cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
KwaNobuhle
Watervoorsiening
KwaNobuhle is een van die townships in die streek wat probleme ondervind met ontwrigte watertoevoer of waterbeperkings tydens droogtes weens lae vlakke in die Kougadam en Louriedam. Voltooiing van die Nooitgedacht-waterskema, geïmplementeer deur Amatola Water en gefinansier deur die Departement van Water en Sanitasie, sal hopelik hierdie probleem verlig.
Bibiana Beglau
Bibiana Beglau (gebore 16 Julie 1971) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Legend of Rita (2000), Off Beat (2004), Unter dem Eis (2005), en Luna's Revenge (2017).
Lannea antiscorbutica
Lannea antiscorbutica is 'n boom wat deel is van die Anacardiaceae familie. Die plant is inheems in Angola, Demokratiese Republiek die Kongo, Mosambiek, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Tanzanië en Zambië.
GaMaroshi
GaMaroshi is 'n landelike nedersetting in die Makhuduthamaga Plaaslike Munisipaliteit, Sekhukhune in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Gereformeerde kerk Jeffreysbaai
duimnael|regs|170px|Ds. Lammert Stavast, wat voltyds predikant was van 1957 tot hy sy emeritaat in 1991 aanvaar het, was hulpdienspredikant van Jeffreysbaai laasgenoemde jaar tot omstreeks 1996.
Pleraplysilla minchini
Die spons behoort tot die genus Pleraplysilla en tot die familie Dysideidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Topsent.
Gereformeerde kerk Jeffreysbaai
Die Gereformeerde kerk Jeffreysbaai is die vierde jongste gemeente in die GKSA se Klassis Karoo-Kei. Toe hier einde 2015 221 belydende en 35 dooplidmate was, was dit die vierde grootste van die 12 kerke in dié Klassis. Vyf jaar vantevore was hier 229 belydende en 26 dooplidmate.
Ivan Owen
Ivan Owen (19 Augustus 1927 – 17 Oktober 2000) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Five O'Clock Club (1963), Five O'Clock Funfair (1965), The Basil Brush Show (2002), en The Basil Brush Show (2015).
Gereformeerde kerk Jeffreysbaai
Agtergrond en saalbou
Jeffreysbaai is een van heelparty gemeentes van die Gereformeerde Kerk wat vanaf omstreeks 1985 op kusdorpe tussen Kaapstad en Port Elizabeth tot stand gekom het. Nog voorbeelde is Mosselbaai (1985), Hermanus (2000), Stilbaai (2002), Kleinmond (2006) en Eden (2006, Knysna en Plettenbergbaai).
In die sewentiger- en tagtigerjare was die dorpe Jeffreysbaai, Humansdorp, Kareedouw, Joubertina, Patensie em Hankey ’n wyk van die Gereformeerde kerk Uitenhage met sowat 14 verspreidwonende gesinne. Die predikant van Uitenhage het maandeliks ’n diens in die munisipale saal van Jeffreysbaai of in die Newtonsaal gehou, want hier was die grootste konsentrasie lidmate. Ook is ’n leesdiens een maal per maand gehou.
Toestande in die Newtonsaal was nie bevorderlik vir eredienste nie; daarom het die wyk besluit om sy eie saal te bou. Die hoeksteen daarvan is op 19 Julie 1987 onthul. Vroeg in 1988 het diaken Johan Roets die kansel gebou en einde 1988 is ’n elektroniese huisorrel aangekoop.
Stigting
Die sowat 70 km wat lidmate van Jeffreysbaai na Uitenhage moes aflê as hulle meer gereeld dienste wou bywoon en die groei in die lidmaattal tot sowat 35 gesinne, het dit moontlik gemaak om af te stig. So is die Gereformeerde kerk Jeffreysbaai in Augustus 1990 van Uitenhage afgestig. Aan die begin het besoekende predikante en professore dienste gehou en einde 1991 is ds. L.H. Stavast as hulpdienspredikante aangestel. Later is ’n pastorie gebou en in 1994 kon ds. Stavast daarin gaan woon.
Jeffreysbaai het destyds gedurig gegroei sodat die lidmate teen die middel negentigerjare tot 150 toegeneem het. Ds. Danie Erasmus het die beroep op 18 Januarie 1997 aanvaar en die gemeente se eerste voltydse predikant geword.
Uitbreidings
Vakansietye en met Nagmaal het die saal uit sy nate gebars. ’n Lidmaat het planne voorgelê en ’n groter saal is teenaan die oue gebou, met skuifdeure tussen die twee lokale. Veranderings is ook aan die ou saal se ablusiegeriewe aangebring, die moederskamer, pakkamers en kombuis. Die nuwe kompleks is op 4 Augustus 2000 in gebruik geneem en kan sitplek bied aan meer as 300 kerkgangers. Op dieselfde dag is ’n rekenaarorrel met ’n pypmodule ingewy.
Insekhotel
'n Insekhotel is 'n mensgemaakte struktuur wat geskep is om insekte te beskerm. Hulle kan in verskillende vorms en groottes wees, afhangende van die spesifieke doel of spesifieke insek waarvoor dit voorsien. Die meeste bestaan uit verskillende afdelings wat insekplekke vir insekte bied - veral gedurende die wintermaande, waar hulle skuiling of toevlug gebied vir baie soorte insekte. Die doel daarvan is om 'n veilige gebied vir bestuiwers en andere nuttige insekte te bou.
Lannea obovata
Lannea obovata is 'n struik of 'n boom wat deel is van die Anacardiaceae familie. Die plant is endemies aan Somalië.
Cody Cameron
Cody Cameron (gebore 12 Oktober 1970) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Shrek (2001), Shrek 2 (2004), Shrek the Third (2007), en Cloudy with a Chance of Meatballs 2 (2013).
Lannea asymmetrica
Lannea asymmetrica is 'n struik of 'n boom wat deel is van die Anacardiaceae familie. Die plant is inheems in Demokratiese Republiek die Kongo, Tanzanië en Zambië.
Tritonia squalida
Tritonia squalida is 'n meerjarige blomplant wat tot die genus Tritonia behoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom voor vanaf Riversdal tot by Albertinia en Stilbaai. Die spesie het van sy habitat afgestaan aan gewasverbouing om Albertina en stedelike ontwikkeling by Albertina en Stilbaai. Indringerplante is ook 'n bedreiging.
Ga Masemola
Ga Masemola is 'n landelike nedersetting in die Makhuduthamaga Plaaslike Munisipaliteit, Sekhukhune in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Barbara Loden
Barbara Loden (8 Julie 1932 – 5 September 1980) was 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Wild River (1960), Splendor in the Grass (1961), en Wanda (1970).
