comma-project/pen-alignment-pairs huggingface dataset:
Abbreviated transcription (Latin):
natura prestat. hoc dignitas. Utrũq u̾tus
ac meritiem. Eam quoq sortitus es prĩam
nuã licet ep̃citus tuus ciuitatis appłłãcõe
no belitet ip̃a c̃i preter uelustatẽ et nomt̃
de ciuilate nichil habet. nõ luxũ . non
frequẽtiã. non tumultũ. singla ad eã
uitam de qͣ loquor aꝑtissima. Cuius ego
si Rite computo amnis arciter quĩq̃qnita
añ dñi aduẽtum hullio cesare britamã
oppugnãte iii . autẽtitis scriptis inter
antiquas lom tunt urbes mẽoria Inuenis.
Aspectus lon talis ẽ/ Et nõ me leganter ide
ip̃e socrates ñi quociẽs illic ad te uisendũ
cõuenimus dicẽ soleat. En cuutas illa ꝑua
quidẽ ẜ honesta quã abagarus Rex ihefu
Illus in medio tibi solitudinẽ facere si uilis
potes. Non eges ad hãc rem ꝑeq̾nacione
longniqͣ ad quã multi eoꝵ confug̾unt qͦs
fup cõnẽoraui. Ea locoꝵ condino ẽ ut in
prĩa tũa inq tuoꝵ gͦimo solitarius esse
possis. haud sꝑuenda quidt̃ oportimitas

Expanded text:
natura prestat, hoc dignitas, utrunque virtus ac meritum. Eam quoque sortitus es patriam, quam licet epyscopatus tuus civitatis appellatione nobilitet, ipsa tamen preter vetustatem et nomen de civitate nichil habet, non luxum, non frequentiam, non tumultum, singula ad eam vitam, de qua loquor, aptissima. Cuius ego, si rite computo, annis circiter quinquaginta ante Domini adventum, Iulio Cesare Britanniam oppugnante, in autenticis scriptis inter antiquas iam tunc urbes memoriam invenio. Aspectus loci talis est, ut non ineleganter idem ipse Socrates noster, quotiens illic ad te visendum convenimus, dicere soleat: «En civitas illa parva quidem sed honesta, quam Abagarus rex Iesu toriis». Illius in medio tibi solitudinem facere si velis potes; non eges ad hanc rem peregrinatione longinqua, ad quam multi eorum confugerunt, quos supra commemoravi. Ea locorum conditio est, ut in patria tua, inque tuorum gremio solitarius esse possis, haud spernenda quidem oportunitas:
Abbreviated transcription (Latin):
scu diosẽ mencis Intenciõmi. q̃ ut legimio
distũbentem sepe cibi feut ĩmemorem.
An putamꝰ usq post nonagesimũ uite
annũ tam fixͣam. tãq cõtmua. inter
tuultus et tedia homũ pueturã fuisse.
et nõ potius in solitudine ubi ammũ a
pposito nullus auerteret. michi qͣd haugd
facile ꝑsuadere᷑. et si ptercõiecturas nͥ
hẽam / aut horũ cui ap̃ aut crissipi domũ
aut doliũ dyogenis i platers urbu
fuisse scum et illumh salutaͦ hõmũ et
dyogeneas diceret in portarũ uestibłis.
et porticibus cuntatũ. qd̾ nõ cuilibet tal¬
aliquio ꝓfecto non scuberit. msi apud.
ydoneũ legisset auctore. Et de hũs qe
Satis est dictũ.Ip̃t̃ aũt solon cuius
iter uñ. Illos gͣtit sopiẽtes pͣclarissimũ
est nourẽ et si p̾mũ legiser fut q Rei¬
uublice. Dux modator q ctabe tamt
ultima ut thimeus indicat plõnis et
aluis se studiis dedit Et mnẽ solitarios

Expanded text:
studiose mentis intentionem, que, ut legimus, studiose mentis intentionem, que, ut legimus, discumbentem sepe cibi fecit immemorem, an putamus usque post nonagesimum vite annum tam fixam tamque continuam inter tumultus et tedia hominum perventuram fuisse, et non potius in solitudine ubi animum a proposito nullus averteret? Michi quidem haud facile persuaderetur, etsi preter coniecturas nichil habeam, aut horum cuiusquam aut Crisippi domum, aut dolium Dyogenis in plateis urbium fuisse, cum et illum salutatio hominum, et Dyogenem diceret «in portarum vestibulis et porticibus civitatum». Quod non cuilibet aliquid profecto non scriberet, nisi apud ydoneum legisset auctorem. Et de his quidem satis est dictum. Ipse autem Solon, cuius inter septem illos Grecie sapientes preclarissimum est nomen, etsi primum legifer sueque reipublice dux moderatorque, etate tamen ultima, ut Timeus indicat Platonis, et aliis se studiis dedit et inter solitarios
Abbreviated transcription (Latin):
scriptũ est. precũ quoq silẽcii pepigisse.
Nobis quib uenale nichu penitus nchil
ostentui ẽẽ d. Sed oññia ad salutem
uite q legẽ epr̃alis et eterne spẽ. ĩ solitũ.
distendum est. qd restat in solitudine
efocendum. in solicudine uiuendũ. In soli¬
tudine moritndũ. quod cupis quidem
palde. et si deus pie nos aspitit. spero eciã
T tamen ab oratorib diutrsum
semꝑ senfisse pħõs creda/ et
duitisitas morũ fact et om̃s alius
inttimionũ finis. Illis enm plausum
põłi. captare m̃mꝰ. hoꝵ labor ĩ falsa
ꝓsessio est. ucͣ notitia sui. Reflectendim¬
q. ad se m̃mũ. et cͣc contẽptũ mans glie
Ucrsatur. Nam qͣlem fuisse mbitmure
A naxagorã. ꝯualem uel cõstac̃ia ĩlla.
abstmenna q sua. pe nociatẽ seu̾issimũ¬
phoꝵ. Ut at acero uel penonẽ stoitoꝵ
pr̃em uel laboriosissimũ ex omibus
Carneadem quib exacussimã illam

Expanded text:
scriptum est, precium quoque silentii pepigisse. scriptum est, precium quoque silentii pepigisse. Nobis quibus venale nichil penitus, nichil ostentui esse debet, sed omnia ad salutem viteque legem temporalis et eterne spem, in solitudine discendum est quod restat, in solitudine exercendum, in solitudine vivendum, in solitudine moriendum. Quod cupio quidem valde, et si Deus pie nos aspicit spero etiam. Ut tamen ab oratoribus diversum semper sensisse philosophos credam, et diversitas morum facit et omnino alius intentionum finis. Illis enim plausum populi captare animus, horum labor, ni falsa professio est, circa notitiam sui reflectendumque ad se animum et circa contemptum inanis glorie versatur. Nam qualem fuisse arbitramur Anaxagoram, qualem vel constantia illa abstinentiaque sua Xenocratem «severissimu ut ait Cicero, vel Zenonem, stoicorum patrem, vel laboriosissimum ex omnibus Carneadem? Cuius exactissimam illam
Abbreviated transcription (Latin):
cucero Idem ait. qui dilegare᷑ illo mulier¬
culaꝵ susurro. ut fit a t̾go insibilãciũ.
hic est ille demostenes. Et si conseet
eum oratoriã Illam uim quã in urbis
tam potenter ꝓpͥcuit. maximne ĩ solit̾u
diditisse. De qͦ quĩtilianꝰ. dẽ inqͦt Ile
tantus amator secreti de mosteres in lictoe
in quossẽ maximo cũ sono fluctꝰ Illideret.
meditãs consuescebat. connonũ fremitus
nõ expauestẽ. Nec te moueat qͦd s dictũ
est. hunc ip̃m demostent̃ locũ tacitũ atq
undiq abditum eligẽ solitum. hic mndi¬
sonũ patentẽ q. Ibi eni ingeniũ acuebet
hic uot̃e excercebat. utrũꝙ tñ in solitu ͫ
faciebat. distebãt soli quod in ppłis uen¬
derent. meditabã᷑ in siluis. quod in urbibꝰ
ostentarẽt. extusabat ꝙ ꝓfessio. qibus
Incenno una ẽẽt. uel loquẽdo uol tatẽdo.
Rem augẽ. quod de citione nõ memini.
Dtmost̾henẽ cõstat qd̵ in noctib achicis

