cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adolf Eichmann
Otto Adolf Eichmann (19 Maart 1906 – 1 Junie 1962) was 'n Duits-Oostenrykse SS-Obersturmbannführer (senior leier) en een van die belangrikste organiseerders van die Holocaust. Hy is deur die SS-Obergruppenführer (senior groepleier) Reinhard Heydrich opdrag gegee om by die logistiek betrokke te raak van die massa-deportasie van Jode na uitwissingskampe in die Nazi-besette Oos-Europa tydens die Tweede Wêreldoorlog te vergemaklik. Eichmann is op 11 Mei 1960 deur die Mossad in Argentinië gevange geneem en is daarna skuldig bevind aan oorlogsmisdade in 'n algemeen gepubliseerde verhoor in Jerusalem, waar hy in 1962 tereggestel is.
Reza de Wet
Dramas in Engels
Sy skryf ook etlike dramas in Engels. Haar eerste ernstige geskrif is “Heathcliff and the dancing bear”, na aanleiding van die beroemde roman van Emily Brontë. Die drama se tema is Heathcliff se jeug voordat hy op Wuthering Heights aangekom het. Sy verwerk hierdie drama en tema later verder in die ongepubliseerde “Heathcliff goes home”, wat sy in 2007 as drama met die Rhodes studente opvoer. “In a different light” word in 1988 in die Markteater in Johannesburg opgevoer en fokus op die verhoudings tussen twee susters en hulle mans, wat mekaar weer na tien jaar sien. Die stuk behandel die intense perspektiefverskuiwings wat in menslike kommunikasie plaasvind, die chaotiese verstrengeling in mekaar se psiges en hoe mense se persoonlikhede verander afhangende van die mense met wie hulle te doen kry. Dit lewer ook kommentaar op ’n deurmekaar verlede. “A worm in the bud” (wat in 1990 aan haar ’n Vita-nominasie as dramaturg van die jaar besorg) word in 1990 by die randfees van die Grahamstadse Kunstefees opgevoer. Hierin word twee Victoriaanse susters, Emma en Katy Bennett, se briewewisseling uitgebeeld. Emma kom na Suid-Afrika om die Boere se vroue en kinders ná die Anglo-Boereoorlog te help en beland as goewernante op ’n boer se Karooplaas. Na Emma se dood raak Katy bewus van haar suster se diepste verlangens en isolasie wanneer sy haar weggesteekte dagboek opspoor. Katy gee dan ’n gedenklesing oor Emma waarin sy die inhoud van die briewe en dagboek gebruik om van haar suster se ervarings te vertel. Hierdeur word gedemonstreer hoe min ’n verfynde en preutse Victoriaanse vrou, wat haar eie seksualiteit onderdruk, die harde werklikheid van ’n Suid-Afrikaanse boereplaas kan verwerk en hanteer. Die drama word later verwerk en as “Fever” gepubliseer.
Adolf Eichmann
Na 'n onindrukwekkende skoolloopbaan het Eichmann kortliks by die mynmaatskappy van sy vader in Oostenryk gewerk, waar die gesin in 1914 verhuis het. Hy het vanaf 1927 as 'n reisende olieverkoper gewerk en in 1932 by die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty en die SS aangesluit. In 1933 keer hy terug na Duitsland, waar hy by die Sicherheitsdienst (SD, "Veiligheidsdiens") aansluit het; daar is hy aangestel as hoof van die departement verantwoordelik vir Joodse aangeleenthede – veral emigrasie, wat die Nazi's deur geweld en ekonomiese druk aangemoedig het. Na die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in September 1939 het Eichmann en sy personeel gereël dat die Jode in ghettos in groot stede gekonsentreer sou word, met die verwagting dat hulle verder oos of oorsee vervoer sou word. Hy het ook planne opgestel vir 'n Joodse reservaat, eers by Nisko in die suidooste van Pole en later in Madagaskar, maar nie een van hierdie planne is ooit uitgevoer nie.
Die Nazi's het die inval in die Sowjetunie in Junie 1941 begin, en hul Joodse beleid het van emigrasie na uitwissing verander. Om die beplanning vir die volksmoord te koördineer was Heydrich, wat Eichmann se hoof was, die gashoof van die administratiewe leiers van die regime tydens die Wannsee-konferensie op 20 Januarie 1942. Eichmann het inligting vir hom versamel, die konferensie bygewoon en die notules voorberei. Eichmann en sy personeel het verantwoordelik geword vir die Joodse deportasie na die uitwissingskampe, waar die slagoffers vergas is. Duitsland het Hongarye in Maart 1944 binnegeval, en Eichmann het toesig gehou oor die deportasie van 'n groot deel van die Joodse bevolking. Die meeste van die slagoffers is na die Auschwitz-konsentrasiekamp gestuur, waar ongeveer 75 persent met hul aankoms vermoor is. Toe die vervoer in Julie 1944 gestaak is, is 437 000 van 725 000 Jode in Hongarye dood. Dieter Wisliceny het in Neurenberg getuig dat Eichmann vir hom gesê het hy sal "in sy graf lag, omdat die gevoel dat hy vyf miljoen mense op sy gewete het, vir hom 'n bron van buitengewone bevrediging sou wees".
Ná die nederlaag van Duitsland in 1945, is Eichmann deur die Amerikaanse magte gevange geneem, maar hy het uit 'n aanhoudingskamp ontsnap en oor Duitsland heen getrek om weer gevangenskap te vermy. Hy beland in 'n klein dorpie in Nedersakse, waar hy tot in 1950 gewoon het, toe hy na Argentinië verhuis het met vals dokumente wat hy verkry het met hulp van 'n organisasie onder leiding van die Katolieke biskop Alois Hudal. Inligting wat deur die Mossad, die Israeliese intelligensie-agentskap, versamel is, het sy ligging in 1960 bevestig. 'n Span agente van Mossad en Shin Bet het Eichmann gevange geneem en hom na Israel gebring op 15 strafregtelike aanklagte, waaronder oorlogsmisdade, Misdade teen die Mensdom en misdade teen die Joodse volk. Tydens die verhoor het hy nie die Holocaust of sy rol in die organisering daarvan ontken nie, maar beweer dat hy bloot opdragte in 'n totalitêre Führerprinzip-stelsel gevolg het. Hy is op al die aanklagte skuldig bevind en gehang op 1 Junie 1962. Die verhoor is wyd in die media gevolg en was later die onderwerp van verskeie boeke, waaronder Hannah Arendt se Eichmann in Jerusalem, waarin Arendt die frase "die banaliteit van die kwaad" bedink het om Eichmann te beskryf.
