comma-project/pen-alignment-pairs huggingface dataset:
Abbreviated transcription (Latin):
tis reb antiquior uiden d tẽꝑis ꝙͣtitate. s simplicis pocius
uifiuitus ille tempaliuz reruu motus imitatur. Cumq
euui effingere atq equare nõ possit ex ĩmobilitate defficit
in motuz ex simplicitate p̾seucie decrescit in infiuitaz futuri
ac p̾teriti quantitatẽt cũ totaz ꝑiter uite sue pleuitudĩez
nequeat possidere. ħ ip̃o q uod aliquo mõ mnꝙ̃ ẽe desiuĩt
iid̃ quod implere atq expriui̾e non põt aliquatenꝰ uide᷑
curulari. alligans se ad qualẽcumq p̾sencia huiꝰ exigui¬
uideantur. Quonia uero mauere nõ potuit uifutu tpr̃is it̾
auipuit eoq modo factum est ut contuaret cum deo uitã. cli¬
ius plenitudinem complecti non ualuit ꝑmauendo. Itaq
si digna reb nomina uelunꝰ nponere. platonez seq̃tes: de¬
um quidem eternum mudum bero dicaunis ẽẽ ꝑpetuũ. Qm̃
igitur onme iudiauz scd̃m sui naturaz q̃ sibi sbiecta sunt. cõpͥ¬
heudit. est autez dõ semꝑ eteruus ac p̾seutanus status. sciẽcia

Expanded text:
is quantitate, sed simplicis potius infinitus ille temporalium rerum motus imitatur, cumque eum effingere atque aequare non possit, ex immobilitate deficit in motum, ex simplicitate praesentiae decrescit in infinitam futuri ac praeteriti quantitatem et, cum totam pariter vitae suae plenitudinem nequeat possidere, hoc ipso, quod aliquo modo numquam esse desinit, illud, quod implere atque exprimere non potest, aliqua tenus videtur aemulari alligans se ad qualemcumque praesentiam huius exiguiuideantur. Quoniam uero manere non potuit, infinitum temporis iter arripuit eoque modo factum est ut continuaret eundo uitam cuius plenitudinem complecti non ualuit permanendo. Itaque si digna rebus nomina uelimus imponere, Platonem sequentes deum quidem aeternum, mundum uero dicamus esse perpetuum. Quoniam igitur omne iudicium seeundum sui naturam quae sibi scientia
Abbreviated transcription (Latin):
diuez totam ꝑiter comp̾hendit. ac possidet cui neq futuri quit¬
quidaz. qui cum audiunt uisũ platoni mũduz hũc uec
hũisse miciũ temꝑis uec hĩturum esse deffectu. ħ modo
conditori conditum mũdum fieri cceternuz putant. Aliud
est euiui ꝑ interiumabilẽ duci uitam qd̃ iniuido platotͥ¬

Expanded text:
dinem totam pariter comprehendit ac possidet, cui neque futuri quiddinem totam pariter comprehendit ac possidet, cui neque futuri quidquidam, qui cum audiunt uisum Platoni mundum hunc nec habuisse initium temporis nec habiturum esse defectum, hoc modo conditori conditum mundum fieri coaeternum putant. Aliud est enim per interminabilem duci uitam, quod mundo Plato tri
Abbreviated transcription (Latin):
guosciturmitueannir nunc quãtuz fas est. quid sit diuine
sb̾stancie status ut que nam eciaz sciẽcia eius sit possimꝰ
agnosce̾. deuiu igitur eterium esse cunctoꝵ rõne degenciũ
ꝯmune iudicum est. Quid sit igitur et̾uitas considẽmus.
Benim nobis ꝑiter naturam diuiua scienciam q pate¬
facit. Eteruitas igitur ẽ młimabił uite tota sil ⁊ ꝑfecta
possessio. Q ex tollone temꝑaliũ clarius libet. Nan qͥtꝙͥ
uiuit in tempore id ip̃m p̾sens a p̾teritis in futura ꝓced ͭ
ꝑiter possit amplecti. S crastinũ quid̃ nõdum app̾heu¬
dit hesteruum uero iam ꝑdidit. In hodiera quoq uita
nõ ampliꝰ uinitis qmͣ uno mobili transitorioq moiẽ¬
to. Quod igitur temꝑis patitur cõdicionez licet illud sicu¬
unita q eius cum temꝑis infinitate tendatur nondum tamẽ ta¬
le est ut eternum esse iure credatur. Non enimi totum suul̃ ĩ fiui¬
te licet uite spacium cõp̾hendit atq cõplectitur. s futura nõ

Expanded text:
gnoscitur, iutueamur nunc quantum fas est, quis sit diuinae substantiae status, ut quaenam etiam scientia eius sit, possimus agnoscere. Deum igitur aeternum esse cunctorum ratione degentium commune iudicium est. Quid sit igitur aeterni tus consideremus; haec enim nobis naturam pariter diuinam scientiamque patefacit. Aeternitas igipossessio, quod ex collatione temporalium clarius liquet. Nam quidquid uiuit in tempore id praesens a praeteritis in futura procedie spatium pariter possit amplecti. Sed crastinum quidem nondum adprehendit, hesternum uero iam perdidit; in hodierna quoque uita non amplius uiuitis quam in illo mobili transitorioque momento. Quod igitur temporis patitur condicionem, licet illud, sicuc desinat uitaque eius cum temporis infinitate tendatur, nondum tamen tale est ut aeternum esse iure credatur. Non enim totum simul infinitae licet uitae spatium co
Abbreviated transcription (Latin):
bonum esse qd desideretur ab omnib. B. Nich̾ inqmͣ uerus
excegitari potest. Nam uł ad nichum cuncta refeumtur. et
uno ueluti uertice destituta sine rectore flutabũt aut si ꝙ
est ad qd̃ uniuersa fectinent. id erit oĩm sũmu bonorum. Et
illa minium inquitio alumprie letor ipãm enim medie b̃i¬

Expanded text:
sse quod desideretur ab omnibus. Nihil, inquam, uerius excogitari potest. Nam uel ad nihil unum cuncta referuntur et uno ueluti uertice destituta sine rectore fluitabunt, aut si quid est ad quod uniuersa festinent, id erit omnium summum bonorum. Et illa: Nimium, inquit, o alumne laetor, ipsam enim mediae ueri
Abbreviated transcription (Latin):
potest mo do.ꝑ. Wigitur cũ discrepant. uñe loua sunt. cũ uero
uuũ esse ceꝑuit lona fuint. Nõne h̃ ut bona sint unitatis fi¬
eri adepcõe contingit. R. Ita inqm uidetur. P. S oñe qd̾ boñ
est. uoĩ participacõe bonũ esse concedis. an minime . B : Ita c̃.
ꝑ. Oportet igitur ider esse uũ atq bonũ sili racione cõcedas.
Cadez uauiq sb̾̃ctãcia est eoꝵ quorũ naturaliter nõ est diu̾
lus ellcũs. B. Negare inqm nequeo. p. Nosti ne inquit
igitur om̃e qd̃ esttam diu manere atq sb̃sistere ꝙͣdiu
unũ. s interire atq dissolui pariter cũ unũ esse destitͥit:
B. Quo nam uiqiĩ mõ: P. Ut in aminalib inquit
Cũ in unũ cceuit ac ꝑmauent. anima corpus q id arial
uecatur. Cũ uero hec unitas utriusq sepacione dissoluit᷑
stubute se gregateq ꝑtes corpis distrax̾uit initatẽ desi¬
uit esse qd̾ fuerat. Eoq mõ ꝑcuuenti cetera ꝓculdꝰ pate¬

