cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Langhoekspruit
Die Langhoekspruit is 'n spruit wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Eerste Sataniese Kerk
Die Eerste Sataniese Kerk (Engels: First Satanic Church) is op 31 Oktober 1999 deur Karla LaVey gestig om die erfenis van haar vader Anton LaVey, die skrywer van die Sataniese Bybel, voort te sit. Anton LaVey het op Walpurgisnag (30 April 1966) die "Sataniese Kerk" (Engels: Satanic Church) in San Francisco gestig en later hernoem tot Kerk van Satan (Church of Satan). Ná sy afsterwe in 1997 is die Kerk deur 'n nuwe bestuur oorgeneem en sy administratiewe setel na New York Stad verskuif.
Die Hoëpriesteres Karla LaVey het hierdie besluit as onversoenbaar met haar vader se erfenis beskou en die Sataniese Kerk herstig. Die Eerste Sataniese Kerk word vanuit San Francisco bestuur, net soos haar vader die organisasie vroeër gelei het.
Die Kerk het 'n Walpurgisnag-seremonie in April 2005 in die 12 Galaxies-nagklub in San Francisco gevier, asook 'n weldadigheids-partytjie in San Francisco se Edinburgh Castle net voor Halloween 2005 om geld in te samel vir die slagoffers van die orkane Katrina en Rita. Sedert 1998 het die Sataniese Kerk in Desember sy Annual Black X-Mas Show aangebied. Hierdie partytjies staan oop vir die publiek (in teenstelling met lidmaatskap van die Kerk).
Karla LaVey tree as die gasvrou van 'n weeklikse radioaanbieding in San Francisco op, waartydens sy praat en musiek speel, wat sy saam met haar pa geniet het. Luisteraars word aangemoedig om hul eie CD-skywe vir haar in te stuur sodat sy ook dié musiek kan speel.
Cecil del Gue
Cecil del Gue (6 Mei 1872 – 15 Februarie 1944) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Edge of Youth (1920), The Way of a Man (1921), The Autumn of Pride (1921), en Silent Evidence (1922).
Tee
Tee (Engels: tea; Nederlands: thee; Duits: Tee; Chinees: 茶 chá) is 'n warm drank wat uit die gedroogde blare van die teestruik Camellia sinensis berei word.
Die oorsprong van die teestruik is nie meer bepaalbaar nie. Waarskynlik stam die struik uit suidwes China, Assam of Kambodja. Deesdae word daar onderskei tussen twee oorspronklike teestruike: Camellia is die latiniseerde naam van die eerw. Georg Joseph Kamel (1661–1706). Kamel was 'n Tjeggiese jesuiët, farmaseut en sendeling op die Filippyne. Die Sweedse dokter, plantkundige en bioloog Carolus Linnaeus het die naam gekies om Kamel se bydrae tot die plantkunde te eer. Alhoewel Kamel die struik nie ontdek het nie en Linneaus die teestruik as Thea beskou het. Dit was die Engelse plantkundige Robert Sweet (1783–1835) wat al soorte van Thea na die klas Camellia verskuif het. Die naam sinensis is die Latynse vorm vir Chinees.
Die stimulerende werking word verkry van die kafeïen wat in die blare aanwesig is. Na gelang van die bewerking van die blare kan daar tussen twee soorte tee onderskei word, waarvan die sogenaamde swart tee vir die internasionale handel die belangrikste is.
In Japan en China word groen tee verkies, wat verkry word uit ongegiste blare. Buiten swart tee, wat ook in Suid-Afrika verbou word, is rooibostee of rooitee (Aspalathus linearis) ook ŉ gewilde drank in Suid-Afrika, en die bemarking en beheer daarvan geskied reeds sedert 1954. Dit word dikwels as 'n gesondheidsdrank beskou omdat dit geen kafeïen bevat nie en net 'n lae persentasie tannien bevat.
Inleiding
Die teestruik (Camellia sinensis) is afkomstig uit die warm, gematigde gebiede van Asië. Daar kan tussen twee variëteite onderskei word: die Assamteeplant (variëteit assamica) groei meestal in die hoër liggende, koel berggebiede van Birma, Thailand en Indonesië, terwyl die Chinese teestruik (variëteit sinensis) vermoedelik inheems is in China.
In Suid-Afrika word tee in Oos- en Noordoos-Gauteng, KwaZulu-Natal, Venda en Transkei verbou, terwyl rooibostee in Wes-Kaap verbou word. Reeds voor die begin van die Christelike jaartelling is tee al in China gebruik, aanvanklik eers as medisyne en kruie. Eers in die 6e eeu het dit 'n gewilde drank in China geword. Van China het die tee eers oor Asië en van 1610, deur die toedoen van die Nederlanders, ook na Europa, Amerika en Suid-Afrika versprei.
Plant
Die teestruik behoort tot die familie van die teegewasse en kan, wanneer dit wild groei, hoër as 20 meter word. Die immergroen plante het leeragtige, glansende, gesaagde, enkelvoudige blare, skouerstandige wit of ligroos blomme en houtagtige, drielobbige, driesadige omhulsels; die sade is rond en heelwat groter as 'n ert. Die vemaamste van die ongeveer sestien teesoorte is Camellia sinensis, die inheemse Chinese struik. Baie ander soorte word teenswoordig aangeplant, elk in ooreenstemming met spesiale vereistes.
Om die blare te kan oes, word die teestruike wat uit saadjies gekweek word, op 'n hoogte van 'n half- tot-een meter gesnoei. Tee gedy die beste in koel, klam tropiese laaglande; in hoërliggende gebiede groei dit stadiger en is die drag kleiner - hoewel die gehalte dikwels betreklik hoog is.
Blare
Soos by alle immergroen plante is die blare van die teestruik leeragtig. Dit het 'n glansende oppervlak, is lansetvormig en het saagvormige kante. Die blare bevat onder meer kafeïen (teïen), looisuur (tannien), gallussuur, oksaalsuur (suringsuur) en eteriese (vlugtige) olies. Net die jong blaartjies word gepluk.
Blomme en vrugte
Die skouerstandige wit of rooskleurige blomme is eenstandig - twee-twee of drie-drie - en het vyf tot nege kroonblare en vyf meeldrade. Die geur van teebloeisels herinner aan die van jasmyn. Die vrug bestaan uit ŉ houtagtige, drielobbige saaddoos wat drie olieryke saadkorrels bevat.
