comma-project/pen-alignment-pairs huggingface dataset:
Abbreviated transcription (Latin):
seq crocĩmẽtam hostib sius bidet
arma capit obuĩãq ygiedieus
seq in pliũ cohortãs nuilta secũ
multa cum deo suo loquit᷑ ꝙ̃uis
quio ad decoris obẜeiãciã atq
ad illa que diximꝰ ad intendẽ¬
das uires ad ꝯfirmãda consilia
nullũ efficatiꝰ alus tũ berbis
contra uoluptatumi blãdicias
atq aliis contra doloꝵ iinas
esse ucend̃ et quib utrobiq ꝓ¬
nũ est adu̾tere stienti quenã
uł ille ulandicie uł hee anne
ꝙ̃q impares sint uirtuti s quĩ
horũ de alt̾o ẜmo erat exemplo
agam unico s insigni quo in
reliquis om̃ib instouctior fias
quis est hic in doloĩe ẜmo inti¬
inꝯ menũsti quib u̾bis luca¬
nꝯ magnũ pompeiũ iit̾ cab¬
inficũ gladios usum facit sed
quia hoc ꝓ qualicate ꝑstẽ a
poeta ficcum et scd̃m berissia¬
tudinẽ aĩo uiri illiꝯ in eo sta¬
tu quemẽtib berbis exp̾ssim
est exemplũ uerum iecensq
alt̃m addiciã hac ip̃ã etate
suꝑant qui uid̾mit adhuc

Expanded text:
seque circumventam hostibus suis videt, arma capit, obviamque progrediens, seque in prelium cohortans, multa secum, multa cum Deo suo loquitur, quamquio ad decoris observantiam, atque ad illa que diximus, ad intendendas vires, ad consummanda consilia nullum efficacius, aliis tamen verbis contra voluptatum blanditias, atque aliis contra dolorum minas esse utendum, et quibus utrobique pronum est, advertere scienti, quenam vel ille blanditie, vel he mine, quanque impares sint virtuti. Sed quoniam horum de altero sermo erat, exemplo agam unico, sed insigni, quo in reliquis omnibus instructior fias, quis est hic in dolore sermo intimus. Meministi quibus verbis Lucanus Magnum Pompeium inter carnificum gladios usum facit? sed quia hoc pro qualitate persone a Poeta fictum, et secundum veri similitudinem, animo viri illius in eo statu convenientibus verbis expressum est, exemplum verum recensque alterum adiciam. Hac ipsa etate superant, qui viderunt, adhuc
Abbreviated transcription (Latin):
zenoms p̾ceptoris sui de doloie
intelliges quid in ieb uerñ quod
umbiatile, neq larnas horreat
neq tlamorib moueat᷑ certus
doloie nichil iusi ignamã uir¬
tute autẽ et igmauĩa ⁊ dsoron
et mortem et dura omĩa uinci
posse Inqz hac sentẽtia fixus et
tute pati fortit quos nultis
cogitaie t̾ribile est quodq nũꝙͣ
ab homiẽ fieri posset qui non
anmni et false opiniones et
uami metꝰ infirmãt᷑ et acies do¬
idem uult ut sicut in płio pa¬
uedus nules abiectisq armis
uiso hoste diffugiens, seye iyse
sibi ꝑcculum fecit ubi impauido
ꝑiculũ nõ fuisset sit ignauũ a¬
nnnũ et sensib obseꝙ̃tẽ sola co¬
gitatio doloue exaniniat, qui
uutute firmatꝰ atq armatus
incolimus at doloris uictor et
ipe iul molesti sentiẽs euasissi
pacĩã eni non mͦ amim uimi
aug̾i sed asꝑitatem ip̃ã dolo¬
uo m̃umii et pene ad nichi¬
mo in dolore iecti quid ⁊ mio¬
ti alii etiã leti sint quod fien

Expanded text:
Zenonis preceptoris sui de dolore Zenonis preceptoris sui de dolore intelligens quid in rebus verum, quid umbratile, neque larvas horreat, neque clamoribus moveaur, certus dolore nichil nisi ignaviam, virtute autem et ignaviam et dolorem et mortem et dura omnia vinci posse; inque hac sententia fixus et tute pati fortiter, quod multis cogitare terribile est, quodque nunquam ad homine fieri posset, qui nonanimi, et false opiniones, et vani metus infirmantur, et acies doidem vult, ut sicut in prelio pavidus miles, abiectisque armis viso hoste diffugiens, sepe ipse sibi periculum fecit, ubi impavido periculum non fuisset, sic ignavum animum et sensibus obsequentem sola cogitatio doloris exanimat; qui, virtute firmatus atque armatus incolumis ac doloris victor et prope nil molesti sentiens, evasisset. Patientia enim non modo animi vim augeri, sed asperitatem ipsam doloris imminui, et pene ad nichimo in dolore, recti quidam et immoti, alii etiam leti sint, quod fieri
Abbreviated transcription (Latin):
itetio quo ad hoc enĩ duobus
hue bocabulis sensus id rori¬
go que ut uides apud illuz
ubi fonte desendũt D uielo
teꝙ libens audio s quis est cõ¬
firmatio  dicam est in ipĩs
quoq fortissimis aĩs nestro quid
ãmixtum diffidencie et beris
mibutos falsa cibcũ souãt tñiq
coit euorp populariũ ad arcem
ten̾e difficilesit subit mt̾dum
torpor quid subit dubitatio an
bera sint que a doctissinus sãctis¬
sinusq uius de uirtute paciẽcie
de honesti specie de spleudore
glĩe dici solent an id ueruis
quod ab aliis disputatũ uulgꝰ
ꝓrobat uacuitatẽ doloris optiniã
pessimiũ dolorem uoluptatem
boi finem et ille quid pauco¬
rũ hee ferme oñi uoces sũt
quaꝵp sepe tantꝰ ẽ sonta ut pau¬
ce ille uoces adhortantiũ audi¬
ni neq̃ant et custodes aitis ext̾¬
uti obmissa offensione fugam
cogitent in hoc statu dubiũ mi¬
ne de sentẽcia excidat ut olim
dyonisiꝰ henicleonces qui cum

Expanded text:
intentio quo ad hoc enim duobus intentio quo ad hoc enim duobus his vocabulis sensus idem et origo, que, ut vides, apud illum verbi fonte descendunt. Video, ue libens audio, sed quid est confirmatio? Dicam. Est in ipsis quoque fortissimis animis nescio quid admixtum diffidentie, et, veris imbutos, falsa circumsonant, tantumque coit errorum popularium ad arcem tenere difficile sit. Subit interdum torpor quidam, subit dubitatio, an vera sint que a doctissimis atque sanctissimis viris de virtute patientie, de honesti specie, de splendore glorie dici solent, an id verius, quod ab aliis disputatum vulgus probat, vacuitatem doloris optimam, pessimum dolorem, voluptatem boni finem; et ille quidem paucorum, he ferme omnium voces sunt: quarum sepe tantus est sonitus ut pauce ille voces adhortantium audiri nequeant, et custodes arcis, exterriti, omissa defensione fugam cogitent. In hoc statu dubium nune de sententia excidat ut olim Dionysius Heracleotes, qui, cum
Abbreviated transcription (Latin):
deuiũ ncħ intellexisse se ĩtelã¬
gunt dic si libet quenã ista
cõtencio est ¶ Satis id quide
si parum utra ꝓgrediaie in ip̃ia
cyceionis uerbis appet sed ne q̃d
me frustra popostens dicã id
alit̾ multa sut aminis corꝑib¬
tum corporis robur sic nullus
amini tantꝰ est bigor qui non
imꝓuiso et graui faste cͤuestat
fac puident eugent᷑ ne utiũq
sua moles oppmet si dephẽdat
intẽtum sepe ad subitũ magni
hostis occursum uir fortissimꝰ
licet expalluit da spaciũ colli¬
gend sese inq instans distri¬
mẽ añui intẽdendi uemẽtem
hostem securus excipiet uisis
testib pugnaturi athelete bra¬
chia uiso one subituri illuc c̾¬
iux intendit᷑ et illam pugnã
tẽta fert leuiꝯ, cui uegligens
ac iemissa succibẽt ad huc
eigo modum insigni difficul¬
tate conspecta amiꝰ contra
illami intẽdendus est quod si
ad pleuũ frat terbiliũ om̃i
het est illa animi tycomana
contentio seu sit dici mais