Reza de Wet
Dramas in Engels
“Yelena” sluit aan by Anton Tsjechof se “Oom Wanja” en kan as ’n opvolg van hierdie drama beskou word, hoewel dit selfstandig is en apart van Tsjechof se drama beoordeel kan word. Dit speel af agt jaar na die gebeure in “Oom Wanja”, met die susters Yelena en Sonia as hoofkarakters. Yelena het tering en het intussen ook ’n weduwee geword en Sonia en Astrof is intussen getroud, maar die ander karakters se agtergronde het min verander. Vanya is steeds verlief op Yelena en sy het op haar beurt ’n daadwerklike invloed op die ander se lewens. Hierdie drama fokus veral op die karakters se innerlike belewing, wat in hulle desperate soeke na vervulling die buitewêreld aan hulle laat verbygaan. “Yelena” word in 1998 by die Grahamstadse Kunstefees opgevoer en kry in daardie jaar die Vita-toekenning as beste nuwe dramateks. In 2001 volg “On the lake”, ’n dansdrama wat gebaseer is op “Die seemeeu” van Tsjechof. Soos die titel aandui, is die meer by Nina se tuisdorp ’n sentrale metafoor van die stuk se atmosfeer en verbeelding. In “Drie susters twee” is daar ’n uitbreiding van gebeure en karakters, terwyl daar in hierdie stuk eerder sprake is van ’n terugblik na gebeure en bespiegeling oor karakters in ’n teks wat veel meer vrae as antwoorde bied. Die drie vroue in hierdie drama is die susters Nina, Pollina en Arkadina, wie se lewens steeds grootliks beïnvloed word deur hulle verlangens, verwyte en herinnerings van die afwesige karakter Kostia, wat tien jaar gelede selfdood is. “Drie susters twee”, “Yelena” en “On the lake” kan beskou word as ’n Russiese trilogie en word as sulks in Engels gepubliseer, naamlik “A Russian trilogy: Three sisters two, Yelena and On the lake”.
Adolf Eichmann
Vroeë lewe en opvoeding
Otto Adolf Eichmann, die oudste van vyf kinders, is in 1906 gebore in 'n Calvinistiese Protestantse familie in Solingen, Duitsland. Sy ouers was Adolf Karl Eichmann, 'n boekhouer, en Maria (née Schefferling), 'n huisvrou. Adolf (snr.) verhuis na Linz, Oostenryk, in 1913 om 'n pos op te neem as kommersiële bestuurder van die Linz Tramway and Electrical Company, en die res van die gesin volg 'n jaar later. Na die dood van Maria in 1916 trou Eichmann se pa met Maria Zawrzel, 'n toegewyde Protestant met twee seuns.
Eichmann het die Kaiser Franz Joseph Staatsoberrealschule (hoërskool) in Linz bygewoon, dieselfde hoërskool wat Adolf Hitler ongeveer 17 jaar tevore bygewoon het. Hy het die viool gespeel en aan sport en klubs deelgeneem, waaronder 'n Wandervogel-jeuggroep, wat 'n paar ouer seuns wat lede van verskillende regse milisies was, insluit. Sy swak skoolprestasie het daartoe gelei dat sy vader hom van die Realschule onttrek en hom ingeskryf het by die Höhere Bundeslehranstalt für Elektrotechnik, Maschinenbau und Hochbau, beroepsopleidingskollege. Hy vertrek sonder om 'n graad te verwerf en sluit aan by die nuwe onderneming van sy vader, die Untersberg Mining Company, waar hy etlike maande gewerk het. Vanaf 1925 tot 1927 werk hy as verkoopsbekleër by die Oberösterreichische Elektrobau AG radioonderneming. Tussen 1927 en begin 1933, werk Eichmann in Opper-Oostenryk en Salzburg as distriksagent vir die Vacuum Oil Company AG.
Gedurende hierdie tyd het hy by die Jungfrontkämpfervereinigung, die jeugafdeling van Hermann Hiltl se regse veterane-beweging, aangesluit en koerante begin lees wat deur die Nazi Party uitgegee is. Die partyplatform het die ontbinding van die Republiek van Weimar in Duitsland, die verwerping van die bepalings van die Verdrag van Versailles, radikale antisemitisme en anti-Bolsjewisme ingesluit. Hulle het 'n sterk sentrale regering belowe, verhoogde Lebensraum (leefruimte) vir Germaanse volke, die vorming van 'n nasionale gemeenskap gebaseer op ras, en rasreiniging deur die aktiewe onderdrukking van Jode, wat van hul burgerskap en burgerregte gestroop sou word.
Reza de Wet
Dramas in Engels
In 2004 skryf sy in opdrag van Rhodes-Universiteit die drama “Breathing in” vir die universiteit se eeufees. Hierdie Gotiese drama debuteer by die Grahamstadse Kunstefees, waarna dit ook in die Baxter teater in Kaapstad opgevoer word. Die drama is verwant aan “Nag, generaal”, aangesien dit dieselfde generaal met dieselfde wond in dieselfde stal is. Daar is ook ’n adjudant met ’n ander naam, maar daar eindig die ooreenkomste. Die oorlog is hier slegs ’n raamwerk en die gebeure kan hulle enige tyd op enige plek afspeel, aangesien dit nie gaan oor die werklikheid nie, maar om ’n botsing tussen twee wêrelde, die magiese en die letterlike. Hierin soek die dominerende ma letterlik bloed om haar tenger dogter se lewe te verleng en draai die intrige om naglopers en vampiere. Hierdie drama verower in 2005 ’n Fleur du Cap-toekenning as beste nuwe inheemse drama. Die drama “Concealment” het (soos “A worm in the bud”) die Engelse koloniale Suid-Afrika van die negentiende eeu as agtergrond, met die hoogs konserwatiewe patriargale gemeenskap wat die vrouekarakters se seksualiteit verdring. Amy en haar vader reis van Engeland om Amy se suster May (’n anagram van Amy en in die drama verteenwoordigend van ’n keersy van haar en die wêreld en gemeenskap wat sy verteenwoordig) terug te neem huis toe nadat haar sendelingman John kort gelede aan hitte-uitputting oorlede is. Tot hulle ontsteltenis vind hulle May sonder enige hartseer, met haar uiterlike wat onversorg is en haar velkleur wat baie verdonker het om in te pas by die plaaslike omgewing. May weier om terug te keer Engeland toe en verkies om haar tyd deur te bring in die natuurlike skoonheid van haar maanlig verligte tuin. Dit word duidelik dat daar ’n seksuele verhouding tussen May en die swart tuinier Samuel is, en ernstige vrae oor die omstandighede rondom haar man se skielike dood kom aan die lig. Die komplekse verhouding tussen die verskillende omgewings (Europa teenoor Afrika) en die moraliteit en seksualiteit in die verskillende gemeenskappe verdiep verder wanneer May onthul dat haar vader haar seksueel gemolesteer het toe sy klein was.
