comma-project/pen-alignment-pairs huggingface dataset:
Abbreviated transcription (Latin):
in int̾p̃tatione. in eodẽ. Et cũ edictũ coũ eo Arbititt quadu
fuit desgnatꝰ cõponer&. Iui abistoiis adutilitate suã nu naimre¬
rent᷑. Tu &iimagistratu contra illud edictũ suit̃ sine ulla rebg¬
nisi uos illud uellẽ recordari ñ cõmemorarem .o yleariatiai
utiaderieyori. In eode. Oolitos neg̃ hos putatis ẽẽ quẽ ad modũ
sit uste solitꝰ uirgis plebẽ romana concide. In codẽ. Suꝑbia &ꝰ qua
fuerit. qͥs gnorut : Quẽ ad modũ istr tr nuinimũ queq contẽpse¬
rit. dispexerit. librũ eẽ nũꝗ dixerit om̃a confirmatiue dicunt̃:
quã uerres p̃turaĩ petere coeꝑit. In eodẽ. docebat edictũ eiꝰ non
oportere in eas hereditates ualere quae ante eũ p̃torẽ uenissa.¬
eatia: dacytiapa. ux rem demonstrat. quã pͥdẽ sibi heredicas uenisse
doc&. are uͦ dubitamus quo deniq ore quos nũꝙ lib os putauit libͥ¬
diuos homines solitus appellare : In eo dẽ. optarũ negoiũ sibi in sinũ

Expanded text:
 arbitratu, quam diu fuit designatus, componeret, qui ab isto ius ad utilitatem suam nundinarentur, tum uero in magistratu contra illud edictum suum sine ulla relignisi uos illud uellem recordari»; non commemorarem, οὐκ ἂν ἀπεμνημόνευον. in eodem: «oblitosne igitur hos putatis esse, quemadmodum sit iste solitus uirgis plebem Romanam concidere?». in eodem: «superbia uero qua fuerit, quis ignorat? quemadmodum iste tenuissimum quemque contempserit, despexerit, liberum esse numquam duxerit?». omnia confirmatiue dicuntur. quam Verres praeturam petere coeperit». in eodem: «docebat, edictum eius non oportere in eas hereditates ualere, quae ante eum praetorem uenissent», ἐληλύθασιν ἄρα« rem demonstrat, quam pridem sibi hereditas uenisset. docet an uero dubitamus quo denique ore, quos numquam liberos putauit, libertinos homines solitus sit appellare?». in eodem: «optatum negotium sibi in sinum
Abbreviated transcription (Latin):
pugno tibi &te. Statius in .ii. thebaidos. hostili ꝓpugnans pet¬
tora parma Coniunctioni ei quaȩ .ẽ. eãn. apd illos tã eãn
quã ẽi. reddit᷑ in parcitione. Putroq autẽ romani si ponunt.
In redditione tam̃ partitionis plerũq sin. ut Virgłs in .ii. georgicon
a lopt᷑. Sin has naturae non possim aceđe partes. Idẽ in .i. Sin ortu qͣrto
nãq is certissimꝰ auctor lucidus orbis erit. Apđ illos tam̃ eis qͦmͦ¬

Expanded text:
pugno tibi et te. Statius in II Thebaidis : «hostili propugnans pectora parma». coniunctioni εἰ, quae est ἐάν, apud illos tam ἐάν quam εἰ redditur in partitione; pro utroque autem Romani si ponunt, in redditione tamen partitionis plerumque sin, ut Virgilius in II georgicon : «sin has naturae non possim accedere partes». idem in I: «sin ortu quarto, namque is certissimus auctor, / lucidus orbis erit». apud illos tam ἐάν q
Abbreviated transcription (Latin):
heu quia nã tanti cinxerunt aethera nimbi. Similiẽ enĩ. terentius in
Terentius in eunucho. Iuin in suꝑ scelus postquã ludificat᷑ .ẽ. uir ginẽ
Virgłs inuꝰ. crena genus rholoae geminiq sub ub̵e nati. Idẽ in .vIII.
Qui genus unde domo pacẽ ne huc fertis an arma. Salustius in
catilinario. hȩc mulier genere atq. forma p̃tea uiro atq liberis
satis fortunata fuit. se coniunctionẽ. illi & pro &pro

Expanded text:
heu quianam tanti cinxerunt aethera nimbi?». similiter enim Terentius iTerentius in eunucho : «quin insuper scelus postquam ludificatus est uirginem». Virgilius in V: «Cressa genus Pholoë geminique sub ubere nati». idem in VIII: «qui genus? unde domo? pacemne huc fertis an arma?». Sallustius in Catilinario : «haec mulier genere atque forma, praeterea uiro atque liberis satis fortunata fuit». Γὲ coniunctionem illi et pro
Abbreviated transcription (Latin):
cõfirm̃t : Iuomͦ a pd̃ nos uͦ & autẽ. Salustius in
catilinario. uerũ enĩ uͦ is demũ m uiuere atq frui anima uidetur.
Terentius in adelphis. hoc autẽ angiportũ nstc̃iꝑ uĩ. Cacero in ꝑgiosl¬
citis. Est autẽ tenuiq candent lumine phatnȩ. Similit nã enĩ ergo liri¬
non solũ causales uł rationales .s: etiã cõploiuȩ & confirmatiuȩ
inueniunt᷑ & p̃positiuȩ & subiunctiuae . quomͦ a pđ grȩcos

Expanded text:
quomodo apud nos uero et autem. Sallustius in Catilinario : «uerum enim uero is demum mihi uiuere atque frui anima uidetur». Terentius in adelphis : «hoc autem angiportum non est peruium». Cicero in prognosticis : «ast autem tenui quae candet lumine phatne». similiter nam, enim, ergo non solum causales uel rationales, sed etiam completiuae et confirmatiuae inuen
Abbreviated transcription (Latin):
Et nos qͦq doleo illã rẽ. & illa re.
Similit̃ in dignor. salustius in catilinario. Et quasi dolens eiꝰ casũ.
Cirgłs in .ii.aeneidos. Et casũ in sontis mecũ indignabar amici.
Idẽ in .i. Nota tibi & nr̃o doluisti sepe dolore. ausculta tibi. & te
Huic simile nos dicimꝰ. Pascor hancrem. & hacre. Virgłs in .ii.
aeneidos. & miseros morsu depascit᷑ artus. Idẽ in georgicon .iII.
Pascunt᷑ uͦ siluas & sũma lichȩi. Idẽ inbucolico frondib: hyrsutis

Expanded text:
et nos quoque doleo illam rem et illa re; similiter indignor. Sallustius in Catilinario : «et quasi dolens eius casum». Virgilius in II Aeneidos : «et casum insontis mecum indignabar amici». idem in I: «nota tibi et nostro doluisti saepe dolore». ausculto tibi et te. cimus pascor hanc rem et hac re. Virgilius in II Aeneidos : «et miseros morsu depascitur artus». idem georgicon III: «pascuntur uero siluas et summa Lycaei». idem in bucolico: «frondibus hirsutis
Abbreviated transcription (Latin):
Nos sufficit illis pransis eẽ. & prandisse. huic consimile ee. uidetur
fieri opus . & facto opus.ẽ. dici opus ẽ. & dicto opus .ẽ. pugnari
opus .ẽ. & pugnato opus .ẽ. Quomͦ eni illa sic etiã ista participia
ꝓ infinitis uerbis ponununt᷑. Salustius incatilinario. Nã &e pͥusꝗ¬
incipias consulto & ubi consulueris mature facto opus .ẽ. hec¬