Uitwerking van tee
Wanneer kookwater oor teeblare gegiet word, word tussen 30 en 45 persent van die stowwe wat in die blare aanwesig is (teïen, looisuur, ens.) in die afgietsel opgeneem. Hierdie stowwe is in die vloeistof wat ons drink en dit werk op verskeie maniere op die menslike gestel in: dit prikkel die senustelsel, verhoog die bloeddruk en bevorder spysvertering. Swart tee bevat gemiddeld 2 persent teïen en 10 persent looisuur. Tee sonder suiker besit geen voedingswaarde nie. Die geur van tee is afkomstig van die eteriese tee-olie in die blare.
Verbouing
In die tropiese laagvlakte is die temperatuur egter te hoog en in die trope is die teeplantasies in die berge geleë. Die gehalte van die eindproduk hang baie af van die verbouingstoestande. Die plantasies wat die hoogste geleë is, lewer die beste gehalte tee. Vir 'n goeie groei is die regte hoeveelheid reën baie belangrik en vir die beste resultate is 'n jaarlikse hoeveelheid reën van tussen 1 500 en 2 000 mm nodig. Hoewel die struike 'n tydperk van droogte kan deurstaan, is dit uit die oogpunt van produksie nie gunstig nie, want die struike gaan dan in ŉ russtadium en vorm geen nuwe blare nie.
Afgesien van voldoende water is die aantal uur sonskyn per dag net so belangrik. Ryp is baie nadelig vir die plante. Die struike wat in 'n rustoestand is, word nie beskadig nie, maar groeiende struike gaan dood. Kunsmis is van groot belang, omdat 'n tekort aan voedingstowwe (veral kalium, fosfor en magnesium) in die grand blaarsiektes kan veroorsaak en die struik kan selfs sy blare verloor. Hoewel daar plantasies is wat 100 jaar oud is en nog produktief is, is die normale lewensduur van teestruike 50 jaar. Vir nuwe aanplantings is plantmateriaal van uitstekende gehalte baie belangrik.
Nuwe teeplantasies word meestal aangelê met steggies wat van uitgesoekte plante verkry word. Die steggies word in die skaduwee of in plastiekkiste uitgeplant, waar hulle onder optimale omstandighede wortelskiet. Daarna word die plante in beddings oorgeplant en later finaal uitgeplant. Die teestruike word by uitplanting ongeveer anderhalf meter uitmekaar geplant. Die stewige penwortel wat die teestruike aanvanklik het, gaan in die meeste gevalle na uitplanting verlore, sodat die plante gevoeliger is vir droogtes.
Oes
Die pluk van teeblare vind in verskillende fases plaas. Met die eerste pluk word 'n sogenaamde pluktafel gevorm. Al die lote bo ŉ bepaalde hoogte word weggepluk, terwyl die laer takke gelaat word sodat die struik heeltemal uitgroei. As dit gebeur het, begin die regte produksiepluk, wanneer net die jong lote gepluk word. As 'n knop uitloop, ontstaan daar eers 'n paar klein, skubvormige blare wat gou afval. Daarna maak groter, stomp, gaafrandige blare hul verskyning, wat in Engels " fish leaf" en in lndonesies "keppel" genoem word.
Dan eers verskyn die regte blare met saagvormige rande. Die boonste blaar van 'n groeiende loot is langwerpig opgerol en word pecco genoem. Daar word tussen verskillende plukstelsels onderskei. Die intensiefste plukmanier is wanneer al die jong late wat 'n boonste blaar en 2 blare het, in hul geheel gepluk word. Hierdie manier van pluk is net moontlik as die grand baie vrugbaar is of as baie kunsmis in die grand ingewerk word. In die meeste gevalle word die onderste blaar egter aan die loot gelaat.
Die struik word dan steeds hoër en moet elke 2 jaar gesnoei word. Teenoor bogenoemde plukmetode is daar die baie fyn plukmetode wanneer net die boonste blaar gepluk word. Die beste tee word op die manier verkry. By die normale fyn pluk word die boonste blaar en een blaar daaronder gepluk, wat 'n goeie tee lewer. Wanneer daar, buiten die boonste blaar, nie 2 nie, maar nog 3 tot 4 blare gepluk word, word daar van growwe pluk gepraat.
Verwerking
Na die pluk word die blare toegelaat om te verwelk. Daarna word dit gerol, laat gis, gedroog en gesorteer. Daar word tussen 3 soorte tee onderskei na gelang van die mate waarin die blare 'n natuurlike gistingsproses ondergaan het, naamlik swart tee (gegiste tee), oolong (halfgegiste tee) en groen tee (nie of skaars gegis). In die handel is swart tee die gewildste en dit maak sowat 98 % van die internasionale teehandel uit. Steentee (ŉ massa van blare, stele, soms selfs takkies en stofvormige afval, deur stoom saggemaak en daarna in blokke gepers) en kitstee of poeiertee (uit ingedampte tee-ekstrak) is van minder belang.
Verwerkingsfase
Wat vroeër met die hand gedoen is, word vandag deur moderne masjiene gedoen. Teen 1890 het die teefabriek die teehuis vervang. In die fabriek word die blare eers vir 18 uur op rakke geplaas soda! dit kan verlep, waarna dit met masjiene gesny of gemaal word ten einde die rolproses te vergemaklik. Na die rol word die blare laat rus en tydens die gisting word die kenmerkende flaviene en rubigiene gevorm.
In Japan, waar die grootste deel van die oes tot groen tee verwerk word, word die blare nadat dit gepluk is, met stoom verhit. Gevolglik word die ensieme wat in die blare aanwesig is, ondoeltreffend gemaak sodat daar geen gisting plaasvind nie. Oolong word in Suid-China en in Taiwan uit ŉ besondere teesoort (chesima) gemaak en op dieselfde manier as swart tee verwerk. Die laaste verwerkingsfase is die verpakking. Ten einde te voorkom dat die blare hul gehalte verloor, word dit in drielaaghout-teekiste gepak, wat vroeër met lae tin uitgevoer was. Hedendaags word teekiste met 'n laag aluminiumfoelie gebruik.
Gehalte
Die manier waarop die teeblare verwerk word, het 'n groot invloed op die gehalte van die tee. Die geur, smaak en kleur ontwikkel tydens die natuurlike gistingsproses, waarna die smaakverskille eers werklik na vore kom. In die Weste word byna net swart tee gedrink, terwyl die Japanners groen ongegiste tee verkies.
Met die gisting van swart tee word daar na 'n ideale verhouding tussen die kenmerkende flaviene en rubigiene gestreef. In die handel word daar ook op die ouderdom en grootte van die blare gelet. Die blare wat nog knoppe is, verskaf die geurigste tee. Die boonste blare is wit behaar (Chinees pekho = "wit haar") en daar word tussen die witpunt, goudpunt of oranjepecco onderskei. Die swart tee wat in Suid-Afrika verbou word, word gewoonlik met hierdie tee vermeng.