Expanded text:
Cicero idem ait, qui delectaretur illo mulierCicero idem ait, qui delectaretur illo muliercularum susurro, ut fit, a tergo insibilantium: «Hic est ille Demosthenes». Etsi constet eum oratoriam illam vim, quam in urbibus tam potenter exercuit, maxime in solitudine didicisse. De quo Quintilianus idem inquit: «Ille tantus amator secreti Demosthenes, in litore, in quo se maximo cum sono fluctus illideret, meditans consuescebat contionum fremitus non expavescere». Nec te moveat quod supra dictum est hunc ipsum Demosthenem locum tacitum atque undique abditum eligere solitum, hic undisonum patentemque; ibi enim ingenium acuebat, hic vocem exercebat; utrunque tamen in solitudine faciebat. Discebant soli quod in populis venderent, meditabantur in silvis quod in urbibus ostentarent; excusabatque professio, quibus intentio una esset vel loquendo vel tacendo rem augere. Quod de Cicerone non memini, Demosthenem constat, quod in Noctibus Athicis
Abbreviated transcription (Latin):
tonbssibus alloquio ꝙ friu smłans cõsilio
fidem q̃reret./quã futionẽ una cũ seuctie
a se repertit yi morte dumpnauit. liprs
drecis latiusq editis. perquos ueus̃r
lirgue doctioribꝰ ꝑe poterat indicarret se
Falsitatie usim ee. Tim᷑ uero lom sun

Expanded text:
congressibus alloquioque frui simulans, consilio congressibus alloquioque frui simulans, consilio fidem quereret. Quam fictionem, una cum sacris a se repertis, in morte damnavit, libris grecis latinisque editis, per quos utriusque lingue doctioribus, ut poterat, indicaret, se falsitatis usum esse; cum vero iam fu
Abbreviated transcription (Latin):
si iustitiã pͥmus. Peg̃nus insẜatũ ad
imꝑiũ accitus cũ ad cuuiliũ ac sacrap
curã legũ. totũ incendisset ãm̃i. ut
ardentem et feroçia p̾mi Regis imbutũ
ꝑp̃tun ingenio Rigẽt icniret q pro Re sẽpe
solitariũ et epacũ locũ quẽ hus occułis
ip̃e conspexi. qndecim̃ aut nõ multo
ampluis passuu miłibꝰ ab urbe distate
fertur petere solitus. Est iaic Aricno
sub colle. tauus et uanbrosus lapis.
undo ꝓpetuus fons emanat. Crtonign¬
tibꝰ ilrcib densum uenus. altum q silẽ¬
tur. Ibr togo leges hõmũ ac seunonas
deorũ fex ea sempestate doctissmmꝯ ĩuerre.
seu alibr forsam Inuẽtis auctem dare
artem fecerat. Ibi diu tacitus solus sedẽs.
ai md pos longũ tp̃us solus atq me¬
ditabundus egredis scrixtas leges: ste¬
rebat  quibꝰ adhuc ludis it insoles ses
quod et freno inttus obslingẽt imitarus
det aĩt mynois cretensũ Regis tot̃plũ
et calidissbmo comento noctis se deorũ

Expanded text:
egrinus insperatum ad imperium accitus, cum ad civilium ac sacrarum curam legum totum intendisset animum, ut ardentem et ferocia primi regum imbutum populum ingenio regeret leniretque pro re, sepe solitarium et opacum locum, quem his oculis ipse conspexi, quindecim aut non multo amplius passuum milibus ab urbe distantem, fertur petere solitus. Est illic, Aricino sub colle, cavus et umbrosus lapis unde perpetuus fons emanat, circumnigrantibus ilicibus densum nemus altumque silentium. Ibi ergo leges hominum ac cerimonias deorum rex ea tempestate doctissimus invenire, seu alibi forsan inventis autoritatem dare, artem fecerat. Ibi diu tacitus solus sedens, atque inde post longum tempus solus ac meditabundus egrediens, scriptas leges efferebat, quibus adhuc rudis et insolens sed quodam et freno metus obstringeret, imitatus, ut aiunt, Minois Cretensium regis exemplum, et callidissimo commento, nocturnis se deorum
Abbreviated transcription (Latin):
nõ ad hũane mͦ qͣłie uertũe. sed ad opĩonẽ¬
diinitatis eucits ẽ ꝯualibet alte ateq.
Ramos porrigat uiri fama . Si fadicem
ꝯ̃ras ad solitudinẽ etit iuimo Recurrend
uos nute Nlos loge ducũ maxios.
ubr dinnetina affricanos uere duo
fulna belli ut maro int. quod a qͥbd
de ułus intellectũ miror/. quoꝵ pͥrnis ex
quo urulẽ togã sumpsit. Ut est aipt̃ liuilo
nullo dit prius ꝑ ullam publicã. pͥuotam¬
Mħ tem egit. ꝙ in capitoliũ iret. ingͣssusq
edem consederet. et plerũq tempus solus
in fẽcretũ Ibi tereret. hic mos ꝓ õm̃t uita
suabat᷑ ita Ile uir unitus. nr̃q gretoꝵ
fabulis ac frsticionib sed Romanis indicis
telebratus. Et ip̃e quoq uirtutit admra¬
tione dm̃e stiepis opĩonem consẽquutus
prinioia gerendax terũ A feligiõt posetbar

Expanded text:
non ad humane modo glorie verticem sed ad opinionenon ad humane modo glorie verticem sed ad opinionedivinitatis evectus est. Quamlibet alte lateque ramos porrigat viri fama, si radicem queras, ad solitudinem erit animo recurrendum. Duos autem illos longe ducum maximos ubi dimittimus Africanos? Vere «duo fulmina belli», ut Maro ait, quod a quibusdam de aliis intellectum miror. Quorum primus, ex quo virilem togam sumpsit, ut est apud Livium, «nullo die prius ullam publicam privatamque rem egit, quam in Capitolium iret, ingressusque edem consederet, et plerunque tempus solus in secretum ibi tereret». Hic mos per omnem vitam servabatur. Ita ille vir unicus, neque Grecorum fabulis ac superstitionibus sed romanis iudiciis celebratus, et ipse quoque virtutis admiratione divine stirpis opinionem consecutus, principia gerendarum rerum a religi
Abbreviated transcription (Latin):
cãm pretendisse d. An i quod ꝓmor
metuiliber Iugã nobilitatꝭ exeute̾t młus
post seculis Iup sepulchrum regi Inuẽtos
libres aepurendos pretor Romanus senatu
consennente decreuerit ꝙ̃ta uel uimitate
uel impietate p̾tereo. Illud tñĩ nũc ĩnotuisse
suffecerit multaꝵ optimaꝵ Rerũ solitudinẽ
sontemlex qua Romanaꝵ quoq legĩo
Edencior atq auior fugessore fies
Romulict. Et ip̃s tonẽ in selias¬
Inq pastorali casa tantis affuefecet᷑
iñm rebus. ut sũmi impn fundinut̃to nõ¬
insi solitarius architector ydontus hẽre᷑.
Cogitatu arduũ. solitudo onm aspr miae:
Regne urbid̃. et materiã et nomẽ et udẽa.
prebuit et auctorem. Achilẽ in solitudine
didicisse legimius qs tum mop et urbibꝰ
asie ter uibilem et grens clarum fecit. Iõe
hercules in solitudine samr̃ Illud consilud
Uite cepit. auus libro priore mẽt̾ignem feci
qͣn uelut in biuio du multũ q hesitans.
nd postremũ spreta uoluptatis uia/ semitã