Expanded text:
est. – Quae igitur cum discrepant minime bona sunt, cum uero unum esse coeperint bona fiunt, nonne haec ut bona sint unitatis fieri adeptione contingit? – Ita, inquam, uidetur. – Sed omne quod bonum est boni participatione bonum esse concedis, an minime? – Ita est. – Oportet igitur idem esse unum atque bonum simili ratione concedas; eadem namque substantia est eorum quorum naturaliter rsus effectus. — Negare, inquam, nequeo. — Nostine igitur, inquit, omne, quod est, tam diu manere atque subsistere, quamdiu sit unum? sed interire atque dissolvi, pariter atque unum esse destiterit? — Quonam modo? — Ut in animalibus, inquit. cum in unum coeunt ac permanent anima corpusque, id animal vocatur; cum vero haec unitas utriusque separatione, dissolvitur, stributae segrega taeque partes corporis distraxerint unitatem, desinit esse. quod fuerat. Eoque modo percurrenti cetera procul a . pate
Abbreviated transcription (Latin):
nibus cõstant. Cum ula. Quanti inquid estumnabis
si lonũ ipm̃ quid sic aguou̾is: Infinito inqmͣi. Bisi quidem
michi pariter deui queq qui bonũ est coutinget agnosc̾e ꝙ.
at hi ueussuua inquit rõue patefacio maneant nĩo q̃ pau¬
lo aute condusa sunt. B. Mauebunt. ꝑ. Nõne inquid mõstua

Expanded text:
nibus constant. Tum illa, Quanti, inquit, aestimabis, si bonum ipsum quid sit agnoueris? Infinita, inquam, si quidem mihi pariter deum quoque qui bonum est continget agnoscere. Atqui hoc uerissima, inquit, ratione patefaciam, maneant modo quae paulo ante conclusa sunt. Manebunt.
Abbreviated transcription (French):
Obibus atus. Condita nullum. Fundere possunt
Sydera lumen. Si mare uoluens. Turbidus au¬
ster Misceat estũ. Ditrea dudum. Parq serenis. Una  dieb.
Mor resoluto. Sordida ceno. Disibus obstat. Quiq ua¬
gatur. ⁊ Montibus altis. Deflinis amiis. Sepe resistit. Ru¬
pe soluti. Obice saxi. Tu quoq si ius. Euinine claro. Ceru̾e
uerum. Qamite recto. Calpere calleni. Gaudia pelle. Pel

Expanded text:
bibus atris Condita nullum Fundere possunt Sidera lumen. Si mare uoluens Turbidus Auster Misceat aestum, Vitrea dudum Parque serenis Vnda diebus Mox resoluto Sordida caeno Visibus obstat. Quique uagatur Montibus altis Defluus amnis, Saepe resistit Rupe soluti Obice saxi. Tu quoque si uis Lumine claro Cernere uerum, Tramite recto Carpere callem, Gaudia pelle, Pel
Abbreviated transcription (Latin):
uenenis. Heȩ enĩ sut q̃ infructuosis affectuũ
spinis uberẽ fructibꝰ rationis segetẽ necant.
hominũq m̃tes assuefaciunt. morbo ñ lib̾ant.
Atsi quẽ ꝓphanũ uti uulgo solitũ uob̾ blandi.¬
ciȩ ur̃e detͣher&̾e minꝰ moleste ferendũ pu.¬
tarẽ. Nichil quippe ĩeo nr̃ȩ oꝑe lederentur
Nunc uͦ eleaticis atq achademicis studus
innittͥtũ s abite poci si renes usq in exituĩ
dulces. meisq eũ musis curandũ sanandũ¬
q relinquite. His ille chorus increpitꝰ deiecit
humi mestior uultũ. cõfessusq rubore uere¬
cundiã lim̃ tristis excessit. At ego cuiꝰ acies
lacͥmis m̾sa caligarat ne dinoscere possim
quȩ nã hec eẽt mulier tã imꝑiose auctori.¬
tatis. obstupiu. uisuq ĩtrã defixo qͥdnã de¬
inceps eẽt actura expectare tacit coepr.
Tum illa ꝓpiꝰ accedens. in extrema lectuli
mei parie cõsedit. meũq intuens uultũ

Expanded text:
uenenis? Hae sunt enim quae infructuosis affectuum uenenis? Hae sunt enim quae infructuosis affectuum spinis uberem fructibus rationis segetem necant hominumque mentes assuefaciunt morbo, non liberant. At si quem profanum, uti uulgo solitum uobis, blanditiae uestrae detraherent, minus moleste ferendum putarem, nihil quippe in eo nostrae operae laederentur; hunc uero Eleaticis atque Academicis studiis innutritum – Sed abite potius, Sirenes usque in exitium dulces, meisque eum Musis curandum sanandumque relinquite. His ille chorus increpitus deiecit humi maestior uultum confessusque rubore uerecundiam limen tristis excessit. At ego, cuius acies lacrimis mersa caligaret nec dinoscere possem quaenam haec esset mulier tam imperiosae auctoritatis, obstupui uisuque in terram defixo quidnam deinceps esset actura exspectare tacitus coepi. Tum illa propius accedens in extrema lectuli mei parte consedit meumque intuens uultum
Abbreviated transcription (Latin):
frustrabat᷑ intuitũ. Uestes erãt temussimi facꝰ
subtili artificio in dissolubili mat̾ia ꝑfecte. Quaᷤᷤ
uti pꝰ eadẽ ꝓdente cognoui suis manibꝰ ipsa texu¬
erat. Quaꝵ speciẽ ueluti fumosas imagines
sol& caligo quedã neglecte uetustatis obduxu
arũ in extremo margine . Ml. gcũ rat.
insuꝑiori uero. O. legebat᷑ ĩ textũ. Atq
in utrasq littera in scalaꝵ modũ gͣdus qͥdam
insignati uidebantur. quibꝰ ab inseriore ad su-¬
ꝑiꝰ elem̃tũ eet ascensus. Bandẽ tñ uestẽ uro.¬
lentoꝵ quoꝵdã sciderant manꝰ. et particu.¬
las quas quisq potuit abstulerãt. & dextrã
qͥdẽ eiꝰ libellos. sceptrũ uͦ sinistra gestabat. Q̃
uͥ po&icas musas uidii nr̃o assistentes thoro.
Netibꝰq mĩs u̾ba dictantes. cõmota paulisꝑ
ac toruis inflamata luminibꝰ quis inquit
bas scenicas meretriculas ad hunc egrum
ꝑmisit accedere. que dolores euiꝰ nõ modo nulli
redus fouerent. uerũ dulcib in suꝑ alerent

Expanded text:
frustrabatur intuitum. Vestes erant tenuissimis filis subtili artificio indissolubili materia perfectae, quas, uti post eadem prodente cognoui, suis manibus ipsa texuerat; quarum speciem, ueluti fumosas imagines solet, caligo quaedam neglectae uetustatis obduxerat. Harum in extremo margine Π Graecum, in supremo uero Θ legebatur intextum atque inter utrasque litteras in scalarum modum gradus quidam insigniti uidebantur, quibus ab inferiore ad superius elementum esset ascensus. Eandem tamen uestem uiolentorum quorundam sciderant manus et particulas quas quisque potuit abstulerant. Et dextra quidem eius libellos, sceptrum uero sinistra gestabat. Quae ubi poeticas Musas uidit nostro assistentes toro fletibusque meis uerba dictantes, commota paulisper ac toruis inflammata luminibus: Quis, inquit, has scenicas meretriculas ad hunc aegrum permisit accedere, quae dolores eius non modo nullis remediis fouerent, uerum dulcibus insuper alerent
Abbreviated transcription (Latin):
tra petitis intͣ uos positã felicitatẽ: Error
uos insciciaq cõfundit. Ostendã breuit᷑
tͥ sũme cardinẽ felicitatis Est ne aliquid
tͥ te ppso p̃ciosiꝰ Nichil inquies. Igit᷑ si tui
cõpos fueris: possidebis qͦd nec tu amittẽ
ũꝗͣ uelis. nec fortuna possit auferre Atq
ut agnoscas in his fortuitis reb bt̃itudinẽ
cõstare nõ posse. sic collige.Si bĩtitudo est
sũmũ nat᷑e bonũ ratione degentis. nec est
sũmũ bonũ qͦd eripi ullorͦ potest. qm̃ precellit
id qͦd neq̃at aufiri: maaifestũ ẽ. quin adbe¬
atitudinẽ ꝑ cipiendã fortii nȩ instabilitas
aspirare nõ possit. Adhȩc. que caduca ista
felicitas uehit. ł scit eam. ł nescit eeͤ mu¬
tabile. si nesc: quȩ nã bt̃a sors e̾eᷤᷤ potest ig-¬
noraptiȩ cecitati: Siscit. metuat necesse est
ne amittat qͦd amitti posse nõdubitat. Qr
cõtiniuis timor. nõ sinit ẽẽ felicẽ. Anuel si ã-¬

