comma-project/pen-alignment-pairs huggingface dataset:
Abbreviated transcription (Latin):
toeñt ac ꝑmanẽt aiã corpusq id aial uecat᷑ Cũ hec unnitai¬
enoq cõtꝑus cũ m una forma m̃broꝵ ꝯnĩttione ꝑman huãna
uisit᷑ spẽs At si distribute segregateq ꝑtes corporis distaxerst
unitatẽ desmit esse quod fuerat Eo mõ ꝑturrenti cetera
ꝓcul dubio patebit subsistere unũquodq que dũ unũ est
relitta subsistendi appetentia uenire ad intĩtĩ corruptiõꝙ
nã nicħ ĩnenio quod millis exͣ cogentibꝰ abitiat᷑ manãdi ĩtẽ¬
tieri laborat mortẽ uo ꝑuiciẽq deuitat/ sos quid de hbis
arboribꝰ q quid de iq̃nimatis oĩo ꝯsentiã rebꝰ ꝓrsus dubito¬
Atqui Non est ꝙ de hoc possis ãbige̾ cũ ħbas at arboresin¬
tucaris ꝑm sibi ꝯueĩentibꝰ masci locis/ ubiquãtũ eaꝵ nata
tampis alie mõtibꝰ oriũtͦ Alias ferut̃ paludes alie saxis

Expanded text:
coeunt ac permanent acoeunt ac permanent aquoque corpus cum in una forma membrorum coniunctione permanet, humana uisitur species; at si distributae segregataeque partes corporis distraxerint unitatem, desinit esse quod fuerat. Eoque modo percurrenti cetera procul dubio patebit subsistere unumquodque, dum unum est, cer agat relicta subsistendi appetentia uenire ad intentum corruptionemque am, nihil inuenio quod nullis extra cogentibus abiciant manendi intenri salutem laborat, mortem uero perniciemque deuitat. Sed quid de herbis arboribusque, quid de inanimatis omnino consentiam rebAtqui non est quod de hoc possis ambigere, cum herbas atque arbores intuearis, primum sibi convenientibus innasci locis, ubi quantum earum natura campis, aliae montibus oriuntur, alias ferunt paludes, aliae saxis
Abbreviated transcription (Latin):
cientia est eadẽ sit et potentia Reue̾ntia claritas atq iocũ¬
ditas. Nisi uo unũ atq idem oiã sint nichil hrẽ quo inter ex¬
petenda numerent᷑ / Demrãtũ est m̃qͣ nec dubitari ullo mõ
potest. Sue igit᷑ cũ discrepat mĩme tona sunt tũ xo unũ
esse ceꝑint bona fuĩt Nõne hec ut bona sint unitatis fieri
adeptĩone ꝯtingit Ita inqͣ uidet᷑ / S omẽ quod bonũ est boĩ
ꝑticipatione bonũ esse concedis ain mĩme Ita est Oportet igit᷑
idem esse unũ atq bonũ sili rõne cõcedas Radẽ nãq sũbĩ¬
est eoꝵ quoꝵ naliter nõ est di̾sus effñs Negare inq̃ neqieo
Nosti ne igis inquit omẽ quod est tamdiu manere atq sub¬
ustere q̃din sit unũ ⁊ int̾ire atq dissolui parit᷑ postqͣ unũ
esse destuit/ Euonã modo inqͣ. Utaialibꝰ inquit cũ in unũ