Expanded text:
nos sufficit illis pransis esse et prandisse. huic consimile esse uidetur fieri opus est et facto opus est, dici opus est et dicto opus est, pugnari opus est et pugnato opus est; quomodo enim illa, sic etiam ista participia pro infinitis uerbis ponuntur. Sallustius in Catilinario : «nam et priusincipias consulto et ubi consulueris mature facto opus est.
Abbreviated transcription (Latin):
& ablatiuus plurał mobiliũ nomibũ ł ꝓnominũ. ł participioꝵ
similis. ẽ. ꝑtria gnr̃a. ut bonis illis accusatis. & tam̃ cũ de ma¬
rib loquim᷑ masculinis ea cõiungimus Cũ de cõtrario sexu.
feminis. cũ extra utriusq significationẽ. neutris. ut bonis ur¬
ris loquor & bonis mulierib: & bonis mancipiis. accusatis
uiris. & accusatis mulierib. & accusatis mancipiis. sic & simi¬
lia q̃ cõfusionẽ significationis ꝑ ordinationis iuncturã & ac¬
cidentiũ discutiunt. Omĩs enĩ cõstructio quã greci cẏn¬
tathuN uocant ad intellectũ uocis .ẽ. reddenda. Itaq ꝑ
diuersas figuras uariare solent auctores in cõstructione¬
accidentia dequib: iã supͣ docuimꝰ : q̃ quauis quantũ ad ipsas
dictiones in cõgrue disposita eẽ uideant᷑ : tam̃ ratione sen¬
sus rectissime ordinata eẽ iudicant᷑. ut puta pͥma ꝑsona &

Expanded text:
 participiorum similis est per tria genera, ut bonis, illis, accusatis. et tamen cum de maribus loquimur, masculinis ea coniungimus, cum de contrario sexu, femininis, cum extra utriusque significationem, neutris, ut bonis uiris loquor et bonis mulieribus et bonis mancipiis, et accusatis uiris, accusatis mulieribus, accusatis mancipiis. sic et similia, quae confusionem significationis per ordinationis iuncturam et accidentium discutiunt. omnis enim constructio, quam Graeci σύνταξιν uocant, ad intellectum uocis est reddenda. itaque per diuersas figuras uariare solent auctores in constructionaccidentia, de quibus iam supra docuimus, quae, quamuis quantum ad ipsas dictiones incongrue disposita esse uideantur, tamen ratione sensus rectissime ordinata esse iudicantur, utputa prima persona et
Abbreviated transcription (Latin):
phigii sy mogntis. Ergo sine dubio ħ cõstructio ostendit
hnc nominatiuũ eẽ. Prẽ ea hbc appbat᷑. cũ distinctiue ĩpseꝰ¬
qͥ est nõatiuus triũ ꝑsonarũ nominatiuis necessario cõiungit̃.
Ut ipse ego facio. Idẽ in .u. ipse ego paulis ꝑ ꝓte tua munera
ipse fatebere mauis. cicero in .iiii. uerrinarũ. tu ipse ex edic¬
to suculo hoc sustulisti. Ille ipse facit. Cũ ergo nõa pͥmȩ &¬
scđae ꝑsonae nominatiuos nõ habeant. nec ã os obliquos.¬
uocatm̃ tam̃ habeant pleraq s loco deficientiũ. ut paulo ante
ostendimꝰ fungunt᷑ ꝓnõa. Relatio qͦq cũ ad ex̃os fiat casus
ad uocatiuũ nõ fit. ut ego lego qͥ scripsi. tulegis qͥ scripsisti.
ille legit qͥscripsit. m̃s ẽ. seruus. cuiꝰ aere emptus. ẽ. Uo

Expanded text:
 ad undam?». ergo sine dubio haec constructio ostendit hic nominatiuum esse. praeterea hoc approbatur, cum distinctiue ipsei est nominatiuus trium personarum nominatiuis necessario coniungitur, ut ipse ego facio Virgilius in V: «ipse ego paulisper pro te tua munera ipse fatebere maius». Cicero in III Verrinarum : «tu ipse ex edicto Siculo hoc sustulisti», ille ipse facit. cum igitur nomersonae nominatiuos non habeant nec ceteros obliquos,uocatiuum tamen habeant pleraque, loco deficientium, ut paulo ante ostendimus, funguntur pronomina. relatio quoque cum ad ceteros fiat casus, ad uocatiuum non fit, ut ego lego, qui scripsi, tu legis, qui scripsisti, ille legit, qui scripsit; meus est seruus, cuius aere emptus est, uo
Abbreviated transcription (Latin):
qd̾ dicimꝰ tu legis. & discipłe legis. s co cu pͥniã & t̃cia ꝑsona ũbi¬
cõiungit᷑ bene uocat̃s . qui suus .ẽ scđae. Nec tam̃ ideo dicimꝰ
primã & t̃ciã uocatõs hab̃e. nec scđae uocat᷑̃m nõ eẽ ut lego
discipłe. & legit discipłe. Necesse e. illos maexime casus i¬
beant ꝓnõa. qͥb deficiunt in utraq ꝑsona nomina. & ma¬
xime nominat̾m. Uocat̃o eni ꝓnoa nõ egent. qͥ nec de mõstra¬
tionẽ nec relationẽ qͥb fungunt᷑ ꝓnõa possid&. S solam
uocis discr&ionis nõ solũ ad eos qͦs uidemꝰ. s etiã ad illos
ad quos uox nr̃a potest ꝑuenire. etiã ab sentes uocare so¬
lemus ł ignorantes ꝓpria eoꝵ nomina. ł cõfuse hoc uten¬
tes etiã ad multos. ut unus ex eis respõdeat. ut ad seruos
tu dic unus. Illud qͦq sciendũ qd̃ suũ . ẽ. ꝓ nominis in pͥma

Expanded text:
quod dicimus tu legis et discipule legis, squod dicimus tu legis et discipule legis, squi suus est secundae, nec tamen ideo dicimus, primam uel tertiam uocatiuos habere nec secundae uocatiuum non esse, ut lego discipule et legit discipule. necesse est illos maxime casus habeant pronomina, quibus deficiunt in utraque persona nomina, et maxime nominatiuum. uocatiuo enim pronomina non egent, qui nec demonstrationem nec relationem, quibus funguntur pronomina, possidet, sed solam uocis directione non solum ad eos, quos uidemus, sed etiam ad illos, ad quos uox nostra potest peruenire etiam absentes, uocare solemus uel ignorantes propria eorum nomina uel confuse hoc utentes etiam ad multos, ut unus ex eis respondeat, ut ad seruos tu dicimus. illud quoque sciendum, quod suum est pronominis in prima
Abbreviated transcription (Latin):
uiribq t̾rem̃tia fingunt. plurł singłari. nõ ad dictionẽ
s ad sensũ r&ulit. qr pars troianoꝵ. multi intelligunt᷑. & per
diuersa gnr̃i. qualis erã cũ pͥmã aciẽ p̃neste subipsa. Virgł in.
.UiII. quãuis enĩ p̃neste neutrũ sit .s qe urbs intelligit᷑ ad id
qd intelligit᷑ quã ad uocẽ nominis reddidit dicens sub ipsa.
Similit̾̃ ꝑ omĩa accidentia omiũ partiũ orationis frequent᷑
inuenimꝰ huiꝰ cemodi figuras. & casus ꝓcasib Nit conniger hes¬
in .i. & tumͥ qd̾ cũq hoc regnitu sceptra iouẽq cõcilias. regni
pregnũ. De quib sufficient̃ insuꝑiorib diximꝰ
sro qͥuoq quidã dubitauer̃. annominatiuus sit tantũ.
latinis nom̃ib absq in .us. t̾minantib scđae declinationis. Et qm̃¬
triphoquẽ apollonius arguit uocat᷑m eũ solũ pucauit
deceptꝰ a nominũ uocatiuis qͥ cõiuugunt᷑ scđae ꝑsonȩ uerboꝵ