Expanded text:
tra petitis intra uos positam felicitatem? Error tra petitis intra uos positam felicitatem? Error uos inscitiaque confundit. Ostendam breuiter tibi summae cardinem felicitatis. Estne aliquid tibi te ipso pretiosius? Nihil, inquies. Igitur si tui compos fueris, possidebis quod nec tu amittere umquam uelis nec fortuna possit auferre. Atque ut agnoscas in his fortuitis rebus beatitudinem constare non posse, sic collige. Si beatitudo est summum naturae bonum ratione degentis nec est summum bonum quod eripi ullo modo potest, quoniam praecellit id quod nequeat auferri, manifestum est quin ad beatitudinem percipiendam fortunae instabilitas aspirare non possit. Ad haec, quem caduca ista felicitas uehit uel scit eam uel nescit esse mutabilem. Si nescit, quaenam beata sors esse potest ignorantiae caecitate? Si scit, metuat necesse est ne amittat quod amitti posse non dubitat; quare continuus timor non sinit esse felicem. An uel si a
Abbreviated transcription (Latin):
delicatissimꝰ sens est. Et nͥ adnutũ cũcta sup¬
petãt: omĩs adu̾sitatis in solens minimiꝰ qͥbͤᷤ¬
q ꝓsternit᷑. Adeo ꝑ exigu̾a q̃ fortunatissi¬
mis bĩtudinis sũmã detrahũt. Quã młtos
ẽẽ cõiectas. qͥ sese cęlo ꝓximos arbitrent᷑. si de
fortunş tuȩ reliquiis pars eis minima c̃tin-¬
gat. Hic ipse locꝰ quẽ tu exiliũ uocaᷤ. incolen¬
tibꝰ patͥa est. Adeo nichil est miserũ. nisi
cum putes. Cõtraq bt̃a sors ois ẽ eqͣnimitate
tolerantis. Quis est ille tã felix. qͥ cũ dederit
in pacientie manꝰ statũ suũ mutare ñ opt&:
Quã multis amaritudinibꝰ humanȩ felicita-¬
tis dulcedo resꝑsa ẽ: Quȩ si etiã fruenti iocun
da ẽẽ uideat᷑. tam̃ qͦ minus cũ ueli abeat reti¬
r̃a ñ possit. Liqu& gͥ ꝗͣ sit mortaliũ rer̃ mise¬
ra bt̃itudo. q̃ nec ap̃d &qͣnimos ꝑpetua ꝑdurat.
nec anxios tota delectat. Qd gͥ o mortales ex¬

Expanded text:
delicatissimus sensus est et nisi ad nutum cuncta supdelicatissimus sensus est et nisi ad nutum cuncta suppetant, omnis aduersitatis insolens minimis quibusque prosternite; adeo perexigua sunt quae fortunatissimis beatitudinis summam detrahunt. Quam multos esse coniectas qui sese caelo proximos arbitrentur, si de fortunae tuae reliquiis pars eis minima contingat? Hic ipse locus quem tu exilium uocas, incolentibus patria est; adeo nihil est miserum nisi cum putes contraque beata sors omnis est aequanimitate tolerantis. Quis est ille tam felix qui cum dederit inpatientiae manus, statum suum mutare non optet? Quam multis amaritudinibus humanae felicitatis dulcedo rda esse uideatur, tamen quominus cum uelit abeat retineri non possit. Liquet igitur quam sit mortalium rerum misera beatitudo, quae nec apud aequanimos perpetua perdurat nec anxios tota delectat. Quid igitur, o mortales, ex
Abbreviated transcription (Latin):
mouimꝰ inquit aliquantũ si te nõdũ tociꝰ
tuȩ sortis piga. S delicias tuas ferre ñpossũ.
qui abe̾ẽ aliquid tuȩ beatitudini tã luctuosus
atq anxiꝰ cõquereris. Quis enĩ tã cõposite
felicitatis ẽ: ut nõ aliqͣ exparte cũ statꝰ siu
qͣlitate rixet᷑: Ancxia .N. res ẽ humanoꝵ cõ¬
ditio bonoꝵ. Et que ł nunꝗͣ tota ꝓueniat:
uł nunqͣ ꝑpetua subsistat. Hiuc censꝰ exube¬
rat. s est pudori degener sanguis. Huno
nobilitas notũ fac̃ : s angustia rei familia¬
ris indusꝰ. eẽ mall& ignotꝰ. Ille utroq circũ¬
flitus. uitã celibẽ defl&. Ille nuptiis felix orbꝰ
liberis. alieno censũ nutrit heredi. Aliꝰ ꝓle
l& atꝰ. filii. filiaeue delictis mestꝰ inlacrimat.
Iccirco nemo facile cũ fortunȩ suȩ cõditione
cõcordat. In est enĩ singłis. qͦd in exꝑt̾ ignoret.
exꝑtꝰ exhorreat. Ad de qͦo felicissimi cuiuisq

Expanded text:
mouimus, inquit, aliquantum si te non iam totius mouimus, inquit, aliquantum si te non iam totius tuae sortis piget. Sedqui abesse aliquid tuae beatitudini tam luctuosus atque anxius conquereris. Quis est enim tam compositae felicitatis ut non aliqua ex parte cum status sui qualitate rixetur? Anxia enim res est humanorum conditio bonorum et quae uel numquam tota prouenit, numquam perpetua subsistat. Huic census exuberat, sed est pudori degener sanguis. Hunc nobilitas notum facit, sed angustia rei familiaris inclusus mallet esse ignotus. Ille utroque circumfluus uitam caelibem deflet. Ille nuptiis felix, orbus liberis alieno censum laetatus filii filiaeue delictis maestus inlacrimat. Idcirco nemo facile cum fortunae suae condicione concordat j inest enim singulis quod inexpertus ignoret, expertus exhorreat. Adde quod felicissimi cuiusque
Abbreviated transcription (Latin):
uir totꝰ ex sapientia uirtutibꝰ q fact᷑ suaꝵ
sccurus tiuis in gemiscit in iuriis. Uiuit
uxor in gemo modesta. pudicitiȩ pudore p̃¬
seruat. quoq uno felicitatẽ minui tuã ł ipsa
cõcesserĩ: tui desidio lacrimis ac dolore ta¬
bescit. Quid dicã lib̾os cõsulares. quoꝵ iã
ut in id ȩtatis pueris uł pat̾ni ł auiti specim̃
eluc in genii. Cũ gͥ p̃cipia sit mortalib
uitȩ cura retinende: ote si tua bona cognos¬
cas felicẽ. cui suppetunt etiã nunc q̃uita
nemo dubitat esse cariora. Quare sicca iam
lacͥmas. nõdũ est ad unũ om̃s exosa fortuna.
nec tibi nimiũ ualida tepestas incubuit.
quando renaces herent anchore. quȩ nec
p̃sentis solam̃ nec fut̃i sp̃e tẽpris abeẽ patiant᷑
Et hereant in quã p̃cor. Illis nãq manentibꝰ
ut cũq se res habeant enatabimꝰ. S quantũ
onam̃tis nris decesserit uides. Et illa Pro¬

