cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Phokas van Bisantium
Bewind
Dit was egter tydens Phokas se bewind dat die tradisionele grense van die Bisantynse Ryk begin val het. Die Balkan-volke, Aware en Serwiërs is in Mauricius se tyd op ’n afstand gehou, maar ná die onttrekking van die leër aan die Donou in 605 het nuwe aanvalle begin wat die einde sou inlui van die Bisantynse Balkan-volke. In die ooste het die Persiese koning Khosrau II Mauricius se dood gebruik as verskoning om sy verdrag met die Bisantyne te verbreek en teen 607 het hy beheer oorgeneem van die gebeied tot by die Eufraat.
In 608 het die eksarg van Afrika en sy seun, albei Herakleios, ’n opstand teen Phokas begin en munte uitgereik met hulle twee in konsulêre (maar nie keiserlike) regalia. Phokas het gereageer met teregstellings, onder meer van die oudkeiserin Constantina en haar drie dogters. Nicetas. ’n neef van Herakleios sr., het ’n inval in Egipte gelei en Herakleios jr. het ooswaarts geseil met ’n ander mag via Sisilië en Siprus. In die daaropvolgende burgeroorlog is Phokas se general Bonosus in Egipte verslaan. Die Perse het die konflik uitgebuit en ’n groot deel van die oostelike provinsies ingeneem; hulle het selfs Anatolië begin binnedring.
Teen 610 het Herakleios jr. in die omgewing van Konstantinopel aangekom terwyl die grootste deel van die Bisantynse leër wat Phokas ondersteun het, óf verslaan is óf gedros het. ’n Paar vooraanstaande lede van die aristrokrasie het Herakleios tegemoet gegaan en hy het gereël dat hy tot keiser verklaar word. Hy het Konstantinopel sonder teenstand binnegegaan en Phokas doodgemaak.
Addo
Addo (ook bekend as Kommandokraal) is 'n klein nedersetting in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die dorpie lê op die R335 hoofweg en is ook 'n spoorweghalte op die hooftrajek vanaf Port Elizabeth na die noorde.
Dit is een van die ingange na die Addo-Olifant Nasionale Park. Die naam word ook gedra deur 'n spoorwegstasie, poskantoor en 'n brug. Dit is van Khoikhoi oorsprong en beteken waarskynlik "melkboskloof".
M. Gray Murray
M. Gray Murray (1871 – 10 Februarie 1937) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Suicide Club (1914), Home (1915), en The Four Feathers (1921).
Robert Fludd
Robert Fludd of Robertus de Fluctibus (17 Januarie 1574 – Londen, 8 September 1637) was 'n Engelse geneesheer, wiskundige, astroloog en mistikus. Fludd speel 'n rol in die geskiedenis van die Rosekruisersbeweging deur met sy in 1617 gepubliseerde Tractatus apologeticus die gedagtegoed van die Societe Roseae Crucis te verdedig. Tussen 1598 en 1604 studeer Fludd geneeskunde, chemie en die okkultisme op die Europese vasteland, maar hy is veral bekend deur sy navorsing in die okkulte filosofie.
Bangkok
Bangkok (Thai: กรุงเทพมหานคร, Krung Thep; amptelik กรุงเทพมหานคร, Krung Thep Maha Nakhon [kruŋ tʰêːp máʔhǎː náʔkʰɔːn] ; seremoniële naam: กรุงเทพมหานคร อมรรัตนโกสินทร์ มหินทรายุธยามหาดิลก ภพนพรัตน์ราชธานีบุรีรมย์ อุดมราชนิเวศน์ มหาสถานอมรพิมาน อวตารสถิต สักกะทัตติยะ วิษณุกรรมประสิทธิ์ Krung Thep Maha Nakhon Amon Rattanakosin Mahinthara Yutthaya Mahadilok Phop Noppharat Ratchathani Burirom Udom Ratchaniwet Maha Sathan Amon Phiman Awatan Sathit Sakkathattiya Witsanukam Prasit ) is sedert 21 April 1782 die hoofstad van Thailand en is met 'n bevolking van 8,3 miljoen ook die grootste stad van dié land, met 12,6 persent van die nasionale bevolking. In 2018 word die bevolking geskat ongeveer 10 miljoen mense. Ongeveer die helfte is migrante van ander Thaise provinsies. Die stad is net noord van die Golf van Thailand geleë. Suid van Bangkok mond die Chao Phraya in die Golf van Thailand uit.
Robert Fludd
Lewe
Robert Fludd is in 1574 gebore in Milgate House, in die gemeente van Bearsted in die graafskap Kent. Die doopregisters van die gemeente het verdwyn. Die kerk van die gemeente waar Fludd en sy voorouers begrawe is, is in die 'Milgate kapel' is naby die huidige stasie van Bearsted. Die familie was van Walliese oorsprong en kom uit Shropshire. Aan die begin van koningin Elizabeth I van Engeland se regering het George Stonehouse van Milgate die regte vir die landgoed oorgedra aan Thomas Fludd, toe nog 'n skildknaap (esquire) was, wat later tot ridder verhef sou word. Sir Thomas Fludd sterf op 30 Maart 1607. Sy seun sou, net soos vir sy moeder Elizabeth Andros, 'n monument vir hom laat oprigting in die kapel van Milgate. Uit die inskrywing op die monument blyk dat Robert die vyfde was "van die seuns wat geleef het." Robert Fludd blyk ook trots te wees op sy afkoms as 'n ridder, want hy het gesê hy sal liewer sy universiteit doktersgraad verloor as sy adelike status.
Batavia
duimnael|300px|links|Stadshuis 1710 duimnael|100px|regs|Die stadswapen van Batavia
Robert Fludd
Lewe
Op sewentienjarige ouderdom verloor Fludd sy moeder en daardie jaar skryf hy hom in vir die St. John's College in Oxford. Hy behaal sy BA-graad (in 'Kunste') op 3 Februarie 1596–97 en sy MA op 8 Julie 1598. Sy jare by St John's het 'n groot indruk op hom gemaak, en hy bly "te alle tye 'n troue en gehegte vriend en lid van die Kerk van Engeland. "Na dit het hy nog natuurkunde (fisika) bestudeer en daarna vir naastenby 6 jaar gereis na Frankryk, Spanje, Italië en Duitsland. In die meeste lande het hy kennis gemaak met adelikes wat hy ook onderrig gegee het. In Rome ontmoet hy Gruterus wat 'n groot invloed op hom sou uitoefen. Hy het as doktor afgestudeerd aan die universiteit van Leiden, was 'n entosiastiese versamelaar en uitgewer van boeke en het gespesialiseer in wiskunde, meganika en die uitvinding van masjiene. Hy maak 'n aantal van sy eie resepte om siekes te behandel, daarby gebruik hy ook die stand van planete en die gestaltes van die maan. Terug in Engeland behaal Fludd sy graad in Geneeskunde '(M.D.) op 16 Mei 1605.
