Language Survival in a European Context: The Future of Occitan

SOMMAIRELa survivance d'une langue dans un contexte europeen: l'avenir de l'occitanTout au long du vingtieme siecle, la position de l'occitan dans la diglossie qui caracterise le Midi de la France s'est sans cesse degradee. Malgre la gravite de cette diminution de fonction, aucune politique linguistique globale n'a jamais ete formulee. Les tentatives dans ce sens se sont heurtees a deux problemes majeurs: (1) l'absence a peu pres totale d'une conscience linguistique chez les Occitans, et (2) le dilemme du role a accorder au dernier groupe vraiment occitanophone, les paysans, dans le mouvement culturel.Les annees 70 ont vu s'accroitre l'influence d'un mouvement occitaniste axe, non plus sur la ruralite traditionnelle, mais sur la jeunesse urbaine. Les manifestations culturelles qui ont resulte de cette nouvelle tendance ont constitue une reussite eclatante. Cependant, en 1975 encore, l'occitanisme n'avait pas eu d'influence marquante sur l'emploi de la langue au niveau populaire. De plus, l'enseignement de l'occitan standard aviat entrâine une reaction passionnee de la part des Occitanophones traditionnels contre "la centralisation linguistique."Aujourd'hui, le mouvement occitaniste semble enfin pret a porter ses fruits au niveau populaire. Une conscience culturelle occitane s'est forgee au cours des 10 dernieres annees, entrainant un changement discret dans les attitudes de la population envers l'occitan langue parlee, et meme un debut de redressement de la situation diglossique. Pourtant, une partie du mouvement occitaniste semble en meme temps se desinteresser des problemes linguistiques et surtout s'eloigner des paysans occitanophones. Un grand nombre de militants s'avouent pessimistes au sujet de l'avenir de la langue. L'occitan est toujours vivant, mais la degradation de son fonctionnement est telle, en somme, que l'on peut prevoir a plus ou moins longue echeance la destructuration complete de la communaute occitanophone.RESUMOLa pluvivo de lingvo en eŭropa kunteksto: la estonto de la okcitanaDum la tuta dudeka jarcento, la loko de la okcitana lingvo en la diglosio, kiu karak-terizas Sudfrancion, daŭre falis. Malgraŭ la graveco de tiu funkcia falo, ne okazis generala lingvoplanado. Klopodoj pri tia planado alfrontis du ĉefajn barilojn: unue, la preskaŭ plenan mankon de lingva konscio ĉe la okcitanoj; kaj due, la dilemon de la rolo, aljuĝenda al la kamparanaro, tiu lasta grupo vere parolanta la okcitanan, en la kultura movado.En la 1970-aj jaroj leviĝis movado okcitanisma, ne surbaze de la tradiciaj kamparaj valoroj, sed de la urba junularo. La kulturaj atingoj de tiu nova tendenco estis frapaj. Tamen, en 1975 la okcitanismo ankoraŭ ne decide influis la uzon de la lingvo je la popolamasa nivelo. Krome, la instruado de la norma okcitana kondukis al perforta reago flanke de tradiciaj parolantoj de la okcitana kontraŭ la "lingvo centrigo."La okcitana movado nuntempe ŝajnas finfine preta doni frukton je la popola nivelo. Kultura konsciiĝo okcitana estiĝis dum la pasintaj dek jaroj. Tio kondukis al iometa ŝanĝiĝo de la popolamasa sinteno al la okcitana kiel parola lingvo, kaj eĉ al komenci-ĝanta ŝanĝo de la diglosia situacio. Samtempe tamen, kelkaj eroj de la okcitana movado ŝajnas forturniĝi for de la lingvaj problemoj kaj, kio pli gravas, for de la okcitanlingva kamparanaro. La okcitana ankoraŭ vivas, sed ĝia funkcia malkresko iĝis tia ke, resume, eblas antaŭvidi iam en la estonteco la definitivan elstrukturiĝon de la okcitanlingva komunumo.