Expanded text:
demum nichil intellexisse se intellidemum nichil intellexisse se intelligunt. Dic, si libet, quenam ista contentio est? Satis id quidem, si parum ultra progrediare, in ipsius Ciceronis verbis apparet, sed ne quid me frustra poposceris, dicam idem aliter. Multa sunt animis corpoributum corporis robur, sic nullus animi tantus est vigor, qui non improviso et gravi fasce curvescat. Fac provideant, erigentur, ne utrunque sua moles opprimat, sed deprehendat intentum; sepe ad subitum magni hostis occursum, vir fortissimus licet expavit; da spatium colligendi sese, inque instans discrimen animum intendendi: venientem hostem securus excipiet; visis cestibus pugnaturi athlete brachia, viso onere subituri illud cervix intenditur, et illa pugnam tenta fert levius, cui negligens ac remissa succumberet. Ad hunc igitur modum insigni difficultate conspecta animus contra illam intendendus est, quod, si ad plenum fiat, terribilium omnium Hec est illa animi Ciceroniana contentio, seu sic dici mavis
Abbreviated transcription (Latin):
moies capiat quos obuus quilsqz
uñ ymber et estus unĩ tiemor
tenis qua bi maria asta tinue¬
stant et nõ nosse unĩ estus ac
tienor tumorq ac debilitas aĩo¬
rum quibz ue remedus temꝑe¬
tur estus compescat᷑ tumor
tienior ac debilitas ioboientur
ac firuiãt᷑ quo in studio et si
socratem ludat aristotiles idẽ
nõ mediocĩe oꝑam dedit si hec
sum minis neqr impẽdit huiꝯ
est stiẽti n̾e̾ suꝑuacuũ est cui
nõ doci expediat sed moueri¬
¶ Scio ita ẽẽ noc de omuib
quebam s hoc unũ que tun
contra hunc hostem cui nũc cõ¬
giedior doloiẽ arma mõstrares
Rad id tibi nec meliꝯpossimi
quent enĩ inquit ut tu et que
sunt inquit illa anna iespon¬
det illico cõtencio ꝯfumatio
ẜmoꝙ intimiꝰ. G Edisseie oio
siugula legi quid hec sepe o¬
liii tũ uereoi ne ⁊ ni accidat
quod multis solet  qui apud̃
se legentes intelligo sisi om̃ia
bident᷑ apidd alios locutĩ tum

Expanded text:
mores capiat, quos ab obviis quibusque, mores capiat, quos ab obviis quibusque, unde imber et estus, unde tremor terris, qua vi maria alta tumescant, et non nosse, unde estus ac tumor tremorque ac debilitas animorum, quibusque remediis temperetur estus, compescatur tumor, tremorque ac debilitas roborentur ac firmentur; quo in studio et si Socratem ludat Aristoteles, idem non mediocrem operam dedit; sed hec sum nimis, neque compendii huius est, scienti vero supervacuum, cui non doceri expediat sed moneri. Scio ita esse, neque de omnibus querebam, sed hoc unum que tu michi contra hunc hostem, cui nunc congredior dolorem, arma monstrares. Ad id tibi nec melius possum, querit enim ut tu et “Que sunt, inquit ista arma?”, respondetque illico: “Contentio, confirmatio, sermoque intimus.” Edissere, oro, singula; legi quidem hoc sepe olim, tamen vereor ne michi accidat quod multis solet, qui apud se legentes intelligere sibi omnia videntur, apud alios locuturi, tum
Abbreviated transcription (Latin):
S Ego hauc diffidẽciã nõ re¬
p̾hendo ẜ laudo nemo sibi mul¬
tum fidat in qr om̃i difficulta¬
te nõ as honuẽ sed adeo spet
auxiliũ ac nõ ita ut armiatos
uentinos sibi de celo deos cͦdat
malis forsan int̾dimi nũꝙͣ certe
diunitas inhertib fauit ut
subsidio dignus sis quod in te
est facito excitandꝰ actollendꝰ
et armãdus est animꝰ contraq
suos hostes in aciem educendus¬
D Reliqua nisi fallor intelligo
unũ quero quenã sũt h arma
amini que memoras E bene
habet iam concipio sp̃e salutis
tue int̾ asꝑitates enim rerum
fle mliebre est cõsultaie aut̃
niti obstare imploraie ꝯsiliũ
aut alpoiliũ id uiule est etad
uiucend efficax arma quid̃ aĩ
et uellandi artes y diu̾sitate
hostiũ multe et uaue sũt ut
uccai ullum phĩe munꝰ utiliꝰ
aut sauctius ꝙ̃ de hus ageie
quo ut reor magis ad nõs ꝑ¬
gant astra quod natã Iupiter
initriẽs ꝓmictat quid saturuo
curia int̾pies nagꝯ a pr̃e ftatq

Expanded text:
. Ego hanc diffidentiam non reprehendo sed laudo. Nemo sibi multum fidat, inque omni difficultate non ab homine, sed a Deo speret auxilium, at non ita ut armatos venturos sibi de celo Deos credat; malis forsan interdum, nunquam certe divinitas inertibus favit. Ut subsidio dignus sis, quod in te est facito: excitandus, attollendus et armandus est animus, contraque suos hostes in aciem educendus. Reliqua, nisi fallor, intelligo; unum quero: quenam sunt hec arma animi que memoras? Bene habet: iam concipio spem salutis tue, inter asperitates enim rerum flere muliebre est, consultare autem, niti, obstare, implorare consilium atque auxilium, id virile est et ad vincendum efficax. Arma quidem animi, et bellandi artes, pro diversitate hostium, multe et varie sunt; nec ullum philosophie munus utilius aut sanctius, quam de his agquanto magis ad vos pgant astra, quid naturam Iupiter intuens promittat, quid Saturno curius interpres vagus a patre fratreque
Abbreviated transcription (Latin):
et as ałus insilẽcio dici pñt ⁊
ab hoc ipo sorsitan dicebantur
Siassum enĩ uũc tacebat nũc
Setum ac cũ do Roquetfin dosor¬
bus in q ꝑicusis nullũ llauuo

Expanded text:
et ab aliis in silentio dici possunt, et ab hoc ipso forsitan dicebantur; vicissim enim nunc tacebat, nunc secum; at cum Deo loquentis in doloribus inque periculis, nullum clarius
Abbreviated transcription (Latin):
malis explicitꝰ untutũ om̃ alis
euectꝰ actolles hoc uno uona oĩa
corrupisses nichal est enim odio
cherrnuꝰ creatꝰ raptim corruit
ꝑ quam tu pectator uis astende̾
si sic illi ob id unũ accidit quid
ꝑ hoc alus culpis adiũctũ tibi
euẽturũ arbitiaris malũ sarci¬

