cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Franz Egenieff
Franz Egenieff (31 Mei 1874 – 11 Junie 1949) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The False Dimitri (1922), Die Buddenbrooks (1923), Colibri (1924), en It's Easy to Become a Father (1926).
Paratimea galaxa
Paratimea galaxa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Paratimea en tot die familie Hemiasterellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1936 deur De Laubenfels.
KwaMakazana
Die KwaMakazana is 'n spruit wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Bredasdorplelie
Die Bredasdorplelie (Cyrtanthus guthrieae) is blomdraende plant en geofiet wat hoort tot die familie Amaryllidaceae. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom op die Bredasdorpberge voor. Dit het 'n voorkomsgebied van slegs 6 km² en daar is 'n aantal subpopulasies wat in totaal uit 250 plante bestaan. Die plant het reeds van sy habitat afgestaan aan landbou aktiwiteite en dit word steeds bedreig deur oorbeweiding, vertrapping deur vee en indringerplante.
In Engels staan dit bekend as die Bredasdorp Lily.
Knoppiesvy
Die knoppiesvy (Ficus sansibarica) is 'n boom wat in Suid-Afrika in Limpopo en Mpumalanga voorkom. Dit is ook inheems aan Angola, Demokratiese Republiek die Kongo, Gaboen, Guinee-Bissau, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Liberië, Malawi, Mosambiek, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Tanzanië, Togo, Zambië en Zimbabwe.
Die boom se FSA-nommer is 47.
Die boom het ook 'n subspesie:
Bruno Eichgrün
Bruno Eichgrün (10 Januarie 1877 – 2 Junie 1937) was 'n Duitse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Der Todesbote (1920), Frauen, die die Ehe brechen (1922), Nur eine Nacht (1922), en Der Passagier in der Zwangsjacke (1922).
Kendalrivier
Die Kendalrivier is 'n sytak van die Wilgerivier wat op sy beurt by die Olifantsrivier aansluit, omtrent 12 km stroomop van die Loskopdam.
Adad-nirari II
Adad-nirari II (bewind: 911 tot 891 v.C.) word algemeen beskou as die eerste koning van die Nieu-Assiriese Ryk.
Lewe
Hy het streke wat net in naam leenstate was, finaal onderwerp en Arameërs wat probleme veroorsaak het, ná ’n geveg in 910 v.C. gedeporteer. Nadat hy die Nieu-Hetitiese en Horitiese bevolking in die noorde onderwerp het, het Adad-nirari II Babilonië twee keer aangeval en ’n groot stuk land in Middel-Mesopotamië geannekseer. Hy het later nog dele van Mesopotamië oorgeneem. Hy het ook streke in die weste verower.
Sy bewind is gekenmerk deur hernude voorspoed in die antieke Nabye Ooste nadat hy Fenisiese en Aramese handelsroetes uitgebrei en so Anatolië, Egipte onder die Libiese 22ste Dinastie, Mesopotamië en die Mediterreense gebied verbind het.
Adad-nirari II se seun se naam was Tukulti-Ninurta II, en hy het die oorloë teen Assirië se vyande voortgesit.
Danksy die bestaan van volledige naamlyste van Adad-nirari II se bewind tot dié van Assurbanipal in die 7de eeu v.C. is jaar 1 van Adad-nirari se bewind (911 v.C.) dalk die eerste gebeurtenis in die antieke Nabye Ooste waarvan die presiese datum bekend is, hoewel die Assiriese Koningslys as taamlik aakuraat beskou kan word vanaf verskeie eeue voor Adad-nirari se bewind; geleerdes stem gewoonlik saam oor datums tot so ver terug as Assur-resh-ishi I se bewind in die laat 12de eeu v.C.
Peter Egan
Peter Egan (gebore 28 September 1946) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Chariots of Fire (1981), The Wedding Date (2005), en Death at a Funeral (2007).
Saalboomspruit
Die Saalboomspruit is 'n sytak van die Wilgerivier wat op sy beurt by die Olifantsrivier aansluit, omtrent 12 km stroomop van die Loskopdam.
Roete
Die Saalboomspruit se oorsprong is ongeveer 5 km suid van Balmoral, op die hoëveldse grasvlaktes van Mpumalanga.
Kirk Baily
Kirk Baily (gebore 2 Februarie 1963) is 'n Amerikaanse akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Rise of the Planet of the Apes (2011), The Hunger Games: Catching Fire (2013), X-Men: Days of Future Past (2014), en Ghost in the Shell (2017).
Lwif-oblast
Lwif-oblast (Oekraïens: Львівська область) is 'n oblast (of gebied) in westelike Oekraïne. Die hoofstad en grootste stad van die oblast is Lwif.
Paratimea globastrella
Paratimea globastrella is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Paratimea en tot die familie Hemiasterellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Van Soest, Kaiser & Van Syoc.
Ogie Banks
Ogie Banks (gebore 13 Junie 1973) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Naruto Shippuden the Movie: Blood Prison (2011) en in die televisiereeks Ultimate Spider-Man (2012).
Mike Elliott (komediant)
Mike Elliott (17 Julie 1946 – 23 Desember 2014) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Full Contact (1993), Billy Elliot (2000), en ''Goal! The Dream Begins'' (2005).
Joan Fuster
Joan Fuster i Ortells (Sueca, Provinsie van Valencia, 23 November 1922 - Sueca, 21 Junie 1992) was 'n Valenciaanse skrywer in Katalaans.
Cyanella alba
Daar is drie subspesies:
Mankazana
Die Mankazana is 'n spruit wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Ruhla
Ruhla is 'n stad in Thüringen in Duitsland. In 2011 woon daar 5 984 mense in die stad.
Greg Ellis (akteur)
Greg Ellis (gebore 21 Maart 1968) is 'n Engelse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Titanic (1997), Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (2003), en Star Trek (2009), en in die televisiereeks 24 (2001).
Josef Eichheim
Josef Eichheim (23 Februarie 1888 – 13 November 1945) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Meiseken (1937), Der verkaufte Großvater (1942), en Ich bitte um Vollmacht (1944).
Logan Bartholomew
Logan Bartholomew (gebore 9 Februarie 1984) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente American Wedding (2003) en The Genesis Code (2010).
Lars Eidinger
Lars Eidinger (gebore 21 Januarie 1976) is 'n Duitse akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Everyone Else (2009), Home for the Weekend (2012), Clouds of Sils Maria (2014), en Personal Shopper (2016).
Paratimea loennbergi
Paratimea loennbergi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Paratimea en tot die familie Hemiasterellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1942 deur Alander.
