comma-project/pen-alignment-pairs huggingface dataset:
Abbreviated transcription (Latin):
grularis dicta/. ⁊ si dicere audeam qõ rençio uita tam sorguleri
ut ea sola uera uita sit reliqͥs oĩb̾ꝰ ꝯueniat qd̵ ait Erceroe de
mũ nisi exptis incognita / ⁊ ut habũti ꝑ amabilis sit suo dĩ¬
tabilis nõ habenti quod nõ ignorabat ierenias idm q uo du¬
ce ad hec eiꝯdm iuite p̾coniã p̾misis acamulãda ꝑuelirms
dum in illa calamitare  publica pias simul latͥmas ⁊ lacoa
aptinĩa solitudinẽ exoptabat Quis dabit inqͥt capiti meo adr̃
⁊ oculis meis fonte lacͥmarũ sciensq font̃e hũc nõ ꝓr ubi¬
bꝯ aut in turbis intidũ staturire pb fecutꝰ apunxit Qius dr

Expanded text:
singularis dicta et, si dicere audeam quod sentio, vita tam singularis ut ea sola vera vita sit, reliquis omnibus conveniat quod ait Cicero et mum nisi expertis incognita et ut habenti peramabilis, sic superoptabilis non habenti. Quod non ignorabat Ieremias idem, quo duce ad hec eiusdem vite preconia premissis accumulanda pervenimus, dum in illa calamitate publica pias simul lacrimas et lacrimis oportunam solitudinem exoptabat. «Quid dabit» inquit «capiti meo aquam et oculis meis fontem lacrimarum?». Sciensque fontem hunc non in urbibus aut
Abbreviated transcription (Latin):
nimꝰ ait in uet̾i legimꝰ cestamẽto edificabãt sͥ casulas ꝓȩe fluẽta
iordams ⁊ curbis ⁊ urbidꝰ derelictis polenta ⁊ herbis agͥstibꝯ ue¬
titabat
ape quidm reromias silentiõ supm̃edo nõ indetͣ qui uerbo etia
huit inte cestimoiũ mãisestũ t̾buit᷑ ubi ait. honũ ẽ cũ Nlñcu

Expanded text:
imus ait, «in Veteri legimus Testamento, edificabant sibi casulas prope fluenta Iordanis, et turbis et urbibus derelictis, polenta et herbis agrestibus victitabant». Ipse quidem Ieremias silentio supprimendus non videtur, qui verbo etiam huic vite testimonium manifestum prebuit, ubi ait: «Bonum est cu
Abbreviated transcription (Latin):
adolocẽcia sua ⁊ q̃i hec nisi ĩ solitudiẽ nõ fieri porre difimẽs eũ he
Diriss adrecit fedebit solitariꝰ.⁊ tacebit qr lenauit re d le. En augdae
pesice apiẽcia exp̃ccnitis audiõ libertare q̃ ł melio re dñici ngito¬
llerãciã Audio eleuat̃õnẽ animi audio quietẽ sesioĩs ⁊ ñõ semel ẜ
ĩ pͥncipio põitũ ⁊ in fine silenciũ Tuctã tam̃e audio pntraudda o e¬
litudiue contmñi. Ouere uita pacifiẽa celestiq similima Ouita oebi

Expanded text:
hec dixisset, adiecit: «Sedebit solitarius et tacebit, quia levavit se super se». En audio felicem patientiam expectantis; audio, libertate qualibet meliorem, dominici iugi tolerantiam; audio elevationem animi; audio quietem sessionis et non semel sed in principio positum et in fine silentium; cunta tamen audio intra unam solitudinem contineri. O vere vita pacifica celestique simillima! O
Abbreviated transcription (Latin):
aque alterũ rb̃tꝰ unã arborẽ utẽuq certe ĩ solitudiẽ gestũ ẽ¬
Ut ne idmieũ sit infantẽ suũ quẽ fuge comitẽ gestabat ĩ politudi¬
ne ẜuatũ celestis q beneficii memor̃e ⁊ ip̃m post solitariũ euasice
ud hoc parre fatꝰ ysaat / quõ sibi de ter̾a long̃iq̃. fecda
uxor aduecta ẽ Quid putas agebat. Erat forsan ĩ fon
ꝑorabat ctĩs ex̃cebat rudiciã/ emebat aliqͥd aut uẽdeba
Dabat mutuũ uel poscebat uł dacũ exigebat/ aceptũq soluelut
neh il horũ õio. qͥd gͦ. de ambulabat inquit eo tp̃re ꝑuiã que
Ducit̃ ad puteũ/ cuiꝰ nomẽ ẽ uiuẽtis ⁊ iudentis. uere aũt umii¬
ens ⁊ iudens oĩa nõ pol ut ouidiꝯ ⁊ apuleiꝰ dix̃unt ẜc̾ator sois¬

Expanded text:
 unam arborem, utrunque certe in solitudine gestum eut ne id mirum sit infantem suum, quem fuge comitem gestabat, in solitudine servatum celestisque beneficii memorem, et ipsum post solitarium evasisse. Quid hoc patre satus Isaac? quando sibi de terra longinqua fecunda uxor advecta est, quid putas agebat? erat forsan in foro, perorabat causas, exercebat iudicia, emebat aliquid aut vendebat, dabat mutuum vel poscebat, vel datum exigebat acceptumque solvebat? Nichil horum omnino. Quid igitur? «Deambulabat» inquit «eo tempore, per viam que ducit ad puteum, cuius nomen est viventis et videntis». Vere autem vivens et videns
Abbreviated transcription (Latin):
agũt s qͥd agãt querũt at in densisimis frucicetis dificultatũ
cas at negociã aueupãtur. hĩc ille discursꝯ sine t̾miõ. hĩc me¬
dio calle distordiẽ ⁊ ant exitũ danata pͥncipiã ⁊ explet nichal
muũãt Et ꝙͣ comius illa uox taliũ pellamꝰ hãt diẽ agamꝯalll
ut int̾ii dies hec tiũreat At qͥ frenãda dies erat nõ urgendã
ẜ longa nimiũ illis dies multũ ꝙ nox longior Post̾mo longa
ai fastidiũ uita ẽ/ nec tantũ yemiẽ statẽ estate yemẽ s ma¬
ne uesꝑam sero aũt auror̃a expostũt uotis. utr̃aq cũ uen̾itꝰ

Expanded text:
agunt, sed quid agant querunt, et in densissimis fruticetis difficultatum agunt, sed quid agant querunt, et in densissimis fruticetis difficultatum causas ac negotia aucupantur. Hinc ille discursus sine termino, hinc medio calle discordie, et ante exitum damnata principia, et expleti nichil. t quam comunis illa vox talium: «Pellamus hanc diem, agamus aliquid, ut interim dies hec transeat»! Atqui frenanda dies erat non urgenda; sed longa nimium illis dies, multumque nox longior, postremo longa ad fastidium vita est, nec tantum hieme estatem, estate hiemem, sed mane vesperam, sero autem aur
Abbreviated transcription (Latin):
reres sire domitꝰ orbis usicit qlle de iugrans feruis iste d suꝑlis
Dñrs supliciũ ssumũt: exclamarẽ Duo ꝑgitis abmiseri Duo nos ui¬
tima rapit ĩ saniã cohibete gradũ sbsistite ⁊ uidere quo rantis
ueserustis pareũ uestig̃ia ut ambuletis uiãs hostiñ ⁊ ques aeniᷤ
uitistis eor̃a excoribꝰ iueti estis. reretite mores patr̃ũ alieno̾ sini¬
te ño ut h onestiꝯ tantũ s ut leciꝰ uiuatis ⁊ aliqnõ discatis unũ
uelle d̾ quo nõ quorũqũq libidini ẜ ratõi ĩssite iudiciũ tͥbuatis hec
dicerẽ ⁊ qͥdqͥd pa rẽ p̾tentẽ indignatõ dołor q dictarẽt nͥ obtorpiuse
aĩõs accũ qr d̾ rebꝰ ur̃is crederẽ. Nemre qͥ aliis iter reccũ ostẽdere
si lebanmꝰ nũc quod exiciõ ꝓ ximũ est / ceci cecis ducibꝰ ꝑ abruptara¬
piamur alienoq eͥcũuoi uimut exemplo quid uellimꝰ nescii nlam
ut ceptũ exseq̃r toñi hoc malũ seu nr̃m ꝓpiũ sen pociꝰ oiũi qe el