Expanded text:
malis explicitus, virtutum omnium alis malis explicitus, virtutum omnium alis evectus attolleres, hoc uno bona omnia corrupisses. Nichil est enim odioscherrimus creatus raptim corruit, per quam tu peccator vis ascendere; si sic illi ob id unum accidit, quid per hoc aliis culpis adiectum tibi eventurum arbitraris? Malum sarci
Abbreviated transcription (Latin):
arbitror manũ dabis audi enĩ
quid huic doccissu uiu sense¬
ruit ac scripẜint boluptates a¬
it eceir ulandicie domme ma¬
iores partes ammi a birtute de¬
torquent in hoc inquit seneca
nos complectunt᷑ ut strangulẽt
non aliter gͦ ꝙ̃ latrũculi uiatori¬
bus insidiantes eosq seducẽtes
ac ꝑmiẽtes decliuãde in quod
ualde piodit᷑ si illud p̾clarissiẽ
apud liũ a sapione affucano¬
dictum massiuisse dictum sibi
quisq̃s hac peste laborabit aici¬
piat unice inquit am̃i caue
deformes multa bona uur uicõ
⁊ tot nũtorũ gratiã maiore cul¬
pe ꝙ̃ causa culye est coriũpas
idꝙ faciliꝰ fiet si quie acuter
iei uilitatẽ obscenitatem uieui¬
tatẽ finem cogitet ac longũ
dedecꝰ horeqz fugacis forsitan
torũ annoꝵ penitẽtia ul ecram¬
nõ fortasse supplicio pumẽdas
uꝑbia extollor H Ruid suꝑ¬
uis autem t̾ra ⁊ tinis tu ne
tantorp malorũ faste obrutꝰ atq
oppssus gxtollis qui si te om̃ib

Expanded text:
arbitror, manum dabis. Audi enim arbitror, manum dabis. Audi enim quid hinc doctissimi viri senserint ac scripserint. “Voluptates, ait Cicero, blandissime domine, maioris partis animos a virtute detorquent.” “In hoc, inquit Seneca, nos complectuntur ut strangulent”. Non aliter ergo quam latrunculi viatoribus insidiantes, eosque seducentes ac perimentes declinande sunt; in quod valde proderit, si illud preclarissime apud Livium a Scipione Africano Masinisse dictum, sibi quisquis hac peste laborabit accipiat. “Vince, inquit, animum, cave deformes multa bona uno vitio et tot meritorum gratiam maiore culpa quam causa culpe est corrumpas.” Idque facilius fiet, si quis acriter rei vilitatem, obscenitatem, brevitatem, finem cogitet, ac longum dedecus horeque fugacis forsitan, torum annorum penitentia, vel eterno fortasse supplicio puniendas. rbia extollor. Quid superbis autem, terra et cinis? Tu ne tantorum malorum fasce obrutus atque oppressus extolleris, qui si te omnibus
Abbreviated transcription (Latin):
lougas etates mutilrs effuroisse
conspiciꝰ et senes actonicos
ac scupẽtes dicere quid hic in tot
dorninumꝰ sero tand̃ expenecti
siniꝰ cuiꝰ mali p̾cipua causa
est torpor iste quẽ qu̾eus abigẽ¬
dus in tempore stiuuilis uduste
fieno ꝓuidẽtie ne conctãdo ad
iugllũ finẽ tum iultituͤ. rapioris
stu quatior libidinũ Rat¬
qui libidinẽ torpor giguit
gula autem illam parit quid
mui igit᷑ filla post pairtes seqͣ
gulam terte et luxurã cõnuẽe
uobis esse cum belius maxĩeꝙ
tibus uisum est Itaq cũ suit alia
libidme rapior E Quonã uerr
inisi ad moitẽ aĩe ⁊ corꝑis et in¬
famẽ nocam soram qz penitẽciam
et foitasse nuitile I. nũc igit᷑
⁊ raptantẽ sequere que te tales
raꝑtet ad exitꝰ cogita autẽ mu¬
mabiliũ casus imiẜabiles ac fa/¬
mosos nõ mͦ singulariũ hom̃i
sed urbium ac regnoꝵ qui tibi
partim uisu partim auditu et
maxime lectione debent esse
notissimi iaptãti nequaꝙͣ ut

Expanded text:
longas etates inutiles effluxisse longas etates inutiles effluxisse conspicimus et senes attonitos ac stupentes dicere: “quid hic in tot dormivimus, sero tandem experrecti sumus.” Cuius mali precipua causa est torpor iste, quem quereris: abigendus in tempore, stimulis industrie, freno providentie, ne cunctando ad inglorium finem, cum multitudine, rapiaris. stu quatior libidinum. Atqui libidinem torpor gignit, gula autem illam parit. Quid miri igitur, filiam post parentes sequi? Gulam certe et luxuriam communes vobis esse cum beluis, maximeque tibus visum est; itaLibidine rapior. Quoniam, vero, nisi ad mortem anime et corporis et infamem notam, seramque penitentiam et fortasse inutilem? I nunc igitur, et raptantem sequere, que te tales raptet ad exitus. Cogita autem innumerabilium casus miserabiles ac famosos, non modo singularium hominum, sed urbium et regnorum, qui tibi partim visu, partim auditu, et maxime lectione debent esse notissimi: raptanti nequaquam, ut
Abbreviated transcription (Latin):
bene uelle cepis ardor eut atq
impetꝰ qui cũ ad multa sit ressi¬
mus est optimꝰ ud uirtutem
Otondo et ad bona oꝑa lẽ¬
tue assugo DEst torpor q̃dã
dor acceudit et me to sot eru¬
titui fuga tempis intelltã que
tanta est ut upx aetui eã quã¬
uis. ceser a nuis possit et sys
uirtutis ad amata que talis est
ut si coiporeis oculis t̾m posset
quod uult plato nurũ sui amo¬
rem ꝑitira esset huic te amor
igit᷑ illunt metꝰ extitet utraq ies
in sompnis neqz qui amat enĩ
neqz qui metuit toipere solet ⁊
tamen hoc ipm̃ ne torpor soporq
uos noxius p̾mat ad diuinas
laudes furgẽtes nocte p̾camĩ nõ
est sompno bocꝰ aut inhercie s¬
bi uos huic mors t̾utat huic
honestas allicit quis enĩ iuter
magna ꝑicula magnaq p̾mua
cõsopitui bbi ad ista respex̾is re¬
dibit uigor ad añi fugiet semp¬
nus ab oculis cogitãtis quatũ
nũc eciam suꝑest imꝑfecti ꝙͣtũ
crãsierit ociosi: quod qr non fit

