cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Al-Masdjid al-Haram
Bedevaart
duimnael|center|790px| ’n Panorama van Al-Masdjid al-Haram tydens die [[hadj in 2007. ]]
Die Haram is die middelpunt van die hadj- en die oemra-bedevaart, wat onderskeidelik in die maand Dhu al-Hijjah in die Islamitiese kalender en enige tyd van die jaar plaasvind. Die hadj-bedevaart is een van die Pilare van Islam, wat alle Moslems minstens een keer moet onderneem as hulle kan. In moderne tye onderneem sowat 5 miljoen Moslems dit elke jaar.
Sommige van die pelgrims se rituele is simbolies van historiese gebeure. Die episode van Hagar se soeke na water word deur Moslems nageboots wanneer hulle tussen die twee heuwels Safa en Marwa loop.
Die hadj word verbind met die lewe van die profeet Mohammed uit die 7de eeu, maar volgens Moslems dateer die bedevaart na Mekka van duisende jare gelede uit die tyd van Ibrahim (Abraham).
Kaäba
Die Kaäba (Arabies: الكعبة) is ’n klein vierkantige gebou in die middel van Al-Masdjid al-Haram en is een van die heiligste terreine in Islam. Alle Moslems regoor die wêreld draai in die rigting van die Kaäba wanneer hulle bid. Dié rigting word die kiebla genoem.
Tydens die hadj moet pelgrims sewe keer antikloksgewys om die Kaäba loop. Hierdie tawaf word ook tydens die oemra uitgevoer.
Swart Steen
180px|duimnael|Pelgrims probeer by die Swart Steen uitkom om dit te soen.
Die Swart Steen (Arabies: الحجر الأسود; al-Ḥajar al-Aswad) is die oostelike hoeksteen van die Kaäba. Dit is in die jaar 605 deur Mohammed gelê, vyf jaar voor sy eerste openbaring. Sedertdien is dit in ’n paar dele gebreek en dit is nou in ’n silwerraam vas teen die kant van die Kaäba.
Baie pelgrims stop en soen die Swart Steen as hulle kan, en dit boots die soen na wat Mohammed dit volgens tradisie gegee het. As hulle nie daarby kan uitkom nie, wys hulle daarheen in elk van hul sewe rondes om die Kaäba.
Plek van Abraham
Die Maqām Ibrahim (Plek van Abraham) is ’n rots wat na berig word ’n afdruk van Abraham se voet bevat. Dit word in ’n glaskoepel langs die Kaäba gehou. Die meeste Islamkenners identifiseer dit as die rots waaragter Abraham gebid het toe hy om die Kaäba geloop het. Daar bestaan verskeie tradisies oor hoe Abraham se voetafdruk wonderbaarlik op die rots verskyn het. Volgens een het dit gebeur terwyl hy daarop gestaan het toe hy die Kaäba bou; toe die mure te hoog word, het hy op die maqām gestaan – dit het hoër geword wanneer hy verder moes bou en weer laer wanneer sy seun Ismael vir hom klippe moes aangee. Volgens ander tradisies het dit gebeur toe Ismael se vrou Abraham se kop was, of terwyl Abraham daarop gestaan het om die bedevaart na Mekka aan die mense te verkondig.
Safa en Marwa
Safa en Marwah (Arabies: الصفا, Aṣ-Ṣafā; المروة, Al-Marwah) is twee heuwels wat nou in Al-Masdjid al-Haram geleë is. Volgens die Islamitiese tradisie het Abraham se vrou Hagar tussen die heuwels gehardloop op soek na water vir haar babaseun Ismael totdat God eindelik die Zamzam aan haar geopenbaar het. Moslems loop ook sewe keer heen en weer tussen die heuwels tydens hul bedevaarte in herinnering aan haar opoffering. Dit is ’n afstand van sowat 450 m.
Zamzam-put
duimnael|220px|’n Gebied met krane wat Zamzam verskaf. Die Zamzam-put (Arabies: زمزم) is ’n put 20 m oos van die Kaäba. Volgens die Islamitiese geloof het dit omstreeks 2150 v.C. begin toe Abraham se babaseun dors was en gehuil het vir water.
Administrasie
Daar is hoofsaaklik twee groepe mense in terme van spirituele leierskap in die moskee: imams en muezzins.
’n Imam (imām) is ’n klerk wat gebed in die moskee lei. Hulle tree ook as gemeenskapsleiers op en verskaf godsdienstige leiding. Al-Masdjid al-Haram het verskeie imams en ’n hoofimam. In 2016 was die hoofimam Abdul Rahman Al-Sudais.
’n Muezzin (muadhdhin) doen die oproep om gebed en voer ander pligte uit. Die oproep word as ’n kunsvorm beskou wat weerspieël word in die melodieuse gesing van die adhan. Verskeie families deel dié pligte in Al-Masdjid al-Haram.
Olimpiese Somerspele 1920
Die Olimpiese Somerspele 1920 (Frans: Les Jeux olympiques d'été de 1920), amptelik bekend as die Spele van die VIIde Olimpiade, is tussen 20 April en 12 September 1920 in Antwerpen, België, aangebied. Die Spele word aan België toegeken vanweë die lyding wat die Belgiese volk tydens die Eerste Wêreldoorlog verduur het. Atlanta, Amsterdam, Boedapest, Cleveland, Havana, Lyon en Philadelphia het ook aansoek gedoen om die Spele aan te bied. Lyon trek egter hulle nominasie terug voor die stemming plaasvind. Atlete vanuit 29 lande het aan die Spele deelgeneem. Duitsland, Oostenryk, Hongarye, Bulgarye en Turkye is nie uitgenooi nie. Rusland bly weg omdat dit deur 'n burgeroorlog verskeur is.
Die Spele was nie 'n reuse sukses nie. Die hoë toegangsgelde het die publiek afgeskrik. Een toegangskaartjie kos byvoorbeeld 3 frank, 'n baie hoë prys vir die tyd. Dit was nie net die hoë pryse nie, maar slegte weer hou ook die volk weg. Die organisasiekomitee aanvaar skuld hiervoor, maar weier elke ekstra uitgawe, selfs die publikasie van 'n gedenkboek.
Sporte
22 Olimpiese sportsoorte in 156 dissiplines is tydens die Spele beoefen. Tydens die Spele is 156 goue medaljes oorhandig. Daarbenewens is wedstryde in een demonstrasiesport beslis. • 3
Stadions
17 sportplekke is tydens die Olimpiese Somerspele 1920 gebruik:
Deelnemende nasies
[[Lêer:1920 Summer Olympics countries.png|duimnael|400px|Kaart van deelnemende nasies in 1920:
Gasheerstad Antwerpen]] Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Olimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 3
Suid-Afrikaanse deelname
Clarence Walker wen die goudmedalje in boks in die kapokgewig-afdeling. Henry Kaltenbrunn wen silwer in die fietsry pad tydtoets terwyl Suid-Afrika silwer in die Tandem-2000 m wen en brons in die 4000 m span kompetisie.