Reginald Owen
Reginald Owen (5 Augustus 1887 – 5 November 1972) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Study in Scarlet (1933), Of Human Bondage (1934), A Tale of Two Cities (1935), en Mary Poppins (1964).
Verhewe kruising
'n Verhewe of oorhoofse kruising is 'n spoorwegaansluiting waar een of meer spore in 'n meervoudige spoorroete divergeer of konvergeer om ander spore op die roete per brug te kruis om konflik met ander treinbewegings te vermy. 'n Meer tegniese term is "hellinggeskeide aansluiting". 'n Graaf-kruising of onderduiker kom voor waar die uiteenlopende lyn onder die hooflyn deurgaan.
Waar twee lyne elk van die twee spore saamsmelt met 'n vliegverbinding, kan hulle saam 'n vierbaanspoor word. Dit gebeur gereeld in Nederland.
Hoëspoedtreine
Byna alle aansluitings op hoëspoed-spoorweë is hellinggeskei. Op die Franse TGV-hoëspoednetwerk se belangrikste aansluiting op die TGV Sud-Est, is die hellings van mekaar geskei met spesiale hoë-spoedwisselaars (points in die Britse terminologie) wat die normale lynspoed van 300 km/h toelaat op die hooflyn, en 'n divergeersnelheid van 220 km/h.
Al-A'la
Al-Ala (Arabies: الأعلى, "Die Allerhoogste") is die 87ste soera, of hoofstuk, van die Koran. Dit bevat 19 ajat, of verse, en is vermoedelik in Mekka aan Mohammed geopenbaar.
Opsomming
Die naam van die soera kom uit vers 1. Die hoofstuk beskryf die Islamitiese siening van die bestaan, die Eenheid van Allah en die goddelike openbaring. Dit beskryf ook nog strawwe en belonings. Die soera waarsku die leser dat God weet wat in die geheim en in die openbaar plaasvind. In die laaste twee verse word bevestig dat 'n soortgelyke booodskap in die Bybel aan Abraham en Moses geopenbaar is.
Dié hoofstuk word dikwels beskou as een van sewe (andersins vyf) soeras wat met die verheerliking van God begin.
Leonie Benesch
Leonie Benesch (gebore 22 April 1991) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The White Ribbon (2009) en in die televisiereekse The Crown (2016) en Babylon Berlin (2017).
Thabong
Thabong (beteken "plek van geluk" in Suid-Sotho) is 'n groot nedersetting op die goudvelde van die Vrystaat provinsie in Suid-Afrika. Die dorp is gestig gedurende die jare van skeiding van wit en swart mense; asook die dorp van Bronville vir bruin mense aangrensend aan die stad Welkom, om werkers te huisves wat in die wêreld se rykste goudmyne gewerk het.
Die dorp vorm deel van die Matjhabeng Plaaslike Munisipaliteit in die Lejweleputswa-distriksmunisipaliteit, wat insluit Welkom. Die dorp bestaan uit 'n verskeidenheid mense as gevolg van werkers wat uit verskeie lande soos Lesotho, Zimbabwe, Mosambiek, ens. kom werk het in die myne van Goldfields. Die mees gesproke taal in Thabong is Sotho gevolg deur Xhosa.
Bevolkingsverdeling
Vandag het die townships van Thabong en Bronville 'n bevolking van ongeveer 200 000 inwoners. Gewoonlik word verwys na Thabong, met sy 49 onderdele, as die kombinasie van beide Thabong en Bronville ('n voormalige Bruin township) al word Bronville as 'n onafhanklike dorp van Welkom geklassifiseer.
Motherwell
Motherwell is 'n groot dorp net noord van Gqeberha in die provinsie Oos-Kaap (Suid-Afrika).
Geskiedenis
Motherwell het in 2001 saam met Port Elizabeth deel geword van die Nelson Mandelabaai Metropolitaanse Munisipaliteit.
Tritonia disticha subsp. rubrolucens
'Tritonia disticha subsp. rubrolucens' is 'n meerjarige blomplant wat tot die genus Tritonia behoort. Die spesie is inheems aan KwaZulu-Natal, Mpumalanga, Oos-Kaap, Wes-Kaap, Vrystaat asook Eswatini. Die spesie het tans geen bedreigings nie.
Pleraplysilla parviconulata
Pleraplysilla parviconulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Pleraplysilla en tot die familie Dysideidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Poléjaeff.
Tritonia flabellifolia var. flabellifolia
'Tritonia flabellifolia var. flabellifolia' is 'n meerjarige blomplant wat tot die genus Tritonia behoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en het tans geen bedreigings nie.
Jeanette Loff
Jeanette Loff (9 Oktober 1906 – 4 Augustus 1942) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Annapolis (1928), The Racketeer (1929), Party Girl (1930), en Flirtation (1934).
Bill Camp
Bill Camp (gebore 13 Oktober 1961) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Midnight Special (2016) en Loving (2016).
Jintara Poonlarp
Jintara Poonlarp (Thai: จินตหรา พูนลาภ, RTGS: Chintara Punlarp) (gebore 6 Maart 1969 ) is 'n Thaise aktrise en sanger van luk thung (Thaise country), mor lam en popmusiek. Sy is een van die gewildste en produktiefste kunstenaars in die mor lam en luk thung.
Lannea gossweileri
Lannea gossweileri is 'n struik wat deel is van die Anacardiaceae familie. Die plant is inheems in Angola, Botswana, Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Namibië, Suid-Afrika, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe. In Suid-Afrika is die plant inheems in Gauteng en Limpopo.
GaMashabela
GaMashabela is 'n landelike nedersetting in die Makhuduthamaga Plaaslike Munisipaliteit, Sekhukhune in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
GaMohlala
GaMohlala is 'n landelike nedersetting in die Makhuduthamaga Plaaslike Munisipaliteit, Sekhukhune in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Al-Ghashiya
thumb|130px|links|Die soera "Die Oorweldigende Gebeurtenis".
David Oxley
David Oxley (7 November 1920 – 30 Oktober 1985) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Saint Joan (1957) en The Hound of the Baskervilles (1959), en in die televisiereekse BBC Sunday-Night Theatre (1950) en ITV Television Playhouse (1955).
Al-Ghashiya
Al-Ghashiya (Arabies: الغاشية, "Die Oorweldigende Gebeurtenis") is die 88ste soera, of hoofstuk, van die Koran. Dit bevat 26 ajat, of verse, en is vermoedelik in Mekka aan Mohammed geopenbaar.