Teehandel
Die teehandelaar van die invoerland koop die tee op openbare veilings, wat hy op aanbeveling van sy teeproewer koop. Laasgenoemde beoordeel die voorkoms en geur van droë tee, tee wat getrek het en die eintlike tee. Die teeproewer berei sy tee volgens 'n voorgeskrewe manier: 2,83 g tee word in 'n porseleinkommetjie van 0, 12 groot geplaas, met die deksel bo-op.
Daarna gooi hy kokende water op die tee en na 5 tot 6 minute gooi hy die getrekte tee oor in ŉ koppie sonder ore. Die teeblare wat getrek het, skud hy op die kommetjie se deksel uit. As die vloeistof 'n temperatuur van sowat 43 °C bereik het, proe die teeproewer 'n lepel vol, wat hy onmiddellik weer uitspoeg. 'n Teeproewer kan sy bevindings met ongeveer 120 terme aandui. 'n Teehandelaar bemark sy tee altyd as 'n mengsel. So 'n mengsel kan uit 4 of 5 soorte Assamtee, net soveel Ceylontee en 'n tee uit Afrika bestaan.
Na 1950 het die teesakkie weer baie gewild geword, nadat dit oorspronklik ruim 100 jaar gelede al bekend was. Die inhoud bestaan meestal uil verwerkte stof. Lemmetjiebloeiseltee, kamilletee, roosbotteltee en ander soortgelyke tee is nie egte teesoorte nie en daar word gepraat van nagemaakte tee of teesurrogaat. Swart Chinese tee en oolong word egter soms met blomblaartjies en ander plantdele gemeng, byvoorbeeld jasmyn, en dan as jasmyntee bemark. Rooibostee, ook bekend as rooitee, speldeof naaldetee word verkry van die blare en stingels van die struik Aspalanthus linearis. Dit bevat geen kafeïen nie en min tannien.
Trosvy
Die trosvy (Ficus sycomorus) is 'n groot vyeboomspesie wat voorkom van die Tugela-vallei in KwaZulu-Natal, noordwaarts tot aan die rand van die Sahara, en in die suidelike Arabiese Skiereiland. Die boom is inheems in Algerië, Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Burundi, Comore-eilande, Demokratiese Republiek die Kongo, Djiboeti, Egipte, Eritrea, Eswatini, Ethiopië, Gambië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Jemen, Kaap Verde, Kenia, Libanon, Madagaskar, Malawi, Mali, Mauritanië, Mosambiek, Namibië, Niger, Nigerië, Oman, Palestina, Republiek die Kongo, Rwanda, Saoedi-Arabië, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sirië, Somalië, Soedan, Tanzanië, Togo, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Hulle groei natuurlik langs riviere in die laeveld, maar word ook sedert antieke tye in die Midde-Ooste verbou.
Die Ilembe-boom is 'n baie groot trosvy, geleë op die oewer van die Mandlenispruit naby Kranskop, KwaZulu-Natal. Dit is in 2013 as 'n kampioenboom verklaar en word bewaar in terme van die Nasionale Wet op Bosse (84/1998). Die boom se FSA-nommer is 66.
Clathria raphanus
Clathria raphanus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1814 deur Lamarck.
Vanuraliet
Vanuraliet is 'n uraan-mineraal met chemiese formule: Al(UO2)2(VO4)2(OH)·11(H2O). Dit het geel kristalle en 'n Mohs-hardheid van 2, en is deel van die carnotiet groep. Die naam is afgelei van die samestelling van die mineraal.
Carey Mulligan
Carey Mulligan (gebore 28 Mei 1985) is 'n Engelse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente An Education (2009), Never Let Me Go (2010), Shame (2011), en Suffragette (2015).
Franciskane
duimnael|200px|Die eerste bekende uitbeelding van sint Franciskus, die orde se stigter, 1223-1224.
Die Franciskanerorde (Latyn: Ordo Fratrum Minorum; Engels: Order of Friars Minor), of Franciskane(rs), is ’n Rooms-Katolieke monnike-orde wat in 1209 deur Franciskus van Assisi gestig is. Die orde volg die leringe en spirituele beginsels van die stigter en van sy belangrikste volgelinge, soos Klara van Assisi.
Die Franciskanerorde is die oudste van drie ordes van die Franciskaanse beweging; die tweede is die Orde van Sint Klara en die derde die Derde Orde van Sint Franciskus.
Vaginale kanker
Vaginale kanker is ’n soort kanker wat in die weefsel van die vagina voorkom. Primêre vaginale kanker is skaars en is gewoonlik ’n plaveiselselkarsinoom (PSS). Dit is meer algemeen dat die kanker van ander dele van die liggaam na die vagina versprei.
Vaginale kanker word veral aangetref by vroue bo 50 jaar, maar kan op enige ouderdom voorkom, selfs by babas. Dit kan dikwels genees word as dit betyds ontdek word. Chirurgie of ’n kombinasie van chirurgie en bestraling word gewoonlik gebruik om dit te behandel.
Tekens en simptome
Ander, minder spesifieke tekens sluit in moeilike of pynlike urinering, pyn tydens seks en pyn in die bekkenarea. Die verskillende fases is:
Diagnose
Verskeie toetse word gebruik om vaginale kanker te diagnoseer, soos:
Beenleegterivier
Die Beenleegterivier is 'n spruit wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Klitskruid
Arctium lappa, algemeen bekend as die groter klits, gobō, eetbare klits, lappa, bedelaar se knoppies of netelbos, is 'n Eurasiese plantspesie in die sonneblomfamilie, wat in tuine gekweek word vir sy wortel gebruik as groente. Dit het 'n indringeronkruid geword in hoë-stikstofgrond in Noord-Amerika, Australië en ander streke.
Wat interessant is, is dat die etlike stewige hakies van die plantsade as inspirasie gedien het vir die uitvinding van "Velcro", die hegtingsproduk wat uit hakies en lussies bestaan.
Hans Paetsch
Hans Paetsch (7 Desember 1909 – 3 Februarie 2002) was 'n Duitse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Buddenbrooks (1959) en in die televisiereekse Cliff Dexter (1966) en Maximilian von Mexiko (1970).
Acquanetta
Acquanetta (17 Julie 1921 – 16 Augustus 2004) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Captive Wild Woman (1943), Jungle Woman (1944), Dead Man's Eyes (1944), en Tarzan and the Leopard Woman (1946).