Expanded text:
uir totus ex sapientia uirtutibusque factus, suarum uir totus ex sapientia uirtutibusque factus, suarum securus, tuis ingemiscit iniuriis. Viuit uxor ingeseruat, quoque uno felicitatem minui tuam uel ipsa concesserim, tui desiderio lacrimis ac dolore tabescit. Quid dicam liberos consulares, quorum iam ut in id aetatis pueris uel paterni uel auiti specimen elucet ingenii? Cum igitur praecipua sit mortalibus uitae cura retinendae, o te, si tua bona cognoscas, felicem, cui suppetunt etiam nunc quae uita nemo dubitat esse cariora. Quare sicca iam lacrimas; nondum est ad unum omnes exosa fortuna nec tibi nimium ualida tempestas incubuit quando tenaces haerent ancorae quae nec praesentis solamen nec futuri spem temporis abesse patiantur. – Et haereant, inquam, precor; illis namque manentibus, utcumque se res habeant, enatabimus. Sed quantum ornamentis nostris decesserit uides. – Et illa: Pro
Abbreviated transcription (Latin):
Sepe tranqͥllo radiat sereno
Immotis mare fluctibꝰ.
Sepe feruentes aqͥlo ꝓcellas
Uerso cõcitat uequorar
Rara si cõstat sua formamundo.
Si tantas uariat irices.
Crede faetunis hoĩiun caducis.
Bonis crede fugacibꝰ.
Constat ꝑt̾na positũq legrẽ:
U t const& genitũ nichil.
tiai ego Uera in quã cõmemoras o uir¬
tutũ omĩũ nutͥx nec inficiari possũ ꝓꝑita¬
tis meȩ uelocissimũ cursũ. S hoc est quod
recolentẽ. uehem̃tius coquit.lã in omĩ
adu̾sitate fortunȩ in filicissimũ est genꝰ in
tare nõ possis. Nã si te hoc in ane nom̃ fortui¬
te felicitatis mou&. quã pluribu maximisq
habundes. mecũ reputes lic&. Igͥ si quod ĩ oĩ
fortunȩ tuȩ censu p̾ciosissimũ possideba. id
tibi diuinit᷑ illesũ ad huc inuiolatũq ser¬
uat᷑. pot̾is ne meliora q̃q retinens. de infor¬
tunio iure causari: at qui ug& in columiꝰ
cus socer. & qͦd uitȩ p̃cio nõ segnis emeres.

Expanded text:
Saepe tranquillo radiat sereno Saepe tranquillo radiat sereno immotis mare fluctibus, saepe feruentes Aquilo procellas uerso concitat aequore. Rara si constat sua forma mundo, si tantas uariat uices, crede fortunis hominum caducis, bonis crede fugacibus! Constat aeterna positumque lege est ut constet genitum nihil. – Tum ego: Vera, inquam, commemoras, o uirtutum omnium nutrix, nec infitiari possum prosperitatis meae uelocissimum cursum. Sed hoc est quod recolentem uehementius coquit; nam in omni aduersitate fortunae infelicissimum est genus inftare non possis. Nam si te hoc inane nomen fortuitae felicitatis mouet, quam pluribus maximisque abundes mecum reputes licet. Igitur si quod in omni fortunae tuae censu pretiosissimum possidebas id tibi diuinitus inlaesum adhuc inuiolatumque seruatur, poterisne meliora qtunio iure causari? Atqui uiget incolumis cus socer et, quod uitae pretio non segnis emeres,
Abbreviated transcription (Latin):
Uis ne gͥ cũ fortuna calculũ pon̾e: Nunc
te pͥmũ liuenti oculo p̾strinxit. Si num̾ũ
modũq letoꝵ. tristiũ ue cõsides: ad huc
te felicẽ negare nõ possis. Quod si iccirco
te fortunatũ esse ñ estimas. qm̃ quȩ tũc
leta uidebant᷑ abier̃: ñ est quod te miser̃
putes. qm̃ quȩ nũc credunt᷑ mesta. p̃tere¬
unt. Antu in hanc uitȩ scȩnã nc̃ pͥmũ
subitꝰ hospes q uenisti: Ullã ne huma¬
nis rebꝰ ine̾e̾ constantiã reris. cũ ipsũ sepe
hominẽ uelox hora dissouatã & si rara
est fortuitis manendi fides. ultimꝰ tm̃ uitę
dies mors quȩdã fortunȩ est etiã manentis. Qd
gͥ referre putas. tu ne illã moriendo deseraᷤ
ante illa fugiendo:
ua polo phebus roseis quadrigis
Lucẽ spargere ceꝑit:
P all& albentes hebetata uultꝰ
Flamus stella p̃mentibꝰ
Cũ nemus flatii rephiri repentis
Uernis inrubuit rofis.
Spir& in sanũ nebulosus aust.
Iã spinis abcat decꝰ.

Expanded text:
Visne igitur cum Fortuna calculum ponere? Nunc Visne igitur cum Fortuna calculum ponere? Nunc te primum liuenti oculo praestrinxit. Si numerum modumque laetorum tristiumue consideres, adhuc te felicem negare non possis. Quodsi idcirco te fortunatum esse non aestimas, quoniam quae tunc laeta uidebantur abierunt, non est quod te miserum putes, quoniam quae nunc creduntur maesta praetereunt. An tu in hanc uitae scenam nunc primum subitus hospesque uenisti? Vllamne humanis rebus inesse constantiam reris, cum ipsum saepe hominem uelox hora dissoluat? Nam etsi rara est fortuitis manendi fides, ultimus tamen uitae dies mors quaedam fortunae est etiam manentis. Quid igitur referre putas tune illam moriendo deseras an te illa fugiendo? Cum polo Phoebus roseis quadrigis lucem spargere coeperit, pallet albentes hebetata uultus flammis stella prementibus. Cum nemus flatu Zephyri tepentis uernis inrubuit rosis, spiret insanum nebulosus Auster, iam spinis abeat decus.
Abbreviated transcription (Latin):
Quis ñ te felicissimũ tũ tanto splendore
soceroꝵ tũ cõiugis pudore. Fũ mascule
qͦ ꝓlis opertunitate p̃dicaba̾: Pretereo lib&
enĩ p̃t̃ire cõmunia. sũptas in adolescentia ne-¬
gatas senibꝰ dignitates: ad singłarẽ felicitatiᷤᷤ
tuȩ cumulũ uenire delectat. Siquis rer̃
mortaltũ fructꝰ ullũ beatitudini pondꝰ ht̃
Pot̃it ne illiꝰ memoria lucis qͣntalib&. ingru¬
entiũ maloꝵ. mole deleri. Cũ duos parit̃ cõ¬
sules liberos tuos domo ꝓuehi subfrequen¬
tia patrũ sub plebis alacritate uidisti. cũ
eisdẽ incuria curules insidentibꝰ. tu regiȩ
laudis orator. in genu głam facundiȩq
meruisti. cũ incirco duoꝵ mediꝰ cõsidens.
circũ fusȩ multitudinis expectationem
triũphali largitione satiasti: dedisti ut
opinor u̾ba fortunȩ dũ te illa de mulcet.
dũ te ut delicias suas fouent. munuꝰ q̃d
nulli ũꝗͣ ppͥuato comodauerat abstulisti.