Expanded text:
cientia est, eadem sit potentia, reuerentia, claritas atque iucuncientia est, eadem sit potentia, reuerentia, claritas atque iucunditas, nisi uero unum atque idem omnia sint, nihil habere quo inter expetenda numerentur? Demonstratum, inquam nec dubitari ullo modo potest. Quae igitur cum discrepant minime bona sunt, cum uero unum esse coeperint, bona fiunt; nonne haec ut bona sint, unitatis fieri adeptione contingit? Ita, inquam, uidetur. Sed omne quod bonum est boni participatione bonum esse concedis an minime? Ita est. Oportet igitur idem esse unum atque bonum simili ratione concedas; eadem namque subest eorum quorum naturaliter non est diuersus effectus. Negare, inquam, nequeo. Nostine igitur, inquit, omne quod est tam diu manere atque subsistere quam diu sit unum, sed interire atque dissolui pariter atque unum destiterit? Quonam modo? Vt in animalibus, inquit, cum in unum
Abbreviated transcription (Latin):
Nẽ quidqͥd ragus aureis arens donat a̾ km. hermꝰ rupłate ripa
Aut indus talio ꝓpinquꝰ orbi Candidis miscẽs uirides lapillos
Illustrant aciẽ magisq tecos In suoͣs condũt aiõs tñbras
Hoc quidquid placet excitatq mẽtus Infimis tellus aluit cau̾ns
plendor quo regitur uigetq celũ uisitat obscuras aiẽ rumas
Hac̃ quisquis poterit notare lucẽ Candidos phebi radios uegabit
Dsentior inꝙͣ cucta enĩ firmissimi nexa roĩbꝰ constant
Tũ illa Eauãti inquit estimabis si bonũ ipsũ quid sit
agnoueris Infmito inꝙͣ si quidẽ michi pariter deũ quoq qui
inquit mrãuimꝰ ea que appetũt᷑ a pliuibꝰ Idcirco ua ꝑfcãq
bona nõ esse Em̃ a seĩicẽ discrep ꝓͣnt / Cũq altĩ ab ess almm
plenũ ab solutũq bonũ afferre nõ posse tũ aut̃ um bonũ fieri
cũ in unã ueluti formã atq efficientiã tolligũt᷑. Ut q̃ suffi¬

Expanded text:
Non quidquid Tagus aureis harenis Donat aut Hermus rutilante ripa Non quidquid Tagus aureis harenis Donat aut Hermus rutilante ripa Aut Indus calido propinquus orbi Candidis miscens uirides lapillos, Inlustrent aciem magisque caecos In suas condunt animos tenebras. Hoc quidquid placet excitatque mentes, Infimis tellus aluit cauernis; Splendor quo legitur uigetque caelum, Vitat obscuras animae ruinas. Hanc quisquis poterit notare lucem, Candidos Phoebi radios negabit. Adsentior, inquam, cuncta enim firmissimis nexa rationibus constant. Tum illa, Quanti, inquit, aestimabis, si bonum ipsum quid sit agnoueris? Infinita, inquam, si quidem mihi pariter deum quoque qui inquit, monstrauimus ea quae appetuntur pluribus idcirco uera perfectaque bona non esse quoniam a se inuicem discreparent plenum absolutumque bonum afferre non posse? Tum autem uerum bonum fieri cum in unam ueluti formam atque efficientiam colliguntur, ut quae suffi
Abbreviated transcription (Latin):
causa quid expetitur id maxime uidet᷑ optari ueluti si
salutis causa qiuspiã uelit equitare nõ tã equitãdi motũ
desiderat ꝙͣ sanitatis esfcm̃ / Cũ igit᷑ omiã boni grã petãt
nõ illa potuis ꝙͣ bonũ ipsũ desiderat ab omlꝰ. Sed pp̃ qd̾ oratã
cetera optant᷑ btĩtudinẽ esse ꝯtessimꝰ Quare sit quoq sola
querit᷑ btĩtudo ex quo liquido app ipsius boni et btĩtudinis
unã esse atq eãdez esse suba Nithil uideo cur dissentre qͥspiã
possit/ Sed deũ xamq btĩtadinẽ idem atq unũ esse mõstrauims
Ita inqͣ Securo igit᷑ concludere licet / dei quoq in ipso bono nec
usquã alipo sitã esse sũbam./
Uc omẽs ꝑiter uenite capti Qͦs fallax ligat ĩprchis cathẽis
Terrenas hĩtãs libido mẽtes Hec erit uob̾ requies laboꝵ
Hic portus placida manẽs qͥete hoc patẽs unũ miseris asilũ