Transvaalse Burgeroorlog
Die Transvaalse Burgeroorlog was 'n reeks skermutselings in die vroeë 1860's in die Zuid-Afrikaansche Republiek, of Transvaal — in die gebied wat nou uit die provinsies Gauteng, Limpopo, Mpumalanga en Noordwes bestaan het. Dit begin nadat die Britse regering in 1854 trekkers wat in Transvaal woon, as onafhanklik erken het. Die Boere het in talle politieke faksies verdeel. Dit het eers in 1864 geëindig toe 'n wapenstilstandverdrag onder 'n Karee-boom suid van die terrein van die latere dorp Brits onderteken is.
Geskiedenis
Aan die einde van 1859 is die president van Transvaal, Marthinus Wessel Pretorius, uitgenooi om 'n kandidaat te wees vir president in die Oranje-Vrystaat, waar baie burgers nou die unie verkies het, deels as 'n middel om die Basotho te oorkom. Die Transvaalse grondwet wat hy pas ingestel het, het dit onwettig gemaak om terselfdertyd in die buiteland 'n amp te beklee, maar nietemin het hy dit geredelik gedoen en ook gewen. Die Transvaalse volksraad het probeer om die grondwetlike probleme hiermee te oorkom deur Pretorius 'n half jaar verlof te verleen, met die hoop dat daar in hierdie tyd 'n oplossing gevind sou word. Die president het na Bloemfontein vertrek en Johannes Hermanus Grobler as waarnemende president aangestel in sy afwesigheid. Pretorius is op 8 Februarie 1860 as president van die Vrystaat ingesweer; die volgende dag het hy 'n deputasie na Pretoria gestuur om oor 'n moontlike unie te onderhandel.
Kommandant-generaal Paul Kruger en ander in die Transvaalse regering hou nie van Pretorius se ongrondwetlike dubbele presidentskap nie, en was bekommerd dat Brittanje die Sandrivier- en Oranjerivierkonvensies nietig sou verklaar as die republieke sou eenword. Pretorius is op 10 September 1860 deur die Transvaalse volksraad versoek om tussen sy twee poste te kies — tot die verbasing van ondersteuners sowel as teenstanders het hy as president van Transvaal bedank en in die Vrystaat voortgegaan. Die ZAR presidensie was dus vakant en JH Grobler sou as waarnemende president aangestel word. Kommandant-Generaal Stephanus Schoeman het geweier om Grobler as waarnemende president te aanvaar. Schoeman, met die ondersteuning van baie ontevrede burgers, het Grobler van sy amp onthef en Schoeman het self oorgeneem. Die ongrondwetlike in oorname van die presidensie sou tot 'n burgeroorlog lei.
Paul Kruger het Schoeman oorreed om hom aan 'n volksraadverhoor te onderwerp, waar Schoeman veroordeel en van sy pos onthef is. Willem Cornelis Janse van Rensburg is as Waarnemende President aangestel terwyl 'n nuwe verkiesing vir Oktober 1862 gereël is. Nadat hy teruggekeer na sy huis het, was Kruger verbaas om 'n boodskap te kry waarin hy dringend versoek word dat hy in die hoofstad benodig word; die volksraad het hom as 'n geskikte kandidaat aanbeveel. Hy het geantwoord dat hy tevrede is om opgeroep te word, maar sy lidmaatskap in die Gereformeerde Kerk beteken dat hy nie die politiek kon betree nie. Van Rensburg het dadelik wetgewing aanvaar wat gelyke politieke regte aan lede van alle Gereformeerde denominasies sou verleen.
Schoeman het 'n kommando op Potchefstroom byeen geroep, maar is op die nag van 9 Oktober 1862 deur Kruger verdryf. Nadat Schoeman met 'n groter mag teruggekeer het, het Kruger en Pretorius onderhandelinge gevoer waar daar ooreengekom is om 'n spesiale hof te hou oor die onrus in Januarie 1863, en binnekort daarna vars verkiesings vir president en kommandant-generaal. Schoeman is skuldig bevind aan opstand teen die staat en verban. In Mei word die uitslag van die verkiesing aangekondig — Van Rensburg word president, met Kruger as kommandant-generaal.
Albei het teleurstelling uitgespreek oor die lae opkoms en besluit om nog 'n stel verkiesings te hou. Van Rensburg se teenstander hierdie keer was Pretorius, wat sy amp in die Oranje-Vrystaat bedank het en na Transvaal teruggekeer het. Die opkoms was hoër en op 12 Oktober het die volksraad weer 'n Van Rensburg-oorwinning aangekondig. Kruger is met 'n groot meerderheid as kommandant-generaal verkies. Die burgeroorlog eindig met Kruger se oorwinning oor Jan Viljoen se kommando, opgeroep ter ondersteuning van Pretorius en Schoeman, by die Krokodilrivier op 5 Januarie 1864. Verkiesings is weer gehou, en hierdie keer het Pretorius Van Rensburg verslaan. Kruger is met meer as twee derdes van die stemme herkies as kommandant-generaal.
Die burgeroorlog het tot 'n ekonomiese ineenstorting in Transvaal gelei, wat die regering se vermoë om sy befaamde gesag en soewereiniteit oor die plaaslike stamhoofde te rugsteun verswak, hoewel Lydenburg en Utrecht nou die sentrale administrasie aanvaar het. Teen 1865 het die spanning met die Zoeloes in die ooste toegeneem en het oorlog weer tussen die Oranje-Vrystaat en die Basotho uitgebreek. Pretorius en Kruger het 'n kommando van ongeveer 1000 man suid gelei om die Vrystaat te help. Die Basotho is verslaan en Moshoeshoe het 'n deel van sy grondgebied gesedeer, maar president Jan Brand van die Vrystaat het besluit om geen van die verowerde grond aan die Transvaalse burgers te gee nie. Ten spyte van Kruger se pogings om dissipline te handhaaf, was die Transvaalse burgers ontstel en het op groot skaal teruggekeer huis toe. Die daaropvolgende Februarie, ná 'n vergadering van die Volksraad in Potchefstroom, het Kruger sy wa tydens die huiswaartse reis ombegooi en sy linkerbeen gebreek. Op een been het hy die wa reggemaak en verder gegaan. Hierdie besering het hom die volgende nege maande onbekwaam gemaak, en sy linkerbeen was daarna effens korter as sy regterkant.
In 1867 stuur Pretoria Kruger om wet en orde in die Zoutpansberg te herstel. Hy het ongeveer 500 man, maar baie min ammunisie gehad, en dissipline in die geledere was swak. Met die bereiking van Schoemansdal, wat deur die hoofman Katlakter bedreig is, het Kruger en sy offisiere besluit dat dit onmoontlik is om die dorp te hou, en 'n algemene ontruiming beveel, waarna Katlakter die dorp verwoes het. Die verlies aan Schoemansdal, eens 'n welvarende nedersetting volgens Boere-standaarde was, is deur baie burgers as 'n groot vernedering beskou. Die Transvaalse regering het Kruger formeel onthef van skuld oor die aangeleentheid en beslis dat hy gedwing was om Schoemansdal te ontruim deur faktore buite sy beheer, maar sommige het steeds aangevoer dat hy die dorp te geredelik opgegee het. Vrede het in 1869 na Zoutpansberg teruggekeer na die ingryping van die Swazi-bondgenote van die republiek.
