comma-project/pen-alignment-pairs huggingface dataset:
Abbreviated transcription (Latin):
rntt̾e licẽt. Respond̾at pͥnceps. ꝙͥ ni liceat:
Iue ꝑ fenestrã statĩ misit GAes alienũ
augustas cuiꝰdã senatoris cari sibi ñ rogatꝰ
exsolu̾at num̾ato qͥcragies. At ule ꝓ qr̃aꝵ
actione. hoc solũ ei scͥpsit. mͥ inch. S Sole¬
bat liciniꝰ lib̾cus eiꝰ inchoanti oꝑa patͦno
inagnas petuuias conf̾r̾e quẽ morẽ secutꝰ
centũ ꝓmisit. ꝑ ubellũ in quo uͥgule suꝑ¬
ducte pars ultͣ petume defectionẽ ꝓtende.¬
bat᷑ uacante infra loco. Cesar occasione
usus pͥori alt̾m centies sua marui uĩuit
spatio diligent᷑ ex pleto. ⁊ affectata litt̾e
siłitudine gerainatãq accepit sũmã dis¬
simulante lib̾to qui postea cepto alio
oꝑe leuit̃ fc̃m suũ cesari obiecit libello
tali dato. Confero tͥ dñe ad noui oꝑis in¬
pensam. qd̾ uidebit᷑. ¶ Mira ⁊̃ censoris angͦti
⁊ laudata patientia. Corriprebat᷑ eques ro.¬
uianꝰ a pͥncipe tanꝙͣ minuisset facultates
suas. At ille se mlti plicasse corã ꝓbauit:

Expanded text:
cet. Responderat princeps: Quidni liceat? Ille per fenestram statim missit. Aes alienum Augustus cuiusdam senator is cari sibi non rogatus exolverat numerato quadragies. At ille pro gratiarum actione hoc solum ei scripsit: Mihi nihil. Solebat Licinius libertus eius inchoanti opera patrono magnas pecunias conferre: quem morem secutus centum promisit per libellum in quo virgulae suerductae pars ultra pecuniae defectionem protendebatur, vacante infra loco. Caesar occasione usus priori alterum centum sua manu iunxit, spatio diligenter expleto et adfectata litterae similitudine, geminatamque accepit summam, dissimulante liberto, qui postea coepto alio opere leniter factum suum Caesari obiecit libello tali dato: "confero tibi, domine, ad novi operis impensam quod videbitur." Mira etiam censoris Augusti et laudata patientia. Corripiebatur eques Romanus a principe tamquam minuisset facultates suas, at ille se multiplicasse coram probavit.
Abbreviated transcription (Latin):
stꝰ. odoratꝰ. itisus. auditꝰ. Ex his oĩbꝰ uo¬
luptas. que inmodite capit᷑: ea tͦpis. ata im¬
ꝓba ÷. S enĩ que nimia exguistii atq
tactu ÷. Ea g̃ gemina uoluptas. sicuł sa¬
pientes uiri censuert̃: õĩũ rerũ fedissi¬
nta ÷. eosq maxͣ qui sese duabꝰ istis uolu¬
ptatibꝰ dederunt. gͣuissimi uicii uocabuł

Expanded text:
tus visus auditus. Ex his omnibus voluptas, quae inmodice capitur, ea turpis atque inproba est. Sed enim quae nimia ex gustu atque tactu est, ea igitur gemina voluptas, sicut sapientes viri censuerunt, omnium rerum foedissima est: eosque maxime qui sese duabus istis voluptatibus dediderunt gravissimi vitii vocabulis
Abbreviated transcription (Latin):
postꝙͣ in sucũ cibus reformatur. Hic tñ
uertit in sanguinẽ. Et sicũt cibum ĩ succũ
uerti prima ÷: ita in succũ tͣnsire ĩ sangͥnẽ
scd̾a digestio ⁊. hẽ calor iecoris administra¬
tũ. ꝑuenarũ fistulas in sua qͦq m̃bra dis¬
ꝑgit. parte que ex digestis frigidissima ÷
in lienẽ refusa. qui ut iecur caloris. i ta ip̃e
srigoris domiciliũ ÷. Nam iõ om̃s dextre
partes ualidiores st̃ ⁊ debiliores simstre. qͥa
has regit calor uisceris sui ille contagione
frigoris sinistra optinentis. hebetant᷑. In.
uenis aũt ⁊ arteriis que sc̃ receptacła san¬
quinis ⁊ sp̃c t̾cia fit digestio. Nam acce¬
eo aquosũ uene in uesicam refundt̃. liqui¬
dũ uͦ purũq ⁊ alcilem sanqͥnẽ singłis to¬
cuis corꝑis m̃bͥs ministrant. ⁊ ita fit ut
cum cibũ solus uent̾ accipiat: alimoĩa
⁊ medullas ⁊ ungues nut̾at ⁊ capillos. ⁊¬

Expanded text:
postquam in sucum cibus reformatur, hic iam vertit in sanguinem: et sicut cibum in sucum verti prima est, ita sucum transire in sanguinem secunda digestio est. Hunc calor iecoris administratum per venarum fistulas in sua quaeque membra dispergit, parte quae ex digestis frigidissima est in lienem refusa, qui ut iecur caloris ita ipse frigoris domicilium est. Nam ideo omnes dexterae partes validiores sunt et debiliores sinistrae, quia has regit calor visceris sui, illae contagione frigoris sinistra optinentis hebetantur. In venis autem et arteriis, quae sunt receptacula sanguinis et spiritus, tertia fit digestio. Nam acceeo aquosum est venae in vesicam refundunt: liquidum vero purumque et altilem sanguinem singulis totius corporis membris ministrant: et ita fit ut, cum cibum solus venter accipiat, alimonia et medullas et ungues nutriat et capillos.
Abbreviated transcription (Latin):
ctis ⁊ excitata lecicia: cũ ĩ airieno memo¬
ria florida. ⁊ amenitas iaudaret᷑ ingenii
m̃sas scd̾as. minist̾ ã monuit. ⁊ flaru¬
anꝰ. Multi ut estimo in hoc auarrone
dissentiũt. qui in illa lepidi ssima sat᷑a
menipea. que ĩ stͥbit᷑. nescis qͥd uesꝑ ue¬
hat: de scda mensa placentas remouit
S queso dicas cecina uerba ip̃a uaro¬
nis. si tibi bñficio memorie tenatioris
hesert̃. ẜ Et albinꝰ. locus inqͥt uarro¬
nis quẽ referri ame imꝑas: iuhuis fe¬
re uerbis ÷. Bellaria ea maxͤ st̃ melli¬
c̃pepsi societas in fida. Significant
etũ bellaria ome mense sede gũs¬

Expanded text:
ctis et excitata laetitia cum in Avieno memoria florida et amoenitas laudaretur ingenii, mensas secundas minister admovit. Et Flavianus: Multi, ut aestimo, in hoc a Varrone dissentiunt, qui in illa lepidissima satira Menippea, quae inscribitur Nescis quid vesper vehat, de secunda mensa placentas removit: sed quaeso dicas, Caecina, verba ipsa Varronis, si tibi beneficio memoriae tenacioris haeserunt. Et Albinus: Locus, inquit, Varronis quem referri a me imperas in his fere verbis est: Bellaria ea maxime sunt mellicum πέψει societas infida. Significant autem bellaria omne mensae secu
Abbreviated transcription (Latin):
ex india succus. s narrandi opportuitas
aue hospitẽ meroris oblitũ flerit ad gau-¬
dium. Ulixis enĩ preclara facmora filio
fecit a lacriorẽ. ⁊ ita credita ÷ contͣ mero¬
rem uino remediũ miscuisse. Qͥd hoc ĩ¬
quis ad pħiane : Inmo nicħ tam cogna¬
tũ sapĩe quã locis ⁊ tenporibꝰ aptare ser¬
mories ꝑsonaꝵ que aderit estimatione in
mettiũ uocata. Alios enĩ relata uicitart̃
exempla urtutũ. alios bnĩficioꝵ ñ ułõs ino¬
destie. ut ⁊ aui alit̃ agebaut: sepe audics
talbꝰ ad em̃dationẽ uenirent. Sic aut uicuis
irretitos. si ⁊ hoc in comuuiis exegerit loqͣn¬
di ordo. feriet p̾ia non sencientes ut liber
pat̾ chirso ferit ꝑ obliqͣtionẽ eircũ fuse hed̾e
latente muerone. qͥa ñ ita ꝓficebit᷑ in con¬
uiuio censorẽ : ut palam iuitia cailiget.
Cet̾m his obuoxii repugnabt̃. ⁊ calis erit
coniuuũ tumultus ut hiu̾mõi inuitati