Toe hy vir 'n eksamen voor die kollege van dokters verskyn op 7 Februarie 1607, het hy met sy minagting vir Galenus en sy dwepery met die Rosekruisers nie so 'n goeie indruk gemaak nie. Pas na verskeie eksamens word hy op 20 September 1609 toegelaat as Fellow of the College sodat hy 'n praktyk as arts in Londen, Fenchurchstraat, kon begin. Robert Fludd trou nooit nie en laat geen erfgenamen na nie.
Batavia
duimnael|300px|regs|Batavia in 1897
Robert Fludd
Filosofiese stelsel
Op sy reis in Europa het hy die geskrifte van Paracelsus ken. Hy het toe teruggekeer na Oxford, lid van Christus Kerk, behaalde sy mediese graad, en word uiteindelik 'n lid van die Kollege of Artse. Hy het met sukses in Londen gepraktiseer, al word gesê dat hy suiwer mediese behandeling vermeng met 'n groot deel geloofsgenesing. In navolging van Paracelsus, poog hy om 'n filosofiese stelsel te vorm, gebaseer op sowel die fisiese as die geestelike.
Batavia
Die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie het hierdie stad as hul hoofsetel in Asië gebruik van 1619-1795.
Robert Fludd
Filosofiese stelsel
Volgens Fludd was God die begin, die som van alle dinge waaruit alles voortgekom het, en alles sou ook tot God terugkeer. Die daad van die skepping beteken 'n skeiding van die aktiewe beginsel (lig) van die passiewe (duisternis) binne die goddelike eenheid. Die universum is saamgestel uit drie wêrelde:
Batavia
duimnael|links|240px|Kasteel van Batavia
Burgemeesters van Batavia
Sedert hul instelling in 1916:
Robert Fludd
Filosofiese stelsel
Die idee van die moontlikheid tot transformasie wat elke stuk materie besit is tipies vir hermetiese en latere Rosekruisers. Hulle het beweer dat alle sigbare dinge voortgebring word deur die stryd tussen lig en duisternis, en dat elke stofdeel 'n vonk van goddelike essensie in hom het. Fludd sê dit soos volg: "Dus het alle minerale deur hierdie lewensvonk in rudimentêre vorm die moontlikheid om in te groei om plante en groeiende organismes te word; dus het alle plante rudimentêre waarnemings wat hulle (in die loop van die eeue) moontlik in staat sal stel om te vervolmaak en om te sit in bewegende nuwe wesens." — Robert Fludd
Werk
In 1618, skryf Fludd Musica Mundana waarin dit teorieë oor die musiek beskryf, waaronder sy mondelinge (ook bekend as "goddelike" of "hemelse") monochord. In 1630 het Fludd 'n aantal ewigdurende bewegingmasjiene voorgestel. Ander persone het probeer om in die jare 1870 die oktrooi te verkry op variante van die Fludd-masjien. Dit werk deur hersirkulasie, deur middel van 'n waterwiel en 'n Skroef van Archimedes. Die apparaat pomp die water terug in sy eie voorraad tenks.
Fludd was die eerste wat die sirkulasie van die bloed behandel en daarmee ook tot die regte gevolgtrekking gekom het. Sy gevolgtrekking was gebaseer op die mikrokosmos-makrokosmos-analogie, 'n teorie waarin alle gebeure in die mikrokosmos (die mens) beïnvloed word deur die makrokosmos (die hemel). Sy teorie was dat dit bloed moet sirkuleer, want die hart is soos die son en die bloed soos die planete wat voortdurend in beweging is en, soos in daardie tyd bekend was, om die son draai. William Harvey verklaar later die sirkulasie van bloed in moderne en eksperimentele terme, alhoewel hy steeds na die mikrokosmos-makrokosmos-analogie van Fludd verwys.
Alhoewel hy 'n vroom Christen was, is sy boeke deur die pous op die indeks gesit. Vanweë sy aktiwiteite as student van die okkulte en van die leer van Paracelsus, kry hy ook net toegang tot die Koninklike Kollege van Artse.
Esther K. Chae
Esther K. Chae is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Stealth (2005), Thor (2011), Total Recall (2012), en Black Panther (2018).
Palikir
Palikir is sedert 1990 die hoofstad van die eilandnasie Gefedereerde State van Mikronesië toe dit Kolonia vervang het. Die stad het 'n bevolking van 7 000 in 2009 gehad. Dit is in die noorde van die eiland Pohnpei in die gelyknamige deelstaat geleë.
Violetbank C
Violetbank C is 'n nedersetting in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die noordooste van Mpumalanga.
Clathria spinarcus
Clathria spinarcus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Carter & Hope.
Elizabeth Ashley
Elizabeth Ashley (gebore 30 Augustus 1939) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Ship of Fools (1965) en Happiness (1998), en in die televisiereeks Evening Shade (1990).
Clathria spinatoxa
Clathria spinatoxa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1981 deur Hoshino.
NG gemeente Klerksdorp-Oos
Die NG gemeente Klerksdorp-Oos is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Wes-Transvaal).
Die gemeente is gestig in 1963. Die kerkgebou is geleë by Servaasstraat 7, Flamwood, Klerksdorp. In 2013 was die leraar ds. J.S.F. Botha. Daar was in daardie jaar 117 doop- en 684 belydende lidmate.
NG gemeente Klerksdorp-Noord
duimnael|regs|170px|Ds. A.C. Viljoen, van 1956 tot 1961 die eerste leraar nadat hy oorgekom het van die [[NG gemeente Klerksdorp|moedergemeente af, waar hy leraar was sedert 1953.]]
Die NG gemeente Klerksdorp-Noord is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Wes-Transvaal).
Die gemeente se stigtingsdatum word om die een of ander rede nie meer in die jaarboeke van die NG Kerk aangedui nie. In ouer jaarboeke word dit wel aangedui as 1955. Die kerkgebou is geleë by Dr. Yusuf Dadoolaan 6, Wilkoppies, Klerksdorp. In 2013 was die gemeente vakant, maar die afgetrede ds. P.J. le Roux het opgetree as pastorale versorger. Daar was in daardie jaar 47 doop- en 330 belydende lidmate. Einde 2014 het dit gedaal tot 43 en 308, vergeleke met 250 en 680 20 jaar vantevore.
Matoppie
Die Matoppie of Witgat (Boscia albitrunca) is 'n kleinerige boom, gewoonlik 6 m hoog, maar uitsonderlik tot 10 m hoog. In Engels staan die boom bekend as die Shepherd's tree.