Nassim Nicholas Taleb
Nassim Nicholas Taleb (Amioun, 1960; Arabies: نسيمنيقولانجيبطالب; alternatiewe spellings van voornaam: Nessim of Nissim) is 'n Libanees-Amerikaanse outeur, geleerde, statistikus, voormalige derivaat-handelaar en risiko-ontleder.
Al-Ghashiya
Opsomming
Die naam van die soera kom uit vers 1. Die hoofstuk se onderwerpe is die Paradys, die hel en die wonder van die skepping van alle dinge deur God.
Embrose Papier
Embrose Papier (gebore te Clanwilliam op 25 April 1997) is ’n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat op skrumskakel vir die Blou Bulle en die in Superrugby speel.
Nassim Nicholas Taleb
Sy werk fokus op probleme van willekeurigheid, waarskynlikheid en onsekerheid. Sy 2007 boek The Black Swan is in 'n resensie deur The Sunday Times beskryf as een van die twaalf mees invloedryke boeke sedert die Tweede Wêreldoorlog.
Al-Ghashiya
Opsomming
Aan die einde, in vers 21-22, praat God met Mohammed en sê Hy vir hom: "Vermaan dan, want u is slegs ’n waarskuwer; U is geen bewaarder oor hulle nie."
Embrose Papier
Papier maak sy debuut vir die Springbokke teen Wallis op 2 Junie 2018 in Washington, D.C., op die ouderdom van 21.
Nassim Nicholas Taleb
Taleb is 'n skrywer en is professor aan verskeie universiteite en sedert September 2008 as besonderse professor in risiko-ingenieurswese aan die New York Universiteit se Tandon Skool vir Ingenieurswese. Hy was mede-redakteur van die akademiese tydskrif Risk and Decision Analysis sedert September 2014. Hy is ook 'n praktisyn van wiskundige finansies, 'n verskansingsfondsbestuurder, en 'n derivaathandelaar, en is tans as wetenskaplike adviseur by Universa Investments.
Meloding
Meloding is 'n township oos van Virginia op die Vrystaatse Goudveld van Suid-Afrika. In 2011 het Meloding 'n bevolking van 44 362 gehad.
Nassim Nicholas Taleb
Hy het kritiek op die risikobestuursmetodes wat deur die finansiesbedryf gebruik is en gewaarsku oor finansiële krisisse, wat daarna voordeel trek uit die finansiële krisis van die laat 2000's. Hy pleit vir wat hy 'n "swartswaan robuuste" samelewing noem, wat 'n samelewing wat moeilik om te voorspel gebeure kan weerstaan. Hy stel antifragiliteit in stelsels voor, dit is 'n vermoë om voordeel te trek uit 'n bepaalde klas willekeurige gebeurtenisse, foute en onbestendigheid sowel as 'konvekse aanpassings' as 'n metode van wetenskaplike ontdekking, waardeur hy gedesentraliseerde eksperimentering beter presteer as direkte navorsing.
Lewensloop
Taleb het in Amioun grootgeword in die Libanese Levant as seun in 'n politieke prominente familie met Grieks-Ortodokse agtergrond. Gedurende die Libanese Burgeroorlog in 1975 verloor die familie hulle rykdom. Taleb het sy opleiding voortgesit in Parys en in die Verenigde State waar hy 'n MBA by die Wharton School van die Universiteit van Pennsylvanië behaal. Sy loopbaan het onder andere via die handelsafdelings van UBS, Credit Suisse, BNP Paribas en Banque Indosuez. Hy was betrokke by derivatehandel op die gebied van sowel vastrentende waardes as aandele. Ten slotte was hy ’n onafhanklike makelaar by die opsiebeurs van Chicago.
Arichis II
Arichis II (of Arechis) 736 - 26 Augustus 787, Salerno was 758 – 787 hertog van Benevento.
Die laaste koning van die Langobarde wat in Pavia aan die mag kom (757) is Desiderius. Hy probeer om die hertogdomme in die suide, Spoleto en Benevento weer onder die Lombardiese kroon te vereen. Hulle hertoë probeer dit te verhoed deur die hulp van die pous en van Pepyn in te roep, maar Desiderius beset Spoleto en maak sy skoonseun Arichis hertog van Benevento.
Toe in 774 Desiderius se koninkryk deur Karel die Grote ingelyf word, verklaar Arichis homself onafhanklik met as titel princeps gentis Langobardorum. Hy probeer steun van die Bisantyne te kry as teenwig van die Frankiese invloed. Karel die Grote, gesteun deur pous Adrianus I, reageer met 'n veldtog teen Benevento (786-'87) en beset Capua in 787. Arichis verskans hom in Salerno, maar moet sy tweede seun Grimoald as gyselaar na die Frankiese koning stuur, skatting betaal en Karel se koningskap van die Langobarde met 'n eed erken. Hy behou egter sy hertogdom.
Gesin
Hy het 'n dogter van Desiderius, Adelperga, getrou en hulle het vyf kinders gehad:
Klas 6E-lokomotief
Klas 6E is 'n tipe elektriese lokomotief wat deur die Suid-Afrikaanse Spoorweë gebruik is op verskeie trajekte in Suid-Afrika. Die as-gemonteerde elektriese motors het 'n uitset van 550 kW elk vir 'n totale uitset van 2200 kW. Die lokomotief werk met 3 kV gelykstroom.
Die uitdaging van hierdie ontwerp was om te verseker dat die krag effektief oorgedra word sonder dat die wiele gly. Klas 6E1 is 'n verbetering in die klas met traksieskakels op die draaistelle wat duidelik sigbaar is aan die buitekant. Beide klasse is toegerus met elektroniese wielglybespeuring. In 1982 is twee Klas 6E1-lokomotiewe toegerus met mikroprosesseerders om die beheer van die lokomotiewe meer effektief te maak.
Die maksimum veilige snelheid van die lokomotiewe is 113 km/h. Model nr. 1525 het tydens 'n eksperiment op 'n hoëspoedbaan 'n snelheid van 245 km/h bereik. Die voorkant van die lokomotief was bedek met 'n spesiale toestel om dit meer vaartbelyn te maak.