Expanded text:
ex India sucus, sed narrandi oportunitas ex India sucus, sed narrandi oportunitas quae hospitem moeroris oblitum flexit ad gaudium. Ulixis enim praeclara facinora filio fecit alacriorem, et ita credita est contra maerorem vino remedium miscuisse. Quid hoc, inquis, ad philosophiam? Immo nihil tam cognatum sapientiae quam locis et temporibus aptare sermones personarum quae aderunt aestimatione in medium vocata. Alios enim relata incitarunt exempla virtutum, alios beneficiorum, nonnullos modestiae, ut et qui aliter agebant saepe auditis talibus ad emendationem venirent. Sic autem vitiis inretitos, si et hoc in conviviis exegerit loquendi ordo, feriet philosophia non sentientes, ut Liber pater thyrso ferit per obliquationem circumfusae hederae latente mucrone, quia non ita profitebitur in convivio censorem ut palam vitia castiget: ceterum his obnoxii repugnabunt, et talis erit convivii tumultus, ut sub huiusmodi invitati
Abbreviated transcription (Latin):
loquet᷑. nec nodosas ⁊ auxias sutiles qͥd̾
faciles tũ questiones monebit. Nansic̃
int̾ illos qui ex̃c̃itĩ genꝰ hũt ĩ mediis sal¬
tare coniriuiis. siquis ut se amplius exer¬
ceat. ⁊ ad cursũ ⁊ ad pugilatũ soboles la¬
cessiu̾it qͣi ineptꝰ relegabit᷑ ab alacritate
consortii. sic aput m̃sam aũ licet apcis phi¬
losophandũ ÷. ut crat̃i liquoris ad leticiam
adinꝑtione temꝑies. Nam si ut fac̃i nece
÷ in omi conuentu aut tacend̾. aut loq̃nd̾
queramꝰ licentiã ne conuiuis an ⁊ opor.¬
tuniꝰ sermo conueniat. Nam si aput at
theuas aiticas ariopagite tacentes uidi¬
cant: ita ut int̾ epulas oporteat semꝑ si¬
leri ñ ÷ ultra querend̾ int̾ mensas philo¬
so phand̾ nec ne sit. Si uͦ ũ crunt muta
conina. cur ubi sermo ꝑmittit᷑. hone¬
stus sermo ꝑhibet᷑. Maxime cũ ñ nunus
quã dulcedo uim hilarent uerba con¬
uiuiũ. Nam si honeri latentẽ prudͤti¬
tiam scruteris altĩ. delenim̃tũ illd̾ qd̾ he¬

Expanded text:
anxias sed utiles quidem faciles quaestiones movebit. Nam sicut inter illos qui exercitii genus habent in mediis saltare conviviis, si quis, ut se amplius exerceat, vel ad cursum vel ad pugilatum sodales lacessiverit, quasi ineptus relegabitur ab alacritate consortii: sic apud mensam, quando licet, aptis philosophandum est, ut crateri liquoris ad laetitiam admixtione temperies. Nam si, ut fateri necesse est, in omni conventu aut tacendum est aut loquendum, quaeramus, silentiumne conviviis an et oportunus sermo conveniat. Nam si, sicut apud Athenas Atticas Areopagitae tacentes iudicant, ita inter epulas oportet semper sileri, non est ultra quaerendum, inter mensas philosophandum necne sit. Si vero non erunt muta convivia, cur, ubi sermo permittitur, honestus sermo prohibetur, maxime cum non minus quam dulcedo vini hilarent verba convivium? Nam, si Homeri latentem prudentiam scruteris altius, delinimentum illud quod He
Abbreviated transcription (Latin):
Ita enĩ fit ut etiã si sanitatẽ sumentiũ
medioc̾tas obsernata ñ sautiett ip̃e tñ
luxus moꝵ sit egritudo. His fauorabilit̾
exceptis dẏsaruis. Obsecutus est inqͥt eut¬
stachi dialectice: ego medicine. qui uo¬
let elige̾ scq̃nda: usũ consulat. ⁊ qͥd sit
utiliꝰ sanitate cxꝑitia docebit. Post hõc
flauianꝰ. Et alios ꝙ medicos ⁊d̾ dicentes
semꝑ audiui. uinũ int̾ calida ceusend̾¬

Expanded text:
ta enim fit ut etiam si sanitatem sumentium mediocritas observata non sauciet, ipse tamen luxus morum sit aegritudo.» His favorabiliter exceptis Dysarius: «obsecutus es», inquit, «Eustathi, dialecticae, ego medicinae. Qui volet eligere sequenda usum consulat, et quid sit utilius sanitati experientia docebit.» Post haec Flavianus: «et alios quidem medicos idem dicentes semper audivi, vinum inter calida censend
Abbreviated transcription (Latin):
Et uilia uenerata dñm licentiore uestitu:
⁊ ocłos osfendẽt patͥs taccutis. Mucauit
cultꝰ sui post̾a die morẽ. ⁊ letũ patrẽ af.¬
fectata seueritate cõplexa ÷. At ille qui
pͥdie dolorẽ suũ ꝯtinuerat: gaudio ꝯtĩe
ũ potuit. Et qͣntũ hic ait ĩ filia augusti
ꝓbabilior ÷ cultꝰ: ñ defuit patͦemio suo iu¬
na ls u̾bis. Hoctie enĩ me patͥs ocłis or¬
in se ppłm inspectacłõ gladiatoꝵ. liuia ⁊
iulia. comitatꝰ dissmilitudine. aͥqpe
cingentibꝰ liuiã grauibꝰ uiris hoc iuuen¬
tutis. ⁊ qͥd̾ luxuriose g̃ge cͥcũsidebat᷑
ammonuit pat̾ scͥpto. uid̾et. qͣntũ uit̾
duas pͥncipes feminas iut̾c̾e̾t. Etigant̃
illa rescͥpsit. ⁊ hi mecũ seues fient. SCad̾

Expanded text:
et Iuliam. Venerat ad eum licentiore vestitu, et Iuliam. Venerat ad eum licentiore vestitu, et oculos offenderat patris tacentis. Mutavit cultus sui postera die morem, et laetum patrem adfectata severitate conplexa est. At ille, qui pridie dolorem suum continuerat, gaudium continere non potuit, et Quantum hic, ait, in filia Augusti probabilior est cultus? Non defuit patrocinio suo Iulia his verbis: Hodie enim me patris oculis orin se populum in spectaculo gladiatorum Livia et Iulia comitatus dissimilitudine, quippe cingentibus Liviam gravibus viris, haec iuventutis et quidem luxuriosae grege circumsidebatur. Ammonuit pater scripto: Videret, quantum inter duas principes feminas interesset. Eleganter illa rescripsit: Et hi mecum
Abbreviated transcription (Latin):
ue eiꝰ iulie dicta referamꝰ : S si garrulꝰ
dicenda q̃ ꝓferat. Hortantibꝰq oĩbꝰ ut
cepto ĩsist̾e̾r: ita de uilia orsus ÷ ¶Annũ
agebat tͥcesimũ ⁊ octauũ cẽpꝰ etatis. si
mens sana suꝑc̾e̾t uergentis in semiũ. s in¬
dulgentia tam forcime ꝙͣ patͥs abutebat᷑
cũ alioqͥn lit̾atũ amor mlt̾aq eruditio
qd̾ in illa domo facile erat. p̃t̾ea mitis hu¬
manitas. mminimeq seuus animꝰ ingentẽ
femine gr̃a conciliarẽt mirantibꝰ qui uitia
ꝑspicuosq: comitatꝰ. Id̾ cũ ad nepotũ tur¬
bani: similitudiuẽq respexerat qua rep̃¬
sentabat᷑ agrippa: dubitare depuditicia
filie crubescebat. Iñ blandiebat᷑ sibi au¬
qustꝰ letũ infilia aĩmũ usq ad spẽm ꝓca¬
citatis. s rcatu liberũ ⁊ talẽ fuisse aput
maiores claudrã cred̾ẽ audebat. Itaq
int̾ amicos dixit. duas hr̃e se filias deli¬
catas quas necc̾e̾ hab̾e̾t ferre rẽ publicã