Parc y Scarlets
Parc y Scarlets is ’n rugbystadion in Llanelli, Carmarthenshire. Die stadion is in 2008 geopen as die nuwe tuisveld van die Scarlets en Llanelli RVK. Die stadion het Stradey Park, wat vir meer as 130 jaar die tuiste van Llanelli se rugbyspanne was, vervang. Die stadionkompleks sluit fasiliteite in vir ondersteuners tydens wedstryde, asook geriewe vir wanneer daar nie wedstryde is nie. Dit sluit ’n oefenskuur, oefenveld en atletiekbaan in. Die stadion is dikwels gasheer vir wedstryde van die Walliese nasionale o/21-span, die nasionale sokkerspan en Llanelli A.F.C. (sokker) se wedstryde in Europese kompetisies. Gedurende die 2011-’12-seisoen het Swansea City A.F.C.-reserwespan al hul tuiswedstryde alhier gespeel.
Ontwerp en konstruksie
Die stadion is op ’n terrein gebou wat deur Carmerthensire Graafskapsraad besit word, deur Andrew Scott Beperk wat in Port Talbot gebaseer is. Dit is langs ’n nuwe handelsentrum geleë. Die stadion is deur The Miller Partnership ontwerp wat spesialiseer in sportstadions. Hulle het ook Murrayfield-stadion in Edinburgh ontwerp. Strukturele staal vir die ontwikkeling is deur Rowecord Ingenieurswerke van Newport verskaf.
Die pawiljoene het ’n effense kromming wat ’n beter uitsig lewer. Die stadion se hoofpawiljoen aan die suidekant van die veld bevat die klub se winkel en museum, die loket, ’n groot sportkroeg (genaamd “The Heart and Soul” en die spelers se gimnasium op die grondverdieping, met eet- en drinkareas op die boonste verdiepings.
Die stadion was aanvanklik bekend as “Pembertonstadion”; die stadion se amptelike naam – Parc y Scarlets – is op 20 Mei 2008 aangekondig. Die nadering tot die hoofpawiljoen is bekend as die “Ray Gravell-legendesloopvlak” en is geplavei met stene wat die naam dra van elke Llanelli RVK- en 'n Scarlets-speler wat vir Wallis gespeel het. ’n Standbeeld van Ray Gravell is buite die stadion opgerig, terwyl ander legendariese spelers van Llanelli vereer is in ander fasiliteite in die stadion. Die museum staan bekend as die “Ken Jones-museum” terwyl verskeie bestuurslosies na Carwyn James, Phil Bennett en die Quinell-gesin vernoem is.
Opening
Parc y Scarlets is amptelik op 15 November 2008 geopen toe Llanelli RVK hul eerste wedstryd in die stadion teen Cardiff RVK in die Principality-premierskap gespeel het en met 32-3 gewen het. Die wedstryd is voor ’n skare gespeel wat tot 4 000 beperk is weens regulasies wat vereis dat ’n stadion die gebeure moet aanbied met ’n beperkte getal toeskouers alvorens dit vir gebruik met volle kapasiteit goedgekeur kan word. Die Scarlets se eerste wedstryd op Parc y Scarlets was op 28 November 2008 teen Munster in die Keltiese Liga voor ’n toeskouertal van 9 000. Die Scarlets se eerste wedstryd in die Heinekenbeker in die stadion was op 12 Desember 2008 teen Ulster voor 11 000 mense. Die amptelike openingseremonie is op 31 Januarie 2009 gehou toe Scarlets teen die Barbarians gespeel het en met 40-24 gewen het.
Sokker
Buiten dat die stadion die tuisveld van die Scarlets is, het Parc y Scarlets drie internasionale vriendskaplike sokkerwedstryde van die Walliese span aangebied, teen Estland in 2009, Luxemburg in 2010 en Bosnië-Herzegowina in 2012. Dit was ook die tuisveld van Llanelli A.F.C. toe die fasiliteite by hulle Stebonheath Park as onvoldoende geag is vir wedstryde in Europese kompetisies. Die tweede been van hul 2009-’10 UEFA Europese Liga-kwalifiseerder teen Motherwell en die eerste been van hulle 2011-’12 UEFA Europese Liga-kwalifiseerder teen Dinamo Tbilisi is op Parc y Scarlets gespeel omdat Stebonheath Park nie aan UEFA se kriteria voldoen het nie.
Cyanella aquatica
Cyanella aquatica is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Cyanella behoort en is deel van die renosterveld. Die plant is endemies aan die Noord-Kaap en kom op die Bokkeveld-eskarp voor. Die plant se habitat word bedreig deur oorbeweiding en vertrappery deur vee asook indringerplante.
Pjotr Jermakof
thumb|240px|'n Foto van Jermakof uit 1920 wat op die Koptjaki-pad geneem is. Agterop staan: "Ek staan op die graf van die tsaar."
Pjotr Zacharowitsj Jermakof (Russies: Пётр Захарович Ермаков; - 22 Mei 1952) was 'n Russiese Bolsjewistiese rewolusionêr. Hy was bekend daarvoor dat hy een van verskeie mans is wat verantwoordelik was die moord op die Romanofs, onder ander die afgesette tsaar Nikolaas II, sy hele gesin en 'n paar ander lede van die huishouding wat in die Ipatijef-huis in Jekaterinburg aangehou is.
Nadat die moord deur die Oeralse Sowjet beplan is, het die hooflaksman, Jakof Joerofski, die begrafnisterrein op 14 Julie gefinaliseer, asook planne om soveel getuienis as moontlik te vernietig. Hy het voortdurend met Jermakof, die militêre kommissaris van Werch-Isetsk, beraadslaag – dié was in beheer van die opruiming en het beweer hy ken die omgewing goed.
Jermakof, wat dronk was, het Aleksandra doodgeskiet met 'n skoot in die kop. Hy het toe op Maria geskiet, wat na die dubbeldeur gehardloop het, en haar in haar bobeen getref. Die lede van die teregstellingspan het chaoties en oor mekaar se skouers geskiet totdat die kamer so vol rook en stof was dat niemand iets in die donkerte kon sien of enige bevele bo die geraas kon hoor nie. Die moord het in 'n slagting ontaard.
Al-Fatir
Al-Fâtir (Arabies: فاطر, "Die Skepper") is die 35ste soera, of hoofstuk, van die Koran. Dit bevat 45 ajat, of verse, en is vermoedelik in Mekka aan Mohammed geopenbaar.