Dit is 'n immergroen boom inheems aan Suider-en tropiese Afrika, wat voorkom in die warm, droë, en dikwels brak laagliggende gebiede, soms op kalkkoppies asook rotsagtige terrein. Dit is 'n algemene boom in die Bosveld en Laeveld, behalwe in die Oos- en Wes-Kaap. In Afrika is die boom inheems aan Angola, Botswana, Eswatini, Mosambiek, Namibië, Zambië en Zimbabwe.
Hierdie boom het 'n prominente, stewige wit stam, dikwels met repies van ruwe, donker bas. Die kroonblare word dikwels deur bokke gevreet, asook deur ander grasvreters wat die blare kan bereik, wat lei tot 'n opvallende plat onderkant. Die blare is smal, omgekeerd lansetvormig, baie kompak met onduidelike are, behalwe vir die duidelike hoofaar. Die blomme is klein, groen-geel, stervormig en gegroepeer. Die vrugte, op 'n gelede steel, is sowat 10 mm in deursnee en het 'n bros vel met wit vlees en 'n groot endokarp.
Pap
Pap is 'n eenvoudige gereg wat gemaak word met melk (of water) en een of ander graanproduk. Daar word gereeld ook suiker, sout of botter by verskeie papdisse gevoeg.
Matoppie
Die boom se FSA-nommer is 122.
Pap
Pap word meestal as ontbyt geëet, alhoewel dit in sommige kulture (en ook die Middeleeue) as nagereg bedien word. In ander kulture vorm pap 'n groot deel van die daaglikse dieet en kan ter eniger tyd van die dag geëet woord; byvoorbeeld in Afrika, waar pap wat van mieliemeel gemaak word, uiters gewild is.
Geskiedenis
Pap was oorspronklik 'n gereg met meer of minder grof gemaalde graan of ander bestanddele, wat in water of ander vloeistowwe gekook is, totdat dit dikvloeibaar tot halfvas was. Dit is die oudste en eenvoudigste metode om 'n graangereg te maak, waarvan later platbrode en – ná die uitvinding van oonde en suurdeeg – moderne broodsoorte en bier afgelei is.
Die presiese datum vir die ontstaan van pap as 'n stapelvoedsel is nie bekend nie. Die oudste historiese oorlewerings tussen 3000 en 2800 v.C. verwys na pap en nouverwante platbrode as die belangrikste geregte. Argeologiese vondse uit die vroeë steentydperk dui daarop dat mense maalstene en vyselagtige steenskottels gebruik het by die bereiding van geroosterde wilde graansoorte. Ongekookte graan is oneetbaar, en mense het dus al vroeg begin om hulle graankos fyn te stamp en te kook. Voor die uitvinding van die pottebakkery is die mage van diere, leersakkies, mandjies of kleigroewe gebruik. Toe die akkerbou teen die begin van die jong steentydperk sowat 10 000 jaar gelede 'n aanvang geneem het, was die toebereiding van pap lankal bekend.
Volgens die deskundige Adam Maurizio was pap en platbrood (of geroosterde of gebakte pap) oor 'n tydperk van 5000 jaar die stapelvoedsel van die mensdom. Net soos pap was platbrood ook 'n dis wat net 'n kort tyd geneem het vir sy toebereiding en slegs warm geniet kon word. Platbrode, wat koud en dus ook oneetbaar geword het, is weer fyngestamp en opnuut tot pap verwerk.
Pap is van giers, hawer, gars, bokwiet en koring berei. Argeoloë het koring, gars en hawer as die oudste bekende graansoorte geïdentifiseer. Daar is selfs resepte uit die antieke tydperk bewaar; die Romeine het oor 'n lang tydperk puls, 'n pap van gekookte spelt (Latyns: alica), as hulle tradisionele hoofgereg geëet. Later het die sogenaamde Puniese pap gewild geraak, wat van gort (afgedopte garskorrels), eiers, kaas en heuning berei is. Die antieke Griekse kookkuns het die voorkeur aan sesamsaad gegee, wat in 'n vysel fyngestamp en saam met olie en heuning in 'n pan gekook is. Hierdie pap was die voorloper van halva of "Turkse heuning", 'n taamlik-soet lekkerny.
In Europa het pap sowat sewe eeue lank die stapelvoedsel gevorm van die oorgrote meerderheid van die bevolking. Die plaaslike omstandighede het bepaal aan watter soort graan die voorkeur gegee is – in Noord-, Wes- en die noordelike Sentraal-Europa was dit meestal hawerpap. In landboustreke, waar giers oorheers het – soos byvoorbeeld in die suidelike en oostelike dele van Sentraal-Europa –, het mense oorwegend gierspap geëet.
Teen die einde van die 18de eeu was oonde, brandstof en graanmeulens nog vir die meeste mense nie bekostig- of beskikbaar nie, sodat pap eers geleidelik gedurende die 19de eeu deur brood (en daarna veral ook aartappels) vervang is. 'n Aantal papdisse soos byvoorbeeld die Engelse porridge, die Italiaanse polenta, grits ('n pap van grofgemaalde mielies) in die suidelike Verenigde State en ander geregte is egter nog steeds gewild.
26 Augustus
26 Augustus is die 238ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (239ste in skrikkeljare). Daar volg nog 127 dae in die res van die jaar.
Gewone bontrokkie
Gewone bontrokkie is 'n klein standvoël wat gedurende die winter weg van hoogliggende gebiede beweeg.
Plasenta
In die mediese vakterminologie verwys plasenta (ook moederkoek; Latyn: "placenta", plat koek) na die nageboorte. Dit is 'n sagte orgaan wat aan die wand van die swanger baarmoeder vasgeheg is en deur middel van die naelstring met die vrug saamhang. Dit vorm die verbinding tussen die vrug en die baarmoeder. Die uitwisseling van suurstof, voedingstowwe en stofwisselingsprodukte tussen moeder- en kinder-bloed vind hier plaas. Dit word ongeveer 'n halfuur na die kind gebore.
Nageboorteweë verwys na die weë wat na 'n pouse van 10 tot 15 minute na die geboorte van die kind optree en veroorsaak dat die moederkoek gebore word.
Colchester, Oos-Kaap
Colchester is 'n nedersetting in die Nelson Mandelabaai Metropolitaanse Munisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Dit lê naby die monding van die Sondagsrivier aan die Indiese Oseaan en die N2 nasionale pad gaan langs die dorpie verby.
Haarwortel
In fisiologie verwys haarwortel na die deel van 'n haar wat in die haarsakkie lê.
Die knolvormige, verdikte onderste gedeelte van 'n haarwortel word die haarkolf genoem.
