comma-project/pen-alignment-pairs huggingface dataset:
Abbreviated transcription (Latin):
mus ẽ qui sibi ꝯmẽdat om̃a. Id .n. uõ suo more ⁊ecte dici᷑.
uñ autẽ ãõ lumẽ ueri equitas q iudicii. aliũde ycul dubis
Itaq ꝙ de locis dixi de aiõ repetam eẽ in illo aliquid mltũ
eẽ. totũ minime sedin eo tm̃ qui oꝑtunitatẽ lotis tribuit aõ
racõem. magna enĩ ⁊ dĩna qued res ẽ aĩ tͣnͣquilla ẜeni¬
tas. ⁊ que nõ alt̾ius domĩfic ꝙͣ solius dei. sed ꝙͣ sepius ille
largiri soleac in solitudiẽ cõstitutis. Qd ut ͫ ꝓ breuitate
exemplis illustrib astru̾etur. Qd̃ si forte datũ fit ut aliq̃d
uer/ capax non ad lingam ses ad corChoꝵ cuiꝰ piam quos
tredulũ uulgꝰ soupet penitꝰ aurẽ cord̾is admoueat puto
audierit felicitate nõ ubis sonãtib sedreb tacitis ⁊ ueritate ĩtiã
nõ extuis plausib aut fallatissima hom̃i opiõne ꝯstare. Mulca

Expanded text:
mus est, qui sibi commendat omnia». Id enimvero suo more recte dicitur. mus est, qui sibi commendat omnia». Id enimvero suo more recte dicitur. Unde autem animo lumen veri equitasque iudicii? aliunde proculdubio. Itaque quod de locis dixi, de animo repetam: esse in illo aliquid, multum esse, totum minime, sed in Eo tantum, qui oportunitatem locis tribuit, animo rationem. Magna enim et divina quedam res est animi tranquilla serenitas et que non alterius donum sit quam solius Dei, sed quam sepius ille largiri soleat in solitudine constitutis. Quod utcunque pro brevitate exemplis illustribus astruetur. Quod si forte datum sit, ut aliquis veri capax non ad linguam sed ad cor horum cuiuspiam, quos credulum vulgus stupet, penitus aurem cordis admoveat, putoe confitentem audierit, felicitatem non verbis sonantibus sed rebus tacitis et veritate intima non externis plausibus aut fallacissima hominum opinione constare. Multa
Abbreviated transcription (Latin):
n michi e xotudit denecã cũ dixiffec. omĩa impedim̃ta dimitte
⁊ uaca bone mẽti ꝯfestĩ addidisse nemo ad illam ꝑuenit occu¬
patus. Quã ego nõ p̾stare quidẽ solitudiẽm sed ꝯẜuare et
plimũ adiuuare contendo. nã nec illud eiusd auctoris obli¬
tus sum nõ młtũ in quit ad tͣnͣ quillitatẽ locus ꝯfert ut sit
ita sñ dubio tñ cõfert aliqͥd. qd ñ fic eẽt. cui ⁊dẽ dixiss aliͥ¬
nõtm̃ cor ꝑi sed ⁊̃ morib salubrẽ loꝰ elige̾ debeꝰ. ⁊ idẽ ali᷑ͥ
Conspertũ quo ⁊ uiciã fori ꝓcul fugiã. nam ut loca gͣuia
⁊̃ fu missiam ualitudinem tentãt ita bone quo mẽti nec¬
moꝵ mẽtis q salubritas ac distrimẽ si ichil eẽt in locis
Est in lotis aliquid pace senece dix̃im. ẽ mltũ s nõ totũ
fateor. illus quidẽ ut fibi uidit᷑ in aĩo ẽ. nam sic ait. ani¬

Expanded text:
Neque michi excidit Senecam, cum dixisset: «Omnia impedimenta dimitte, Neque michi excidit Senecam, cum dixisset: «Omnia impedimenta dimitte, et vaca bone menti», confestim addidisse: «Nemo ad illam pervenit occupatus». Quam ego non prestare quidem solitudinem, sed conservare et plurimum adiuvare contendo. Nam nec illud eiusdem auctoris oblitus sum: «non multum» inquit «ad tranquillitatem locus confert». Ut sit ita, sine dubio tamen confert aliquid; quod nisi sic esset cur idem dixisset ali etiam moribus salubrem locum eligere debemus»? et idem alibi: «Conspectum quoque et viciniam fori procul fugiam; nam ut loca gravia etiam firmissimam valetudinem tentant, ita bone quoque menti, necmorum mentisque salubritas ac discrimen, si nichil esset in locis? Est in locis aliquid, pace Senece dixerim, est multum, sed non totum, fateor. Illud quidem, ut sibi videtur, in animo est. Nam sic ait: «Ani
Abbreviated transcription (Latin):
qͦt te uidimꝰ qͥ qd ꝓficebãt᷑ ĩ pleu̾int. St fortasse aliqͥ. func
plĩmi. ostende michi unũ ⁊ filebo. ⁊rõ ĩficior doctos qͦsd ⁊ su
cũdos unos ⁊ qui mlta sb̃tilit̾ adu̾sus ħ dispucẽt. Ceteꝵ nõ
de ingenio. sed de morib ẽ q̃stio. Ambiuĩt ciuitates declamãt
in pplis. mtra de uiciis. ml̾ta de un tutib loqũt᷑. uix tẽꝑare
mithi potui. quoniꝰ unũ satrricidentis mor sum huic loͦ ual¬
de nͥ fallor ꝯgruẽtẽ int̾pone̾m. S cogitas ad ꝙ̃ simo in est
in quies loqũtur utilitꝰ. audiui. et sepe aliis psuc. Credo.
S non statĩ samꝰ est medicus qui cõsilio egrũ iuuat qͥn eodẽ
cepe moͣdo qͦ mcltos libãaua̾t inceriit. uerba studio elaborata
atq arte cõposita ꝓ młdoꝵ salute nõ ⁊ espuo ⁊ quicũq sit opi¬
fex utile opꝰ ãplector. ueꝵ hec nob nõ rethorice scola. s uite ẽ
nec manẽ lingue glam sed solddam quietem mentis intẽdimꝰ.

Expanded text:
 te, vidimus, qui quod profitebantur impleverint? sunt fortasse aliqui, sunt plurimi; ostende michi unum et silebo. Non inficior doctos quosdam et facundos viros, et qui multa subtiliter adversus hec disputent. Ceterum non de ingenio, sed de moribus est questio; ambiunt civitates, declamant in populis, multa de vitiis, multa de virtutibus loquuntur; vix temperare michi potui, quominus unum satyrici dentis morsum huic loco valde, nisi fallor, congruentem interponerem. Sed cogitans ad quem sermo michi est,inquies, loquuntur utiliter; audivi. Et sepe aliis prosunt; credo. d non statim sanus est medicus, qui consilio egrum iuvat, quin eodem sepe morbo, quo multos liberaverat, interiit. Verba studio elaborata atque arte composita pro multorum salute non respuo et, quicunque sit opifex, utile opus amplector; verum hec nobis non rethorice scola sed vite est, nec inanem lingue gloriam, sed solidam quietem mentis intendimus.
Abbreviated transcription (Latin):
no illo tedio taruisse / quo uix hĩtator. uibiũ nũꝙͣ caret. qđ¬
cis nõ hoĩtm̃ hõ sed sibi ⁊̃ egͣ mes̃ parit secũ ipã discor las̃. occͣ¬
ent tibi pastim in placeis urbiũ stultoꝵ greges quib nith fit