Expanded text:
de ingratis servis, iste de superbis dominis supplicium sumit. Exclamarem: «Quo pergitis, oh miseri, quo vos ultima rapit insania? Cohibete gradum, subsistite et videte quo ruitis! deseruistis patrum vestigia ut ambuletis vias hostium, et quos armis vicistis, eorum erroribus victi estis. Repetite mores patrum, alienos sinite, non ut honestius tantum sed ut letius vivatis, et aliquando discatis unum velle, de quo non quorumcunque libidini sed rationi insite iudicium tribuatis». Hec dicerem et quicquid in rem presentem indignatio dolorque dictarent, nisi obtorpuisse animos actumque de rebus nostris crederem. Nempe qui aliis iter rectum ostendere solebamus, nunc quod exitio proximum est, ceci cecis ducibus, per abrupta rapimur alienoque circumvolvimur exemplo, quid velimus nescii; nam, ut ceptum exequar, totum hoc malum, seu nostrum
Abbreviated transcription (Latin):
hoc fiet. Gu ne uiciã ⁊ in egiliũ pelles. qd̵ nec Reges uomił
porue
nͨ reges fatere potutrũtͫ Tune nouis artibꝰ res in enodabiles ut
abpoluas sepꝑatũ ad hoc tr̃s ntꝰ agrediere: luxũ diuitibꝰ furta smᷤ
lamẽta pauꝑibꝰ inuidiã plebi/ nobłtati suꝑbiã fraudẽ curie bo¬
luptãtẽ foro / discordĩa multitudini auaritiã fere oĩb̃o extor¬
quere: uellem posse ẜ nõ ꝑꝑo ⁊ faciliꝯ fateor om̃e sulphur
exechue iusteribꝰ om̃e cenũ exeũctis paludibꝰ egeri porre
ꝙ mała hec. hos scelerũ ardores / has moresum pordes eydr¬
bñi sencia ubi taliũ ꝑessima merciũ fedes est int quas pa¬
felicit᷑ felix l ingeniũ coalertat  ⁊ unde feliciꝰ sit abeẽ S
gͦ: ad meũ ilłd familiare ꝯsiłiũ recurro ut pestes quas su¬
are ñõ posumꝰ fugiamꝰ in quã rem unicũ politarie dite
portũ at ꝓfugiu scio de quo tam multa diserui ut iamdore

Expanded text:
hoc fiet? tu ne vitia in exilium pelles, quod nec leges unquam potuere nec reges? Tu ne novis artibus res inenodabiles ut absolvas, desperatum ad hoc tempus iter aggrediere? Luxum divitibus, furta servis, lamenta pauperibus, invidiam plebi, nobilitati superbiam, fraudem curie, voluptatem foro, discordiam multitudini, avaritiam fere omnibus extorquere? Vellem posse, sed non spero, et facilius fateor omne sulphur ex Ethne visceribus, omne cenum e cuntis paludibus egeri posse, quam mala hec, hos scelerum ardores, has morum sordes ex urbium sentina, ubi talium pessima mercium sedes est, inter quas infeliciter felix licet ingenium coalescat, et unde felicius sit abesse. Quid ergo? Ad meum illud familiare consilium recurro, ut pestes, quas fugare non possumus, fugiamus; in quam rem unicum solitarie vite portum ac profugium scio. De quo tam multa disserui, ut iam verear
Abbreviated transcription (Latin):
tur codm̃ illo diẽ quo pͥmũ castra contig̾at una p̾conis denũcia¬
tõe rb̃mouit C ueres multũ p̾clare ili ⁊ q̃i iam despate uictorie
contulisse c̾dit᷑ secuti sũt alii clari duces ẜ clarissimũ noĩarre su¬
fecerit / nõb ut ad rem ueniã/ qui nõ urbes nõ r̾egna / nõ ex̃citis
ẜ nr̃i p̃ccoris statũ regẽdũ corrigẽdũ ue sustepimꝰ parua quedam

Expanded text:
tur, eodem illo die quo primum castra contigerat una preconis denuntiatur, eodem illo die quo primum castra contigerat una preconis denuntiatione submovit. Que res multum preclare illi et quasi iam desperate victorie contulisse creditur; secuti sunt alii clari duces, sed clarissimum nominasse suffecerit. Nobis, ut ad rem veniam, qui non urbes, non regna, non exercitus, sed nostri pectoris statum regendum corri
Abbreviated transcription (Latin):
audacius qd̾ mͥ ꝯusatõ hec ⁊ libertatis studiũ notꝰq lit̾arũ ac
rlitudiis amor p̾stãt Quibꝰ iam tãdm̃ finis esto si unũ addi¬
dero. Solere ꝓuiciarũ p̾sides rectoresq uerbiũ ubi pͥaiũ fines
sue dicionis ingͥssi sũt edito denũciare maleficiis ut absistant Qui
mox a dolestente me ꝑ Italiã frequẽs erat Ansit ad huc nescio
nã ⁊ inde nũc absum ⁊ ubiq terarũ cũcta paulatĩ i det̾iꝯ cedũc
om̃s boni mores brenes cuisũt / mali aũt in mortales / uideba¬
nũ fugam ꝙ̃ꝙ. si ad ad autiq̃ respicimo aliq̃to uetuscior ea ꝯ¬
suetudo ẽ Cua opporñe admodũ utꝯ fert᷑ clarissimꝰ ille dux in
ex̾citu num̃atiõ qutsuꝑiorũ ducũ secordiã licẽciã q militũ corup¬
tũ acrimo core̾psit imꝑio / qũo ex castris cocos ⁊ lenones ⁊ ĩsti¬
rorũ magnã aciem Ceteraq id genus focmẽta libidinũ cũ duo¬
tos scortorũ milibꝰ q̃ luxuriari ⁊ fugere solitũ excitũ seq̃bã¬

Expanded text:
i conversatio hec et libertatis studium notusque literarum ac solitudinis amor prestant. Quibus iam tandem finis esto, si unum addidero: solere provinciarum presides rectoresque urbium, ubi primum fines sue ditionis ingressi sunt, edicto denuntiare maleficiis ut absistant. Qui mos adolescente me per Italiam frequens erat, an sit adhuc nescio; nam et inde nunc absum, et ubique terrarum cunta paulatim in deterius cedunt, omnes boni mores brevis evi sunt, mali autem immortales. Videbasi ad antiqua respicimus, aliquanto vetustior ea consuetudo est, qua oportune admodum usus fertur clarissimus ille dux in exercitu Numantino, quem superiorum ducum secordia licentiaque militum corruptum acerrimo correxit imperio, quando ex castris coquos et lenones, et institorum magnam aciem, ceteraque id genus fomenta libidinum, cum duobus scortorum milibus, que luxuriari et fugere solitum exercitum sequeban
Abbreviated transcription (Latin):
nõcerẽt apud ip̃m urrgiliũ ansiꝯ filio pator att̃ qũata gͦ. delctatõ
quata recuritas politudims meruẽda met̃tda q̃l enĩst ⁊ at̾go pro¬
cul sua mala num̾antis ꝙ̃ delectat illessũ rrassirte pestifera ⁊
inbiuio ubi ad leuã mors erat dextor stĩ temurte / eoq magis
quo ĩ ꝑtem alterã deliberatõ ꝓmor fuit hr̃ cni hoc natura ut ubi
marꝰ̃ presentiꝰq discmẽ fuisse recolitur ib̾ide p̾t̾ito plꝯ gaudiisit
qd̾ ita ẽẽ nũꝙ clariꝰ ꝙͣ post ancipites egͥtudines/ post horrẽda nau¬
fragia post hostilẽ carcerẽ formidata q bella ꝑpenditur Itaq fani¬
tati redditos portũq tenẽtes ⁊ insꝑato umeulis elapros aut uit¬
tores crebro audias ꝑiculorũ ystorias suõrũ cũ gaudio renarratts
ꝙ. u̾o suauit ĩ ainiũ redeũt uel sprete mũdi blandicie uel contemẜ¬