Adolf Eichmann
Vroeë loopbaan
Op advies van familievriend en plaaslike SS-leier Ernst Kaltenbrunner, het Eichmann op 1 April 1932 by die Oostenrykse tak van die Nazi-party aangesluit. Sy lidmaatskap in die SS is sewe maande later bevestig. Sy regiment was SS-Standarte 37, wat verantwoordelik was vir die beskerming van die party se hoofkwartier in Linz en die beskerming van party-sprekers by saamtrekke, wat dikwels gewelddadig sou raak. Eichmann het naweke party-aktiwiteite in Linz voortgesit terwyl sy werk in Vacuum Oil in Salzburg voortgegaan het.
Reza de Wet
Dramas in Engels
Reza is ’n aktiewe medewerker aan verskeie produksies van Gary Gordon se Physical Theatre Company en is byvoorbeeld verantwoordelik vir die teks van sy dansdrama “The unspeakable story”, wat aanvanklik in 1994 opgevoer is. Hierdie stuk handel oor die invloed wat die selfdood van Regina Magritte op haar beroemde kunstenaarseun se lewe en werk uitgeoefen het. ’n Opvoering hiervan verower ’n Vita-toekenning vir “Best collaborative work”. “Lilith” is ’n kort dansdrama van sowat twaalf minute in drie bewegings, wat as onderdeel van “SFW Autographs on tour” in 1998 in Grahamstad opgevoer word. Hierdie drama kombineer ’n kontemporêre weergawe van die mite van Lilith met dans. Vir die dansdrama “Bessie’s head” skryf sy beide die teks en lirieke. Soos die titel aandui, is dit ’n ondersoek na die impak wat apartheid gehad het op die emosionele welstand van die skrywer Bessie Head. Sy is in 1937 gebore as kind van ’n swart man en wit vrou en word later van haar ma weggeneem, waarna sy haar toevlug tot drank neem. Desondanks word sy internasionaal bekend as skrywer.
Adolf Eichmann
Vroeë loopbaan
'n Paar maande nadat die Nazi's mag oorgeneem het in Duitsland in Januarie 1933, het Eichmann sy werk verloor weens besnoeiing in Vacuum Oil. Die Nazi-party is in dieselfde tyd in Oostenryk verbied. Hierdie gebeure het Eichmann laat besluit om na Duitsland terug te keer.
Soos baie ander Nasionaal-Sosialiste wat in die lente van 1933 vanaf Oostenryk gevlug het, vertrek Eichmann na Passau, waar hy by Andreas Bolek by sy hoofkwartier aangesluit het. Nadat hy in Augustus 'n opleidingsprogram by die SS-depot in Klosterlechfeld bygewoon het, keer Eichmann in September terug na die Passau-grens, waar hy opdrag gegee is om 'n agtman SS-skakelspan te lei om Oostenrykse Nasionaal-Sosialiste in Duitsland te lei en propaganda-materiaal van daar na Oostenryk te smokkel. Aan die einde van Desember, toe hierdie eenheid ontbind is, is Eichmann bevorder tot SS-Scharführer (groepleier, gelykstaande aan korporaal). Eichmann se bataljon van die Deutschland Regiment is in die kaserne langs die Dachau-konsentrasiekamp gekwartier.
Reza de Wet
Dramas in Engels
Haar werk word wyd vertaal en opgevoer in onder andere die Verenigde State van Amerika, die Verenigde Koninkryk, die Tsjeggiese Republiek, Holland, Australië en regdeur Europa. “Diepe grond” word as “Deep ground” in 1990 deur die Universiteit van Suid-Kalifornië en die professionele teater in Los Angeles opgevoer en dit word as “African Gothic” in Januarie 2005 in Hollywood opgevoer. Dit beleef ook ’n produksie in Sydney in Australië in 2003. “Broers” word as “The brothers” gepubliseer en “Drif” word vertaal en in 1996 as “Drift” en in 2003 as “Crossing” by die Grahamstadse Kunstefees opgevoer. Dit is egter eers vanaf 2000 dat Reza waarlik haar stempel ook internasionaal afdruk. ’n Verhoogproduksie van “Drif” (“Crossing”) het in 2001 in Hammersmith, Engeland op die planke verskyn en afsonderlike produksies van “Missing” en “Miracle” is vir April en Mei 2001 in Engeland beplan. “Three sisters two” is op BBC Radio uitgesaai en in Maart 2001 op BBC World Service, terwyl dit ook in Nederland opgevoer is. Vertalings van haar werk word opgevoer in België, Frankryk, Italië, Hongarye, Spanje en Japan. “Plays One: Missing, Crossing and Miracle”, “Plays Two: African Gothic, Good heavens, Breathing in”, “A Russian trilogy: Three sisters two, Yelena and On the lake”, “The brothers” en “Two plays: Concealment and Fever” is almal alreeds deur die Britse uitgewer Oberon in Londen gepubliseer. In Februarie 2009 is Reza se stuk “Three Sisters two” deur die Koreaanse teatergroep Changpa in die Arko Arts Theatre in Seoel op die planke gebring. In 2010 word die Engelse vertaling van “Mirakel” (“Miracle”) in die Leicester Square-teater in Londen opgevoer, met die bekende Britse aktrise Susannah York in die hoofrol. Hierdie produksie kry goeie resensies in die Britse pers.
Anthony Andrews
Anthony Andrews (gebore 12 Januarie 1948) is 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent The King's Speech (2010).
Adolf Eichmann
Vroeë loopbaan
Teen 1934 versoek Eichmann die oordrag na die Sicherheitsdienst (SD) van die SS om die "eentonigheid" van militêre opleiding en diens by Dachau te ontsnap. Eichmann is opgeneem in die SD en is opgedra aan die subkantoor vir Vrymesselaars, die organisering van beslag gelê op rituele voorwerpe vir 'n voorgestelde museum en die opstel van 'n kaartindeks van Duitse Vrymesselaars en Vrymesselaarsorganisasies. Hy het 'n anti-Masonic-uitstalling voorberei, wat uiters gewild blyk te wees. Besoekers was Hermann Goering, Heinrich Himmler, Ernst Kaltenbrunner en Baron Leopold von Mildenstein. Mildenstein het Eichmann uitgenooi om by sy Joodse departement by sy hoofkwartier in Berlyn aan te sluit. Die oordrag van Eichmann is in November 1934 toegestaan. Hy het dit later as sy groot pouse beskou. Hy is opgedra om verslae oor die Sionistiese beweging en verskillende Joodse organisasies te bestudeer en op te stel. Hy het selfs 'n bietjie Hebreeus en Jiddisj geleer en sy reputasie verwerf as 'n spesialis in Sionistiese en Joodse aangeleenthede. Op 21 Maart 1935 trou Eichmann met Veronika (Vera) Liebl (1909–93). Die egpaar het vier seuns gehad: Klaus (gebore 1936 in Berlyn), Horst Adolf (gebore 1940 in Wene), Dieter Helmut (gebore 1942 in Praag) en Ricardo Francisco (gebore 1955 in Buenos Aires). Eichmann is in 1936 tot SS-Hauptscharführer (hoofgroepleier) bevorder en is die volgende jaar as SS-Untersturmführer (tweede luitenant) aangestel.