Expanded text:
no illo tedio caruisse, quo vix habitator urbium unquam caret, qno illo tedio caruisse, quo vix habitator urbium unquam caret, qini tantum homo sed sibi etiam egra mens parit, secum ipsa discordans? Occurrent tibi passim in plateis urbium stultorum greges, quibus nichil sit
Abbreviated transcription (Latin):
ip̃m u̾giliũ anxiꝰ filio pr̃ ait. Qͣta gͦ delectatõ ꝙͣta secun¬
tas solitudĩs metuẽda quel eͣmẽse ⁊⁊ a t̾go ycul sua mala
mĩantis. Cͣ delectat illesum tͣnͣfisse pestifã. ⁊⁊ in buuo uͥ
ad leuã mors erat dextrorsũ tenuisse. eo q mag̃ qͦ in ꝑtem
q dist̾mẽ fuisse recolitur. ibi de p̃c̾ito plus gaudii sic. Qs
ita eẽ nũꝙͣ clarius ꝙͣ post ãcipites egritudĩes post horiẽda
naufragia post hostilẽ cart̾em/ formidataq bella ppenditu
Itaq sanitati reddicos. portũ q tenẽtes ⁊ ex ĩppato uniclis
elapsos. auc uictores crebro audias ꝑiclor historias suoꝵ
ꝯ gaudio renarrãtes. Mͣ uo̾ suauiter ĩ añ̃ redeut ẜ ꝓp̃ce
mũdi blandicie ł cõtẽpti honores ul bñ spse dĩcie uel despecte
uoluptates neglecte q mine Palto aiõ calcata calamitas
tant tũ ꝓrsus euaẜis / uc ulłs Iam ꝑieli metꝰ fit n
st ut mimia ⁊ que uidentur attĩgã. parũ ne tibi uidet᷑ cotidia¬

Expanded text:
anxius filio pater ait. Quanta ergo delectatio, quanta securitas solitudinis, metuenda quelibet emense et a tergo procul sua mala numerantis! Quam delectat illesum transisse pestifera et in bivio, ubi ad levam mors erat, dextrorsum tenuisse, eoque magis quo in partem  discrimen fuisse recolitur, ibi de preterito plus gaudii sit. Quod ita esse nunquam clarius quam post ancipites egritudines, post horrenda naufragia, post hostilem carcerem formidataque bella perpenditur. Itaque sanitati redditos portumque tenentes et ex insperato vinculis elapsos aut victores crebro audias periculorum historias suorum cum gaudio renarrantes. Quam vero suaviter in animum redeunt, vel sprete mundi blanditie, vel contempti honores, vel bene sparse divitie, vel despecte voluptates neglecteque mine, vel alto animo calcata calamitas,tant cum prorsus evaseris, ut nullus iam periculi metus sit. Et ut minima etiam que videntur attingam, parum ne tibi videtur quotidia
Abbreviated transcription (Latin):
uboꝵ claritatẽ imitãdã dicis. nos actuũ tenebras nitanu
ĩq hoc unũ studiũ ⁊ ferues iͤ conatus nr̃ ĩpeditꝰ atq utiã
tam tibo bom imitatores si qui st̃ duces suos equẽt. ꝙͣ cito ma¬
li uincũr suos. Qd ad nos atrinet datũ de orõnis iurtute ꝯsi¬
luĩ pessiõ artis additam̃to moꝵ uicnis applicãtes ⁊elictu nos
a prĩb magno ꝯfenore ad posteros erroꝵ exẽpla tnͣ sinittemꝰ
Et miram᷑ auctũ in sanie cumlmn cui õs̃ adiciur̃ detͣhit nemo
pociꝰ miror. si qͥd iã adamẽtie fũmã defit. tot ĩ unũ undiq

Expanded text:
tenebras imitamur, inque hoc unum studium et fervens ille conatus noster impenditur. Atque utinam tam cito boni imitatores, siqui sunt, duces suos equent, quam cito mali vincunt suos! Quod ad nos attinet, datum de orationis virtute consilium pessimo artis additamento morum vitiis applicantes, relicta nobis a patribus magno cum fenore ad posteros errorum exempla transmittimus. Et miramur auctum insanie cumulum, cui omnes adiciunt detrahit nemo! Potius mirer siquid iam ad amentie summam desit, tot in unum und
Abbreviated transcription (Latin):
in minimis furor iste uersatur. uñ enĩ ħ hĩtuũ atq ĩceffu¬
ũ ĩ dies mira silac ridenda uarietas ⁊ nẽ pedes ꝯtegẽs. nnẽ
pudẽda nudas uestis nc̃ t̾rã t̾gentes nc̃ cubitũ aritãtes
maĩce. nc̃ nramillas ꝯfens nc̃ sub ĩguina fluẽs zona. uñ
illa musici modulamĩs nõ sine giaui dist̾mie rero publicaꝵ
ut placom uide᷑. post̾mo uñ ista lstili uel cotidiaĩ ⁊̃ smoĩ
tã crebra mucato. Nimiro has odiosas ⁊ ĩamenas migas
nicħ mag̾ ꝙͣ p̾ceps ⁊ ĩꝑtuna nec suis ũꝙͣ cõtẽta finib ĩuexie
iitaco. ĩuectasq aluit auxitq. Quõ eĩ fieri pt̃ ut uinẽ¬
di tenor idẽ maneat hus qui nõ se uirtuci / nõ suo uidicõ nõ
amicoꝵ ꝯfiliis regendos. sed emlãcõi. s aliene dem̃cie stultor¬
q furorib se uoluẽdos tradũt. deniq qui naturã pp̾am exu

Expanded text:
in minimis furor iste versatur. Unde enim hec habituum atque incessuum in dies mira simul ac ridenda varietas, et nunc pedes contegens nunc pudenda nudans vestis, nunc terram tergentes nunc cubitum arctantes mpublicarum ut Platoni videtur, postremo unde ista vel stili, vel quotidiani etiam sermonis tam crebra mutatio? Nimirum has odiosas et inamenas nugas nichil magis quam preceps et importuna nec suis unquam contenta finibus invexit imitatio, invectasque aluit auxitque. Quomodo enim fieri potest, ut vivendi tenor idem maneat his qui non se virtuti, non suo iudicio, non amicorum consiliis regendos, sed emulatione, sed aliene dementie stultorumque furoribus se volvendos tradunt? Denique qui naturam propriam exu
Abbreviated transcription (Latin):
gaudiꝙͣ inhĩtet. uñ uoluptus feda exulet. uͥ sit regiã Iobi¬
etas. cubile castũ ⁊ quictũ. cõstia ꝑadisus. Surgit ille igit᷑
ulł ebrius uel indignãs. Iste tñquillus ⁊ sobrius ille de morbo
dubius ac pauens. Iste fragilitatis sibi cõstius om̃mq quib hu¬
manũ torpus subiacet sec̾iuus. Ille uel irastitur. uelludit hic
utiũq declinas deo gias agit tota de hunc illi dies int̾ lux ͣ
somĩq ⁊ cuias anxĩas ⁊ diua negocia dilabitur. huic inter
laudes dei ⁊ liberalia studia ⁊ nõuaꝵ inuẽcõns̃ ⁊ eꝵ at ueteꝵ
memoriã necessariã quietẽ ⁊ hon esta solacia nͨ ã modicũ ꝑic
Iam teli mediũ sol tenet, qñ ille estuat. angit᷑. accelerat
oiã fallatiaꝵ machmam̃ta ꝯgeiãt ne quid ei ꝑ seginciẽ
ilła luce deꝑeat neue ullus torpor: mali cõsllii fecũdam aiam

Expanded text:
gaudia inhabitent, unde voluptas feda exulet, ubi sit regina sobrigaudia inhabitent, unde voluptas feda exulet, ubi sit regina sobrietas, cubile castum et quietum conscientia paradisus. Surgit ille igitur vel ebrius, vel indignans; iste tranquillus et sobrius. Ille de morbo dubius ac pavens; iste frugalitatis sibi conscius, omniumque quibus humanum corpus subiacet securus. Ille vel irascitur vel ludit, hic utrunque declinans Deo gratias agit. Tota dehinc illi dies inter luxuriam somnumque et curas anxias et dura negotia dilabitur; huic inter laudes Dei et liberalia studia et novarum inventionem rerum ac veterum memoriam, et necessariam quietem et honesta solatia nichil aut modicum perit. Iam celi medium sol tenet quando ille estuat, angitur, accelerat, omnia fallaciarum machinamenta congeminat, nequid ei per segnitiem illa luce depereat, neve ullus torpor mali consilii fecundam animam
Abbreviated transcription (Latin):
tratur ꝙͣ du sed ꝙͣ bene uiuat. n ͨ ũ aut qñ moriatur. magni
extiat sed qualt᷑. in id iuiũ scĩmo studio intẽtus ut bñ actã
nã soroq collisio. Et ebiioꝵ iocis tecta mugiue. s⁊ q̃i ioniis
fame stẽtũ. hc̃ .ni. nõ ulcimũ hoc malũ. m̃sa dĩtũ in iq̃ssima
e. Itaq hic fames. hic nausea tẽꝑies misꝙͣ. aule quid̃ ĩstia¬
iuis odor ĩamenus color. it̾ mẽtũ solũ oẽ salsam̃tis epfusis
late olidũ erccẽtut̃q. Idẽ ⁊ uno lubricũ ⁊ fume imbiliõ et
spumis horridũ. ⁊ asꝑgiẽ tepidũ ⁊ adipe capidũ. ⁊ ossib al¬
bicans. ⁊ sangiuẽ rucilũ. demq ut uerbo utar ambrosii. nõ
Ita dux sanciꝰ ac tremens. ita mero ꝑtussi os mitãtes q abe¬
unt. mẽsa ꝓ acie fuĩt y blando ⁊ fallati hoste uoluptas cubilia
ixꝰ at tumłtus nestia. gule domitx. exꝑs ĩnũdicies. ubi