Suid-Afrika wen ook silwer in die 600 m skietkompetisie terwyl Louis Raymond en Charles Winslow goud en brons onderskeidelik in die tennisenkelspel wen.
Bevil Rudd wen goud en brons in die 400 m en 800 m en Suid-Afrika wen silwer in die 400 m mans aflos.
Getal medaljes
Hier is die top tien lande wat medaljes by die Spele verower het:
Dwerggeelgrasaalwyn
Die Dwerggeelgrasaalwyn (Aloe linearifolia) is 'n aalwyn wat endemies is aan die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal. Dit kom voor in die sentrale en suidedeel van KwaZulu-Natal asook Pondoland in die Oos-Kaap. Die aalwyn word slegs 30 cm hoog en blom vanaf Januarie tot Februarie. In Engels staan die aalwyn as dwarf yellow grass aloe en as inkhuphuyana in Zoeloe bekend.
Bridewell-paleis
Bridewell-paleis (Engels: Bridewell Palace) in Londen, wat oorspronklik ’n woning vir koning Hendrik VIII van Engeland was, het later ’n verbeteringhuis en tronk geword. Die naam "Bridewell" het daarna sinoniem geraak met polisiekantore en plekke van aanhouding in Engeland en ander lande.
Geskiedenis
Die paleis is aan die oewer van die Fleet-rivier op die terrein van die Middeleeuse St. Bride's Inn gebou vir koning Hendrik VIII, wat tussen 1515 en 1523 daar gewoon het. Dit is genoem na ’n nabygeleë put wat aan sint Brigida opgedra is. ’n Pouslike afvaardiging het in 1528 voorlopige vergaderings hier gehou om die koning se egskeiding van sy eerste vrou, Catharina van Aragon, te bespreek.
Die paleis is in 1556 in ’n tronk, hospitaal en verbeteringhuis omskep. Die naam "Bridewell" is ook gebruik vir ander tronke in Londen, soos die Clerkenwell Bridewell (wat in 1615 geopen is) en Tothill Fields Bridewell in Westminster. Soortgelyke instellings regdeur Engeland, Ierland en Kanada, sowel as in die Verenigde State, het ook die naam gebruik. Deesdae verwys die term "bridewell" dikwels na ’n stad se hoofplek van aanhouding, gewoonlik naby ’n hofgebou, soos in Nottingham, Leeds, Bristol en Dublin.
Later is ’n skool op die terrein geopen. Die grootste deel van die gebou is in 1666 verwoes in die Groot Brand van Londen en dit is daarna herbou. In 1700 was dit die eerste tronk wat mediese personeel (’n dokter) aangestel het. Die skool het intussen na ’n ander terrein geskuif.
Roger Clark (Amerikaanse akteur)
Roger Clark (gebore 14 Julie 1981) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent A Midsummer Night's Dream (2014).
Back Yard Burgers
Back Yard Burgers, Inc. is 'n Amerikaanse plaaslike konsessieketting van kitskosrestaurante.
Gene Lyons (akteur)
Gene Lyons (9 Februarie 1921 – 8 Julie 1974) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Philco-Goodyear Television Playhouse (1948), Profiles in Courage (1964), Star Trek (1966), en Ironside (1967).
Tsomorivier
Die Tsomorivier is 'n rivier in die Oos-Kaap in Suid-Afrika.
Dorpe op die oewer van die Tsomorivier sluit in: Tsomo, Kala en Ncora.
Die Ncorhadam is in die Tsomorivier geleë. Die dam is in 1973 voltooi met 'n bakmaat van 181 miljoen m³. Water uit die dam word gebruik om die Ncoravlakte te besproei, 'n oppervlak van sowat 5 600 ha.
Die water van die rivier vloei uiteindelik in die Groot-Keirivier in.
Oorstromings kom gereeld voor en verskeie mense het al in die rivier verdrink. Enkele voorvalle:
Japan Nasionale Roete 407
Japan Nasionale Roete 407 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Bela-Bela Plaaslike Munisipaliteit
Die Bela-Bela Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Waterberg-distriksmunisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika.
Drie-eenheid
duimnael|200px|Drie-eenheid, soos uitgebeeld eur Szymon Czechowicz (1756–1758).
Die Christelike leerstelling van die Drie-eenheid (Latyn: Trinitas, van trinus, "drievoud") leer dat God een God is, maar drie saambestaande persone – die Vader, die Seun en die Heilige Gees.
Die hele skepping en idee van genade betrek al drie Goddelike persone, sodat alle dinge "van die Vader", "deur die Seun" en "in die Heilige Gees" is. Prof. Kobus Kok verduidelik die Drie-eenheid aan die hand van ’n appel wat bestaan uit ’n skil, die vleis van die appel en die stronk. Die drie verskillende dele is almal appel, maar het verskillende funksies en gestaltes.
Teoloë glo die manifestasie van die Drie-eenheid word reeds aan die begin van die Bybel duidelik gemaak. In Genesis 1:1-3 word by die skepping van die hemel en die aarde gepraat van "God" en die "Gees van God". In die eerste vers word in die Hebreeuse Bybel die meervoudige naamwoord Elohim gebruik. Dit dui op meer as twee.
Uit Romeine 8:9-11, waar gepraat word van die redding van verloste mense "deur sy Gees wat in julle woon", blyk duidelik die interafhanklikheid en interverwantskap tussen die Vader, Seun en Heilige Gees.
Toe in die 4de eeu besluit is om ’n Christelike belydenis te formuleer wat eenvormig is in die ganse Romeinse Ryk, is die geloofsbelydenis van Nicea op die eerste konsilie in dié stad (325 n.C.) aanvaar, waarin die idee van die Drie-eenheid duidelik uitgestippel word.
Japan Nasionale Roete 409
Japan Nasionale Roete 409 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Japan Nasionale Roete 408
Japan Nasionale Roete 408 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Amedeo Modigliani
Amedeo Clemente Modigliani (1884–1920) was 'n Italiaanse skilder wat in Parys werksaam was en hoofsaaklik melankoliese portrette van vroue geskilder het. Kenmerkend van sy portrette is die slanke hals en gesig, amandelvormige oë en bruinerige gelaatskleur.
Amedeo Modigliani is op 12 Julie 1884 in Livorno gebore. Hy het sy eerste skilderlesse op 14-jarige ouderdom aan die akademies in Florence en Rome ontvang. Hy het egter tuberkulose opgedoen en is gedwing om sy studies te laat vaar. Hy het 'n tyd lank in Suid-Italië gebly om aan te sterk en in 1906 is hy na Parys, waar hy tot met sy dood gewoon het.