Pretorius tree in November 1871 as president af. In die verkiesing in 1872 is Kruger se voorkeurkandidaat, William Robinson, beslisend deur die eerwaarde Thomas François Burgers verslaan, 'n dominee van die Kaap wat bekend was vir sy welsprekende prediking, maar vir sommige omstrede weens sy liberale interpretasie van die Skrif. Hy het byvoorbeeld nie in die duiwel geglo nie. Kruger het Burgers se verkiesing in die openbaar aanvaar en tydens sy inhuldiging aangekondig dat hy hom as 'n goeie republikein aan die meerderheidstem berus het, maar dat hy ernstige persoonlike voorbehoude oor die nuwe president gehad het. Hy het veral nie van die nuwe onderwyswet van Burgers gehou nie, wat die godsdiensonderrig van kinders tot buite skoolure beperk het - volgens Kruger 'n belediging van God. Dit, tesame met die siekte van Gezina en hul kinders met malaria, het veroorsaak dat Kruger belangstelling in sy amp verloor het. In Mei 1873 versoek hy 'n eerbare ontslag uit sy pos, wat Burgers onmiddellik verleen het. Die volgende week is die amp van kommandant-generaal afgeskaf. Kruger het sy hoofhuis na Boekenhoutfontein, naby Rustenburg, verskuif en hom vir 'n tydjie van openbare lewe afgesonder.
Gastroskopie
Tydens 'n gastroskopie word 'n "maagspieël" (of gastroskoop) gebruik om die maag van binne te ondersoek. "Skopeo" is die Griekse woord vir "bekyk".
Brimpfonteinspruit
Die Brimpfonteinspruit is 'n spruitjie wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Bosvy
Die bosvy (Ficus craterostoma) is 'n boom en deel van die wurgvye. Die boom ontkiem op 'n gasheerboom hoog bokant die grond en stuur dan fyn wortels af grond toe. Die wortels word algaande sterker en verwurg uiteindelik die gasheerboom. Die boom kom voor in warmer woude en bosveld en is besonder opvallend. Die boom se FSA-nommer is 52.
In Suid-Afrika is die spesie inheems in KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga en die Oos-Kaap. In die res van Afrika is die spesie inheems aan Angola, Burkina Faso, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Gaboen, Ghana, Guinee, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Liberië, Mosambiek, Nigerië, Republiek die Kongo, Senegal, Sierra Leone, Tanzanië, Togo, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Richard Dolman
Richard Dolman (30 November 1895 – 3 Februarie 1978) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Love on the Spot (1932), The Good Companions (1933), Lucky Loser (1934), en The Lilac Domino (1937).
1213
Die jaar 1213 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 13de jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Westonaria
Westonaria is 'n dorp in westelike Gauteng, Suid-Afrika wat bestaan uit 10 saamgeflanste townships met ongeveer 156 598 inwoners. Die dorp lê 18 km suid van Randfontein. Die naam is afgelei van sy ligging, Wesrand, en Western Areas, die maatskappy wat die meeste grond in die omgewing besit het.
Zenzo Ngqobe
Zenzo Ngqobe is 'n Suid-Afrikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Tsotsi (2005), Blood Diamond (2006), Mandela: Long Walk to Freedom (2013), en The Forgotten Kingdom (2013).
Westonaria
Geskiedenis
Die dorp is 'n samestelling van verskeie myndorpe. Eerstens het Venterspos en Westonaria, wat eers onder die Randfontein munisipale gebied geval het, saamgesmelt. Westonaria het eers in 1952 'n onafhanklike munisipaliteit geword. Glenharvie en Hillshaven is onderskeidelik in 1965 en 1969 ingelyf.
Clathria rectangulosa
Clathria rectangulosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Jessie May Sweet
Die mineraal sweetiet is na Jessie May Sweet vernoem.
Laâyoune
Laâyoune of El Aaiún (Arabies: لعيون, Laʕyūn ; Spaans: El Aaiún; Frans: Laâyoune; Berbers: ⵍⵄⵢⵓⵏ, Leɛyun; letterlik "die fonteine") is die de jure hoofstad en grootste stad van Wes-Sahara, 'n omstrede gebied in Noord-Afrika wat deur Marokko beset en die Arabiese Demokratiese Republiek Sahara opgeëis word. Die stad het in 2014 'n bevolking van 217 732 gehad en is in die noordweste van die gebied net oos van die Atlantiese Oseaan geleë. Laâyoune is in 1934 gevestig en in 1938 amptelik gestig. Dit het vanaf 1940 as hoofstad van die kolonie Spaans-Wes-Afrika gedien.
Laâyoune is weerskante van die droë rivier Saguia el Hamra geleë. In die suidelike gedeelte is die ouer stadsdeel geleë, opgerig deur Spaanse koloniste. 'n Katedraal uit dié tydperk word nog steeds gebruik; sy priesters bedien hierdie stad en Dakhla verder suid. Die meerderheid van die bevolking bestaan uit Sahrawis.
Wortelboommoerasse van Suid-Afrika en Mosambiek
Die Wortelboommoerasse van Suid-Afrika en Mosambiek vorm 'n klein ekostreek van die Afrotropiese gebied. Die streek bestaan uit party klein wortelboomgebiedjies in suidelike Mosambiek en die Suid-Afrikaanse provinsies KwaZulu-Natal en Oos-Kaap.
Verder noordwaarts, langs die kus van Mosambiek en Oos-Afrika lê die ekostreek wortelboommoerasse van Oos-Afrika (AT1402), wat groter en beter ontwikkel is. Die verskil is hoofsaaklik dat die suidelike wortelboommoerasse die enigste subtropiese wortelboommoerasse van Afrika vorm. Hulle is op hoër breedte geleë, maar die Agulhasstroom, wat kuslangs vloei, verwarm hul habitat.
Op die voormalige Transkei se kus kom wortelbome in 17 riviermondings voor, maar hul totale oppervlakte beslaan slegs 0,17 km². Spesies soos Avicennia marina, Bruguiera gymnorrhiza en Rhizophora mucronata word daar aangetref. In die Mkozi-monding word ook die manglietvaring Acrostichum aureum L. aangetref.
Maagsuur
In die mediese vakterminologie verwys maagsuur na 'n sap wat deur kliere van die maagslymvlies afgeskei word. Dit bevat spysverteringsensieme en soutsuur.