Expanded text:
unt» plurale singulari non ad dictionem, sed ad sensum retulit, quia pars Troianorum multi intelleguntur; et per diuersa genera: «qualis eram, cum primam aciem Praeneste sub ipsa», Virgilius in VIII. quamuis enim Praeneste neutrum sit, sed quia urbs intellegitur, ad id quod intellegitur quam ad uocem nominis reddidit dicens sub ipsa. similiter per omnia accidentia omnium partium orationis frequenter inuenimus huiuscemodi figuras: et casus pro casibus, ut: «corniger Hescilias», regni pro regnum. de quibus sufficienter in superioribus diximus. de tu quoque quidam dubitauerunt, nominatiuus sit tantum aLatinis nominibus in us terminatibus secundae declinationis. et quoTrypho, quod Apollonius arguit, uocatiuum eum solum putauit, deceptus a nominum uocatiuis, qui coniunguntur secundae personae uerborum,
Abbreviated transcription (Latin):
nõ in congrue ꝓtulit ens a uerbo. es. qͦmͦ a uerbo possũ potes
potens. & ꝑ ecl psin tm̃ supͣdictoꝵ inuenimꝰ nominatiuos. ut
lectus cogito. paratissimꝰ cogitas. Cicero iustus defendit. & sim¬

Expanded text:
non incongrue protulit ens a uerbo sum, es, quomodo a uerbo possum, potes: non incongrue protulit ens a uerbo sum, es, quomodo a uerbo possum, potes: potens et per ellipsin tamen supra dictorum inuenimus nominatiuos, ut laetus cogito, paratissimus cogitas, Cicero iustus defendit et sim
Abbreviated transcription (Latin):
placitꝰ sit uł esto. clausus sit uł esto. Secutꝰ sit uł esto. & ꝑ onĩs sic
ꝑsonas secuti simꝰ sitis sint. Imꝑatiue dicta inueniunt᷑ cũ sint p̃¬
teriti tẽporis. Sed hanc uim habent ut imꝑemꝰ ut infuturo sine
transacta ut si dicã clausa sit mox fenestra imꝑo ut statĩ clau¬
datur & mox sit clausa. Vł si dicã pꝰhorã pͥmã finitã sit iuratꝰ¬
sermo ostendo me imꝑare ut iur& ante horã pͥmã finitã. Illud
eaã monendũ qd̾ imꝑatiua ũba uocatiuis ad iuncta Nominun
ꝑfectionẽ orationis habent. ut apolloni docȩ. tripho disce.
ominatiu enĩ egent substantiuis ũbis & nominib similit̃ substan¬
tiam significantib relatuis. ut qͥes apollonius doces qͥ es tripho
discis. Greci dutẽ participio utunt᷑ substantiuo. quod apollonus.¬
giã possemꝰ uti nisi usus deficer& participi frequens quãuis cȩsar

Expanded text:
acatus sit uel esto, clausus sit uel esto, secutus sit uel esto; et per omnes sic acatus sit uel esto, clausus sit uel esto, secutus sit uel esto; et per omnes sic personas secuti simus, sitis, sint imperatiue dicta inueniuntur, cum sint praeteriti temporis: sed hanc uim habent, ut imperemus, ut in futuro sint transacta, ut si dicam clausa sit mox fenestra, impero, ut statim claudatur et mox sit clausa, uel si dicam post horam primam finitam sit iuratus, ostendo me imperare, ut iuret ante horam primam finitam. illud etiam monendum, quod imperatiua uerba uocatiuis adiuncta nominum perfectionem orationis habent, ut Apolloni doce, Trypho disce nominatiui enim egent substantiuis uerbis et nominibus similiter substantiam significantibus relatiuis, ut qui es Apollonius doces, qui es Trypho discis. Graeci autem participio utuntur substantiuo: giam possemus uti, nisi usus deficeret participii frequens. quamuis Caesar
Abbreviated transcription (Latin):
andria. Fac ut adme uenias. Ei̾a & age adũbia ortatiua. ap¬
tissime imꝑatiuo conuinguntur. Virgłs in .iiii. ȩneidos. Eia age
rũpe moras uariũ & mutabile sẽꝑ femina. Idẽ in .VI. Hunc
age dardaniã ꝓlẽ quȩ deinde sequat᷑ gła qͥ maneant itala de
gente nepotes expediã dictis & te tua facta docebo. De.ẽ. enĩ
ueni uł audi. Etiã si secũ ipse loquens & sese ortans aliqͥs hoc utit᷑
figurate quasi ad scđam loquit᷑ ꝑ sonã. Inueniunt᷑ tm̃ auctores &
indicatiuis & optatiuis & subiunctiuis usi ꝓ imꝑatiuis qͦmͦ supra¬
ostendimus. Et greci quidẽ habent imꝑatiua p̃t̃iti tẽporis. Hos
autẽ in actiuis uł neutralib ũbis penitꝰ ea hab̾e ñ possumꝰ. In pas¬
siuis uͦ d omib que habent participia p̃titi tẽporis ꝑcircũlocu¬
tionẽ possum habe. ut doctus es uł esto afaaxΘ ω .xocoa
doctus sit uł esto, AΕΑΥΚΑΧΕΩ ornatꝰ es uł esto ReRoC ME¬

Expanded text:
Andria : «fac, ut ad me uenias». eia et age aduerbia hortatiua apAndria : «fac, ut ad me uenias». eia et age aduerbia hortatiua aptissime imperatiuo coniunguntur. Virgilius in IIII Aeneidos : «eia age rumpe moras, uarium et mutabile semper / femina». idem in VI: «nunc age, Dardaniam prolem quae deinde sequatur / gloria, qui maneant Itala de gente nepotes, / expediam dictis et te tua fata docebo». deest enim ueni uel audi. etiam si secum ipse loquens et sese hortans aliquis hoc utatur figurate, quasi ad secundam loquitur personam. inueniuntur tamen auctores et indicatiuis et optatiuis et subiunctiuis usi pro imris, nos autem in actiuis uel neutralibus uerbis penitus ea habere non possumus, in passiuo uero et omnibus, quae habent participia praeteriti temporis, per circumlocutionem possumus habere, ut doctus es uel esto, δεδίδαξο, doctus sit uel esto, δεδιδάχθω; ornatus es uel esto, κεκόσμη
Abbreviated transcription (Latin):
& inuocationib utimur. Et ad reges qͦq & imꝑatores. Ut musa
mͥ causas memora. & pandite nc̃ helicona deae cantusq mouete.
rgo multoꝰ aptius . ẽ. eo uti aopares cũ ad excellentiores tã in fre¬
quenti .ẽ. usu. Et sciendũ qd ad sedam ꝑsonã sermo dirigitur
imꝑantis. cuicumq imꝑat ꝑsonae. Nã qui dicit pugnemꝰ fortit̃.
o comilitones. cũ uocatõ utit᷑ ad scđam loqͥt̃ ꝑsonã. Hã conume¬
rando sese eis cũ sit usus uoce pͥmȩ ꝑsonȩ pluralis. ostendit
paratissimũ se qͦq eẽ.: ad ĩde̾ qb illis imꝑat̃ efficiendũ. Et qͥ dicit
pugn& exercitus imꝑat ut inenuncia seđa ꝑsona efficiatur
ꝑterciã qd imꝑat. Est tam̃ quando significantiȩ causa imꝑatiuis¬
ad iungunt᷑ subiunctiua. Uigila ut legas. id est diligent᷑ legendo
uigila. Cicero in .iII. inuectiuarũ. Cura ut uirsis. Terentius in