Expanded text:
n quod pronior metu liber iugum nobilitatis excuteret, multis post seculis iuxta sepulcrum regis inventos libros exurendos pretor romanus senatu consentiente decreverit. Quanta vel vanitate vel impietate pretereo: illud enim nunc innotuisse suffecerit, multarum optimarum rerum solitudinem fontem esse, ex qua romanarum quoque legum dentior atque acrior successore suo Romulus, et ipsinque pastorali casa tantis assuefecit animum rebus, ut summi imperii fundamento nonnisi solitarius architector ydoneus haberetur. Cogitatu arduum: solitudo omnium asperrima regine urbium et materiam et nomen et aream prebuit et auctorem. Achillem in solitudine didicisse legimus, quod eum mox et urbibus Asie terribilem et Grecie clarum fecit. Ipse Hercules in solitudine sanum illud consilium vite cepit, cuius libro priore mentionem feci, quando velut in bivio diu multumque hesitans, ad postremum spreta voluptatis via semita
Abbreviated transcription (Latin):
emanti fidina et ꝓsperrmos sibi at suls
teptorũ exitus podlncea. Ita ut nũꝙ̃ fallẽt
Cetecũ neͤ tam̃ iuuctos et lam pare̾s soꝑem.
hoc tosdem duos suis quẽq temporibus
ꝑt uituis. su solitudins amatores fuisse
Uota des est. Et post sudores btulicos pose
uictorias post taũphos. uel lit̾m̃ ncł¬
Forat soriãs. uel caretã. sõlitos ꝯmigre
Ibiq cu siglis amieos solos cõ quistere

Expanded text:
s ceptorum exitus polliceri, ita ut nunquam falleret. Ceterum ne tam iunctos et tam pares separem, hos eosdem duos, suis quemque temporibus, ut virtutis sic solitudinis amatores fuisse nota res est, et post sudores bellicos, post victorias, post triumphos vel Liternum, vel Formias, vel Caietam solitos commigrare, ibique cum singulis amicis solos co
Abbreviated transcription (Latin):
raudare ausus in quo maxͬit turpis et
mutilis uita est. shanc eamdẽ sibi adiis
optat leti causam. et hoc utiq ut idem
aĩt. sibi sueq uite cõuemẽs inseutro
imiprmniu gemus mortis. et ip̃a ꝓculdubio
peius morte. Oe inisl hũs moribꝰ et hoc
mõ fuisset. et clarius nomẽ hr̃et apud
gnes uiros Iet põtitũ illud exiliũ. atq
histri solitũdines. ual non adiisset. Uel
eq̃uimius tollerasset Sed ad Rigidiorie
mgenii exemplum transi ͦ apareroco
Eneca ex ciie cordubensi. Romanus
Iam cuus ac senator et Rome clarior
ꝙ salutis Rõ ratendiq securitus postulabat.
In quad tragedia cũ eũ nõ ꝑuadulitdit
solitudinẽ corsitã Recordaturi. et Illã
otciosi exilii Igno mimõpnti occupate
glorie haud imerito anteꝓdĩt. lege locũ
Allum. Intelliget ex contrarioꝵ colatõe¬
quid tu quoq ꝑftrendũ censeas. de hoc
pieterea quid eidem uidere᷑ sat cõselĩ
ĩllud lucilio datum Indicat. cuiꝰ supͣ

Expanded text:
laudare ausus, in quo maxime turpis et laudare ausus, in quo maxime turpis et inutilis vita est, hanc eandem sibi a diis optat leti causam, et hoc utique, ut idem ait, sibi sueque vite conveniens: in se vero miserrimum genus mortis et ipsa proculdubio peius morte. Qui nisi his moribus et hoc animo fuisset, et clarius nomen haberet apud graves viros, et ponticum illud exilium atque Istri solitudines vel non adisset vel equanimius tolerasset. Sed ad rigidioris ingenii exemplum transeo. Seneca, ex cive cordubensi Romanus iam civis ac senator, et Rome clarior quam salutis ratio latendique securitas postulabat, in quadam tragedia cum animi non parva dulcedine solitudinem corsicam recordatur, et illam otiosi exilii ignominiam presenti occupate glorie haud immerito anteponit. Lege locum illum: intelliges ex contrariorum collationequid tu quoque preferendum censeas. De hoc preterea quid eidem videretur, sat consilium illud Lucilio datum indicat, cuius supra
Abbreviated transcription (Latin):
hom̃ibus tam uel ntria uel amica soldͦ
sit. p̾tex unu ouidiũ nasone seu qui
forte illum seꝯuutur. uel quos ille seqͥt
Ille mulit quidem magni uir ingemi
uiditur sed rastuu et lubricis ẽt prsiu
mulierosi añni fuisse. qus̃ cõuẽtus feiẽi
delectaret. Usq adeo ut millis feluitatꝭ
sue apicẽ sũmãq Repone̾e. Itaq ama¬
toriã artem seri̾bens. insanũ opus. Et
meritã inisi fallor exila sui cãm nõ mͦ
urbem Rom̃ã seu matronaꝵ puellaꝵ q
p̾fertilẽ querendãi docet. ab hiis ħ ad Iła
insamã. p̾ter n᷑alẽ̾ stimulũ artis quoq
cuuise calcas adiciũtꝭ. Sc̾o loca etiã urbis
et festa distinguit / quibꝰ uberior mat̾ia
sit furori. Ut seleam uotum illud inh̾ame.
S crelatu etiã fedimi  ex ore licet de spati
cumslibet ꝑditiq homis quod eũ sallo
quoq nõ puduit ad om̃is tui noticiã
preferre. quo stil in actu uenereo Resolutã.
felicem diffmire. et in eo statu mortem