1214
Geboortes
Lodewyk IX, koning van Frankryk († 1270)
Tshipise
Tshipise kan na een van die volgende verwys:
Nota: Die bogenoemde twee is nie op dieselfde plek geleë nie. Sien elkeen se artikel vir korrekte koördinate op 'n kaart.
Gerard Manley Hopkins
Vroeë lewe en familie
Gerard Manley Hopkins is gebore in Stratford, Londen, kiesafdeling Suid-Essex (nou deel van Groter Londen) as die oudste van waarskynlik nege kinders aan Manley en Catherine Hopkins, née Smith. Hy is gedoop in die Anglikaanse kerk van St. John's, Stratford. Sy vader het 'n marine versekeringsfirma gestig, en ook op 'n tydstip gedien as die konsul-generaal vir Hawaii in Londen. Hy was ook vir tyd lank die kerkopsigter by St John-at-Hampstead. Sy oupa was die dokter John Simm Smith, 'n universiteitskollega van John Keats, en 'n hegte vriend van die eksentrieke filantroop Ann Thwaytes.
Hopkins se vader het as digter werke gepubliseer soos A Philosopher's Stone and Other Poems (1843), Pietas Metrica (1849) en Spicelegium Poeticum, A Gathering of Verses by Manley Hopkins (1892 ). Hy het digwerk vir The Times beoordeel en ook 'n roman geskryf. Catherine (Smith) Hopkins was die dogter van 'n Londense dokter, en was veral lief vir musiek en lees, Duitse filosofie, letterkunde en die romans van Dickens. Beide ouers was uiters gelowige Anglikane. Catherine se suster, Maria Smith Giberne, het haar neef Gerard geleer om te skets. Dit is ondersteun deur sy oom, Edward Smith, sy groot-oom Richard James Lane, 'n professionele kunstenaar, en verskeie ander familielede. Hopkins se eerste ambisie was om 'n skilder te wees, en hy sou tydens sy hele lewe bly skets. Hy is as volwassene geïnspireer deur die werk van John Ruskin en die Pre-Raphaelites.
Manley Hopkins en sy gesin het in 1852 na Hampstead verhuis, digby die plek waar John Keats dertig jaar tevore gewoon het; naby die uitgestrekte ruimtes van Hampstead Heath. Toe hy tien jaar oud was, is Gerard na Highgate Skool gestuur(1854–1863). Terwyl hy Keats se poësie bestudeer het, het hy "The Escorial" (1860) geskryf, te wete sy vroegste bestaande gedig. Hier het hy vroeë pogings tot asketisme beoefen. Hy het eenkeer aangevoer dat die meeste mense meer vloeistowwe gedrink het as wat hulle regtig benodig, en 'n weddenskap aangegaan dat hy 'n week sonder vloeistowwe kon gaan. Hy het volgehou totdat sy tong swart was en hy ineengestort het. By 'n ander geleentheid het hy hom 'n week lank van sout onthou. Sy onderwysers by Highgate was onder andere Richard Watson Dixon, wat 'n blywende vriend en korrespondent geword het; en onder die ouer leerlinge wat Hopkins in sy koshuis onthou, was die digter Philip Stanhope Worsley, wat die Newdigate-prys gewen het.
Isolasie
Hopkins het die laaste vyf jaar van sy lewe deurgebring as professor in klassieke studies aan University College, Dublin. Hopkins se isolasie in 1885 was veelvoudig: hy was 'n Jesuïet wat vervreemd was van sy Anglikaanse familie en sy vaderland, 'n Engelsman wat in Dublin klas gegee het gedurende 'n tyd van politieke onrus, en ook 'n ongepubliseerde digter wat sy artistieke en godsdienstige roepings met mekaar probeer versoen het. Die gedig "To seem the stranger" is tussen 1885 en 1886 in Ierland geskryf. Dit is 'n gedig wat deurspek is met isolasie, droefgeestigheid en eensaamheid.
Oxford en priesterskap
Hopkins het klassieke studies aan Balliol College, Oxford (1863–1867) geneem. Hy begin sy tyd in Oxford as ywerige sosiale vlinder en produktiewe digter, maar dit wil voorkom asof hy ontstel is deur die gevolglike veranderinge in sy gedrag. In Oxford het hy 'n lewenslange vriendskap gesmee met Robert Bridges (later die digter-laureaat van die Verenigde Koninkryk), wat van belang sou wees in sy ontwikkeling as digter en in die vestiging van sy nadoodse lof. Hopkins was diep onder die indruk van die werk van Christina Rossetti, en sy het een van sy grootste kontemporêre invloede geword nadat sy hom in 1864 ontmoet het. Gedurende hierdie tyd studeer hy by die vooraanstaande skrywer en kritikus Walter Pater, wat hom in 1866 tutor en 'n vriend bly totdat Hopkins in September 1879 Oxford verlaat.
Hopkins het in 'n dagboekinskrywing van 6 November 1865 'n asketiese doelwit vir sy lewe en werk verklaar. "Op hierdie dag het ek deur God se genade besluit om alle skoonheid prys te gee totdat ek Sy toestemming ontvang het." Op 18 Januarie 1866 het Hopkins sy mees asketiese gedig, getiteld The Habit of Perfection, geskryf. Op 23 Januarie het hy poësie ingesluit in die lys van dinge wat tydens Lent opgegee moet word. In Julie besluit hy om Katoliek te word en reis in September na Birmingham om die leier van die Oxford-bekeerlinge, John Henry Newman, te raadpleeg. Hy het hom op 21 Oktober 1866 na die Rooms-Katolisisme bekeer.
Sy besluit om hom te bekeer het hom van sy familie en van 'n aantal van sy kennisse vervreem. Na sy graduering in 1867 is Hopkins deur Newman van 'n onderwyspos aan die Oratorium in Birmingham voorsien. Terwyl hy daar was, het hy die viool begin studeer. Op 5 Mei 1868 besluit Hopkins met beslistheid "om 'n gelowige te wees". Minder as 'n week later het hy 'n vuur van sy gedigte gemaak en digkuns bykans sewe jaar lank prysgegee. Hy het ook die bediening betree en besluit om 'n Jesuïet te word. Hy het egter eers Switserland besoek, wat Jesuïete destyds amptelik verbied het.