Expanded text:
et inuocationibus utimur, ut ad reges quoque et imperatores, ut: «Musa, et inuocationibus utimur, ut ad reges quoque et imperatores, ut: «Musa, mihi causas memora», et: «pandite nunc Helicona, deae, cantusque mouete». ergo multo aptius est eo uti ad pares, cum ad excellentiores tam in frequenti est usu. et sciendum, quod ad secundam personam sermo dirigitur imperantis, cuicumque imperat personae. nam qui dicit pugnemus fortiter, o commilitones, cum uocatiuo utitur, ad secundam loquitur personam; nam connumerando sese eis, cum sit usus uoce primae personae pluralis, ostendit paratissimum se quoque esse ad idem quod illis imperat ad efficiendum; et qui dicit pugnet exercitus, imperat, ut internuiam, quod imperat. est tamen quando significantiae causa impeadiunguntur subiunctiua: uigila, ut legas, id est diligenter legendo uigila. Cicero in III inuectiuarum : «cura, ut uir sis». Terentius in
Abbreviated transcription (Latin):
mentia has euertit opes. Et inueniunt᷑ qͥdẽ etiã cũ aliis modis
supͣdicta adũbia uł coniunctiones frequentius tam̃ indicatiuo
Vt uirgłs in .ii. ȩneidos. Fuimꝰ troes fuiciliũ & ingens gła darda¬
indicatiui iugant᷑. necesse ẽ. cȩtos quoq modos coniungi. de quo
Mecratiua pͥmas ꝑsonas singulares ñ habent. quia nemo sibi
ipsi potest imꝑare. nisi figurate quasi ad aliũ loquens. inseđa
ante tubas. Et terentius in adel phis. Ede pol syrisce tecurasti
mollit̃. pluralis uͦ numerus apð nos hab& om̃s ꝑsonas. potest
enĩ ꝑ connumerationẽ aliquis sefe illlsqͥb imꝑat cͦon iungere.
Vt dux suos milites iubens cõmittere p̃liũ aptissime dicit. pugne¬
mus ebnfligamꝰ. Grecitam̃. eaynoet y Ra. ui. nominant id est
ortatiua. dicentes. qd̵ quasi adsimiles & socios huiꝰcemodi uerba
solent dici. Imꝑatiua uͦ ad subiectos ab eminentiorib. qd minime. ẽ
uerũ. cũ etiã ad eos frequentissime imꝑatiuo mͦ insupplicationib

Expanded text:
m, / has euertit opes». et inueniuntur quidem etiam cum aliis modis supra dicta aduerbia uel coniunctiones, frequentius tamen indicatiuo ut Virgilius in II Aeneidis : «fuimus Troes, fuit Ilium et ingens / gloria Dardaindicatiui iungantur, necesse est ceteros quoque modos coniungi, de quo personas singulares non habent, quia nemo sibi ipse potest imperare, nisi figurate quasi ad alium loquens in secunda ante tubas»; et Terentius in adelphis : «edepol, Syrisce, te curasti molliter». pluralis uero numerus apud nos habet omnes personas. potest enim per connumerationem aliquis sese illis, quibus imperat, adiungere, ut dux suos milites iubens committere proelium aptissime dicit pugnemus, confligamus. Graeci tamen ea ὑποθετικά nominant, id est hortatiua, dicentes, quod quasi ad similes et socios huiuscemodi uerba solent dici, imperatiua uero ad subiectos ab eminentioribus, quod minime est uerum, cum etiam ad deos frequentissime imperatiuo modo in supplicationibus
Abbreviated transcription (Latin):
ficeres. docuisti ut ꝓficeris. docueris ut ꝓfeceris & docuisses ur
feceris. & docueris ut ꝓfeceris. Sed indicatiuis utimur rem quȩ
fit indicantes. subiunctiuis uͦ qd debuit fieri ostendentes mugisilias:¬
aieouatiua qͦq & optatiua bene poss̃ his adiungi. Vt lege ut
dicas. uti nã dicas ut doceas ꝓimꝑatiuis qͦq subiunctiua frequen¬
ter ponunt auctores. Vt ter̃ in andria. quȩso edepol charine
qmi ñ potest id fieri qd̾ uis id uelis qd possit. Idẽ inphormione
de finas sic ẽ ingeniũ mulierũ ꝓdesine. Qđ autẽ in plerisq
intellectae supdictae coniunctiones grecae idest. at &apa.
faciunt poni subiunctiuos etiã aliis coniunctionib positis
exuerint siluestre animũ. eledꝰ coyoritoaN. Idẽ in eodem.
Non alios prima crescentis origine mundi illuxisse dies ali¬
umue habuisse tenorẽ crediderim. fuetoycΟΙΑΥ ΑΝ

Expanded text:
roficeres; docuisti ut profeceris et docueris ut profeceris; docueras ut roficeres; docuisti ut profeceris et docueris ut profeceris; docueras ut et docueris ut profeceris. sed indicatiuis utimur rem quae fit indicantes, subiunctiuis uero quod debuit fieri ostendentes magis suasoa quoque et optatiua bene possunt his adiungi, ut lege utinam discas ut doceas. pro imperatiuis quoque subiunctiua frequenter ponunt auctores, ut Terentius in Andria : «quaeso edepol, Charine, quoniam non potest id fieri quod uis, / id uelis quod possit». idem in Phormione : «desinas. / sic est ingenium mulierum», pro desine. quod autem in plerisque intellectae supra dictae coniunctiones Graecae, id est ἄν et ἄρα, faciunt poni subiunctiuos etiam aliis coniunctionibus positis,/ exuerint siluestrem animum», ἐκδύσοιντο ἄν. idem in eodem: «non alios prima crescentis origine mundi / inluxisse dies aliumue habuisse tenorem / crediderim», πιστεύσοιμι ἄν.
Abbreviated transcription (Latin):
& ni mea cura resista. iam flamȩ culerint inimicus & halusenut
ensis ꝓpoteriotulisse poterit hausisse. Horatius de arte po¬
etica. dixerit egregie notũ si callida ũbĩ reddiderit iunctura
nouũ . Id .ẽ. potest dicere ȩgregie. Frequentissime tam̃ utun¬
tur auctores subiunctiuis confirmantes etiã p̃tito tẽpr̃e
res ꝑfectas. Et sciendũ qd hanc uim habent futuri
dices aut eoꝵ qͥ ad sunt forte miratur me qui tot annos
in causis iudicusq publicis ita sim uersatus ut defenderim
niar. uł cognoscar. Hec mirũ cũ etiã indicatiuo utunt᷑ sepe
futuro de reb iã dudũ p̃tiais in supͣ dicta significatione
Lucanꝰ in .i. Non tu pirrhe ferox nec tantis cladib auctor ibn
erit: erit dẽẽ ꝓcognosc&ur uł dic&ur. ut causalis coniun
assgnificanti subiuncduo aduinguntur. Lic& autẽ & indicatiua
& subiuncaua eis ante ponere uł subiungere. ut doces. ut ꝓ¬
ficias & doceas ut ꝓficias. docebas ut ꝓficeres. & doceres ut ꝓ¬