Expanded text:
Quis non te felicissimum cum tanto splendore Quis non te felicissimum cum tanto splendore socerorum cum coniugis pudore tum masculae uoque prolis oportunitate praedicauit? Praetereo - libet enim praeterire communia - sumptas in adulescentia negatas senibus dignitates; ad singularem felicitatis tuae cumulum uenire delectat. Si quis rerum mortalium fructus ullum beatitudinis pondus habet, poteritne illius memoria lucis quantalibet ingruentium malorum mole deleri cum duos pariter consules liberos tuos domo prouehi sub frequentia patrum sub plebis alacritate uidisti, cum eisdem in curia curules insidentibus tu regiae laudis orator ingenii gloriam facundiaeque meruisti, cum in circo duorum medius consulum circumfusae multitudinis exspectationem triumphali largitione satiasti? Dedisti, ut opinor, uerba Fortunae dum te illa demulcet, dum te ut delicias suas fouet. Munus quod nulli umquam priuato commodauerat abstulisti.
Abbreviated transcription (Latin):
Sese credit egentẽ.
is gͥ si ꝓse tecũ fortuna loqueret᷑. qͥd pro¬
fecto cõtrahis ceres ñ haberes. Aut si qͥd
est qͦ querelã tuã iure tuearis. ꝓferas oport&.
Dabimꝰ dicendi locũ. Lũ ego. Speciosa qͥdẽ
ista sũt in quã. oblitaq rethoricȩ ac musicȩ
melle dulcedinis. Tũ tantũ cũ audiunt᷑¬
oblectant. S miseris maloꝵ altior sens ꝯẽ.
Itaq cũ ħ auribꝰ in sonare desierint: insit̾
Hȩc enĩ nõdũ morbi tui remedia. s adhuc cõ-¬
tumacis ad uersũ curationẽ doloris fom̃ta
q̃dã sũt. Nãl̃ in ꝓfundũ sese penetrẽt.
cũ tẽpestiuũ fuerit ad mouebo. Uerun¬
tam̃ ne te existimari miserũ uelis. An
numerũ modũq tuȩ felicitatis oblitꝰ es:
Tacco. quod desolatũ parente sumoꝵ te uiroꝵ
cura suscep̃. Delectꝰq in affinitate pͥn¬
cipũ ciuitatis. q̃d p̃ciosissimũ ꝓpinqͥtatiᷤᷤ
genꝰ est : pͥus carꝰ ꝗͣ proximꝰ esse cępisti.

Expanded text:
Sese credit egentem. His igitur si pro se tecum fortuna loqueretur, quid profecto contra hisceres non haberes, aut si quid est quo querelam tuam iure tuearis, proferas oportet. Dabimus dicendi locum. Tum ego: Speciosa quidem ista sunt, inquam, oblitaque Rhetoricae ac Musicae melle dulcedinis; tum tantum, cum audiuntoblectant. Sed miseris malorum altior sensus est. Itaque cum haec auribus insonare desierint, insitusHaec enim nondum morbi tui remedia, sed adhuc contumacis adversus curationem doloris fomenta quaedam sunt. Nam quae in profundum sese penetrent, cum tempestivum fuerit, admovebo. Verumtamen ne te existimari miserum velis, an numerum 5 modumque tuae felicitatis oblitus es? Taceo quod desolatum parente, summorum te virorum cura suscepit; delectusque in affinitatem principum ciuitatis, quod pretiosissimum propinquitatis genus est, prius carus quam proximus esse coepisti.
Abbreviated transcription (Latin):
es cui ꝑsuasũ atq insitũ ꝑmłtis demõstratiõĩbs
scio. m̃tes hoiũ nullomͦ tẽ mortales. cũq cla¬
rũ sit fortuitã felicitatẽ corporis morte finiri:
dubitari nequit. si hȩc affe̾re bt̃itudinẽ potẽ.
qͥn or̃ mortaliũ genꝰ in miseriã mortis fine la¬
bat᷑. Quod si młtos scimꝰ bĩtudinis fructũ
nõ morte solũ uerũ &̃ doloribꝰ doloribꝰ supplicus¬
que quesisse. quonãmͦ p̃sens face bt̃os potest. q̃

Expanded text:
suasum atque insitum permultis demonstrationibus scio mentes hominum nullo modo esse mortales, cumque clarum sit fortuitam felicitatem corporis morte finiri, dubitari nequit, si haec afferre beatitudinem potest, quin omne mortalium genus in miseriam mortis fine labatur. Quodsi multos scimus beatitudinis fructum non morte solum, verum etiam doloribus suppliciisqu
Abbreviated transcription (Latin):
abiecerĩt ueras falsis opinionibꝰ in duant᷑
Exqͥbꝰ orta ꝑturbationũ caligo. uerũ illũ
c̃fundit intuitii. Hanc paulisꝑ lenibꝰ
nicdiocbꝰq fonitis attenuare tẽprabo.
ut dimotis fallaciũ affectionuĩ tenebrs
splerdorẽ uerȩ lucis possis agnoscere:

Expanded text:
abiecerint ueras falsis opinionibus induantur abiecerint ueras falsis opinionibus induantur ex quibus orta perturbationum caligo uerum illum confundit intuitum, hanc paulisper lenibus mediocribusque fomentis at-tenuare temptabo, ut dimotis fallacium affectionum tenebris splendorem uerae lucis possis agnoscere.
Abbreviated transcription (Latin):
desisti. Qua replenissime uel egritudi-¬
nis tuȩ rationẽ: uł aditũ recõciliande
sospitatis inueni. Nã qm̃ tui oblirionẽ
cõfunderis. exulem te & expoliatũ
ꝓͥis bonis eẽ doluisti. qm̃ uͦ quis sit rer̃
finis ignoras: Nequã hoĩes atq nefarios
potentes selicesq arbitraris. Qm̃ uͦ quibꝰ.
gub̾naculis mundꝰ regat᷑ oblitꝰ es. has for
tunaꝵ uices estimas sine rectore fluitare.¬
Magne nõ admorbũ modo uerũ ad interi¬
tũ quoq cause S. sospitatis auctor i gͣtes
qͦd te ñ dũ totũ natura destituit. Habemꝰ
maximũ tuę fomitẽ salutis uerã de mũ¬
di gub̾natione sententiã. quod eã ñ ca¬
suũ temeritati. s diuine rationi subditã
credis. Nichil igͥ ꝑtimescas. iã tibi ex hac
minima scintillula uitalis calor illixxerit.
S qm̃ firmioribꝰ remediis nodu tẽpꝰ est &
eã m̃tiũ constat c̾e̾ naturã. ut quociens

Expanded text:
desisti. Quare plenissime uel aegritudidesisti. Quare plenissime uel aegritudinis tuae rationem uel aditum reconciliandae sospitatis inueni. Nam quoniam tui obliuione confunderis, et exsulem te et exspoliatum propriis bonis esse doluisti; quoniam uero quis sit rerum finis ignoras, nequam homines atque nefarios potentes felicesque arbitraris; quoniam uero quibus gubernaculis mundus regatur obltunarum uices aestimas sine rectore fluitare—magnae non ad morbum modo uerum ad interitum quoque causae. Sed sospitatis auctori grates, quod te nondum totum natura destituit. Habemus maximum tuae fomitem salutis ueram de mundi gubernatione sententiam, quod eam non casuum temeritati sed diuinae rationi subditam credis. Nihil igitur pertimescas; iam tibi ex hac minima scintillula uitalis calor inluxerit. Sed quoniam firmioribus remediis nondum tempus est et eam ruentium constat esse naturam, ut quotiens
Abbreviated transcription (Latin):
fefellit abeẽ aliquto: ꝑ quod uelut hiante
ualli robore in animũ tuũ ꝑturbationũ
morbꝰ in repserit : S dic mͥ. Meministi ne
quissit rer̃ sinis. Quoue tocius naturȩ
intentio tendat: Audierã inquã s memo¬
riã meror hebetaut. At qͥ scis unde cun¬
cta ꝓcesser̃ : Noui in quã. dm̃q ẽẽ respon¬
di. Et qͣui fieri potest ut pͥncipio cogni¬
to quis sit rer̃ finis ignores. Uerũ hi
ꝑturbationũ mores. ea ualentia est. ut
mouere quidẽ loco hominẽ poffint. Cõnel¬
lere aũ s̃q totũ extirpare nõ possint:
S. ħ quoq respondeas uelĩ. hominẽ ne te¬
esse meministi: Qd ni inquã memine¬
rĩ: Quid icͥ hõo sit pot̾is ne ꝓfferre: hoc¬
cine in t̾rogas. An eẽ me sciã racionale
aĩal atq mortale: Scio & id me esse cõfi
teor. & illa. Nichil ne aliud te esse norusti:
Nichil. Iã scio inquit morbi tui aliã uel
maximã cau̾sam. Quid ipse sis nosse