Expanded text:
liae eius Iuliae dicta referamus? Sed si garrulus liae eius Iuliae dicta referamus? Sed si garrulus discenda quae proferat. Hortantibusque omnibus, ut coepto insisteret, ita de Iulia orsus est. Annum agebat tricesimum et octavum, tempus aetatis, si mens sana superesset, vergentis in senium: sed indulgentia tam fortunae quam patris abutebatur, cum alioquin litterarum amor multaque eruditio, quod in illa domo facile erat, praeterea mitis humanitas minimeque saevus animus ingentem feminae gratiam conciliarent, mirantibus qui vitia perspicuosque comitatus. Idem cum ad nepotum turbam similitudinemque respexerat qua repraesentabatur Agrippa, dubitare de pudicitia filiae erubescebat. Inde blandiebatur sibi Augustus laetum in filia animum usque ad speciem procacitatis, sed reatu liberum: et talem fuisse apud maiores Claudiam credere audebat. Itaque inter amicos dixit duas habere se filias delicatas, quas necesse haberet ferre, rem publicam
Abbreviated transcription (Latin):
pensa ꝑiit. aliqũ tñ coruꝰ cepit dicẽ. di¬
ctata salutationẽ. hac audita dũ tͣn¬
sit augustꝰ respondit. Satis dotui saluta¬
toꝵ taliũ habeo. Suꝑfuit coruo menio¬
ria ut ⁊ illa quibꝰ dñm querentẽ sole¬
bat audire subtexeret. Oꝑa ⁊ impensa
ꝑiit. Ad qd̾ cesar risit. enilq auẽ iussit
qͣuti nlłant adhuc emerat. ¶Solebat
descendenti a palatio cesari: honorific̃¬
epigͣia aiiqd̾ porrig̾e g̃culus. Id cũ fru¬
stra sepe feciss. rursusq eũ id̾ facturũ
uidiss augustꝰ. breue sua manu in car.¬
ta exarauit grecũ epigͣmata. ꝑgenti
derũ ad serobuiat misit. Ille legendo lau¬
dare mutari tã uoce ꝙͣ uultu. Cũq ac¬
cessiss ad sellam: demissa ĩ fundũ pau¬
ꝑeni manu pancos denarios ꝓtulit. qͦs
pͥncipi daret. ad iectꝰ hic sermo. naru
cesaruocauit. Et sest̾cia centũ milia
mim̾are gͣtulo iussit. Uultis aliqͣ ⁊ fi¬

Expanded text:
pensa periit. Aliquando tamen corvus coepit dicere dipensa periit. Aliquando tamen corvus coepit dicere dictatam salutationem. Hac audita dum transit Augustus, respondit: Satis domi salutatorum talium habeo. Superfuit corvo memoria, ut et illa quibus dominum querentem solebat audire subtexeret: Opera et impensa periit. Ad quod Caesar risit, emique avem iussit quanti nullam adhuc emerat. Solebat descendenti a Palatio Caesari honorific porrigere Graeculus. Id cum frustra saepe fecisset, rursumque cum idem facturum vidisset Augustus, breve sua manu in charta exaravit Graecum epigramma: pergenti deinde ad se obviam misit. Ille legendo laudare, mirari tam voce quam vultu: cumque accessisset ad sellam, demissa in fundam pauperem manu paucos denarios protulit quos principi daret: adiectus hic sermo: Ηὴ τὴCaesar vocavit et sestertia centum milia numerare Graeculo iussit. Vultis aliqua et fi
Abbreviated transcription (Latin):
tus int̾ cenã erat simphomacis coronii
flacei mangonis. atas eos frum̃to do¬
nau̾at. cũ ĩ alia acroamata fuisset
numinis lib̾acis. eosd̾q postea toroni¬
us eque int̾ cenã querenti cesari: sic
exctisauit. Ad molas sc̃. ¶ Sublimis
actiaca uictoria reu̾tebat᷑. Octͣrit ei
int̾gͣtulantes coruũ tenens quẽ in¬
imꝑator. Miratꝰ cesar officiosã auemi:
uiginti mililiꝰ nũmoꝵ ennt. ¶Sori¬
us opificis ad quẽ nicħ ex iia lib̾ta¬
lũ ⁊ aliũ. coruũ. quẽ ut afferre cog̾et᷑
rogauit. Allatus uerba que didicerat
exp̃ssit. Aue uictor imꝑacor antoni. Ni¬
chil exasꝑatꝰ: satis dixc̃ iub̾e illũ diuid̾e
donatiuũ cũ ꝯtub̾ntałi. ¶Salutatꝰ
silr̃ apsitaco: emi eũ uissit. ¶Iden mu¬
ratꝰ in pica: hãc qͦ redemit. ¶ Exem¬
plũ sutorẽ pauꝑem sollicitauit ut cor¬
uũ instrueret ad parẽ salutationẽ.
Qͥ impendio ex haustꝰ. sepe ad auem
ñ respondentẽ dicẽ solebat. oꝑa ⁊ in¬

Expanded text:
tus inter coenam erat symphoniacis Toronii Flacci mangonis, atque eos frumento donaverat, cum in alia acroamata fuisset nummis liberalis: eosdemque postea Toronius aeque inter coenam quaerenti Caesari sic excusavit: Ad molas sunt. Sublimis Actiaca victoria revertebatur. Occurrit ei inter gratulantes corvum tenens, quem inimperator. Miratus Caesar officiosam avem viginti milibus nummum emit. Socius opificis, ad quem nihil ex illa liberalitabere et alium corvum, quem ut afferre cogeretur, rogavit. Allatus verba, quae didicerat, expressit: Ave victor, imperator Antoni. Nihil exasperatus satis duxit jubere illum dividere donarium cum contubernali. Salutatus similiter a psitaco emi jussit eum. Idem miratus in pica hanc quoque redemit. Exemplum sutorem pauperem sollicitavit, ut corvum institueret ad parem salutationem, qui impendio exhaustus saepe ad avemspondentem dicere solebat: Opera et im
Abbreviated transcription (Latin):
ñ int̾ ip̃a erroꝵ ꝑicłã ⁊ in mediis uolup¬
tatũ illecebris explorata sit. Nam cui
sint. quiq uiar̃ omĩo exp̃ssit: si eũ forte
ad participandas hui̾mõi uoluptates
aut uoluntas tułit. aut casus indux̃it
aut uccessitas impułit. inge debiuiti
⁊ capi neq ment ẽ siꝰ anlmiũq lasist̾e̾

Expanded text:
non inter ipsa errorum pericula et in mediis volupnon inter ipsa errorum pericula et in mediis voluptatum inlecebris explorata sit. Nam cui sint, quique illarum omnino expers sit, si eum forte ad participandas huiusmodi voluptates aut voluntas tulerit aut casus induxerit aut necessitas impulerit, mox deleniri et capi neque mentem eius animumque consistere.
Abbreviated transcription (Latin):
anctoritate faciamꝰ. qui estimauit fomitẽ
ẽẽ q̃ndã ⁊ ĩ citabulũ ingenii uirtutisq
simens ⁊ corpꝰ hõis uino flagret. ¶ Tũc eu¬
stachĩ. qͥd ags inqͥt euangele an platonẽ
estimas haurienda passim uina suasisse
⁊ ñ magis int̾ minuta pocła iocun diorẽ
lib̾aliorẽq ĩ uitatõnẽ que fieret sub qͥbꝰ dam
ẽẽ dec̾nt. Nani ⁊ modicis honestisq int̃
bibend̾ remissioĩbꝰ refici. integrariq aĩos
ad instrͣanda sobrietatis officia ex istimauit:
reditosa sensim letiores ad intentiones
rur̃sus capessendas fĩ abiliores. ⁊ siml se
qui peuitꝰ in his affedtioñ cupiditatũas
ercores inẽent qͦs celaret. Alioqͥn pudor reue¬
rens ea om̾ĩa sine gͣui ꝑielo lib̾tate ꝑui
nũ data detegi: ⁊ ad corrigend̾ meden¬
dm̃ fĩ oportuni ora. Atq hoc ⁊̃ plato
ibid̾ dicit. ñ disfuai endas cẽ huiꝰcemoti
tẽꝑantẽ satis fidelit̾ uisũ ẽẽ: cui uita