Expanded text:
hominibus tam vel necessaria vel amica solitudo hominibus tam vel necessaria vel amica solitudo sit, preter unum Ovidium Nasonem, seu qui forte illum sequuntur vel quos ille sequitur. Ille michi quidem magni vir ingenii videtur, sed lascivi et lubrici et prorsus mulierosi animi fuisse, quem conventus feminei delectarent usque adeo, ut in illis felicitatis sue apicem summamque reponeret. Itaque Amatoriam artem scribens, insanum opus et meritam nisi fallor exilii sui causam, non modo urbem Romam ceu matronarum puellarumque prefertilem querendam docet ab his qui ad illam insaniam, preter naturalem stimulum, artis quoque cuiusdam calcar adiciunt, sed loca etiam urbis et festa distinguit, quibus uberior materia sit furori; ut sileam votum illud infame et relatu etiam fedum, ex ore licet desperati cuiuslibet perditique hominis, quod eum stilo quoque non puduit ad omnis evi notitiam perferre, quo scilicet in actu venereo resolutum felicem diffinire et in eo statu mortem
Abbreviated transcription (Latin):
plagt musis. urbs est Inmuita poetit
Idem flaccus. ⁊ baiansmꝰ tepore.
captub iet siluat suas atq nagellum
hnq fotit hĩtatũ mltie audibi acumłãns
amatiq ruris aspectũ. int̾ gͣuia et ĩusã
negotia suspirans urbanã ꝓfecto dãp
as despicit statioñt ideh ͦ cum amico. de
hoc ita cum uillico ẜuoq sus litrgat. ut
ex om̃ibus hus nuilli sit dubiũ ꝯͥs sẽtret
In quodt̃ uero simont sui domestia ocii
menciont fitã. hec est inqͥt uita solutoꝵ
miẜra ambitione guiq. Quã quanti
faceret in epłie expͥssit. Nec᷑ enm in q̾e
ocia diuicus arabum librima muto.
Laudat ergo solitudint. ociũ p̾fert magnis
opibus. Atqui it oci euis oꝑa extant.
et solitudinis mẽoriã locus ẜ̾uat. cãpꝰ
oracii dͤ. et tot possessoribꝰ mutatis. adhuc
famosioris dñi nomen tenet, Cuiguid
hoc in gñt. uix quẽpĩã aduersãtẽ Iutuiri
rosse arbitror. quippt cũ fere nullis

Expanded text:
placet musis, urbs est inimica poetis. placet musis, urbs est inimica poetis. Idem Flaccus et Baiani sinus tepore captus, et silvas suas atque agellum inque focis habitatum multis laudibus accumulans, amatique ruris aspectum inter gravia et invisa negotia suspirans, urbanam profecto damnat ac despicit stationem; de hoc cum amico, de hoc ita cum villico servoque suo litigat, ut ex omnibus his nulli sit dubium quid sentiret. In quodam vero sermone, sui domestici otii mentione facta: hec est, inquit, vita solutorum misera ambitione gravique, Quam quanti faceret in Epystolis expressit: nec enim, inquit, otia divitiis Arabum liberrima muto. Laudat igitur solitudinem, otium prefert magnis opibus, atque et otii eius opera extant et solitudinis memoriam locus servat. Campus Horatii dicitur et, tot possessoribus mutatis, adhuc famosioris domini nomen tenet. Cui quidem hoc in genere vix quempiam adversantem inveniri posse arbitror, quippe cum fere nullis
Abbreviated transcription (Latin):
Exxertut Rome. Cuius urbis tedia
ex popłi contur sacione maslĩtia. siedili¬
henter enurati ut facile uidens assectũ
loqui epłaꝵ eius ultima est ad flõtũ
stapta quẽ nõ semel mntrogat i̾e Re ita
ut expͥssior fiat. Ait enm. Rome. ne
potinata censes st̃ bẽ posse mĩ tot coros
atq zaboree. Demide autẽ tleganti
cedioꝵ ncrratiõe int̾poͫ yrouuce cõclu¬
denst ait. .I. mĩt et uersus tecũ mẽditate
canoros. Neq hñe contentus Iterũ g̾rit
Tti me mt strepitus noctutnos atq
diurnos uis canere. et conta sequ
uestigia uatũ. Nec dũ satis ẽ insi Rursus
introget. Hic ego Rerũ fluctibꝰ in medne
et tempestatibũt urois uerba lire
motura sonũ cõpectere dignet. At uo
tõtentum cͣdat. clare de ꝓp̾o mihil loqui.
prtuẽ quidem s unintrsãlẽ tibi dat
Regulam que est. ¶ꝑ scriptoꝵ chorus
omĩs amat nenuis et fugit urbes quẽ
sequutut ego in epłã quad It amdem¬
ns lestringes ad poctas dixi. Pilua

Expanded text:
expertus Rome? Cuius urbis tedia ex populi concursatione nascentia sic diligenter enumerat, ut facile videas affectum loqui. Epystolarum eius ultima est ad Florum scripta, quem non semel interrogat de re certa ut expressior fiat. Ait enim: Rome ne poemata censes scribere posse inter tot curas atque labores? Deinde autem eleganti tediorum narratione interposita, ironice concludens ait: I nunc, et versus tecum meditare canoros. Neque his contentus, iterum querit: Tu me inter strepitus nocturnos atque diurnos, vis canere et contacta sequi vestigia vatum? Necdum satis est, nisi rursus interroget: Hic ego rerum fluctibus in mediis et tempestatibus urbis verba lire motura sonum connectere digner? Ne vero, contentum, credas clare de populo nichil loqui, brevem quidem sed universalem tibi dat regulam, que est quod: Scriptorum chorus omnis amat nemus et fugit urbes. Quem secutus ego in epystola quadam eandemque restringens ad poetas, dixi: Silva
Abbreviated transcription (Latin):
suũ et Rimĩa gͥuem. tanto añ ẜuiderit
Iuteris ꝙ mandauerit.
num hoc in gñe citerons. uideo ño
Snt equo dĩo serre solitudiñt qͣs
Iustine mr̃itũ quod ip̃e q̃eelaꝵ sa

Expanded text:
em tanto ante previderit literisque mandaverit. Unum hoc in genere Ciceronem video non sat equo animo ferre solitudinem. Quoiustitie interitum, quod ipse querelarum suarum
Abbreviated transcription (Latin):
publicis ntgotris. ad ociũ ꝓfugisse. et
in ħuis fuisse nõblissimos pħoꝵ lõge qz
ait sua re familiari delectatos atq unũ
Ideinq ꝓpoitum hũisse qd reges. licet nõ¬
ti iisdem artibꝰ. nt cuius rei egentes ne
cui hom sbiecti in lib̾tate uiuerẽt deude
collatiõe fctã. et si actuosã uitã Rei. ꝑ.
fruictuosiore dicat / quod nos in ꝑte etiã
no negamꝰ/ ociosam tam̃t et faciliorẽ
et tuciorẽ / et mĩꝰ aluis gͣuem aut molest
cõfitet. uñet eã cũ om̃ib qb aliqua
Iusta causa est tum hiis p̾cipus ꝑmictit.
qui excellunt ingemo et doctua. ꝙuis
cicero idem pͥmo uite huiꝰ impatiens.
t dixi eamdẽ mulus tamdẽ dolorib
et in pͥmis amãtissime filie morte deit
opeauerit. et sibi Athico suo scubens