Lannea triphylla
Lannea triphylla is 'n struik of 'n boom wat deel is van die Anacardiaceae familie. Die plant is inheems in Djiboeti, Eritrea, Ethiopië, Jemen, Kenia, Oman, Somalië, Tanzanië en Uganda
Kirk Cameron
Kirk Cameron (gebore 12 Oktober 1970) is 'n Amerikaanse akteur, draaiboekskrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Left Behind II: Tribulation Force (2002), Fireproof (2008), en Saving Christmas (2014), en in die televisiereeks Growing Pains (1985).
Pleraplysilla reticulata
Pleraplysilla reticulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Pleraplysilla en tot die familie Dysideidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1999 deur Maldonado & Uriz.
Iris Berben
Iris Berben (gebore 12 Augustus 1950) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Eddie the Eagle (2016) en in die televisiereeks Rosa Roth (1994).
Lannea humilis
Lannea humilis is 'n struik of 'n boom wat deel is van die Anacardiaceae familie. Die plant is inheems in Ethiopië, Kameroen, Kenia, Mali, Mauritanië, Niger, Nigerië, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Soedan, Tanzanië, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Cecilia Loftus
Cecilia Loftus (22 Oktober 1876 – 12 Julie 1943) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente A Lady of Quality (1913), Diana of Dobson's (1917), The Old Maid (1939), en The Blue Bird (1940).
Poswese (geskiedenis)
Dit is moeilik om die moderne poswese - in die meeste gevalle ŉ staatsmonopolie - met die van die verlede (tot in die 19e eeu) te vergelyk. Die enigste ooreenkoms is dat die owerhede sedert die vroegste tye belang by beriggewing gehad het omdat die bestaan van die staat regstreeks daarvan afhanklik was.
Sedert die Romeinse tyd het die begrip poswese die ruim betekenis van beriggewing plus die verblyf en vervoer van goedere en mense. In die Middeleeue het kooplui, kloosters, gildes, die adel, vry stede, ensovoorts hut eie bodedienste gehad. Sedert die 15e eeu het die staat se invloed op die posdienste toegeneem, veral in Frankryk en Engeland, maar die eksploitasie het steeds by private persone berus. In die lande wat aan die Habsburgse keisers behoort het, het die familie van Thurn en Taxis vir byna 4 eeue die internasionale posverbindings behartig en eers in die 19e eeu van die toneel verdwyn.
Gestandaardiseerde en eenvormige nasionale posdienste het eers in die 19e eeu ontwikkel. Ook in Suid-Afrika het 'n gereelde posdiens eers in die 19e eeu sy verskyning gemaak en met rasse skrede vooruitgegaan nadat die ontdekking van diamante en goud groot bevolkingskonsentrasies in die binneland tot gevolg gehad het.
Vroeë geskiedenis
Die geskiedenis van die poswese is so oud soos die eerste staatkundige eenhede (koninkryke, stadstate) self. Sodra 'n stabiele koninkryk tot stand gekom het, het die behoefte ontstaan om boodskappe so vinnig moontlik na en van die grense te vervoer ten einde die gebied teen verrassingsaanvalle te beskerm. Die stuur van boodskappe en berigte (meestal mondelings) was dus van primêre belang vir die staat, en koerierdienste (bestaande uit ruiters of hardlopers) is deur die staat in stand gehou.
Die oudste historiese verwysings na posdienste het betrekking op Egipte (ca. 2000 v.C.) en China onder die Tsjou-dinastie (ca. 1000 v.C.), maar die oudste beskrywing van 'n posdiens dateer uit die Persiese Ryk (5e en 4e eeu v.C.). Die posdiens, feitlik uitsluitend vir gebruik deur die koning, het van ruiters gebruik gemaak. Die afstande wat hulle moes aflê, is in skofte verdeel. Aan die einde van elke skof is posstalle gebou waar die posryer en sy perd afgelos is.
Die diens was so vinnig dat die afstand tussen Sardes en Susa (ongeveer 2 000 km, die sogenaamde Koningsweg) in 7 dae afgelê is. Gewone reisigers het die afstand gewoonlik in 90 dae afgelê. Die Persiese posdiens is noukeurig en met groot bewondering deur die Griekse historici Herodotus en Xenophon beskryf, maar weens hul onderlinge verdeeldheid kon die Grieke nie daarin slaag om ŉ posdiens so doeltreffend soos die van die Perse in stand te hou nie.
Elke Griekse stadstaat het egter wel oor sy eie boodskapperkorps beskik. Die Romeinse posdiens (cursus publicum) was ook 'n staatsaangeleentheid en is ten opsigte van snelheid en doeltreffendheid eers in die 19e eeu geëwenaar. Die uitgebreide netwerk van paaie wat gebou is om die ryk in stand te hou en Rome met al die provinsies te verbind, was 'n belangrike faktor in die doeltreffendheid van die Romeinse posdiens. Die Romeinse idee van pos het vervoer (persone, goedere, briewe) sowel as beriggewing (geskrewe of mondelings) ingesluit.
Die breë betekenis van die woord pos het tot in die 19e eeu stand gehou en leef vandag nog voort in woorde soos posroete, poswa, poskoets en poshuis. Die Romeinse posryer het gewoonlik 'n ekstra perd saamgeneem sodat hy altyd 'n vars perd byderhand gehad het. Aan die einde van die skof (ongeveer 16 km) is die ruiter en perde afgelos. Met die goedkeuring van die owerheid kon private persone ook gratis van die Romeinse posdiens gebruik maak.
Die beleid van die posbeamptes om private briewe oop te maak en te lees, het egter meegebring dat die meeste mense verkies het om hul eie posbodes vir die aflewering van briewe te huur. Na die val van die Wes-Romeinse Ryk het die posdiens ook agteruitgegaan: die verdwyning van ŉ sentrale bestuur het die organisasie van beriggewing en vervoer onmoontlik gemaak. In die Middeleeue is gedeeltes van die diens wat vroeër gesamentlik gelewer is, deur afsonderlike organisasies behartig. Private instansies, maar veral korporasies van gildes, kloosters en universiteite, het hul eie posdienste (gewoonlik bodes te voet) in stand gehou. 'n Relatief goed georganiseerde stelsel was die van die kloosterbodes.
Pelgrims wat meestal 'n vaste roete gevolg het, het hierby ŉ belangrike rol gespeel. Die tussenstedelike posdiens deur middel van stadsbodes was meer kwesbaar vanweë die onderlinge mededinging van kooplui en stede asook vanweë die afhanklikheid van politieke faktore. In die stede het daar wel ŉ nuwe ontwikkeling plaasgevind, naamlik die "verampteliking" van die poswese deur die aanstelling van afsonderlik besoldigde posmeesters wat onder meer die vergoeding vir die wisseling van perde moes uitbetaal en na die goedere moes omsien. Met die opkoms van nasionale monargieë in die Laat Middeleeue (ca. 1300-1500) het die invloed van die staat op die poswese ook toegeneem.