Expanded text:
faciemus, qui aestimavit fomitem esse quendam et ignitabulum ingenii virtutisque, si mens et corpus hominis vino flagret. Tunc Eustathius: Quid agis, inquit, Evangele? an Platonem aestimas haurienda passim vina suasisse, et non magis inter minuta pocula iucundiorum liberalioremque invitationem, quae fieret sub quibusdam esse decernit. Nam et modicis honestisque inter bibendum remissionibus, refici integrarique animos ad instauranda sobrietatis officia existimavit, redditosque sensim laetiores, ad intentiones rursus capessendas fieri habiliores, et simul si qui penitus in his affectionum cupiditatumque errores inessent, quos celaret alios pudor reverens, ea omnia sine gravi periculo libertate per vinum data detegi, et ad corrigendum medendumque fieri opportuniora. Atque hoc Plato ibidem dicit: Non diffugiendas esse hujuscemodi erantem satis fideliter visum esse cui vita
Abbreviated transcription (Latin):
mirari quos ꝑtulit iocos. quã ip̃e qͦs ꝓculit.
qͥa miaior ẽ patientie ꝙͣ facundie laus. maxĩe cũ
equanimit̃ ⁊ aliqͣ iocis mordatiora ꝑtułi̾t. cu¬
iusdã ꝓuĩcialis iocus asꝑ innocuit. Intͣuerat
romã simillimꝰ cesari ⁊ in se oĩũ ora conũte¬
rat. Augustꝰ ad se ꝑduci hõiem ussit iuisũq
hoc mͦ int̾ogauit. Dic mͥ adolescens. fuit ali¬
qñ mat̾ cua rome : Negaint ille. Nec ꝯtũtꝰ
adiecit. S pat̾ meus sepe. ¶Tempoꝵ cͥum¬
uiralibꝰ pollio cũ fecenninos meũ angustꝰ

Expanded text:
mirari quos pertulit iocos quam ipse quos protulit, mirari quos pertulit iocos quam ipse quos protulit, qui maior est patientiae quam facundiae laus, maxime cum aequanimiter aliqua etiam iocis mordaciora pertulerit. Cuiusdam provincialis iocus asper innotuit. Intraverat Romam simillimus Caesari et in se omnium ora converterat. Augustus perduci ad se hominem iussit, visumque hoc modo interrogavit: Dic mihi, adolescens, fuit aliquando mater tua Romae? Negavit ille, nec contentus adiecit: Sed pater meus saepe. Temporibus triumviralibus Po
Abbreviated transcription (Latin):
dicenti. Nũꝙͥ ad foꝵ mandas: Accipe inqͥt
cõm̃datiãs. qͥa illic neminẽ uosti. ¶ Uatinio
in pͥma sua etate elegant᷑ insultauit. Confusꝰ
ule podagra: uolebat tñ uicłi discussisse. iam
Cui cesar. Non miror inqͥt cdies aliqͣnto st̃ lõg¬
ores. ¶Relata ad se magtiicudĩe aeris alie¬
ni quã qͥdã eques romanꝰ. dũ uixit exceden¬
tẽ ducenties celauerat culcitrã emi cubicu¬
larẽ in eiũ auctione sibi uissit. Et p̃cepcũ
mirantibꝰ hãc rõnẽ reddidit. habenda est
ad somnũ culcitra in qua ille cũ tantũde¬
b̾et dormire potuit. ħ̃ Non ÷ int̾mictũdꝰ
s̃iuo eiꝰ quẽ catonis honori dedit. Uenit
forte in domũ in qua cato habitau̾at.
dem sirabone in adulacionẽ cesaris male
existimante de ꝑuicatia catonis ait. aͥs ͥs
p̃sentẽ statũ ciuitatis cõmutari ñ uolet
⁊ cuus ⁊ uir bonꝰ ÷̃. Satis serio ⁊ catonem
re consulunit. ¶ Soleo in augusto megis

Expanded text:
dicenti, "numquid ad forum mandas?," "accipe", inquit, dicenti, "numquid ad forum mandas?," "accipe", inquit, "commendaticias, quia illic neminem nosti." Vatinio in prima sua aetate eleganter insultavit. Contusus ille podagra volebat tamen videri discussisse iam vCui Caesar, "non miror", inquit, "dies aliquanto sunt longiores." Relata ad se magnitudine aeris alieni quam quidam eques Romanus dum vixit excedentem ducenties celaverat, culcitam emi cubicularem in eius auctione sibi iussit, et praeceptum mirantibus hanc rationem reddidit: Habenda est ad somnum culcita in qua ille, cum tantum deberet, dormire potuit. Non est intermittendus sermo eius quem Catonis honori dedit. Venit forte in domum in qua Cato habitaverat. Dein Strabone in adulationem Caesaris male existimante de pervicacia Catonis, ait: Quisquis praesentem statum civitatis conmutari non volet, et civis et vir bonus est. Satis serio et Catonem re, consuluit. Soleo in Augusto magis
Abbreviated transcription (Latin):
qͥa mecenatẽ suũ noĩ̾tat stilo e̾ẽ remisso
molli ⁊ dissoluco: talem se ni epistolis
qͣr ad cũ scͥbebat: sepius exibebat. Et
seruabat: in epistola ad mecenatẽ fami¬
uari plura ĩ oeos esfusa sub texuit. uale
mel gentiũ. meculle ebur ex etruria lasar
aretinũ. adamas suꝑnias tiberinũ. margari.¬
tũ cil neoꝵ smaragde. iaspi si culoꝵ. berule
porsenne. carbuncłm habeas ittac enteaa¬
tus ÷ a quodã cena satis parca ⁊ qͣ cotidiana
Nam pone mlłi se iuiutanti negabat. Post
epłm qͥ mops ac sine ullo apparatu disced̾ns
uale dicenti: hoc tm̃ insusurauit. Non pu¬
tabam me cibi tam familiarẽ. ¶Cũ de tirie
purpure ꝙͣ emi usserat obscuritate quere¬
ret᷑ dicente uenditore erige altiꝰ ⁊ suspice
his usas ÷ salibꝰ. ꝙͥ e. Ego ut me ppłs roma¬
nꝰ dicat bñ cultũ. insolario ambula tͣus sũ.
¶Nom̃ cultori suo de cuiꝰ obliuione querebat᷑

Expanded text:
quia Maecenatem suum noverat stilo esse remisso quia Maecenatem suum noverat stilo esse remisso molli et dissoluto, talem se in epistolis quas ad eum scribebat saepius exhibebat, et lle scribendo servabat in epistola ad Maecenatem familiari plura in iocos effusa subtexuit: Vale, mel gentium  meculle, ebur ex Etruria, lasar Arretinum, adamas supernas, Tiberinum margaritum, Cilniorum smaragde, iaspi figulorum, berylle Porsenae, carbunculum  habeas, tus est a quodam cena satis parca et quasi cotidiana; nam paene nulli se invitanti negabat. Post epulum igitur inops ac sine ullo apparatu discedens vale dicenti hoc tantum insusurravit: "non putabam me tibi tam familiarem." Cum de Tyriae purpurae quam emi iusserat obscuritate quereretur, dicente venditore, "erige altius et suspice," his usus est salibus: "quid? Ego, ut me populus Romanus dicat bene cultum, in solario ambulaturus sum?" Nomenculatori suo, de cuius oblivione querebatur,
Abbreviated transcription (Latin):
sedes reu̾tar. qͥd patͥ meo dicam: Respondit.
Dicane tͥ displicuisse. ¶Saxo ĩ expeclici oue
ꝑcussũ ao notabili cicatͥ ce nufronte defor¬
uiatũ uintiũ cñ sua oꝑa iactantẽ: sic lenit
castigauit. At tu cũ fugies inqͥt ñꝙͣ posite¬
respexeris. ¶ Gawbe cuiꝰ ĩ forure gibbo erat
corpꝰ agenti ap̃se causam. et freq̃nt̃ dicen¬
ti. corrige ĩ me si qͥd rep̃hendis: respõdit
Ego te mon̾e possũ. corrig̾e ñ possũ. ¶Cũ
multi seuero cassio accusante absolu̾ent
⁊ architectis fori augusti expectationi oꝑiᷤ
diu tͣheret: ita iocatꝰ ÷. Uellen cassiusq
meũ foꝵ accuset. ¶ Uectiꝰ cũ monum̃tũ
patͥs exarasset: ait augustꝰ. hoc ⁊ uere
monum̃cũ patͥs colere. ¶Cũ audisset
int̾ pueros qͦs insiria herodes rex uideoꝵ
intͣbimatũ uissit int̾fici. filiũ qͦ eiꝰ occisũ:
ait. Maliẽ herodis e̾ẽ porcus ꝙͣ filiꝰ. Meliꝰ