Expanded text:
nocerent» apud ipsum Virgilium anxius filio pater ait. Quanta ergo delectatio, nocerent» apud ipsum Virgilium anxius filio pater ait. Quanta ergo delectatio, quanta securitas solitudinis, metuenda quelibet emense et a tergo procul sua mala numerantis! Quam delectat illesum transisse pestifera et in bivio, ubi ad levam mors erat, dextrorsum tenuisse, eoque magis quo in partem alteram deliberatio pronior fuit! Habet enim hoc natura ut, ubi maius presentiusque discrimen fuisse recolitur, ibi de preterito plus gaudii sit. Quod ita esse nunquam clarius quam post ancipites egritudines, post horrenda naufragia, post hostilem carcerem formidataque bella perpenditur. Itaque sanitati redditos portumque tenentes et ex insperato vinculis elapsos aut victores crebro audias periculorum historias suorum cum gaudio renarrantes. Quam vero suaviter in animum redeunt, vel sprete mundi blanditie, vel contemp
Abbreviated transcription (Latin):
ad ꝑpoitũ ren̾tar / hoc quatulũqũq uite tp̃s cuiꝰ cũ semel eflux̾it.
recoligẽdi reparãdiq spes nulla relinquit᷑ nũ eẽ ꝙq nulli medio¬
cͥter erudito uentũ ẽ cogicãdo faltẽ legẽdoq placidis fonũ curis ⁊
rerũ uinculis explicitũ am̃ habere/ deo ⁊ ratõi sbdicũ cetera
Ne ꝑiculis mulle ludibris posce ire ꝓlibito sedere/ cõfistere loquic̃õ
uid d̾ pt̾ito gaudiũ dica / qd̾ uelut at̾go uenit ẽ quidẽ illd̾
uirgelii notissimũ forsan ⁊ hoc olim meminirte iuuabit
net illd ignotũ iuuat elussise tot urbes argolicos medios¬
ꝙ fugã tenuise ꝑ hostes apud̾ eudm̃ poetã duo hec duuĩsra uerho¬
rũ sono ẜ eodm̃ rectacia unꝰ id̃m loquit᷑ encas audis sut ꝑpie
ĩt labores futuri tpr̃is ubo urꝯ illis exactis p̾tenti utit᷑ ⁊ ubidi¬
uat iuuabit᷑ meminisse Iuuat inqr eua siste sic eĩ est dulte nõ¬
⁊ꝑfecto fallaciora ꝙ̃ adu̾sitas Oͣ metu neqͥd libie tibi regna

Expanded text:
ad propositum revertar, hoc quantulumcunque vite tempus, cuius cum semel effluxerit recolligendi reparandique spes nulla relinquitur, tuum esse? quodque nulli mediocriter erudito vetitum est, cogitando saltem legendoque placidis fotum curis et rerum vinculis explicitum animum habere, Deo et rationi subditum, cetera mille periculis, mille ludibriis, posse ire pro libito, sedere, consistere, loqui, couid de preterito gaudium dicam, quod velut a tergo venit? Est quidem illud Virgilii notissimum forsan et hec olim meminisse iuvabit; nec illud ignotum ... iuvat evasisse tot urbes Argolicas, mediosque fugam tenuisse per hostes. Apud eundem poetam duo hec, diversa verborum sono sed eodem spectantia, unus idemque loquitur Eneas. Audis ut proprie inter labores futuri temporis verbo usus, illis exactis presenti utitur, et ubi dixerat «iuvabit meminisse», «iuvat» inquit «evasisse». Sic est enim: dulce nonet profecto fallaciora quam adversitas: «Quam metui nequid Lybie tibi regna
Abbreviated transcription (Latin):
antoniꝯ uidit. Non referã quale eodm̃ in oxute uitã dux̾it. autpa¬
nibo ille qui cautis in respõsronibꝰ a nõ nullis tptoribꝰ ip̃i quoq non
tãtum cõꝑatur anconio ẜ p̾fert᷑ Aut dicipula etꝯ̃ unꝯ ex multis simo

Expanded text:
Antonius vidit. Non referam qualem eodem in monte vitam duxerit, aut PaAntonius vidit. Non referam qualem eodem in monte vitam duxerit, aut Pambo ille, qui cautis in responsionibus a nonnullis scriptoribus ipsi quoque non tantum comparatur Antonio sed prefertur, aut discipulus
Abbreviated transcription (Latin):
encio tamẽ ad huc aliqͥd de ẽẽ ⁊ udeo nũc ⁊ qͥd exp̃ctes
Rem suapte natura ualidam exempliꝯ armari leuga
drbes spontaneo damũates exiliõ sacra sui p̾renciã gelitudinẽ illustͣ¬
rũc dequibꝰ si exacciꝰ loqui uellim̃ nõ possũ nõ inculcare notissi¬
ma. eroñ hac ĩ ꝑte qͥd̾ mͤgnitũ ẽ tibi. Illud nõ expectau̾is ut tr̃as¬
cͥbam tib quas uocat patrũ uitas Quẽ libri ticulũ supssitse a
marco uarone arbitor qui ⁊ ip̃e d̾ uitis patrũ sẽpsat. ẜ alio quoda
modo nõ cam ĩ plamãdis d̾uotõe aĩs ꝙͣ noticiẽ rerũ studens. Non dicã.
qua ĩ spelũca lx̃ inos latuit dorocheͫ ut pat̾ amon coniuge dimiisaa
q̃ secũ ꝯm̃ecia uirgiali diũ uix̃at solus resiqũ uite tp̃s in deẜro ni¬
trie mõtis hĩtans nouissie felicẽ deo aĩam roddidit quã conutãtiba
⁊ gaudentibꝮ angelis ad celũ euntẽ teedec̃ĩ inde dier̃ũ spatõ remora

Expanded text:
entio tamen adhuc aliquid deesse, et video nunc etiam quid expectes: rem suapte natura validam exemplis armari. Longaurbes spontaneo damnantes exilio, sacra sui presentia solitudinem illustrarunt. De quibus, si exactius loqui velim, non possum non inculcare notissima; etenim hac in parte quid incognitum est tibi? Illud ne expectaveris, ut transcribam tibi, quas vocpse de vitis patrum scripserat, sed alio quodam modo, non tam inflammandis devotione animis quam notitie rerum studens. Non dicam qua in spelunca sexaginta annos latuit Dorotheus; ut pater Amon, coniuge dimissa que secum continentia virginali diu vixerat, solus reliquum vite tempus in deserto Nitrie montis habitans, novissime felicem Deo animam reddidit, quam, comitantibus et gaudentibus angelis, ad celum euntem tredecim inde dierum spatio semotus
Abbreviated transcription (Latin):
curis ⁊ ũł in cõtemplatõe dei nol p eognitõe rerũm uł i ex̃cicio uͥtutũ
possit expẽdi Quoq grauis stomaceris oĩ fere sre consilli romoris a¬
sata deũ memoriãq mẽa tertor hec me sepiꝰ ex ore semũ audiuiste ꝙͣ
iuuenũ Ea nrorũ señu gͣtutas at q maturitas ẽ ut a uoluptate diuelli
imi fũ ducãt mortẽ ant occulos hab̾entes mox eputei ⁊ ruioso q mẽ¬
brorũ habitaculo miẜos auulsurã adeo uoluptatꝭ nom̃e abado locencia
dileccũ urq ĩ soniũ dulce ẽ ut si uolurtas desit uoluptatꝭ efeccũ ꝑẜ¬
nãt nec nsi fedo ⁊ cenoso tramitẽ ueliĩt quo eupiũt ꝑ nenisse ꝓrsꝯ
infelices ⁊ eronei uiacores qui t̾minũ oderĩt uiam ament iam t̾m̃o
ꝓpinqͣntes Quorũ siquis ad fatẽdũ talia tardior appareat ita tamẽdu¬
bitãtẽ ita disputãtez audias ut inteligi detͣ pudore eñ magis a falro
ret᷑ hi ꝙͣ anpmi indicio uerũ sequi s hiis ĩ libro uere religiõis Augꝰ