Expanded text:
tratrasummo studio intentus, ut bene actam inum vasorumque collisio; et ebriorum iocis tecta mugiunt, et querimoniis famescentum. Habet enim non ultimum hoc malum mensa divitum, iniquissima est: itaque hic fames, hic nausea, temperies nusquam. Aule quidem insuavis odor, inamenus color, iter incertum, solum omne salsamentis effusis late olidum cruentumque idem et vino lubricum, et fumo nubilum, et spumis horridum, et aspergine tepidum, et adipe tabidum, et ossibus albicans, et sanguine rutilum: denique, ut verbo utar Ambrosii, non Ita dux saucius ac tremens, ita mero percussi omnes nutantesque abeunt; mensa pro acie fuerit, pro blando et fallaci hoste voluptas, cubilia luxus ac tumultus nescia, gule domitrix, expers immunditie. Ubi
Abbreviated transcription (Latin):
scerna. cocus. ⁊ una est ꝙquid huis apposuit hic equam¬
mitate ⁊ modestia p̃cõsũ facit tibũ oem̃ ꝑegͥmuĩ silius auit
lit: torib aduectũ oem potũ ligurũ atq pitẽciũ collib
ex I p̾ssũ dicas. ea fros ẽ. is q aĩns utẽtis. sic in dñm
ul maroned ille semcłs ⁊ egũ opea eqͣt aiõ s tnstendit nlli
penitus inuidec. ullm̃ odit. sua ꝯtẽtus sorte. ⁊⁊ fortune miurnis
maccessus. nich metuit. nncħ cupit. scit nõ ꝑgi uenena fictilib
scit uice hom̃ pauca suffice̾. ⁊ sũmas uãsq diuicias mł optã¬
re sũmũ imꝑiũ młtimẽi letũ agit atq tͣnquillũ euũ placidie
noctes ⁊ ocõsos dies. ⁊ secura cõiuuia. It liber. sed int̾pidus
nllas st̾uit aut tanet infidias. Scit se amari ⁊ nõ fua. scit mo¬
tem fuã nlłi utilẽ ullĩ dãpnosã uitã. neq multũ int̾erre arbi¬

Expanded text:
ncerna, cocus et verna est; quicquid is apposuit, hic equanncerna, cocus et verna est; quicquid is apposuit, hic equanimitate et modestia preciosum facit. Cibum omnem peregrinis silvis aut litoribus advectum, omnem potum Ligurum atque Picentium collibus expressum dicas; ea frons est, isque animus utentis, sic in Deum ut Maroneus ille seniculus regum opes equat animo sed transcendit. Nulli penitus invidet, nullum odit; sorte contentus sua et fortune iniuriis inaccessus, nichil metuit, nichil cupit; scit non spargi venena fictilibus, scit vite hominum pauca sufficere, et summas verasque divitias nil optare, summum imperium nil timere; letum agit atque tranquillum evum, placidas noctes, otiosos dies et secura convivia; it liber, sedet intrepidus, nullas struit aut cavet insidias, scit se amari et non sua. Scit mortem suam nulli utilem, nulli damnosam vitam, neque multum interesse arbi
Abbreviated transcription (Latin):
dorib accoĩtꝰ. uͥ sic nescit uesꝑtina tumes crapula ⁊⁊ ma¬
tutim negotii cõfusus euẽtu. fucuris ꝙ iã fallaciis intẽtꝰ
quo se u̾tat auc quid agat. sudat. oset. rutat. ostitat sĩglã
mor sicans uiniõsa fastidiens.
ste uõ ł paneis ul uno ł ullõ famlo ꝯtẽtus hest̾no sobriꝰ
begetꝰ q ieiumo modesto sub lare mũdã mẽsã milla
tẽ mag̃ ꝙͣ sua pñcia exornat ꝓtumłtu requiẽ. ꝓ strepitu
filenciũ hc̃. ꝓ młtitudiẽ se ip̃m. ip̃e fibi comes. ipẽ sibi fa¬
bulator. ac ꝯuiua ẽ nec metuit solus eẽ dũ seꝯ ẽ. ꝑ auleis
midꝰ ꝑies ex agresti cem̃to ꝑsolio eburneo quertꝰ ẽ sibi. E
fagꝰ pã ł abies. Celũ spectare nõ aurũ. Nã amat calta¬
re nõ puipurã fidicẽ gratus ⁊⁊ affidẽti cõfurgẽti q dultiss¬
mus cantꝰ ẽ. bñdiccõ ⁊ graꝵ accõ. uillitus si res postat pi¬

Expanded text:
doribus attonitus. Ubi sit nescit, vespertina tumens crapula, et madoribus attonitus. Ubi sit nescit, vespertina tumens crapula, et matutini negotii confusus eventu, futurisque in fallaciis intentus — quo se vertat, aut quid agat? — sudat, olet, ructat, oscitat, singula morsitans, universa fastidiens. Iste vero vel paucis vel uno vel nullo famulo contentus, hesterno sobrius vegetusque ieiunio, modesto sub lare mundam mensam nulla re magis quam sua presentia exornat, pro tumultu requiem, pro strepitu silentium habet, pro multitudine seipsum; ipse sibi comes, ipse sibi fabulator ac conviva est, nec metuit solus esse, dum secum est. Pro auleis nudus paries ex agresti cemento, pro solio eburneo quercus est sibi, vel fagus pura, vel abies; celum spectare non aurum, terram amat calcare non purpuram, fidicen gratus et assidenti consurgentique dulcissimus cantus est benedictio et gratiarum actio. Vilicus, si res poscat, pi
Abbreviated transcription (Latin):
da fercula. ⁊ oẽ cocoꝵ passa ludibriũ. que si quis uaide l
esuriens cernat ꝙͣ fede ꝙͣto q sint cragulata lenocimo solõ
spectacło satur ab̾scedat. Ita mixta uidebit ĩuicẽq s̾tancia
nrã exceris marina t̾rest̾b. ingͣ candidis. acłi dulcibus
hirsuca pẽnatis. mãsuetu ferotib. ⁊ qͣi ouidianũ chaos
illsꝰ anciquũ ⁊ enouatũ atq in angustias fic coattũ. non
solum corꝑe in uno. sedin una ꝑapfide frigida pug̃abũt talidis
as asiud remedii gemis inuentũ ẽ. Int̾ uina dapes q luuda
ẜpentũ cormia ꝓminẽt. aureis infita solert̾ ar busculis
⁊ quasi uoluptaria ex arte qͣnͣa mortẽ miẜi mira res ipã
mors excubat. Ille autẽ sedet obducta fronte gͣuib ocłis fu¬
ꝑcilio umbroso. rugosa nare. genisq pallentib egͤ iustosa
labra disglutinans. iux caput attollens fulgoribq ⁊⁊ o¬