Expanded text:
causa quid expetitur, id maxime uidetur optari, ueluti si causa quid expetitur, id maxime uidetur optari, ueluti si sal ut is causa quispiam uelit equitare, non tam equitandi motum desiderat quam salutis effectum. Cum igitur omnia boni gratia petantur, non illa potius quam bonum ipsum desideratur ab omnibus. Sed propter quod cetera optantur, beatitudinem esse concessimus; quare sic quoque sola quaeritur beatitudo. Ex quo liquido apparet ipsius boni et beatitudinis unam atque eandem esse substantiam. Nihil uideo cur dissentire quispiam possit. Sed deum ueramque beatitudinem unum atque idem esse monstrauimus. Ita, inquam. Securo igitur concludere licet dei quoque in ipso bono nec usquam alio sitam esse substantiam. Huc omnes pariter uenite capti Quos fallax ligat improbis catenis Terrenus habitans libido mentes, Haec erit-uobis requies laborum, Hic portus placida manens quiete, Hoc patens unum miseris asylum.
Abbreviated transcription (Latin):
rei sit accipe Si hec oiã btĩtudĩs mẽbra forẽt a se quoꝙ
ĩuicẽ distreꝑarent / Hec est enĩ ꝑtiũ natura ut unũ corꝑꝰ
diu̾sa ꝯponãt Atqui hec omiã idem esse mõstrata sũt/ mi¬
nie igit᷑ mẽbra sunt Alioquin ex uno mẽbro btĩtudo uide¬
bitur esse ꝯiut̃ta / quod fieri nequit/ Id quidẽ inq̃ dubuĩ nõ
est/ sed iõ quod restat expecto/ Ad bonũ uo tetera referri
palã est Idcrco enĩ sufficiẽti a petit᷑ qm̃ bonũ esse iudicatur
Idcirco potentia quĩ id quoq credit᷑ esse bonũ Idem de reue-¬
rentia claritudine iocũditate ꝯiettare licet/ Ouĩ gitur
expetendoꝵ sũma atq causa bonũ est Sd̃ enĩ neq re n
liłitudine nullũ in se retiet bonũ id expeti millo modo pot̃
cont̃q etiã que natura bona nõ sunt tñ si esse uidiãt᷑
ꝯͣi ua tona sint appetũt/ Quo fit uti sũma cardo atꝙꝓ¬
ẜ cauia expetendoꝵ om̃. bonitas esse iure credat᷑/ Cuiꝰ Roo

Expanded text:
ic accipe. Si haec omnia beatitudinis membra forent, a se quoque inuicem discreparent. Haec est enim partium natura ut unum corpus diuersa coinponant. Atqui haec omnia idem esse monstrata sunt; minime igitur membra sunt. Alioquin ex uno membro beatitudo uidebitur esse coniuncta—quod fieri nequit. Id quidem, inquam, dubium non est, sed id quod restat exspecto. Ad bonum uero cetera referri palam est. Idcirco enim sufficientia petitur quoniam bonum esse iudicatur, idcirco potentia quoniam id quoque esse creditur bonum; idem de reuerentia, claritudine, iucunditate coniectare licet. Omnium igitur expetendorum summa atque causa bonum est. Quod enim neque re neque similitudine ullum in se retinet bonum, id expeti nullo modo potest. Contraque etiam quae natura bona non sunt, tamen si esse uideantur, quasi uere bona sint appetuntur. Quo fit uti summa, cardo atque causa expetendorum omnium bonitas esse iure credatur. Cuius uero
Abbreviated transcription (Latin):
Aut siquid est ad quod unuisa festinẽt. id erit siñnũ om̃iu
bonoꝵ Et illa Nimiũ inquit o alũpne letor Ipsã enĩ medie
uitatis notã mente fixisti S in hoc patuit tibi quod ignorare
te paulo ante dicebas / Suid inꝙͣ. Quis eẽt̃ inquit reꝵ om̃
finis Is est enĩ ꝓfecto qd deltti᷑ ab oili⁊ desid̾at᷑ ab om̃ibus
Quod qr bonũ esse tollegimꝰ cportet rerũ om̃i bonũ finẽ bonũ
esse fateam:
uisquis ꝓfũda mẽte uestigat um.¬
Cupitq millis ille deuiis falli
In se reuoluat intimi lucẽ uisus
Longosq in orbẽ cogat in flettens motus
Inimũq doceat quidꝗuid extra molit᷑
Sius retrusũ possidere thauris
Dudũ qd̾ atra texit erboris nibe
Lucebit ipso ꝑspitatiꝰ phebo
Non omẽ nãq mẽte depulit lumen
Obliuiosã torpus ĩuehẽs molẽ
eret ꝓfecto semẽ introrsũ ueri