Expanded text:
 vel in contemplatione Dei, vel in cognitione rerum, vel in exercitio virtutum possit expendi. Quoque gravius stomaceris, omni fere sanioris consilii spe sublata, Deum memoriamque meam testor hec me sepius ex ore senum audisse quam iuvenum. Ea nostrorum senum gravitas atque maturitas est, ut a voluptate divelli miserum ducant, mortem ante oculos habentes mox e putri ruinosoque membrorum habitaculo miseros avulsuram. Adeo voluptatis nomen ab adolescentia dilectum usque in senium dulce est ut, si voluptas desit, voluptatis effectum spernant, nec nisi fedo et cenoso tramite velint quo cupiunt pervenisse, prorsus infelices et erronei viatores, qui terminum oderint, viam ament iam termino propinquantes. Quorum siquis ad fatendum talia tardior appareat, ita tamen dubitantem, ita disputantem audias, ut intelligi detur pudore eum magis a falso retrahi, quam animi iudicio verum sequi. De his in libro Vere rel
Abbreviated transcription (Latin):
git ẽ inqͥt nõ muco sentẽciam fuge multitudinẽ ẜuge pantitat eri
suge ⁊ uniũ non ħabo nõ habo cũ quo te comũcatũ uellim. ⁊uide
n ndiciũ habo andeo te tibi credere / dur̃ũ nsi fallor ac p̾cisiẽ dact¬
ma fuge inquid multitudine libent᷑ id quid̃m fuge paucitatẽ pacior
sudiñe cohortasti qͥd iam restat nͥuit me ip̃m fugĩa : S ⁊ tũs tam
unũ fugero nõ habbo cũ quo te conmũcatũ uellim mirũ Ego do

Expanded text:
ge paucitatem, fuge etiam unum; non habeo cum quo te comunicatum velim, et vide quod iudicium habeo: audeo te tibi credere». Durum, nisi fallor, ac precisum dogma. «Fuge» inquit «multitudinem», libenter id quidem; «fuge paucitatem», patior tudinem coarctasti. Quid iam restat nisi ut me ipsum fugiam, si et tunc tamen unum fugero? «Non habeo cum quo te comunicatum velim». Mirum: ego
Abbreviated transcription (Latin):
frequẽciꝰ ꝙ̃ ula illa gramaticorũ piget redet at pemret
⁊ illo terrẽcii nec qͥd agam scio Credo singula p̃cipueq nouissimũnã
te nisi ignorãcie stulticie q ꝑꝑie. genece uerbũ ẽ oĩs stulticia labo¬
rat fastibio sui nõ placet eis uita/ nee in m̾ito nich il em̃ hab sta¬
diliti ꝯsilii nichil firmi nich il ad extremũ placiti qm̃ ut ibidm̃ aic
idm̃ nisi sapiẽti sua nõ placẽt nesciũt qͥd agat /seq id nestire nõ
nestiũt nͨ disimułat qñs ẽ ut ad qͥd uiuãt nesciãt Quomͦ gͥ amiet
qd̾ cui insu sit ignõrat płeriq ita iuut q̃ĩ ad nichil aliud ꝙͣ ad bui¬
endũ gule ⁊ uentei sese natos putẽt prorsꝰ infausta mõcipia tł
turpibꝰ dñis addic̾a ꝙ ĩta re habere nuilla dubitãtõ sit queri int̾eos
plet siqua rĩe parẽtis indulgẽcio hõĩ uicã daret nõ somui nec con¬
cubitꝰ nõ cibi ⁊ potꝯ radigã ẜ eui absti his adertet ⁊ quies ⁊ soboles¬

Expanded text:
frequentius quam verba illa grammaticorum: piget, tedet ac penitet; et illud Terrentii: «Nec quid agam scio». Credo singula, precipueque novissimum. Nam te, nisi ignorantie stultitieque proprie? Senece verbum est: «Omnis stultitia laborat fastidio sui». Non placet eis vita, nec immerito: nichil enim habent stabiliti consilii, nichil firmi, nichil ad extremum placiti, quoniam, ut ibidem ait idem, «nisi sapienti sua non placent». Nesciunt quid agant, seque id nescire  ament, quod cui usui sit ignorant? Plerique ita vivunt, quasi ad nichil aliud quam ad serviendum gule ac ventri se se natos putent, prorsus infausta mancipia tam turpibus dominis addicta. Quod ita se habere nequa dubitatio sit, queri inter eos solet, siqua nature parentis indulgentia homini vitam daret non somni neque concubitus, non cibi
Abbreviated transcription (Latin):
panag. s hoie ĩ corpore uerũ ⁊ ĩ politudine costinitũ ag̃ sidnicu
uistadiis ꝯtetũ sins Cui ⁊ si multa desũt ad felicẽ uitã hoc no
gueta inr̃ cantus ⁊ spctacula bac ho madidi repiro marcde rr¬
iũfessi undiq tedio / simł ⁊ uoluptatibꝰ deflueer req dũ pem
annio pudicent longiorẽ ⁊ iuꝑ pancas horas possint sine nuurem¬
aitenꝯ het q̃ ꝓ tp̃re cuiꝰ michi penuria ẽ rgens ꝑtĩ
uisa uł audita comemini ꝑñ ex iusis audicis ꝙ cẽnu

Expanded text:
Paulus, sed hominem in corpore verum, et in solitudine constitutum, agresti victu et studiis contentum suis, cui etsi multa desint ad felicem vitam, hoc non guenta, inter cantus et spectacula, bacho madidi, somno marcidi, rerum fessi, undique tedio simul et voluptatibus defluentes, diem unum anno iudicent longiorem, et vix paucas horas possint sine murmactenus hec que pro tempore, cuius michi penuria est ingens, partim visa vel audita comm
Abbreviated transcription (Latin):
mitis insusurret aut dece abniũ interoroget / quis ĩ turba uł m¬
leste urgeat uł melestiꝰ loco cedat quis manũ porigat quis ad
captͣ illam referat / quis multa ĩ angustiis loqui paret Qiuis ta¬
citꝰ oculo sigñũ det ⁊ stͥcco trãteat labello/ demũ nõ int̾ tedia seꝰ
q uaporibꝰ afflarũ hieme lic media media sudare nõ hum̃aiã
int̾ hoĩes dediscere/ affectũq fastidiis odisse res odirre hoĩes odiss
negociã / odirte quos diligas/ odirte te ipm̃ / no obliuisti tuarũ rerũ ue
multis ingͣtis uacces sine pͥudiciõ tandẽ apostolite regule ad romãos

