Kukai as an Enlightened Transculturalist: Reweaving Cultural Threads from the Universal Womb in This Life

Kukai as an Enlightened Transculturalist: Reweaving Cultural Threads from the Universal Womb in This Life It is not unusual for one to experience a transculturally induced existential crisis which could force one to make an arduous philosophical journey in order to liberate oneself from the realm of this lingua-cultural dilemma. In fact, it is this very constraint, which offers its bearer an entry through a gate to reach an evolutionarily critical threshold. No longer measurable by convention, this realm is at once simple and profound as nature itself. That Kukai (a.k.a., Kobo Daishi), the ninth century Japanese Buddhist monk, invented the Japanese syllabic alphabet hiragana remains an academic debate to this day, and may remain so as long as we remain horizontally in our search relying on traditional discursive methods. However, in this essay, the author contends that the answer to this puzzle may be revealed to us when we recognize him as a transculturalist-in-the-making, owing not only to the unique sets of situations he had encountered both at home and abroad in that particular historical period, but more importantly how he responded to them. That is, when we regard “his invention” beyond its simple renderings of Japanese phonemes, they begin to reveal themselves as a natural byproduct of his primary search—the threshold of the original transmission of Esoteric Buddhism. Kukai’s primary intention was two folds—cultural and spiritual. Publicly he had envisioned that his new government should help Japan re-orient itself as an authentic culture rather than to continue emulating the foreign ways meaninglessly following the prestigious Tang model. Personally he was in search of a method which would help one to attain enlightenment as Kukai had thought would be possible in this very life. Accordingly, the author is not hesitant to assume that Kukai, as a transculturalist, may have chosen anonymity. That is, if he had indeed sown the seed of sustainability for Japanese culture among his people linguistically through the kana syllabary and spiritually through dharma operative embodied by its emperors ritually, it was enough for Kukai that his essence should live on namelessly. In this sense, Kukai as a bodhisattva embodies the Zen koan uttered by Linji Yixuan: “If you meet the Buddha on the road, kill him.” Thusly posited, this essay will nonetheless elucidate Kukai’s transcultural footing leading up to “his” invention of kana syllabary. It will rely on the language of phenomenology, which emerged in the early 20 th century West at the developing phase of the East-West cultural intercourse. Unlike the discursive Cartesian approach to categorize the East as “mysterious,” it allows its bearer to use the Western language yet empowering him/her to elucidate the source of the “structural invisible” inherent in the Eastern thought. For the latter the “structural visible” has always meant to function as its inalienable ontological partner, however ambiguously. The much-suppressed bodily existence, which has nonetheless surfaced as expressions of the dark “otherness” now join the mind as an egalitarian co-catalyst. Together they will help unravel the truth’s operative at its dynamic threshold. A transculturalist is its sustainer, like a seed fire keeper of old. In this sense the essay celebrates a trans-chronologically realized moment of multiple transcultural experiences whose time has come. It honors the inherently primordial operative, which has always already been there and when allowed to presence itself inter-subjectively to our consciousness, reverberates at the nature-human threshold. Kūkai jako oświecony myśliciel transkulturowy: ponowne tkanie w tym zyciu kulturowych nici z uniwersalnego źrodla Fakt wymyślenia japonskiego sylabariusza hiragana przez japonskiego mnicha buddyjskiego Kūkaia 空海 (lub tez Kōbo Daishi) do dziś pozostaje przedmiotem akademickich debat i moze nim pozostac tak dlugo, jak dlugo bedziemy dyskursywnie trzymac sie horyzontalnej wizji rzeczywistości. W eseju autorka twierdzi, ze aby znaleźc odpowiedź na te lamiglowke nalezy uznac Kūkaia za osobe dochodzącą do transkulturowości (transculturalist-in-the-making). Mnich zawdziecza to wyjątkowym sytuacjom, ktore napotkal w domu i za granicą, ale takze, co wazniejsze, sposobowi, w jaki na nie zareagowal. Kiedy zaczniemy postrzegac „jego wynalazek” jako coś wiecej niz uproszczone przedstawienia japonskich fonemow, ujawni sie on jako naturalny produkt uboczny pierwotnych poszukiwan Kūkaia – droga do oryginalnego przekazu buddyzmu ezoterycznego. Sugeruje to, ze ściezka jego duchowego poszukiwania, ktora kwestionuje rowniez kondycje wlasnej kultury, jest z natury rzeczy polączona z semantyką. Publicznie Kūkai zakladal, ze nowy rząd powinien pomoc Japonii skierowac sie ku autentycznej kulturze zamiast kontynuowac naśladownictwo prestizowego modelu zagranicznego epoki Tang. Osobiście szukal metody, ktora pomoglaby jednostce osiągnąc oświecenie, ktore wedlug niego bylo mozliwe jeszcze w tym zyciu. W konsekwencji, transkulturowa wyprawa Kūkaia doprowadzila go do świetego krolestwa jezyka. W związku z tym autorka nie waha sie twierdzic, ze Kūkai, jako myśliciel transkulturowy, mogl wybrac anonimowośc. Mnichowi wystarczalo zasianie ziarna trwalości japonskiej kultury, jezykowo poprzez sylabariusz kana i rytualnie poprzez dzialanie dharmy wcielonej w cesarzy, a jego dziedzictwo moglo pozostac bezimienne. Do tego, jak zyl Kūkai pasują slowa wypowiedziane przez Linji Yixuan w koanie Zen: „Jeśli spotkasz Budde na drodze, zabij go”. Esej jest probą wyjaśnienia transkulturowych podstaw Kūkaia, ktore doprowadzily do powstania sylabariusza kana. Calośc opiera sie na jezyku fenomenologii, ktory pojawil sie na początku XX wieku na Zachodzie, w fazie rozwoju stosunkow kulturalnych Wschod-Zachod. W przeciwienstwie do dyskursywnego podejścia kartezjanskiego, ktore kategoryzuje Wschod jako „tajemniczy”, fenomenologia pozwala na uzywanie jezyka zachodniego, dając mozliwośc wyjaśnienia „strukturalnie niewidzialnego”, ktore tkwi we wschodniej retoryce – poteznym, choc niejednoznacznym partnerze ontologicznym. Mocno stlumiona egzystencja fizyczna, ktora mimo wszystko pojawila sie jako wyraz ciemnej „inności”, teraz lączy sie z umyslem jako egalitarny wspol-katalizator. Razem pomogą rozwiklac dzialanie prawdy w jej dynamicznym związku. Myśliciel transkulturowy jest filarem prawdy, jak stary straznik ognia. W tym duchu esej świetuje trans-chronologicznie zrealizowany moment wielu transkulturowych doświadczen, ktorych czas wlaśnie nadszedl. Honoruje on pierwotny czynnik, ktory, gdy pozwalamy mu ujawnic sie intersubiektywnie naszej świadomości, rozbrzmiewa na styku czlowieka z naturą. Hold zlozony ksiązce „Pamietnik z Tosy” Kino Tsurayukiego, japonskiego pisarza z X wieku, jest nie tylko bezpośrednią odpowiedzią na dziedzictwo jezykowo-kulturowe Kūkaia, ale takze pośrednio odpowiedzią na jego pierwotne dociekania – czy mozna doznac oświecenia w tym zyciu?