R22 (Suid-Afrika)
Die R22 is 'n provinsiale roete in die KwaZulu-Natalprovinsie van Suid-Afrika, wat die N2 by Hluhluwe verbind met die Mosambiekse grens by Kosibaai, via Mbazwana en Kwangwanase. Dit is op 25 Oktober 2008 geopen.
Penis
Die penis of fallus is die uitwendige manlike geslagsorgaan wat by soogdiere ook gebruik word vir urinering. Dit is verwant aan die vroulike klitoris, aangesien dit vanuit dieselfde embriologiese struktuur ontwikkel. Die penis kan 'n ereksie kry en dan gebruik word vir seksuele omgang of masturbasie.
Die menslike penis
Die menslike penis verskil van sommige ander soogdierspesies s'n deurdat dit nie 'n ereksiebeen het nie. Om die verharde, regop toestand te verkry en te behou, verhoog die bloedvloei na die penis en word ekstra bloed daar gestoor. Dit kan ook nie binne-in die buikholte ingetrek word nie en is groter as ander soogdiere s'n in verhouding tot die liggaamsmassa.
Struktuur
Die corpus spongiosum lê aan die onderkant (ook bekend as die ventrale kant) van die penis en die twee corpora cavernosa langs mekaar aan die bokant (dorsale kant).
Die eindpunt van die corpus spongiosum is keëlvormig vergroot. Hierdie vergroting vorm die eikel (Engels: glans) van die penis. Die voorhuid is onder aan die eikel geheg. Dit is 'n los vel wat in volwassenes teruggetrek kan word om die eikel te ontbloot. Die riffie aan die onderkant van die penis, waar die voorhuid aan die eikel vasheg, word die frenum (of frenulum) genoem.
Die uretra, wat die laaste gedeelte van die urienweë is, loop dwarsdeur die corpus spongiosum en die opening daarvan is bekend as die meatus. Die meatus is geleë op die bopunt van die eikel. Dit dien as 'n deurgang vir sowel urine as die ejakulasie van semen. Spermatosoa word geproduseer in die testes en gestoor in die aangehegte epididimis. Tydens ejakulasie word sperma opgestoot deur die vas deferens (twee buise wat oor en agter die blaas langs loop). Vloeistof word deur die seminale holtes bygevoeg en die vas deferens word dan die ejakulatoriese buise wat in die prostaatklier by die uretra aansluit. Die prostaat sowel as die bulboeretrale kliere voeg verdere uitskeidings by en die semen word met die penis opgestoot, by die meatus uit.
Die soomrif is die sigbare rif tussen die laterale helftes aan die onderkant van die penis. Dit loop vanaf die opening van die uretra dwarsoor die skrotum na die perineum (die area tussen die skrotum en die anus).
Ooreenkoms met die vroulike geslagsdele
Die eikel van die penis stem ooreen met die klitorale eikel; die corpora cavernosa met die klitoris; die corpus spongiosum met die vestibulêre bolletjies onder die labia minora; die skrotum met die labia minora en labia majora; en die voorhuid met die klitorale kappie. Die soomriffie bestaan nie by vroue nie, aangesien die twee helftes nie aan mekaar gekoppel is nie.
Penisgrootte
Daar is ook die mite dat sekere etniese groepe groter penisse as ander het. Die mees algemene opvatting is dat die "kampioen"-groep dié van Afrika-oorsprong is.
Konstantyn III Herakleios
Konstantyn III (Latyn: Heraclius Novus Constantinus, Grieks: Ἡράκλειος νέος Κωνσταντῖνος; 3 Mei 612 – Mei 641) was die Bisantynse keiser vir vier maande in 641. Hy was die oudste seun van keiser Herakleios en sy eerste vrou, Eudokia.
Konstantyn se geboortenaam was Herakleios die Nuwe Konstantyn en dit was sy amptelike naam tydens sy bewind. In latere Bisantynse en die meeste moderne geskrifte word hy net Konstantyn genoem.
Hy is op 22 Januarie 613 deur sy pa tot medekeiser verklaar en is aan sy kleinniggie, Gregoria, as man beloof. Sy was die dogter van sy pa se neef, Nicetas. Hulle is in 629 of dalk vroeg in 630 getroud en hul eerste kind, Constans is in dieselfde jaar gebore. Hul tweede kind was ook ’n seun, Theodosius. Hulle het ook ’n dogter, Manyanh, gehad wat later met ’n Persiese koning getroud is.
Konstantyn het alleenheerser geword toe sy pa in 641 dood is. Hy het regeer saam met sy halfbroer, Heraklonas, die seun van Herakleios se tweede vrou, Martina. Konstantyn is ná net vier maande aan tering dood en Heraklonas het die alleenheerser geword. ’n Gerug dat Martina Konstantyn vergiftig het, het eers daartoe gelei dat Constans II as medekeiser aangestel is. Martina en haar seuns is daarna afgesit, vermink en verban.
Bolotwa
Bolotwa is 'n klein dorpie in die voormalige Transkeistreek in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
David Neal
David Neal (13 Februarie 1932 – 27 Junie 2000) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Superman (1978) en Flash Gordon (1980), en in die televisiereekse Hereward the Wake (1965) en Crown Court (1972).
Jessica Chaffin
Jessica Chaffin is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Good Will Hunting (1997), The Heat (2013), Spy (2015), en Pitch Perfect 3 (2017).
Sylvia Ashton
Sylvia Ashton (26 Januarie 1880 – 17 November 1940) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente For Better, for Worse (1919), Don't Change Your Husband (1919), Why Change Your Wife? (1920), en Greed (1924).
Ngerulmud
Ngerulmud (Japannees: ンゲルルムッド) dien sedert 7 Oktober 2006 as die hoofstad van Palau, 'n eilandnasie in die Stille Oseaan en Oseanië, toe dit Koror vervang het. Dit is aan die ooskus van Babeldaob, Palau se grootste eiland, geleë. Ngerulmud is sowat 20 km noordoos van Koror en 2 km noordwes van Melekeok geleë. Met minder as 300 inwoners is Ngerulmud die mins bevolkte hoofstad van 'n soewereine staat, nog voor die Vatikaanstad.
Ngerulmud is in 2006 as nuwe hoofstad van Palau gestig en het die voorlopige hoofstad Koror vervang. Volgens Palau se grondwet uit 1979 moes die regering binne tien jaar 'n amptelike hoofstad op die hoofeiland Babeldaob benoem. Vervolgens is die Kapitolkompleks na aanleiding van die Amerikaanse eweknie in Washington, D.C. deur die op Hawaii-gebaseerde maatskappy Architects Hawaii Ltd. (AHL) opgerig. Hulle het ook Palikir, die hoofstad van die Gefedereerde State van Mikronesië beplan.