Expanded text:
mitis insusurret, aut de te obvium interroget; quis in turba vel momitis insusurret, aut de te obvium interroget; quis in turba vel moleste urgeat, vel aliquanto molestius loco cedat; quis manum porrigat; quis ad caput illam referat; quis multa in angustiis loqui paret; quis tacitus oculo signum det, et stricto transeat labello. Demum non inter tedia senque vaporibus afflatum hieme licet media sudare; non humanitatem inter homines dediscere affectumque fastidiis odisse res, odisse homines, odisse negotia, odisse quos diligas, odisse teipsum; non oblivisci tuarum rerum ut multis ingratis vaces. Sine preiudicio tandem apostolice sententie, ad Romanos
Abbreviated transcription (Latin):
⁊ pẽti mei põdꝰ aciũcula cͥcũferens qui uł amore litarum
amicũ ocio ⁊ lit̾is locũ amo uł fortasse odio quod a ex disines¬
stare ubi uellis uere int̾ porpureos florũ thoros / autumno cadutarũ
int frondiũ ac̾uos atquiestere/ apͥtacione yom̃e Umbriq statẽ falli¬
re/ neutrãrentire nsi qua uellis / in ucraq tuũ ẽẽ ⁊ ubiqũq fueris eĩ
tecũ ꝓcul amalis ꝓcul abexemplis scellerũ nõ pplłim̃o colie  nõ asi¬
ci nĩo urg̃i nõdũ ex esurire malis ⁊ ꝯniuũ trahi dũ tacere cupias
ad loq̃uẽdũ cogi / nõ inportũe palutari accrectariq atq ⁊ demĩti ĩ coni¬
tis ⁊ urbanitate ĩ ꝯdita ⁊ ĩsulra cotos dies ĩ equuleo pẽdere. os¬
uare p̾t̾euntes quis te ut mostrũũ aliquid intueat᷑ admirãs qͥs ped̃ꝰ
figat occursu qͥs flerꝯ ĩ tergũ heat ⁊ aut nestio qͥd raucũ ĩ auẽtco¬

Expanded text:
et peccati mei pondus ac vincula circumferens, qui vel amore literarum et peccati mei pondus ac vincula circumferens, qui vel amore literarum amicum otio et literis locum amo, vel fortasse odio quodam ex dissimistare ubi velis, vere inter purpureos florum toros, autumno caducarum inter frondium acervos acquiescere, apricatione hiemem, umbris estatem fallere, neutram sentire nisi qua velis? In utraque tuum esse et ubicunque fueris esse tecum, procul a malis, procul ab exemplis scelerum, non impelli, non collidi, non affici, non urgeri, non dum esurire malis in convivium trahi, dum tacere cupias ad loquendum cogi, non importune salutari attrectarique ac detineri in compitis, et urbanitate incondita et insulsa totos dies in eculeo pendere, observare pretereuntes: quis te ut monstrum aliquod intueatur admirans; quis pedem figat occursu; quis flexus in tergum hereat et aut nescio quid raucum in aurem co
Abbreviated transcription (Latin):
nẽtem distrat nõ est sit humãs aĩq asuecit celestibꝰ frequẽtiq colloqo
fiduciã salutarẽ ꝯcipit ⁊ ex hospite atq aduena fit domesticꝰ dei magno
i. ex amore ꝯtinuoq ⁊ fideli cubru pt̾dũ ⁊ hominũ fmliaritas tanta
ẽ quãta int̾ hominẽ ⁊ hominẽ nõ est Quã ut obrẽ ut laborioros ho¬
mines ⁊ mortalibꝰ semꝑ reb̾ꝰ implicitos ac terenis occupãtõibo tota
ntẽccone demsos ram nũc ocupacionũ in mortaliũ ⁊ inferu laboriᷤᷤ
hr̃e pͥmicias e̾diderĩ sit similiumĩueri putẽ golitariõ dei amicos̃ piis
asuetos curis iam hĩc et̾ue uite p̾rentire delitias. nec ine̾dibile dix̃im po¬
se aliquẽ ex hoc nimo cui secularis ceni uestigiũ nulłũ ẽ ad eũ gra¬
dũ misericordia sb̃leuãte ꝯsurg̾e ut ad huc terris ĩ clurꝰ cõcinẽtes
ĩcelis angelorũ choros audiat ⁊ iudeat ĩ excessu metis qd ad se redies
ed quid horũ oiu reire qdue de hiis loqui posum pecõr in felix

Expanded text:
entem distrahat non est. Sic humanus animus assuescit celestibus, frequentique colloquio fiduciam salutarem concipit, et ex hospite atque advena fit domesticus Dei. Magno enim ex amore continuoque et fideli cultu inter Deum et hominem, familiaritas tanta est, quanta inter hominem et hominem non est. Quamobrem ut laboriosos homines, et mortalibus semperpationum immortalium et inferni laboris habere primitias crediderim, sic simillimum veri putem solitarios Dei amicos, piis assuetos curis, iam hinc eterne vite presentire delitias. Nec incredibile dixerim, posse aliquem ex hoc numero, cui secularis ceni vestigium nullum extet, ad eum gradum misericordia sublevante consurgere, ut adhuc terris inclusus concinentes in celis angelorum choros audiat et videat in excessu mentis quod ad se rediens ed quid horum omnium scire, quid ve de his loqui possum, peccator infelix
Abbreviated transcription (Latin):
tedii radix hĩc illa inquietudo aĩ qua nichil peiq patit᷑ mortalis hõ
cũ uiuit Quid gͦ mirũ ẽ si horũ actꝰ ⁊ ꝯsiliã fluctũat si qͥdqͥd ince

Expanded text:
tedii radix, hinc illa inquietudo animi, qua nil peius patitur mortalis homo tedii radix, hinc illa inquietudo animi, qua nil peius patitur mortalis homo dum vivit. Quid igitur miri est si horum actus et consilia flu
Abbreviated transcription (Latin):
teribilit̾ ꝑficiet᷑ gͦ inqͥt in eis quod am̃at ut eio ibi sit̾ ploratus
⁊ st̾dor denciũ uides ut excã effccũ elicit᷑ qr amarũt indigẽciã
nuiẜiã ꝯsequẽt᷑ Multa ibi p̃t̾ea duuẽ in hãc fentẽciã diseruit᷑. Res
ẽ aũt uulgi ip̃ia ꝯfessione notissima Itaq ꝙ ait ĩueniri qui hoc
maliñt dicere posumꝰ ĩ ueniri iam paucas qui aliud ueliũt ꝙr esi
occulos paulo alciꝯ atollere nitãtuꝵ uulgari fumo ac pulu̾e exegtati
ne ue ad meliora uotãtibꝰ auxẽ pͦstent screpitꝰ atq populariũ erorũ
fragor impedit Ita ꝑs magna mortaliũ seu uolens sen coacta bel¬
uar̃ũ moribꝰ ꝓ curua ĩ terrã ⁊ corpori obrequens aurini nͣ ligens
sine uirturis illecebra sine ulla noticiã suit met spñm trahit ĩ gloruã
atq anxiũ. Qũaius .n. natura melior int̾dũ rigat at uellicet¬
⁊ ad moneat sui obstãt tamẽ impedimẽta q q̃ dixi hĩt uite odiũ hic̃

Expanded text:
ter: «Perficietur ergo» inquit «in eis quod amant, ut eis ibi sit ploratus et stridor dentium». Vides ut ex causa effectum elicit: quia amarunt indigentiam, miseriam consequentur. Multa ibi preterea divine in hanc sententiam disseruit. Res est autem vulgi ipsius confessione notissima. Itaque quod ait inveniri qui hoc malint dicere possumus, inveniri iam paucos qui aliud velint, quod, etsi oculos paulo altius attollere nituntur, vulgari fumo ac pulvere excecatine ve ad meliora vocantibus aurem prestent, strepitus ac popularium errorum fragor impedit. Ita pars magna mortalium, seu volens seu coacta, beluarum moribus procurva in terram et corpori obsequens, animi negligens, sine virtutis illecebra, sine ulla notitia suimet spiritum trahit inglorium atque anxium; quamvis enim natura melior interdum pungat ac vellicet et admoneat sui, obstant tamen impedimenta que dixi. Hinc vite odium, hinc
Abbreviated transcription (Latin):
tatib̃ cã mulais ab recca semꝑ arq sb iecca ẽ /⁊ quociens cãũ aliquo hus dice¬
ptatõibꝰ int᷑ sui ⁊ ĩ fiut̃ tacitꝰ ĩcendens raro aliquẽ ex hiis audiui qui nõ
hãt nr̃a inifiam illi beanitudim p̾ferẽdam in trepide difimiret quruall
insana exultantes dicere politi sus nã quid si somp̃nũ si ꝯeubitũ si cibũ
potũq sbͣtrap̃is accuri sums aut q̃ ña uitã futura ẽ uite mun̾ibꝰ