Modigliani se bewondering vir die ou Italiaanse skilderkuns, in die besonder dié van die Siënese skilders en die Maniëriste, het 'n groot invloed op sy werk gehad. Sy vrouefigure met hulle slanke nekke en skuins koppe het hy aan die Maniërisme ontleen. 'n Belangrike uitstalling van Paul Cézanne (1839–1906) in 1907 het ook 'n diep indruk op hom gemaak en in die daaropvolgende jare 'n groot invloed op sy werk gehad.
In 1909 het Modigliani deur middel van die beeldhouer Constantin Brancusi (1876–1957), bekend geraak met Afrika-kuns. Van 1910 tot 1914 het Modigliani hom op beeldhoukuns toegelê en, hoewel hy nooit voortgegaan het met die eksperimente wat Brancusi aan hom voorgestel het nie, het die invloed van Afrika-kuns tog in sy skilderwerk tot uiting gekom.
In 1910 en 1911 het hy in die Salon des Indépendants uitgestal en die invloed van Cézanne kon nog duidelik gesien word. Cézanne se opvattings, waarvolgens die figuur met sy omgewing moes saamsmelt, het egter nie gestrook nie met Modigliani se ideaal om sy figure met besliste omlyning te skei van die agtergrond, wat meestal uit 'n paar kleurvlakke bestaan het.
Modigliani se liggaamlike en geestelike toestand het voortdurend verswak, gedeeltelik weens 'n oormatige gebruik van sterk drank, maar hy het voortgegaan met sy werk en portrette van bekende kunstenaars (Picasso en Soutine) en enigiemand wat gratis wou poseer, geskilder.
Hoewel al sy portrette feitlik identies Iyk omdat al sy figure dieselfde kenmerkende lang nek en gesig, hangskouers, melankoliese en amandelvormige oë en 'n lang neus gehad het, het hy tog iets van die poseerder se karakter laat deurskemer. Die Poolse digter en kunshandelaar Léopold Zborowski het in 1918 'n tentoonstelling van Modigliani se werk in die Berthe-Weill- galery gereël. Die tentoonstelling was 'n groot sukses, ondanks 'n opdrag van die polisie dat dit gesluit moes word omdat sy naakstudies aanstoot sou gee.
Modigliani is op 25 Januarie 1920 aan tuberkulose oorlede. Sy vrou, Jeanne Hébuterne, wat 'n student aan die Ecole des Beaux Arts was, het kort daarna selfmoord gepleeg.
Modigliani is 'n geïsoleerde figuur in die 20ste-eeuse kuns. Hy het geen leerlinge of navolgers gehad nie en het ook geen bepaalde tradisie nagevolg nie. Ondanks sy verbintenisse met verskillende kunstenaars wat saam met hom in Parys gewerk het, het sy werk meer gemeen met die Italiaanse maniërisme.
Japan Nasionale Roete 410
Japan Nasionale Roete 410 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2004
'n Wetgewende Verkiesing is in Suid-Afrika gehou op Woensdag, 14 April 2004. Die African National Congress (ANC) van President Thabo Mbeki, wat aan bewind is sedert die einde van die apartheidstelsel in 1994, is herverkies met 'n vergrote meerderheid.
Henry Miller
Henry Miller is op 26 Desember 1891 in New York gebore, waar hy in die buurt Brooklyn grootgeword het. Nadat hy verskeie los werkies gedoen het, het hy in 1924 besluit om hom geheel en al aan die skryfkuns te wy. Tussen 1930 en 1939 het hy hoofsaaklik in Frankryk, veral Parys, gewoon. Hier het hy die Amerikaans-Kubaanse skryfster Anaïs Nin ontmoet, wat veral om haar dagboeke bekend geword het. Hy het Tropic of Cancer, die roman wat sy naam sou vestig, in Parys geskryf. In 1939 het hy op uitnodiging van die Engelse skrywer Lawrence Durrell na Griekeland gegaan, maar in 1944 het hy hom in Big Sur, 'n verlate streek in Kalifornië, gevestig.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2004
Hierdie was die derde vrye verkiesing sedert die einde van die apartheidsera. Die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika bestaan uit 400 lede, verkies volgens proporsionele verteenwoordiging. Tweehonderd lede is vanuit nasionale partylyste verkies, en die ander 200 vanuit partylyste van elk van die nege provinsies. Die President van Suid-Afrika is deur die Nasionale Vergadering verkies ná die verkiesing.
Henry Miller
Miller se eerste gepubliseerde werk, Tropic of Cancer (1934), is kenmerkend van al sy werke: deels roman, deels outobiografie en deurspek met essayistiese gedeeltes. Benewens die beskrywing van sy jare in Parys, waar hy in armoede geleef het, gee hy in dikwels uitbundige prosa 'n skerp en kritiese beeld van seksuele verhoudings weer. Soos van sy ander werke, is dié roman telkens deur sensuurbeheer verbied en dit kon eers in 1961 in die VSA uitgegee word. Die seksuele is in Miller se werk egter funksioneel, omdat hy daarmee wil beklemtoon dat seksualiteit sonder gevoel 'n hol en onwaardige aktiwiteit is wat die sinloosheid van die menslike bestaan onderstreep.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2004
Die ANC, wat aan bewind is sedert 1994, het 69,7% van stemme in die nasionale stemming verkry, wat hulle teoreties sou toelaat om die grondwet, of enige ander wet, te verander sonder die opposisie se steun. Slegs sowat 56% van die stemgeregtiges het aan die verkiesing deelgeneem, met die ANC wat ondersteuning van sowat 38% van die geregistreerde kiesers geniet.
Die hoofopposisieparty, die Demokratiese Alliansie, het 'n vergrote persentasie op die nasionale stembrief verkry, heel moontlik van vorige ondersteuners van die Nuwe Nasionale Party, en het moontlik sommige ondersteuners na Patricia de Lille se nuwe Onafhanklike Demokrate verloor. Die NNP het meeste van hul ondersteuning verloor, en het van 20,4% in 1994, na 6,9% in 1999, na 1,7% in die 2004 verkiesing geval; dit kan grootliks toegeskryf word aan hul ondersteuners se ongelukkigheid met die alliansie met die ANC. Die OD het baie dophouers verras deur meer stemme as die NNP te kry, en het sodoende die vyfde-grootste party geword. Die Inkatha-Vryheidsparty het steun verloor, insluitend die grotere meerderheid van hul bastionsprovinsie, KwaZulu-Natal, terwyl die United Democratic Movement ook ondersteuning verloor het — hulle is skaars nog die opposisie in hulle tuiste, die Oos-Kaap.