Nazi-Duitsland het geweld en ekonomiese druk gebruik om Jode aan te moedig om Duitsland van hul eie wil te verlaat; Ongeveer 250,000 van die land se 437,000 Jode het tussen 1933 en 1939 geëmigreer. Eichmann reis in 1937 saam met sy superieur Herbert Hagen na die Britse mandaat van Palestina om die moontlikheid te beoordeel dat Duitsland se Jode vrywillig na daardie land emigreer. Met vervalste persbewyse by Haifa het hulle na Kaïro in Egipte gereis het. Daar het hulle Feival Polkes, 'n agent van die Haganah, ontmoet met wie hulle nie 'n ooreenkoms kon aangaan nie. Polkes het voorgestel dat meer Jode onder die voorwaardes van die Haavara-ooreenkoms moet vertrek, maar Hagen het geweier, met die vermoede dat 'n sterk Joodse teenwoordigheid in Palestina kan lei tot die stigting van 'n onafhanklike staat, wat strydig met die Reich-beleid sou wees. Eichmann en Hagen het 'n paar dae later probeer om na Palestina terug te keer, maar is toegang geweier nadat die Britse owerhede hulle die vereiste visums geweier het. Hulle het 'n verslag opgestel oor hul besoek, wat in 1982 gepubliseer is.
Reza de Wet
Dramas in Engels
Benewens die skryf van dramas en toneelspeel, is sy ook aktief as regisseur van opvoerings en behartig die regie van onder andere “The crucible” van Arthur Miller, “Ghost Sonata” van August Strindberg en “Die kersieboord” van Anton Tsjechof.
Adolf Eichmann
Vroeë loopbaan
In 1938 word Eichmann na Wene gepos om die Joodse emigrasie uit Oostenryk te help organiseer, wat pas deur die Anschluss in die Ryk geïntegreer is. Joodse gemeenskapsorganisasies is onder toesig van die SD geplaas en moes die Joodse emigrasie aanmoedig en vergemaklik. Befondsing is verkry uit geld wat van ander Joodse bevolking en organisasies beslag gelê is, asook donasies van oorsee wat onder SD-beheer geplaas is. Eichmann is in Julie 1938 tot SS-Obersturmführer (eerste luitenant) bevorder en aangestel tot die Sentrale Agentskap vir Joodse Emigrasie in Wene, wat in Augustus tot stand gebring is. Teen die tyd wat Eichmann Wene verlaat in Mei 1939 het bykans 100 000 Jode Oostenryk wettig verlaat, en baie meer is na Palestina en elders gesmokkel.
Oorgang van emigrasie na deportasie
Binne weke na die inval van Pole op 1 September 1939 het die Nazi-beleid teenoor die Jode verander van vrywillige emigrasie na gedwonge deportasie. Na samesprekings met Hitler in die voorafgaande weke, op 21 September, het SS-Obergruppenführer Reinhard Heydrich, hoof van die SD, sy personeel aangeraai dat Jode in stede met goeie spoorverbindings in Pole moes versamel word om hul uitsetting uit gebiede wat beheer word te vergemaklik deur Duitsland, en te begin met gebiede wat in die Ryk opgeneem is. Hy het planne aangekondig om 'n bespreking in die Algemene Regering te bewerkstellig (die deel van Pole wat nie by die Ryk opgeneem is nie), waar Jode en ander wat as ongewens beskou word, op verdere deportasie sou wag. Op 27 September 1939 is die SD en die Sicherheitspolizei (SiPo, 'Veiligheidspolisie'), wat bestaan uit die Gestapo en Kriminalpolizei (Kripo) polisie-agentskappe – saamgevoeg in die nuwe Reichssicherheitshauptamt (RSHA, "Reich Security Hoofkantoor"), wat onder Heydrich se beheer geplaas is.
Reza de Wet
Prosa
Met die novelle “Stil Mathilda” maak De Wet haar prosadebuut, waar die gebeure in die verlede op die platteland afspeel. Hierin word die kleindorpse versmoring uitgebeeld, met feitlik al die argetipiese karakters wat mens in sulke dorpies kry. Daar is die ondernemer, die kleremaakster wat vir al die vroue in die dorp klere maak en die lustige wewenaar op soek na ’n jong blaar. Mathilda is die kleindogter van die begrafnisondernemer Gerhardus Bam, wie se vrou Alida saam met ’n sirkuswerker weggeloop het. Alida se dogter het ook weggeloop en haar man en haar kind Mathilda net so gelos. Gerhardus sluit haar dus toe om te verhoed dat sy ook wegloop. Soos die titel aandui swyg Mathilda geheel en al en openbaar sy nie haar innerlike in dialoog nie – haar daad van verset is dan om ook om toe te gee aan ’n onweerstaanbare drang na vryheid en vervulling  en ook pad te gee. Sy keer egter terug, trou en het ’n dogter, Madelein, net om weer pad te gee. Madelein bly agter, maar haar afwesige ma behou sterk invloed oor haar. Madelein oorkom haar eie gevoel van stagnasie deur die verhaal van die familie te skryf na aanleiding van die oorgelewerde dokumentasie van die vorige geslagte. Hierdie novelle is in 1996 op die kortlys vir die toekenning van die Ou Mutual-prys vir ’n debuutwerk.
Adolf Eichmann
Oorgang van emigrasie na deportasie
Na 'n pos in Praag om te help met die oprigting van 'n emigrasiekantoor daar, is Eichmann in Oktober 1939 na Berlyn oorgeplaas om die Reichszentrale für Jüdische Auswanderung ("Reich Central Office for Jewish Emigration") vir die hele Ryk onder Heinrich Müller, hoof van die Gestapo. Hy is onmiddellik getaak om die deportasie van 70,000 tot 80,000 Jode uit die distrik Ostrava in Morawië en die distrik Katowice in die onlangs geannekseerde deel van Pole te organiseer. Op eie inisiatief het Eichmann ook planne beraam om Jode uit Wene te deporteer. Onder die Nisko-plan het Eichmann Nisko gekies as die plek vir 'n nuwe transito-kamp waar Jode tydelik gehuisves sou word voordat hulle elders gedeporteer sou word. In die laaste week van Oktober 1939 is 4,700 Jode per trein na die gebied gestuur en is in wese oorgelaat om in 'n oop weide sonder water en min kos te sorg. Barakke is beplan, maar nooit voltooi nie. Baie van die gedeporteerdes is deur die SS na die Sowjetbesette gebied gedryf en ander is uiteindelik in 'n nabygeleë arbeidskamp geplaas. Die operasie was gekanselleer, deels omdat Hitler besluit het dat die vereiste treine voorlopig beter vir militêre doeleindes gebruik sou word. Intussen word honderde duisende etniese Duitsers as deel van Hitler se langtermyn-hervestigingsplanne na die geannekseerde gebiede vervoer, en etniese Pole en Jode word verder oos gevoer, veral in die Algemene Regering.