Opsomming
Drie sake wat daarin bespreek word, is God se mag en barmhartigheid en dat hy die Skepper van die hemel en die aarde is; dat die waarheid sal seëvier; en dat straf aan slegte dade te wyte is.
Poepershoek
Poepershoek is 'n nedersetting in die Nederlandse provinsie Overijssel. Dit het 'n bevolking van 50 inwoners.
Etimologie
Die Historisch Centrum Overijssel skryf oor die oorsprong van die naam Poepershoek: “In die 18de eeu was meer as 90 persent van die grond in Zwollerkerspel in besit deur die adel, terwyl nie minder nie as 1/3 van die bevolking moes probeer om moeilike omstandighede te oorleef. Die 18de eeu was dus 'n tydperk van sterk migrasie. Eerstens was daar 'n groot migrasie van huisbediendes na Holland. Tweedens het "hannekemowers" en smouse in tekstiele uit die streek rondom Mettingen na Holland verhuis. Via die Poepershoek wat na hulle vernoem is naby Zwolle (hierdie Duitse seisoenwerkers is 'poeping' genoem, red.), hulle is na Friesland en Holland om daar as seisoenwerkers te gaan werk. Nie net het die Zwolse herberge by hierdie jaarlikse migrasie baat gevind nie, maar baie Duitsers het ook gebly, byvoorbeeld deur die huwelik, waarna hul kinders of kleinkinders na Holland verhuis het. Zwolle kan dus op daardie stadium as 'n genealogiese kruispunt beskou word."
Siret
Die Siret (Oekraïens: Сірет of Серет; Roemeens: Siret, [siˈret], Hongaars: Szeret, Russies: Сирет) is 'n groot suid-vloeiende rivier in Oos-Europa. Die rivier, met 'n lengte van 647 km, vorm die vyfde grootste sytak van die Donau na die Tisza, Sava, Proet en Drava.
Die Siret ontstaan deur die saamvloei van Barsuky en Zwarasj in die Boekowina, Tsjerniftsi-oblast, Oekraïne, in die Karpate, net noord van die grens tot Roemenië. Aansluitend maak die rivier 'n skerp boog in 'n noordelike rigting, voordat hy in 'n suidoostelike rigting begin vloei en Roemenië bereik. Hier vloei die Siret vir 559 km regstreeks deur die historiese gebied Moldawië, parallel tot die Proet verder oos met die Karpate in die weste. Aansluitend vloei die rivier meer in 'n oostelike rigting en vorm die noordoostelike grens van die historiese gebied Walachye. Na 'n verdere 416 km mond die Siret naby Galați in die Donau uit, net wes van die Proet se monding in die Donau.
Geskiedenis
In antieke tye is die Siret in Latyn Hierasus en in Antieke Grieks Ιερασός genoem.
Sergey Brin
Sergey Brin (geb. Сергей Михайлович Брин, Sergei Michailowitsj Brin; Moskou, 21 Augustus 1973) is een van die stigters van Google, saam met Larry Page. Vanaf Oktober 2019 is Brin die 10de rykste persoon ter wêreld, met 'n geskatte netto waarde van 53,8 miljard dollar is hy een van die 50 rykste mense ter wêreld.
Vroeë lewe
Brin is in Moskou, toe in die Sowjetunie, gebore as die seun van Joodse ouers, Michael en Eugenia Brin, albei gegradueerdes van die Moskouse Staatsuniversiteit.
In 1979, toe Brin ses jaar oud was, het sy ouers besluit om na Amerika te immigreer. In ’n onderhoud het Sergey se pa verduidelik dat hy nie in die Sowjetunie ’n sterrekundige kon word nie omdat Jode destyds uit die professionele beroepe gehou is, en dit veral moeilik was om in universiteite se fisikadepartement toegelaat te word. Hy het dus wiskunde studeer.
Russian River (Kalifornië)
Die Russian River (Russiese spelling en uitspraak: Рашен-Ривер Rašen-River) is 'n rivier in die Amerikaanse deelstaat Kalifornië wat suidwaarts vloei en 'n gebied met 'n oppervlakte van 1 485 vierkante myl (3 850 km²) in die administratiewe distrikte Sonoma County en Mendocino County dreineer. Met 'n gemiddelde afloop van 64 m³/s (jaarliks sowat twee kubieke kilometer) is dit die tweede grootste rivier (na die Sacramento) wat deur die Groter San Franciscobaaigebied (met nege distrikte) vloei.
Sergey Brin
Vroeë lewe
Nadat Michael in 1977 van ’n wiskundekonferensie in Warskou teruggekeer het, waar hy vrylik met kollegas oor die wêreld heen kon meng, het hy besluit om die Sowjetunie saam met sy gesin te verlaat. Hulle het amptelik aansoek gedoen om te emigreer, en hy en sy vrou het albei dadelik hul werk verloor. Nadat hulle agt maande lank sonder werk was, is hul aansoek eindelik goedgekeur en kon hulle emigreer.
In Amerika het Sergey Brin ná skool rekenaarwetenskap en wiskunde aan die Universiteit van Maryland studeer, waar hy in Mei 1993 sy B.Sc. cum laude behaal het. Hy het daarna rekenaarwetenskap aan die Stanford-universiteit studeer.
Russian River (Kalifornië)
Die Russian River-streek is tans 'n gewilde ontspanningsgebied vir stadsbewoners uit die metropolitaanse gebiede van San Francisco en Sacramento.
Geskiedenis
Die Russian River-gebied het 'n lang geskiedenis wat met belangrike historiese gebeure in Kalifornië verbind word. Die riviergebied is oorspronklik deur Kashaya- en Pomo-Indiane bewoon. Dit was nogtans Russiese ontdekkingsreisigers aan wie die rivier sy naam te danke het. In die vroeë 19de eeu is die rivier en sy omgewing deur Iwan Aleksandrowitsj Koeskof in opdrag van die Sint Petersburgse Russies-Amerikaanse Kompanjie (RAK) verken.
Koeskof het destyds die Russiese koloniale nedersetting Fort Ross net noordwes van die riviermonding gestig en sy eerste administrateur geword. Fort Ross is deur die RAK (net soos Kaapstad deur die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie) as 'n permanente verversingstasie beplan wat setlaars in Russies-Alaska van vars groente sou voorsien nadat sommige van hulle aan skeurbuik beswyk het of deur die siekte gestrem gelaat is.
Russiese pelsjagters en setlaars het na die rivier verwys as Slavjanka of "Klein meisie". Groter getalle setlaars het hulle egter eers teen die middel van die 19de eeu in die streek gevestig nadat die Kaliforniese goudstormloop skare fortuinsoekers na die Weskus laat stroom het.