Expanded text:
sedes revertar? quid patri meo dicam? respondit: sedes revertar? quid patri meo dicam? respondit: Dic me tibi displicuisse. Saxo in expeditione percussum ac notabili cicatrice in fronte deformem, nimium tamen sua opera iactantem, sic leniter castigavit: At tu, cum fugies, inquit, numquam posrespexeris." Galbae, cuius informe gibbo erat corpus, agenti apud se causam et frequenter dicenti, "corrige in me siquid reprehendis," respondit, "ego te monere possum, corrigere non possum." Cum multi Severo Cassio accusante absolverentur, et architectus fori Augusti expectationem operis diu traheret, ita iocatus est: "vellem Cassius et meum forum accuset." Vettius cum monumentum patris exarasset, ait Augustus, "hoc est vere monumentum patris colere." Cum audisset inter pueros quos in Syria Herodes rex Iudaeorum intra bimatum iussit interfici filium quoque eius occisum, ait, "melius est Herodis porcespexeris." Galbae, cuius informe gibbo erat
Abbreviated transcription (Latin):
maiestatis pudorisq respectis iec ut cad̾et
tragediar̃ scͥptor int̾i gabat eũ qͥd ag̾et
aiax siuis. Et ille. in spongiã inqͥt ĩcubut.
¶Idem augustꝰ cuniei qͥdã sibellũ trepisꝰ
offerret. et mͦ ꝓferrat manũ mͦ retheret:
pritas inqͥt. te assẽ elephauto oares ¶Idem
cũ ab eo pacubuis taurꝰ congiariũ pet̾et
dic̾etq iam hoc hõies uulgo loqui ũ paruã
sibi au ulo pecuniã datã: s tu inqͥt uolicde¬
¶ Aliũ p̃fecte᷑ qui cũ sub mocũ ⁊ insuꝑ salari¬
um postulautẽ. dicentẽq ñ lucͥ causa dari
hoc mͥ rogo. s ut uiditio tuo nunꝰ udear
impetrasse. ⁊ ita osfm̃ deposusse: hoc dicto
reꝑcussit. Tu ce accepisse ap̃ om̃is asfirma.
et ego dedisse me ñ negabo. ħ Urbauitas
ciꝰdẽ innocuit cͥca herennuũ deditũ utcũs
uiuenẽ. quẽ cũ castͥs sececłe uississ. et iue
supplȩx hac dep̃catione ut̾et᷑. qͦmͦ ad pat̾as

Expanded text:
maiestatis pudorisque respectu, nec ut caderet maiestatis pudorisque respectu, nec ut caderet tragoediarum scriptor interrogabat eum, quid ageret Aiax suus. Et ille: In spongiam, inquit, incubuit. Idem Augustus, cum ei quidam libellum trepidus offerret, et modo proferret manum modo retraheret: Putas, inquit, te assem elephanto dare? Idem cum ab eo Pacubius Taur parvam sibi ab illo pecuniam datam: Sed tu, inquit, noli credere. Alium praefectura equitum submotum et insuper salarium postulantem dicentemque: Non lucri causa dari hoc mihi rogo, sed ut iudicio tuo munus videar impetrasse, et ita officium deposuisse, hoc dicto repercussit: Tu te accepisse apud omnes affirma, et ego dedisse me non negabo. Urbanitas eiusdem innotuit circa Herennium deditum vitiis iuvenem. Quem cum castris excedere iussisset, et ille supplex hac deprecatione uteretur: Quomodo ad patrias
Abbreviated transcription (Latin):
Uellem idibꝰ mareñs me ad cenã ĩ uitasses ꝓ¬
fecto reliquiaꝵ nicħ fuisset. nc̃ ine reliquie
ur̃e ex̃cent. ¶ Idem cicõ depisone gñe. ⁊ de
mareo lepido lepidissime cauillat᷑ ÷. Dicen¬
te adhuc simacho ⁊ ut iudebat᷑ plura dic¬
turo. int̃cedens auienꝰ ut fĩ insermoĩbꝰ con¬
uiualibꝰ solet: nec augustꝰ inqͥt cesar tn
hꝰ mõĩ dicatitate. quoꝙ ininor. ⁊ fortasse nec
tullio ⁊ si uolentibꝰ uobis erit aliqͣ eiꝰ que
memoria suggessĩt relaturꝰ sũ. Et horus.
ꝑmitte auiene. sima chꝰ explicet de lns qͣs ĩã
nominau̾at dicta ciceronis ⁊ oportuniꝰ que
de augusto us refre succedent. Reticente
auieno simachꝰ cic̾o inaͥt. cũ piso geuer
eiꝰ molliꝰ incedẽt filia aũ concitatiꝰ aut filie
ambula tanꝙͣ uir. ⁊ cũ marcꝰ lepidꝰ ĩ seua¬
tu dixisset patbꝰ ꝯscͥptis: tulliꝰ ait. ego ñ tan¬
ne ultͣ te dictu rientẽ retardẽ. Et ille. Au¬
gustꝰ inꝙͣ cesar asfectauit iocos saluo cũ

Expanded text:
llem idibus Martiis me ad cenam invitasses, profecto reliquiarum nihil fuisset. Nunc me reliquiae vestrae exercent." Idem Cicero de Pisone genero et de M. Lepido lepidissime cavillatus est—» Dicente adhuc Symmacho et, ut videbatur, plura dicturo intercedens Avienus, ut fieri in sermonibus convivalibus solet, «nec Augustus», inquit, «Caesar in huiusmodi dicacitate quoquam minor et fortasse nec Tullio, et, si volentibus vobis erit, aliqua eius quae memoria suggesserit relaturus sum.» Et Horus: «permitte, Aviene, Symmachus explicet de his quos iam nominaverat dicta Ciceronis, et opportunius quae de Augusto vis referre succedent.» Reticente Avieno Symmachus: «Cicero, inquam, cum Piso gener eius mollius incederet, filia autem concitatius, ait filiae: Ambula tamquam vir. Et cum M. Lepidus in senatu dixisset, patribus conscriptis Tullius ait: Ego non tanne ultra te dicturientem retardem. Et ille: Augustus, inquam, Caesar adfectavit iocos, salvo tamen
Abbreviated transcription (Latin):
tos cũ tͣribꝰ. eauitatũq frenis ⁊ ephi¬
piis momilibꝰ ac faleris p̃fulgentem.
atq ibi rex contẽplatione tanti ac tã
ornati eẽcitꝰ głiabundꝰ hanibalem as¬
picit. Et putas ne ĩqͥt satis e̾ẽ romanis
hec oĩa : Tũne penꝰ elud̾tis ignauiaui¬
imbelliamq militũ eiꝰ p̃ciose armatoꝵ.
plane inqͥt satis ẽẽ credo romanis hec ⁊ si
amarissimi st̃. Nich̾ ꝓrsũ neq tã lepide
neq tam ac̾be dici pot̃. ¶Rex de nũo
exͣcitꝰ sui ac de estimanda eqͥꝑatione qͣsi¬
uerat. Respondit hanibal de p̃da. ¶fla¬
uianꝰ subiecit. Sacͥficiũ ap̃ uet̾es fuit.
qd uocabat᷑ ꝓpt̾uia. In eo mos erat.iut siqͥd
ex epuilis suꝑfirisset igne consumẽt. ħ
catonis iocus ÷. Nanq albidiũ quẽlam
qui bona sua comedtiss ⁊ noussime dom̃
que ei reliquerat ĩ cendio ꝑdidisset: ꝓt̾
uã fecisse dicebat. qd̾ comesse ñ potue