Expanded text:
m velle ceperis, ardor erit atque m velle ceperis, ardor erit atque impetus, qui cum ad multa sit pessimus, est optimus ad virtutem. Torpeo et ad bona opera lentus assurgo. Est torpor quidemdor accenditur, et ille torpor excutitur, fuga temporis intellecta que tanta est, ut vix metiri eam quamvis celer animus possit, et specie virtutis adamata que talis est, ut si corporeis oculis cerni posset, quod vult Plato, mirum sui amorem paritura esset. Hinc te amor igitur, illinc metus excitet, utraque res insomnis; neque qui amat enim, neque qui metuit torpere solet; et tamen hoc ipsum, ne torpor soporque vos noxius premat, ad divinas laudes surgentes nocte precamini. Non est somno locus aut inertie, ubi vos hinc mors territat, hinc honestas allicit. Quis enim inter magna pericula, magnaque premia consopitur? ubi ad ista respexeris, redibit vigor ad animum, fugiet somnus ab oculis, cogitantis quantum nunc etiam superet imperfecti, quantum transierit otiosi; quod quia non fit,
Abbreviated transcription (Latin):
ẏmitis obseꝙͣ̃do cu aliꝙ̃to uti¬
lior fames eẽt utilissima so
Guetas et fedo illi ac misero
sacculo frat simuĩlq ⁊ siluis. et
nbib et fluctib patẽ linquẽs
Ita tamen emt res hic est mos
nobiliũ ante alios hee sũt artes
que libales fuant mecanice eua¬
sere Ip̃iq qui belloꝵ duces ac
pħi et rectores uibium et paties
pate esse solent benatores atq
ancupes factisunt utq intellig¬
gas nullam ẽẽ reliꝙͣ spẽ salu¬
tis nobilitati tubuit᷑ quod est
gule aut ꝓcul dubio uanitatis
hoc malum nullo meliꝯ mͦ ꝙͣ
sensim ut cyceromi placuit uel
repẽte ut aristotili uisum est nĩl¬
tum oõfert cogitatio exitꝰ quod
cum om̃ib uicus sit commune
taniẽ huit spum atq luxuuie
Drpeo in agendis H Quis
aret᷑ si post gule stidiũ pie¬
grauatũq corpustulũ amimi tor¬
por obrepat Haniii p̾grauor
torpore H. Corpor hic ex imper¬
fecta uolũtate erit mox ut bouũ¬

Expanded text:
premitis obsequendo, cui aliquanto utipremitis obsequendo, cui aliquanto utilior fames esset, utilissima vero sobrietas, et fedo illi ac misero sacculo, simulque et silvis et nubibus et fluctibus, pacem linquens. Ita tamen eunt res, hic est mos nobilium, ante alios, he sunt artes, que liberales fuerant, mechanice evasere, ipsique qui bellorum duces ac philosophi et rectores urbium ac Patres Patrie esse solent, venatores atque aucupes facti sunt; utque intelligas nullam esse reliquam spem salutis, nobilitati tribuitur, quod est gule, aut proculdubio vanitatis. Hoc malum nullo melius modo,sensim ut Ciceroni placuit, vel repente, ut Aristoteli visum est. Multum confert cogitatio exitus, quod, cum omnibus vitiis sit commune, tum huic proprium atque luxurie. rpeo in agendis. Quis miretur, si post gule studium pregravatumque corpusculum, animi torpor obrepat? Animi aggravor torpore. Torpor hic ex imperfecta voluntate oritur; mox ut bonu
Abbreviated transcription (Latin):
platonis amici sui st̃in quorũ
pͥmus dnm se studus dedito pos¬
sessiones suas culya uillici de¬
structas aspic̾e̾t in eum uersus
simi̾em inquit exte dibitas pe¬
chitas sed amice cõmisit ut suy¬
pliciũ exig̾e̾t uentꝰ ne se ne ipe¬
tus quo nõ dece̾t impelle̾t hec
horũq siuilia fienaie ira debent
ne secaces suos ut solita est in
infamuã clademq p̾cipitet iu¬
uła bellicor ħ dixi iam
hus medi me que nũtis
accidunt nam quis sponte e¬
grotãtib medeat᷑ D pula soli¬
res tan uilis tani sollicitos
uos habet scupor et pudor ẽ
cogitare quo se hũanũ ineli¬
uat ingeniũ ad maiora ar¬
atum in respue̾t t̾tarũ tractus
celiq et maus abdita penetra¬
tis meditati estis tetia et ra¬
mos uiscum et laq̃os et ra¬
paces uolucies impio paraie
et p̾dari uobis dociustis adil
aliud iisi ut gule satiffiat
qũ non mͦ explenes s onera¬
do fatigatis et augustũ uen¬
tiem baua arte laxatis ag

Expanded text:
Platonis amici sui factum, quorum Platonis amici sui factum, quorum primus, dum se studiis dedito, possessiones suas culpa villici destructas aspiceret, in eum versus. “Sumerem, inquit ex te debitas pechitas, sed amico commisit ut supplicium exigeret, veritus ne se ire impetus quo non deceret impelleret. Hoc horumque similia frenare iram debent, ne sequaces suos, ut solita est, in infamiam clademque precipitet. 10a velicor. Dixi iam: his medemur que invitis accidunt. Nam quis sponte egrotantibus medeatur? Gula sollires tam vilis, tam sollicitos vos habet. Stupor et pudor est cogitare, quo se humanum inclinat ingenium, ad maiora creatum, nisi respueret terrarum tractus, celique et maris abdita penetratis. Meditati estis retia et hamos, et viscum et laqueos, et rapaces volucres imperio parere, et predari vobis docuistis, ad nil aliud, nisi ut gule satisfiat, quam non modo explendo, sed onerando fatigatis; et angustum ventrem varia arte laxatis, ac
Abbreviated transcription (Latin):
nisi forte celius senator nracim¬
dissimꝰ ille mortaliũ qui tliẽti
suo in omnib sibi consenciẽti
atq omia confitenti irastens
exilomauit dit aliquid contra
ut simiꝰ duo durũ caput qua¬
liter tulissent miurias qui obse¬
quiũ nõ ferebat O grastor qr
niũ erratur queiũt᷑ cause fui¬
gũt᷑ effense inqz hus ipĩs que
bere sunt caẽ ioe modꝰ excedit᷑
iiI omnib pectatis belũ aliqd
excusationis. obtendit᷑ et est ex¬
cusatio ip̃a peccatum tu qr nõ
tibi ut deo paret᷑ nasteris et
tainẽ deus ip̃e quotidie uerbis
ac rebus offendit᷑ nec semper
irascitui uos omne uerbulun
caũ elapsum ad niuriã capi¬
talem trahitis impaciẽs genqͥ¬
O rascor sic mĩtis B Si de
te quid male si de ie publica
nc non ira s iustiã illa sit op¬
triue et ad sum̃ã in ordiue
ut dici solet cycõm añi illud
est tenẽd ira ꝓcul ut absit
aun qua nichil iõne fieri
nich̃il cõsid̾ari p̃t iie eigo
landat᷑ archicetarẽtim dictũ

Expanded text:
nisi forte Celius Senator, iracundissimus ille mortalium, qui clienti suo in omnibus sibi consentienti, atque omnia confitenti, irascens exclamavit: “Dic aliquid contra ut simus duo”, durum caput: qualiter tulisset iniurias qui obsequium non ferebat? Irascor quia rimum erratur, queruntur cause, finguntur offense, inque his ipsis que vere sunt cause ire, modus exceditur, in omnibus peccatis velum aliquod excusationis obtenditur, et est excusatio ipsa peccatum. Tu quia non tibi, ut Deo paretur irasceris, et tamen Deus ipse quotidie verbis ac rebus offenditur, nec semper irascitur. Vos omne verbulum casu elapsum, ad iniuriam capitalem trahitis, impatiens genus. Irascor sic meritis. Si de te quidem male, si de Republica, modo non ira sed iustitia illa sit, optime. Et, ad summam, mordicus, ut dici solet, Ciceronianum illud tenendum: “Ita procul ut absit cum qua nichil recte fieri, nichil considerare potest”; iure ergo laudatur Archite Tarentini dictum,
Abbreviated transcription (Latin):
siue tanta in re ulle sũt partes
ingenn humamn et cũ intẽtiene
feriuida ies egeat tũ et ꝯtiu¬
a eget et diut᷑na nã quod stu¬
dio qu̾itur depẽte nõ ꝓuenit
sic quocũq te ueit̾is ꝑseu̾anti
opus est ammno obmissis igit᷑
neglectis ꝙ omnib hoc iicũbe
idq fiet alacaus si menumerie