Expanded text:
 ni mea cura resistat, / iam flammae tulerint inimicus et hauserit ensis» pro poterant tulisse, poterant hausisse. Horatius de arte poetica : «dixeris egregie, notum si callida uerbum / reddiderit iunctura nouum», id est potes dicere egregie. frequentissime tamen utuntur auctores subiunctiuis confirmantes etiam praeterito tempore res perfectas. et sciendum, quod hanc uim habent, ut ad dices, aut eorum qui adsunt, forte miratur me, qui tot annos in causis iudiciisque publicis ita sim versatus ut defenderim niar uel cognoscar. nec mirum, cum etiam indicatiuo utuntur saepe futuro de rebus iam dudum praeteritis in supra dicta significatione. Lucanus in I: «non tu, Pyrrhe ferox, nec tantis cladibus auctor / Poenus erit», erit dixit pro cognoscetur uel dicetur. ut causalis coniuncsignificanti, subiunctiuo adiunguntur. licet autem et indicatiua et subiunctiua eis anteponere uel subiungere, ut doces ut proficias et doceas ut proficias; docebas ut proficeres et doceres ut p
Abbreviated transcription (Latin):
ut timeo te. & timeor ate. metuo te & inetuor ate. Lucanꝰ in .u.
Dũ metuar sẽꝑ t̾raq expecter ab omĩ. Et st̃ alia laudatiua uł ui¬
tuꝑatiua. ut cano. p̃dico laudo celebro. amplifico uituꝑo culpo
Irephendo incuso Accuso insimulo. suscenseo. detraho uł culpo

Expanded text:
et timeor a te; metuo te et metuor a te. Lucanus in V: «dum metuar semper terraque expecter ab omni». et sunt alia laudatiua uel uituperatiua, ut cano, praedico, laudo, celebro, amplifico, uitupero, culpo, reprehendo, incuso, accuso, insimulo, succenseo; al
Abbreviated transcription (Latin):
ipsã. te ipsũ. & te ipsã clari clare Nõ secernunt numerũ
lic& ergo singłarib & pluralib ea sociare. senatꝰ currus
uultus. facies res. spes. Similit̃ diuersoꝵ sunt casuũ cõ¬
munia. Lic&e ergo quib lib& eoꝵ Aptissime ea copulare.

Expanded text:
ipsam; te ipsum et te ipsam. clari, clarae non secernit numerum: ipsam; te ipsum et te ipsam. clari, clarae non secernit numerum: licet ergo et singularibus et pluralibus ea sociare. senatus, currus, uultus, facies, res, spes similiter diuersorum sunt casuum communia: licet ergo quibuslibet eorum aptissime ea copulare.
Abbreviated transcription (Latin):
Mea res tua .ẽ. aninus m̃s tuus est. Inquo tam̃ intelligo
diuersas intelligo ꝑsonas possessoꝵ. Iue aut̃ ego & tu &¬
ipse & hic ego. &e iste ego & omĩa t̃ciae ꝑsonȩ ꝓnõa.
exceptis sui. & eiꝰ deriuatiuo suus lic& & pͥmȩ & scđae
figurate uni endẽq : coningere ꝑsonȩ Inuerbis uͦ quia una
.ẽ. sola uox carciae ꝑsonae. cũ scđa uł pͥma in una eadẽq
ꝑsona accipi nõ potest. Nemo enĩ dicit faciotu ł ille
uł facis ego ł ille. uł facit ego ł tu. Singulis enĩ uerba
uocib singulas significantia ꝑsonas eas extra se aliis
accomodare ꝑsemis Nio beiunt. E⁊ quid mirũ in ꝑso¬
porb hoc manifesto intelligere. quippe cũ in ipsacon¬
fosione licentia datur indiuersis ea significationibus
accipe. Nã mͥ tibi sibi. me te se. cũ discernant gnr̃a lic&
quib cũq plac& gnr̃ib ea cõiungere. ut me ipsũ. & me

Expanded text:
mea res tua est, animus meus tuus est, in quo tamen mea res tua est, animus meus tuus est, in quo tamen diuersas intellego personas possessorum. ille autem ego et tu ipse et hic ego et iste ego et omnia tertiae personae pronomina exceptis sui et eius deriuatiuo suus licet et primae et secundae figurate uni eidemque coniungere personae; in uerbis uero, quia una est sola uox tertiae personae, cum secunda uel prima in una eademque persona accipi non potest, nemo enim dicit facio tu uel ille uel facis ego uel ille uel facit ego uel tu, singulis enim uerba uocibus singulas significantia personas eas extra se aliis accommodare personas non patiuntur. et quid mirum in persoporibus hoc manifesto intellegere, quippe cum ipsa confusione licentia datur in diuersis ea significationibus accipere. nam mihi, tibi, sibi; me, te, se cum non discernant genera, licet quibuscumque placet generibus ea coniungere, ut me ipsum et me
Abbreviated transcription (Latin):
pͥmas &e scđ̃as quib impedianrt᷑ ꝓillis accipi. Quod aut̃ sui ꝓpͥum
cõiugatũ .ẽ. pͥmȩ o seđae ꝑsonae ipsa declinatio cõsimilis illi
cũ eis ostendit. Mei tui. sui. michi. tibi. sibume. te. se. ame.
ate ase. Itaq ea tria ꝓ nõa suas defrudentian ꝓpͥas ꝑ sonas
adiura suae significationis nõ ad̃ mictunt sibi cõiugatts uoce
dq cẽpbat᷑ eniã ex diriuatiuis eoꝵ m̃s enĩ. tuus suus. quia
sibi sunt cõiugata similitudine declinationis. & maxime qd
singlares st inuna quaq ꝑsona eoꝵ uoces ÷ quo mͦ inuerbio
etia ꝓiese pom̃ in incẽ ł sibi cõiungi. inuna eadẽq ꝑsona¬
possessoris nõ possunt. Neno enĩ dicit egotu. nec sui. mei
nec tuus m̃s. nec suus ins necnras ũpas nisi addita cõ¬
iunctione dicã seruus tius. & m̃s .ẽ. cuius nr̃as & ur̃as
Inqͦ tam̃ possessio quidẽ cõmunis significat possessiuoꝵ
uͦ ꝑsonȩ diuersae. Potest tam̃ & sine coiunanione dici

Expanded text:
mas et secundas, quibus impediantur pro illis accipi. quod autem sui proprie coniugatum est primae et secundae personae, ipsa declinatio consimilis illi cum eis ostendit: mei, tui, sui; mihi, tibi, sibi; me, te, se; a me, a te, a se. itaque ea tria pronomina suas defendentia proprias personas ad iura suae significationis non admittunt sibi coniugatas uoces, idque comprobatur etiam ex deriuatiuis eorum: meus enim, tuus, suus, quia sibi sunt coniugata similitudine declinationis et maxime quod singulae sunt in unaquaque persona eorum uoces quomodo etiapossessorum non possunt. nemo enim dicit ego tu nec sui mei nec tuus meus nec suus meus nec nostras uestras nisi addita coniunctione dicam seruus tuus et meus est, ciuis nostras et uestras, in quo tamen possessio quidem communis significatur, possessorum uero personae diuersae. potest tamen et sine coniunctione dici
Abbreviated transcription (Latin):
scdam eni sola dñr. Sunt ad uerbia quȩ ꝓprie diuersis teporib
ad iungi nõ possunt. ut heri feci nc̃ facio cras faciã. Sunt
alia quȩ singłis modis sociant᷑ ꝑ om̃s ꝑsonas & numeros. & tẽpora
ut utinã obtatiuus. Sed hȩo de ad uerbio inloco latius trabtabũt᷑.
Cõ iunctio qͦq cõmunit̃ cũ om̃ib supͣdictis inuenit᷑. id est gnr̃ib.
casib: numeris. tẽporib. ꝑsonis. ut uir. mulier. & uiroꝵ. &
mulierũ doceo & docui. & docebo ego. & tu. & ille. si facio.
cere. si fecero & si faciã.S ad ꝓnõis ordinandi tractationẽ redeamꝰ
triũ ꝑsonarũ. pͥmitiua seu diriuatiua. in uioe ꝓse poni ꝓcõfu¬
sionẽ ꝑsonarũ ideo nec figurate possunt. qͦ mͦ nec uerba. qͥa
tres solas uoces incrib ꝑsonis hñc. Meuitur .sui.michiitibi
sibi.me. te.se. ame. ate. ase. quom nec pluralia eoꝵ. Nos. uos