Expanded text:
publicis negotiis, ad otium profugisse, et publicis negotiis, ad otium profugisse, et in his fuisse nobilissimos philosophorum ait sua re familiari delectatos atque unum idemque propositum habuisse quod reges, licet non iisdem artibus, ne cuius rei egentes, ne cui hominum subiecti in libertate viverent. Deinde collatione facta, etsi actuosam vitam reipublice fructuosiorem dicat, quod nos in parte etiam non negamus, otiosam tamen et faciliorem et tutiorem et minus aliis gravem aut molestam confitetur; unde et eam cum omnibus, quibus aliqua iusta causa est, tum his precipue permittit, qui excellunt ingenio et doctrina. Quamvis Cicero idem, primo vite huius impatiens ut dixi, eandem multis tandem doloribus et in primis amantissime filie morte deiectus optaverit et sibi. Athico suo scribens,
Abbreviated transcription (Latin):
ingenue profitetur ⁊ Postremont de
multis agens post unũ amore captus
aberrasse uidear. Ibidẽ mortẽ spuere
dolores corporis patiẽcia unicers. egris¬
tudinem mesticiãq añm Ratiõe depille
extrrpare morbos. et morboꝵ cãs. et qdͣ
maxnt phĩãm totã ut uerbo eiis utar
nullis admĩculis egere sed sẽ se esse
cõtentam docuit cont᷑ siam max̃ĩoꝵ
hominũ. Et qͥd̾ alii aride Resuneq
gorrĩt. Io Ille copiosissime floretis¬
sime q disẜuit/. Ut et ueilitan delectu ͦ
et marestati Rerũ uerboꝵ splendor ac
dignitas non deessent. Accendit tego
uiri illiue ingenũ solitudo. et quod mira¬
beris odiosa. quid putas fitima ẽẽt optata
Aut q̃tum putas optanda est. q̃ uł nolẽͭ
tuntum prodest. Qdlibet tñ ipe sebi
uite gems optaret. Certe quid philozophis
sit optandum in eo libro quo om̃is geͬi
homũ officia explicat exequit᷑ Ait eñ.
multos transquillitatẽ aꝑpetentes. dĩssis

Expanded text:
ingenue profitetur. Postremo, ne de ingenue profitetur. Postremo, ne de multis agens post unum amore captus aberrasse videar, ibidem mortem spernere, dolorem corporis patientia vincere, egritudinem mestitiamque animi ratione depellere, extirpare morbos et morborum causas, et quod maxime philosophiam totam, ut verbo eius utar, nullis adminiculis egere, sed se se esse contentam docuit, contra sententiam maximorum hominum. Et quod alii aride ieiuneque garriunt, id ille copiosissime florentissimeque disseruit, ut et utilitati delectatio et maiestati rerum verborum splendor ac dignitas non deessent. Accendit ergo viri illius ingenium solitudo et, quod miraberis, odiosa; quid putas factura esset optata? aut quantum, putas, optanda est que vel nolentibus tantum prodest? Quodlibet tamen ipse sibi vite genus optaret, certe quid philosophis sit optandum, in eo libro quo omnis generis hominum officia explicat, exequitur. Ait enim, multos tranquillitatem appetentes, dimissis
Abbreviated transcription (Latin):
et eloquẽcit monarchiã. Ceterũ quid
eidem licet Inuito ciceroni solitudo illa
ꝯtulerit notũ est. fecit cñi magnũ de
hatinis accreutrit / nemo scudiosus est
q̃ nestiat. Cerit sdem de se loques cũ
dixisset. Nam it a Re p. fortusibus¬
q negocũe. armis imꝑus. uiq ꝓhibiti
ociũ ꝑseqͥmur. ⁊ ob eã cam̃ urbe relicta
Rura pagrãtes sepe soli sumꝰ. q̃relã suã
cali fine solatus ẽ. płra enim inquit
breu tempore cuersa / ꝓmultis ãiis stãte
Le .p. scripsimꝰ Equide nec fefellit. Uã
quis preclara ocia uiri huiꝰ et solit̾u ͤ
Ibi uallauit acliademĩã. Ibi armauit
oratorem Ibi descripsit officia. Ibi deoꝵ
Pormas ac nãs pmxit Ibi dmnacionẽ
Radicem errorũ multipliciũ cõuulsit.
Ibi uonoꝵ ac malop fines statuĩt. Ibi
ad phĩam magnificetissime cohortatus
est. Quem librũ ad uite̾ mutationẽ.
it ad studiũ ueri ducem sibi suisse.
tantus fidei nr̃e pugil augustinus

Expanded text:
et eloquentie monarchiam. Ceterum quid et eloquentie monarchiam. Ceterum quid eidem, licet invito, Ciceroni solitudo illa contulerit notum est: fecit enim magnum de tum studiis latinis accreverit, nemo studiosus est qui nesciat. Certe idem de se loquens, cum dixisset «Nam et a republica forensibusque negotiis armis impiis vique prohibiti, otium persequimur, et ob eam causam, urbe relicta, rura peregrantes, sepe soli sumus» querelam suam tali fine solatus est: «Plura enim» inquit «brevi tempore eversa, quam multis annis, stante ublica, scripsimus». Equidem nec fefellit; nam quis preclara otia viri huius et solitudines ibi vallavit Achademiam, ibi armavit oratorem, ibi descripsit officia, ibi deorum formas ac naturas pinxit, ibi divinationem radicem errorum multiplicium convulsit, ibi bonorum ac malorum fines statuit, ibi ad philosophiam magnificentissime cohortatus est: quem librum ad vite mutationem et ad studium veri ducem sibi fuisse tantus fidei nostre pugil Augustinus
Abbreviated transcription (Latin):
ꝑfecto illmi iisi in turbit et magno
In ꝓolo uidebat. Itaq cora hullis cesare
de Iotharũ regem deffensurꝰ q̃rit ᷑ op m̃t
domesticos parietes et nõ corã ppło
Romano cãm illã agat. Et illudora¬
toribꝰ singlare et propͥũ. ut ꝓ maqͣn¬
tudine igtini magnis Curbib ac płoꝵ
frequecia delectent᷑. solitudines txecient.
Iudicioꝵq silenciũ ariersent᷑. atq odeãt.
Ut ergo m̃iores alir̃ suã quisq. fit
sicero urbem Romã. nõ solum ut fuã
prĩam eo sibi coriorẽ. quo in ẽã ꝯẜuãda
atq ornandã. cure plus ac laboris ĩpẽ¬
derat / sed ut pr̃iam ingemo suo. parem
exoptabat. In quoquid tesie seneca uterer
ꝯui so lam cicerois uocs. uere uiuã
dictre ipꝙi id errore ẜmonis publici.
multis actribua᷑. solum ciceronis ĩhemũ
Romam ppł imꝑio par affirmare nõ
timuit. insi quolibet teste ueracior cuide¬
tissima eerũ fides ostencẽt fuisse ue ppło.
R. imꝑii et glorie / Sic cicerom ingemi

Expanded text:
profecto illam nisi in turbis et magno in populo videbat. Itaque coram Iulio Cesare, Deiotarum regem defensurus, queritur quod intra domesticos parietes et non coram populo Romano causam illam agat. Est illud oratoribus singulare et proprium ut pro magnitudine ingenii magnis urbibus ac populorum frequentia delectentur, solituiudiciorumque silentium adversentur atque oderint. Ut ergo minores alii suam quisque, sic Cicero urbem Romam, non solum ut suam patriam, eo sibi cariorem quo in eam conservandam atque ornandam cure plus ac laboris impenderat, sed ut patriam ingenio suo parem exoptabat. In quo quidem teste Seneca uterer, qui solam Ciceronis vocem vere vivam dicere, quanquam id errore sermonis publici multis attribuatur, solum Ciceronis ingenium Romani populi imperio par affirmare non timuit, nisi, quolibet teste veracior, evidentissima rerum fides ostenderet, fuisse ut populo Romano imperii et glorie sic Ciceroni ingenii
Abbreviated transcription (Latin):
Exideaniust. im putamus id tum fatere
potuisse/ insi eadem loca sollicite ante
uetitatem ac memoriter obfiuasset / ꝯuid
pnrgiliũ nr̃m loquar qui fugies uabem
Romã. ubi et ingemi ⁊ aude. et toto orte
Rquantis pͥmipis amincia florebat᷑ ac
solitariã libertate petens. morte quidẽ
curis absolueret. Iae̾ tñ sic censebat ope
solituduns opus ee. ut dñũ illud suũ
opus posset absolui. Latinis ingemis
pieta. Imdit . nocitura ampluis isi
uir obsnitisser. ¶ Horacius Flastu ꝓii¬