Expanded text:
da fercula et omne cocorum passa ludibrium, que siquis valde licet da fercula et omne cocorum passa ludibrium, que siquis valde licet esuriens cernat quam fede quantoque sint coagulata lenocinio, solo spectaculo satur abscedat. Ita mixta videbit invicemque certantia nostra exteris, marina terrestribus, nigra candidis, acria dulcibus, hirsuta pennatis, mansueta ferocibus et, quasi ovidianum chaos illud antiquum renovatum atque in angustias sit coactum, non solum corpore in uno, sed in una paropside, frigida pugnabunt calidis, as aliud remedii genus inventum est: inter vina dapesque livida serpentum cornua prominent, aureis insita solerter arbusculis, et quasi voluptaria ex arte contra mortem miseri, mira res, ipsa mors excubat. Ille autem sedet obducta fronte, gravibus oculis, supercilio umbroso, rugosa nare genisque pallentibus, egre viscosa labra disglutinans, vix caput attollens, fulgoribusque et o
Abbreviated transcription (Latin):
auio infectũ. ⁊ pocula canis gẽmis exp̃ssa. Scãnũ serico ues¬
citur. ostro paries. t̾ra tapedib. dũ ẜuor mida ĩterĩ cohori
tremit. instructa acie datur tãdem lituo sigͫ pugͤ. Coq̃ne
duces aule ducib ꝯciui uc. Ingẽs fragor exor it᷑ cõuehũt
tra mari q cõqͥsite epule. ⁊ uiia p̾scis calcata ꝯstilib arlb̃t
rutilo in auro nr̃e graie q uindennie uno in cipho. gnosb̃s
⁊ merre uesenus falermis q miscẽtur surrẽtim q colles ⁊
talabri. nec satis ẽ. nͥ bachus an soniꝰ hibłeo melle ł ece su¬
co meditatus harũdis baccisq ingͣntib odoratꝰ nãm arte
mutau̾iit. ꝑte alia par diu̾si gn̾is põpa cõspicitui. fere
horribles. pisces mcrg̾ti. uolueres maudite. pulue̾ p̃cioso
oblice ⁊ oblite uet̾is prĩe qued uoce testãtes origiẽm nom¬
q iã solũ de phafide ⁊ etmẽtes. fumãt ip̃ĩs edentib stupẽ¬

Expanded text:
auro infectum et pocula cavis gemmis expressa, scamnum serico vesauro infectum et pocula cavis gemmis expressa, scamnum serico vestitur, ostro paries, terra tapetibus, dum servorum nuda interim cohors tremit. Instructa acie datur tandem lituo signum pugne. Coquine duces aule ducibus concurrunt, ingens fragor exoritur, convehuntur terra marique conquisite epule et vina priscis calcata consulibus. Ardent rutilo in auro nostre graieque vindemie, uno in scipho Gnosos et Meroe, Vesevus, Falernusque miscentur, Surrentinique ctis est, nisi Bachus Ausonius, vel Hibleo melle vel Eoe suco medicatus harundinis, baccisque nigrantibus odoratus, naturam arte mutaverit. Parte alia par diversi generis pompa conspicitur: fere horribiles, pisces incogniti, volucres inaudite, pulvere precioso oblite et oblite veteris patrie, quedam voce testaenque iam solum de phaside retinentes. Fumant ipsis edentibus stupen
Abbreviated transcription (Latin):
quociens caũ aliqͦ hus disceptatõnib int̾fui. ⁊ in finẽ tatitꝰ
Intẽdes ⁊ aro aliꝙ̃ ex hus audiui. qui nõ hac inam̃ miẜiam
alli bĩtudim p̾fc̾ndã intrepide difpimiet. Qn illd̾ ĩ sama ex¬
ultãtes dicẽ solici et̃ ⁊rã quid si sõpnũ. si cõcubitũ. si cibum
potũ q subtraxeris actiui sumꝰ. aut q̃ nã uita futura ẽ. uite
min̾ib ⁊ officiis spoliata. ut peĩtus p̾se ferãt ⁊ ĩ pudẽtifsiẽ fa¬
teantur ad ml se alius uiuẽ ꝙͣ ad ea q̃ coiã brutis aiãntib fut¬

Expanded text:
n finem tacitus intendens raro aliquem ex his audivi, qui non hanc nostram miseriam illi beatitudini preferendam intrepide diffiniret! Qui illud insania exultantes dicere soliti sunt: nam quid si somnum, si concubitum, si cibum potumque subtraxeris acturi sumus? Aut quenam vita futura est, vite muneribus et officiis spoliata? Ut penitus pre se ferant et impudentissime fateantur, ad nil se aliud vivere quam ad ea, que comunia brutis a
Abbreviated transcription (Latin):
ferus ⁊ fedꝰ senex. Sic iulii uarie solitudo ⁊ idicula ẽ qui
nõ ꝓcul inde/ neapolitano in litore ꝑpe cãpanie cumas latẽs
senuc. ocio famosus mutili ⁊ intra uillule sue septũ nõ
hic ante alios occiurir. ꝙ irisbr nobłis notũ fecit. ⁊ p̃¬

Expanded text:
ferus et fedus senex; sic Servilii Vatie solitudo ridicula est, qui ferus et fedus senex; sic Servilii Vatie solitudo ridicula est, qui non procul inde Neapolitano in litore prope Campanie Cumas latens senuit, otio famosus inutili, et intra villule sue septum non hic ante alios occurr
Abbreviated transcription (Latin):
dmũ s adiãre p̾sidia ⁊ ysꝑioris fortune pueiãnt ornam̃ta
hũs e ᵈ si asolitu ͤ secludend̾ ar bicrer durꝰ sim. Nrec uo mich
ũꝙͣ amiti pñcia inc̾rũpi solitudo uidebitur sed oi nari. ad
postremũ si alt̾utro carendũ fic solitudiẽ ipa p̾uari malue¬
um ꝙͣ amnoo. S ͨ ituq solitudiem amplector ut amiciciã nõ
repeslã. n fugiã ⁊̃ unũ. nͥ forsan is ipẽ fic cuiꝰ mores ⁊̃
in tubłib fugiẽdos uite tnͣsquillicas nõ negligẽda fuadeat
tota res g̾ ad hoc redic. ue sicurceda oiã sic ipam solitudĩe
cũ amicis ꝑciar. ulliꝰ boĩ sine socio iocũdã posẜonẽ hẽamꝰ
ab eodẽ pe ͨ ͣ dcm̃ credes. solicudiẽ no magnũ ⁊ dulce homĩ
eẽ nõ dubitas abea aut̃ nõ scelestos mõ s inhces ⁊ manos
arteã. ut em̃ tiberii solicudo odiosa ẽ qͣ capreas ĩsulã ĩm̾itã
ppetua ꝯͣcłam auir ĩ fanna. ñ seniciẽ ac libidis officiõ ĩstitu̾

Expanded text:
ornamenta? Hunc ego si a solitudine secludendum arbitrer, durus sim; nec vero michi unquam amici presentia interrumpi solitudo videbitur sed ornari. Ad postremum si alterutro carendum sit, solitudine ipsa privari maluerim quam amico. Sic itaque solitudinem amplector, ut amicitiam non repellam, neque fugiam etiam unum, nisi forsan is ipse sit, cuius mores etiam in urbibus fugiendos vite tranquillitas non negligenda suadeat. Tota res igitur ad hoc redit, ut sicut cetera omnia sic ipsam solitudinem cum amicis partiar, nullius boni sine socio iab eodem Seneca dictum credens, solitudinem vero magnum et dulce bonum esse non dubitans. Ab ea autem non scelestos modo sed inertes et ignavos arceam. Ut enim Tiberii solitudo odiosa est, qua Capreas insulam immeritam perpetua commaculavit infamia, ubi sevitie ac libidinis officinam instituit
Abbreviated transcription (Latin):
nãm in cħ oiõ solitariũ amare. Ide Ramosiore alio quod loco
Si oiã nob inqͥt q̃ ad uictũ culcũq ꝑtient. qͣi uirglã dĩna ut
auit̃ suspeditarẽtur tũ optĩo qͦ in gerõ negociis oĩb omissis
scires. aꝑte ait nõ ẽita nã ⁊ solitudiẽ fuge̾t. Eoce ꝙͣ pauas
ubis q̃cũq de solitudiẽ loq̃m᷑ dãpnasse uidebat᷑ ⁊ fec̾at. insi
ult̾ius ꝓcesfisset ut nõ tã cic̾onis dcm̃ exponẽdũ nos ꝙͣ or a¬
toris testĩonĩ. licer in phiẽ libris scͥptũ seu suspectũ ab hoc
dis in tͬbã iri uelle s id solũ ne amore solitudis hũanitas
fugiatur. uide qͥd addidit. cũ eũ dixiss ⁊ solieudie fug̾et
nõ dix̃ ⁊⁊ socios. s ⁊ sociũ ait studii q̃reret. tũ docẽ uellec
tũ aũdire. tũ disce̾. Cũ g̾ tãtis bonis ornata solitudo si ꝑti¬
micitie igͣris collocutor unꝰ tm̃ solacii afferre creditur. q̃d