Henry Miller
Tropic of Cancer is gevolg deur Black spring (1936) en deur Tropic of Capricorn (1939), wat in die VSA afspeel. Miller se ervarings in Griekeland en sy vertolking van die Middellandse kultuur is in die boeiende reisverhaal The Colossus of Maroussi (1941) opgeteken.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2004
Uitslag
duimnael|Setels in die [[Nasionale Vergadering van Suid-Afrika na die 2004-verkiesing
]] Die hoeveelheid setels aan elke party toegeken is verander nadat die amptelike uitslae aangekondig is; sien betwiste setel ondertoe.
Henry Miller
Kort nadat hy na die VSA teruggekeer het, het hy die land deurreis en verslag van sy reis gelewer in die beklemmende The Air-Conditioned Nightmare (1945). Hierna het die trilogie bekend as The Rosy Crucifixion, wat bestaan uit Sexus (1945), Plexus (1949) en Nexus (1960), verskyn.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2004
Betwiste setel
Die amptelike uitslae was suksesvol deur die ACDP betwis, wat gelei het daartoe dat hulle een setel verkry het wat voorheen aan AZAPO toegeken was.
Korrupsie-aantygings
Die Suid-Afrikaanse nasionale polisiekommissaris, Jackie Selebi, het aan die Suid-Afrikaanse Parlementêre ad-hoc komitee oor veiligheid en beskerming rapporteer dat die polisie 'n groep mense gearresteer het met vermeende skakels na Al-Kaïda vyf dae voor die verkiesings, wat vermoedelik van plan was om die verkiesings te ontwrig. Werk wat deur die Suid-Afrikaanse Polisiediens gedoen is, het gelei tot die inhegtenisname van mense in Jordanië, Sirië en die Verenigde Koninkryk. Hoeveelhede Suid-Afrikaanse paspoorte is in Londen gevind, wat die Departement van Binnelandse Sake aan korrupsie sou verbind het.
Henry Miller
Miller was 'n baie produktiewe skrywer. Sy uitgebreide briefwisseling is saamgevat in Art and Outrage (1959), Lawrence Durell and Henry Miller: a Private Correspondence (1963) en Letters to Anaïs Nin (1965). Sy gewildste kortverhale is gebundel in Nights of Love and Laughter (1955) en sy vernaamste essays in die belangrike Stand Still Like the Hummingbird (1962). Interessant is verder nog The Michael Fraenkel-Henry Miller Correspondence Called Hamlet (1939), The World of Sex (1940) en Rimbaud (1952), wat in 1956 verwerk en opnuut uitgegee is as Time of the Assassins. In 1972 het 'n feitelike outobiografie, My Life and Times, verskyn.
In sy afkeer van en verset teen die moderne verbruikersgemeenskap toon Miller se werk verwantskap met dié van die skrywers van die Beat Generation uit die vyftigerjare. Behalwe skrywer was Miller ook 'n talentvolle waterverskilder.
Hy was 88 jaar oud toe hy op 7 Junie 1980 in sy huis in Pacific Palisades oorlede is. Hy is veras en sy as is tussen sy seun Tony en dogter Val verdeel.
Streepaalwyn
Die streepaalwyn (Aloe lineata) is 'n aalwyn wat endemies aan die Oos-Kaap en Wes-Kaap is. Hier kom dit voor vanaf Ladismith in die Klein Karoo en ooswaarts tot by Grahamstown en Port Alfred.
Die spesie het twee subspesies:
Rooi Spinnekop-newel
Die Rooi Spinnekop-newel, ook bekend as NGC 6537, is ’n planetêre newel wat na aan die middel van die Melkweg geleë is, in die noordweste van die sterrebeeld Boogskutter.
Eienskappe
Die newel het ’n prominente tweelobbige vorm, waarskynlik vanweë ’n dubbelstermetgesel van die sentrale witdwerg of magneetvelde, en het ’n "S"-vormige simmetrie – die dele wat teenoor mekaar lê, lyk dieselfde. Die twee lobbe is egter nie glad; hulle is op ’n ingewikkelde manier gerimpel.
Die sentrale ster, ’n witdwerg wat eens die kern van die oorspronklike ster was, bring ’n kragtige, warm wind van sowat 10 000 kelvin (K) voort wat teen 300 km/s beweeg. Dit veroorsaak golwe van 100 miljard kilometer hoog. Die golwe word deur supersoniese skokke gevorm wanneer die gas saamgepers en verhit word voor die vinnig uitsittende lobbe. Atome wat in die skokke vasgevang word, straal ’n sigbare lig uit. Dit is dié winde wat aan die newel sy kenmwerkende spinnekopvoorkoms gee en dit dra ook by tot die uitsetting van die newel.
Die ster in die middel van die newel word omring deur ’n stofwolk wat dit moeilik maak om sy presiese eienskappe te bepaal. Sy oppervlaktemperatuur is waarskynlik 150 000 tot 250 000 K, hoewel ’n temperatuur van 340 000 of selfs 500 000 K nie onmoontlik is nie – dit is een van die warmste witdwerge bekend.
Die afstand van die Aarde af is al geraam op 1 900 ligjare of, meer waarskynlik, 3 000 tot 8 000 ligjare.
Suidelike Ring-newel
Die Suidelike Ring-newel of NGC 3132, in Engels ook bekend as die Eight-Burst Nebula, is ’n helder en goed bestudeerde planetêre newel in die sterrebeeld Seile. Dit is sowat 2 000 ligjare van die Aarde af.
Eienskappe
Beelde van die newel toon twee sterre na aan mekaar: een het ’n skynbare helderheid van 10 magnitude en die ander een van 16. Die kern van die newel, ’n witdwerg, is die dofste. Die ster, met ’n temperatuur van sowat 100 000 kelvin, verlig die newel met sy intense ultravioletstraling.
Japan Nasionale Roete 411
Japan Nasionale Roete 411 is 'n nasionale snelweg in Japan.
2005-Drienasiesreeks
Die 2005-Drienasiesreeks was die tiende keer wat die rugbytoernooi tussen Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika plaasgevind het. Dit is vanaf 30 Julie tot 3 September oor ses wedstryde beslis met elke span wat vier wedstryde gespeel het. Nieu-Seeland het die toernooi vir die sesde keer gewen. Buitendien het hulle die Bledisloebeker ingepalm.
Die toernooi is deur SANZAR georganiseer, ’n konsortium wat uit die drie lande se rugbyfederasies bestaan. Sedert 2012 is dit na die Rugbykampioenskapreeks verander toe ook Argentinië tot die toernooi toegetree het.