Op 19 Desember 1939 is Eichmann aangestel as hoof van RSHA Referat IV B4 (RSHA-subafdeling IV-B4), met die taak om toesig te hou oor Joodse sake en ontruiming. Heydrich het Eichmann aangekondig as sy "spesiale kenner", wat verantwoordelik is vir die reëlings vir alle deportasies na die besette Pole. Die pos behels die koördinering met polisie-agentskappe vir die fisiese verwydering van die Jode, die hantering van hul beslag gelê op eiendom, en die reël van finansiering en vervoer. Binne enkele dae na sy aanstelling het Eichmann 'n plan geformuleer om 600,000 Jode in die Algemene Regering te deporteer. Die plan is gestimuleer deur Hans Frank, die goewerneur-generaal van die besette gebiede, wat nie wou aanvaar dat die gedeporteerdes dit sou doen nie, dit sou 'n negatiewe impak op die ekonomiese ontwikkeling en sy uiteindelike doel van die Germaise in die streek hê. Op 24 Maart 1940 verbied Hermann Göring in sy rol as minister verantwoordelik vir die Vierjaarplan enige verdere vervoer na die Algemene Regering, tensy dit eers deur homself of Frank uitgeklaar is. Vervoer duur voort, maar in 'n baie stadiger tempo as wat oorspronklik voorspel is. Vanaf die begin van die oorlog tot April 1941 is ongeveer 63,000 Jode in die Algemene Regering vervoer. Op baie van die treine in hierdie periode het tot 'n derde van die gedeporteerdes in transito gesterf. Terwyl Eichmann tydens sy verhoor beweer het dat hy ontsteld was oor die verskriklike toestande op die treine en in die transito-kampe, toon sy korrespondensie en dokumente van die tydperk dat hy sy grootste bekommernis was om die deportasies ekonomies en met minimale ontwrigting te bewerkstellig vir Duitsland se voortgesette militêre operasies.
Reza de Wet
Eerbewyse en toekennings
In 1998 word Reza aangewys as een van die oud-Kovsies van die jaar. Sy is een van drie Suid-Afrikaanse dramaturge wat in 1996 na ’n internasionale dramakongres genooi word om van hulle werk voor te lees. Die Hoër Meisieskool Oranje stel in 2007 die Reza de Wet-toneelfees in om aan tieners die geleentheid te bied om die professionele verhoog te beleef. Vanaf 2009 is hierdie fees deel van die Volksblad-Kunstefees. In 2009 word sy by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees vereer met ’n Afrikaans Onbeperk-toekenning vir Vernuwende Denke. In April 2013 vereer die Rhodes-Universiteit se Dramadepartement haar met ’n huldeblyk-opvoering getitel “Drifting”, terwyl ander universiteite haar ook op soortgelyke wyse huldig. Rhodes-universiteit stel ook ’n beursfonds met haar naam in om haar nalatenskap te herdenk. Sy verower in totaal meer toekennings as enige ander Suid-Afrikaanse dramaturg, terwyl opvoerings van haar dramas meer as veertig toekennings ontvang. Haar dramas word onder andere vertaal in Engels, Pools, Spaans, Italiaans, Grieks, Tsjeggies, Frans, Duits, Nederlands en Filippyns.
Mak maak
Mak maak (vgl. die Latynse woord domesticus: "van die huis") is die teel, kweek of tem van 'n bevolking van organismes om die eienskappe wat wenslik is vir die teler, kweker of temmer te beklemtoon. Die verlangde eienskappe kan insluit 'n bepaalde fisiese voorkoms, gedragskenmerke, indiwiduele grootte, werpselgrootte, hare/pelsgehalte of -kleur, groeikoers, vrugbaarheid, leeftyd, die vermoë om marginale hulpbronne en weiding te gebruik, die produksie van sekere neweprodukte, en vele ander. Mak organismes mag afhanklik word van mense of menslike aktiwiteite, omdat hulle hul vermoë om in die natuur te oorleef kan verloor.
Mak maak verskil van temming in dat dit nie net verwys na 'n organisme se verandering in gedrag of omgewingssosialisering nie, maar potensieel selfs ook in hul fenotipiese uitdrukking en genotipes. Die woord mak word algemeen gebruik om 'n verandering in die hele bevolking te beteken, terwyl tem meer algemeen gebruik word om 'n verandering in individue te beteken. Verder is tem tipies slegs van toepassing op diere en hul gewoond raak aan menslike teenwoordigheid, terwyl mak maak 'n breër term behels, en kan plante, swamme en ander vorme van organismes insluit.
Plante word hoofsaaklik mak gemaak vir hul estetiese genot in en om die huis, en word sierplante genoem, terwyl dié wat mak gemaak word vir grootskaalse voedselproduksie gewasse (of kultivars) genoem word. Daar kan verder 'n onderskeid getref word tussen die mak plante wat doelbewus verander is vir spesiale gewenste eienskappe, en die plante wat gebruik word tot menslike voordeel, maar wat in wese geen verskil toon tussen die mak en wilde bevolkings van 'n spesie nie. Diere wat vir die mens se kameraadskap mak gemaak is, word troeteldiere genoem, terwyl dié soorte wat mak gemaak is vir voedselproduksie of arbeid, vee of plaasdiere genoem word.
Agtergrond
Charles Darwin was die eerste wetenskaplike om die verband tussen mak maak, seleksie en evolusie te beskryf. Darwin het beskryf hoe die proses van domestikasie beide onbewuste en metodiese elemente kan betrek. Die roetine-interaksie van mense met diere en plante skep seleksiedruk wat hul laat aanpas by die mens se teenwoordigheid, gebruik of verbouingsmetodes. Doelbewuste selektiewe teling is ook gebruik om die gewenste veranderinge in 'n spesie te weeg te bring, dikwels ná die aanvanklike makmaking. Hierdie twee aksies, onbewuste natuurlike seleksie en metodiese selektiewe teling, het beide 'n rol gespeel in die prosesse van mak maak dwarsdeur die geskiedenis.