Sergey Brin
Ontwikkeling van Google
Tydens ’n oriëntasie vir nuwe studente aan Stanford het hy Larry Page ontmoet. Nadat hulle aanvaklik oor alles verskil het, het hulle later mekaar se intellektuele sielemaats en goeie vriende geword. Saam met hulle die artikel "The Anatomy of a Large-Scale Hypertextual Web Search Engine" geskryf.
Hulle het koppe bymekaargesit en op goedkoop rekenaars in hul koshuiskamer ’n nuwe soekenjin ontwerp en getoets. Hulle het hul Ph.D.-studie opgeskop om heeltyd aan hul stelsel te werk. Hulle het geld bymekaargeskraap om hul beroemde motorhuis in Menlo Park, Kalifornië, te huur waar hulle Google sou ontwikkel en hul lewe vir goed sou verander.
Intelligensie-kwosiënt
IK is 'n vergelykende maatstaf: dit vertel 'n mens hoeveel bo of onder die gemiddelde 'n persoon se intelligensie is. Die idee van die toets is aan die begin van die 20ste eeu ontwikkel. Die toetse probeer om spesifieke kennis te vermy, en probeer vrae vra wat in beginsel enigiemand dalk sal kan beantwoord.
IK-tellings kan sekere dinge oor 'n persoon vertel, sowel as intelligensie. Dit is omdat intelligensie ook aan ander aspekte van die lewe gekoppel is.
Daar is steeds onenigheid oor in watter mate IK oorgeërf word. Mense verskil steeds oor hoeveel van 'n persoon se IK van sy ouers af kom en hoeveel afhang van sy omgewing of hoe sy huis is.
IK-tellings word op verskeie maniere gebruik:
Daar is verenigings van mense wat hoog op IK-toetse behaal het, soos Mensa International.
Saba (soera)
Saba (Arabies: سَبَأ, "Skeba") is die 34ste soera, of hoofstuk, van die Koran. Dit bevat 54 ajat, of verse, en is vermoedelik in Mekka aan Mohammed geopenbaar.
160px|links|thumb|Saba. Dit bespreek die lewe van Salomo en Dawid. Dit bevat ook 'n verhaal oor die mense van Skeba en waarskuwings aan die ongelowiges en oor die oordeelsdag.
Opsomming
Die hoofstuk begin met die frase "Die lof kom Allah toe" (Alhamdulillah), een van die vyf sodanige hoofstukke. Die eerste twee verse voer God se lofwaardigheid en alomteenwoordigheid aan. Die volgende verse (3-9) kritiseer die ongelowiges oor hulle verwerping van die opstanding, die oordeelsdag en Mohammed se boodskap. Verse 10-14 bespreek Dawid en Salomo kortliks. Hulle was albei profete in Islam.
Verse 15-19 bevat 'n verhaal oor die mense van Skeba. Dit is geskoei op die antieke Sabeërs wat in die sentrale laaglande van Jemen gewoon het. Volgens dié verse was hulle aanvanklik vooruitstrewend, maar het ophou aanbid en is met 'n vloed gestraf. Dit verteenwoordig 'n waarskuwing teen trots en ondankbaarheid.
Die res van die soera bespreek verskeie sake, insluitende die aard van Iblies (die duiwel in Islam), waarskuwings aan diegene wat die boodskap van Islam verwerp, oor wat op die oordeelsdag wag en die aard van Mohammed se sending.
Moord op die Romanofs
Die moord op die Romanofs het in die nag van 16-17 Julie 1918 in Jekaterinburg, Rusland, plaasgevind toe dié land se keiserlike gesin (Nikolaas II, sy vrou, Aleksandra Fjodorowna, en hulle vyf kinders, Olga, Tatjana, Maria, Anastasia en Aleksei) deur Bolsjewistiese rewolusionêre onder Jakof Joerofski doodgeskiet en met bajonette doodgesteek is op bevel van die Oeralse Sowjet. Saam met hulle is 'n paar lede van die huishouding ook vermoor, onder andere hulle geneesheer, dr. Jewgeni Botkin, Aleksandra se kamerbediende Anna Demidowa, die kok Iwan Charitonof en lyfkneg Alexei Trupp. Die liggame is na die Koptjakiwoud geneem, waar hulle ontklee en begrawe is nadat die liggame met handgranate vermink is om identifikasie te voorkom.
In 1919 het die Wit beweging 'n ondersoek gelas na die moorde, maar kon geen grafte kry nie. Die ondersoeker het tot die gevolgtrekking gekom dat die gesin se oorskot by die mynskag Ganina Jama veras is, aangesien tekens van 'n vuur daar gevind is. In 1979 en 2007 is die Romanofs se oorskot in twee ongemerkte grafte in 'n veld met die naam Porosenkof-kloof ontdek. DNS-ontledings het die identiteit van die gesinslede help vasstel; die laaste twee kinders is eers geïdentifiseer nadat hulle oorskot in 2007 in 'n tweede graf ontdek is.
Ná die Februarie-rewolusie is die Romanof-gesin en van hulle bediendes in die Aleksander-paleis in Tsarskoje Selo aangehou voordat hulle na Tobolsk, Siberië, geskuif is. Hulle is daarna na 'n huis in Jekaterinburg, naby die Oeralgebergte, geskuif voordat hulle in Julie 1918 vermoor is, waarskynlik op bevel van Wladimir Lenin. Die Bolsjewiste het aanvanklik net Nikolaas II se dood aangekondig, hoewel aan hulle gesê is "dieselfde lot het die hele gesin getref". Volgens die amptelike nuusvrystelling is "Nikolaas Romanof se vrou en seun na 'n veilige plek gestuur".
Volgens die amptelike staatsweergawe van die Sowjetunie is oudtsaar Nikolaas Romanof saam met lede van sy gesin en gevolg op bevel van die Oeralse Sowjet deur 'n vuurpeloton doodgeskiet weens die gevaar dat die stad oorgeneem sou word deur die Wit Leër (Tsjeggo-Slowaakse Legioen). Baie navorsers glo Wladimir Lenin, Jakof Swerdlof en Feliks Dzerzjinski het die teregstelling gelas.
Meer as agt jaar lank het die Sowjetleiers 'n stelselmatige web van verkeerde inligting oor die lot van die gesin geweef, van 'n bewering in September 1919 dat die gesin deur linkse rewolusionêre vermoor is tot 'n algehele ontkenning in April 1922 dat hulle dood is. Die Sowjette het eindelik in 1926 die gesin se dood bevestig ná die publikasie in Frankryk van 'n ondersoek in 1919 deur 'n monargis wat die land verlaat het. Hulle het egter gesê die lyke is vernietig en dat Lenin se kabinet nie verantwoordelik was nie. Dié verslag het gerugte laat ontstaan dat van die lede van die gesin oorleef het.