Expanded text:
tos cum turribus equitatumque frenis et ephitos cum turribus equitatumque frenis et ephippiis monilibus ac phaleris praefulgentem. Atque ibi rex contemplatione tanti ac tam ornati exercitus gloriabundus Hannibalem aspicit et, "putasne", inquit, "satis esse Romanis haec omnia?" Tunc Poenus eludens ignaimbelliamque militum eius pretiose armatorum, "plane", inquit, "satis esse credo Romanis haec, etsi avarissimi sunt." Nihil prorsum neque tam lepide neque tam acerbe dici potest. Rex de numero exercitus sui ac de aestimanda aequiperatione quaesiverat: respondit Hannibal de praeda. Flavianus subiecit: Sacrificium apud veteres fuit quod vocabatur propter viam. In eo mos erat ut, si quid ex epulis superfuisset, igne consumeretur. Hinc Catonis iocus est. Namque Albidium quendam, qui bona sua comedisset et novissime domum quae ei reliqua erat incendio perdidisset, propter viam fecisse dicebat: quod comesse
Abbreviated transcription (Latin):
cos ñ raro dict̾ia noĩant. Marcꝰ ⁊̃ cato ille
censorĩ argute iocari solitus ÷. hoꝵ nos
ab inuidia muniret auctoritas ⁊̃ si nr̃is
cauillarem᷑. At cũ uet̾ibꝰ dicta roferamꝰ
ip̃a utiq auctoꝵ digntate defendun᷑
Si gͦ ꝓbatis ĩuentũ: agite qd̾ euiq de di¬
ctis talibꝰ in m̃tẽ tienuet uicissim meno¬
riã ur̃am excitando referamꝰ. Placuit
uniu̾sis leticie excogitata sobͥetas. ⁊ ut
p̃textatꝰ incipiendo auctoritatẽ. de geem.¬
plo p̃b̾et hortati st̃. STum ille. Dictũ
uolo hostis referre s uicti. ⁊ cuiꝰ memo¬
ria instaurat romanoꝵ tͥũphos. gha¬
nibal cartaginiensis ap̃ regem anthio¬
cñ ꝓfugus fatetissime cauillatꝰ ÷. ea
cauillatio ħꝰcemõĩ fuit. Ostñdebat ati
thiocus in campo copias ingentes quas
bellũ ppło romano facturꝰ cõꝑau̾at.
Conu̾̃tebatq ex̾citũ insignibꝰ ĩsignibꝰ
argenteis ⁊ aureis florentẽ. ĩ ducebat

Expanded text:
cos non raro dicteria nominant. Marcus etiam Cato ille cos non raro dicteria nominant. Marcus etiam Cato ille Censorius argute iocari solitus est. Horum nos ab invidia muniret auctoritas, etiamsi nostris cavillaremur: at cum veteribus dicta referamus, ipsa utique auctorum dignitate defendimur. Si ergo probatis inventum, agite quod cuique de dictis talibus in mentem veniet vicissim memoriam nostram excitando referamus. Placuit universis laetitiae excogitata sobrietas: et ut Praetextatus incipiendo auctoritatem de exemplo praeberet hortati sunt. Tum ille: Dictum volo hostis referre, sed victi et cuius memoria instaurat Romanorum triumphos. Hannibal Carthaginiensis apud regem Antiochum profugus facetissime cavillatus est. Ea cavilltiochus in campo copias ingentes quas bellum populo Romano facturus comparaverat convertebatque exercitum insignibus argenteis et aureis florentem, inducebat
Abbreviated transcription (Latin):
qͦs qͥdã ip̃iꝰ putant ẽẽ seg̾e curauit:
Qͥs itẽ uescit consularẽ eũ scurrã ab ini¬
mitis appellari salitũ qd̾ inoratione ⁊
sua uatimus posuit: Atq ego uilõ¬
gñ e̾e̾t: referrẽ in quibꝰ causis cum
nocentissimos reos tueret᷑ uictoriam
ioci ad eptꝰ sit. ut ecce ꝓ uicio flacto quẽ
repetũdaꝵ reũ ioci oportunitate de ma¬
nifestissimoͥs cͥnũbꝰ exemiit. Is iocus
in oratioue ñ extat. mͥ ex lbro fusu iuuacłiꝰ
notꝰ ÷. et int̾ alia ciꝰ dicta celebrant᷑.S in
uerbũ ñ cafũ iticidi. uolens feci. locus enĩ
hoc gñs uet̾es nr̃i dicta dicebant. Testis id̾
cic̾o qui ĩ libro epłaꝵ ad corneliũ nepotẽ
scd̾o sic ait. Itaq nr̃i cũ oĩa que dixissemꝰ
dicta essent que facete ⁊ breuĩt ⁊ acute
locuti ẽcͥmꝰ ea ꝓpͥo nõie appłłari dicta uo¬
luert̃. hec cico. Noũꝰ uͦ ponponiꝰq io¬

Expanded text:
quos quidam ipsius putant esse, legere curavit? quos quidam ipsius putant esse, legere curavit? Quis item nescit consularem eum scurram ab inimicis appellari solitum? quod in oratione etiam sua Vatinius posuit. Atque ego, ni longum esset, referrem, in quibus causis, cum nocentissimos reos tueretur, victoriam iocis adeptus sit: ut ecce pro L. Flacco, quem repetundarum reum ioci oportunitate de manifestissimis criminibus exemit. Is iocus in oratione non extat: mihi ex libro Fusii Vivaculi notus est, et inter alia eius dicta celebratur. Sed in hoc verbum non casu incidi: volens feci. Iocos enim hoc genus veteres nostri dicta dicebant. Testis idem Cicero, qui in libro epistolarum ad Cornelium Nepotem secundo sic ait: Itaque nostri, cum omnia quae dixissemus dicta essent, quae facete et breviter et acute locuti essemus, ea proprio nomine appellari dicta voluerunt. Haec Cicero. Novius vero Pomponiusque io
Abbreviated transcription (Latin):
simachꝰ. dͥa satͣnalib̾ optimo dier̃ ut ait
ueronẽsis poeta nec uoluptas nobis ut
stoicis tanꝙͣ hostis repudianda. uec ut
epicurei sũmũ bonũ ĩ uoluptate sum̃d̾̃
ex cogitemꝰ a lacͥtatẽ lascuua carentẽ.
⁊ nisi fallor ĩueni ut iocos ueterũ ac no¬
biliũ uiroꝵ edecumatos ex multirugis
nbris relacione mutua ꝓferamꝰ. Hec no.¬
bis st̃ lit̾ata ueticia ⁊ docta cauillatio
uicẽ plampedis ⁊ sabulonis ĩpudica ⁊
p̃texta u̾ba iacientis ad pudorẽ ac mo¬
destiam uersus mutata. hec res ⁊ cura
etas tulit: comitũ plautũ ⁊ oratorẽ
tulliũ eos autibos etiam ad iocoꝵ uenꝰ¬
tatẽ cet̾is p̃stitisse. Nautꝰ qͥd̾ eare cla¬
rius fuit ut post mortẽ eiꝰ comedie qͤ
incerte ferebant᷑. plautine tñ ẽẽ deiocoꝵ
copia nosce̾nt᷑. Cico aũt qͣntũ ĩ eare ua¬
luerit quis ignorat qui uel liberti eiꝰ
libros quos is deiocis patroni cõposuit