Expanded text:
 enim solam; sunt aduerbia, quae proprie diuersis temporibus adiungi non possunt: ut heri feci, nunc facio, cras faciam; sunt alia, quae singulis modis sociantur per omnes personas et numeros et tempora, ut utinam optatiuis. sed haec de aduerbio in loco latius tractabuntur. coniunctio quoque communiter cum omnibumeris, temporibus, personis, ut uir et mulier, uirorum et mulierum; doceo et docui et docebo ego et tu et ille; si facio eceram, si fecero et si faciam. sed ad pronominis ordinandi tractationem redeamustrium personarum primitiua seu deriuatiua inuicem pro se poni per confusionem personarum ideo nec figurate possunt, quomodo nec uerba, quia tres solas uoces in tribus personis habent mei, tui, sui; mihi, tibi, sibi; me, te, se; a me, a te, a se, quomodo nec pluralia eorum nos, uos
Abbreviated transcription (Latin):
intelligere. iustus disceptare. Virgłs inbucolico Cur n mopse
boni qm̃ conuenimꝰ ambo. tu calamos inflare leues. ego dicere
Sidicatit equia essentiã plerũq ipsius rei significat. hoc no¬
mine nuncupat᷑ Ideo autẽ diximꝰ plerũq ꝗe inuenit᷑ sepissime
etiã dubitatiuus uđ in t̃rogatiuus. Vt terentius in phormione
Sic sũ siplaced utere. & Girgłi in .iii. ꝓquo sis celeris tanta . ẽ.
in iuria nr̃i. In eodẽ. hectoris andromachae py prhin conubia
seruas. Idẽ in eodẽ. uerane te facies uerus mnuncius affers
fiate deã uiuis ne aut si lux alma recessit hȩctor ubi est :

Expanded text:
intellegere, iustus disceptare. Virgilius in bucolico : intellegere, iustus disceptare. Virgilius in bucolico : boni quoniam convenimus ambo, tu calamos inflare levis, ego dicere ndicatiuus, quia essentiam plerumque ipsius rei significat, hoc nomine nuncupatur. ideo autem diximus plerumque, quia inuenitur saepissime etiam dubitatiuus uel interrogatiuus, ut Terentius in Phormione : «sic sum: si placeo, utere»; ut Virgilius in III: «pro quo si sceleiniuria nostri». in eodem: «Hectoris Andromache Pyrrhin conubia seruas?». idem in eodem: «uerane te facies, uerus mihi nuntius affers? / nate dea, uiuisne, aut, si lux alma recessit, / Hector ubi est
Abbreviated transcription (Latin):
romanos uincere posse. Est enĩ ordo. te eacida. id est qd̾ romani
te possunt uincere. Qd̾ & naturalit̾ passiones scđae sunt actionũ.
& actio romanis pͥalsio uͦ in pẏrho significatur. sed aptissimum
maxime fuit responso. etiam in confusione ordinis ꝓpͥam oras¬
culi obliquitatẽ seruare. Quãuis & apd om̃s auctores huice¬
modi figur latissime pateat. Omibus aliis modis potest in¬
finitũ coniungi uerbũ. ut studeo legere. stude legere. Utinã
studerẽ legere. cũ studeã legere. & infinitũ infinito. ut ui¬
deo filiũ studere. legere. Participus qͦq coniungit᷑. studens
legere. participialib etiã uł supinis. ut causa expectandi i
currere equos ascendo circũ spectando currere equos delector .i. dũ m¬
Sͥpectandũ E currere equos. Spectatũ currere equqs eo. locun¬
dũ .ẽ. spectatu currere equos. & Nominib tm̃ pulehra sociat
figur̾a idest infinitũ. bonus iudicare. fortis bellare. prũdens

Expanded text:
Romanos uincere posse»; est enim ordo te Aeacida Romani te possunt uincere quod et naturaliter passiones secundae sunt actionum et actio in Romanis, passio uero in Pyrrho significatur. sed aptissimum maxime fuit responso, etiam in confusione ordinis propriam oraculi obliquitatem seruare; quamuis et apud omnes auctores huiuscemodi figura latissime pateat. omnibus modis aliis potest infinitum coniungi uerbum, ut studeo legere, stude legere, utinam studerem legere, cum studeam legere, et infinitum infinito, ut uideo filium studere legere. participiis quoque coniungitur: studens legere, participialibus etiam uel supinis, ut causa spectandi currere equos ascendo, circumspectando currere equos delector, spectandum est currere equos, spectatum currere equos eo, iucundum est spectatu currere equos. et nominibus tamen pulchra sociatfigura idem infinitum: bonus iudicare, fortis bellare, prudens
Abbreviated transcription (Latin):
N am adiectione ad uerbii possunt cõparari. Vt uirgł in .i.
Q uã iuno fert᷑ t̾ris magis om̃ib unã post habita coluisse sa¬
mo magis coluisse. Similit partcipio dõdit᷑ magis hunc
colens quã illũ. & ad nom qͥuidẽ loco uerbi fungit᷑. ad
uerbũ uͦ loco nominis. ut faciens eloquentẽ dico ꝓ qͥ fac̃
eloquentẽ & laudo legentẽ qͦ mͦ laudo lectorẽ. Nec mirũ¬

Expanded text:
nam adiectione aduerbii possunt comparari, ut Virgilius in I: nam adiectione aduerbii possunt comparari, ut Virgilius in I: «quam Iuno fertur terris magis omnibus unam / posthabita coluisse Samo», magis coluisse; similiter participio additur, magis hunc colens quam illum. et ad nomen quidem loco uerbi fungitur, ad uerbum uero loco nominis, ut faciens eloquentem dico pro qui facit eloquentem, et laudo legentem, quomodo laudo lectorem; nec miru
Abbreviated transcription (Latin):
sitiue. Ut uirgłs scribens flor& Iego intelligens delector
Transitiue : ut egeo miserantis. cõsentio miseranti. uideo mi¬
serantẽ. pocior miserante. Hae enĩ cõstructiones qͦq obliquoꝵ
adsimilitũdine nõminũ & ꝓnominũ fiunt. ut indigeo illius
indigeo pascentis. faueo legenti. qͦmͦ faueo amico. faueo ili.
ceuso illũ. accuso hominẽ: similit̃ accuso legentẽ. digu udilaude
dignor te illa re. dignorte celebrante. Est tam̃ quando in no¬
teninũ uim transeunt participia. & genitiuo  iungunt᷑. relicta
uerboꝵ ordinatione. ut fugitans lites. participiũ ẽ. Fugi¬
tans litiũ nom̃. ẽ. Amans illã similit̃ participiũ ẽ. Amans
urbi participiũ .ẽ. qd & p̃ficior urbi. p̃fectꝰ urbis nom̃
Participiũ aut̃ cõparationẽ habere nõ potest. cũ loco uerbi
fungat᷑. qd̾ cõparitione penitꝰ car& quantũ .ẽ. inua uoc&