Die grafte is in 1979 ontdek deur Aleksander Awdonin, 'n amateurspeurder. Die identiteit van die oorskot is later deur forensiese en DNS-toetse bevestig. In 1998, altesaam 80 jaar ná die moorde, is die Romanof-gesin se oorskot in Sint Petersburg begrawe. Die Russies-Ortodokse Kerk was egter steeds skepties oor die identiteit van die betrokkenes.
In 2008, ná 'n lang regstryd, het die kantoor van die Russiese prokureur-generaal die gesin gerehabiliteer as "slagoffers van politieke onderdrukking".
Agtergrond
thumb|180px|links|Nikolaas II in 1912.
Op 22 Maart 1917 is keiser Nikolaas II van die troon gesit en het hy doodgewoon "Nikolaas Romanof" geword. Hy het daarna by sy gesin in die Aleksander-paleis in Tsarskoje Selo aangesluit. Die Russiese oorgangsregering het hom en sy gesin in huisarres geplaas en hulle is van toe af deur soldate omring en tot hulle woonkwartier ingeperk.
In Augustus 1917 het Aleksander Kerenski se oorgangsregering die tsaar en sy gesin na Tobolsk in Siberië gestuur ná 'n mislukte poging om hulle na Engeland te stuur, wat deur Nikolaas en Aleksandra se gemeenskaplike neef koning George V regeer is. Dié stap was glo om hulle uit die geweld van die dreigende rewolusie te hou. Daar het hulle taamlik gerieflik gewoon. Nadat die Bolsjewiste in Oktober 1917 aan die bewind gekom het, het die toestande van hulle arres strenger geword. Daar was al hoe meer praatjies in die regering om Nikolaas te verhoor. Nikolaas is verbied om epoulette te dra en die wagte het suggestiewe tekeninge op die heining aangebring om sy dogters aanstoot te gee. Op 1 Maart 1918 is die gesin op soldaatrantsoene geplaas. Hulle 10 bediendes is afgedank en hulle is botter en koffie ontsê.
Terwyl die Bolsjewiste al hoe groter mag gekry het, het die regering Nikolaas, Alexandra en die dogter Maria na Jekaterinburg gestuur onder die leiding van Wasili Jakowlef. Aleksei, wat aan kwaai hemofilie gely het, was te siek om sy ouers te vergesel en het saam met sy susters Olga, Tatjana en Anastasia in Tobolsk agtergebly tot in Mei 1918. Die familie en 'n paar werknemers is aangehou in Jekaterinburg se Ipatijef-huis, wat genoem is "Die Huis met 'n Spesiale Doel" (Russies: Дом Особого Назначения, Dom Osobowo Naznatsjenija). thumb|200px|Nikolaas II, Tatjana en die hofdame Anastasia Hendrikowa werk in Mei 1917 in 'n kombuistuin by die Aleksander-paleis. By die Ipatijef-huis was daar geen sulke luukses nie.
"Almal wat in arres is, sal as gyselaars aangehou word en die geringste poging tot teenrewolusionêre aksie in die stad sal lei tot 'n onmiddellike teregstelling van die gyselaars."
Die Huis met 'n Spesiale Doel
Die Romanofs is in algehele isolasie in Ipatijef-huis aangehou. Hulle mag geen ander taal as Russies gepraat het nie. Hulle het geen toegang gehad tot hulle bagasie, wat in 'n buitekamer gehou is, nie. Hulle kameras en fotografiese toerusting is gekonfiskeer. Die bediendes mag hulle net aangespreek het op hulle naam en patroniem. Die gesin se besittings is gereeld ondersoek en hulle geld gekonfiskeer "om deur die tesourier van die Oeralse Sowjet veilig gehou te word". Daar was pogings om Aleksandra en die dogters se goue armbande van hulle polse te verwyder. Die huis was omring deur 'n vier meter hoë, dubbele houtheining sodat daar nie 'n uitsig uit die huis op die strate was nie.
thumb|links|220px|Ipatijef-huis met die houtheining, wat opgerig is net voor Nikolaas, Aleksandra en Maria op 30 April 1918 daar aangekom het. Links bo in die huis is 'n soldervenster waar 'n geweer gestaan het. Die tsaar en tsarina se slaapkamer was reg daaronder. thumb|links|220px|Die Kerk op Bloed (links bo), waar die Ipatijef-huis eens gestaan het. Op die voorgrond is die Woznesenski-kateraal, waar 'n [[masjiengeweer in die kloktoring opgestel is wat op die tsaar en tsarina se slaapkamer gerig was. ]] Die vensters in al die kamers van die gesin is verseël en met koerante toegemaak (dit is later, op 15 Mei, wit geverf). Die enigste bron van ventilasie was 'n soort boluik (fortotsjka) in die groothertoginne se kamer, maar niemand mag daar uitgekyk het nie; in Mei het 'n wag op Anastasia geskiet toe sy uitkyk. Ná verskeie versoeke deur die Romanofs is een van die twee vensters in die tsaar en tsarina se hoekkamer op 23 Junie 1918 ontseël. Die wagte is beveel om hulle toesig te verskerp; niemand mag by die venster uitgekyk of tekens na iemand buite gestuur het nie, want dan sou hulle geskiet word. 'n Ysterrooster is op 11 Julie aangebring nadat Aleksandra herhaalde waarskuwings van kommandant Joerofski geïgnoreer het om nie te naby aan die venster te staan nie.
Die hoof van die wagte en sy senior assistente het vrye toegang tot enige van die gesin se kamers gehad. Die gevangenes moes 'n klokkie lui as hulle die badkamer of toilet buite hulle kamer wou gebruik. Daar was streng waterbeperkings nadat die wagte gekla het dat daar 'n voortdurende tekort was. Die gesin kon net twee keer per dag buitentoe gaan, 'n halfuur soggens en smiddae. Hulle mag nie met enige van die wagte gepraat het nie. Hulle het soggens tee en brood gehad en smiddae dun snye vleis of sop. Hulle is ingelig dat hulle "nie meer soos tsaars mag lewe nie". Middel Junie het nonne van die Nowo-Tichwinski-klooster op 'n daaglikse basis vir die gesin kos gebring; die meeste is deur die wagte geëet. Die gesin mag nie besoekers ontvang het nie en mag nie pos gestuur of ontvang het nie. Prinses Helen van Serwië het die huis in Junie besoek, maar is toegang geweier terwyl die wagte gewere op haar gerig het. Dokter Wladimir Derewenko se gereelde besoeke om Aleksei te behandel, is gestaak nadat Joerofski kommandant geword het. Geen besoeke aan die nabygeleë kerk is toegelaat nie. Vroeg in Junie het die gesin nie meer hulle daaglikse koerante gekry nie.