Expanded text:
videamus». An putamus id eum facere videamus». An putamus id eum facere potuisse, nisi eadem loca solicite ante cecitatem ac memoriter observasset? Quid Virgilium nostrum loquar, qui fugiens urbem Romam, ubi et ingenii laude et toto orbe regnantis principis amicitia florebat, ac solitariam libertatem petens, mortem quidem curis absolveret? Ille tamen sic censebat, ope solitudinis opus esse ut divinum illud suum opus posset absolvi; latinis ingeniis mors invidit, nocitura amplius nisi pis obstitisset. Horatius Flaccus, n
Abbreviated transcription (Latin):
Net ualde semotũ ab etate nostra
Recte nestio. s apud quosd ut audio
uspecte fidei. at proffecto nõ hũilis
Ingemi . Petrum Illum cui aba clardi
cognomen est. qui ut in historia suore
ralamitatũ longua nanatiõe Idem ip̃t
mennuit Inudie cedens. solitudims
trecensis abdita penetrauit. Et si nõ
sine magno undiq studiosoꝵ conuẽtu.
guos e multis uibib Ieli solitario disci ᷝ ͤ ͤ
doct̾ne alebris fama contxerat sine req̾e
tamen optata. quã e̾ Radicitus tenapliuar.
odiũq cõuulserãt ¶huic ad antiquiora
Rerũ scudiop q genus aliud Redeund.
quibus ꝑ ipͣm quoq quod ilendimus
hos poetas siue musicos. siue propt arciũ
cognationem quod qui busd placet. Et
musicos credimus poetas ad nos uix
nomĩa nuda ꝑueniũt. hic uero non
tm gcat solitudines sed italicas sic dest̾p¬
sit aꝑt ħ̃ ip̃e non uiderit. sict ait accro
Eedut enim traditur suisse nos ut
non porsum sed picturã quod̾ modo

Expanded text:
nec valde semotum ab etate nostra, quam nec valde semotum ab etate nostra, quam recte nescio, sed apud quosdam ut audio suspecte fidei at profecto non humilis ingenii, Petrum illum cui Abelardi cognomen est qui, ut in historia suarum calamitatum longa narratione idem ipse meminit, invidie cedens, solitudinis trecensis abdita penetravit, etsi non sine magno undique studiosorum conventu, quos e multis urbibus illi solitario discipulos doctrine celebris fama contraxerat, sine requie tamen optata, quam sibi radicitus tenax livor odiumque convulserant. Hinc ad antiquiora rerum studiorumque genus aliud redeundum, quibus id ipsum quoque quod intendimus hos poetas, sive musicos, sive propter artium cognationem, quod quibusdam placet, et musicos credimus et poetas — ad nos vix nomina nuda perveniunt? Hic vero non tantum grecas solitudines sed italicas sic descripsit, ut «que ipse non viderit» sicut ait Cicero cecus enim traditur fuisse «nos ut «non poesim sed picturam quodammodo
Abbreviated transcription (Latin):
muemres cos noĩa ꝓpa hũs in q̃b hitarũ
montibꝰ ⁊eliqsse. Ip̃e ꝓmetheus si uitas
Requirit᷑ non negabit huit fuiste lotu
fabule qua in cancaso Relegatus ẽdatis¬
simo uulturi Rodendus expo᷑. ꝙ mag
exfemiat. montis Iluis solitudine ufur¬
passet: Sepe locus ingemo stmilos
admonet. Ideo aptus et liber optandus
N huc qͥ añi Rbus altis aꝑplicugrs que
In polie ĩmune uanitatũ formt Epmũt
inuitatos mltos phor nõmodo frequecias¬
Urbiũ Relihsse / apud homimũ ip̃m lego.
quasi pͥmas in quictudines ac laborum
sedes sed ortulos etiã suburbanos qͦs
suspͥtos sul uel eoꝵ mimis culta mollities.
uel tumultuosaꝵ ur̃biũ uitinitat
faciebat/ Qxobrem ĩdem qͦ de socͣte de qꝙq
aristotile atq ałnis ut opmer multa
me inducũt in siꝙptum forte uel discipłoꝵ
marestas et imperiũ uel Rerũ publicaꝵ
Iussus, aut mcitas uel caus. aliquis soli¬
taris utrumq uotis obstitit. reo¬
imiam tot uettrib ftaetiore unũ¬

Expanded text:
s in quibus habitarunt montibus reliquisse. Ipse Prometheus, si veritas requiritur, non negabit hinc fuisse locum fabule, qua in Caucaso religatus edacissimo vulturi rodendus exponitur, quextenuant, montis illius solitudinem usurpasset. Sepe locus ingenio stimulos admovet; ideo apertus et liber optandus est his, qui animum rebus altis applicuere, quem in populis innumere vanitatum forme deprimunt ultos philosophorum non modo frequentiasurbium reliquisse apud Ieronimum ipsum lego, quasi primas inquietudinis ac laborum sedes, sed ortulos etiam suburbanos, quos suspectos scilicet vel eorum nimis culta mollities vel tumultuosarum urbium vicinitas faciebat. Quamobrem idem quoque de Socrate deque Aristotile atque aliis ut opiner multa me inducunt, nisi quantum forte vel discipulorum maiestas et imperium, vel rerum publicarum iussus aut necessitas, vel casus aliquis solitariis utcunque votis obstitit. Iungam tot veteribus recentiorem unu
Abbreviated transcription (Latin):
ex cõmodo sine ullo ue nãciũ tõmtatu. la
forte ul clerins pͥciput int siluas agttibꝰ
piissa licẽtia t̃. nec hiuꝰ generis in nta
uenatio Rara quidẽ et modesta et excinotor
to autupiũ qͣ. hee st̃ ruris artes. demq
Il scmx ptudecint at uolua᷑. nos ad petia
pressis uestigris tosistamus. Ili semper
hereãt. Nos alni rgrediam᷑ lli semꝑ Iubu
Nos lam taindẽ salutare consiliũ exeqͣm᷑.¬
⁊ Postremo illi mũdũ fugiẽtem ãplexẽt

Expanded text:
meatu. Ea forte vel clericis, precipue inter silvas agentibus, permissa licentia est nec huius generis interdicta venatio, rara quidem et modesta et exercitio tio aucupiumque. He sunt ruris artes. Denique illi semper pendeant ac volvantur, nos ad petram pressis vestigiis insistamus; illi semper hereant, nos aliquando progrediamur; illi semper dubii nos iantandem salutare consilium exequamur. Postre
Abbreviated transcription (Latin):
sene meo ludens ꝑaprrũ Illi uacuã de di
guase ila eẽt quã ꝯuesissẽs/. Quo fite
se illusum Reuertenti Itedum huiter qͣstut.
tota ꝙr demũ res in Iocos et i rsum desut.
E td redeo ad ordinẽ/. Adest crgs fe bi
preterea sie quo uita ne dica sclix. sed
ut uita quidẽ est malaꝵ Rerũ ñ ꝙle dd̾ium
et bonaꝵ amor uirtutũ cultus. Bont fame
pulchia cupiditas. honesti studiũ cõteptus us¬
fupuatui. Ed̾ si unũ e sołittdie uit funda
d r̃xo derum dixisse int dica/. Adist corpꝰ