Expanded text:
sitiue, ut Virgilius scribens floret, ego intellegens delector, sitiue, ut Virgilius scribens floret, ego intellegens delector, transitiue, ut egeo miserantis, consentio miseranti, uideo miserantem, potior miserante. hae enim constructiones quoque obliquorum ad similitudinem nominum et pronominum fiunt, ut indigeo illius, indigeo pascentis, faueo legenti, quomodo faueo amico, faueo illi; accuso illum, accuso hominem, similiter accuso legentem; dignor te laude, dignor te illa, dignor te celebrante. est tamen quando in nominum uim transeunt participia et genetiuo coniunguntur relicta  ordinatione, ut fugitans lites participium est, fugitans litium nomen; amans illum similiter participium, amurbi participium, quia et praeficior urbi, praefectus urbis nomen. participium autem comparationem habere non potest, cum loco uerbi fungatur, quod comparatione penitus caret, quantum in sua uoce:
Abbreviated transcription (Latin):
ura. Inquib sub audit᷑ inre. idesc utilitate. mea tua. sua.
nõ ad pͥmitiua ꝑsonã. sed ad possessionẽ intelligit᷑. Inter est
dicta uerbal cõiuncta genitiuũ exigunt casũ : ut diximus
Ut int̾est imꝑatoris. Int̃ est meoꝵ natruns. int̾ ẽ. docentis. id est
ꝓdest docenti. Nã participia . tã nominũ quã uerboꝵ sibi
defendunt structura & uerbon quidẽ cõstructionẽ seruant.
Quando uł ab soluta uł transitiua st̃. ad alia casualia s quibr
ad cõsequenta uerbi cõiungunt᷑. Ab soluta : ut spirans uiuo
ambulans. cogito. quia & spiro & ambulo ab soluta sunt
Transitiua : misereor tui. miserens tui. noceo tibi. nocens tibi laud
te. laudans te. pocior illa re. & pociens illa re. & hȩc quede sedm
uerbũ cõseruunt᷑. Scđm nom̃ autẽ participia cõstruuntur.
qd̃ quẽ ad modũ uerba uł intransitiue cũ nominatiuo. ł tranfi¬
tiue cũ obliquis nominũ ponunt᷑ : sic etiã cũ participus. intran¬

Expanded text:
ra in quibus subauditur in re, id est in utilitate mea, tua, sua, non ad primitiuam personam, sed ad possessionem intellegitur: interest dicta uerba coniuncta genetiuum exigunt casum, ut diximus, ut interest imperatoris, interest meorum natorum, interest docentis id est pro docenti. nam participia tam nominum quam uerborum sibi defendunt structuram. et uerborum quidem constructionem seruant, quando uel absoluta uel transitiua sunt ad alia casualia, quibus ad consequentiam uerbi coniunguntur: absoluta, ut spirans uiuo, ambulans cogito, quia et spiro et ambulo absoluta sunt; transitiua, misereor tui, miserens tui; noceo tibi, nocens tibi, laudo te, laudans te; potior illa re, potiens illa re. et haec quidem secundum uerbum; secundum nomen autem participia construuntur, quod, quemadmodum uerba uel intransitiue cum nominatiuo uel transitiue cum obliquis nominum ponuntur, sic etiam cum participiis intran
Abbreviated transcription (Latin):
quisitiua uł equiꝑantia uł suꝑ eminentia. uł subiecta a nomi¬
natiuo actũ transitiue ad homines facientia ut p̃diximꝰ ad
accusatiuos construunt᷑ cũ utraq ponat᷑ ꝑsona. tam agentis
quã pacientis. ut doceo te. doceor ate. Namo is qͥ patit᷑ insig¬
tiuũ ꝓferebatur uerbũ innominatiuũ adiunctũ passiuo.
Qui in ipso uerbo ut sepe diximꝰ. intelligit᷑ etiã si ñ apponatur.
Contra uͦ nominatiuũ agentis in abłtim. ut erudio te erudiorate.
tango te tangor ate. Itaq cõmunia utrũq habene modũ constru¬
ctionis. Verboꝵ uͦ alia ad corpꝰ. alia ad animã. alia adutrũq.
alia ad extrinsecus accidentia ꝑtinent ad corpus. langno
tondeo uulnero, sordido Ad animã : erudio. doceo institũo¬
moneoisuadeo consulo. Aducrũq : lȩdo offendo moueo Noceo
mn aledico benedico ꝓiiideo. Ad extrinsecus accidentia : dito iꝑo

Expanded text:
quisitiua uel aequiperantia uel supereminentia uel subiecta, a nominatiuo actum transitiue ad homines facientia, ut praediximus, ad accusatiuos construuntur, cum utraque supponatur persona tam agentis quam patientis, ut doceo te, doceor a te. nam is, qui patitur, in sigbat, cum actiuum proferebatur uerbum, in nominatiuum adiunctum passiuo, qui in ipso uerbo, ut saepe diximus, intellegitur, etiam si non apponatur, contra uero nominatiuum agentis in ablatiuum, ut erudio te, erudior a te; tango te, tangor a te. itaque communia utrumque habent modum constructionis. uerborum uero alia ad corpus, alia ad animam, alia ad utrumque, alia ad extrinsecus accidentia pertinent: ad corpus: lauo te, tondeo, uulnero, sordido; ad animam: erudio, doceo, instituoconsulo, suadeo; ad utrumque: laedo, offendo, moueo, noceo, maledico, benedico, prouideo; ad extrinsecus accidentia: dito, i
Abbreviated transcription (Latin):
uocis s significationis passiuaȩ fio. Noceo qͦq & maledico bene¬
dico inuid& huiꝰ tam̃ passiuũ. horatius in arte poetica aucto¬
ritate usus ꝓtulit. Ego cur ad quirere pauca si possim inui¬
deor. Idẽ etiã accusatiuũ ei uerbo cũ datiuo adupẽ inpͥno
epłarũ. Inuid&e usũ lignoꝵ & peccoris tibi Ixalo argutꝰ &hor

Expanded text:
uocis, sed significationis passiuae, fio. noceo quoque et maledico, beneuocis, sed significationis passiuae, fio. noceo quoque et maledico, benedico, inuideo, cuius tamen passiuum Horatius in arte poetica auctoritate usus protulit: «ego cur, adquirere pauca / si possum, inuideor?». idem etiam accusatiuum ei uerbo cum datiuo adiunxit in I epistularum : «inuidet usum / lignorum et pecoris tib
Abbreviated transcription (Latin):
Idẽ in eodẽ. lugentes campi. Idẽ in .u. Risit pat̃ obtimus. Terentius
in adel phis. Amat. dabit᷑ ame argentũ dũ erit cõmodũ. Et rur¬
sus eadẽ cũ casib transitiue. Amo clementiã. lugeo miseriam.
rideo stulticiam. Iuae uͦ ñ egent obliquis casib. ea nec passiua
habent. ut spiro. uiuo. nauigo ꝓficiscor. Iuãuis haec quoq:
figurate ut sup᷑ ostendimꝰ coniungunt᷑ obliqͥs casib. ut securam
uiuit uitam. Spirat & expirat animã. Nauigo mare & naueac̃
mare. & similia. atq egent casib & transitiue dicunt᷑. ut actus in
hominẽ fiat. Habent & passiua. ut ferio triphonẽ quẽ actũ
ille int̃p̃tando inquẽ fit facit uerbũ passiuũ ferior ate. uul¬
nero hostẽ. uulneror ab hoste. Excipiunt᷑ ut ostendimꝰ pauca.
quae quãuis sint actiua & transitiua dicant᷑. In hominẽ tam̃ ñ
habent passiua usu deficiente. ut noceo tibi. facio te doctum.
s hoc uerbũ loco passiui hab&. Alterũ uerbũ similit̃ dctiuae