Formaat
Die formaat vir die 2005-toernooi was soortgelyk aan dié van die vorige jare. Elke span het twee keer tuis gespeel, en twee keer weg, met ’n totaal van vier wedstryde elk, en ses in totaal. Met ’n wen het ’n span vier punte verdien, gelykop twee ligapunte, en ’n verloor met agt of meer punte nul ligapunte. ’n Bonuspunt kon verdien word op een van twee maniere: deur ten minste vier drieë in ’n wedstryd te druk, of deur met sewe punte of minder te verloor. Die toernooi se wenner was die span met die meeste ligapunte aan die einde van die toernooi.
Okkie Terblanche
Ockert Stefanus Terblanche (gebore 10 Julie 1952) is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die Demokratiese Alliansie. Hy is 'n afgetrede polisiegeneraal en die DA se adjunk-skaduminister van Polisie.
Beroep
Terblanche was 'n polisiebeampte van die Suid-Afrikaanse Polisiediens en het as 'n generaal-majoor gedien tot 2010. Hy het na die dorp Mosselbaai verhuis en hom tydens die 2011 Suid-Afrikaanse munisipale verkiesing vir die DA beywer. Hy is later verkies tot voorsitter van die DA-tak in wyk 10 van die munisipaliteit.
In Oktober 2015 het die DA-koukus in die Wes-Kaapse Provinsiale Parlement hom genomineer om 'n partyverteenwoordiger in die Nasionale Raad van Provinsies, die hoërhuis van die Suid-Afrikaanse parlement, te word. Hy is op 15 Oktober as permanente afgevaardigde bevestig. Hy het as permanente afgevaardigde gedien tot die algemene verkiesing in 2019 toe hy tot die laerhuis, die Nasionale Vergadering, verkies is. Mmusi Maimane, toe DA-parlementêre leier, het hom op 5 Junie 2019 as die adjunk-skaduminister van Polisie aangestel. John Steenhuisen is in Oktober 2019 tot parlementêre leier verkies. Hy het Terblanche in sy posisie gehou.
In Februarie 2022 is Terblanche as verkiesingshoof van die DA se Oudtshoorn-kiesafdeling aangestel.
Bert Lytell
Bert Lytell (24 Februarie 1885 – 28 September 1954) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Message from Mars (1921), Obey the Law (1926), Alias the Lone Wolf (1927), en Brothers (1930).
Wikus Vorster
Ds. Johannes Lodewikus Vorster (noemnaam Wikus, Philipstown, Kaapkolonie, 20 Desember 1908 – Potchefstroom, 2 Mei 1990) was langer as 38 jaar predikant in die Gereformeerde Kerk en het in sewe werkkringe gestaan, naamlik Piet Retief 1935–1938, Durban 1939–1942, Ventersburg-kombinasie 1942–1944, Johannesburg-Oos 1944–1948, Steynsburg 1948–1953, Bloemfontein-Wes 1953–1958 en Potchefstroom-Noord 1958–1973.
Herkoms
Soos so baie predikante wat in die jare twintig en dertig van die vorige eeu tot die bediening toegetree het, was Wikus Vorster ’n seun van Philipstown in die Bo-Karoo. In sy geboortewêreld het hy die meeste van sy onderrig ontvang, maar het aan die Hoërskool Gimnasium op Potchefstroom gematrikuleer. Aan die PUK vir CHO was hy ’n goeie student en het later voorsitter van die studenteraad geword. As jong predikant is hy getroud met Anna de Vos, wat hy aan die PUK ontmoet het.
Gemeentebediening
Ds. Vorster se sewe gemeentes of kombinasies was verspreid oor al vier die destydse provinsies van Suid-Afrika, terwyl hy ook hulpdiens verrig het in die indertydse Suidwes-Afrika. Volgens dr. Ben de Klerk wat sy lewensberig in die GKSA se Almanak van 1991 geskryf het, is ds. Vorster se bediening gekenmerk deur "opregtheid, nederigheid en sy liefde vir en betrokkenheid by elke lidmaat". In sy jare van bediening het hy groot veranderinge ten opsigte van verstedeliking en bedieningspatrone meegemaak.
Breër betrokkenheid
Ds. Vorster was 12 jaar lank raadslid van die PU vir CHO en het harde werk gedoen, ook in die komitees. In die gemeenskapslewe van al die plekke waar gearbei het, het hy volgens dr. De Klerk ’n leidende rol gespeel. "Hy was veral ’n harde, stille werker agter die skerms. Hy was by uitnemendheid ’n gesinsman en sy vrou, kinders en kleinkinders was vir hom ’n kosbare kleinood."
So stil en nederig soos hy geleef het, skryf dr. De Klerk, is ds. Vorster die oggend van 2 Mei 1990 in sy slaap in die ouderdom van 81 jaar oorlede. "Die lewe van hierdie begaafde kneg van die Here sal vir baie nog as voorbeeld bly dien."
Waardering
Sy dogter Elna Coetzer het einde 2017 van haar pa geskryf: "Ek onthou hom as my stil en rustige pa, wat, volgens my as tiener, 'uit die bloute', altyd daar was as ek hulp of raad nodig gehad het. Sonder dat hy dit gewys het, het hy my so goed gelees en gehelp met raad, veral ook oor besluite oor my studierigting op Puk. Ek het gedink niemand weet hoe ek daaroor worstel nie maar ja, skielik was hy net daar op die regte tyd vir my om te help. Die Karoo-woonstelle het sy naam gekry van sy erfplaas in die Karoo. Ons was 'n paar dae gelede by Coenie en Deon Meyer se uitmuntende Karoo Suite en daar was my man Jan so aangedaan, want ons het gewens my pa was daar om die Karoo, wat hy so diep liefgehad het, te kon gedenk deur Coenie en Deon se oë ... en harte."
Sonvis
Die sonvis (Mola mola) is 'n algemene seevis wat dwars oor die wêreld in beide koue en warm oseane aangetref word. Die vis word so genoem aangesien dit op die oppervlak van die water dryf. 'n Volwasse vis weeg gemiddeld 1 ton en is 1,8 meter groot, maar visse van 2,3 ton en 4 meter (met vinne ingesluit) is al aangetref.
Sonvisse is die grootste soort vis met 'n beenskelet, eerder as 'n kraakbeenskelet. Hulle het nie sterte nie, maar 'n clavus, oftewel 'n versmelting van die dorsale en anale vinne. Hulle is diepsee-duikers, maar word meestal net onder die oppervlak van die see gesien, waar hul op hul sye swem.
Hulle leef hoofsaaklik van kwalle, wat hulle in groot hoeveelhede verorber, maar vreet ook plankton en kleiner vissies. As gevolg van hulle grootte en die dikte van die vel, het hulle min natuurlike vyande.
Sonvisse, blaasoppies, penvisse en varkvisse behoort tot die orde Tetraodontiformes. Die visse se vleis is giftig en baie van hulle kan hul buikholtes met lug of water oppomp totdat die dier feitlik bolvormig is. Die visse se groottes kan tussen enkele sentimeters en etlike meters wissel na gelang van die spesie.