Expanded text:
cta semper atque subiecta est. Et quotiens casu aliquo his disceptationibus interfui! et in finem tacitus intendens raro aliquem ex his audivi, qui non hanc nostram miseriam illi beatitudini preferendam intrepide diffiniret! Qui illud insania exultantes dicere soliti sunt: nam quid si somnum, si concubitum, si cibum potumq
Abbreviated transcription (Latin):
tibꝰ ⁊ humãitate p̾ditis uideri debt̃ ꝓ si amicicie ignaris collocurotoi
unꝰ tantũ solacii aferre creditur quid ueris amiticie cultoribꝰ fideł
amici cõ u̾sacõ allatura sit in quo sest uideant ex quo uerũ audiant
cũ quo ut eicero id̾m ait sit oĩa loqui audeant ut secũ de quo
nulla suspicio st quo nulla fraus ꝓ quo nullꝰ labor nõ suauis sine
quo nulla sit dulcis quies aquo derm̃ ⁊ adurre p̃sidia ⁊ ꝑsꝑioris
fortũe ꝓuenĩat ornamẽta hũc ego si asolitudine fecludendũ ax¬
biteor durꝰ sim Nec u̾o michi umq̃ amici p̃sencia int̾ritli scha¬
tudo uidebit᷑ S ornari ad post̾mũ si alt̾ntro carẽdũ sit rolitudã
ip̃a pͥuari malueri ꝙ amito sic itaq rolitudinẽ ampletor u aores¬
cĩa nõ repłłam nec fugĩa de unũ insi forsam is ip̃e sit euiꝰ mores

Expanded text:
tibus et humanitate preditis videri debet? Quod si amicitie ignaris collocutor unus tantum solatii afferre creditur, quid veris amicitie cultoribus fidelis amici conversatio allatura sit, in quo se se videant, ex quo verum audiant, cum quo, ut Cicero idem ait, sic omnia loqui audeant ut secum, de quo nulla suspicio, sub quo nulla fraus, pro quo nullus labor non suavis, sine quo nulla sit dulcis quies, a quo demum et adverse presidia et prosperioris fortune proveniant ornamenta? Hunc ego si a solitudine secludendum arbitrer, durus sim; nec vero michi unquam amici presentia interrumpi solitudo videbitur sed ornari. Ad postremum si alterutro carendum sit, solitudine ipsa privari maluerim quam amico. Sic itaque solitudinem amplector, ut amicitiam non repellam, neque fugiam etiam unum, nisi forsan is
Abbreviated transcription (Latin):
iustãt tame ac̾ ⁊ exuditis ecĩa uiris distrahi ĩ gemũ huc illut
pc̃tũ uago a celo liberiore ꝯfirmãt Quod quidm ubi grãde aliqd i
lit᷑ rapidi more cormpedis magno quẽ raltui p̃pares frenãdũ coll¬
gẽ dũ q doctꝰ nemo negau̾it huiꝰ sentẽcie parͦnãi q uĩtilianũ h¬
bent qui libro oratoriarũ ĩstitucionũ insi fallor nono Cũ ed¬

Expanded text:
Instant tamen acrius, et eruditis etiam viris distrahi ingenium huc illuc Instant tamen acrius, et eruditis etiam viris distrahi ingenium huc illuc prospectu vago et celo liberiore confirmant; quod quidem, ubi grande aliquid molitur, rapidi more cornipedis magno quem saltui prepares, frenandum colligendumque doctus nemo negaverit. Huius sententie patronum Quintilianum habent, qui libro Oratoriarum institutionum nisi fallor nono, cum
Abbreviated transcription (Latin):
comiscuerit nũꝙ agnatos it̃ ꝓpĩcos nec liberos quidm uiderint ex
eo tp̃re quo cepiffẽt duuõ cultui deẜuire/ carmbꝯ ⁊ uino se femꝑ
stimerũt addit adhec ꝙ bidũaa ⁊ tͥduaa mediã humores cor̾p
ex ocio atq ĩ mobilitate nastẽtes acerime ꝯpͥmẽ ⁊ castigaire suit ¶¬
loti multa quoq de cibo/ de potu de accubitu Quibꝰ moribꝰ diurũ
ingemi ubertate facile e̾diderĩ ꝯtigiite Capͫ uni.¬
et sum nessciꝰ ut hoc loco michi uiolent occurit᷑ abhis
quibꝰ solitudo ⁊ lit̾is iimica uidet᷑ ⁊ uirtutibꝰ edicaut n
in pͥmis carere politudinẽ magists qͥbꝯdã qͣiꝰ litarũ dape¬
satoribꝰ atq ut itadix̃im tenerorũ altoribꝰ aĩmorĩ smẽ quoẽ¬
caiꝑe cõtiua ꝓfecto rara nuiꝙ ingenia surrexe Ita u̾o hoc dicũ
ego pueris loq̃r ⁊ nõ hiis qui do ferulã pedagogũ q dimuseci

Expanded text:
commiscuerint, nunquam agnatos nec propinquos nec liberos quidem viderint ex commiscuerint, nunquam agnatos nec propinquos nec liberos quidem viderint ex eo tempore quo cepissent divino cultui deservire; camibus et vino se semper abstinuerint». Addit ad hec quod biduana ac triduana inedia humores corporis, ex otio atque immobilitate nascentes, acerrime comprimere et castigare sint soliti; multa quoque de cibo, de potu, de accubitu. Quibus moribus divinam ingenii ubertatem facile crediderim contigisse. 7 Nec sum nescius ut hoc loco michi violenter occurritur ab his quibus solitudo et literis inimica videtur et virtutibus. Dicunt enim in primis carere solitudinem magistris quibusdam, quasi literarum dispensatoribus atque, ut ita dixerim, tenerorum altoribus animorum, sine quorum ope continua profecto rara unquam ingenia surrexere. Ita vero hoc dicunt, quasi ego pueris loquar et non his qui domi ferulam pedagogumque dimiserint.
Abbreviated transcription (Latin):
rĩ lifarũ negociũ quo uel nr̃m uel alienũ ꝯsecremꝰ nome quo
multo ꝑ hominiꝰ ꝙ̃ ere uł marnore uirorũ illust̾um ymagines ex
tars Meꝑto hoc paltẽ loquor sencio quos anrmo stimulos quas alas
nestio uacuitatẽ uero sen nacatonẽ dici mauis lit̾arũ arciũq fentẽ
ẽe si michi forte nõ c̾das aristotili crede qui pͥmo methaphisice suo libi
cͥca egiptũ ꝯstitutas mathematicas artes ait ratõem aferens ꝙ ibi
gens facerdotũ uacaredimisa ẽ Quod nͨ plato ip̃e tacuerat de os¬
dem loquẽs ĩ timeo ꝙ sacdociis p̾dicis sepatĩ açetero populo manent
ne contagione aliqua ꝓfana castitas pollutet᷑/ de quorũ uita ⁊ un
ex sacerdotibꝰ nr̃is ait cherem̃õ stoicꝰ uir eloquẽtissimꝰ narat ꝙ
oĩb̾q niudi negociis curisq postpoitis semꝑ ĩ templo fuerint ⁊ eͥni
naturas cãsq ⁊ ratões siderũ ꝯtemplati sũt nũꝙ se mulierili