Na die skuiwing was die presiese ligging van Palau se hoofstad onseker. Toe Ngerulmud in 2006 nog nie bestaan het nie, het baie bronne die naaste nedersetting en naam van die deelstaat, Melekeok, as hoofstad aangegee. Die Duitse Auswärtige Amt (Buitelandse Kantoor) het in sy inskrywing oor Palau in 2015/16 die hoofstad van Melekeok na Ngerulmud verander. Die Verenigde Nasies se webwerf beskou die deelstaat Melekeok as hoofstad, terwyl Palau se regeringswebwerf nog steeds Koror as hoofstad van Palau beskou. Die Amerikaanse Central Intelligence Agency gee Ngerulmud as Palau se hoofstad.
Hatra
Hatra (Arabies: الحضر, al-Ḥaḍr) was ’n antieke stad in Mesopotamië, in die hedendaagse Irak. Die ruïnes lê 290 km noordwes van Bagdad en 110 km suidwes van Mosul.
Op 7 Maart 2015 het verskeie bronne, insluitende Irakse amptenare, berig die militante groep ISIL het begin om die Unesco-wêrelderfenisgebied te verwoes. ’n Video wat die volgende maand deur ISIL uitgereik is, wys die vernietiging van die monumente.
Geskiedenis
duimnael|130px|links|[[Herakles|Hercules, Hatra, Partiese tydperk, 1ste tot 2de eeu.]] Hatra is vermoedelik in die 3de of 2de eeu v.C. deur die Seleukidiese Ryk gebou. Nadat dit deur Persië verower is, het dit in die 1ste en 2de eeu n.C. floreer as ’n godsdiens- en handelsentrum. Later het die stad waarskynlik die hoofstad van die eerste Arabiese koninkryk geword.
Hatra het ’n belangrike vesting geword wat verskeie aanvalle deur die Romeinse Ryk weerstaan het en ’n belangrike rol gespeel in die Tweede Partiese Oorlog tussen dié land en Rome. Dit het die Iraniërs in 238 verslaan, maar is eindelik in 241 deur die Sassanidiese Ryk verwoes.
Hatra was die bes bewaarde Partiese stad wat die meeste inligting oor dié ryk verskaf het. Dit was omring deur binne- en buitemure van byna 2 km breed en het meer as 160 torings gehad. Die tempels het sowat 1,2 ha beslaan en is oorheers deur die Groot Tempel, ’n enorme gebou met pilare wat tot 30 meter hoog gestrek het. Die stad was bekend vir sy vermenging van Griekse, Mesopotamiese, Kanaänitiese, Aramese en Arabiese panteons, in Aramees bekend as Beiṯ Ĕlāhā ("Huis van God").
Daar was tempels vir Nergal (Babilonies en Akkadies), Hermes (Grieks), Atargatis (Siries-Aramees), Allat en Sjamijja (Arabies) en Sjamasj (die Mesopotamiese songod).
Signatuurleer
In die mediese vakterminologie verwys signatuurleer na die leer van Paracelsus waarvolgens bepaalde eienskappe van 'n plant of plantdeel, bv. vorm of kleur, sou aandui teen watter siekte dit werksaam is.
Geskiedenis
Paracelsus (1493–1541) het die konsep ontwikkel en geskryf dat "Die natuur elke groei merk ... volgens sy genesende voordeel", en dit is gevolg deur Giambattista della Porta in sy Phytognomonica (1588).
Die geskrifte van Jakob Böhme (1575–1624) het signatuurleer versprei. Hy het voorgestel dat God voorwerpe gemerk het met 'n teken, of "signatuur", vir hul doel. Daar is gedink dat plante wat dele dra wat soos menslike liggaamsdele, diere of ander voorwerpe lyk, bruikbare relevansie vir daardie dele, diere of voorwerpe het. Die "signatuur" kon soms ook geïdentifiseer word in die omgewings of spesifieke terreine waarin plante gegroei het. Böhme se 1621 boek De Signatura Rerum (Die handtekening van alle dinge) het 'n naam aan die konsep gegee.
Die Engelse dokter-filosoof Sir Thomas Browne gebruik in sy toespraak The Garden of Cyrus (1658) die geometriese patroon wat bestaan uit vyf punte wat in 'n kruis gerangskik is ('n Quincunx-patroon) as 'n argetipe van die "signatuurleer" wat die ontwerp van tuine en boorde, plantkunde en die makrokosmos in die algemeen deurdring.
Die 17de-eeuse plantkundige William Coles het veronderstel dat God "Kruie gemaak het vir die gebruik van mense, en hulle spesifieke "signatuur" gegee het, waardeur 'n man die gebruik daarvan kan lees." Coles se The Art of Simpling en Adam in Eden, verklaar dat okkerneute goed is om kopkwale te genees, want volgens sy mening, "het hulle die perfekte 'Handtekeninge van die Hoof'". Met betrekking tot die blomplante genoemd Hypericum het hy geskryf: "Die klein gaatjies waarin die blare van Sint-Janskruid vol is, lyk soos al die porieë van die vel en daarom is dit vir alle wonde van die vel gebruik."
'n Teologiese regverdiging is gemaak vir hierdie filosofie: "Daar is geredeneer dat die Almagtige sy teken moes gestel het op die verskillende maniere om siektes te genees wat hy voorsien het".
Vir die laat Middeleeuse mens was die natuurlike wêreld lewendig met beelde van die Almagtige: "soos bo, so onder", 'n hermetiese beginsel wat uitgedruk word as die verhouding tussen die makrokosmos en mikrokosmos. Michel Foucault het die wyer gebruik van signatuurleer so uitgespreek:
Die konsep van signatuurleer word weerspieël in die algemene name van sommige plante wie se vorms en kleure kruiedokters herinner het aan die dele van die liggaam waar hulle gedink het om goed te doen, soos byvoorbeeld:
Konsepte soortgelyk aan die signatuurleer kan in volks- of inheemse medisyne gevind word, en in moderne alternatiewe medisyne.
Wetenskaplike skeptisisme
Nog 'n verduideliking is dat die menslike verstand, in 'n poging om patrone te vind om verskynsels te verklaar terwyl dit nie voldoende wetenskaplike kennis het nie, hul tot antropomorfisme toevlug.
Haar
[[Lêer:Hair follicle-nb.svg|duimnael| 1 = Haarskag
2 = Opperhuid (epidermis)
3 = Smeermiddel (talk)
5 = Haarsakkie ]]
In die mediese vakterminologie verwys haar (Latyn: "pilus") na 'n onvertakte draadvormige verhoringde uitgroeisel van die opperhuid.
'n Haarskag is die deel van die haar wat buite die vel uitsteek.