Die mak maak van koring dien as 'n voorbeeld. Wilde koring se saad val op die grond wanneer dit ryp is om die plant te regenereer, terwyl mak koringsaad op die stam bly vir makliker oes. Daar is bewyse dat hierdie verandering moontlik as gevolg van 'n ewekansige mutasie was, wat plaasgevind het in wilde bevolkings aan die begin van koring se mak verbouing. Koring met hierdie mutasie is meer dikwels geoes en die saad is vir die volgende aanplanting gebruik. Daarom het vroeë boere, sonder om dit te besef, hierdie mutasie gekies, wat andersins dalk sou uitgesterf het. Die gevolg is dat mak koring moet staatmaak op boere vir sy eie voortplanting en verspreiding.
Mak diere
'n Mak dier voldoen aan minstens ses kriteria:
Troeteldiere het bykomende kriteria:
Gedomestikeerde diere is o.a.:
VfB Hüls
VfB Hüls  is 'n sportklub uit Marl in die deelstaat Noord-Rynland-Wesfale in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Hüls is 'n stadsdeel van Marl.
Die klub se beste prestasie was toe dit die Oberliga Wesfale in 2000 gewen het. Die klub was egter nie suksesvol in daardie jaar se uitspeelwedstryde om promosie na die Regionalliga nie.
Behalwe sokker het die klub ook afdelings vir roei, boks, hokkie, gimnastiek en gewigoptel.
Peggy Webber
Peggy Webber (gebore 15 September 1925) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Macbeth (1948), The Wrong Man (1956), en The Screaming Skull (1958), en in die televisiereeks Matinee Theatre (1955).
Ben Schwartz
Ben Schwartz (gebore 15 September 1981) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente This Is Where I Leave You (2014) en Star Wars: The Force Awakens (2015), en in die televisiereekse Parks and Recreation (2009) en House of Lies (2012).
Blanche Funch
Blanche Funch (11 Junie 1910 – 28 Januarie 1989) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Sorensen and Rasmussen (1940), Mit liv er musik (1944), Hatten er sat (1947), en Land of Plenty (1983).
Zarah Leander
Zarah Leander (15 Maart 1907 – 23 Junie 1981) was 'n Sweedse aktrise en sangeres. Sy is gebore as Zarah Stina Hedberg in Karlstad, en het in Stockholm (Swede) gesterf. Zarah Leander se loopbaan in die Derde Ryk is al gekritiseer, hoewel sy Joodse grootouers gehad het (waarskynlik nie waar).
Vroeë jare
Hoewel sy reeds as kind klavier en viool geleer speel het en op die verhoog gesing het vir die eerste keer toe sy net ses jaar oud was, het sy 'n ernstige poging aangewend om 'n "gewone" lewe te lei. As tiener het sy twee jaar lank in Riga gewoon van 1922 tot 1924, die toe belangrikste internasionale taal, Duits, geleer en as sekretaresse gewerk. Sy is in 1926 met Nils Leander getroud en het twee kinders gehad, in 1927 en 1929. In 1929 is sy egter aangestel as amateur in 'n rondreisende kabaret van die beroemde vermaakkunstenaar en vervaardiger Ernst Rolf. Dit was toe dat sy haar kenwysie, "Vill ni se en stjärna," ('Wil jy 'n ster sien?') die eerste maal gesing het.
Ali Hillis
Ali Hillis (gebore 29 Desember 1978) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kiss Kiss Bang Bang (2005) en Must Love Dogs (2005).
Zarah Leander
Vroeë loopbaan
In 1930 was sy by vier kabarette in die Sweedse hoofstad, Stockholm, betrokke en het ook haar eerste plaat opgeneem, haar weergawe van Marlene Dietrich se "Falling in Love Again". In hierdie tyd het sy ook die eerste keer in 'n rolprent opgetree. Maar dit was eers as Hanna Glavari in Franz Lehár se operette The Merry Widow dat sy haar deurbraak in 1931 gemaak het. Sy was toe al geskei van Leander en het in die daaropvolgende jare 'n skouspelagtige loopbaan gebou en kon 'n bestaan voer as 'n gewilde kunstenaar op die silwerdoek en die verhoog in Skandinawië. Haar roem het 'n paar aanbiedinge van die Europese vasteland en Hollywood, waar talle Skandinawiërs reeds gewerk het, meegebring.
Sy het 'n loopbaan in Europa bo Hollywood verkies en as die ma van twee kinders teen die verhuising na Amerika besluit. Haar tweede deurbraak was in 1936 met die wêreldpremiêr van Axel an der Himmelstür in die Theater an der Wien in Wene, met spelleiding deur Max Hansen. Dit is gevolg deur die Oostenrykse rolprent Premiere, waarin sy heel gepas die rol van 'n suksesvolle kabaretster vertolk.
In Nazi-Duitsland
In hierdie tyd het sy 'n kontrak losgeslaan met UFA in Berlyn, en het sy bekend geraak as besonder taai onderhandelaar, wat inspraak, puik betaling en die helfte daarvan in Sweedse geldeenheid in 'n bank in Stockholm geëis het. Die Duitse minister van propaganda, Joseph Goebbels, het haar die "vyand van Duitsland" genoem maar sy het nietemin 10 meesal geslaagde films vir UFA gemaak. Sy het reuse-bydraes gelewer tot die Derde Ryk se propaganda as teenwig vir die internasionale isolasie en kritiek, waarvan nie die minste deur Sweedse koerante nie.
Maar, anders as baie ander sterre van die tyd, het Zarah Leander nie met die hooggeplaasde Nazi's gesosialiseer of aan amptelike Nazi-geleenthede deelgeneem nie. (Daar was gerugte dat sy vir die Kommuniste gespioeneer het.)
Zarah Leander se rolle in Duitse rolprente was almal feitlik dieselfde, die rol van die femme fatale, met haar eie wil, beeldskoon, selfversekerd en hartstogtelik. Haar laaste rolprent in Nazi-Duitsland het op 31 Maart 1943 begin draai. Haar villa in Berlyn het onder 'n lugaanval deurgeloop en sy is onder druk geplaas deur die toenemend wanhopige Nazi's om Duitse burgerskap te aanvaar. Sy het toe besluit om na Swede terug te gaan, waar sy vir haar 'n herehuis in Lönö, nie ver van Stockholm af nie, gekoop het.
Ná die oorlog
Nadat die Wehrmacht verslaan is in die slag van Stalingrad, het die openbare mening in Swede ál meer geneig tot kritiek van die Nazi's, hoewel die regering in die oorlog neutraal gebly het. So is Zarah Leander deur die publiek verag omdat sy in 'n te hoë mate met die Nazi's vereenselwig is. Geleidelik het sy egter daarin geslaag om rolle op die Sweedse verhoog los te slaan en ná die oorlog het sy uiteindelik op 'n toer na Duitsland en Oostenryk teruggekeer, waar sy uitvoerings gegee en in blyspele opgetree het. Tog het sy nooit weer die gewildheid van voor die oorlog of tydens die eerste jare daarvan geniet nie.