Expanded text:
ipsum literarum negotium, quo vel nostrum vel alienum consecremus nomen, quo ipsum literarum negotium, quo vel nostrum vel alienum consecremus nomen, quo multo perennius quam ere vel marmore virorum illustrium imagines exctari? Expertus hoc saltem loquor. Sentio quos animo stimulos, quas alasnescio. Vacuitatem vero seu vacationem dici mavis literarum atque artium fontem esse, si michi forte non credis, Aristotili crede, qui, primo Methaphisice sue libro, circa Egiptum constitutas mathematicas artes ait, rationem asserens, quod ibi gens sacerdotum vacare dimissa est. Quod nec Plato ipse tacuerat, de eisdem loquens in Timeo, quod «sacerdotiis prediti separatim a cetero populo manent, ne contagione aliqua prophana castitas polluatur». De quorum vita, ut unus e sacerdotibus nostris ait, «Cheremon stoicus, vir eloquentissimus, narrat quod, omnibus mundi negotiis curisque postpositis, semper in templo fuerinaturas causasque ac rationes siderum contemplati sint; nunquam mulieribus se
Abbreviated transcription (Latin):
ut qui u̾o paratũ supliciũ uerebat᷑ / latent᷑ utiq nͨ mĩꝰ elegãt᷑ iride¬
it nõ metuit Q nõ quidm̃ aĩas eorũ inuẽtas qui uitã excoluere ꝑar¬
tes quorũ noĩa uulgꝰ mẽdax ⁊ om̃ fons errorũ ĩ celũ dei dño in¬
dignãte locau̾at apud inferos ponit iuominatĩ in suꝑ ip̃m medicine
reꝑtorẽ oĩpotẽtis dei fulmẽ detraccũ ad stigias undas cauit uerũ
hec q̃stio int̾ nuos maneat apud nos eñi nulla de diis ẽ q̃stiõ nec
uomirari umꝙ satꝭ kossũ uiros ĩ cet̾is oĩbꝰ̃ tam ꝑfectas ĩ rolid
suesticiõib̃ã tam deliros ⁊ qͣi uelicisimos curseres eunces ĩ dũi sum
⁊ añt oculos metã põitã nõ iudentes ut quorũ ꝑnicitatẽ miror
niserear cecitate Sane si taliũ rexũ pͥmis auc̃coribꝰ honor aliqͥs
turmẽta ad cibũ ⁊ arnatũ cultũq ⁊ medellã animi reperere Eñ¬
uero id debitũ ubi qͣso potisimũ ꝑfoluat᷑ aut quis ẽ qui dubitet hoc

Expanded text:
 utique nec minus eleganter irridere non metuit, quandoquidem animas eorum, inventas qui vitam excoluere per artes, quorum nomina vulgus mendax et omnium fons errorum in celum celi domino indignante locaverat, apud inferos ponit. Nominatim insuper ipsum medicine repertorem omnipotentis dei fulmine detractum ad stygias undas canit. Verum hec questio inter eos maneat; apud nos enim nulla de diis est questio, nec vero mirari unquam satis possum, viros in ceteris omnibus tam perfectos in solis superstitionibus tam deliros, et quasi velocissimos cursores euntes in diversum et ante oculos metam positam non videntes, ut, quorum pernicitatem miror, miserear cecitatem. Sane si talium rerum primis auctoribus honor aliquis strumenta ad cibum et ornatum cultumque et medelam animi peperere? Enimvero id debitum ubi queso potissimum persolvatur? aut quis est qui dubitet, hoc
Abbreviated transcription (Latin):
⁊ malũt frui genitalib̾ꝰ mẽbris ꝙͣras nullã talẽ comocionẽ pati Inuer¬
unt᷑ a qui quimalũt dormire ꝙ. nõ dormire cũ oĩs illiꝰ uoluy¬
tatt finis sit nõ esurire ac sitire ⁊ nõ desiderare ꝯcubitũ ⁊ nõ eẽ
fatigato corpõr. Nec longe post / qui sitire inqͥt ⁊ esurirẽ uolunt
⁊ in libidinẽ ardestere ⁊ de fatigari ut libent̾ edant ⁊ bibant ⁊
cõ cubant ⁊ dormiãt nõ dixit am̃ãt ⁊ miseriã ⁊ dolorẽ Llemo ẽ em̃
tam aurꝯ a salute/ ut doloris ⁊ mi sue nomẽ miet s amiãt inhdt¬

Expanded text:
 talem commotionem pati; inveniuntur etiam qui malint dormire quam non dormire; cum omnis illius voluptatis finis sit non esurire ac sitire, et non desiderare concubitum, et non esse fatigato corpore». Nec longe post: «Qui sitire» inquit «et esurire volunt et in libidinem ardescere et defatigari, ut libenter edant et bibant et concumbant et dormiant»... non dixit: amant miseriam et dolorem — nemo est enim tam a
Abbreviated transcription (Latin):
neca dt̃m cͥdens folitudiñẽ u̾o magnũ ⁊ dułce boñũ eẽ non dubicans
abea aũt nõ sdelestos mͦ ẜ mertes ⁊ ig̃uos arceam un em̃ bĩbern
tolitudo odiora ẽ qua capccas psulã inmitã ꝑperua comacularue ĩ¬
famia ubi senicie aclibidims officina ĩstituit ferꝯ ⁊ fedꝰ cene
sic ẜ̾mlii uacie tolitudo ridiculora ẽ / qͥ nõ ꝓcul rnde ncapolitão ĩli¬
sue septũ nõ tam habitas ꝙ̃. repultꝰ Et ꝙͣ multos ẽẽ c̾dimis ubiꝙ
eruilios ẜ hic ante alios occurrit quẽ rorisdr nobilis nõtũ fecitͭe
p̾stitit / ne ĩferre coetneis nr̃is u̾itatis ĩ iuriã exempliꝙ molescĩã
cogorenr Iam inteligis ad quos q̃ qũq desolitudine dr̃a seudr

Expanded text:
neca dictum credens, solitudinem vero magnum et dulce bonum esse non dubitans. Ab ea autem non scelestos modo sed inertes et ignavos arceam. Ut enim Tiberii solitudo odiosa est, qua Capreas insulam immeritam perpetua commaculavit infamia, ubi sevitie ac libidinis officinam instituit ferus et fedus senex; sic Servilii Vatie solitudo ridicula est, qui non procul inde Neapolitano in lisue septum non tam habitans quam sepultus. Et quam multos esse credimus ubique Servilios? sed hic ante alios occurrit, quem irrisor nobilis notum fecit et prestitit ne inferre coetaneis nostris veritatis iniuriam exemplique molestiam cogeremur. Ia
Abbreviated transcription (Latin):
d̾ folitudine loquitnͣ damuasse uidebat᷑ ⁊ fecerat nͥ ult̾iꝯ ꝓcessisset ut
nõ cam ciceronis dcim exponẽdũ nõb̾ ꝙ̃. oratoris testimoniũ l ĩ phie
libris stͥptꝭ et cen suspẽtu abhoc iudicio repłindũ eẽt s ut lig̃at
d exͣma ⁊ in hña tantũ politudiẽ illũ loqui quã qui fugit ꝓfecto unũ
⁊ nõ fugit arq ira nõ urãm sz diu̾ram pociꝯ damnare sentẽcia nes
fuga solitudinis i turbã rei uelle/ s id s̃olũ ne amore solitudinis
humaitas fugiat᷑ uide quid addit cũ enĩ dixirset ⁊ politudinẽ fugter
nõ dixit ⁊ socios s ⁊ sociũ ait studn q̃reret. tũdoc̃e nellet cũ audiee¬

Expanded text:
de solitudine loquimur damnasse videbatur! Et fecerat, nisi ulterius processisset, ut non tam Ciceronis dictum exponendum nobis, quam oratoris testimonium, licet in philosophie libris scriptum, ceu suspectum ab hoc iudicio repellendum esset. Sed ut liqueat de extrema et inhumana tantum solitudine illum loqui, quam qui fugit profecto unum etiam non fugit, atque ita non nostram sed diversam potius damnare sententiam, nec fuga solitudinis in turbam iri velle, sed id solum ne amore solitudinis humanitas fugiatur, vide quid addidit. Cum enim dixisset «et solitudinem fugeret», non dixit «et socios», sed «et socium» ait «studii q
Abbreviated transcription (Latin):
ritati ꝑpͥeparũ fi sꝯ demostenis haud uulgaꝵꝭ equidm̃ note uiri ẜ̃ab¬
ꝙ emulo grate facudie pͥncipis faccũ ꝓfert opinioni sue ꝯrentanẽn
⁊ demostenes quidm inquit meliꝰ Quise ĩ locũ ex quo nulla audi¬
ii uox ⁊ exquo nich il ꝓspici pos recõdebat ne aliud agere mẽtẽ coge¬
aẽt occul hades ostudiose siluarũ seccator miratorq dicat aliquis
eni siluas ⁊ colles ⁊ secessꝰ auios nõ tantũ in utiles studiis opmẽt᷑
sdam põsos Qund hic dica neg̃e: aut locũtũ uera Quĩtilianũ aut
recte fecisse demostenẽ ymo uẽ uł in fentẽciã horũ pbo uel hos ĩren¬
inb̃iũ nulli tudiossorũ gen̾i mĩꝯ siluas ⁊ ea d quibꝰ hic̃ loquig᷑ arꝗom¬