Hopkins het sy tydperk as Jesuïet in September 1868 in Parkstead (Manresa) House, Roehampton, begin. Twee jaar later verhuis hy na St Mary's Hall, Stonyhurst, vir sy filosofiese studies, waar hy geloftes van armoede, kuisheid en gehoorsaamheid op 8 September 1870 aflê. Hy het gevoel dat sy belangstelling in poësie hom daarvan weerhou om hom ten volle aan godsdiens te wy. Toe hy egter Duns Scotus in 1872 lees, sien hy in dat die twee nie in konflik met mekaar hoef te wees nie. Hy gaan voort om 'n gedetailleerde dagboek tussen 1868 en 1875 by te hou. Hy was egter nie in staat daartoe om sy begeerte om die natuurlike wêreld te beskryf te onderdruk nie, en het ook musiek geskryf, geskets en vir kerklike geleenthede enkele "verse" geskryf, soos hy hulle noem. Hy sou later preke en ander godsdienstige stukke skryf.
In 1874 keer Hopkins terug na Manresa House om klas te gee in klassieke studies. Terwyl hy in die Jesuïete huis van teologiese studies, St Beuno's College, naby St Asaph in Noord-Wallis, gestudeer het, is hy deur sy leraar gevra om 'n gedig ter herdenking van die sinking van 'n Duitse skip tydens 'n storm te gedenk. In 1875 word hy dus weer oortuig om poësie te skryf en 'n lang gedig te skryf getiteld "The Wreck of the Deutschland". Die werk is geïnspireer deur die "Deutschland" voorval van 1866, te wete 'n maritieme ramp waarin 157 mense gesterf het, waaronder vyf Franciskaanse nonne wat Duitsland verlaat het weens onderdrukkende anti-Katolieke wette (sien die begrip Kulturkampf). Die werk vertoon godsdienstige bekommernisse sowel as sommige van die ongewone ritmes van sy daaropvolgende poësie wat nie in sy enkele oorblywende vroeë werke aanwesig was nie. Dit beeld nie net die dramatiese gebeure en heldedade uit nie, maar bevat ook die digter se versoenende uitbeelding jeens die verskriklike gebeure en God se hoër doel. Die gedig is aanvaar, maar nie deur 'n Jesuïete-publikasie gedruk nie. Hierdie verwerping het sy twyfel oor sy poësie gevoed. Die grootste deel van sy poësie het tot ná sy dood ongepubliseer gebly.
In die laat 1880's ontmoet Hopkins Vader Matthew Russell, die Jesuïete stigter en redakteur van die Irish Monthly tydskrif, wat hom voorstel aan Katharine Tynan en W. B. Yeats. In 1884 word hy professor in Grieks en Latyn aan University College Dublin. Sy Engelse wortels en sy onenigheid met die Ierse politiek van die tyd, sowel as sy eie klein statuur (5 voet 2 duim), onbeskaamde aard en persoonlike eienaardighede het beteken dat hy nie 'n besondere effektiewe onderwyser was nie. Dit, sowel as sy isolasie in Ierland, het sy droefgeestigheid verdiep. Sy gedigte van die tyd, soos "I Wake and Feel the Fell of Dark, not Day", weerspieël hierdie stemming. Die gedigte het weldra bekendgestaan as die "terrible sonnets", nie vanweë hul kwaliteit nie, maar omdat hulle volgens Hopkins se vriend, Canon Richard Watson Dixon, die "verskriklike kristal" bereik het, bedoelende dat die gedigte die melancholiese verwerping gekristalliseer het wat die latere deel van Hopkins se lewe gekenmerk het.
Invloed op andere
Ricks noem Hopkins "die oorspronklikste digter van die Victoriaanse era." Hopkins word in dieselfde asem as T. S. Eliot genoem m.b.t. sy invloed op die moderne beweging in poësie. Sy eksperimente met elliptiese frasering, dubbele betekenisse en vreemde gespreksritmes het bevrydend ingewerk op digters soos W. H. Auden en Dylan Thomas.
Geselekteerde gedigte
Bekende gedigte deur Hopkins sluit in:
Brandkloofspruit
Die Brandkloofspruit is 'n spruit wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Koninkryk Imerina
Die Koninkryk Imerina, of Koninkryk Madagaskar (c. 1540-1897), was ’n voorkoloniale staat aan die kus van Suidoos-Afrika wat in die 19de eeu oor feitlik die hele moderne Madagaskar gestrek het. Dit het van Imerina, die sentrale hoogland van Madagaskar wat hoofsaaklik deur die Merina-volk bewoon is, na buite gestrek. Die spirituele hoofstad was Ambohimanga en die politieke hoofstad 24 km wes in Antananarivo, wat die hoofstad van die huidige Republiek Madagskar is.
Die Merina-monarge wat in die 19de eeu oor Imerina geheers het, was die afstammelinge van ’n lang lyn Merina-koninklikes wat begin het by Andriamanelo, wat die koninkryk vermoedelik in 1540 gestig het.
Keurboslaan-reeks
Boeke
Die Keurboslaan-reeks bestaan uit 23 boeke. In 1973 is die boeke herdruk in die Nuwe Keurboslaan-reeks, maar om praktiese redes was dit onmoontlik om al die titels te herdruk, en is sommige van hulle saamgevoeg en verkort om die nuwe reeks te vorm.
Jong doktor Serfontein
Die eerste boek in die ou Keurboslaan-reeks. In die nuwe reeks het die eerste boek ook hierdie titel, maar dit is 'n samevoeging van die eerste en die tweede boeke in die ou reeks.
Python (programmeertaal)
Python is 'n hoëvlak-, oopbron-programmeertaal wat deur Guido van Rossum vrygestel is in 1991. Python se ontwerpsfilosofie is om so eenvoudig as moontlik te wees om te lees, en laat 'n programmeerder dus toe om 'n programmatiese funksie uit te voer met minder lyne kode as wat tipies moontlik sou wees in ander tale, bv. C. 'n Goeie voorbeeld van Python se klem op eenvoudigheid is die feit dat blokke kode nie tussen hakkies geskryf word nie, maar liewers staat maak op 'n sekere hoeveelheid spasies om blokke kode saam te groepeer.
Middelpuntvliedende krag
Middelpuntvliedende krag, ook sentrifugale krag genoem, is die reaksiekrag wat ’n voorwerp uitoefen op ’n ander voorwerp wat hom in ’n sirkel laat beweeg. Dit is dus die krag wat die draaiende voorwerp wegtrek vanaf die middelpunt van die draaibeweging en word veroorsaak deur die voorwerp se traagheid (’n weerstand om sy beweging te verander).
Python (programmeertaal)
Geskiedenis
Python het posgevat in die laat 1980's en die implementering daarvan deur Guido van Rossum het in Desember 1989 begin by die Sentrum vir Informatika en Wiskunde (CWI) in Nederland. Die taal was bedoel om 'n 'n verbetering van die ABC-taal te wees, wat sagteware-uitsonderings kan hanteer en kan werk met die Amoeba bedryfstelsel. Van Rossum is Python se hoofontwikkelaar en het steeds die grootste sê in die huidige ontwikkeling en vooruitgaan van Python. Die Python gemeenskap aanvaar sy besluite en het hom die titel gegee van lewenslange welwillende diktator.