In 2003 is 'n bronsstandbeeld van Zarah Leander op haar tuisdorp, Karlstad, voor die operahuis waar sy haar loopbaan begin het, opgerig.
Groot-Newarivier
Die Groot-Newarivier of Bolsjaja Newa (Russies: Больша́я Нева́) is die grootste sytak van die Newarivier. Dit begin min of meer by die Strelka, die mees oostelike punt van Wasiljefski-eiland.
Die rivier is 3,5 km lank en tot 12,8 meter diep, en die breedte wissel van 200 tot 400 meter. Sy sytakke is die Fontanka, Moika en Nowo-Admiralteiski-kanaal.
Daar is twee brûe oor die Bolsjaja Newa, Paleis- en Blagowesjtsjenski-brug.
Winterstasie
Winterstasie is 'n Afrikaanse musiekgroep van Potchefstroom in die Noordwes. Winterstasie bestaan uit Dewald Pieters (sang en kitaar), Hein Kruger(baskitaar), Dewald Buys (tromme) en Ruhan Wagener (kitaar). Vorige groeplede sluit in Niel Verster (baskitaar) en Dewald Buys (Tromme). Die groep is in die middel van 2008 begin en het 'n debuut-CD, Antimaterie, in April 2009 vrygestel. Op 26 Februarie 2009 verskyn hulle op Studio1 op MK met die eerste enkelsnit Wie is Jy?.
Die groep is genomineer in 'n MK-toekenning in 2009 vir Beste Nuweling en in 2010 vir die beste meewerking vir Outokrasie van die Hart saam met Bouwer Bosch van Straatligkinders.
Diskografie
Winterstasie het begin na die 3 mede eerstejaars (Niel Verster (B.Sc), Dewald Pieters (B.Sc) en Ruhan Wagener (B.Com) ) in 2007 deelgeneem het aan die eerstejaarskonsert van die dag koshuis Villagers op die NWU-Puk Kampus. Saam het hul die beste plek vir die Eie-komposisie verower, en vervolgens was daar besluit dat die projek verder sal gaan na die oudisie van Dewald Buys (B.Sc) (Tromme), wat van die kampus-koshuis Veritas is. Hul eerste optrede was tydens Maart maand in 2008 by die bekende "Picasso's Bar and Lounge" in Potchefstroom, waar die bende van die eerste aand af groot naam gemaak het by mede Puk studente toe die verhoogarea van Picasso's in 'n mengelmoes van geskree, gestamp en malheid ontaard het.
Ten middel 2008 gaan neem hulle hul eerste snitte op by Lightstain Studio's in Potchefstroom en bring die EP "'n Dooie hart maak almal Gelyk" na vore om die lig te sien. Die snit "Wie is Jy?" Word toe ook van 'n musiekvideo gemaak wat vir hulle 'n nominasie verower by die MK Awards.
Einde van 2008 gaan die bende weer Lightstain Studio's toe om nog 3 snitte ("Beter Kant", "Swartskaap" en "Outokrasie van die Hart") op te neem om die vol lengte album "Antimaterie" te produseer. Hulle is toe na Brettian Productions toe om die CD te publiseer en op die rakke te kry. In 2010 se MK Awards wen die snit "Outokrasie van die Hart" die Prys vir "Beste Samewerking" saam met Straatligkinders se hoofsanger, Bouwer Bosch.
Begin 2011 word n kontrak geteken by EMI Music South Africa om die nuutse vol lengte album Klanke van die Antieke Beproewing te versprei. Die snit "Los My" kry dan toe ook geleentheid om van n R50 000 se musiekvideo te laat maak by die jaarlikse MK MVP inisiatief.
In 2011 word die groep ook genooi om een van die top-10 liedjies in die jaarlikse Huisgenoot Tempo Toekennings liedjieskryf kompetiesie te verwerk, genaamd "Skryf jy Liefde", wat geskryf was deur Cornel Botha. Die liedjie was ook lewendig opgeneem toe die groep die 2011 Huisgenoot Tempo Toekennings geopen het.
Einde 2010 het die lid Dewald Buys die groep verlaat, en is vervang deur Werner Taljaard, die drommer van die christen-musiek groep One Crown.
Einde 2011 het die lid Niel Verster die groep ook verlaat, en is vervang deur Hein Kruger, die baskitaarspeler van die groep Straatligkinders.
Van 2008 tot 2012 tree die groep ook ongeveer 5 keer op op MK se Studio 1 program, sowel as MK Live, MK Unplugged (waar hul 'n akoestiese weergawe van "Outokrasie van die Hart" lewendig opgeneem het) sowel as verskeie MK advertensies.
"'n Dooie hart maak almal Gelyk" (2008)(EP)
Lys van snitte:
"Antimaterie" (2009)(Brettian Productions)
Lys van snitte:
"Klanke van die Antieke Beproewing" (2011) (EMI Music Suid-Afrika)
Lys van snitte:
Venom (musiekgroep)
Venom is 'n Engelse black metal musiekgroep vanaf Engeland. Hulle het bekend geword teen die einde van die Nuwe golf van Britse heavy metal, Venom se eerste twee albums—Welcome to Hell (1981) en Black Metal (1982)— het 'n groot invloed op thrash metal en extreme metal gehad. Venom se tweede album was bekend genoeg dat die titel gebruik word vir die naam van die extreme metal subgenre black metal.
Diskografie
Ateljeealbums
Nha Trang
Nha Trang is 'n stad in die suide van Viëtnam met 'n bevolking van ongeveer 493 000 mense (2008). Dit is 375 km van Ho Chi Minh-stad (voorheen Saigon) geleë. Dit is 'n petroleum-sentrum van Vietnam en 'n toerisme-bestemming, met 'n paar mooi strande.
Mette Føns
Mette Føns (gebore 19 November 1975) is 'n Deense regisseuse, skryfster, en aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Puls (2020).
Walter Schellenberg
Walter Friedrich Schellenberg (16 Januarie 1910 - 31 Maart 1952) was 'n Duitse SS-funksionaris gedurende die Nazi-era. Hy het deur die geledere van die SS opgegaan en een van die hooggeplaaste lede in die Sicherheitsdienst (SD) geword en uiteindelik die pos as hoof van buitelandse intelligensie vir Nazi-Duitsland aanvaar na die afskaffing van die Abwehr in 1944.
Vyf Pilare van die Islam
Sjahada – die geloofsbelydenis
Die eerste en belangrikste pilaar van Islam is die belydenis van geloof. Dié belydenis – "lā ʾilāha ʾillā llāh muḥammadun rasūlu llāh" ("Daar is geen god behalwe Allah nie; Mohammed is die boodskapper van Allah") is 'n samestelling uit twee afsonderlike gedeeltes in die Koran en deur dit te sê, verwerp die Moslem enige ander god behalwe Allah en verklaar dat hy daarom alleen waardig is om aanbid te word.