Expanded text:
naturam nichil omnino solitarium amare. Idem famosiore alio quodam loco naturam nichil omnino solitarium amare. Idem famosiore alio quodam loco «Si omnia nobis» inquit «que ad victum cultumque pertinent, quasi virgula divina, ut aiunt, suppeditarentur, tum optimo quisque ingenio negotiis omnibus omissis scires, aperte ait: «Non est ita; nam et solitudinem fugeret». Ecce quam paucis verbis quecunque de solitudine loquimur damnasse videbatur! Et fecerat, nisi ulterius processisset, ut non tam Ciceronis dictum exponendum nobis, quam oratoris testimonium, licet in philosophie libris scriptum, ceu suspectum ab hoc dinis in turbam iri velle, sed id solum ne amore solitudinis humanitas fugiatur, vide quid addidit. Cum enim dixisset «et solitudinem fugeret», non dixit «et socios», sed «et socium» ait «studii quereret, tum docere vellet, tum audire, tum discere». Cum igitur tantis bonis ornata solitudo, si partimicitie ignaris collocutor unus tantum solatii afferre creditur, quid
Abbreviated transcription (Latin):
modestũ ⁊⁊ suaue. nõ ĩsoles. dit splitudo tñsq̃lla nõ ferox.
sic deĩq soliᵈ ͦ nõ ĩmaĩtas : In ꝙ̃ uen̾it̾ miret᷑ hũanitatem
que ab urbibz exulac siluas ĩcolẽ. seq urros in ppłis ac leo¬
nes. ĩ solitudiẽ anglĩcũ hoĩẽm ĩuenisse. Ita plane sencio
atq hũc mediũ int̾ ext̾ma callem tenes. alt̾ nõ nisi int̾
aucẽ. fuge ĩquit ⁊ uniĩ. huic nestio quid dicã. Cãgis fateor.¬
ueͭ ͣ ⁊ auc̃te p̾mis tua incliãturꝰ forsicã nͥ alt̾ obfiste̾t non
te mĩor. ⁊ si maiorẽ dixo c̾donõ ĩdignabere. marcꝰ. ac̾o
amicicie legẽ cͣctas. nõ hos tm̃ quib amicicia pꝰ urtutẽ iocũdis¬
ꝯg̾ssuĩ fugiẽtes. quoro iux umiꝰ exẽplũ toto orbe reꝑit. paci
nõ posse aic insi acq̃rãt aliꝙ̃ nõ dixit amicũ. naͣ eĩ obsta¬
bic sed apd̾ ꝙ̃ euomãt uirꝰ sue ac̾bitatie. Sũpta q hĩc oc¬
casione tarẽtim archie dcm̃ refert. Cuiꝰ ea sinã est. nemie

Expanded text:
s; sit solitudo tranquilla, non ferox; sit denique solitudo non immanitas, in quam qui venerit miretur humanitatem, que ab urbibus exulat, silvas incolere, seque ursos in populis ac leones, in solitudine angelicum hominem invenisse. Ita plane sentio, atque hunc medium inter extrema callem teneo. Alter nonnisi inter autem «Fuge» inquit «etiam unum»: huic nescio quid dicam. Tangis, fateorutoritate premis tua, inclinaturus forsitan, nisi alter obsisteret non te minor, et si maiorem dixero credo non indignabere. Marcus Cicero amicitie legem tractans, non hos tantum quibus amicitia post virtutem iucundissum fugientes — quorum vix unicum exemplum toto orbe repperit — pati non posse ait, nisi «acquirant aliquem» non dixit amicum, natura enim obstabat, sed «apud quem evomant virus sue acerbitatis». Sumptaque hinc occasione, Tarentini Archite dictum refert, cuius ea sententia est: neminem
Abbreviated transcription (Latin):
uł in cogncoẽ reꝵ. t in ex̃cicio uũtutũ poffic expendi. Quoq
giauiꝰ itomacer is oĩ ftre samoris ꝯfilii spe fublata. d̾m̃ meoriã¬
q meã testor hicme sepius ex ore senũ audisse quã iuuenũ
ea nrõꝵ semũ grauitas atq maturitas ẽ ut a uolupta tẽ di¬
uelli miẜrum ducãt. mortẽ añ ocłos hñtes mox eputii ⁊ uinoso

Expanded text:
vel in cognitione rerum, vel in exercitio virtutum possit expendi. Quoque gravius stomaceris, omni fere sanioris consilii spe sublata, Deum memoriamque meam testor hec me sepius ex ore senum audisse quam iuvenum. Ea nostrorum senum gravitas atque maturitas est, ut a voluptate divelli miserum
Abbreviated transcription (Latin):
ticiã ꝓme̾ri. ut n ͨ pũs głã n ͨ seꝙ̃tis em fama sollicitet
ꝓ qua młti uitã uolũtarie ꝓfudert̃ ⁊ obidipm clari st̃ lñti
ꝙͣti facias ut iã tãdẽ ad ipoĩtũ ⁊ ei̾tar. hoc ꝙͣtulũtũq uite
tẽpꝰ cuiꝰ ꝯ semł effluxerit recolligẽd̃ reꝑand q spes
ꝑicłis mille ludibriis posse ire ꝓlibito sedẽ̾ cõfistẽ loqui. cõ¬
titessere. medicari. nõ int̾pellanceb negocõsis atq solicitis
quib miẜis ẽẽ nõ sufficit nͥ ad miẜie cumlm̃. alienis quoq
mem̃ĩsse iuuabit. nec illud ignotũ. Iuuat euasisse tot
urbes aeigolicas medios q fugã tenuisse ꝑ hostes. apud eũd̃
loquit᷑ eneas. audis ut ppe int̾ labores fuciui tpĩs ubo usus.
illis exactis pñti uti᷑. ⁊ ubi dix̃at. Iuuabit memĩsse. Iuuat
inquit euasisse. sic ẽ eĩ. dulce nõ nũꝙͣ ẽ amara recordar̃i.

Expanded text:
a nec sequentis evi fama solicitet, pro qua multi vitam voluntarie profuderunt et ob id ipsum clari sunt habiti, quanti facias, ut iantandem ad propositum revertar, hoc quantulumcunque vite tempus, cuius cum semel effluxerit recolligendi reparandique spes periculis, mille ludibriis, posse ire pro libito, sedere, consistere, loqui, conticescere, meditari, non interpellantibus negotiosis atque solicitis, quibus miseris esse non sufficit nisi ad miserie cumulum alienis quoquememinisse iuvabit; nec illud ignotum ... iuvat evasisse tot urbes Argolicas, mediosque fugam tenuisse per hostes. Apud eundemloquitur Eneas. Audis ut proprie inter labores futuri temporis verbo usus, illis exactis presenti utitur, et ubi dixerat «iuvabit meminisse», «iuvat» inquit «evasisse». Sic est enim: dulce nonnunquam est amara recordari,
Abbreviated transcription (Latin):
lrap atq arciũ fontẽ eẽ. si michi forte nõ tredis aristo  trede. q̃
p̾mo methaᵈͤ sue libro c̾ta egiptũ ꝯstitutas mache ᵈ ͥ artes art.
rõẽm afferẽs ꝙ ibi gẽs sac̾dotũ uacare dimiffa ẽ. Qd nͨ plato ipẽ
tacuerat de eisd̃ loquẽs in thimeo. ꝙ sac̾dotiis p̾dcͣi seꝑatĩ a cetero
ppłõmanẽt. ne cõtagione aliqͣ ꝓphana castitas polluat᷑. de qͦꝵ
uita ut unꝰ e sac̾dotib mĩs ait. Ceremon stoycus uir. eloꝙ̃tis¬
nũꝙͣ mulierib se cõmiscuerĩt. nuĩꝙͣ agnatos. nec ipinquoe
nec libõs quidẽ uiderint ex eo tꝑẽ quo cepissẽt dĩno cultui deẜ¬
uire. Carnib ⁊ uino se sꝑ abstimuerĩt. addit ad hec ꝙ bidua¬
na ac triduana iedia hũores corꝑis ex ocio acq ĩmoblĩtate na¬
scẽtes ac̾rime ꝯp̾mẽ ⁊ tastigare sint soliti. ml̾ta quoq de cibo.