Expanded text:
Symmachus: Quia Saturnalibus optimo dierum, ut ait Symmachus: Quia Saturnalibus optimo dierum, ut ait Veronensis poeta, nec voluptas nobis ut Stoicis tamquam hostis repudianda est, nec ut Epicureis summum bonum in voluptate ponendum, excogitemus alacritatem lascivia carentem: et, ni fallor, inveni, ut iocos veterum ac nobilium virorum edecumatos ex multiiugis libris relatione mutua proferamus. Haec nobis sit litterata laetitia et docta cavillatio vicem planipedis et sabulonis inpudica et praetextata verba iacientis ad pudorem ac modestiam versus imitata. Haec res et cura s antiqua aetas tulit, comicum Plautum et oratorem Tullium, eos ambos etiam ad iocorum venustatem ceteris praestitisse. Plautus quidem ea re clarus fuit, ut post mortem eius comoediae, quae incertae ferebantur, Plautinae tamen esse de iocorum copia noscerentur. Cicero autem quantum in ea re valuerit quis ignorat qui vel liberti eius libros quos is de iocis patroni conposuit,
Abbreviated transcription (Latin):
qͥ sꝙͣ estimet cõꝑandos. Botia u̾ba queso
p̃textatꝰ ait: cͥca reu̾entiã tm̃ soc̾tice ma¬
iestatis. ħam reliqͥs qui ĩ illo simphosio
hec lumina quis ñ p̃poñda ꝯsentiat:
S qͦrsũ tibia uiene hoc tendit exemplũ:
qͥa sub iloꝵ inqͥt suꝑcilio ñ defuit qͥ
psałtam intromitti pet̾et. ut puella ex
industͥa supͣ mollior canora dulcedine
⁊ salutatiõis lub̾co ex̾ceret illecebris phi.¬
losophantes. Ilic hoc fĩ temptatã ÷ ut aga¬
thonis uictoria celebraret᷑: nos honorẽ
cuiꝰ hoc festũ ÷ nłło admixtu uoluptatis
augemꝰ. ⁊leq ego sũ nesciꝰ. uos nec tͥsti¬
ciam nec nubilũ uultũ in boras duc̾e.
ne crassũ illũ quẽ cic̾o auctore lucilio
semel ĩ uita risisse sõbit magnoꝑe mni¬
rari. Ad hec cũ p̃cextatꝰ dic̾et ludicras
uoluptates nesuis penatibꝰ ad fuetas
nec añcetũ tam serium ꝓdutendas: excep̃

Expanded text:
quisquam aestimet comparandos.» «Bona verba, quaesoquisquam aestimet comparandos.» «Bona verba, quaesoPraetextatus ait, circa reverentiam tantum Socraticae maiestatis: nam reliquis qui in illo fuere symposio haec lumina quis non praeponenda consentiat? Sed quorsum tibi, Aviene, hoc tendit exemplum? Quia sub illorum, inquit, supercilio non defuit qui psaltriam intromitti peteret, ut puella ex industria supra naturam mollior canora dulcedine et saltationis lubrico exerceret inlecebris philosophantes. Illic hoc fieri temptatum est, ut Agathonis victoria celebraretur: nos honorem dei cuius hoc festum est nullo admixtu voluptatis augemus. Neque ego sum nescius vos nec tristitiam nec nubilum vultum in bonis ducere, nec Crassum illum quem Cicero auctore Lucilio semel in vita risisse scribit magnopere mirari. Ad haec cum Praetextatus diceret ludicras voluptates nec suis Penatibus adsuetas nec ante coetum tam serium producendas, excepit
Abbreviated transcription (Latin):
ic ubi modestꝰ edendi modꝰ cessare
fecit castimoniam ferculoꝵ. ⁊ con
.inuialis leticia minuscłis poculis oriebat᷑
aiuenꝰ ait. Bene ac sapient̾ maro nr̃ cu
multuosũ. ⁊ sobriũ. uno eod̾q u̾su desqͥ¬
sit sub paucoꝵ u̾boꝵ ĩmutatõe ꝯuiiũ
Nam ubi sub apparatit regio ꝓcecłe solet
luuus ad strepitũ. postꝙͣ pͥma inqͥt qͥes e¬
pulis. At cũ heroes castigatis dapibꝰ assidẽ
ñ reducit qͥetẽ. qͥa nec p̃cessit cu mult᷑.
S postꝙͣ exempta fames epulis. Nr̃m hoc
conuiuiũ qd̃ ⁊ heroici seculi pudicitiã
Et nr̃i conduxit elegantiã: in quo splen.¬
dor sobriꝰ ⁊ diligens parsimonia. aga-¬
chonis conuiuio. uel post magiloq̃ntiã
platonis ñ cõpon̾e tm̃. s nec p̃ferre dubi¬
tauerĩ. Nam rex ip̃e m̃se nec ĩmoribꝰ so¬
eͣte minor ⁊ ĩre .p. philosopho efficatior.
Cet̾i qui adestis eminentiores estis ad stu¬
dia iuirtutũ quã ut poetis comicis. ⁊ al¬
cibiadi qui tantũ fuit fortis ad cͥmina

Expanded text:
ic ubi modestus edendi modus cessare fecit castimoniam ferculorum, et convivalis laetitia minusculis poculis oriebatur, Avienus ait, «bene ac sapienter Maro noster tumultuosum et sobrium uno eodemque versu descripsit sub paucorum verborum immutatione convivium. Nam ubi sub apparatu regio procedere solet luxus ad strepitum, "postquam prima" inquit "quies epulis," at cum heroes castigatis dapibus adsidunt, non reducit quietem, quia nec praecessit tumultus, sed "postquam exempta fames epulis." Nostrum hoc convivium, quod et heroici saeculi pudicitiam et nostri conduxit elegantiam, in quo splendor sobrius et diligens parsimonia, Agathonis convivio vel post magniloquentiam Platonis non componere tantum sed nec praeferre dubitaverim. Nam ipse rex mensae nec in moribus Socrate minor et in re publica philosopho efficacior; ceteri qui adestis eminentiores estis ad studia virtutum, quam ut poetis comicis et Alcibiadi, qui tantum fuit fortis ad crimina,
Abbreviated transcription (Latin):
demñ uaticinio qͥa gͣuatꝰ eẽt domũ ad se
ĩfirmatũ uenire respondit. uolui ĩ ꝯsu¬
latu cuo uenire. s nox me cõphendit. ulcis¬
ci aũ se citõ iudebat᷑ ut qͥ respondisse sibi ua¬
tiniũ memitierat. cũ in hunu̾s se rei publice
de exilio repcitatũ gsaret᷑. Unũ gͦ t uarites:
¶Canuũ qͦ teitilus qui uno die ut iã seruiꝰ
rotulis ꝯsul fuit. rostra cũ ascendiss parit̾
gaudens occasione urbanitatis ĩ crepuit¬
hoc ꝯsecutꝰ ÷ reuilus. ut quereret᷑ quibꝰ

Expanded text:
deinde Vatinio, quod gravatus esset domum ad se deinde Vatinio, quod gravatus esset domum ad se infirmatum venire, respondit: Volui in consulatu tuo venire, sed nox me conprehendit. Ulcisci autem se Cicero videbatur, ut qui respondisse sibi Vatinium meminerat, cum humeris se rei publicae de exilio reportatum gloriaretur: Unde ergo tibi varices? Caninius quoque Revilus, qui uno die, ut iam Servius retulit, consul fuit, rostra cum ascendisset, pariter gaudens occasione urbanitatis increpuitHoc consecutus est Revilus, ut quaereretur qu
Abbreviated transcription (Latin):
les fiũt. Nec dissariꝰ ultra ex ꝓbrationẽ
tacit᷑nitatis expectans art. S miror¬
om̃s uos loca tacuisse eicõnis ĩ aͥbꝰ facũdis¬
simꝰ ut ĩ oĩbꝰ fuit. ⁊ si uidet᷑ ut edituus
responsa numinis sui p̃clicat. Ita ego que
menoria suggessĩt: refero dicta cic̾onis.
Tũ oĩbꝰ ad audiend̾ crectis ille sic incipit
Marcꝰ cic̃o cũ aput dama sippũ cenaret:¬
⁊ ille mediocͥ uino posito dic̾et. bibite
quit ꝑtatẽ fert. ¶ Id̾ cũ leutulũ gene¬
rũ suũ exigue state hoĩen longo gla
roni fratͥ. cͥta similẽ mordacitatẽ peꝑtit.
Nara cũ in ea ꝓuĩtia ꝙͣ me rexerat uidis¬
ad pectus ex more pictam. Erat aũt qͥntꝰ
⁊ ꝙͣ tocus. ¶In consulatu uatinis quẽ pau¬
cis diebꝰ gessit notabilis cicõnis urbanitas
cͥcũ ferebat᷑. Magnũ ostñtũ inqͥt auno ua¬
tinĩ factũ ÷. qd̾ nlo consule. nec bruma nͦ
uer. nec estas. nͨ autrĩpnꝰ fuit. Querenti