Expanded text:
aut si quid est ad quod uniuersa festinent, id erit omnium summum aut si quid est ad quod uniuersa festinent, id erit omnium summum bonorum. Et illa: Nimium, inquit, o alumne laetor, ipsam enim mediae ueritatis notam mente fixisti. Sed in hoc patuit tibi quod ignorare te paulo ante dicebas. Quid? inquam. Quis esset, inquit, rerum omnium finis. Is est enim profecto, quod desideratur ab omnibus, quod quia bonum esse collegimus, oportet rerum omnium finem bonum esse fateamur. Quisquis profunda mente uestigat uerCupitque nullis ille deuiis falli, In se reuoluat intimi lucem uisus Longosque in orbem cogat inflectens motus Animumque doceat quidquid extra molitur Suis retrusum possidere thesauris. Dudum quod atra texit erroris nubes Lucebit ipso perspieacius Phoebo. Non omne namque mente depulit lumen Obliuiosam corpus inuehens. molem. Haeret profecto semen introrsum ueri
Abbreviated transcription (Latin):
ĩplectit᷑ Contraq illud quo solo mõrliũ rerũ diut᷑nitas.
gignẽdi opiis quod nã semꝑ appetit int̾dũ cchertet
uolũtas a deo ꝙ hec sui taritas nõ ex aiãli motione sed ex
nali intentione ꝓtedit Dedit enĩ ꝓuidenna treatis a se
rebus hant uel maximã manẽdi causã ut st pñt nãlit᷑
dubitare tũcta que sũt. appetẽ nãliter ꝯstantiã ꝑmanẽdi.
deuitare ꝑnitiẽ. Confitior in qͣ nũt me indubitato terner es
que dudũ incerta uidebant᷑. Qd̃ aũt inquit ac sub sistere ac ꝑmanẽ
sensi/ Sed unũ idipsũ mõstrauimꝰ esse qd̾ bonũ. Ita quidẽ Cñtta
ig ͦ bonũ petũt E d̾ quidẽ ita describas lic ipsũ bonũ ẽẽ qd̾ desic̾et᷑
ab õĩbꝰ Nichil inqͣ ꝟius ex tegitari potest Nam uel ad nichilũ cũc¬
ta referũt᷑ uel uno ueluti xtice destituta sme rcõre flutabt̃