Hulle tande is versmelt om die gebit te versterk en dit stel die visse in staat om deur hul prooi se harde doppe te byt. Sommige van die spesies se mae is met behulp van 'n buis met die buikholte verbind. Die visse kan hul buikholtes met lug of water vul en hulle byna koeëlrond opblaas. Hierdie vermoë het 'n beskermende funksie; 'n aantal dooie roofvisse met opgeblaaste tetraodonte in hul kele is al gevind, wat daarop dui dat hul dood deur versmoring veroorsaak is.
Baie van die sonvisse het ook stekels aan hul wande en hulle word daarom grotendeels deur ander visse met rus gelaat. 'n Relatief groot aantal visse van die orde Tetraodontiformes word langs die Suid-Afrikaanse kus aangetref. Die penvisse wat tot die superfamilie Diodontoidea en die familie Diodontidae behoort, is ronderige visse wat oral oor met oprigbare stekels bedek is.
Gedurende die voorbereiding van die gereg word die ingewande versigtig uit die liggaam verwyder en die vleis word daarna goed gewas, maar 'n aantal mense sterf nog voortdurend as gevolg daarvan - ten spyte van die voorsorgmaatreëls. Lede van die familie Canthigasteridae word ook as blaasoppies beskou en hul bekke is meer snoetvormig as die van die ander blaasoppies.
Die sonvisse (superfamilie Moloidea, familie Molidae) is bekende visse en sommige verteenwoordigers, soos die sonvis (Mola mola), kan tot 3 m lank word en ŉ massa van tot 1 900 kg hê. Die visse is lateraal afgeplat en hulle kan ongewone vorme hê. Die diepseevisse kan hulle nie opblaas nie en is onskadelik. Matrose het in die verlede daarop aangedring dat hul skepe omdraai en na 'n hawe terugvaar wanneer hulle 'n sonvis opgemerk het. Volgens 'n ou bygeloof sou so 'n skip sink indien dit verder vaar.
Suidelike Afrika
Die sonvis word van Desember tot Maart aangetref waar hulle lui-lui na aan die oppervlakte van die Kaapse waters swem.
'n Homprug-soort (Mola alexandrini) wat vir die eerste keer gedurende 1839 in Alexandrië geïdentifiseer is, is ook in 1934 by Kommetjie en 1942 by Seepunt, Kaapstad gevang.
Daar is ook 'n kleiner stomp sonvis (Ranzania truncata) wat 60 cm lank word en ook reeds 'n paar keer by Kaapstad aangetref is.
Japan Nasionale Roete 412
Japan Nasionale Roete 412 is 'n nasionale snelweg in Japan.
MiG-19
Die MiG-19 is 'n tweedegeslag- Russiese vegvliegtuig wat ontwerp en ontwikkel is lank voor die Korea-oorlog uitgebreek het. Dit is die eerste Russiese vegvliegtuig wat supersoniese snelheid in gelykvlug kan bereik en handhaaf. NAVO se kodenaam vir die vliegtuig is Farmer. Josef Stalin het blykbaar self opdrag gegee vir 'n supersoniese vegter, 'n nuwe ontwerp wat nie net 'n verdere ontwikkeling van 'n bestaande model moes wees nie.
Die eerste model is aangedryf deur twee Mikoelin AM-5-turbostraalmotore. Dit was die eerste Sowjet-ontwerpte straalmotor wat in massas geproduseer is. Die model het in September 1953 sy nooiensvlug voltooi en is diens gestel as die MiG-19P. Dit is egter onttrek na 'n reeks ongelukke as gevolg van stabiliteit.
Die herontwerpte MiG-19S het 'n nuwe stertvin gehad wat heeltemal kon beweeg, wat stabiliteit teen hoë snelhede verseker het. Dit is ook aangedryf deur Toemanski RD-9B-turbostraalmotore wat eintlik net herbenoemde, kragtiger AM-5-motore was. Dit het gelyk asof daar net een luginlaat in die neus was maar dit verdeel, een vir elke motor. Dit het die risiko verminder indien voëls of voorwerpe van die grond af ingesuig sou word.
MiG-19 in ander lande
Sowjetvervaardigde MiG-19's is verskaf aan Pole en Tsjeggo-Slowakye waar hulle respektiewelik as die LIM-7 en S-105 bekend staan. China het ook die vliegtuig onder lisensie vervaardig; tewens hulle was so beïndruk met sy vermoëns dat hulle vanaf 1991 twee keer soveel van die vliegtuie gebou het as die Sowjetunie.
Japan Nasionale Roete 413
Japan Nasionale Roete 413 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Olimpiese Somerspele 1944
Na die oorlog is die volgende Spele, die Spele van 1948, sonder stemming aan die Verenigde Koninkryk toegeken.
Ten spyte van die oorlog het die IOK baie geleenthede in hul hoofkantoor in Lausanne, Switserland, georganiseer om die vyftigste herdenking van hul stigting te vier. Hierdie "Jubileevieringe van die IOK", so genoem deur Carl Diem, die skepper van die Olimpiese fakkelloop se moderne tradisie, is tussen 17 en 19 Junie 1944 gehou.
Poolse krygsgevangenes in die Woldenberg (Dobiegniew) Oflag II-C krygsgevangenekamp is deur hul Duitse ontvoerders toestemming verleen om 'n nie-amptelike krygsgevangenes Olimpiade tussen 23 Julie en 13 Augustus 1944 aan te bied en 'n Olimpiese vlag, gemaak met 'n laken en stukkies gekleurde serpe, is gehys. Die geleentheid is beskou as 'n demonstrasie dat die Olimpiese gees oorloë transendeer.
Toewysing
Londen is in Junie 1939 deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Somerspele in 1944. Ander kandidate was: Rome, Detroit, Lausanne, Athene, Boedapest, Helsinki en Montreal.
Die stemming het as volg verloop:
Kim Coates
Kim Coates (gebore 21 Februarie 1958) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Battlefield Earth (2000), Assault on Precinct 13 (2005), Resident Evil: Afterlife (2010), en Goon (2011).
Japan Nasionale Roete 414
Japan Nasionale Roete 414 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Japan Nasionale Roete 415
Japan Nasionale Roete 415 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Henry Moore
Henry Moore (30 Julie 1898 – 31 Augustus 1986) was 'n Engelse beeldhouer wat bekend is vir sy brons- en klipbeelde van die mens wat in sy elementêre en gereduseerde vorm weergegee word. Drie hooftemas kan in sy werk onderskei word, naamlik moeder en kind, liggende figuur en familie.