Expanded text:
fefellit abesse aliquid, per quod uelut hiante fefellit abesse aliquid, per quod uelut hiante ualli robore in animum tuum perturbationum morbus inrepserit? Sed dic mihi, meministine quis sit rerum finis quoue totius naturae tendat intentio? – Audieram, inquam, sed memoriam maeror hebetauit. – Atqui scis unde cuncta processerint. – Noui, inquam, deumque esse respondi. – Et qui fieri potest ut principio cognito quis sit rerum finis ignores? Verum hi perturbationum mores, ea ualentia est, ut mouere quidem loco hominem possint, conuellere autem sibique totum exstirpare non possint. Sed hoc quoque respondeas uelim: homineesse meministi? Quidni, inquam, meminerim? Quid igitur homo sit, poterisne proferre? Hoccine interrogas, an esse me sciam rationale animal atque mortale? Scio, teor. – Et illa: Nihilne aliud te esse nouisti? – Nihil. – Iam scio, inquit, morbi tui aliam uel maximam causam; quid ipse sis nosse
Abbreviated transcription (Latin):
Lu uͦ arbitratu in quã tuo que uoles ut
responsurũ rogato. Tũ illa hũcine mẽtũ¬
in quit temerariis agi fortuitis q: casi¬
bꝰ putas: Uullũ credis ei regim̃ inẽȩ
rationis. at qͥ ĩ quã nullo existimauerĩ
modo ut fortuita temeritate tã certa
moueant᷑. Uerũ oꝑi suo cõditorẽ p̃side
di scio. Mec ũquã fuerit dies qͥ me ab
hac sententiȩ ueritate de pellat. Ita est.
Inquit. Nã id &iã paulo añ cecinisti.
hoĩesq tantũ diuine exortes curȩ esse
de plorasti. Nã de cet̾is quin ratione
regerent᷑ nichil mouebare. Pape ar̃t
uehem̃t̾ ammiror cur intã salubri
sententia locatꝰ egrotes Uerũ altius
ꝑ scrute m̃. nescio qͥd abee coniecto. Sed
dic mͥ qm̃ deo mundũ regi nõ ambigis. qͥbꝰͦ.
xiã gub̾naculis regat᷑ aduertis: Uix ĩquã
rogationis tuȩ sententiã nosco. ne dũ ad in¬
quisita respondere queã. Nũ me inquit

Expanded text:
Tu uero arbitratu, inquam, tuo quae uoles ut Tu uero arbitratu, inquam, tuo quae uoles ut responsurum rogato. – Tum illa: Huncine, inquit, mundum temerariis agi fortuitisque casibus putas an ullum credis ei regimen inesse rationis? – Atqui, inquam, nullo existimauerim modo ut fortuita temeritate tam certa moueantur, uerum operi suo conditorem praesidere deum scio nec umquam fuerit dies qui me ab hac sententiae ueritate depellat. – Ita est, inquit; nam id etiam paulo ante cecinisti hominesque tantum diuinae exsortes curae esse deplorasti; nam de ceteris quin ratione regerentur nihil mouebare. Papae autem, uehementer ammiror cur in tam salubri sententia locatus aegrotes. Verum altius perscrutemur; nescio quid abesse coniecto. Sed dic mihi, quoniam deo mundum regi non ambigis, quibus etiam gubernaculis regatur aduertis? – Vix, inquam, rogationis tuae sententiam nosco, nedum ad inquisita respondere queam. – Num me, inquit,
Abbreviated transcription (Latin):
ira meror. distraunt. Uti nunc m̃tis es. nõdũ
te ualidiora remedia cõtingũt Itaq lenioribꝰ.
paulis per utem̃. ut q̃ intumorẽ ꝑtbationibꝰ
influentibꝰ in duruer. ad acrioris uim medica.¬
minis recipiendã tactui blandiore mollescãt.
uo phebi radiis graue.
Cancri sidꝰ in ȩstuat.
Tum qui larga negantibꝰ.
Sulcis semina credidit.
Clusus cereris fide.
Quernas ꝑgat ad arbores.
Uunquã purpureũ nemꝰ.
Lecturꝰ uiolas perao.
Cũ seius aquilonibꝰ.
Stridens campus inhorruit.
Nec queras auida manu.
Uernos stringere palmites.
Uuis si libeat frui.
Autumno pociꝰ sua
Bachus mun̾a cõtulit.
Signat tp̃a propris
Aptans officiis deus.
Nec quas ipse coercuit :¬
Misceri patit᷑ uices.
Sicq p̃cipiti uia.
Certũ deserit ordinẽ.
Letos nõ ht̃ exitus.
Rimũ gͥ pateris neme pauculis rogga¬
ionibꝰ statũ tuȩ m̃tis atingere.atq tẽp¬
are: ut qͥ modꝰ sit tue curationis ĩtellegã.

Expanded text:
ira, maeror distrahunt, uti nunc mentis es, nondum ira, maeror distrahunt, uti nunc mentis es, nondum te ualidiora remedia contingunt. Itaque lenioribus paulisper utemur, ut quae in tumorem perturbationibus influentibus in- duruerunt, ad acrioris uim medicaminis recipiendum tactu blandiore mollescant. Cum Phoebi radiis graue Cancri sidus inaestuat, Tum qui larga negantibus Sulcis semina credidit, Elusus Cereris fide Quernas pergat ad arbores. Numquam purpureum nemus Lecturus uiolas petas Cum saeuis aquilonibus Stridens campus inhorruit. Nec quaeras auida manu Vernos stringere palmites, Vuis si libeat frui; Autumno potius sua Bacchus munera contulit. Signat tempora propriis Aptans officiis deus Nec quas ipse coercuit Misceri patitur uices. Sic quod praecipiti uia Certum deserit ordinem Laetos non habet exitus. Primum igitur paterisne me pauculis rogationibus statum tuae mentis attingere atque temptare, ut qui modus sit tuae curationis intellegam? –
Abbreviated transcription (Latin):
tue m̃tis sedẽ reqͥro. In qͣ nõ libros s id quoo
libris p̃ciũ facit. libroꝵ. quondã meoꝵ senten¬
tias collocaui. Et tu quidẽ de tuis in comu¬
ne bonũ meritis uera quidẽ s ꝓmultitudine
gestoꝵ. tibi pauca dixisti. De obi ectoꝵ. tibi uł
honestate uł falsitate cũctis nota memorasti.
De sceleribꝰ fraudibꝰq delatoꝵ recte tu quidẽ
strictim attingendũ putasti ͦ. Quod ea meliꝰ
ub̾iꝰq recognoscentis omĩa uulgi ore celebren¬
tur. In crepuisti &̃ uehem̃t᷑ in iusti factũ se¬
natus. De nr̃a & criminatione dolusti. Lese
quoq opinionis dãpna fleuisti. Postremus
aduersũ fortunã doior in canduit. Cõquestꝰ¬
q nõ &̧qua meritis p̾mia pensiri. In extremo
musȩ seuientis utiꝗͣ cęlũ t̾ras quoq pax re¬
ger& uota posuisti. S qm̃ plurimꝰ tibi affec¬
tuũ tumultus. in cubuit. diu̾sũq te dolor