Om 'n sin van normaliteit te handhaaf het die Bolsjewiste op 13 Julie 1918 vir die Romanofs gejok deur te sê twee van hulle getroue bediendes, Klimenti Nagorni (Aleksi se matroos-oppasser) en Iwan Sednef (die hertoginne se lakei en die kombuishulp Leonid Sednef se oom), is uit die jurisdiksie van Jekaterinburg gestuur. Albei mans was in werklikheid reeds dood: Nadat die Bolsjewiste hulle uit Ipatijef-huis verwyder het, het die Tsjeka hulle en 'n groep ander gevangenes op 6 Julie geskiet uit weerwraak vir die dood van Iwan Malisjef, die voorsitter van die Oeralse streekkomitee van die Bolsjewisteparty, wat deur die Wit beweging vermoor is.
thumb|300px|'n Kaart van die laaste dae van Rusland se keiserlike gesin. Die 16 mans wat in die huis waggehou het, het tussen wagbeurte in die kelder, gang en komandant se kantoor geslaap. Die buitewagte, onder Pawel Medwjedef, het 56 getel en het die Popof-huis aan die oorkant ingeneem. Die wagte mag vroue in die Popof-huis en die kelders van die Ipatijef-huis ingebring het vir seks en drinksessies. Daar was vier masjiengewere wat staangemaak is: een in die kloktoring van die Woznesenski-katedraal wat op die huis gerig was; 'n tweede een in die keldervenster van die Ipatijef-huis wat op die straat gerig was; 'n derde een op die balkon wat oor die tuin agter die huis uitgekyk het; en 'n vierde een reg bokant die tsaar en tsarina se slaapkamer wat op die kruispad gerig was. Daar was 10 wagposte in en om die Ipatijef-huis en die buitekant is dag en nag twee keer per uur gepatrolleer.
Vroeg in Mei het die wagte die klavier geskuif van die sitkamer af, waar die gevangenes dit kon bespeel, na die kommandant se kantoor langs die Romanofs se slaapkamers. Die wagte sou die klavier bespeel terwyl hulle Russiese rewolusionêre liedere sing, drink en rook. Hulle het ook na die Romanofs se plate geluister op die gekonfiskeerde fonogram. Die toilet in die gang is ook deur die wagte gebruik en hulle het politieke slagspreuke en onwelvoeglike graffiti op die mure gekrap. Daar was 300 wagte in die Ipatijef-huis teen die tyd dat die Romanofs vermoor is.
Toe Joerofski op 4 Julie vir Aleksandr Awdejef as kommandant vervang, het hy die ou wagte in die Ipatijef-huis na die Popof-huis geskuif. Die senior assistente is behou, maar hulle moes in die gang waghou en het nie meer toegang tot die Romanofs se kamers gehad nie; net Joerofski se manne het toegang gehad. Die plaaslike Tsjeka het op Joerofski se versoek vrywillige plaasvervangers van die Werch-Isetsk-fabriek gekies. Hy wou toegewyde Bolsjewiste gehad het wat sou doen wat ook al van hulle gevra is. Hulle is gehuur op die verstandhouding dat hulle bereid sou wees om die tsaar te vermoor indien nodig, en hulle moes 'n eed van stilswye aflê. Niks is in dié stadium gesê van moord op die res van die gesin of die bediendes nie. Om enige vriendelikheid met die gesin uit te skakel, het Joerofski hoofsaaklik buitelanders gekies.
Middel Julie 1918 het Tsjeggo-Slowaakse magte Jekaterinburg genader om die Transsiberiese Spoorlyn, waaroor hulle beheer gehad het, te beskerm. Volgens die historikus David Bullock het die Bolsjewiste verkeerdelik gedink die Tsjeggo-Slowake wou die Romanofs bevry, paniekbevange geraak en die gesin vermoor. Die legioen het Jekaterinburg minder as 'n week later bereik en die stad op 25 Julie verower.
Beplanning van die moord
Die Oeralse Sowjet het op 29 Junie op 'n vergadering besluit dat die Romanofs tereggestel moes word. Filipp Golosjtsjokin het op 3 Julie in Moskou aangekom met 'n boodskap waarin op die teregstelling van die tsaar aangedring is. Net sewe van die 23 lede van die Sentrale Uitvoerende Komitee was teenwoordig; drie van hulle was Lenin, Swerdlof en Dzerzjinski. Hulle het saamgestem dat die presidium van die Oeralse Sowjet oor die praktiese besonderhede van die teregstelling moes besluit, asook oor die presiese dag waarop die militêre situasie dit sou vereis. Hulle moes Moskou net kontak vir die finale goedkeuring.
Die moord op die tsaar se vrou en kinders is ook bespreek, maar dit moes 'n staatsgeheim bly om enige politieke reperkussies te vermy; die Duitse ambassadeur, Wilhelm von Mirbach, het herhaaldelik oor die gesin se welstand uitgevra.
thumb|240px|links|'n Foto van Pjotr Jermakof uit 1920 wat op die Koptjaki-pad geneem is. Agterop staan: "Ek staan op die graf van die tsaar." Nog 'n diplomaat, die Britse konsul, Thomas Preston, wat naby Ipatijef-huis gewoon het, is deur verskeie mense gevra om die Romanofs te help. Golosjtsjokin het op 12 Julie aan Jekaterinburg terugrapporteer met 'n opsomming van sy bespreking met Moskou oor die Romanofs, saam met instruksies dat niks oor hulle dood direk aan Lenin teruggerapporteer moet word nie.
Op 14 Julie het Joerofski die begrafnisterrein gefinaliseer, asook planne om soveel getuienis as moontlik te vernietig. Hy het voortdurend met Pjotr Jermakof beraadslaag wat in beheer van die opruiming was en beweer het hy ken die omgewing. Joerofski het die kelder gekies vir die moord en die venster laat toespyker om enige geluide binne te hou. Hy het vermoed daar is juwele aan die gevangenes omdat hy vroeër op juwele afgekom het en hy wou die teregstellers keer om enigiets te steel.