'n Haarsakkie is 'n instulping van die opperhuid waarin die haarwortel lê.
NG gemeente Klerksdorp-Suid
Die NG gemeente Klerksdorp-Suid is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Wes-Transvaal).
Haar
'n Haarpapil is die verheffing van die bodem van die haarsakkie.
NG gemeente Klerksdorp-Suid
Die gemeente is gestig in 1967. Die kerkgebou is geleë op die hoek van Charles- en Goldsburylaan, Ellaton, Klerksdorp. In 2013 was die gemeente vakant. Daar was in daardie jaar 120 doop- en belydende 500 lidmate.
Die moedergemeente Klerksdorp is by dié gemeente ingelyf.
Haar
'n Haarwortel is die deel van 'n haar wat in die haarsakkie lê.
Die haarkolf is die knol-vormige, verdikte onderste stuk van 'n haarwortel.
Albert Schweitzer
Albert Schweitzer, mediese sendeling, skrywer, erkende musikant en teoloog, was een van die grootste filantropiese figure van die twintigste eeu. Hierdie seun van 'n Lutherse predikant het sy talente gebruik om diens aan die armste van mense in die ekwatoriale reënwoude van Gaboen te verleen.
Schweitzer, in 1875 gebore in Elsas, 'n Duits-sprekende provinsie wat kort tevore by Frankryk afgeneem is om deel van 'n verenigde Duitsland uit te maak, was 'n briljante musiek-, teologie- en filosofiestudent. Schweitzer het sy lewe nougeset beplan en in 1896, toe hy net 21 jaar oud was, 'n eed geneem om hom vir nog nege jaar op die studie van musiek en die wetenskap toe te spits en daarna sy lewe te wy aan diens van die mensdom.
<blockquote class="toccolours" style="float:none; padding: 10px 15px 10px 15px; display:table; text-align:center; margin:1em auto;"> Ek is lewe wat wil lewe midde-in lewe wat wil lewe – Albert Schweitzer Hy het aan die universiteite van Straatsburg, Parys en Berlyn studeer en 'n erkende konsertorrelis en gesaghebbende oor die werke van Johann Sebastian Bach geword. Hy het sy eerste boek gepubliseer toe hy 25 was – die jaar nadat hy 'n doktoraat in filosofie van Straatsburg ontvang het.
In 1900 het hy 'n lisensiaatgraad in teologie ontvang en is hy as predikant georden. Getrou aan sy voorneme, het hy op die ouderdom van 30 met sy geneeskundige studies begin. Nadat hy gegradueer het en sy internskap voltooi het, is hy met Helene Bresslau getroud. Hulle het in 1913 per seilskip na Gaboen vertrek.
Twee weke met 'n rivierboot die breë en moerasagtige Ogooue-rivier stroomop, het daar 'n sendingstasie by Lambarene tot stand gekom.
Die nood was skreiend. Nie afgeskrik deur hopelose toestande of die verskriklike erns en omvang van die siektes en beserings wat hulle gesien het nie – enigiets van melaatsheid tot byte deur groot ape – het die Schweitzers 'n hospitaal met hul eie hulpbronne gebou en toegerus.
Die geld wat nodig was vir die verplegingswerk, het hy bekom deur 'n boek wat hy in 1903 oor J.S. Bach gepubliseer het, asook deur orreltoere, wat hom as 'n groot Bach-vertolker bekend gemaak het. Met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog is hy eers in Lambarene en later in Provence in Frankryk geïnterneer.
In 1923 het sy boek, Kulturphilosophie, verskyn. Hierin het hy sy filosofie van eerbied vir die lewe uiteengesit: hy het eerbied vir alle lewende wesens as noodsaaklik vir die voortbestaan van die beskawing beskou. Na 'n reeks orreluitvoerings om geld in te samel, het hy in 1925 na Lambarene teruggekeer en sy vervalle hospitaal heropgebou. Na mate sy bekendheid toegeneem het, het hy al hoe meer skenkings uit verskillende dele van die wêreld ontvang.
Teen die vroeë sestigerjare was daar 36 Blanke dokters, verpleegsters en verskeie Swart helpers. Afgesien van die Nobelprys vir Vrede wat in 1952 aan hom toegeken is, het Schweitzer talle internasionale toekennings ontvang. Meer as 10 universiteite, onder meer die Universiteit van Kaapstad, het eredoktorsgrade aan hom toegeken. Van die ander werke wat Schweitzer geskryf het, is Die Mistik des Apostels Paulus (1930), wat in 1931 in Engels vertaal is, en Bach's Orgelwerke (1912-1914), wat hy saam met sy Paryse orrelonderwyser Widor aangepak het.
Hy het ook boeke oor sy werk in Afrika geskryf. Van sy boeke is in talle tale vertaal, terwyl sy toespraak oor die probleem van vrede in die hedendaagse wêreld, wat hy by die oorhandigingsplegtigheid van die Nobelprys gelewer het, wêreldwyd versprei is. Op 4 September 1965 is dr. Schweitzer by sy hospitaal in sy slaap oorlede. Sy werk in die hospitaal word steeds voortgesit.
In 1924 het hy teruggekeer en die hospitaal op 'n nuwe terrein gebou. Schweitzer het wyd gereis en lesings en orrelkonserte gehou. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog (1939-1945) is hy toegelaat om sy werk ongestoord voort te sit en hy het sy filosofie, wat hy as "Eerbied vir Lewe" opgesom het, verfyn.
Hospitaal in die oerwoud
Die oerwoudhospitaal wat hy op Lambarene gestig het, het hom nooit weer losgelaat nie. Met net drie lang onderbrekings (1917-24, 1927-29 en 1932) het hy tot aan sy dood daar gebly - 'n invloedryke simbool van  daadwerklike naasteliefde en blanke hulpverlening in swart Afrika. Die perseel langs die Ogowerivier, waar die hospitaal opgerig is, is deur die Paryse Sendinggenootskap aan hom geskenk, maar die hospitaal het hy eiehandig, met net 'n paar inboorlinghelpers, gebou.
Die werklikheid van tropiese Afrika was nog veel erger as wat Schweitzer gemeen het, en hy het onder die primitiefste omstandighede met sy stryd teen melaatsheid, slaapsiekte en die talle ander tropiese siektes begin. Tot diep in die nag het hy geopereer, en reeds na 'n kort tyd het inboorlinge van heinde en verre begin kom om hulp by die wit dokter te soek. Albert Schweitzer het self in verskeie boeke sy werk in Afrika beskryf: Hospitaal in die Oerwoud, Briewe uit Lambarene en Tussen Water en Oerwoud.