Expanded text:
idem in eodem: «lugentes campi». idem in V: «risit pater optimus». Terentius in adelphis : «amat: dabitur a me argentum, dum erit commodum». et rursus eadem cum casibus transitiue: amo clementiam, lugeo miseriam, rideo stultitiam. quae uero non egent obliquis casibus, ea nec passiua habent, ut spiro, uiuo, nauigo, proficiscor, quamuis haec quoque figurate, ut supra ostendimus, coniunguntur obliquis casibus, ut securam uiuit uitam; spirat et expirat animam; nauigo mare et nauigatur mare et similia. at quae egent casibus et transitiue dicuntur, ut actus in hominem fiat, habent et passiua, ut ferio Tryphonem, quem actum ille interpretando, in quem fit, facit uerbum passiuum: ferior a te; uulnero hostem, uulneror ab hoste. excipiuntur, ut ostendimus, pauca, quae quamuis sint actiua et transitiue dicantur in hominem, tamen non habent passiua, usu deficiente, ut noceo tibi, facio te doctum. sed hoc uerbum loco passiui habet alterum uerbum similiter actiuae
Abbreviated transcription (Latin):
Quãuis lica etiã ad scd̾am nõa ea cõiungere ꝑsonã. s ꝑ nõatuo.
Ut qͥ estis. quales estis. ut̃q scipiones uocamini. singłi ueniatis
adme. tm̃ pͣndete apd̾ me. Uirgłs in .i. s uos qͥ tandẽ qͥb aut ueni¬
stis a boris. Pronõa uͦ pͥmae uł t̃ciȩ ꝑsonȩ minime possunt hab̾e
uõcm nisi possessiuũ pͥmae qͣndo cõiungunt᷑ uł dirigunt᷑ uł ad scđam
ꝑsonã. Quippe cũ potest aliquis ad suã loqͥ possessionẽ. idest ad

Expanded text:
quamuis licet etiam ad secundam ea coniungere personam, sed per nominatiuos, quamuis licet etiam ad secundam ea coniungere personam, sed per nominatiuos, ut qui estis? quales estis? uterque Scipiones uocamini, singuli ueniatis ad me, terni prandete apud me. Virgilius in I: «sed uos qui tandem, quibus aut uenistis ab oris?». pronomina uero primae uel tertiae personae minime possunt habere uocatiuum nisi possessiua primae, quando coniunguntur uel diriguntur ad secundam personam, quippe cum po
Abbreviated transcription (Latin):
cõgnitionẽ significare nõ potest. Similit̃ quando diuersȩ
uni sociant᷑ uerbo ꝑsonȩ. necesse . ẽ nominatiuos cõiungi.
ego & tu  ille docemus. Nemo enĩ dicit. Ego & grãmatice
& ille docemꝰ. Nisi fiat attentionis causa ponens nominatiuũ
ꝓ nõis aduingã ei uocatm̃ nominis. ut ego & tu grãmatice & ille
docemus. Et nõa qͥdẽ quãus t̃cue sint ꝑsonȩ : tam̃ habentꝰ ple¬
& substantiuis cõiuncta : possunt tã primȩ quã scđȩ eẽ ꝑsonȩ.
Quomͦ ego si dicã uirgłius uocaris : a tcia in scđam transfero nom̃
ꝑsonã : sic uocando eundẽ intellectu ipso uocandi facio scdam
ꝑsonã .o. uirgili. idest te uoco uirgili. Excipiunt᷑ infinita nõa
uł int̃rogatiua ł relatiua ł redditiua ł distributiua. quȩ qͥa
incertȩ sunt ꝓsonae ł diuerse uocat̃m hab̾e nõ possunt. Vt qͥs
qui. qualis talis qͣntꝰ. tantꝰ quot .tot ut̃q alt̃ singuli bini t̃ni
& similia. Adhuiꝰcemodi enĩ nõa uocatio fieri nõ potest.

Expanded text:
similiter quando diuersae uno sociantur uerbo personae, necesse est nominatiuos coniungi: ego et tu et ille docemus; nemo enim dicit ego et grammatice et ille docemus, nisi si attentionis causa ponens nominatiuum pronominis adiungam ei uocatiuum nominis, ut ego et tu, grammatice, et ille docemus. et nomina quidem quamuis tertiae sint personae, tamen habent ple substantiuis coniuncta, possunt tam primae quam secundae esse personae. quomodo ergo, si dicam Virgilius uocaris, a tertia in secundam transfero nomen persona, sic uocando eundem intellectu ipso uocandi facio secundam personam o Virgili, id est te uoco Virgili. excipiuntur infinita nomina uel interrogatiua uel relatiua uel redditiua uel distributiua, quae, quia incertae sunt personae uel diuersae, uocatiuum habere non possunt, ut quis, qui; qualis, talis; quantus, tantus; quot, tot; uterque, alter; singuli, bini, terni et similia. ad huiuscemodi enim nomina uocatio fieri non potest,
Abbreviated transcription (Latin):
ꝑ om̃s casus. Itaq scđae ꝑsonȩ possessiuũ. cũ ingñto sit ipse pos¬
sessor intelligendus ad quã dirigit᷑ sermo. uocm qͦq hab̾e non
natae. ut ꝓ pͥae illuis natae. Cũ gͥ in omib possessiuis tã possessor

Expanded text:
per omnes casus. itaque secundae personae possessiuum, cum in genetiuo sit ipse possessor intellegendus, ad quem dirigitur sermo, uocatiuum quoque habere non nate, ut proprie illius nate. cum igitur in omnibus possessiuis tam possessor
Abbreviated transcription (Latin):
altius recipit ut ostendimꝰ ꝑsonae. Ut ego & tu facimus.
Participiũ etiã oportune post uerbũ ponit᷑. ex quo &
nascitur. sic̃ de uerbo tractantes ostendimus. quod neces¬
sario trins lationes uerboꝵ fiebant in casuales figuras
cũ generib quae eis accidunt. Cũ uerba nõ possent co¬
sequentiam sui p̃sentare. ut etiã ꝑ obliqđs casus ad¬
iungipossent : & sine cõiunctione cõsociari : ut me
Manifestum autẽ qđ ipsius quoq positio nominationis
qua participiũ nominatũ ẽ. nõ bene seruar&ur
nisi post nom̃ & uerbũ poner&ur participiũ. Cũ exeis
utrisq ꝑ cõfirmationẽ pendens ea pars accipiebatur.
Quomodo pꝰ masculinũ & femininũ eoꝵ ab negatiuũ
neutrum. Nisi enĩ p̃positarũ partiũ paciamur pri¬
orem positionẽ relicũ ẽ ut nec participiũ uocare

Expanded text:
alterius recipit, ut ostendimus, personae, ut ego et tu facimus. participium etiam oportune post uerbum ponitur, ex quo et nascitur, sicut de uerbo tractantes ostendimus, quod necessario translationes uerborum fiebant in casuales figuras cum generibus, quae eis accidunt, cum uerba non possent consequentiam sui praesentare, ut etiam per obliquos casus adiungi possent et sine coniunctione consociari, ut me manifestum autem, quod ipsius quoque positio nominationis, qua participium nominatum est, non bene seruaretur, nisi post nomen et uerbum poneretur participium, cum ex eis utrisque per confirmationem pendens ea pars accipiebatur, quomodo post masculinum et femininum eorum abnegatiuum neutrum. nisi enim praepositarum partium patiamur priorem positionem, reliquum est, ut nec participium uocare