadse studente van Pierson was geen uitsondering hierop nie. Na Luce se "slaperige" toespraak het die voormalige uitgewer vir die eerste keer in privaat aan Hersey beken dat hy en sy vrou Clare Boothe Luce onder toesig van 'n geneesheer LSD (D-Lisergiensuur-Diëtielamied) geneem het. Hersey het later beken dat hy verlig was dat Luce die openbaring vir 'n meer private gehoor oorgehou het.
John Hersey is al 'n "kompulsiewe plagiaris." genoem. Hy het byvoorbeeld volledige paragrawe van die biografie oor James Agee deur Laurence Bergreen gebruik vir sy eie New Yorker-essay oor Agee. Die helfte van sy boek Men on Bataan is afkomstig van werke wat geliasseer is vir Time deur Melville Jacoby en sy vrou.
Sterfte
Hersey was 'n jarelange inwoner van Vineyard Haven, Martha's Vineyard, Massachusetts–soos opgeteken in sy 1987 werk Blues–maar het op 24 Maart 1993 by sy wintertuiste in Key West, Florida beswyk. Hy en sy vrou het die huis gedeel met sy vriend, die skrywer Ralph Ellison. Ellison se Invisible Man was een van Hersey se gunsteling werke, en hy het dikwels sy studente aangemoedig om Ellison se tegnieke en prosastyl te bestudeer.
Hersey se dood was voorbladnuus in die volgende dag se uitgawe van die New York Times. Hersey is begrawe naby sy huis in Martha's Vineyard. Hersey is oorleef deur sy tweede vrou Barbara (die voormalige vrou van Hersey se kollega by The New Yorker, die kunstenaar Charles Addams, en die model vir Morticia Addams) en sy vyf kinders (waarvan die komponis en musikus Baird Hersey een is) asook ses kleinkinders. Barbara Hersey het veertien jaar later op 16 Augustus 2007 in Martha's Vineyard gesterf.
Werke
Hersey se boeke sluit in:
Islamitiese kalender
Die Islamitiese kalender (Arabies: التقويم الهجري‎, at-taqwīm al-hidjrī) is 'n jaartelling vanaf die jaar waarin die hidjra (die emigrasie van die profeet Mohammed van Mekka na Medina) plaasgevind het, en kom ooreen met 15 Julie of 16 Julie 622 in die Gregoriaanse kalender. Die kalender in Islam word gebruik om fees- en vasdae te bepaal, maar ook as algemene kalender in Saoedi-Arabië en enkele omliggende lande. In die alledaagse lewe van die Islamitiese lande word egter die Gregoriaanse kalender gebruik. Huurgeld, salarisse, ens. word volgens die Gregoriaanse kalender betaal, wat ook vir landbou ingespan word indien geen tradisionele sonkalender soos die Berberkalender of die Koptiese kalender gebruik word nie, want 'n maankalender is nie geskik vir landbouwerk nie.
Jare word volgens die Islamitiese kalender aangedui met AH (Anno Hegirae) wat 'n Latynisiering van hidjra is. Die Islamitiese jaar tel 12 maanmaande met altesaam 354 of 355 dae en is daarom ongeveer 11 dae korter as die sonjaar. Die gevolg is dat Asjoera, Ramadan, Suikerfees, Offerfees en al die ander herdenkings elke jaar een en 'n halwe week vroeër is volgens die Gregoriaanse kalender.
Name van die weeksdae
Die Islamitiese weeksdae:
Feesdae
Die Islamitiese feesdae:
Slegs Eid-oel-Fiter en Eid-oel-Adha word algemeen as Islamitiese feeste beskou; die ander is kultureel of gebaseer op 'n bepaalde geloofsoortuiging.
William Powell
William Powell (29 Julie 1892 – 5 Maart 1984) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Thin Man (1934), My Man Godfrey (1936), Life with Father (1947), en Song of the Thin Man (1947).