Expanded text:
tuae mentis sedem requiro, in qua non libros sed id quod tuae mentis sedem requiro, in qua non libros sed id quod libris pretium facit, librorum quondam meorum sententias, collocaui. Et tu quidem de tuis in commune bonum meritis uera quidem, sed pro multitudine gestorum tibi pauca dixisti. De obiectorum tibi uel honestate uel falsitate cunctis nota memorasti. De sceleribus fraudibusque delatorum recte tu quidem strictim attingendum putasti, quod ea melius uberiusque recognoscentis omnia uulgi ore celebrentur. Increpuisti etiam uehementer iniusti factum senatus. De nostra etiam criminatione doluisti, laesae quoque opinionis damna fleuisti. Postremus aduersum fortunam dolor incanduit conquestusque non aequa meritis praemia pensari. In extremo Musae saeuientis, uti quae caelum terras quoque pax regeret, uota posuisti. Sed quoniam plurimus tibi affectuum tumultus incubuit diuersumque te dolor,
Abbreviated transcription (Latin):
Firma stabiles foedere terras.
ec ubi cõtinuato dolore delatraui. illa
Cũ te inquit mȩstũ lacrimantẽq uidisiẽ.
ilico miserũ exulẽq cognoni. S id quam
longinquii eẽt exiliũ nisi tua ꝓdidisset
oratio nescieba. S tu quã ꝓcul apatria ñ
quidẽ pulsꝰ es. sed oberrasti. A si te prilsũ
existimari mauis te pociꝰ ipse pepulisti.
ñ uti atheniensiũ quondã multitudiniᷤ.¬
Salci a eyc. qui frequentia cuuũ ñ depul¬
sione letatur. Cuius agifrenis atq obtẽꝑa¬
re iusticiȩ sũma libertas est. an ignoras
illã tuȩ ciuitatis antiquissimã lege qua
santitũ est ei ius exulare nõ eẽ. quis quis
in er sedẽ stincdare maluerit: Nam qrii uallo
eiꝰ ac munimine cõtinet᷑ nullꝰ metꝰ est ne exul
esse merent᷑ At quisquis in habitare eĩ uelle
desierit. p̃arit̾ lesinit etiã mereri. Itaq nõ tã
me loci huiꝰ quã tua facies mou&. Nec bibli¬
othece pociꝰ comptos ebore ac uitro parictes. ꝗͣ

Expanded text:
Firma stabiles foedere terras. Haec ubi continuato dolore delatraui, illa Cum te, inquit, moestum lacrymantemque vidissem, illico miserum, 72 exsulemque cognovi. Sed quam id longinquum esset exsilium, nisi tua prodidisset oratio, nesciebam. Sed tu procul a patria non quidem pulsus es, sed aberrasti. At si te pulsum existimari mavis, te potius ipse pepulisti. non, uti Atheniensium quondam, multitudiniεἶς βασιλεύς qui frequentia ciuium non depulsione laetetur; cuius agi frenis atque obtemperare iustitiae summa libertas est. An ignoras illam tuae ciuitatis antiquissimam legem, qua. sanctum est ei ius exulare non esse quisquis in ea sedem fundare maluerit? Nam qui uallo eius ac munimine continetur, nullus metus est ne exul esse mereatur. At quisquis eam inhabitare uelle desierit, pariter desinit etiam mereri. Itaque non tam me loci huius quam tua facies mouet nec bibliothecae potius comptos ebore ac nitro parietes quam
Abbreviated transcription (Latin):
equore blandiri. nũs ꝓcellis ac fluctibus
ĩ horresce. Nos at constantiã nris moribꝰ
alienã ĩ expleta hoĩũ cupiditas alligabit:
hec nr̃a ius ẽ. Hũc c̃tinuũ ludũ luci nͦ.
Rotã uolubili orbe uersamꝰ. Infima sũmis.
sũma infimis mutare guaudemꝰ. Ascende
si plaen s ea lege ne uti cũ ludicri mei
racio poscet descendere ĩ iuriã putes. An
tu mores ignorabas mõs.: Nesciebas
crcesũ regẽ Rẏdoꝵ cyro paulo ante formida¬
bilẽ. mox deinde miserandũ rogi flamis
traditũ misso cęlit̾ unbre defensũ:: Nũ te
p̃terit paulũ persi regis ase capti calamitatibꝰ
pias impendisse lacͥmas: Quid tragediarũ
clamor aluid defla. nisi in discreto ictu for¬
tunã felicia regna uertentẽ. Nõne ad

Expanded text:
aequore blandiri nunc procellis ac fluctibus aequore blandiri nunc procellis ac fluctibus inhorrescere: nos ad constantiam nostris moribus alienam inexpleta hominum cupiditas alligabit? Haec nostra uis est, hunc continuum ludum ludimus: rotam uolubili orbe uersamus, infima summis, summa infimis mutare gaudemus. Ascende si placet, sed ea lege, ne uti cum ludicri mei ratio poscet descendere iniuriam putes. An tu mores ignorabas meos? Nesciebas Croesum regem Lydorum Cyro paulo ante formidabilem mox deinde miserandum rogi flammis traditum misso caelitus imbre defensum? Num te praeterit Paulum Persi regis a se capti calamitatibus pias impendisse lacrimas? Quid tragoediarum clamor aliud deflet nisi indiscreto ictu fortunam felicia regna uertentem? Nonne ad
Abbreviated transcription (Latin):
sponte cõcedã Cũ te matris utero nat᷑a ꝓdu-¬
xit. Nudũ rebꝰ omibꝰ in opẽq suscepi. meisq
opt ͦ foui. & qd̃ te nunc impatientẽ nr̃i fac̃.
fauore meo ꝓna indulgentiꝰ educaui.
Omiũ quȩ mĩ uiriss asfiuentia & splendore
circũdedi. Nuc̃ mͥ retrahere manũ lib&e.
habes gr̾am uelut u sus alieras: nõ habes
ius quere le.tanꝗͣ ꝓrsus tua ꝑdiđis. Quid
gͥ ingemiscis: Nulla tibi anobis est alla¬
ta uiolentia. Opes honores cet̾aq taliui.
mei sut uiris. Dominã famule cogioscũt
Alecũ ueniunt. me abeunte discedũt. Au-¬
dact᷑ adfirmem. si tua forent q̃ amissa
cõquereris: nullomͦ ꝑdidisses. An egosola
meũ uis exercẽre. prohibebor: Lie oȩlo
ꝓfeire lucidos dies. cosdẽq tenebyosiᷤ nocꝰ¬
tibꝰ cõdere. Licn anno t̾rę uultũ nũc flo¬
ribꝰ frugibꝰq redimire. nũc nĩbis frigori¬
busq cõfundẽ. Ius est mari nũc strato