Die ontwikkeling is verder gestimuleer deur die groei van nasionale en internasionale handel. Frankryk was die eerste land met 'n gereelde koninklike posdiens (la Poste du roi). Die eerste stappe in die rigting is in die tweede helfte van die 15e eeu deur Lodewyk XI geneem, maar die diens is eers in omstreeks 1600 deur Hendrik IV op ŉ vaste grondslag geplaas. Engeland se eerste Post Office Act is in 1657 deur Cromwell uitgevaardig.
Die koninklike wetgewing insake die poswese was meestal slegs daarop gemik om die stelsel van posmeesters onder die gesag van die kroon te plaas en gereelde beriggewing te waarborg: die organisasie en eksploïtasie van die poswese was nog steeds in die hande van private persone wat 'n koninklike oktrooi verkry het. So het daar byvoorbeeld in Frankryk 'n stelsel van fermes des postes (verpagting van posdiens) ontwikkel waardeur die fermier (pagter) onder beheer van die superintendent-generaal van die poswese (surintendant général de Postes) gestaan het.
Laasgenoemde moes toesig hou oor die tariewe en ander voorwaardes wat in die konsessie vasgelê is. In die 18e eeu is die stelsel van koninklike pos min of meer afgerond. Naas die perdeposdiens (poste aux chevaux) was daar in die groot stede 'n brieweposdiens (poste aux lettres) wat van bodes te voet gebruik gemaak het. In die dorpe was daar klein posdienste (petites postes). In die 18e eeu het die beroemde poskoets (stage-coach) sy verskyning gemaak. Die diens is deur die verbeterde paaie moontlik gemaak en die eerste poskoetsdiens in Engeland is in 1784 tussen Londen en Bath ingestet.
Die monopolie van Thurn en Taxis
In die tyd toe konings gepoog het om hul greep op die poswese te versterk, het die Habsburgse keisers (heersers van Duitsland, Oostenryk, Spanje, die Nederlande en dele van Italië) die organisasie van die posdiens in hut gebiede aan die Taxis-familie opgedra. Later, nadat hulle tot die adelstand verhef is, is die familie se naam verander na Thurn en Taxis.
Die familie het vroeër ervaring op die gebied in Italië opgedoen, vandaar die Romaanse tak Tassis. Die grondlegger van die internasionale posdiens van Thurn en Taxis was Frans von Taxis (ca. 1450-1517), wat in 1504 ŉ oktrooi van keiser Maximiliaan ontvang en Brussel as die middelpunt van sy posnetwerk gebruik het.
Hugh Paddick
Hugh Paddick (22 Augustus 1915 – 9 November 2000) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Larkins (1958), Comedy Playhouse (1961), Thursday Theatre (1964), en Pardon My Genie (1972).
Poswese (geskiedenis)
Nasionale posdienste
Die industriële revolusie en die tegniese vooruitgang in die 19e eeu het die poswese snel laat ontwikkel. Nuwe dienste soos die aflewering van spoedposstukke, die vervoer van koerant- en drukwerkpos per trein en later die telegram- en telegraafdienste is ingestel. Die (inter)nasionale posverkeer is aanvanklik deur die groot verskeidenheid tariewe en organisasies belemmer. Die vervoerkoste is meestal volgens gewig en/of afstand bereken, en die stelsel het tot onbillikhede aanleiding gegee en het steeds meer verset uitgelok.
Bilaterale ooreenkomste tussen stede of lande kon geen oplossing bied nie. Orde, eenvormigheid en standaardisering is uiteindelik in die meeste lande deur die uitvaardiging van nasionale poswette bereik. Engeland het hierin die voortou geneem. In 1837 het Rowland Hill (1795-1879) sy beroemde geskrif, Post office reform: its importance and practicability, gepubliseer. Die sogenaamde penny postage is in ooreenstemming met sy voorstelle in 1840 in Engeland ingevoer.
Internasionale ontwikkeling
Standaardisering van die nasionale posdienste het onmiddellik groot probleme vir die internasionale posverkeer geskep. Groter samewerking is deur onder andere die Amerikaanse posmeester-generaal, Montgomery Blair (1813- 1883), bepleit en dit het aanleiding gegee tot 'n internasionale konferensie in Parys in 1863 waaraan 15 Ian de deelgeneem het. By die konferensie is eenstemmigheid bereik oor die riglyne vir 'n eenvormige stelsel van gewig, tariewe en die onderlinge verhaling van kostes. 'n Belangrike volgende stap is geneem deur Heinrich von Stephan, die latere posmeester-generaal van die Duitse Keiserryk. Hy het in 1868 'n ontwerp-posverdrag gepubliseer wat in 1874 op die konferensie van Bern deur 22 lande onderteken is. Die possamewerkingsverdrag het in 1875 in werking getree. Daarbenewens is ook 'n Wêreldposunie (Union Générale des Postes) gestig wat na die toetrede van nog 'n paar lande in 1878 by die Poskongres van Parys verander is na die Union Postale Universelle. Die UPU is sedertdien die sentrale organisasie vir alle posverkeer.
Posklippe
'n Eeu later, toe die Oos-lndiese maatskappye van Nederland en Engeland gestig is en hul skepe gereeld om die Kaap gevaar het, is van sogenaamde posklippe gebruik gemaak. Naby die riviertjies en fonteine waar vars water geskep is, is briewe en ander posstukke in waterdigte sakkies onder groot klippe geplaas. Die naam van die skip en sy kaptein, die bestemming van die skip en die datum is op die klip geverf of uitgebeitel.
Verbygaande skepe het opdrag ontvang om altyd onder die klippe na briewe te soek sodat terugvarende skepe nuus oor uitvarende skepe na die vaderland kon neem en andersom. Die meeste van die klippe wat gevind is en vandag in die Nasionale Kultuurhistoriese Museum in Kaapstad bewaar word, is afkomstig uit die Skiereiland, maar Plettenbergbaai en Mosselbaai is ook as "poskantore" gebruik.
Die eerste poskantoor
Met die koms van Jan van Riebeeck het die gebruik van posklippe oorbodig geword omdat briewe toe in bewaring van die Vereenigde Oost Indische Compagni e (VOC) se amptenare aan die Kaap geplaas is. Tydens die VOC se bewind was daar geen ontwikkeling in die poswese nie. Die verslae en amptelike dokumente van die goewerneur is met die VOC-skepe na Amsterdam of Batavia gebring. Private persone het hul briewe ook aan die skeepskapteins toevertrou, en renbodes het briewe uit die binneland na die Kaap gebring.