Sally Field
Sally Margaret Field is 'n Oscar-bekroonde Amerikaanse regisseur en aktrise. Field is op 6 November 1946 in Pasadena, Kalifornië in die Verenigde State van Amerika gebore. Sy het in verskeie rolprente gespeel, onder andere Norma Rae, Murphy's Romance, Forrest Gump, Steel Magnolias, The Amazing Spider-Man, Lincoln en 80 For Brady. Sy het ook in 'n aantal TV-programme opgetree en het verskeie pryse vir haar toneelspel ontvang.
Pat Brady (akteur)
Pat Brady (31 Desember 1914 – 27 Februarie 1972) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Man from Music Mountain (1943), The Golden Stallion (1949), en Down Dakota Way (1949), en in die televisiereeks The Roy Rogers Show (1951).
Toys for Tots
Toys for Tots  is 'n welwillendheidsprogram wat deur die United States Marine Corps Reserve bedryf word en speelgoed aan kinders skenk wie se ouers geen Kersfeesgeskenke kan bekostig nie. Die program is in 1947 deur reservis majoor Bill Hendricks en sy vrou in Los Angeles, Kalifornië geloods en het sedertdien 584 miljoen stukke speelgoed aan 265 miljoen kinders geskenk.
'n Stigting, die Marine Toys for Tots Foundation, wat as nie-winsgewende openbare weldaadsorganisasie in Triangle, Virginië gesetel is, steun die program deur fondse in te samel en beskikbaar te stel.
Caroline Gillmer
Caroline Gillmer (gebore 1955) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hotel Sorrento (1995) en The Monkey's Mask (2000), en in die televisiereekse Prisoner (1979) en Offspring (2010).
Saint-Malo
Saint-Malo (Bretons: Sant-Maloù) is 'n stad in die Bretonse département Ille-et-Vilaine met 44 620 inwoners. Die stad staan bekend vir sy historiese middestad en sy versterkings en is tans een van die gewildste toeristebestemmings in Frankryk. Jacques Cartier, die ontdekker van Kanada, is 'n boorling van Saint-Malo. Die Suid-Atlantiese eilandgroep van die îles Malouines (Spaans: Malvinas, Engels: Falkland Islands) is so vernoem ter ere van die seemanne uit Saint-Malo.
Geografie
Saint-Malo lê aan die Smaragkus (Frans: Côte d'Émeraude), naby die monding van die rivier Rance in die noordelike Bretagne en teenoor die bekende vakansieoord Dinard. Die historiese stadskern beslaan sowat 'n vyfde van Saint-Malo se oppervlakte en vorm 'n landtong in die baai van Saint-Malo. Saint-Malo se twee strande, die Plage de Bon Secours en die Plage du Môle, lê net voor die stadsmuur.
Die baai tussen die Bretagne en die Normandiese skiereiland Cotentin vorm 'n soort reusagtige driehoek. Die groot konsentrasie van water, wat hier gereeld optree, bied met die grootste getyeverskil in Europa 'n besonderse natuurskouspel: Die verandering van eb tot vloed laat die seespieël met sowat twaalf tot veertien meter styg - 'n verandering wat twee keer so groot is soos in ander Europese gebiede langs die Atlantiese kus. Drie van die eilande langs die kus (Grand Bé, Petit Bé en Fort Vauban, 'n vesting wat in die jaar 1689 deur die argitek Vauban opgerig is), is tydens laagwater te voet bereikbaar.
Die eerste en nog steeds grootste getyekragsentrale ter wêreld in die monding van die Rance, die Usine marémotrice de la Rance, is teen die begin van die sestigerjare opgerig en gebruik die getyeverskil vir kragopwekking. Met jaarliks meer as 400 000 besoekers is dit die gewildste industriële besienswaardigheid in Frankryk.
Geskiedenis
Saint-Malo was oorspronklik 'n Gallo-Romeinse nedersetting met die naam Aleth wat op 'n skiereiland voor die huidige stadswyk St. Servan ontstaan het. Danksy die strategiese ligging was die bewoners teen aanvallers beskerm. Desondanks het die Alane en Sakse tydens die 5de eeu daarin geslaag om die stad aan te val en te verwoes.