Expanded text:
literarum atque artium fontem esse, si michi forte non credis, Aristotili crede, qui, literarum atque artium fontem esse, si michi forte non credis, Aristotili crede, qui, primo Methaphisice sue libro, circa Egiptum constitutas mathematicas artes ait, rationem asserens, quod ibi gens sacerdotum vacare dimissa est. Quod nec Plato ipse tacuerat, de eisdem loquens in Timeo, quod «sacerdotiis prediti separatim a cetero populo manent, ne contagione aliqua prophana castitas polluatur». De quorum vita, ut unus e sacerdotibus nostris ait, «Cheremon stoicus, vir eloquentisnunquam mulieribus se commiscuerint, nunquam agnatos nec propinquos nec liberos quidem viderint ex eo tempore quo cepissent divino cultui deservire; camibus et vino se semper abstinuerint». Addit ad hec quod biduana ac triduana inedia humores corporis, ex otio atque immobilitate nascentes, acerrime comprimere et castigare sint soliti; multa quoque de cibo,
Abbreviated transcription (Latin):
nos eĩ ullã de duis est q̃stio. ⁊ rec u̾o mirari nũꝙͣ satis pos¬
sum. uiros in celis oĩb tam ꝑsdõs in solis suꝑsticõnib tam
deliros. ⁊ quasi uelocisfi õs ciusores eutes in diũfũ ⁊ ance
ocłos metã poĩtã nõ uidentes. ut quoꝵo ꝑincitatẽ miror
quid nõ lr̃aꝵ artiũq nobliũm reꝑtorib debeatur qui nõ
suasq delicias. sed feliciora q̃d instrã ad cibũ ⁊ or natͥũ cul¬
tumq ⁊ medelã cĩ pepere. Em̃ uero id debitũ u̾ q̃so potis¬
simũ ꝑ soluatur. aut quis ẽ qui dubitet hoc ip̃m liaꝵ nego¬
nus ꝙͣ ere uł mar more uiroꝵ illustrui ymagiẽs excucamꝰ
misꝙ oiõ meliꝰ. misꝙͣq liberius. ꝙͣ in solitudiẽ posse tͣctar
Eoptus hoc saltẽ loquor. sentio quos aiõ stimlos quas alas
ingenio. qd illa oꝑi uacuũ tempꝰ accomodat. Q oĩã p̾ter
allam. ii q̃ram nestio. uacuitatẽ uõ seu uacatõẽm dici mauis

Expanded text:
nos enim nulla de diis est questio, nec vero mirari unquam satis possum, viros in ceteris omnibus tam perfectos in solis superstitionibus tam deliros, et quasi velocissimos cursores euntes in diversum et ante oculos metam positam non videntes, ut, quorum pernicitatem miror, quid non literarum artiumque nobilium repertoribus debeatur, qui nonsuasque delitias, sed feliciora quedam instrumenta ad cibum et ornatum cultumque et medelam animi peperere? Enimvero id debitum ubi queso potissimum persolvatur? aut quis est qui dubitet, hoc ipsum literarum negonius quam ere vel marmore virino melius, nusquamque liberius quam in solitudine posse tractari? Expertus hoc saltem loquor. Sentio quos animo stimulos, quas alas ingenio, quod illa operi vacuum tempus accomodat, que omnia preter illam ubi queram nescio. Vacuitatem vero seu vacationem dici mavis
Abbreviated transcription (Latin):
suscepisse dice̾r. ꝙͣ oꝑtet. hactens ea lege difẜui quid sencirem
ut ullam ingemiis legẽ imposuisse me senciãt qui ħ legẽt si q̾s
adeo hmĩdans ocio erit. ut ociũ nrñ legat. Dingłã gͥ exaĩe
de ueritate ⁊ eꝵ nõ tã m uel aliis ꝙ exꝑiencie creditur ¶ Iã

Expanded text:
suscepisse dicerer quam oportet. Hactenus ea lege disserui quid sentirem, suscepisse dicerer quam oportet. Hactenus ea lege disserui quid sentirem, ut nullam ingeniis legem imposuisse me sentiant qui hec legent, siquis adeo abundans otio erit ut otium nostrum legat; singula igitur examinent de verit
Abbreviated transcription (Latin):
S issiꝰ ingenii exꝑim̃tũ ⁊ eloꝙ̃tie gustũ ponit. q̃ in eo ꝙͣ¬
ta ẽẽ potiĩt ñ grauitati rer deditus u boꝵ neglexisset
ornatũ loci illius ꝯmemor acõne notũ nob̃ eẽ uoluit. ubi
ingeĩum ex̃cens nõ ait hũc thalamũ loco abditũ tĩctũ
imuris ꝯmũitũ seris marmorea opaꝯ celatũ q testi¬
tudiẽ. aut tale aliq̃d sed quid. petamꝰ ĩquit hac se dẽ
dãt secessũ uiciã secreta. nͥ dũ erratiti palmitũ lapsus
pendulis nexib ꝑ arũdiẽs baiulas repunt ĩt̾ea porticũ
frondea tecta fecerũt. Etre ꝙͣ portitũ ⁊ ꝙͣ sedẽ uir scũs
⁊ eloꝙ̃s appetebat. uites palmites frõdes ⁊ harũdines
⁊ it̾ ħ studiosis sꝑ amablẽ sectũ qd̾ utiq nõ optaret
s p̃t̃ nuos ac tectũ nllis bñ seceffib ĩ gerum crede̾r᷑
possem nũc apd alios hoc ip̃m quo̾re ⁊ plim testiõ rẽ fir mare
in uererer ne auc fidermmiꝰ huisse tancis testib autcure ãplius

Expanded text:
nii experimentum et eloquentie gustum ponit, que in eo quanta esse potuerit, nisi gravitati rerum deditus verborum neglexisset ornatum, loci illius commemoratione notum nobis esse voluit. Ubi ingenium exercens non ait hunc thalamum loco abditum, cinctum muris, communitum seris, marmorea opacum celatumque testudine, aut tale aliquid, sed quid? «Petamus» inquit «hanc sedem. Dant secessum vicina secreta, ubi dum erratici palmitum lapsus pendulis nexibus per arundines baiulas repunt, viteam porticum frondea tecta fecerunt». Ecce quam porticum et quam sedem vir sanctus et eloquens appetebat: vites, palmites, frondes, arundines, et inter hec studiosis semper amabile secretum, quod utique non optaret, si preter muros ac tectum nullis bene secessibus ingenium crederetur. Possem nunc apud alios hoc ipsum querere et plurium testimonio rem firmare, ni vererer ne aut fidei minus habuisse tantis testibus, aut cure amplius
Abbreviated transcription (Latin):
q uiro loquitur. hoc si quis dixerit ꝯ bona uenia negabo ꝓfi
Sen ͫ ipẽ fatebr. ꝙͣ ⁊ si freꝙ̃ter laudet. qui amãciũ mos est
at̾studns salcẽ u̾tuti q dedico. dicat ã̾d. h fatebor. S eo pla¬
ne reutim᷑ quo uolebã. n eĩ ego aliis ꝙͣ lit̃ꝵ ⁊ u̾tutũ studi¬
ofis lofr. reliq̾s salubre ꝯfiliũ ulłm hẽo. ñ ut añ oĩa uitã
mutẽt. cũ de loci oꝑtunitate uidebimꝰ. Ceteꝵ hiis ipĩs q̃b
pulicudiẽm oꝑtũam dixi nũꝙͣ suasi ut studio solitudis amiti
iura tõtẽpnerẽt. uibas nõ amicos fugiendos dico. O si¬
qͥs eẽ sibi amicoꝵ tuibas ẽstiãt p ͫ uideat ne falla᷑. Id nero
maxiẽ deteger repẽcẽtina ncc̃itas. mutacõq fortune. que
sicut optãda nõ ẽ expiẽdi cupidie. ficsi accidat. exꝑiẽttis et
discuciẽdis errob mltũ fert. deĩde si uc reliqͣꝵ ⁊eꝵ sic ami¬
ciciaꝵo. alt̾ alt̾o dicior fuit nõ mouebor.. n ͨ tã amicos fuge̾