Expanded text:
sive in tanta re ulle sunt partes sive in tanta re ulle sunt partes ingenii humani, et cum intentione fervida res egeat, tum et continua eget et diuturna nam quod studio queritur, repente non provenit, sic, quocunque te verteris, perseveranti opus est animo. Omissis ergo neglectisque omnibus, hic incumbe, idque fiat al
Abbreviated transcription (Latin):
illud sanũ magis essicaxq ꝙͣ
comptũ uerbum marci bauois
ex satyiaꝵ eiꝰ libio si ꝙ̃tum
opere fecisti inquit ut tuꝯ pistor
bonũ fac̾et panem eius duode¬
pridem ẽẽs facta quod sit accipi¬
as uelim, non ut t̾rene phĩe q̃
ex freꝙͣtatis actib abitum spori¬
det ciuiꝯ quãta sit promissi fides
exꝑti scũĩt sed celesti sapiẽtie
hospitataci optime suisq cõsili¬
is atqz auxilus te uirtutis que¬
ne ꝑ hant querit᷑ salutis debi¬
torẽ statuas sentiasqz pia con¬
fessione grato ammo quodq est
scaptui nemo pocest ẽẽ cõtinẽs
nisi deus det et hoc ipm̃̃ erat sa¬
pĩe stur cuus esset hoc donũ tͣ
nomĩatim dictum credas atq
ad omñẽ uirtutem intelligas re¬
ferend̃ O ualde quid ẽẽ cupio
neci sum bonus Han balde cu¬
pias ies docebit intẽse uolũta¬
tis iudiciũ ꝑseu̾ancia est siue
ieus insi constantꝰ optantibus
instant̾q peccãtib iux tubuit

Expanded text:
illud sanum magisque efficax quam illud sanum magisque efficax quam comptum verbum Marci Varronis, ex Satyrarum eius libro. “Si, quantum opere sumpsisti, inquit, ut tuus pistor bonum faceret panem, eius duodepridem esses factus;” quod sic accipias velim, non ut terrene philosphie, que ex frequentatis actibus habitum spondet cuius quanta sit promissi fides experti sciunt, sed celesti sapientie sospitatrici optime, suisque consiliis atque auxiliis te virtutis, queve per hanc queritur salutis, debitorem statuas, sentiasque, pia confessione, grato animo, quodque est scriptum: “Nemo potest esse continens nisi Deus det” et hoc ipsum erat sapientie, scire cuius esset hoc donum tibi nominatim dictum credas, atque ad omnem virtutem intelligas referendum. Valde quidem esse cupio, nec sum, bonus. An valde cupias, res docebit; intense voluntatis indicium, perseverantia est. Sive reus, nisi constanter optantibus instanterque precantibus vix tribuit,
Abbreviated transcription (Latin):
B ut sit ita uelle nõ sufficit de¬
sidi̾o epus est eo nõ modito sed
behiemẽti uos aut̃ mala br̃a fer¬
uẽtissime cupitis bona uultis tu¬
pidissime, unde fit ut diuites
multi fint uomi aictẽ pautissimi
nam quid miri est si citiꝯ ad op¬
tatum ardens intẽtio ꝙͣ uolũtas
lente piouehit᷑ O bellem bonꝰ
esse si possem/ E Stude nã pote¬
rie et si bona fide bis ẽẽ iã in¬
cipis sed segniciẽ uita si enim
mimina ierũ nõ habent᷑ gratis
quid de uutute sꝑes, qua ml in
rebz hoñi maiꝰ est, iul altius
nõ tu illam quasi du̾tielm̃
curarp sed ut iectum atq uni¬
cum iter ad felicitatem cogita
bata illi et insiste sim̃uo iusu
totoq animi pondere ueq u̾o
temporis ꝑticulã ut iocũdo
ciuid̃ ex̾citio s ut ordiuario
uite officio quod te beatũ et
nullũ egẽtem iei faciet uniu̾¬
sum tempus om̃e studiũ impẽ¬
de quod iobz seye uilissinus mi¬
pendistis et ad meoriã ieser

Expanded text:
. Ut sit ita, velle non sufficit: de. Ut sit ita, velle non sufficit: desiderio opus est, eoque non modico, sed vehementi. Vos autem mala vestra ferventissime cupitis, bona vultis tepidissime, unde fit, ut divites multi sint, boni autem paucissimi; nam quid miri est, si citius ad optatum ardens intentio, quam voluntas lenta provehitur? Vellem bonus esse si possem. Stude; nam poteris; et, si bona fide vis esse, iam incipis, sed segnitiem vita. Si enim minima rerum non habentur gratis, quid de virtute speres, qua nil in rebus hominum maius est, nil altius? non tu illam quasi diverticulum curarum, sed ut rectum atque unicum iter ad felicitatem cogita; vaca illi et insiste summo nisu totoque animi pondere, neque vero temporis particulam, ut iucundo cuidam exercitio, sed ut ordinario vite officio, quod te beatum et nullius egentem rei faciet, universum tempus, omne studium impende, quod rebus sepe vilissimis impendisti; et ad memoriam refer
Abbreviated transcription (Latin):
opum defectꝰ muito accidit sit
accid̾et uolũtas nec p̾mio digna
britꝰ / nec supplicio digna essẽt
inquitas nũc autem nõ bolũ¬
tas bobis hec aut illa si huio
atq illius electio ac libertas
nascentib data est que in bo¬
uũ frexa uenos facit in diuer¬
sum malos uti licet hat ut
libet,. et si ut bene uti libeat
haud dubie dei donũ ut male
autem ꝑu̾sitas sit uolẽtis ilud
penito nõ sicet bt nõ et uo¬
lũtas bona, butuns et mala
uicii radix sit atq ita uirtutꝭ
iopĩa nõ patit᷑ insi qui bult
titis est uelle. D Quid ꝙ bu
tutem uolo nec assequor E
arulti se illud putãt belle qd
nolunt id nolle quod boliuit
Sic quisqz se fallit seq bom aui¬
dum non mͤ alus sed sibi etiam
ꝑsuad̾e̾ intit᷑ nec cuiꝙͣ facilius
ꝑsuadet ꝙͣ delcãbilis uera butus
falsa biitutis opinio sit delectat
ut et populum et amicos fallere
et falli in suꝑ dulte sit D Scio
me uelle nec possum iõ bouũ fieri¬