Laasgenoemde boek is ook in Afrikaans vertaal. In 1917 is hy en sy vrou na Frankryk gebring en geïnterneer aangesien Schweitzer 'n Duitse burger was en dus as 'n vyandige onderdaan beskou is. As gevolg hiervan het die hospitaal in Lambarene tot niet gegaan, en na die oorlog moes Schweitzer deur middel van lesing- en konserttoere oor die hele Europa hospitaal insamel.middele vir die heropbou van die  “Dit staan ons glad nie vry om te besluit of ons aan die mense om ons heen goed wil doen of nie," het hy in een van hierdie lesings gesê.
“Ons moet dit doen. Die goeie wat ons aan hulle doen, is geen weldaad nie, maar boetedoening. Vir elkeen wat leed veroorsaak, moet daar iemand in die wêreld uitgaan wat hulp verleen."
In 1925 het Albert Schweitzer na Afrika teruggekeer en die vervalle hospitaal in Lambarene weer van die grond af opgebou. Mettertyd het hy ook 'n melaatsekolonie by Lambarene gestig. In 1932 gaan hy weer na Europa om in Frankfort die feesrede by geleentheid van die groot Duitse digter Goethe se honderdste sterfdag te hou. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het niemand die oerwouddokter van Lambarene gehinder nie, hoewel lewensmiddele en medisyne soms skaars was en gevegte tussen troepe van die Duitsgesinde Franse regering en die wat die versetbeweging gesteun het, naby die hospitaal plaasgevind het.
Lourierboom
Die lourierboom (Laurus nobilis) is struik of klein boompie met glasende groen blare. Die plant is immergroen en verkies volson. Die blare word gebruik as kruie om bredies, potjiekos of omtrent enige vleisgereg te geur.
Europese bontrokkie
Die Europese bontrokkie (Saxicola rubicola) is 'n voël en swerwer wat broei in die Palearktiese gebied. Dit is nog net drie keer opgeteken in Suid-Afrika. In Engels staan die voël bekend as die Whinchat.
John Nightingale (akteur)
John Nightingale (23 Desember 1942 – 31 Maart 1980) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse BBC Play of the Month (1965), Looking for Clancy (1975), en When the Boat Comes In (1976).
Europese bontrokkie
Voorkoms
Die voëltjie is 14 cm groot en weeg 13 tot 24 gram. Dit lyk baie soos die Gewone bontrokkie-wyfie.
Lys van groothertoë van Rusland
Die titel het in die 9de eeu ontstaan toe die heersers van Kiëf-Roes so genoem is. Van die 17de eeu af is dit gebruik vir verskeie lede van die keiserlike huis. Hulle was nie heersers nie, maar dinaste van die huis van die regerende keiser (of tsaar).
Keiserin Elisabeth van Rusland het aan die toekomstige Pieter III, die enigste oorlewende manlike afstammeling van haar pa, Pieter die Grote, die titel groothertog gegee, al was hy nie ’n afstammeling deur die manlike lyn nie (hy was haar suster, Anna, se seun).
Ná die geboorte van die seuns van Nikolaas I het die getal groothertoë toegeneem en dit het ’n einde gebring aan die vroeëre kwesbaarheid wat die Russiese troonopvolging gekenmerk en die land onstabiel gemaak het. In die 1880's (toe daar meer as 20 groothertoë was) het tsaar Aleksander III gevoel die getal afstammelinge met die titel doen afbreuk aan die prestige daarvan. Op 2 Julie 1886 (Juliaanse kalender; 14 Julie 1886 volgens die Gregoriaanse kalender) het hy die wet verander sodat net die seuns van ’n keiser en húl seuns kon aanspraak maak op die titel. Die seuns van dogters sou voortaan die titel "prins" hê.
Ook seuns wat uit ’n morganatiese huwelik gebore is, is die titel ontsê. Daar is tans geen afstammelinge wat onbetwis kan aanspraak maak op die titel groothertog nie.
Goeteërs
Sumeriese bronne beeld die Goeteërs uit as ’n barbaarse volk van Goetium in die bergstreek, vermoedelik die sentrale gebied van Zagros oos van Babilon en noord van Elam. Goetium word ook genoem as ’n plek in die hedendaagse Irak. Die Sumeriese Koningslys noem dat hulle vir ’n kort ruk oor Sumer regeer het ná die val van die Akkadiese Ryk en skilder ’n prentjie van chaos in die Goetese administrasie.
Fietlik niks is oor hul oorsprong bekend nie omdat geen "Goetese" artifakte uit dié tyd ontdek is nie en min bekend is uit moderne bronne. Niks is oor hul taal bekend nie, buiten die name op die Sumeriese Koningslys en die feit dat dit nie verwant was aan ander tale in die streek soos Sumeries, Akkadies, Horities, Hetities en Elamities nie.
Bo-Zambezi-skreeubaber
Die Bo-Zambezi-skreeubaber (Synodontis woosnami) is 'n varswater vis wat voorkom in die boonste gedeelte van die Zambezirivier, die Kunenerivier en die Okavangorivier. In Engels staan die vis bekend as die Upper Zambezi squeaker.
Voorkoms
Die vis se kop is hard met pantserplate; die aan die kant is ovaal sonder ‘n skerp punt.
Hy het drie paar baarde. Die buitenste paar gaan by die vin-basis verby en beide die ander twee pare (wat fyn vertakkings het) raak die vin-basis.
Daar is 30-48 tande in die onderkaak.
Die rugvin se stekel is net so lank as die kop, baie skerp en geboë met weerhakkies. Die vetvin is goed ontwikkel. Die stertvin is gevurk en goed ontwikkel. Die anale vin is goed ontwikkel en die buikvin is gepaard en goed ontwikkel. Die borsvin is goed ontwikkel met ‘n skerp stekel en weerhakkies wat teenoorgesteld geboë is.
Hy is soos ‘n haai gebou en word tot 205 mm lank. Sy lyf is olyfbruin tot vaalgrys, ligter na onder. Hy het merke (kolle) wat veral na agter in mekaar loop, en dan strepe en bande vorm.
Habitat
Die vis kom orals voor; diep of vlak, vinnig of stadigvloeiende of stilstaande water maar verkies stilstaande water en veral diep vleie met plant bedekte bodems.
Clathria spinosa
Clathria spinosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Bo-Zambezi-skreeubaber
Habitat
Hy is ‘n omnivoor en vreet alles maar behoort aangekeer te word met ‘n klein hoekie en ‘n stukkie vleis, vis of erdwurm as aas.
Tsakani
Tsakani is 'n nedersetting in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die noordooste van Mpumalanga.
Dit is suidwes van Acornhoek en noordoos van Bosbokrand geleë.