Eers aan die einde van die VOC se bewind in 1792 is die eerste poskantoor deur die waarnemende goewerneur, Johan Rhenius, in die Kaap geopen. 'n Posmeester en ŉ posbode is aangestel. Briewe wat deur verbygaande skepe afgelaai is, kon by die posmeester se kantoor in die Kasteel afgehaal word teen ŉ tarief van 6 stuiwers per brief. Vir briewe wat deur die posbode afgelewer moes word, was die tarief 8 stuiwers. Die poskantoor was elke oggend oop vir die ontvangs van briewe wat oorsee gestuur moes word.
Die eerste posdiens
In 1805, onder die Bataafse bewind, is die eerste gereelde posdiens in Suid-Afrika ingestel. Die posstukke, amptelik sowel as privaat, is deur boere van distrik na distrik vervoer. In die daaropvolgende jaar, met die Britse bewindoornarne, is besluit om van Khoi-"voetlopers" gebruik te maak. Die stelsel was nie baie betroubaar nie en in 1807 is daar besluit om weer van perderuiters gebruik te maak.
Die pos is van Kaapstad na Stellenbosch vervoer en daarvandaan na die Paarl en via Tulbagh na Swellendam. Van Swellendam is die pos deur die Khoi te voet na Graaff-Reinet en Uitenhage gebring. Tydens die bewind van lord Charles Somerset (1814- 1826) is die eerste permanente posmeester aangestel en teen 1838 was daar reeds 22 poskantore, elk met 'n eie posmeester.
Verdere ontwikkeling
'n Belangrike mylpaal in die ontwikkeling van die Suid-Afrikaanse poswese was die invoer van posseëls in 1853. Dit het die chaotiese stelsel van tariefberekening volgens gewig en afstand beëindig en 'n eenvormige tarief moontlik gemaak. In Natal is die eerste posseëls in 1857 in gebruik geneem, in die Oranje-Vrystaat in 1869 en in Transvaal in 1870. Die bou van paaie en veral die bou van 'n spoorlyn tussen Kaapstad en Wellington (in 1863 voltooi) het die vervoer van pos na die binneland met rasse skrede laat vooruitgaan.
Die ontginning van die diamantvelde en die vinnige groei van Kimberley het aanleiding gegee tot 'n poskoetsdiens tussen Wellington en Kimberley. Die bekendste poskoetsdiens was die van die Red Star Line, wat die roete van Wellington af via Beaufort-Wes na Kimberley gevolg het. Poskoetsdienste is ook van die Oostelike Provinsie en Natal via die Vrystaat na Kimberley ingestel, terwyl George Heys en die Zeederbergbroers die diens van Transvaal na Kimberley behartig het.
In 1885 is die spoorlyne van Kaapstad en Port Elizabeth via De Aar tot by Kimberley voltooi en kon die vervoer van pos vinniger en veiliger geskied. In Natal, Transvaal en die Vrystaat het die poswese min of meer op dieselfde wyse ontwikkel as in die Kaapkolonie. Voetlopers en ruiters het geleidelik plek gemaak vir die poswa (omstreeks 1855) en met die ontdekking van goud by Lydenburg (1871), Barberton (1882) en Johannesburg (1886) het poskoetsdienste ook hul verskyning in Transvaal gemaak.
Die eerste stoomskepe is in 1825 in gebruik geneem en het die afstand tussen Engeland en die Kaap in 58 dae afgelê. In 1857 het die Kaapse regering die vervoer van seepos aan die Union Line toegesê, en in 1876 is dit gelykop tussen die Union Line en die Castle Line verdeel. Die 2 maatskappye het in 1900 saamgesmelt en die Union Castle Mail Steamship Company gevorm, wat die vervoer van Suid-Afrika se seepos na Engeland tot in 1977 behartig het. Sedertdien word seepos in houerskepe vervoer.
Moderne ontwikkelinge
Weens die internasionale koördinering van die Union Postale Universelle is die organisasie van die poswese vandag in feitlik alle lande dieselfde. Die UPU gaan uit van die standpunt dat al sy lidlande wat die poswese betref, een gebied vorm en dit het in groot mate tot eenvormigheid gelei. 'n Belangrike faktor in die posverkeer is die middele wat vir die vervoer, sortering en besorging van die pos gebruik word.
Aanvanklik is pos slegs oor land en per boot vervoer. Vir die vervoer oor land het spoorweë vir meer as 'n eeu die belangrikste rol gespeel. Vroeër is die pos met passasierstreine vervoer, maar tans word daar dikwels van spesiale postreine gebruik gemaak. Eksperimente met lugpos is al voor die Eerste Wêreldoorlog gedoen, maar lugvervoer het eers in omstreeks 1920 momentum gekry toe vliegtuie betroubaarder geword het. In 1919 is die eerste lugdiens tussen Londen en Parys ingestel.
Dit is spoedig gevolg deur ander Europese lugdienste. Die voordeel van lugpos bo landpos het egter veral ten opsigte van lang afstande geblyk, kontinentaal sowel as interkontinentaal. In 1924 is lugdienste tussen Europa en die VSA ingestel, in 1933 tussen Londen en Singapoer en in 1934 tussen Londen en Australië. Na die Tweede Wêreldoorlog het lugposverbindings baie vinnig ontwikkel en vandag is feitlik alle dele van die wêreld deur middel van lugdienste met mekaar verbind. In sommige lande het posvervoer per motor of per bus ook baie belangrik geword, veral waar spoorweë ontbreek. In Switserland word pos byvoorbeeld met busse na afgesonderde plekke vervoer.
Suid-Afrika
Die eerste binnelandse lugposdiens in Suid-Afrika is in 1925 tussen Kaapstad en Durban ingestel, maar is na 'n paar maande onderbreek. In 1929 het Union Airways 'n diens van Kaapstad via Port Elizabeth en Oos-Londen na Durban begin en van Port Elizabeth na Bloemfontein en Johannesburg. Die diens is in 1933 uitgebrei en in 1934 is Union Airways deur die Spoorweë oorgeneem. Sedert die Tweede Wêreloorlog vind lugposvervoer tussen die hoofsentra op 'n gereelde grondslag plaas.