Expanded text:
opum defectus invito accidit, sic opum defectus invito accidit, sic accideret voluntatis, nec premio digna virtus, nec supplicio digna esset iniquitas. Nunc autem non voluntas vobis hec aut illa, sed huius atque illius electio ac libertas nascentibus data est, que in bonum flexa, bonos facit, in diversum, malos. Uti licet hac ut libet: etsi ut bene uti libeat haud dubie Dei donum, ut male autem perversitas sit volentis; illud penitus non licet, ut non et voluntas bona virtutis, et mala vitii radix sit. Atque ita virtutis inopiam non patitur, nisi qui vult, rtutis est velle. Quid, quod virtutem volo nec assequor? Multi se id putant velle quod nolunt, id nolle quod volunt; sic quisque se fallit, seque boni avidum non modo aliis, sed sibi etiam, persuadere nititur, nec cuiquam facilius persuadet, quam delectabilis vera virtus. Falsa virtutis opinio sic delectat, ut et populum et amicos fallere, et falli insuper dulce sit. Scio me velle, nec posse ideo bonum fieri
Abbreviated transcription (Latin):
altior behemẽtiorq ꝙͣ cordis
clamãte ille silencio delectatur
hunc clamorem compssis labi¬
is promebat ille gregis p̃mũ pꝯ¬
mod populi pastor famosissi¬
inꝯ qui audire meruit bocem
dei dicẽtis sibi quid clamas ad
me nõ loquebat᷑ et clamabat
ymo quid̃ loquebat᷑ sed corde
sicut autem qui deũ audit sur¬
dus nõ est sit quẽ deus audit
nõ est mutꝰ de uututis ĩõpiacuͫ c¬
E bututis mops sum R
uerũ dampnũ iusto dolor insi
ꝙ alie ommes mopie natura¬
les aut fortuite Giolẽte ẽẽ pñt
het bna procul dubio uolũtaria
in ingenio mẽoriaq uel eloq̃o
seu ext̾is in iebz sunt que qui¬
dem omĩa nõ qualia gxoptant᷑
obuemũt sed qualia ciuiꝯq sors
tulerit hec bna autem in uolũ¬
tate consistit qui pro arbitrio
sibi quisq modãtar atq efsicit
lũtas inisi qua uult is ciuiꝯ illa
est qua et hocipm̃ uult et queq
uult alia alioqum siut uiũ
utqz ingenii suie eloquii suie

Expanded text:
altior vehementiorque quam cordis: altior vehementiorque quam cordis: clamante ille silentio delectatur. Hunc clamorem compressis labiis promebat ille gregis primum, postmodum populi pastor famosissimus, qui audire meruit vocem Dei dicentis sibi: “quid clamas ad me?” Non loquebatur et clamabat, immo quidem loquebatur, sed corde. Sicut autem qui Deum audit, surdus non est, sic quem Deus audit, non est mutus. 104 DE VIRTUTIS INOPIA Avirtutis inops sum. Verum damnum iustus dolor, nisi quod alie omnes inopie naturales, aut fortuite, aut violente esse possunt, hec una proculdubio voluntaria vel ingenio memoriaque vel eloquio, seu externis in rebus sunt, que quidem omnia, non qualia exoptantur obveniunt, sed qualia cuiusque sors tulerit; hec una autem in voluntate consistit, quam pro arbitrio sibi quisque moderatur atque efficit. luntas, nisi quam vult is, cuius illa est, qua et hoc ipsum vult, et quecunque vult alia. Alioquin, si ut virium, utque ingenii, sive eloquii, sive
Abbreviated transcription (Latin):
pestiferũ et quo multis caru¬
isse sit melius sit nõ solũ in
ẜuo berũ ceruit᷑ quod satyricꝰ
ait liugua mali pars pessiã
ẜui sed in plerisq eciã liberis
quib uͥl peuis dedit natura ꝙͣ
ruptele om̃s pene cessarẽt / inse
lingua malũ semen et spargeret
et foueret Oluiguam perdidi¬
L di malam lucratꝰ es plu¬
oniũ magne enin diuicie sũt
ẽẽ mepem malorũ hec qui non
habet diues nastit᷑ ac qui ꝑdit
diues fit ac nouo aucta censu-
ceas dee cui si liugua nõ potes
corde loquere, Si enĩ de malis
scriptũ est labia delosa in corde
et corde locuti funt tar nõ pioꝵ
in corde pia labia esse et ip̃i etiã÷
corde loqui pñt: ubi sinit aures
dei berũq sit quod alibi stribit
idem nõ est occultatũ cor meũ
ate qued fecisti in occulto nulla
enim secietissimaꝵ quoq cogita¬
tionũ abscondita est deo net ta¬
citos minꝰ ꝙͣ clamãtes audit
ymo non estͤ apud illũ clouior

Expanded text:
pestiferum, et quo multis carupestiferum, et quo multis caruisse sit melius. sic non solum in servo verum cernitur, quod Satyricus ait: Lingua mali pars pessima servi, sed in plerisque etiam liberis, quibus nichil peius dedit natura quam ruptele omnes pene cessarent, nisi lingua malum semen et spargeret et foveret. Linguam perdidi. Si malam, lucratus es plurimum, magne enim divitie sunt, esse inopem malorum: hec qui non habet dives nascitur, at qui perdit dives fit, et novo auctus censu, ceas Deo, cui, si lingua non potes, corde loquere. Si enim de malis scriptum est: “Labia dolosa, in corde, et corde locuti sunt”, cur non piorum in corde, pia labia esse, et ipsi corde etiam loqui possint, ubi sint aures Dei? verumque sit quod alibi scribit idem: “Non est occultatum os meum a te, quod fecisti in occulto”; nulla enim secretissimarum quoque cogitationum abscondita est Deo, nec tacitos minus quam clamantes audit: immo, non est apud illum clamor
Abbreviated transcription (Latin):
infames nulla pars corporis ad
nocend̾ promptior ac frenand
difficilior m̾ito igit᷑ quasi mag̃¬
nũ aliquid at ratũ ꝑtulit ilłe
qui dixit custodias bias meas
ut nõ delmꝙͣ in lingcia mea qd
cũ sancꝰ quid uir qui ad disten¬
dum sotias luteras accesserat
audiuisset abisse dicit᷑ nec am¬
pluis audire uoluisse / cũq post
longum tempus p̾ceptor illũ
suus admiras sisstitaret᷑ quid tã
diu absens ceptum opus obmi¬
set nec dum illud snũ si studi¬
o posset implere, hanc tibi cu¬
stodiam et hoc fienũ seua ña
quid̃ seu a fortuua sublatum
ne contempẜis libens q te regẽ¬
dũ prebe neue contra tuã sortem
calatres Oliungũã amisi B
⁊ũc maxnne qued sapies ui¬
bet ommi custodia ẜua cortuũ
e duab custodiis ad bnã redactꝰ
et duidia laboris ꝑte liberatꝰ
facilius pauta custodies et p̾ci¬
osa uigilantio O linguã ꝑdi¬
di B In quibusd̃ pauccs no¬
bile ⁊ aigutũ mẽbrũ in magna
autem parte hom̃ noceus atq

Expanded text:
infames: nulla pars corporis ad nocendum promptior, ad frenandum difficilior. Merito ergo quasi magnum aliquid ac rarum protulit ille qui dixit: “Custodiam vias meas, ut non delinquam in lingua mea”, quod cum sanctus quidam vir, qui ad discendum sacras literas accesserat, audivisset, abiisse dicitur, nec amplius audire voluisse, cunque post longum tempus preceptor suus, illum admirans, sciscitaretur, quid tam diu absens ceptum opus omiset, necdum illud unum omni studio posset implere. Hanc tibi custodiam et hoc frenum seu a natura quidem, seu a fortuna oblatum, ne contempseris, libensque te regendum prebe, neve contra tuam sortem calcitres. Linguam amisi. Nunc maxime quod sapiens iubet, “omni custodia serva cor tuum”; e duabus custodiis ad unam redactus, et dimidia laboris parte liberatus, facilius pauca custodies, et pretiosa vigilantius. Linguam perdidi. In quibusdam paucis, nobile et argutum membrum, in magna autem parte hominum, nocens atque
Abbreviated transcription (Latin):
uenũ aliquod licet falsim p̾suppo¬
nũt hec solis malis pastit᷑ et
torq̃tar bonis et quod alus optat
iam sibi habet malu alexãdri
eigo macedonis dutũ placet iui¬
ta seu toitoies suos syos leuis
adolescentis uerbum graue ⁊¬
oyem polliceor nõ uitus nõ
foituita enii illa sed uoliearia
sunt et in ur̃ã pt̃ate quis te
igit᷑ cogit nasti U Irascor offe¬
sus Bs fortasse qui offedisse
te arguit᷑ se offensimi abs te q̃¬
ritur nõ tñ est offensaꝵ g̃tũ¬
est insolencie O dia estuo r
furis ergo ira fuior bieuis est
inquit flactꝰ fit enim a plisq
mala consuetudine et impacĩã
longus ficror, ennus audmiti
ũ iram dicit insanie cũ plĩq
niuis illam seꝙ̃tib fuus et
insanie sit et uite si quid qec
eciani pestis ut suꝑior. et si se¬
pe alios semꝑ tamẽ alio ante
alios possessoie suũ torquet
ac cruciat ut muer bñ que¬
bus& Gideri potuĩt huic nelto
quid melle dulcus meẽ habet