Expanded text:
sponte concedam. Cum te matris utero natura produsponte concedam. Cum te matris utero natura produxit, nudum rebus omnibus inopemque suscepi, meis opibus foui et, quod te nunc impatientem nostri facit, fauore prona indulgentius educaui, omnium quae mei iuris sunt affluentia et splendore circumdedi. Nunc mihi retrahere manum libet: habes gratiam uelut usus alienis, non habes ius querelae tamquam prorsus tua perdideris. Quid igitur ingemescis? Nulla tibi a nobis est allata uiolentia. Opes, honores ceteraque talium mei sunt iuris. Dominam famulae cognoscunt: mecum ueniunt, me abeunte discedunt. Audacter adfirmem, si tua forent quae amissa conquereris, nullo modo perdidisses. An ego sola meum ius exercere prohibebor? Licet caelo proferre lucidos dies eosdemque tenebrosis noctibus condere, licet anno terrae uultum nunc floribus frugibusque redimire nunc nimbis frigoribusque confundere, ius est mari nunc strato
Abbreviated transcription (Latin):
nȩ te regendũ dedisti: domine moribꝰ opor¬
t& obtẽꝑes. Cu uͦ uoluentis rotȩ impetũ
retin̾e conaris: At oĩũ mortaliũ stolidissi¬
me: si manere incip̃ fors esse defistit.
Naec cũ suꝑba uert̃it uices dextra.
& ȩstuantis more fert᷑ eurtpi.
Dudũ trem̃dos seua ꝓterit reges.
humilẽq uicti subleuat fallax uultũ
Nõ illa miseros audit aut curat fletꝰ.
U ltroq gemiitꝰ dura quos fec̃ rid&
Sic illa ludit sic suas ꝓbat uires.
Magnũq siuis monstrat ostentũ .
Siquis uisat᷑ una stratꝰ ac felix hora.
ellem aut̃ pauca tecũ fortune ipsiꝰ
u̾bis agitare Eu gͥ aniris postulet:
animadute. Quid tu ohomo reamore
cotidianis agis quere lis: Quã tibi fe-¬
cimꝰ in uiriã. Que tͥ tua de traximuᷤ
bona : & uis uidice. deopum dignita.¬
tũq mecũ possessione cõtende: Et si
cuiꝰquã mortaliũ ꝓͥũ quid hoꝵ esse
monstrau̾is: ego iã tua fuisse q̃ repetis

Expanded text:
nae te regendum dedisti, dominae moribus opornae te regendum dedisti, dominae moribus oportet obtemperes. Tu uero uoluentis rotae impetum retinere conaris? At, omnium mortalium stolidissime, si manere incipit fors esse desistit. Haec cum superba uerterit uices dextra et aestuantis more fertur Euripi, dudum tremendos saeua proterit reges humilemque uicti subleuat fallax uultum. Non illa miseros audit aut curat fletus ultroque gemitus, dura quos fecit, ridet. Sic illa ludit, sic suas probat uires magnumque subitis monstrat ostentum, si quis uisatur una stratus ac felix hora. Vellem autem pauca tecum Fortunae ipsius uerbis agitare; tu igitur an ius postulet animaduerte. “Quid tu, homo, ream me cotidianis agis querelis? Quam tibi fecimus iniuriam? Quae tibi tua detraximus bona? Quouis iudice de opum dignitatumque mecum possessione contende, et si cuiusquam mortalium proprium quid horum esse monstraueris ego iam tua fuisse quae repetis
Abbreviated transcription (Latin):
debuiss&. Reliqͥd ni te ꝗͣ nõ relicturã nemo
ũꝗͣ pot̾it ẽẽ securꝰ. Anuͦ tu p̃ciosã xstimas
abit̾am felicitatẽ : Et cara tibi est fortuna
p̾sens. Nec manendi fida. & cũ discesserit
allatura merorẽ: qͦo si nec exabitrio reti¬
neri potest. & calamitosos fugiens facit.
qͥd est aluto fugax quã future quoddã
calamitatis in diciũ: Neq enĩ qͦd
ante oculos sitũ ẽ suffecerit intueri:
nec exoptandas facit eeᷤ blandici as.
Postremo ȩquo animo toleres oport&. qͥcqͥd
int᷑ fortune areã gerit᷑: cũ semel iugo eiꝰ
colla sũmiseris. Qd si manendi aberindiq
scribere legẽ uelis.ei. quã tu tibi dominã
sponte legisti. nõne inuiruis fueris: Et
patientia sortẽ ex arcerbes quã ꝑmutare nõ
possis. Si uentis uela cõmitteres. ñ quo
uoluntas petae. s qͦ flatus impeller& pro¬
mouereris. Si aruis semina credes.: fera
ces int̾ se annos sterilesq pensares Fortu¬

Expanded text:
debuisset. Reliquit enim te quam non relicturam nemodebuisset. Reliquit enim te quam non relicturam nemounquam poterit esse securus. An vero tu pretiosam aestimas abituram felicitatem? et cara tibi est fortuna praesens nec manendi fida, et cum discesserit, allatura moerorem? Quod si nec ex arbitrio retineri potest, et calamitosos fugiens facit, quid est 15 aliud fugax, quam futurae quoddam calamitatis indicium? Neque enim quod ante oculos situm est, suffecers fortunae minas nec exoptandas facit esse blanditias. Postremo aequo animo tolleres oportet quid intra fortunae aream geritur cum semel iugo eius colla submiseris. Quod si manendi abeundique scribere legem uelis ei, quam tu tibi dominam sponte elegisti, nonne iniurius fueris et impatientia sortem exacerbabis quam permutare non possis? Si uentis uela committeres, non quo uoluntas peteret, sed quo flatus impeteret promouererices inter se annos sterilesque pensares. Fortu
Abbreviated transcription (Latin):
sũ. ualidiorib ꝰ austibꝰ uiã fec̾it. Ad sit gͥ re
thopice suadcla dulcedinis. quȩ tum tantũ
recto calle ꝓcedit cũ nr̃a instituta ñ dese¬
rit. Cũq hac niusica laris nr̃i u̾nacula.
nẽ leuiores nũc̃ grauiores modos sucemat.¬
Quid est gͥ ohomo qͦd te in mestitiã luctũq
deiec᷑: Nouũ credo aliqͥo in usitatũq uidis¬
ti. Pu fortunã putas gͣ te c̾ẽ mutatã: ẽtraᷤ.
hi sẽꝑ eiꝰ mores siit. Ista nat᷑a. Seruauit circa
te pͥã pociꝰ in ipsa sui mutabilitate c̃stantiã.
Talis erat cũ blandiebat᷑. cũ tͥ false illecebris
felicitatis alluđ&. Dephendisti cecinuminiᷤᷤ
ambiguos uultꝰ. Que sese adhuc uelat aliiꝰ.
tota tibi ꝓrsꝰ in notuit Si ꝓbas. utere moribꝰ
ne quercaris. Si ꝑfidã ꝑ orrescis. sꝑne atq
abice ꝑniciose ludentẽ. Nãqͤ nũc tibi est
tanti causa meroris. ħ eadẽ tranqͥllitatis ẽẽ

Expanded text:
sum, validioribus haustibus viam fecerit. Adsit igitur sum, validioribus haustibus viam fecerit. Adsit igitur Rhetoricae suadela dulcedinis quae tum tantum recto calle procedit, cum nostra instituta non deserit cumque hac Musica laris nostri uernacula nunc leuiores nunc grauiores modos succinat.Quid est igitur o homo quod te in maestitiam luctumque deiecit? Nouum, credo, aliquid inusitatumque uidisti. Tu fortunam putas erga te esse mutatam; erras. Hi semper eius mores sunt ista natura. Seruauit circa te propriam potius in ipsa sui mutabilitate constantiam. Talis erat cum blandiebatur, cum tibi falsae inlecebris felicitatis alluderet. Deprehendisti caeci numinis ambiguos uultus. Quae sese adhuc uelat aliis, tota tibi prorsus innotuit. Si probas, utere moribus; ne queraris. Si perfidiam perhorrescis, sperne atque abice perniciosa ludentem. Nam quae nunc tibi est tanti causa maeroris, haec eadem tranquillitas esse