Kabinet van Nederland
Die kabinet van Nederland vorm die hoogste uitvoerende vlak van Nederland. Die kabinet bestaan uit die ministers en die staatssekretarisse (onderministers).
Henry Moore
Henry Moore is op 30 Julie 1898 in Castleford (Yorkshire) gebore. Hy wou as kind reeds 'n beeldhouer word. Ná 2 jaar se opleiding aan die Leeds School of Art is hy in 1921 na die Royal College of Art in Londen. Die kunswerke in museums wat hy besoek het, het 'n groter invloed op sy werk gehad as die akademiese onderrig wat hy ontvang het, en in sy vroeë werke is elemente van die Egiptiese, Babiloniese, Argaïese, Etruskiese en Oud-Mexikaanse kuns, sowel as elemente van die primitiewe kuns van Afrika en die Suidsee-eilande te bespeur. Moore se beelde word bepaal deur sy suiwer gevoel vir massa en volume, vlak en Iyn, holtes en kurwes en 'n eenheid van begrip. Van die begin af kon daar 3 hooftemas in sy werk onderskei word, naamlik moeder en kind, liggende figuur en familie, meestal oergestaltes met 'n magiese krag wat tot die toeskouer spreek.
Aanvanklik is Moore beïnvloed deur tydgenote soos Jacob Epstein (1880–1959) en Jean Arp (1887–1966), maar ná 1930 het sy werk selfstandiger geword. Geërodeerde vorme van skulpe en kieselstene wat deur die see glad geskuur is, het toe die inspirasie vir sy geabstraheerde menslike gedaantes gevorm. In 1928 het hy sy eerste opdrag, Noordewind, vir 'n Londense stasie ontvang. Sy Liggende vrou (1929), wat in die Leeds City Arts Galleries staan, is 'n oorspronklike vertolking van 'n rustende figuur op 'n Etruskiese sarkofaag.
Sy indrukwekkendste groepstandbeeld is die Drie Staande Figure in die Battersea Park in Londen (1947/48). Moore het in die veertigerjare vir die eerste keer in brons begin werk. Voorheen het hy direk in klip of hout gewerk, soms met die hulp van 'n kleimodel. Een van sy eerste bronswerke is Die Familie (1945 tot 1949). wat in die Museum of Modern Art in New York opgeneem is. Sedert 1950 het hy feitlik net in brons gewerk.
In 1980 het Moore sy rug beseer en daarna kon hy nie meer groot opdragte uitvoer nie. Sy beelde was van veel kleiner formaat en hy het hom veral op die tekenkuns toegelê. Moore het hom reeds gedurende die Tweede Wêreldoorlog as vaardige tekenkunstenaar bewys met sy sketse van mense in Londense bomskuilings. Hy het ook gebruik gemaak van houtskool, waterverf, potlood, pastel, balpuntpen en gouache. Afgesien van figuurstudies het hy ook studies van landskappe, renosterskedels en binnenshuise tonele gedoen.
Henry Moore is op 31 Augustus 1986 in sy huis in Much Hadham, Hertfordshire oorlede waar sy liggaam in die Perry Green-kerkhof begrawe is. Hy was 88 jaar oud.
Konsilie van Efese
Die Konsilie van Efese, ook bekend as die derde ekumeniese konsilie, van die Christelike kerk in die Romeinse Ryk is in 431 deur keiser Theodosius II van Bisantium byeengeroep op versoek van Nestorius, die patriarg van Konstantinopel, tydens die pousskap van Celestinus I.
Doel en afloop
Nestorius het verkondig dat Maria nie Teotokos, dus die moeder van God, was nie maar die moeder van die menslike Jesus. Hy het klem gelê op die twee kenmerke van Jesus – goddelik en menslik. Sy houding het die protes van Cyrillus, die biskop van Alexandrië, ontlok wat gemeen het Nestorius verdeel Jesus in twee deur ’n onderskeid te maak tussen sy menslike en goddelike sy. Tydens ’n sinode in Rome is Nestorius gevra om afstand te doen van sy stellings, maar hy het geweier en die keiser gevra om ’n konsilie byeen te roep. Dit het plaasgevind in Efese, juis die plek waar Maria later gewoon en in besonder vereer is.
Die konsilie het bevestig dat Christus in slegs een Persoon volkome God en volkome mens is en dat die naam Gods Moeder dus Maria toekom; sy is die Moeder van Jesus die God-mens en nie net van Jesus die mens nie.
Eerste Konsilie van Konstantinopel
Die Eerste Konsilie van Konstantinopel word as die tweede ekumeniese konsilie erken deur alle moderne Christelike kerke. Dit was die eerste ekumeniese konsilie van die Christelike kerk in die Romeinse Ryk wat in Konstantinopel gehou is en is in 381 byeengeroep deur Theodosius I. Die konsilie het die geloofsbelydenis van die Eerste Konsilie van Nicea bevestig en het ook oor onderwerpe gehandel soos arianisme (die geloof dat Jesus en die Heilige Gees deur God geskape is en dus ondergeskik aan Hom is).
Pous Damasus I is óf nie genooi nie óf het geweier om dit by te woon, en daarom is dit soms die "onekumeniese konsilie" genoem. Tog is dit in 451 by die Konsilie van Chalcedon as ekumeniese konsilie bevestig.
Doel
Die Eerste Konsilie van Konstantinopel het die setel van die biskop van Konstantinopel (sedert 330 die hoofstad van die Oos-Romeinse Ryk), as die Nuwe Rome tot patriargaat verklaar, maar dit was ’n organisatoriese en politieke kwessie. Op teologiese gebied is ’n besluit geneem wat die fundamentele leerstelling van Christelike kerke herbevestig het: dié van die Drie-eenheid. Die resultaat van die konsilie was die Geloofsbelydenis van Nicea-Konstantinopel, wat vandag nog vir alle Christelike kerke geld.
L. Rogers Lytton
L. Rogers Lytton (9 April 1867 – 9 Augustus 1924) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Fates and Flora Fourflush (1914), Hearts and the Highway (1915), The Third Degree (1919), en A Regular Girl (1919).
NG gemeente Port Elizabeth-Wes
duimnael|links|270px|Die kerkgebou, wat deesdae gedeel word met 'n charismatiese kerk. Die gebou is ontwerp deur [[Anthonie Smith.]] duimnael|160px|Ds. Ockert Almero Cloete, van 1941 tot 1944 die eerste leraar. regs|160px|duimnael|Ds. G.J.J. Boshoff, van 1945 tot 1950 die tweede leraar. duimnael|regs|160px|Ds. J.J. Fick, van 1950 tot 1952 die derde leraar. duimnael|regs|160px|Ds. H.F. Heyman, leraar van 1952 tot 1958.
Die NG gemeente Port Elizabeth-Wes is in 1940 gestig as die vyfde gemeente van die NG Kerk in die Oos-Kaapse hawestad Port Elizabeth.