Expanded text:
bonum aliquod licet falsum presuppobonum aliquod licet falsum presupponunt, hec solis malis pascitur et torquetur bonis, et quod aliis optat, iam sibi habet malum. Alexandri ergo Macedonis dictum placet: “Invita, seu tortores suos proprios”, levis adolescentis verbum grave. 1opem polliceor, non vitiis; non fortuita enim illa, sed voluntaria sunt, et in vestra potestate. Quis te igitur cogit irasci? Irascor offensus. Is fortasse, qui offendisse te arguitur, se offensum absque te queritur: non tantum est offensarum, quantum insolentie. Ira estuo. Furis ergo. Ira furor brevis est, inquit Flaccus. Fit autem a plerisque mala consuetudine et impatientia longus furor. Ennius autem iram initium dixit insanie, cum plerisque nimis illam sequentibus finis et insanie sit et vite. Si quidem hec etiam pestis ut superior, etsi sepe alios, semper tamen, ante alios, possessorem suum torquet et cruciat, ut mirer unde quibusdam videri potuerit, huic nescio quid melle dulcius inesse: habet
Abbreviated transcription (Latin):
enda cupiditas nichil est onĩtã
⁊ ⁊uideo Bsuꝑior affectus
ut bene tibi eẽt optabat hic
Et male sit aliis tãto hit illo
et auaricia peior liuor unde gͦ
sapieus idem de quo nͦ dicebam
neꝙͣ inquit est oculꝰ liuidi insa¬
ciabilis oculus cupidi DImudi¬
a corqueor E Iniudia secua.
nõ nuen̾e tyrãm manis toeuẽ¬
tum flactꝰ ait id̾q ad mõs ty¬
rãtios pestilenti austio impellẽti
translatum est B Imudia cru¬
cior B Siil et pettas et plec¬
teris epyedita insc̃ia O uicini
par chore aut ꝑsarũ nuidẽt
ne ille que uobie fuit quãdo
Gicissim nuidebatis qr uicim¬
tatem faciebat imꝑii magni
s  nisi et aliena bona bos
cruciõt undiq iiẜi et insai¬
mos muidia lippa est longniqua
non uidet uiciuitas atq yspitas n¬
uidie sunt parẽtes O Inindeo a¬
lienis bonis S si es nuda et
pusillamnus sis oportet om̃ĩb ex
uienus nullum pigriꝰ muidia
altos in aĩos nõ ascendit nullum
quoq imẜ̾ius itaq reliqua omia

Expanded text:
est enim tam E Invideo. Superior affectus, ut bene tibi esset optabat, hic ut male sit aliis; tanto hic illo et avaritia peior livor. Bene ergo sapiens idem, de quo dicebam, “Nequam, inquit, est oculis lividi, insatiabilis oculus cupidi.” Invidia torqueor. Invidia Siculi non invenere tyranni maius tormentum, Flaccus ait, idque ad vestros tyrannos pestilenti austro impellente, translatum est. Invidia crucior. Simul et peccas et plecteris, expedita iustitia. Felicitas Parthorum aut Persarum invidet, nec illi quidem vobis. Fuit quando vicissim invidebatis, quia vicinitatem faciebat Imperii magnam multa sunt, nisi et aliena bona vos crucient, undique miseri et insanimos: invidia lippa est, longinqua non videt. Vicinitas atque prosperitas invidie sunt parentes. Invideo alienis bonis. Si es invidus, et pusillanimis sis oportet; omnibus ex vitiis nullum pigrius invidia altos in animos non ascendit, nullum quoque miserius. Itaque reliqua omnia
Abbreviated transcription (Latin):
laturus O doloie iũpor yliaco
Amagnitudo ip̃a dolorie finem
spondet nemo enĩ du morit᷑
QQuid ꝙ dolor extasim parit¬
H longos febriũ doloies birui
trãsigio suspirio Baduẽtare
extasim incelligo L bix ed qͥdõ
intellig̾e̾ est nã et iepẽte adue
p̾uat. Bliqui dĩo nicipio R
O felix qui iem nccĩam ut qr
aũĩt durissima sine sensu sis
obiturus P Repe extasim in¬
cuure. Bdepe mortuꝯ reuuu¬
scis D Extasim sepe mortife¬
rani exꝑior Hhant plusꝙ̃ se¬
mel eoꝑiri nequis nemo eñ
q̃situm est ub̃i iuliꝰ cesar int̾¬
fuit simũa uir et imꝑio et
doct̾na qui et ipẽ tpẽ extͤmo
ut de ip̃o scrptini est repẽte
lniqui aĩo solebat quã q̃stio¬
nem ille sic absoluit Et iepẽ
tati uereꝙ ieligioni fortassis
aspior uideat᷑ sic tauiẽ et cuis
sapiẽti et p̾ẜtim pio ue̾q ie¬
ligioso uiuẽs est ut sibi ml

Expanded text:
laturus. Dolore rumpor iliaco. laturus. Dolore rumpor iliaco. Magnitudo ipsa doloris finem spondet: nemo enim diu moritur. Quid quod dolor extasim parit? Longos febrium dolores, brevi transigis suspirio. Adventare extasim intelligo. Vix id quidem intelligere est; nam et repente adveprivat. Linqui animo incipio. O felix qui rem necessariam, utque aiunt, durissimam, sine sensu sis obiturus! Sepe extasim incurro. Sepe mortuus reviviscis. Sepe extasim mortiferam experior. Hanc plusquam semel experiri nequis: nemo enim  aliquando quesitum est; ubi Iulius Cesar interfuit, summus vir et imperio et doctrina, qui et ipse tempore extremo, ut de illo scriptum est, repente linqui animo solebat, quam questionem ille sic absolvit, ut repentati vereque religioni fortassis asperior videatur, sic tamen et cuilibet sapienti, et presertim pio vereque religioso vivendum est, ut sibi nil
Abbreviated transcription (Latin):
qui molestꝰ eint felix icẽdium
bieue/ quod et̾m iefug̾ni causa
est O febrib ex̾ceor R cuo
iam uone ualicudinuis extimator
ydoneus uos en homiẽs dei
dona nisi amissa ul intermissa
nõ nostitis nigratũ genue O
febre uexor importima B diu
snuił ẽẽ nõ potestis nenio du
aid aut illa te deẜet aut tu illã
ix incipe quãdo quid quid
iam tristius metuas iul est si¬
cut autem ad extrema gaudii
puenisse pncipiũ est doloris sic
extienutas doloris p̃ncipiũ gau¬
dii sit opoitet/ Contrarioꝵ lex
est/ alt̃m ex altius fine orit᷑¬
D doloie torqueor yliaco R
dpẽs est fateor acerba solatn
ml aterbius pati posse Byla¬
co tuitior dolore H Qruid do¬
let at metuit ille imẜ est un
nisi semel fit seyius exporue
facies securiꝰ tand̃ semel qd
tam sepe temptailis ichil e¬
inĩ noui facies similliuiꝰ do¬
lor pliacꝰ morti est insi ꝙ mord
facilior ureuior ꝙ utqui huc̃¬
fortit̾ tulit insi metꝰ alter int̾¬
ueniat nulto illam fortiq sit