Die eerste oorsese lugposdiens is in 1932 deur Imperial Airways tussen Londen en Kaapstad ingestel. Die diens is in 1945 deur die Suid-Afrikaanse regering se Springbokdiens vervang, en vandag vervoer die Suid-Afrikaanse Lugdiens lugpos na al die sentra waar hy aandoen.
Belangrike ontwikkelinge in die posdiens sedert Uniewording in 1910 is die "kontant-by-aflewering" diens sedert 1925, fonogramme (1930), dringende telegramme wat voorrang geniet (1933), die sakeantwoorddiens (1934), omsendbriewe aan huishouers (1935), versekerde pakkette (1940) en lugpakkette (1959). In al die stede en in die meeste dorpe word posstukke afgelewer by die woning van die persoon aan wie dit gerig is, so nie in private posbusse by poskantore of in privaatsakke.
Prêrie
Die Noord-Amerikaanse grasvlaktes staan algemeen as prêrie (afgelei van die Franse prairie) bekend. Sedert die wit koloniste in die tweede helfte van die 19e eeu besef het hoë vrugbaar die gebied is, is dit vinnig in akkerbouland omgeskep en daarmee het die oorspronklike fauna en flora feitlik heeltemal verdwyn.
Die Noord-Amerikaanse grasvlaktes tussen die Rotsgebergte (Rocky Mountains) in die weste en die loofbosse in die ooste staan as prêrie bekend. Sowat 500 miljoen jaar gelede was die grootste deel van die gebied by tye deur die see bedek, waardeur lae sandsteen, leisteen en kryt afgeset is. Die Rotsgebergte het sowat 60 miljoen jaar gelede deur plooiing van die aardkors ontstaan en as gevolg van erosie in die gebergte is die vlakte geleidelik met 'n laag fyn puin en gruis bedek.
Die laag word ooswaarts al hoe dunner sodat daar byvoorbeeld tussen Denver in Colorado en St. Louis in Mississippi 'n hoogteverskil van 1000 m is. Die gemiddelde jaarlikse reënval is nie in die hele prêrie dieselfde nie. In die westelike deel sak 250 tot 500 mm per jaar uit en in die ooste 500 tot 1000 m. Hoewel die plantegroei oor die hele prêrie deur snel groeiende grasse oorheers word, bring die reënvalverskil mee dat 3 streke onderskei kan word, naamlik die oostelike of egte prêrie, die sentrale prêrie en die westelike prêrie.
Die grond van die egte prêrie is baie vrugbaar en daar kom talle waterpoele en moerasagtige gebiede voor. In hierdie nat dele groei sooivormende grasse met diep wortels soos Andropogon gerardii en Spartina pectinata. Die hoër geleë, droër dele is bedek met polvormende grasse met vlakker wortels, soos Stipa spartea en Sporobolus heterolepsis. In die sentrale prêrie kom pol- en sooivormende grasse deurmekaar voer, veral spesies van die genera Bouteloua, Stipa, Agropyron en Buchloë. Die westelike streek word gekenmerk deur droë grasvlaktes waarin Buchloë- en Bouteloua-grasse oorheers.
Fauna
In die dele wat nog nie vir grootskaalse landbou gebruik word nie, kom daar teenswoordig veral knaagdiere voor soos die prêriehaas of witsterthaas (Lepus townsendii) en die swartsterthaas (Lepus californicus), asook voëls soos lewerikke, fisante, patryse en hawikke. Die natter dele is die broeiplek van verskeie watervoëls, waaronder die trompetkraanvoël (Grus americana), wat 'n baie ernstig bedreigde spesie is.
Al-Fajr
Al-Fajr (Arabies: الفجر, "Die Dagbreek") is die 89ste soera, of hoofstuk, van die Koran. Dit bevat 30 ajat, of verse, en is vermoedelik in Mekka aan Mohammed geopenbaar.
Opsomming
Die naam van die soera kom uit vers 1. Die hoofstuk beskryf die verwoesting van ongelowige volke: die Antieke Egiptenare en die volke van Aad, Iram en Thamoed. Dit veroordeel diegene wat van weelde hou en op armes en weeskinders neersien. Regverdige mense word die Paradys belowe: "en gaan saam met hulle My Paradys binne!"
GaMolopane
GaMolopane is 'n landelike nedersetting in die Makhuduthamaga Plaaslike Munisipaliteit, Sekhukhune in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Hamilton Camp
Hamilton Camp (30 Oktober 1934 – 2 Oktober 2005) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Heaven Can Wait (1978), Almost Heroes (1998), Doctor Dolittle (1998), en Joe Dirt (2001).
Ella Logan
Ella Logan (6 Maart 1913 – 1 Mei 1969) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente 52nd Street (1937), Top of the Town (1937), Woman Chases Man (1937), en The Goldwyn Follies (1938).
Astroloba corrugata
Astroloba corrugata is 'n plant wat endemies aan die Wes-Kaap is.
Renate Blume
Renate Blume (gebore 3 Mei 1944) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Kit & Co. (1974) en in die televisiereekse Archiv des Todes (1980) en Front ohne Gnade (1984).
Norman Page
Norman Page (1876 – 4 Julie 1935) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Life Story of David Lloyd George (1918), The Elusive Pimpernel (1919), The Adventures of Mr. Pickwick (1921), en The Sign of Four (1923).
Slag aan die Dyle
Die slag aan die Dyle het in 891 naby Leuven plaasgevind. Die gebeurtenis is in die kroniek van Regino van Prüm (M.G.H.S.S. 50) beskryf.
Agtergrond
In die 870s het die Frankiese Ryk 'n reeks verdelings geken wat dikwels in burgeroorlog uitgemond het. Hierdeur het die Karolingers die verdediging teen bedreigings van buite, soos die Wikings, die Sarasene en die Hongare verwaarloos. Die gebied wat nou Nederland en België vorm en sy omgewing word verskeie kere beset en geplunder: Gent in 879, Kortryk in 880, Elsloo en Aken in 881, Condé aan die Skelde 882, Amiens in 883, Leuven in 884. Die geloofwaardigheid van die Frankiese adel en die Karolingers wankel.
Maastricht; slag aan die Geulrivier
In 891 kom die Wikings opnuut. Arnolf van Karintië verblyf in Beiere waar hy oorlog teen die Slawe voer. Hy stuur 'n leër na die noorde wat aan die Maas naby Maastricht hulle kamp wil opslaan. Die Wikings egter steek die rivier naby Luik oor en trek na die moerasse rondom Aken. Hulle dood iedereen wie hulle teenkom. Dit kom op 26 Junie tot 'n veldslag aan die Geulriviertjie in die huidige Suid-Limburg. Die Franke word verslaan en moet vlug. Sunzo die biskop van Mainz val in die slag.