Expanded text:
o consummatoque viro loquitur. Hoc siquis dixerit, cum bona venia negabo; proSeneca ipse fatebitur, quem etsi frequenter laudet, qui amantium mos est,At studiis saltem virtutique dedito, dicat aliquis; hoc fatebor, sed eo plane revertimitam mutent; tum de loci oportunitate videbimus. Ceterum his ipsis, quibus solitudinem oportunam dixi, nunquam suasi ut studio solitudinis amicitie iura contemnerent: turbas non amicos fugiendos dico. Quod siquis esse sibi amicorum turbas extimat, primum videat ne fallatur. Id vero maxime deteget repentina necessitas mutatioque fortune que, sicut optanda non est experiendi cupidine, sic si accidat experientie et discutiendis erroribus multum confert. Deinde si ut reliquarum rerum sic amicitiarum alter altero
Abbreviated transcription (Latin):
Scorũ q amenitas sublimẽ añii s⁊ beatiorẽ spm̃ parẽt̃. michi cte
pã q delectãt nccẽ ẽ auocẽr ab intẽcõe oꝑis destiãti. n ei se bo¬
a fide ĩ mlta sc intẽde̾ clĩmꝰ totũ pt̃. ⁊ quocũq ⁊ espexit desit̃
ntuer qd ppoĩtũ erat. Satis utiq dix̃at. ⁊ tñ ut penitꝰ ita
ibi ꝓsuasum scias ĩfistit ac repetit. Quare ĩquit filuaꝵ a
penitas ⁊ p̾t̾ labẽtia fluã ⁊ inspirantes ⁊ amis ar boꝵ aure
osutrũq cantus. ⁊ ip̃a late cir cũspiciẽdoliber tas as se tͣhũc
it mn remitt̾e̾ pociꝰ uoluptas ista uideatui trgitarõe ꝙͣ ĩ tẽde̾
cce gͥ ut a did̾sũ me nõ sꝑnendꝰ testis in iudiciũ uenit qui uelt̃
uiri. s absq emilõ giare facũdie p̃ncipis señ yfert opiõi sue
sẽtaneũ. Et demostenes quid ĩquit meliꝰ. qui se in locũ

Expanded text:
locorumque amenitas sublimem animum et beatiorem spiritum parent; michi certe locorumque amenitas sublimem animum et beatiorem spiritum parent; michi certe b intentione operis destinati, neque enim se bona fide in multa simul intendere animus totum potest, et quocunque ipse respexit, desinit intueri quod propositum erat». Satis utique dixerat; et tamen, ut penitus ita sibi persuasum scias, insistit ac repetit: «Quare» inquit «silvarum amenitas et preterlabentia flumina, et inspirantes ramis arborum aure volucrumque cantus, et ipsa late circumspiciendi libertas ad se trahunt, ut michi remittere potius voluptas ista videatur cogitationem quam intendere». Ecce igitur ut adversum me non spernendus testis in iudicium venit, qui, veluviri sed absque emulo graie facundie principis, factum profert opinioni sue consentaneum; et «Demosthenes
Abbreviated transcription (Latin):
alitorib aiõꝵ. sine quoꝵ ope ꝯtima yfectorara nꝙͣ ingeiã
sui rexe̾. Ita nõ hoc dñt quasi eͦ pu̾is loquar. ⁊ nõn hus
qui domi ferulã pedagogũq dimiẜinc. Instãt tñ acriꝰ ⁊ eri¬
ditis etiã uiris distrahi ingẽium huc illuc yspͭtu uago ⁊ celo
libẽriore ꝯfirmãt. Qd quidẽ uͥ grande aliquid molit᷑ ⁊ api¬
di more Cormpedis magno ꝙͣ saltui p̾pares frenãd̾ colligen¬
dũq doctus neõ negau̾it. huius sinẽ pationũ Qͥntilianũ
hñt. Qui libro oracoriaꝵ institucõnũ ñ fallor nono. Cum
fecretũ s⁊ liberũ arbitriis locũ ⁊ ꝙͣ altissim̃ filenciũ scubẽtib
maxiẽ cõuenire. deq hoc neiem̃ dubitare dixisset. pouldi¬
bis ꝓculdubio hac in ꝑte mecũ senciẽs. mox adiecit. unde di¬
scentiens uideretur. Et nõ tañ in quit ꝓtinꝰ audiendi. qui
tredũt aptisfiã in hoc nemora filuas ꝙ. ꝙ illa teli liber tas

Expanded text:
e quorum ope continua profecto rara unquam ingenia surrexere. Ita vero hoc dicunt, quasi ego pueris loquar et non his qui domi ferulam pedagogumque dimiserint. Instant tamen acrius, et eruditis etiam viris distrahi ingenium huc illuc prospectu vago et celo liberiore confirmant; quod quidem, ubi grande aliquid molitur, rapidi more cornipedis magno quem saltui prepares, frenandum colligendumque doctus nemo negaverit. Huius sententie patronum Quintilianum habent, qui libro Oratoriarum institutionum nisi fallor nono, cum secretum et «liberum arbitris locum et quam altissimum silentium scribentibus maxime convenire», deque hoc neminem dubitare dixisset, proculdubio hac in parte mecum sentiens, mox adiecit unde dissentiens videretur, et «non tamen» inquit «protinus audiendi qui credunt aptissima in hoc nemora silvasque, quod illa celi libertas
Abbreviated transcription (Latin):
squit uir bonꝰ eligẽdus ẽ ac sꝑ añ ocłos hñdus: ut fic
ãꝙͣ illo spectãte uiuamꝰ ⁊ oĩa tãꝙͣ illo uidẽte faciamus
oc milucilli Epiturꝰ p̃cepit. custodẽ nob ⁊ pedagogum
edit. deĩde quiẜusd int̾poĩtis quib ħ cõsiliũ admiratur
diecit. Et elige itaq catonẽ aic. si hic tibi uidetur nimis
igidus elige remissoris ãĩ unũ lesiũ. elige eũciuꝰ tibi
latuit̾ ⁊ uita ⁊ oro. s⁊ ip̃e añi añ se feres uultꝰ. uides

Expanded text:
dus, ut sic dus, ut sic tanquam illo spectante vivamus et omnia tanquam illo vidente faciamus. Hoc, mi Lucili, Epycurus precepit, custodem nobis et pedagogum dedit». Deinde, quibusdam interpositis quibus hoc consilium admiratur, adiecit et «elige itaque Catonem» ait «si hic tibi videtur nimis rigidus, elige remissioris animi virum Lelium; elige eum cuius tibi placuit et vita et oratio et ipse animum ante se ferens vul
Abbreviated transcription (Latin):
s. ꝙ̃ phõꝵ quidã quendũ nob ẽẽ dix̃unt Epicurus quil
quibuss licet opiõnib ĩfamatus magnoꝵ tñ iudicio mag¬
ns uni.. amico scribes. Sit fao in q̃t oiã tãꝙͣ spectet¬
a̾s. Epi turꝰ. martꝰ citero. in eplis qͣs ad mũtũ ci¬
conẽ frẽz : suũ sc̃bit / post adhortacõnes magficas ad
iututem cõcludes. Id quid facilime facies. si me tui ẜ
moriã sui solã efficacẽ ado ui tutis ad studiũ estimart
Setutus hos feneca. s nõ ausus tm̃ sibi tribut̾ luciliũ suũ mo¬
net ut aliciuꝰ clarioris uni pnĩam sibi fingat. ait eĩ. ꝑdest
fne dubio tustodẽ sibi impofusse ⁊ hrẽ ꝙ̃ respicias ꝙ̃ ĩtesse
ogitacõib tuis iudisses n ͨ młco post. S ͨ facias ĩ q̃t q̃cũq
ꝑacies tãꝙͣ spectet aliquis. Et post pauca aliquoro te ĩ ꝯ̾t
nictoritate tustodi. aut Cato ille fit. auc scipio. aut leliꝰ
uit tuiꝰ int̾uẽtu ꝑditi qͦq hoiẽs uicia suspme̾nt᷑ ut intelli¬