In die 6de eeu het die Walliese monnik Maclow met die kerstening van die inwoners begin en die eerste bisdom van die kusgebied gestig Die huidige naam van die stad is 'n Franse weergawe van sy naam. duimnael|links|250px|'n Lugfoto van Saint-Malo se hawe Met die geleidelike groei van die nedersetting het Saint-Malo tot op die vasteland uitgebrei. Die heilige Servan is as die beskermheilige van die nuwe stadswyk vereer. Die Noormanne het tydens die 12de eeu 'n reeks aanvalle op Saint-Malo uitgevoer, en die bevolking was genoodsaak om na die eiland noord van die stad uit te wyk. In 1142 het die biskop van Saint-Malo hulle gevolg. Naas 'n nuwe katedraal is destyds ook die groot stadsmuur van Saint-Malo opgerig.
Saint-Malo was in hierdie tydperk ook die tuishawe van die angsaanjaende Korsare, met name Robert Surcouf, wat met sy vinnige en beweeglike skip Renard ("Vos") veral Nederlandse en Engelse handelskepe aangeval het. Danksy talle suksesvolle rooftogte het hy reeds op die ouderdom van 35 jaar afgetree. Seerowery was ook eeue lank die broodwinning van die Rothéneuf-gesin in die gelyknamige dorp sowat vyf kilometer van Saint-Malo af.
Ná die landing van die geallieerde troepe in Augustus 1944, tydens die Tweede Wêreldoorlog, is driekwart van die stad deur 'n brand verwoes, tog het die inwoners van Saint-Malo in teenstelling met baie ander stede in Noord-Frankryk besluit om hulle stad volgens ou planne en afbeeldings weer in die styl van die 18de eeuse klassisisme te herstel. Skenkings vir die heropbou van Saint-Malo is na die oorlog ook uit die Kanadese provinsie Quebec ontvang.
Die nabygeleë dorpe Saint-Servan en Paramé is in die jaar 1967 by Saint-Malo ingelyf. Die stad is vandag 'n besige toeristebestemming en belangrike nywerheidsentrum. Saint-Malo was ook een van die eerste Franse stede wat oor 'n sentrum vir thalassoterapie beskik het.
Wapen en leuse
Die wapen van Saint-Malo pryk met 'n hermelien, wat met 'n armemantel beklee deur die stadspoort van Saint-Malo gaan en die leuse Semper fidelis ("steeds getrou"). Die trotse burgers het 'n tweede leuse: Ni français, ni breton, malouin je suis - "Ek is nóg Fransman, nóg Breton, maar 'n burger van Saint-Malo".
Persiese kat
Die Persiese kat (Turks: Fars kedisi; Engels: Persian) is ’n langharige katras wat uitgeken word aan sy ronde gesig en plat snoet. Sy naam kom van Persië, die eertydse naam van Iran. Dit word sedert die laat 19de eeu deur katliefhebbers as ’n ras erken. Hulle is eers in Brittanje ontwikkel en ná die Tweede Wêreldoorlog hoofsaaklik in die VSA. In Brittanje word hulle langhaarkatte of Persiese langhaarkatte genoem.
Dit was jare lank die gewildste kat in die VSA, maar in Brittanje en Frankryk het hul gewildheid afgeneem.
Geskiedenis
Die eerste aangetekende voorsate van die Persiese kat is in 1620 uit die Khorasan-provinsie in Iran na Italië ingevoer deur Pietro della Valle, en min of meer in dieselfde tyd van Angora (nou Ankara) in Turkye deur Nicholas-Claude Fabri de Peiresc. Die Khorasan-katte was grys en dié van Angora wit. Van Frankryk het hulle kort daarna Brittanje bereik. Langhaarkatte is ook na Europa uitgevoer van Afganistan, Birma, China en Rusland. Kruisteling van die verskillende soorte was algemeen, veral met die katte uit Turkye en Persië.
Beskrywing
Terwyl die voorkoms van die Persiese kat verander het, het die standaarde vir die ras dieselfde gebly. Dit fokus op ’n geronde kop, breed gespasieerde, ronde oë met die velgedeelte van die neus nie laer as die onderkant van die oog nie. Die lyf moet stewig wees met kort, stewige bene, ’n breë bors en oor die algemeen ’n ronde voorkoms. Die voorkop, neus en ken moet in ’n vertikale lyn wees.