Expanded text:
sene meo ludens, papirum illi vacuam dedi, sene meo ludens, papirum illi vacuam dedi, quasi illa esset quam quesisses. Quo facto se illusum revertenti iterum graviter questus, totaque demum res in iocos et in risum desiit. Sed redeo ad ordinem. Adest ergo tibi preterea, sine quo vita, ne dicam felix, sed ne vita quidem est, malarum rerum naturale odium et bonarum amor, virtutum cultus, bone fame pulcra cupiditas, honesti studium, contemptus supervacui. Quodsi unum e solitarie vite fundamentis dixero, verum dixisse me dicam. Adest co
Abbreviated transcription (Latin):
ẜ ut amicus facis: Itgendi q auide q̃ nĩꝙͣ
in le sitit yctinguit ego dna ella opera
celistiũ ingeno obtulissem. Tu autẽ
manu obiecta frõtem auertẽs tantũ nr̃a
deposteres. In quod ne quid tuũ Ratione
careat mamasse te potint /. uel ueterum
ofeta cognitio Repetite lectroĩs Iã nõ eges
enim in scapte betustatꝭ auctas maior et
⁊ llud flacci uerũ fit ꝙ meniora dies ut
uiua potmata reddit. habet tñ et nouitas
gr̃am suã. Et forte Iuuat exprri ꝙ̃tum
uiuiendo profecerim. mł enm impegrius
nl exꝑientius est imõte. Suitqd autẽ
cause at. tuu fateet hñc ardorẽ ipse cora
sepe mrratus sum. sepe absens̃ uillici me
uerbis agnoui. qui assidue Rdeutẽ hñs
me lamentis aggred cur nestio. quã popirũ
quã tu hant Inuisens domũ solã peteri
soltas absculerim. Rideo et miros Uel
patris affectionẽ uel custodis fidẽ. Uel
Uilliti puritatẽ. Itaq ałii abiens et cũ

Expanded text:
sed ut amicus facis legendique avido, que nunquam sed ut amicus facis legendique avido, que nunquam in te sitis extinguitur, ego divina illa opera celestium ingeniorum obtulissem, tu autem manu obiecta, frontem avertens, tantum nostra deposceres. In quod, nequid tuum ratione careat, inclinasse te potuit vel veterum perfecta cognitio repetite lectionis iam non egens, enim in scriptis vetustatis autoritas maior, et illud Flacci verum sit quod meliora dies ut vina poemata reddit, habet tamen et novitas gratiam suam, et forte iuvat experiri quantum vivendo profecerim. Nil enim impigrius, nil experientius est amante. Quicquid autem cause est, tuum, fateor, hunc ardorem ipse coram sepe miratus sum, sepe absens villici mei verbis agnovi, qui assidue redeuntem his me lamentis aggreditur: cur nescio quam papirum, quam tu hanc invisens domum solam petere soleas, abstulerim. Rideo et miror vel patris affectionem, vel custodis fidem, vel villici puritatem. Itaque aliquando abiens, et cum
Abbreviated transcription (Latin):
.Et quid singla enũerem nichil deerit or̃m
uolũtas uña nõ desie. Assunt qd mĩne
gues . ẜ agiles. expedite q diuicie. suit ut
alit̃ idem dica Adest pauꝑtas nõ mesta
nec sordida sed honista et leta / Et si uerũ
fateri rolumꝰ multis inuidiosa. Adest lib̾ꝵ
bona copia legendi dulcis ardor intelligẽd
mẽorandi q sacultas data celitus ⁊ studio
aucta ꝑiugili ¶ Quod seq̾tur siluissem sie
enm pudgor ortabat᷑ ni stirem p utentis
affectu. pccũ rebus accede̾ / Et ip̃e igit᷑
adsio et in ea quã diligis nꝙͣ aberit
papirus nou aliquid afferẽs in dies. Cuiq
extunatione ta michi fateor. ante alios mex¬
plebilo illo tuo legendi desid̾io genñasses.
nisi qd̃ a pͥnti ͦ dixam. Et uetus ẽ uerbum
Iudicio fauor officeret . Ripeto em̃ quociẽs
Illam ne dicã alis ẜ certe platonins ac citero¬
manis codicibꝰ p̾talisti. dũ tibi bibliochece
mee limen ingrisso. quod sẽpe nõ ut epũs

Expanded text:
. Et quid singula enumerem? Nichil deerit omnium, . Et quid singula enumerem? Nichil deerit omnium, voluntas una non desit. Assunt quidem minime graves sed agiles expediteque divitie, sive, ut aliter idem dicam, adest paupertas non mesta nec sordida sed honesta et leta et, si verum fateri volumus, multis invidiosa. Adest librorum bona copia, legendi dulcis ardor, intelligendi memorandique facultas data celitus et studio aucta pervigili. Quod sequitur siluissem, sic enim pudor hortabatur, ni scirem pro utentis affectu precium rebus accedere; et ipse igitur adero, et mea quam diligis nunquam aberit papirus, novi aliquid afferens in dies; cuius extimationem tu michi fateor ante alios inexplebili illo tuo legendi desiderio geminasses, nisi, quod a principio dixeram et vetus est verbum, iudicio favor officeret. Repeto enim quotiens illam, ne dicam aliis, sed certe platonicis ac ciceronianis codicibus pretulisti, dum tibi bibliothece mee limen ingresso quod sepe non ut epyscopus,
Abbreviated transcription (Latin):
ammi. Ut ĩ hiis nõnũꝙ̃ Iunga selet mesti¬
cie nulla nubes int̾uenat. ẜ ea semꝑ
Lete fronta uiiformitas quã in socrate
Illo sene et mirari solemus et laudare ĩ h
et conspiciꝰ et amanus ⁊ Proinde neq
nõm sileo guidonẽ. ciꝰ aĩo nchel ⁊̃ puriꝰ.
nichil q candidiũs. nchil ingenco araus.
milril iuditio gͣuius. nichil cõmersacont
suauius. Qui si nõ septimꝰ ut cognonrẽ
eis spondet. sed quĩtus accesẜit. non ĩtelli¬
go. quid hoc dulcius comitatu. ꝙꝙ nec ahi
quidẽ desint et uoto pares et scudio. nisi
Ilos nobis aut status imiꝑitas, aut omo
difficultas qued et mtnodabilis hũãna
terum ꝑplexitas iuideret: Ded et hn sate
multi sume. et illis añmno frui / n ͨ ip̃a metus¬
ret sortuna. hñ ergotles urri aderũt
ut neces ualitudo aspexa. neqz urges occupa.
neq cõmigrandi Incidẽs nñtas Ita nos
Sotrahat qͥu unus nĩm assidue tecũ fit¬