Expanded text:
sophorum quidam querendum nobis esse dixerunt. Epycurus quidem, quibusdam licet opinionibus infamatus, magnorum tamen iudicio magnus vir, amico scribens: «Sic fac» inquit «omnia, tanquam spectet Epycurus». Marcus Cicero in epystolis quas ad Quintum Ciceronem fratrem suum scribit, post adhortationes magnificas ad virtutem, concludens: «Id» inquit «facillime facies, si me, cui smoriam sui solam efficacem adeo virtutis ad studium extimaret. Secutus hos Seneca, sed non ausus tantum sibi tribuere, Lucilium suum monet ut alicuius clarioris viri presentiam sibi fingat. Ait enim: «Prodest sine dubio custodem sibi imposuisse et habere quem respicias, quem interesse cogitationibus tuis iudices». Nec multo post: «Sic facias» inquit «quecunque facies, tanquam spectet aliquis». Et post pauca: «Aliquorum te, inquam, autoritate custodi, aut Cato ille sit, aut Scipio, aut Lelius, aut cuius interventu perditi quoque homines vitia supprimerent». Et ut intelli
Abbreviated transcription (Latin):
dare oꝑam ⁊ scͥpture ⁊ alt̾m̃ laborẽ alt̾no solato lemĩe. le¬
iorib accepti. quã in illos nõ possumꝰ in post̾os saltẽ gracũ
ac menorẽ am̃i hrẽ. In eos quoq qua possumꝰ nõ ingratũ
sednoiã illoꝵ uel ignota uulgare. Eob sole fcã renouare
seno obruca erue̾. ⁊⁊ ad ynepotũ pplos uenanda tn sinitt̾e̾
Illos sus pectore. illos ut dulce ad in ore gestare. deniqz mo¬
dis om̃ib amanto meõrando. celebrando. si nõ parẽ certe
debitã meritis ⁊ eferre gram. Inuẽtores arciũ quarũd pꝰ
riã de huãno gn̾e̾ bene meritoꝵ ĩ ꝯsulta gratitudo moͣr liui¬

Expanded text:
no solatio lenire, leioribus accepti, qua in illos non possumus, in posteros saltem gratum ac memorem animum habere, in eos quoque qua possumus non ingratum, sed nomina illorum vel ignota vulgare, vel obsolefacta renovare, vel senio obruta eruere et ad pronepotum populos veneranda transmittere; illos sub pectore, illos ut dulce aliquid in ore gestare, denique modis omnibus amando, memorando, celebrando, si non parem, certe debitam meritis referre gratiam. Inventores artium quarundam post riam de humano genere benemeritorum inconsulta gratitudo mortaliu
Abbreviated transcription (Latin):
ead eplã   ipam̃ solitũdiem̃ mestis ac parudis ⁊ ĩprude ͭ
int̾dc̃am̃ lucilio suo nõ mõ ꝑmitcit sed fuadet ac p̾cipit . s ͨ
ẽ inq̾t nõ muto sinãm. fuge młtitudiem fuge paucitatem
fuge eciã unũ. sniõ hẽo ꝯ quote coĩtatit uelim. ⁊⁊ uide qd̾ iu¬
diciũ hẽo. Audeo te tidi credẽ. Sarit᷑ ñ fallor. at p̃cisũ aoggn¬
fuge ĩquit młtitu diẽ libent̾ id quidẽ. fuge panatatẽ. pacior

Expanded text:
a illam ipsam solitudinem, mestis ac pavidis et imprudentibus interdictam, Lucilio suo non modo permittit sed suadet ac precipit. «Sic est» inquit «non muto sententiam: fuge multitudinem, fuge paucitatem, fuge etiam unum; non habeo cum quo te comunicatum velim, et vide quod iudicium habeo: audeo te tibi credere». Durum, nisi fallor, ac precisum dogFuge» inquit «multitudinem», libenter id quidem;
Abbreviated transcription (Latin):
Iuxmant᷑ optet. si sulpͣ homniem loqui uolue. Id sane locis aꝑtissis
upeditiꝰ fier int̾dũ ⁊ alacriꝰ arãdu̾ti. uñ sepe mõtanũ tar¬
pen qͣile dit̃ ex toto grege letissim̃ acq lectissim uidi ⁊ intore
nisito admõĩtꝰ origis dixi meꝯ. gͣm̃ alpimuĩ sapis ex alto
Umis. Equidẽ ut lñe ta dẽ articłõ fmẽ faciã ⁊ m. tulliꝰ. uii.¬
ilᷤ. Maro qs eloꝙ̃cie p̾ncipes latiẽ neõ eloꝙ̃s negabit. huic
sisio hebant. dũ alt̾ tũ sepe alias. tũ p̃ẜtim adtractatũ
igũ ciuiliuĩ acceffurꝰ frondoras q̃rtꝰ ⁊ delcãlles receffus. ꝙq¬
bi st̾ͥptũ memi ripã ⁊ umbrã ⁊ ꝓcerissiãs ppłos ⁊ cõdentũ
quiũ ⁊ st̾pitũ fliuioꝵ atq eqͣs in ꝑtes scissi arins in
meiõ q̃ fsulã puã ⁊ huic nre fiłimã quere̾t. alc̾ ant̃ suũ
ssexĩ quisquis is ẽ pastorio tarimẽ laudatur2. Incer
e sas umbrosa cacumiã fagos asfidue ueiens polꝰ ĩ mõtib

Expanded text:
e locis apertissimis expeditius fieri interdum et alacrius animadverti. Unde sepe montanum carmen quasi hedum e toto grege letissimum atque lectissimum vidi et, nitore insito admonitus originis, dixi mecum: «Gramen alpinum sapis, ex alto venis». Equidem ut huic tandem articulo finem faciam, et Marcus Tulliuius Maro, quos eloquentie principes latine nemo eloquens negabit, huic consilio herebant: dum alter cum sepe alias tum presertim ad tractatum legum civilium accessurus, frondosas quercus et delectabiles secessus, qptum memini «ripam et umbram», et procerissimas populos, et concentum avium, et strepitum fluviorum, atque equas in partes scissi amnis in medio insulam parvam et huic nostre simillimam quereret; alter autem suum Alexim, quisquis is est, pastorio carmine laudaturus, «inter densas umbrosa cacumina fagos» assidue veniens, solus in montibus
Abbreviated transcription (Latin):
bis mala solitudiem ꝑsuade̾. ⁊ ⁊ ursus alio loco mala tibi ꝯsi¬
lia agitari cupidi ͭ ͤᷤᷤᷤ ĩ ꝓc̾as ordĩari. audacia acui. libidinẽ
uritari. nacũdiã instigari ait. Q si indefinte aut uinu̾sa¬
liter dic̾ent᷑ aut dubie ł senece refistend uel solicudis prõ¬
timũ deẜend̾ erat. S nõ ita ẽ. Ea eĩ nõ ñ de stultis ⁊⁊ qui
passiomib uincũt᷑ dc̃ã eẽ luce clarius in ip̃is sen ͤ ub̃is aꝑꝑet
nõ uidet. Qui eĩ ĩpos sui ẽ mox ut sibi relinquit᷑ o uc
ruat. Talib quid̃ e ͦ nõ ĩmicã mͦ solitudiẽm. sedn ͨ amicã
urbẽiudͦ. eo tñ amicoe ꝙ illa ut t̾minũ mĩstros sit et¬
sciutatores hc̃ ⁊⁊ uindices. ħ in pu̾itacis ⁊ latebraꝵ spe ⁊ enti
legũ metũ ⁊ reue̾ntiã honestatis. Ceteꝵ alt̾a liber tatẽ ĩ pu¬
denciã q pccãndi alc̾a fautores sceleꝵ atq ĩstrum̃ta supedi¬

Expanded text:
bis mala solitudinem persuadere; et rursus alio loco, mala ibi consilia agitari, cupiditates improbas ordinari, audaciam acui, libidinem irritari, iracundiam instigari ait. Que si indefinite aut universaliter dicerentur, hauddubie vel Senece resistendum, vel solitudinis patrocinium deserendum erat. Sed non ita est. Ea enim non nisi de stultis et qui passionibus vincuntur dicta esse, luce clarius in ipsis Senece verbis apparet. non videt? Qui enim impos sui est, mox ut sibi relinquitur, oportet ut ruat. Talibus quidem ego non inimicam modo solitudinem, sed nec amicam urbem iudico, eo tamscrutatores habet et vindices, hec impunitatis et latebrarum spe reicit legum metum et reverentiam honestatis. Ceterum altera libertatem impudentiamque peccandi, altera fautores scelerum atque instrumenta suppedi