Python 2.0 is vrygestel op 16 Oktober 2000 en het 'n verskeidenheid nuwe eienskappe gehad, insluitend verbeterde geheuebestuur (garbage collector) en ondersteuning vir Unicode. Na die vrystelling van die weergawe het die ontwikkelingsproses verander en is die gebruikersgemeenskap aktief ingelig en betrek.
Middelpuntvliedende krag
Die krag wat uitgeoefen word om die voorwerp in ’n sirkel te laat beweeg word die middelpuntsoekende krag genoem. Vanuit die posisie van ’n stilstaande waarnemer is die middelpuntvliedende krag ’n skynkrag.
Python (programmeertaal)
Geskiedenis
Python 3.0 (populêre vroeë name sluit in Python 3000 en py3k) is na 'n lang toetsperiode op 3 Desember 2008 vrygestel. Dit het baie nuwe eienskappe aangebied, maar het nie die vorige weergawes van Python ondersteun nie. Die meerderheid van sy verbeterde eienskappe is dus geïmplimenteer op die meer bruikbare weergawes Python 2.6.x en 2.7.x
Middelpuntvliedende krag
Omskrywing volgens Newton
Volgens Newton sal ’n voorwerp waarop geen krag uitgeoefen word nie, óf in rus bly óf teen ’n konstante snelheid in ’n reguit lyn beweeg. Dit is die eerste wet van Newton.
Python (programmeertaal)
Filosofie van Python
Die kernfilosofie van Python word opgesom in die artikel The Zen of Python(PEP 20) wat die volgende aforismes insluit: Python is ontwerp om hoogs uitbreibaar te wees, eerder as om die meerderheid gewenste funskionaliteit direk in die taal in te bou. Van Rossum se plan was juis om 'n programmeertaal met 'n klein kern van sleutelwoorde te ontwikkel wat ondersteun word deur 'n groot standaardbiblioteek en maklik uitbreibaar is. Hy het gevoel dit was deel van die probleme van ABC, wat die teenoorgestelde ontwerpstyl gevolg het.
Middelpuntvliedende krag
Omskrywing volgens Newton
Om ’n voorwerp ’n boog te laat maak, is daar ’n krag nodig wat die voorwerp na die middel toe stoot of trek (die tweede wet van Newton). Dit word die middelpuntsoekende krag genoem. As die krag skielik ophou, sal die voorwerp uit die boog skiet en van daar af ’n reguit pad volg, soos van bo af gesien wanneer ’n diskusgooier sy diskus laat los.
Python (programmeertaal)
Filosofie van Python
Die sogenaamde Python metodiek van programmering verwerp uitbundige sintaks (soos gebruik deur die Perl taal) ten gunste van yler, minder deurmekaar stellings. In die woorde van Alex Martelli: "Om iets te beskryf as slim word nie geneem as 'n kompliment in die Python kultuur nie." Verder verwerp Python filosofie die "meer as een manier om dit te doen" benadering wat Perl gebruik ten gunste van 'n "daar behoort een – en verkieslik net een – voor die hand liggende manier te wees om  dit te doen" benadering.
Middelpuntvliedende krag
Omskrywing volgens Newton
Volgens die derde wet van Newton is daar by ’n aksiekrag (hier die middelpuntsoekende krag) ook altyd ’n reaksiekrag wat op die ander voorwerp (bv. die diskusgooier) inwerk. Hierdie krag word die middelpuntvliedende krag genoem.
Python (programmeertaal)
Filosofie van Python
Een van Python se doelwitte is dat gebruiker dit moet geniet om Python te gebruik. Voorbeelde en leermateriaal sal gereeld na spam en eggs verwys eerder as na die meer tradisionele foo en bar.
Middelpuntvliedende krag
Omskrywing volgens Newton
Dieselfde gebeur wanneer ’n planeet om die Son wentel. Sonder ’n afbuigende krag sou die planeet in ’n reguit lyn beweeg het. Die swaartekrag van die Son laat die planeet egter in ’n sirkelbaan beweeg. Omdat die planeet ’n groot snelheid het, word hy nie tot in die Son getrek nie. Die krag wat sorg vir die baanbeweging is die middelpuntsoekende krag, in hierdie geval die swaartekrag tussen die Son en die planeet. Die planeet oefen weer ’n middelpuntvliedende krag op die Son uit.
Python (programmeertaal)
Filosofie van Python
Die Pythongemeenskap het hul eie styl van programmering, wat hulle beskou as 'n minimalistiese en hoogsleesbare taal. Goeie Python kode is maklik om te verstaan en pas goed in met die taal self. Dit staan teenoor taal wat moeilik is om te verstaan of voel asof dit oorvertaal is van 'n ander programmeringstaal.
Daniel Defoe
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Middelpuntvliedende krag
Omskrywing volgens Newton
By ’n klip wat aan ’n tou in die rondte geswaai word, oefen die spanning in die tou ’n middelpuntsoekende krag op die klip uit, terwyl die klip weer ’n middelpuntvliedende krag op die tou uitoefen.
Python (programmeertaal)
Sintaks
Python is bedoel om 'n hoogsleesbare taal te wees en is baie na aan natuurlike taal. Dit maak minimale gebruik van leestekens en verkies om meer sleutelwoorde te gebruik. Python het ook minder sintaktiese uitsonderings en spesiale gevalle as 'n taal soos C (programmeertaal). Python volg die Principle of Least Astonishment wat impliseer dat kode behoort te doen wat jy van 'n natuurlike taal sou verwag.
Daniel Defoe
Daniel Defoe
Python (programmeertaal)
Inkeping
Python maak gebruik van inkeping (horisontale spasiëring) eerder as sleutelwoorde of krulhakies om die einde van blokke stellings aan te dui (byvoorbeeld die inhoud van 'n lus sal alles dieselfde hoeveelheid inkeping hê). Na sekere stellings moet daar verder ingekeep word (byvoorbeeld na 'n if-stelling). Die inkeping moet verminder word na die einde van die huidige blokkode. Die ingekeepte kode na 'n stelling word na verwys as daardie stelling se blok, byvoorbeeld na , sal  die if-blok wees.
Middelpuntvliedende krag
Berekening
Die krag na buite wat ’n ronddraaiende massa m op ’n afstand r van ’n middelpunt af uitoefen, word bereken deur:
Daniel Defoe
Engelse skrywer, joernalis en sakeman