Die NG gemeente Port Elizabeth is eers in 1907 gestig in wat toe nog 'n oorwegend Engelse stad was. In die jaar van dié gemeente se mondigwording het die NG gemeente Port Elizabeth-Sentraal gevolg en net die volgende jaar Port Elizabeth-Suid, later bekend as Walmer. In 1933 het die NG gemeente Port Elizabeth-Noord aan die beurt gekom en toe, op 15 Mei 1940, die NG gemeente Port Elizabeth-Wes in wat destyds beskryf is as een van die beste en vooruitstrewendste voorstede van Port Elizabeth, naamlik Newton Park. Die toename in die Afrikaanse bevolking van Port Elizabeth was so snel dat 'n gemeente met die naam Newton Park in 1953 van Port Elizabeth-Wes afgestig is; trouens, die getal gemeentes het binne 65 jaar ná die stigting van die moedergemeente tot 21 toegeneem en binne die eerste eeu tot 26, ten spyte van enkele inlywings, te wete Noordeinde by die moedergemeente, Sidwell by Port Elizabeth-Noord en Wespark by Algoapark-Noord.
Binne die eerste twaalf jaar het Port Elizabeth-Wes se sieletal toegeneem tot sowat 2 300 en die lidmaattal tot sowat 1 500. Die gemeentegrense het destyds die nuwe uitbreidingsgebiede van die stad omsluit. Toe die gemeente afgestig is, het die eredienste in die Aurorasaal onder leiding van ds. A.O. Cloete, die eerste leraar plaasgevind.
Op 'n gemeentevergadering op 17 Julie 1944 is besluit om tot die bouaksie oor te gaan. Weens die vertrek van ds. Cloete in daardie jaar na die NG gemeente Uitenhage, moes hiermee gewag word tot ds. G.J.J. Boshoff, wat op 3 Maart 1945 bevestig is, die werk kon voortsit. Die nuwe leraar het hom die bou van 'n kerk vol energie en lewenskrag ten doel gestel. 'n Bekwame boukommissie, met Anthonie Smith as argitek en die firma Louw en Swart as boukontrakteurs, het die bouwerk aangepak. Op 18 Mei 1947 het ds. A.O. Cloete die gedenksteen en ds. Boshoff die hoeksteen in die teenwoordigheid van 'n reuse-skare gelê.
Die voltooide Godshuis is op 1 Mei 1948 deur 'n skare ingewy en die gemeente kon voortaan in 'n behoorlike kerk aanbid. Die pastorie wat daarna voltooi is, pas mooi aan by die kerkgebou.
Ná vyf jaar van ywerige en pligsgetroue bediening het ds. Boshoff, wat toe reeds talle beroepe bedank het, 'n beroep na die NG gemeente Linden in Johannesburg aangeneem. Ds. J.J. Fick van die Grootkerk, Graaff-Reinet, is in sy plek beroep en hier bevestig op 19 Mei 1950. Ook hy sou nie lank vertoef in Port Elizabeth-Wes nie en vertrek reeds in 1952 om organiserende sekretaris vir fondse van Carfo te word. (Hy het in 1955 uit Carfo se diens getree en die bediening in 1960 verlaat.)
Pienkgrasaalwyn
Die pienkgrasaalwyn (Aloe minima) is 'n aalwyn wat inheems is aan die Oos-Kaap, KwaZulu-Natal, Mpumalanga en Eswatini. Die aalwyn word slegs 30 cm hoog. Die blomme is pienk en die plant blom in Januarie tot Februarie.
Die plant het twee subspesies:
Dolfynkus
Die Dolfynkus is langs die noordkus van KwaZulu-Natal. Dit strek van die Tongaat-rivier by Zimbali tot Zinkwazi-strand en die Tugelarivier in die noorde, insluitende die binnelandse gebiede van Umhlali en Shakaskraal.
Die streek het sy naam te danke aan die Stompneusdolfyne wat gereeld naby die strand gesien kan word. Die gebied is bekend vir sy ongerepte strande, interessante rotsformasies en swempoeletjies tussen die rotse. Dit is gewild onder toeriste wat in die warm waters van die Indiese Oseaan kan baljaar.
Dorpe langs die Dolfynkus sluit in:
Emmarentiadam
Emmarentiadam is 'n reeks damme in Emmarentia, 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Ten spyte van die enkelvoudige naam, bestaan Emmarentiadam uit drie damme. Die hoofdam is tussen Olifantsstraat en Louw Geldenhuysrylaan geleë, met twee kleiner damme in die Johannesburgse Botaniese Tuin. Die hoofdam bestaan uit 'n groot watermassa wat vir kano's en seilbote gebruik word.
Geskiedenis
Emmarentiadam lê op die voormalige Braamfonteinplaas, een van talle groot plase waarop Johannesburg en sy voorstede uitgelê is. Die plaas is in 1886 deur Louw Geldenhuys vir sy mynregte gekoop. Hy het gehoop dat die goudrif tot op die plaas sou loop, maar dit was nie die geval nie. Die plaas is in 1891 tussen sy twee seuns, Frans en Louw, verdeel waar hulle hul huise gebou het. Hierdie huise bestaan vandag nog.
Ná die Tweede Vryheidsoorlog, waartydens Louw Geldenhuys en sy broer in die Krugersdorpkommando gedien het, besluit hy om grondlose en werklose Boere-oorlogsveterane te help. Hy gebruik hulle om 'n klip- en gronddam uit blokke klip vanuit die heuwels agter die plaas teen 'n koste van £12 000 op te rig. Die dam is in die Westdenespruit, 'n sytak van die groter Braamfonteinspruit, gebou. Hy het die dam na sy vrou, Emmarentia Botha, genoem. 'n Honderd werkers is toe op 14 besproeide kleinhoewes van 145 morg gevestig wat tans die voorstede van Emmarentia, Linden en Greenside beslaan. Hierdie boere het groente en vrugte verbou en 'n derde van hulle wins aan die huur van die grond afstaan.
Louw is in 1929 oorlede en sy vrou het dele van die plaas begin verkoop, later die voorstede Greenside in 1931, Emmarentia in 1937 (na haar genoem) en Emmarentia-uitbreiding in 1941. In 1933 is 13 hektaar van die plaas aan die Stad Johannesburg geskenk vir parke en ontspanningsgeriewe, wat nadat verdere land aangekoop is, ontwikkel is tot die Jan van Riebeeck-park (1952), Johannesburg Botaniese Tuin (1964), Emmarentiadam (1939), die Marks Parksportklub (1951) en Wespark-begraafplaas (1942).
Japan Nasionale Roete 417
Japan Nasionale Roete 417 is 'n nasionale snelweg in Japan.