Expanded text:
parum fisus, Demosthenis, haud vulgaris equidem note viri sed absque emulo graie facundie principis, factum profert opinioni sue consentaneum; et «Demosthenes quidem» inquit «melius, qui se in locum ex quo nulla audiri vox et ex quo nichil prospici posset recondebat, ne aliud agere mentem cogerent oculi». Habes, o studiose silvarum sectator miratorque, dicat aliquis, qui silvas et colles et secessus avios non tantum inutiles studiis opinetur sed damnosos. Quid hic dicam? Negem aut locutum vera Quintilianum, aut recte fecisse Demosthenem; imo vero vel in sententiam horum ibo, vel hos in sendubium nulli studiosorum generi minus silvas, et ea de quibus hic loqui
Abbreviated transcription (Latin):
amiciciarũ alt̾ altero dicior fuerit nõ mouebor nec tã anucos
fugere solitariũ moñbo ꝙ optare ut adse iusendũ singulatĩ pociꝰ
ꝙ cat̾uati ueniãt nõ ocio tediũ ẜ polamẽ laturi ⁊ auxilũ Sit ociũ

Expanded text:
amicitiarum alter altero ditior fuerit, non movebor; nec tam amicos amicitiarum alter altero ditior fuerit, non movebor; nec tam amicos fugere solitarium monebo, quam optare ut ad se visendum singulatim potius quam catervatim veniant, non otio tedium sed solamen et auxilium latu
Abbreviated transcription (Latin):
fiuirre lucillũ quratq cestis geneca ip̃e faceditur quẽ ⁊ si frequet᷑
lauset qui am̃aciũ mos est si ꝑfectũ tamẽ noset nec tociens horta¬
retꝰ nec aliqno rephñderet / ac studiis saltẽ iurtutiq dedito ditat
aliqͥs hoc fatebor set eo plane reu̾timur quo uolebam / nec ego
aliis ꝙ̃ lit̾arũ ⁊ iurtutũ studiosis loquor reliqͥs salubre ꝯsiliũ mille
habo nisi ut añt oĩa uitã mułẽt tũ de loci oportiutate uidebirad
Ceterũ hiis ip̃is quibꝰ solitudine optimã dixi nũꝙͣ suassi ut stu¬
dio politudinis anucitie pura cõtempnerẽt turbas nõ amitos fugi¬
endos dico ꝙ siqͥs eẽ sibi amitorũ tuirbas extimat pͥmũ uideat ne
Fallat᷑/. Id u̾o maxĩe deteget repẽtina necessitas mutatõ q fortĩs
q̃ sit̾ optãda nõ est exꝑiendi eupĩdĩe sic si accidat exꝑientie ⁊ dis¬
cuciẽdis exroribꝰ multis ꝯfert / de inde si ut reliquarũ rerũ sic

Expanded text:
Seneca ipse fatebitur, quem etsi frequenter laudet, qui amantium mos est, si perfectum tamen nosset, nec totiens hortaretur, nec aliquando reprehenderet. At studiis saltem virtutique dedito, dicat aliquis; hoc fatebor, sed eo plane revertimur quo volebam. Neque enim ego aliis quam literarum et virtutum studiosis loquor; reliquis salubre consilium nullum habeo, nisi ut ante omnia vitam mutent; tum de loci oportunitate videbimus. Ceterum his ipsis, quibus solitudinem oportunam dixi, nunquam suasi ut studio solitudinis amicitie iura contemnerent: turbas non amicos fugiendos dico. Quod siquis esse sibi amicorum turbas extimat, primum videat ne fallatur. Id vero maxime deteget repentina necessitas mutatioque fortune que, sicut optanda non est experiendi cupidine, sic si accidat experientie et discutiendis erroribus multum confert. Deinde si ut reliquarum rerum sic
Abbreviated transcription (Latin):
legẽ pono ꝙͣ legẽ tibi mee mẽtis expono quã qͥ ꝓbat teneat Cui nõ
placet abiciat ⁊ relicta nos policudine solicitudines suas sͥ habeat / cõ¬
emꝑtor q ruris nr̃i uinat contẽtꝰ ĩ urbibꝰ
pmẽe fateor talis eẽ qui porem ꝓdẽẽ ꝙͣplurimis uel ut ait naso
fecto qͥsquis ĩ turo ẽ ut ueltantiꝑ diu̾sit sencĩetibꝰ ꝯdescẽdam pecat
in legẽ nature nisi quibꝰ põt laborãtibꝰ opem fert michi qui ad hucm¬
agno naufragio laboro suficit illiꝰ op̃e implorat qui rolꝯ ẽ potena pstu¬

Expanded text:
legem pono, quam legem tibi mee mentis expono, quam qui probat teneat, cui non legem pono, quam legem tibi mee mentis expono, quam qui probat teneat, cui non placet abiciat et, relicta nobis solitudine, solicitudines suas sibi habeat, contemptorque ruris nostri vivat contentus in urbibus. Optarem fateor talis esse qui possem prodesse quamplurimis vel, ut ait Naso, fecto quisquis in tuto est, ut vel tantisper diversum sentientibus condescendam, peccat in legem nature, nisi quibus potest laborantibus opem fert. Michi qui adhuc magno naufragio laboro, sufficit Illius opem implorare, qui solus potens est
Abbreviated transcription (Latin):
moditũ bene ualente dñi egros cͥcuit egͥtudinẽ d̃xisse aut bustariũ bũ
mertuos sẽplit cãm mortis cõtagio reꝑisse. Nemo u̾o fallat᷑ q̃ĩ ininora
suit aĩmõrũ ꝯtagia ꝙ̃ corporũ mapora sũt grauiꝰ ledũt altiꝰ decen¬
dũt ẜpũtq latẽcio multis inquiunt ꝓdẽe mitoriũ młtis sbuenistela¬
udabile. Sus negat ẜ ordinate caritatis̃ muciũ gcimꝰ Crede aũt michi
nõ ẽ parue fi̾ducie polliteri opem decertãtibꝰ consiliũ dubiis / lum̃e cecis
lenicĩa mestis seturitatẽ m̃etibꝰ spem derectis galutẽ egris requuẽ
faessis refrig̾iũ afflictis/ mõstrare it̾ exatibꝰ subrectar̃ humos cadñtibꝰ
uare dextera ꝓstratis magna sũt hec si fiant paruagiꝓmitãtur in
nĩ magne ꝙ parue rei ꝓmissio s exhibiciõ ẽ mapr. uerũ ego nõ tãalis

Expanded text:
medicum bene valentem, dum egros circumit egritudinem contraxisse, aut bustuarium dum medicum bene valentem, dum egros circumit egritudinem contraxisse, aut bustuarium dum mortuos sepelit, causam mortis contagio repperisse? Nemo vero fallatur quasi minora sint animorum contagia quam corporum; maiora sunt, gravius ledunt, altius descendunt, serpuntque latentius. Multis, inquiunt, prodesse meritorium, multis subvenisse laudabile. Quis negat? sed ordinate caritatis initium scimus. Crede autem michi, non est parve fidutie polliceri opem decertantibus, consilium dubiis, lumen cecis, letitiam mestis, securitatem metuentibus, spem deiectis, salutem egris, requiem fessis, refrigerium afflictis, monstrare iter errantibus, subiectare humeros cadentibus, dare dextram prostratis. Magna quidem sunt hec si fiant, parva si promittantur; n parve rei promissio, sed exhibitio est maior. Verum ego non tam aliis