Op 16 Julie het Joerofski van die Oeralse Sowjette verneem die Rooi Leër val in alle rigtings terug en die teregstellings kon nie langer uitgestel word nie. Golosjtsjokin het omstreeks 18:00 'n gekodeerde telegram na Lenin in Moskou gestuur. Om 20:00 het Joerofski sy chauffeur gestuur om 'n vragmotor te kry om die lyke te vervoer, asook seildoeke om hulle in toe te draai. Joerofski en Pawel Medwjedef het 14 handwapens gekry om te gebruik: twee Browning-pistole, twee Colt M1911-pistole, twee Mauser C96's, een Smith & Wesson en sewe Nagant M1895's. Die Nagants het ou swart buskruit gebruik wat baie rook en walms laat ontsnap het.
In die kommandant se kantoor het Joerofski slagoffers aan elke teregsteller toegewys en die wapens uitgedeel.
Hy het 'n Mauser en Colt geneem en Jermakof drie Nagants, 'n Mauser en 'n bajonet. Joerofski het opdrag gegee dat die moordenaars direk na die hart moes mik en die taak so gou as moontlik moes afhandel. Twee van die teregstellers het geweier om die vroue te skiet. Hulle is na Popof-huis gestuur "omdat hulle hulle rewolusionêre plig gefaal het".
Nie Joerofski of enige van die moordenaars het bespreek hoe hulle van 11 lyke ontslae sou raak nie.
Teregstelling
thumb|links|240px|Van links: groothertoginne Maria, Olga, Anastasia en Tatjana Nikolajewna in aanhouding in Tsarskoje Selo in die lente van 1917. Dit is een van die laaste foto's van Nikolaas II se dogters.
Terwyl die Romanofs op 16 Julie 1918 aandete geëet het, het Joerofski die kamer binnegekom en hulle ingelig dat die kombuishulp, Leonid Sednef, hulle gaan verlaat om sy oom, Iwan Sednef, te sien wat na die stad teruggekeer het; Iwan was toe reeds deur die Tsjeka geskiet. Die gesin was baie ontsteld, omdat Leonid Aleksei se enigste speelmaat was en hy die vyfde lid van die gevolg was wat weggeneem word, maar Joerofski het hulle verseker die seun sou gou terug wees.
Aleksandra het Joerofski nie vertrou nie en dié aand 'n inskrywing in haar dagboek gemaak waarin sy wonder of hulle die seun weer sou sien. Leonid het dié nag in die Popof-huis deurgebring. Joerofski het geen rede gesien om hom dood te maak nie en wou hom voor die teregstelling uit die huis hê.
Omstreeks middernag het Joerofski die Romanofs se dokter, Jewgeni Botkin, gevra om die slapende gesin wakker te maak en hulle te vra om aan te trek sodat hulle na 'n veilige plek geneem kan word vanweë die komende chaos in Jekaterinburg. Die Romanofs is toe na die keldervertrek van 6 x 5 m geneem. Twee stoele is gebring nadat Nikolaas daarvoor gevra het – een vir Aleksandra en een vir Aleksei.
Die gesin is gevra om in die kamer te wag terwyl die vragmotor wat hulle sou vervoer, na die huis gebring word. 'n Paar minute later is die teregstellingspan van geheimepolisielede ingebring. Joerosfski het die besluit van die Oeralse uitvoerende komitee voorgelees: "Nikolai Aleksandrowitsj, in die lig van die feit dat jou familie hulle aanval op Sowjet-Rusland voortsit, het die Oeralse uitvoerende komitee besluit om jou tereg te stel."
Nikolaas, wat met sy gesig na sy gesin gestaan het, het omgedraai en gevra: "Wat? Wat?" Joerofski het die besluit vinnig herhaal en die wapens is gelig. Die keiserin en Olga het, soos die wagte agterna onthou het, probeer om die kruisteken te maak, maar het dit nie voltooi nie weens die skietery wat begin het. Joerofski het sy Colt op Nikolaas se torso gerig en hom geskiet; Nikolaas het dood neergeslaan, met minstens drie koeëls in sy bors. Die dronk Pjotr Jermakof, die militêre kommissaris van Werch-Isetsk, het Aleksandra doodgeskiet met 'n skoot in die kop. Hy het toe op Maria geskiet, wat na die dubbeldeur gehardloop het, en haar in haar bobeen getref. Die ander lede van die teregstellingspan het chaoties en oor mekaar se skouers geskiet totdat die kamer so vol rook en stof was dat niemand iets in die donkerte kon sien of enige bevele bo die geraas kon hoor nie.
Binne minute moes Joerofski ophou skiet en die deur is opgemaak om die rook uit te laat. Terwyl hulle buite gewag het, het die wagte kreune en steune uit die kamer gehoor. Toe daar minder rook was, is gesien al die kinders leef nog en net Maria is gewond.
Paratimea loricata
Paratimea loricata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Moord op die Romanofs
Teregstelling
thumb|Die kelder waar die Romanofs vermoor is. Die muur is uitmekaargeruk toe ondersoekers in 1919 na koeëls en ander getuienis gesoek het. Die dubbeldeur na die pakkamer was tydens die teregstelling gesluit. Die geraas het baie mense in die omgewing wakker gemaak, en die wagte is aangesê om hulle bajonette te gebruik. Dit was onsuksesvol en die kinders is weer geskiet, dié keer in die kop. Aleksei het eerste gesterf. Joerofski het in ongeloof toegekyk hoe Grigori Nikoelin 'n hele magasyn van sy Browning op Aleksei leeg skiet. Aleksei het steeds vasgenael in die stoel gesit; daar was ook in sy onderklere en mus juwele vasgewerk. Jermakof het hom geskiet en gesteek, en toe dit misluk, het Joerofski hom eenkant toe gestoot en die seun in die kop geskiet. Olga is ook in die kop geskiet. Die laaste drie wat gesterf het, is Tatjana, Anastasia en Maria, in wie se klere diamante van meer as 1,3 kg vasgewerk was. Dit het hulle in 'n mate teen die skote beskerm. Hulle is toe ook met bajonette gesteek. Tatjana is met 'n enkele skoot in die agterkant van haar kop doodgeskiet. Maria en Anastasia het glo teen die muur gehurk en hulle koppe vreesbevange bedek.
Anna Demidowa het die aanvanklike aanslag oorleef, maar is teen die agtermuur doodgesteek terwyl sy haarself met 'n klein kussinkie probeer beskerm het; binne-in was edelgesteentes en diamante. Toe die liggame op draagbare geplaas word, het een van die meisies 'n geluid gemaak en haar gesig met haar arm bedek. Jermakof het Aleksander Strekotin se geweer gegryp en haar met die bajonet in die bors probeer gesteek. Toe dit nie werk nie, het hy sy rewolwer uitgeruk en haar in die kop geskiet.