Superellips
Die superellips (of Lamékromme) is die meetkundige figuur wat in die Cartesiese    koördinaatstelsel gedefinieer word as die versameling punte (x, y) met waar n > 0 en a en b die radiusse van die ovaal vorm is. Die geval n = 2 lewer die gewone ellips; vermeerdering van n na meer as 2 lewer die hiperellipse, wat al hoe meer soos 'n reghoek lyk; vermindering van n na minder as 2 lewer hipoellipse wat gepunte hoeke ontwikkel in die x en y rigtingsen al hoe meer soos kruise lyk.
Effek van n
Indien n 'n rasionale getal is met 'n ewe teller en onewe noemer dan is die superellips 'n vlak algebraïese kromme. In besonder indien a en b beide een is en n 'n ewe heelgetal is, dan is dit 'n Fermatkromme met graad n. In die geval is dit nie-singulier, maar in die algemeen sal dit singulier wees. Indien die teller nie ewe is nie, dan word die kromme saamgeplak uit dele van dieselfde algebraïese kromme in verskillende oriëntasies.
Byvoorbeeld, indien x4/3 + y4/3=1, dan is die kromme 'n algebraïese kromme met graad twaalf en genus drie, wat gegee word deur die vergelyking
Veralgemening
Die superellips word verder veralgemeen as:
Superellipsoïed
In drie dimensies kan 'n superellipsoïed of supereier verkry word deur 'n superellips om die x-as te roteer wat die volgende generiese vorm lewer:
Met a, b > 0.
Geskiedenis
Hoewel die uitvinding van die superellips baie keer toegeskryf word aan die Deense digter en wetenskaplike Piet Hein (1905-1996), het hy nie die superellips ontdek nie. Die algemene Cartesiese notasie van die vorm is afkomstig van die Franse wiskundige Gabriel Lamé (1795–1870) wat die vergelyking vir die ellips veralgemeen het.
Piet Hein het egter gewildheid verleen aan die gebruik van die superellips in argitektuur, stadsbeplanning en meubelontwerp, en hy het wel die supereier of superellipsoïed uitgevind deur met die superellips te begin en dit om die x-as daarvan te wentel. Anders as 'n gewone ellipsoïed, kan die superellipsoïed regop op 'n plat oppervlak staan.
Toe stadsbeplanners in Stockholm, Swede 'n oplossing vir 'n verkeersirkel in die stadsplein Sergels Torg benodig het, het Piet Hein se superellips die nodige estetiese en praktiese oplossing verskaf. In 1969 kon onderhandellaars in die Vietnamoorlogvredessamesprekinge in Parys nie ooreenkom oor die vorm van die onderhandelingstafel nie. Piet Hein het 'n reuse superelliptiese tafel ontwerp om die partye te akkommodeer. Die superellips is ook gebruik vir die vorm van die 1968 Azteca Olympiese Stadion, in Meksiko Stad.
Hermann Zapf se lettertipe Melior, wat in 1952 uitgegee is, gebruik superellipse vir letters soos o. Dertig jaar later ontwikkel Donald Knuth die vermoë om tussen ware ellipse en superellipse te kies in sy Computer Modern lettertipefamilie.
NG gemeente Klerksdorp-Suidheuwels
Die NG gemeente Klerksdorp-Suidheuwels is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Sinode van Wes-Transvaal).
Die gemeente is gestig in 1970. Die kerkgebou is geleë op die hoek van Drakensberger- en Hattinghstraat, Roosheuwel, Klerksdorp. In 2013 was die gemeente vakant, maar ds. J.G. van Coller het opgetree as pastorale hulp. Daar was in daardie jaar 10 doop- en 232 belydende lidmate.
Haarsakkie
In die mediese vakterminologie verwys haarsakkie (of follikel, Latyn: folliculus, sakkie) na 'n instulping van die opperhuid waarin die haarwortel lê.
Stellenbosch (kiesafdeling)
duimnael|regs|220px|[[Henry Fagan, LV vir Stellenbosch van 1938 tot '43.]] duimnael|links|320px|Stellenbosse studente vier die oorwinning van die NP in 1953 se algemene verkiesing. duimnael|regs|270px|Dr. [[Karl Bremer, LV vir Stellenbosch van 1943 tot '48.]] duimnael|regs|190px|[[Paul Roos, in 1948 vier maande lank die sewende LV vir Stellenbosch.]]
Stellenbosch was 'n kiesafdeling vir die Suid-Afrikaanse Volksraad en die Kaaplandse Provinsiale Raad van die eerste algemene verkiesing in 1910 tot in 1994.
1910-1921
In die eerste verkiesing wen die Regerende Party se J.H. Marais met 'n meerderheid van 158 stemme teen die sogenaamde onafhanklike Regerende Party-kandidaat, W.A. Krige. In 1915 staan twee nuwe kandidate en nou wen die Suid-Afrikaanse Party se John X. Merriman met 'n meerderheid van 818 stemme bo die Nasionale Party se C.L. Marais. Merriman behou Stellenbosch in 1920 toe hy die NP se P. de Waal verslaan met 814 stemme terwyl die onafhanklike P.B. Smith net 92 stemme op hom kon verenig. Merriman word in 1921 die derde maal verkies, dié keer onbestrede.
1924-1929
Hy staan nie weer in 1924 nie, maar J.P. Louw behou Stellenbosch vir die SAP met 'n meerderheid van 470 teen die NP se Paul Sauer, wat in 1929 LV vir Victoria-Wes, van 1933 LV vir Humansdorp en ook kabinetsminister sou word. In 1929 wen die NP die eerste keer op Stellenbosch toe dr. Bruckner de Villiers, wat ook as NP-kandidaat op Kuruman gestaan en gewen het, 268 stemme meer as die dienende LV kry. De Villiers het verkies om Stellenbosch te verteenwoordig. Op 15 Mei 1930 besluit die Hooggeregshof in Kaapstad dat hy nie behoorlik verkies is nie, maar De Villiers het reeds op 30 Oktober 1929 sy setel bedank en is in 'n tussenverkiesing op 22 Februarie 1930 met 'n meerderheid van 14 stemme (weer teen Louw) behoorlik verkose verklaar in Stellenbosch. Die Appèlhof het later die uitspraak van die Hooggeregshof ter syde gestel.
1933-1943
Dit was die laaste keer dat die VP Stellenbosch sou wen, want in 1943 klop dr. Karl Bremer die VP se A.A. Krige met 344 stemme. Bremer was volksraadslid vir Graaff-Reinet van 1924 tot 1925 en weer van 1929 tot 1943. Hy bly LV vir Stellenbosch tot 1948 en is daarna LV vir Ceres van die tussenverkiesing op 2 Mei 1951 tot die algemene verkiesing in 1953 en LV vir Vasco van 15 April 1953 tot en met sy dood op 18 Julie daardie jaar.