Slag aan die Dyle
Arnolf is woedend en trek met 'n leër uit Beiere na wat toe Lotaringe genoem word. Die Wikings bou naby Leuven 'n versterking van hout en grond aan die Dylerivier. Hoewel die Franke gewoonlik as ruiters veg, beveel Arnolf sy mans te voet aan te val en die Wikings word vernietig. Na hierdie slag keer Arnolf na Beiere terug. Hierdie sukses is 'n keerpunt. Die Wikingaanvalle word minder hewig.
Pleraplysilla spinifera
Pleraplysilla spinifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Pleraplysilla en tot die familie Dysideidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1879 deur Schulze.
Ga-Mosehla
Ga-Mosehla is 'n landelike nedersetting in die Makhuduthamaga Plaaslike Munisipaliteit, Sekhukhune in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Frank Campanella
Frank Campanella (12 Maart 1919 – 30 Desember 2006) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Overboard (1987), Dick Tracy (1990), Pretty Woman (1990), en Raising Helen (2004).
Lannea velutina
Lannea velutina is 'n struik wat deel is van die Anacardiaceae familie. Die plant is inheems in Burkina Faso, Gambië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Mali, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek en Tsjad.
Bosrivier (Koonap)
Die Bosrivier is 'n spruit wat in die Oos-Kaap van Suid-Afrika vloei. Dit is 'n linker-sytak van die Koonaprivier in die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Akker van der Merwe
Akker van der Merwe (*17 Junie 1991, Vanderbijlpark) is ’n rugbyspeler wat voorheen vir die Natalse Haaie in die Curriebeker en die in Superrugby op haker gespeel het.
Springbokloopbaan
Van der Merwe maak sy debuut vir die Springbokke teen Wallis op 2 Junie 2018 in Washington, D.C., op die ouderdom van 26.
Astroloba cremnophila
Astroloba cremnophila is 'n plant wat endemies aan die Wes-Kaap is en groei op die kranse in die westelike Groot-Swartberg.
Gwendolyn Logan
Gwendolyn Logan (30 Desember 1881 – 26 Oktober 1967) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Once a Lady (1931), We Live Again (1934), The Call of the Savage (1935), en Rings on Her Fingers (1942).
Jessica Boehrs
Jessica Boehrs (gebore 5 Maart 1980) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent EuroTrip (2004) en in die televisiereekse Storm of Love (2005), Love on Lake Garda (2006), en Kreuzfahrt ins Glück (2007).
Pleroma (genus)
Pleroma is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Cecil John Rhodes-standbeelde
In Suid-Afrika, Zimbabwe en Engeland is daar verskeie stand- en borsbeelde van Cecil John Rhodes. Rhodes was 'n Britse kolonialis, sakeman, mynmagnaat en politikus in Suid-Afrika. Rhodesië (tans Zimbabwe) is na hom vernoem. Die Rhodes-beurs word uit sy boedel gefinansier.
Kaapstad
a. Naby die teekamer in die Kompanjiestuin is 'n beeld in brons deur Henry Pegram. Dit is in 1908 opgerig en is byna dubbeld lewensgroot en toon Rhodes se hele  lyf. Hy dra 'n driedelige pak en met sy linkerhand wys hy noordwaarts. Die voetstuk is van rofgekapte sandsteen. Op die voetstuk staan “Your hinterland is there”. Peter Blum sê is sy gedig “Oor monnemente gepraat”
.... Cecil Rhodes wat jou wys wa' die reisiesbaan lê;....
b. By die Rhodes-gedenkteken aan die voet van Duiwelspiek is 'n borsbeeld van Rhodes deur J.M. Swan. Hierdie beeld is in Julie 2020 ernstig beskadig.
c. Voor die hoofgebou van die Universiteit van Kaapstad was 'n beeld van Rhodes deur Marion Walgate waar hy sit. Dit is in 1934 onthul en op 9 April 2015 deur die universiteit se raad laat verwyder nadat 'n groep studente daarteen betoog het. Die beeld is onder luide toejuiging op 'n vragmotor gelaai en na 'n onbekende ligging verskuif.
Kimberley
a. In Dutoitspanweg is 'n ruiterstandbeeld van Rhodes. Die grond waarop dit staan is geskenk deur Alfred Beit. Geld is in Suid-Afrika en die buiteland ingesamel om die beeld te betaal. Die beeldhouer was sir William Hamo Thornycroft. Op die voetstuk word Rhodes se openbare lewe in die Kaapkolonie en Rhodesië uitgebeeld. Hierdie beeld van 72 ton word as een van die beste van Rhodes beskou. Dit is op 4 Desember 1907 deur die goewerneur van die Kaapkolonie, sir Walter Hely-Hutchinson, onthul.
b. By die Kimberley Klub staan 'n vollengte beeld van Rhodes geklee in 'n driedelige pak met 'n hoed in sy linkerhand. Hierdie beeld deur John Tweed is uit 1932. Aanvanklik het dit in Stasiestraat in Mahikeng gestaan.
Grahamstad
Die Rhodes-universiteit besit 'n borsbeeld van Rhodes in wit marmer deur Henry Pegram.
Harare
In Harare is 'n vollengte standbeeld van Rhodes in die tuin van die Nasionale Argief. Hierdie beeld deur John Tweed is op 11 Mei 1911 onthul en het tot 31 Julie 1980 in Jameson-laan gestaan.
Bulawayo
Die standbeeld in Bulawayo is uit 1902 en deur John Tweed. Waarskynlik is dit die enigste beeld wat dateer uit Rhodes se lewe. Aanvanklik was dit in Main Street, maar is later na die Bulawayo Museum verskuif.
Engeland
In Engeland is daar ongeveer 'n 15 stand- en borsbeelde van Rhodes. Die borsbeeld wat die indrukwekkende fasade van Oriel College (Universiteit van Oxford) vorm, is die bekendste.
Gereformeerde kerk Oudtshoorn
Die Gereformeerde kerk Oudtshoorn is die sesde oudste van die 20 gemeentes in die GKSA se Klassis Boland en einde 2015, toe hier 124 belydende en 21 dooplidmate was, die 12de grootste. Buiten die hoofdorp, Oudtshoorn, sluit die gemeentegrense ook dorpe soos De Rust, Calitzdorp en Ladismith en Uniondale in die Klein-Karoo in, en Willowmore, Beaufort-Wes, Prins Albert, Loxton en Fraserburg in die Groot-Karoo.