Expanded text:
 felix incendium breve, quod eterni refrigerii causa est. Febribus exerceor. Eris iam bone valitudinis extimator ydoneus. Vos enim homines Dei dona nisi amissa vel intermissa non noscitis, ingratum genus. Febre vexor importuna. Diu simul esse non potestis; nemo diu ardet: aut illa te deseret, aut tu illam. re incipe, quandoquidem quod iam tristius metuas nil est. Sicut autem ad extrema gaudii pervenisse, principium est doloris, sic extremitas doloris, principium gaudii sit oportet; contrariorum hec lex est: alterum ex alterius fine oritur. Dolore torqueor iliaco. Species est, fateor, acerba solatii, nil acerbius pati posse. Yliaco crucior dolore. Qui dolet ac metuit ille miser est; nisi semel fit sepius experire; facies securius tandem semel, quod tam sepe tentaveris; nichil enim novi facies: simillimus dolor iliacus morti est, nisi quod mors facilior breviorque, ut qui hufortiter tulit, nisi metus alter interveniat, multo illam fortius sit
Abbreviated transcription (Latin):
utrum uis feãt bene erit P
febrib uigeor M is̃ hic contͣ
naturã motꝰ plus hab impetꝰ
ꝙͣ diut᷑ntas et sepe duoꝵ facit
alterum, aut corpus expurgat
aut aĩam absoluit U febribz
teneor B yron longũ teneberis
expecta qto te ul̃ sauũ oportet
febisoz laboro L Illico questos
natura ꝯ morte oõfagit opitũ
exitum duelli ꝓpe est hora ue
fuit huic te morbo, uł onuibz
exẽptura D febubi ad aideo
Hamus mali est corpus aide̾
ꝙ̃ añi de quo p̾cedonites tue soptẽ
proxime sunt quele quid siar¬
dor alfius salubus est alteri
quid̃ hic ardor ꝙ̃ius asẜ optabi¬
lis est quãtum domqi uom est
pñtis uite male uieui gustu
ꝑhẽnis admon̾e supplicii ut
infiitas amaritudiẽs deliare
seudeãt que tam grauit paucis
horis armanusclã tolnt atq
hus augustus distãt illas eua¬
deie quib nec phisita nec her¬
ba auedebit᷑ nec dies trencus
nec mors quid̃ O febubus
bior. N uermiũ cib qcoquit᷑
fer te alus bri nu tocieus alla

Expanded text:
utrumvis fecerit, bene erit. Febribus urgeor. Omnis hic contra naturam motus, plus habet impetus quam diuturnitatis, et sepe duorum facit alterum: aut corpus expurgat, aut animam absolvit. Febribus teneor. Non longum teneberis. Expecta: cito te vel sanum oportet Febribus laboro. Illico requiesces. Natura cum morte confligit: operire exitum duelli; prope est hora, vel huic te morbo, vel omnibus exemptura. Febribus ardeo. Minus mali est corpus ardere quam animum, de quo precedentes tue septem proxime sunt querele. Quid, si ardor alterius, salubris est alteri? Quid, si hic ardor quamvis asper optabilis est? Quantum denique boni est presentis vite mala, brevi gustu, perennis admonere supplicii, ut infinitas amaritudines declinare studeant, qui tam graviter paucis horis amariuscula tolerant, atque his angustiis discant illas evadere, quibus nec Physicus, nec herba medebitur, nec dies criticus nec mors quidem. Febribus uror. Vermium cibus excoquitur; fer te aliis uri, cui totiens alia
Abbreviated transcription (Latin):
meñsti et nõ famosissimũ id
hoc nũtum audiuisti iul mi¬
ẜuis terra ntut hommẽ scire
uelini quid te horo potissime ad
suꝑbiam eghortat᷑ an fragilitas
mebiorũ ex̾citꝰq morborũ an¬
s uite bixuitas an cecitas amii
int̾ spes uanissimas metqq ꝑꝑe¬
tuos fluictuãtes an pietitoꝵ obli¬
uio an ignorãcia futuroꝵ at
pñtium an hostiũ insidie an
mortes mucoꝵ an adu̾sitas ꝑ¬
seuaue an fugitiã prosꝑitas hee
nõ alie uobis sut ad slpoiã seale¬
liue ascenditis ad Rnnã atq ce¬
tera hom̃i ꝑicula ⁊ si nustam
aliquã tñ excusationẽ suꝑbia et
nuidia nullã hñt O dolẽo
me suꝑbum N de pcco dole̾
puiq ad salutem gradus est et
sicut suꝑbia est extolli sic huĩ¬
litas est dole seqr submicte qd
quid facile factu erit moxut
oculos in teipm̃ tota intẽtoe
ieflexis quod cum ita sit nolo
tibi nec oportet libior partes
scriptas adu̾sus ꝑcc̃a conger̾e
hoc. satis est cucta arbitrii tui

Expanded text:
non famosissimum illud Homericum audivisti: “Nichil miserius terra nutrit homine”? Scire velim, quid te horum potissime ad superbiam cohortatur, an fragilitas membrorum, exercitusque morborum, an vite brevitas, an cecitas animi inter spes vanissimas metusque perpetuos fluctuantis, an preteritorum oblivio, an ignorantia futurorum ac presentium, an hostium insidie, an mortes amicorum, an adversitas perseverans, an fugitiva prosperitas. He non alie vobis sunt ad superbiam scalehis ascenditis ad ruinam; atqui cetera hominum pericula, etsi iniustam, aliquam tamen excusationem, superbia et invidia nullam, habent. Doleo me superbum. De peccato dolere primus ad salutem gradus est; et sicut superbia est extolli, sic humilitas est dolere seque submittere, quod quidem facile factu erit, mox ut oculos in teipsum tota intentione reflexeris; quod cum ita sit, nolo tibi, nec oportet, librorum partes scriptas adversus peccata congerere; hoc satis est: cuncta arbitrii tui
Abbreviated transcription (Latin):
tationes pan libioꝵ nũd am¬
plexus quẽ signasse tibi lotũ
nolm Galet enĩ muis modis
ad id quo nũc eges maxine
unato atq amisso false uulgi
subent sentẽcie et indigni bno
genatꝰ erũyunt. D nũc lan¬
gori meo ꝓpius adhibes manũ
docens bbi illa reꝑiam q̃ inho
statu stoycorũ opiõnib iuhũa¬
nis ac fapois pociora ac michi
opoitiũõra cõfido ꝙ̃uis et cõfi

Expanded text:
tationes, pari librorum numero comtationes, pari librorum numero complexus, quem signasse tibi locum volui; valet enim miris modis, ad id quo nunc eges, maxime nervato atque amisso, false vulgi subeunt sententie, et indigni viro gemitus erumpunt. Nunc languori meo propius adhibes manum, docens ubi illa reperiam, que in hoc statu, Stoicorum opinionibus inhumanis ac saxeis potiora et michi op