Paratimea loricata
Die spons behoort tot die genus Paratimea en tot die familie Hemiasterellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Sarà.
Moord op die Romanofs
Teregstelling
Terwyl Joerofski gevoel het of van die slagoffers nog 'n polsslag het, het Jermakof deur die kamer geloop en die liggame met sy bajonet gesteek. Die teregstelling het sowat 20 minute geduur. Joerofski het Nikoelin later gekritiseer oor sy swak hantering van sy wapen en senuwees. In ondersoeke daarna is bevind tot 70 skote kon afgevuur gewees het, rofweg sewe skote per teregsteller, waarvan 57 in die kelder en drie begrafnisterreine gevind is. Van Medwjedef se draers het begin om die liggame te betas op soek na kosbaarhede. Joerofski het hulle beveel om op te hou. Dit, saam met Jermakof se onbevoegdheid en dronkenskap, het Joerofski laat besluit om self toesig te hou oor die opruiming van die lyke.
Aleksander Beloborodof het 'n gekodeerde telegram aan Lenin se sekretaris, Nikolai Gorboenof, gestuur. Dit is deur die Wittes se ondersoeker, Nikolai Sokolof, gevind en lui: "Lig Swerdlof in dat die gesinshoof se lot ook die ander lede getref het. Amptelik sal die gesin met die ontruiming sterf."
Beloborodof en Nikoelin het toesig gehou oor die deursoeking van die Romanofs se woonkwartier. Alle persoonlike items en kosbaarhede is in die gesin se tasse gesit en na Moskou gestuur, en die res is verbrand. Op 19 Julie het die Bolsjewiste alle eiendomme van die Romanofs genasionaliseer. Op dieselfde dag het Swerdlof die raad van volkskommissarisse ingelig oor die tsaar se teregstelling.
Opruiming
Die Romanofs se liggame is op 'n Fiat-trok gelaai met 'n enjin van 60 perdekrag en 'n vragruim van minder as 2 x 3 m. Die swaar gelaaide voertuig het sowat 15 km op 'n moerasagtige pad aangesukkel na die Koptjaki-woud. Joerofski was woedend toe hy ontdek die dronk Jermakof het net een graaf saamgebring om die lyke te begrawe.
Op pad het die geselskap 25 mans met waentjies teengekom wat vir Jermakof werk. Hulle was almal dronk en woedend omdat die Romanofs reeds dood was. Hulle het gedink hulle gaan deel van die teregstellingspan wees. Joerofski het die situasie met moeite beheer en die mans sover gekry om die liggame uit die trok te haal en op die waentjies te laai. 'n Paar van die mans het onder die vroue se rokke gevoel op soek na kosbaarhede. Twee het Aleksandra se rok opgelig en haar geslagsdele betas. Joerofski het hulle en ander wat probeer steel het met 'n wapen gedreig en weggestuur. .
thumb|200px|links|In hulle haas om van die liggame ontslae te raak het Joerofski se manne baie besittings, soos dié [[Topaas|topase, misgekyk. Dit is eindelik in 1919 deur Sokolof ontdek.]] Die lyke is naby die Gorno-Oeralsk-spoorlyn op die waentjies gelaai en na die ou myn geneem waar Joerofski hulle wou begrawe. Die son was al op toe hulle by die myn aankom naby 'n plek met die naam die "Vier Broers". Joerofski het daarna van Jermakof se manne ontslae geraak.
Joerofski en vyf ander mans het die lyke ontklee en die klere verbrand. Die naakte lyke is in 'n mynskag gegooi en swaelsuur is daaroor uitgegiet om die lyke te vermink. Eers toe het Joerofski ontdek die gat is net 3 m diep en die modderige water daarin het nie die lyke heeltemal bedek nie. Hy het onsuksesvol probeer om die gat met handgranate toe te skiet, en sy manne het dit daarna met grond en takke bedek. Joerofski is terug na Jekaterinburg met die sak juwele om met Beloborodof en Golosjtsjokin te beraadslaag. Daar is besluit die mynskag is te vlak. Joerofski is ingelig oor dieper mynskagte wes van Jekaterinburg in 'n moerasagtige gebied waar daar 'n kleiner kans was dat iemand die lyke sou ontdek.
thumb|220px|Spoorwegdwarslêers in 1919 op die Koptjaki-pad. Sokolof het dié foto geneem as getuienis van waar die Fiat-trok op 19 Julie vasgeval het, onbewus daarvan dat dit die tweede begrafnisterrein was. Terwyl die lyke op die oggend van 19 Julie met die Fiat-trok na die nuwe terrein vervoer is, het dit weer vasgeval, dié keer in modder naby Porosenkof-kloof. Die mans was uitgeput en baie het geweier om verder opdragte uit te voer. Dit was amper dagbreek en Joerofski het besluit om die lyke in die pad te begrawe waar die trok vasgeval het. Hulle het 'n graf van 1,8 x 2,4 m en skaars 60 cm diep gegrawe. Die lyke is ingegooi en swaelsuur is in die gat gegooi. Die gesigte is met die agterkant van gewere plat geslaan. Dwarslêers is oor die graf geplaas om dit weg te steek en daar is heen en weer met die Fiat-trok oor die dwarslêers gery om hulle in die grond in te trap. Teen 06:00 die oggend van 19 Julie was alles verby.
Joerosfski het Aleksei en een van sy susters 15 m van die ander af begrawe om enigiemand te verwar wat op die massagraf met net nege lyke afkom. Omdat die lyke erg vermink was, het Joerofski gedink dit is Anna Demidowa. Aleksei en sy suster se lyke is verbrand en hulle verbrande bene met grawe stukkend geslaan. Dit is toe in 'n kleiner gat gegooi. Altesaam 44 beenfragmente van die twee lyke is in Augustus 2007 gevind.
Sokolof se ondersoek
thumb|250px|links|Die Sokolof-kommissie ondersoek die mynskag in die lente van 1919. Sokolof het baie van die Romanofs se besittings ontdek in en om die mynskag waarin die lyke aanvanklik gegooi is, goed wat Joerofski en sy manne misgekyk het. Daaronder was beenfragmente, gestolde vet, dr. Botkin se boonste valstande en bril, sleutels, pêrels en diamante, 'n paar koeëls en deel van 'n vrou se afgesnyde vinger. Daar was geen klere nie, wat ooreenstem met Joerofski se weergawe dat die klere verbrand is.