Die belydenis moet minstens een keer in elke Moslem se lewe in die openbaar gedoen word. 'n Goeie Moslem herhaal die belydenis egter van kleins af 'n paar keer per dag en duisende kere deur sy of haar lewe tot met die dood.
Selfs op sy of haar sterfbed is dit 'n Moslem se begeerte om met die belydenis op die lippe te sterf en indien die sterwende dit nie self kan sê nie, word dit saggies deur die familie of vriende in die sterwende se oor gefluister.
Wanneer iemand hom of haar tot Islam bekeer, is die belangrikste voorwaarde of ritueel dat die persoon die belydenis met oortuiging moet sê.
Salaah – gereelde gebede
Die tweede pilaar van Islam is gebed, wat gesien word as direkte kommunikasie tussen die Moslemgelowige en Allah. Moslems bid minstens vyf keer per dag – voor sonsopkoms, in die voormiddag, teen laatmiddag, net nadat die son gesak het en weer in die laataand net voor slaaptyd.
Gebede word meestal gesamentlik gedoen, maar 'n individu kan ook op sy of haar eie bid. Voor elke gesamentlike gebed by die moskee word die gelowiges amptelik hardop deur die muezzin geroep om te gaan bid.
Die muezzin het vroeër altyd op 'n spesiale toring van die moskee gestaan sodat almal hom kan hoor, maar vandag word daar dikwels van 'n mikrofoon of selfs voorafgemaakte opnames gebruik gemaak om te verseker dat alle voornemende bidders die oproep kan hoor.
Wanneer gebid word, draai die bidder in die rigting van Mekka en gooi 'n spesiale gebedsmatjie voor hom oop. Die bidder trek sy skoene uit en bedek sy hoof in eerbied teenoor Allah. Die gebed word gedoen volgens 'n spesifieke rituele volgorde waar die hande onder meer in die lug gesteek word, gehurk word, die bidder hom twee keer op die grond uitstrek en dan sittend eindig.
Op Vrydagmiddae kom gelowiges ook by die moskee byeen vir 'n spesiale gebedstyd. Dié gebed word gewoonlik voorafgegaan deur 'n boodskap of preek deur die imam. Spesiale oggendgebedsbyeenkomste word in die buitelug gehou aan die einde van die Ramadanvastyd en ná die terugkeer van die pelgrimstog na Mekka.
In sommige lande word vroue toegelaat om in die moskee te bid, maar hulle doen dit in 'n vertrek apart van die mans. In ander lande bid vroue by die huis.
Zakaat – bydrae tot liefdadigheid
In Mohammed se tyd is belasting deur die regering van die rykes gevorder om armes daarmee te help. Hoewel hierdie gebruik intussen selfs in die meeste Moslem-lande verval het, word daar steeds van Moslems verwag om 'n deel van hul inkomste of besittings aan liefdadigheid te skenk. Dié bydrae, wat zakaat genoem word, is die derde pilaar van Islam.
Die doel van die bydrae is nie net om die armes in die gemeenskap hiermee te help nie, maar die gelowige kry ook voordeel daaruit. Moslems glo dat hul besittings gereinig word wanneer hulle 'n deel daarvan as zakaat weggee en dat hulle meer sal ontvang omdat hulle bereid is om daarvan weg te gee.
Pwasa – vas tydens Ramadan
Die vierde pilaar van Islam is om gedurende die maand van Ramadan van sonop tot sonsondergang te vas. In dié tyd weerhou alle Moslems, behalwe siekes, swakkes en swanger vroue, hulle van kos, drank, rook en seksuele omgang.
Die doel van die vastyd is enersyds om die tyd te herdenk toe Mohammed sy eerste openbaring ontvang het; andersyds is dit ook 'n tyd van geestelike selfreiniging en oordenking.
Hadj – pelgrimstog na Mekka
Die pelgrimstog word oor die eerste twaalf dae van die twaalfde maand van die Islamitiese jaar gehou. Manlike pelgrims dra twee stukke soomlose materiaal (simbolies van alle mense se gelykheid voor God) terwyl vroue hul gewone klere dra, maar van kop tot tone heeltemal bedek is.
Moslems glo dat Allah op 'n baie spesiale manier in Mekka, en veral by die Kaäba, teenwoordig is en dat pelgrims daar 'n spesiale seën van Hom ontvang. Deur soveel ander Moslems van regoor die wêreld daar te ontmoet, word die broederskap van alle Moslemgelowiges ook bevestig en versterk.
Djihad
Sekerlik die mees sensasionele en moontlik ook die mees omstrede begrip in Islam is die djihad, of "strewe op die weg van God". 'n Djihad verwys na die Moslem se totale stryd teen boosheid, oorheersing en ongeloof, wat ook 'n gewapende stryd of oorlog teen nie-gelowiges kan insluit.
Op vier vlakke gevoer
Die djihad is veral 'n belangrike oortuiging van Soenni-Moslems. Hulle glo 'n djihad kan op vier maniere of vlakke gevoer word, naamlik in die hart van die gelowige (deur te stry teen ongehoorsaamheid aan Allah se wil); met die tong (deur die Islamitiese boodskap van onderwerping aan Allah te verkondig); met die hand (deur goeie dade te doen en slegtes te vermy) en met wapens (deur oorlog te voer teen nie-Moslems).
In Mohammed se leeftyd en die vroeë stadiums van die Islamitiese Ryk is die djihad gebruik om die uitbreiding van die ryk deur 'n gewapende stryd te regverdig. Tydens die koloniale era is die djihad ook gebruik om nasionalistiese en pan-Islamitiese weerstand teen die koloniale oorheersers te motiveer.
Hervorming van die hele aarde
Om die gewapende djihad te verstaan, is dit belangrik om te weet dat een van die doelwitte van Islam volgens die Islamitiese reg is om die hele aarde te "hervorm" en tot Allah te bekeer. Dit beteken dat alle nasies op aarde hulle uiteindelik aan Allah se wil moet onderwerp. Om dit reg te kry, is dit die taak van elke Moslem om 'n djihad teen boosheid en ongeloof te voer. Dié stryd kan ook 'n "heilige oorlog" teen vyande van Islam wees.
Die djihad, as stryd teen boosheid en oorheersing, is egter nie net die verantwoordelikheid van elke ware Moslem-gelowige nie, maar dit hou ook bepaalde beloning in vir diegene wat daaraan deelneem. Westerlinge word dikwels geskok deur die bereidwilligheid van Moslems om tydens 'n gewapende djihad of "heilige oorlog" in selfmoordaanvalle te sterf.