Expanded text:
animi ut, que his nonnunquam iungi solet, mestianimi ut, que his nonnunquam iungi solet, mestitie nulla nubes interveniat, sed ea semper lete frontis uniformitas quam in Socrate illo sene et mirari solemus et laudare, in hoc et conspicimus et amamus. Proinde neque nostrum sileo Guidonem, cuius animo nichil est purius nichilque candidius, nichil ingenio acrius, nichil iudicio gravius, nichil conversatione suavius; qui si non septimus, ut cognomen eius spondet, sed quintus accesserit, non intelligo quid hoc dulcius comitatu. Quanquam nec alii quidem desint et voto pares et studio; nisi illos nobis aut status imparitas, aut omnino difficultas quedam et inenodabilis humanarum rerum perplexitas invideret. Sed et hi satis multi sunt, et illis animo frui nec ipsa vetuerit fortuna. Hi igitur tales viri aderunt, ut neque valitudo aspera, neque urgens occupatio, neque commigrandi incidens necessitas ita nos distrahat, quin unus nostrum assidue tecum sit
Abbreviated transcription (Latin):
ornamẽtum hẽt eccłia tua. De hoc enim
ut quẽ apͥma etate familiarissime cogtũ
mĩc quoq cercius nossẽ nichi uidear
fidengius loquor. buic ego nõ temere
Std e Re natũ sansonis cognomit obtigisse
crediderim ꝙy ꝙ̃tus hebrelis ile corporeis
tantus i ͭ ͤ fit mĩm uiribꝰ hũan ͭ ͤ prudẽtia
su auitate q̃ facile. si quid hẽt solitudo asꝑũ.
lemre queat. Illum ut fans tota mente
complectere. Illũ in ocũ solitorii ꝓtẽ uoca.
inisi eium fallor nugurio seq̃tur uolens.
et fessus prbana reꝵ sugã urbiũ non
horrebit/ Ecd o ub̃i socratem nr̃m luiquo
fallor ne hunc quideupresinq equidem.
Nam cũ reliqͦ comitet. ille pars nõi et.
Itaq cum ceteri euocãdi sunt. hũc nobis
inseꝑabile amor p̾scat. nosti homĩe. quẽ
et feablis annatie fides carũ et musarũ
multa famibaritas clorũ facit. Cũ quo
Ita gaudiũ uite q Iocunditas aderit ut
consiliũ non absit. Ita uis ingeni uigorq

Expanded text:
ornamentum habet ecclesia tua; de hoc enim, ornamentum habet ecclesia tua; de hoc enim, ut quem a prima etate familiarissime cognitum, nunc quoque certius nosse michi videar, fidentius loquar. Huic ego non temere, sed e re natum, Samsonis cognomen obtigisse crediderim, quod quantus hebreus ille corporeis, tantus iste sit animi viribus, humanitate, prudentiasuavitate, que facile siquid habet solitudo asperum lenire queat. Illum, ut facis, tota mente complectere, illum in otii solitarii partem voca. Nisi enim fallor augurio, sequetur volens et, fessus urbanarum rerum, fugam urbium non horrebit. Sed ubi Socratem nostrum linquo? fallor: ne hunc linquo equidem; nam cum reliqui comites, ille pars nostri est. Itaque cum ceteri evocandi sint, hunc nobis inseparabilem amor prestat. Nosti hominem, quem et stabilis amicitie fides carum et Musarum multa familiaritas clarum facit; cum quo ita gaudium viteque iucunditas aderit, ut consilium non absit; ita vis ingenii vigorque
Abbreviated transcription (Latin):
Ibi pater s te ip̃m tua si bõã noueris.
mihal deest ꝙ gͣlam solitudm̃t. et
ulce ociũ possit effici. Adest mm̃mꝰ bonꝰ
et adeo bene institutus. et ate nõ negli¬
genler excultus. multaꝵ q arciũ ac Rerũ
nodicia instructut. Añꝰ. hũanoꝵ actuũ
dux. ac Rector. locuis q uite nre gñb¬
nacłm tenẽs. Us lam taligũbnatore
nauigatio nisi felix esse non debeat. uiros
claros et insignes qͥ fueũt nosti. Uellem
dicẽ posse qui st̃. Sed ut res eunt uides.
SSi qui lamen uspia fr̃sunt haud ignoti
nũt eciã sunt tibi. Cũ quibꝰ aliter non
potes aĩo utrsars. quod genus tibi net
maria nt mõtes eripiẽt᷑. Cũ quibus potes
et corꝑe. hũndas płrib fortasse/ ꝙ̃ꝙ
huiuste Rei nuĩꝙ magna copia fuĩt. Nũ
Inopia sũma est. Etd unũ n ͥ honoris
ca huic loco inẜ̾endum credidi. corum qͦs
tibi ad solitarie uite solaciũ sors dedit᷑.
Poncius sainson is est. quod ate scdm

Expanded text:
ibi, pater, si te ipsum, tua si bona noveris, ibi, pater, si te ipsum, tua si bona noveris, nichil deest quod gratam solitudinem et dulce otium possit efficere. Adest animus bonus, et a Deo bene institutus et a te non negligenter excultus multarumque artium ac rerum notitia instructus, animus humanorum actuum dux ac rector totiusque vite nostre gubernaculum tenens, ut iam tali gubernatore navigatio nisi felix esse non debeat. Viros claros et insignes, qui fuerunt, nosti vellem dicere posse «qui sunt», sed ut res eunt vides; siqui tamen uspiam supersunt, haud ignoti nunc etiam sunt tibi; cum quibus aliter non potes animo versare, quod genus tibi nec maria nec montes eripient, cum quibus potes et corpore. Abundas pluribus fortasse, quanquam huius rei nunquam magna copia fuit, nunc inopia summa est; sed unum nomen honoris causa huic loco inserendum credidi, eorum quos tibi ad solitarie vite solatium sors dedit: Pontius Samson is est, quod a te secundum
Abbreviated transcription (Latin):
umitos. dulce genus de quo młta p̾misimꝰ.
sut quibus trumã ac debilitatã uitam
et q̃so lñib captã puto. Quociẽsq sub
noctemi ut assolet fores nr̃as amita manq
impulit. At mittui seu longũ post ip̃us
uenerit hospes Sine opũ uacus. gratus
cõuiuia ꝑmibrẽ. quos michi uersicłos e
profunda grati cõrictus exꝑiẽtia. Et
Ex ip̃o nature gnio. uidt᷑ flatars elicuisse
Quociẽs ergo cale aliqͥs et miphi accidit
hospes. ẜ post longum tpũs gratus ꝯuiu a
sed uacuo operum. ne me forte uel frcꝙ¬
libus couuins. uel impedimẽts operiem
delectari credas/ tunt ego non alũs uẽisse
Sed me ip̃m quod ͦ genñatũ censeo. Ito
rem iuberet pithagoras. Ut i amicicia
scilicet unus fiat ex płrib/. Qd̾ cũ ita sit
sequitur. Ut quisquis uinius idẽ et duor
capax amitoꝵ locus sit . Rulla igd solitudo
tam yfunda. Nulla tã ꝑua domut. nlłm
tam obstrusũ Iumen ut nõ pareat amico.

Expanded text:
amicos, dulce genus de quo multa premisimus, amicos, dulce genus de quo multa premisimus, sine quibus truncam ac debilitatam vitam, et quasi luminibus captam puto. Quotiensque sub ni seu longum post tempus venerit hospes, sive operum vacuo gratus conviva per imbrem quos michi versiculos e profunda grati convictus experientia, et ex ipso nature gremio videtur Flaccus elicuisse; quotiens ergo tale aliquid et michi accidit — hospes, sed post longum tempus, gratus conviva, sed vacuo operum, ne me forte vel frequentibus conviviis vel impedimentis operum delectari credas — tunc ego non alium invenisse, sed meipsum quodammodo geminatum censeo. Non  impossibilem rem iuberet Pithagoras, ut in amicitia scilicet unus fiat ex pluribus. Quod cum ita sit, sequitur ut quisquis unius idem et duorum capax amicorum locus sit. Nulla igitur solitudo tam profunda, nulla tam parva domus, nullum tam obstrusum limen, ut non pateat amico.