Expanded text:
les fiunt. Nec Disarius ultra exprobrationem les fiunt. Nec Disarius ultra exprobrationem taciturnitatis expectans ait: Poomnes vos ioca tacuisse Ciceronis, in quibus facundissimus, ut in omnibus, fuit: et, si videtur, ut aedituus responsa numinis sui praedicat ita ego quae memoria suggesserit refero dicta Ciceronis. Tum omnibus ad audiendum erectis ille sic incipit: M. Cicero, cum apud Damasippum coenaret et ille mediocri vino posito diceret: Bibite quit, "aetatem fert." Idem cum Lentulum generum suum, exiguae staturae hominem, longo gladroni fratri circa similem mordacitatem pepercit. Nam cum in ea provincia quam ille rexerat vidisamentis usque ad pectus ex more pictam —erat autem Quintus est quam totus. In consulatu Vatinii, quem paucis diebus gessit, notabilis Ciceronis urbanitas circumferebatur. Magnum ostentum, inquit, anno Vatinii factum est, quod illo consule nec bruma nec ver nec aestas nec autumnus fuit. Querenti
Abbreviated transcription (Latin):
fullonẽ habeat. Shic euangeluis. Ap̃t¬
luciũ manliũ qͥ optim̃ꝰ pictor rome habe¬
bat᷑. seruiliꝰ genimꝰ forte cenab̾at. c̃q filios
eiꝰ deformes uidiss: ñ similit̾ in qͥt mal¬
li fingis ⁊ puigis. Et malliꝰ. Inteneb̾s s
fingo inqͥt: in luce pingo. ¶ Eusebius
deinde. Demostenes uiqͥt excitatꝰ ad la¬
idis famã cuiꝰ formã cc̃ gͣcia mirabat᷑
accessit. ut ⁊ ip̃s famoso amore potiret᷑.
Qͥ ubi dimictiũ talentũ uniꝰ p̃ciũ nosis
audiuit: dicessit hoc dicto .t̃.
pudentes gͣmatice ꝓuũtias si tatere calia
uis uidĩ tuitionẽ pudoris. Uñ nͦ tiũ nͦ
disarĩ auctoris suꝑciliũ hb̾m erit a suꝑ¬
bie nota in p̃textatũ ⁊ nos uelitis mutari
Tunc seriꝰ. Postꝙͣ magis sil eutiũ erubes¬
cendũ uidit ad ub̾tatẽ sesimilis relois
auimauit. Marcus inqͥt uotaciliꝰ pẏcho¬
laus. cũ gaiꝰ seruiliꝰ uno tm̃ die consul
fuiss dix̃. Añ flamines nẽ consules dia¬

Expanded text:
fullonem habeat."» Hic Euangelus: «apud Mallium, qui optimus pictor Romae habebatur, Servilius Geminus forte cenabat cumque filios eius deformes vidisset, "non similiter", inquit, "Malli, fingis et pingis," et Mallius, "in tenebris enim fingo," inquit, "luce pingo."» Eusebius deinde, «Demosthenes», inquit, «excitatus ad Laidis famam, cuius formam tunc Graecia mirabatur, accessit ut et ipse famoso amore potiretur. Qui ubi dimidium talentum unius pretium noctis audivit, discessit hoc dicto: οὐκ pudentes, grammatice, pronuntias, si tacere talia vis videri tuitione pudoris, unde neque tuum nec Dysarii aut Hori supercilium liberum erit a superbiae nota, ni Praetextatum et nos velitis imitTunc Servius, postquam magis silentium erubescendum vidit, ad libertatem se similis relationis animavit. Marcus, inquit, Otacilius Pitholaus, cum Caninius Revilus uno tantum die consul fuisset, dixit: Ante flamines, nunc consules dia
Abbreviated transcription (Latin):
laberiꝰ infineludoꝵ a uullo aureo nouorat᷑ꝰ
a cesare euestigio in qͣͥtuoedetĩ ad expectand̾
Ensĩt uiolato ordine. ⁊ cũ detͣctuᷤ: eques
pomanꝰ. et cũ minꝰ remissus: ait eico. p̃te¬
unti lab̾io. ⁊ secdile querenti recepissẽ te:
nisi auguste sederẽ. simul ⁊ illũ respuens
⁊ ĩnouũ senatũ iocatꝰ euiꝰ nũm cesar supͣ
fas auxerat. Nec inpune. Respondit enĩ
laberiꝰ. Mirũ si anguste secdes: qui soles du¬
abꝰ sellis sedere ex ꝓbrata leuite cic̃onis ꝙͣ
ĩ m̃ito optimꝰ ciuis male audiebat. Sden
cico. Anas facilitatẽ cesaris ĩ allegendo
senacu inrisit palam. Nam ẽ ab hospi¬
te suo publio mallio rogaret᷑. ut decuri.¬
onatũ puigno eiꝰ expetiret: assistũte fre
qͣntia: drt̃ rome si uis habedit põpeiꝰ dissi¬
cile÷. Nec intͣ ħ. hec eꝰ mordacitas stecit.¬
quipe ab androne quodã laodiceno salutatꝰ

Expanded text:
Laberius in fine ludorum anulo aureo honoratus Laberius in fine ludorum anulo aureo honoratus a Caesare e vestigio in quattuordecim ad spectandum transiit, violato ordine et cum detrectatus est eques Romanus et comminus remissus, ait Cicero praetereunti Laberio et sedile quaerenti, "recepissem te nisi anguste sederem, simul et illum respuens et in novum senatum iocatus, cuius numerum Caesar supra fas auxerat. Nec inpune. Respondit enim Laberius: Mirum, si anguste sedes, qui soles duabus sellis sedere, exprobrata levitate Ciceronis qua inmerito optimus civis male audiebat. Idem Cicero alias facilitatem Caesaris in adlegendo senatu inrisit palam. Nam, cum ab hospite suo P. Mallio rogaretur ut decurionatum privigno eius expediret, adsistente frbebit: Pompeis difficile est. Nec intra haec eius mordacitas stetppe ab Androne quodam Laodiceno salutatus
Abbreviated transcription (Latin):
dicta ferebant᷑. Ego uͦ auẽ fugiã. habeo. quẽ
sodłr. ñ habeo. S ⁊ cũ ad ponpeiũ uoniss
dicentibꝰ sero eũ uenisse. respondit. Mini¬
me sero uienl. Nari nicħ hic paratũ ui¬
deo. Dert̃i int̾ogauti pompeio. uͥ gener
eiꝰ dolobelła ee̾t : respondit. Cũ socõ cuo.
Et cũ donassi pomipes eͥnsfugã ciuitate
romana: hoĩen bellũ inqͥt gauis ciuita¬
tẽ ꝓmittit alienã qui nr̃ã nobis ñ pot̃
reddẽ. ꝓpt̾ que m̃ito indebat᷑ dixisse põ.¬
peius. cupio ad hostes cicõ tͣuseat: ut nos
timeat. ¶ In cesarẽ qͦ mordacitas cicõnis
dentes suos strixit. Nam pͥmũ post uicto¬
uiã cesaris int̾ogatꝰ eur ĩ electione parcis
errasset: respondit. p̃ cuicta me decepit.
iocatꝰ ĩ cesarẽ . qui ita toga p̃citigebat᷑:
ut tͣhendo laciniã teliit mollis ĩ cedet.
adeo ut sila tanꝗͣ ꝓuidꝰ: dix̃it põpeio. Ca¬
ue tibi ilũ puerũ male p̃cinctũ. Deiũ cũ¬

Expanded text:
em fugiam habeo, quem sequar non habeo." Sed et cum ad Pompeium venisset, dicentibus sero eum venisse respondit, "minime sero veni, nam nihil hic paratum video." Deinde interroganti Pompeio ubi gener eius Dolabella esset, respondit: Cum socero tuo. Et cum donasset Pompeius transfugam civitate Romana: Hominem bellum, inquit; Gallis civitatem promittit alienam, qui nobis nostram non potest reddere. Propter quae merito videbatur dixisse Pompeius: Cupio ad hostes Cicero transeat, ut nos timeat. In Caesarem quoque mordacitas Ciceronis dentes suos strinxit. Nam primum post victoriam Caesaris interrogatus, cur in electione partis errasset, respondit: Praecinctura me decepit, iocatus in Caesarem, qui ita toga praecingebatur ut trahendo laciniam velut mollis incederet, adeo ut Sylla tamquam providus dixerit Pompeio: Cave tibi illum puerum male p