Expanded text:
amplectitur, contraque illud quo solo mortalium rerum durat diuturnitas amplectitur, contraque illud quo solo mortalium rerum durat diuturnitas gignendi opus, quod natura semper appetit, interdum coercet uoluntas. Adeo haec sui caritas non ex animali motione sed ex naturali intentione procedit. Dedit enim prouidentia creatis a se rebus hanc uel maximam manendi causam ut quoad possunt nadubitare cuncta quae sunt appetere naturaliter constantiam permanendi, deuitare perniciem. Confiteor, inquam, nunc me indubitato cernere quae dudum incerta uidebantur. Quod autem, inquit, subsistere ac permanere sensi. Sed unum id ipsum monstrauimus esse quod bonum. Ita quidem. Cuncta igitur bonum petunt, quod quidem ita describas licet i ipsum bonum esse quod desideretur ab omnibus. Nihil, inquam, uerius excogitari potest. Nam uel ad nihil unum cuncta referuntur et uno ueluti uertice destituta sine rectore fluitabunt,
Abbreviated transcription (Latin):
simili rõne desiterant Cir enĩ flãmas quidẽ sur sũ leui¬
tas tahit fras ꝟo deorsũ ꝑondus deꝑ̾mit nisi ꝙ hec sin¬
gulis loca motionesq ꝯueiñt/ Porro añt quod cuiq cõsen¬
taneũ est id unũquodq ꝯ huat sicuti ea q̃ sũt inimica
torrũpũt Iam uo q̃ dura sũt ut lapides adherẽt tena¬
tissime ꝑtibꝰ siui ut ne fatile dissoluãt᷑ resistut᷑ Que
uo liq̃uẽtia ut aer atz aqua facile quidẽ diuidentibꝰ cedũt
s tito m ea rursiis a quibꝰ sũt extis a relabũt᷑ Ignis uero
omnẽ refugit sectionẽ Neq nut̃ nos de uolũtariis anime¬
cognoscentis motibꝰ s de nãli intentione tractamꝰ Sititti est ꝙ
arceptas estas sine togitatione transigimꝰ ꝙ in sompno
spm̃i ducimꝰ nestientes Nam n ͨ in aialibus quidẽ manẽdi
amor ex aĩẽ uolũtatibꝰ u̾m ex nature pͥncipiies uenit Nlam
sepe mortẽ togentibus tausis quã nat᷑a reformidat uolũtas

Expanded text:
e desiderant? Cur enim flammas quidem sursum leuitas uenit, terras uero deorsum pondus deprimit, nisi quod haec singulis loca motionesque conueniunt? Porro autem quod cuique consentaneum est, id unumquodque conseruat, sicuti ea quae sunt inimica corrumpunt. Iam uero quae dura sunt ut lapides, adhaerent tenacissime partibus suis et ne facile dissoluantur resistunt. Quae uero liquentia ut aer atque aqua, facile quidem diuidentibus cedunt, sed cito in ea rursus a quibus sunt abscisa relabuntur, ignis uero omnem refugit sectionem. Neque nunc nos de uoluntariis animcognoscentis motibus, sed de naturali intentione tractamus, sicuti est quod acceptas escas sine cogitatione transigimus, quod in somno spiritum ducimus nescientes; nam ne in animalibus quidem manendi amor ex animae uoluntatibus, uerum ex naturae principiis uenit. Nam saepe mortem cogentibus causis quam natura re-formidat uoluntas
Abbreviated transcription (Latin):
aliquid inferre que porismata ipsi uocant Ita ego quoq ue
luti corallariũ tibi dabo Nam qm̃ btĩtudinis ad eptione finĩt
homiẽs btĩ bñtudo uo est ipsa dinitas dĩnitatis adeꝓtioẽ
pientie sapientes fuit Ita dm̾itatẽ adeptos deosfieri siłi
rõne ntẽ est Omĩs igit᷑ btũs deui s nata᷑ quidẽ unꝰ ꝑti¬
cipatione uo nichil ꝓhibet esse ꝙͣ płimos et pultrũ m̃ꝙͣs¬

Expanded text:
aliquid inferre quae porismata ipsi uocant, ita ego quoque tibi ueluti corollarium dabo. Nam quoniam beatitudinis adeptione fiunt homines beati, beatitudo uero est ipsa diuinitas, diuinitatis adeptione pientiae sapientes fiunt, ita diuinitatem adeptos deos fieri simili ratione necesse est. Omnis igitur beatus deus, sed natura quidem unus; participatione uero nihil prohibet esse
Abbreviated transcription (Latin):
altm̃ deest o ꝓf quod ꝑfcm̃ nõ sit id sũmũ nõ eẽ maĩfestũ
est Nullo mõ igit᷑ que sũma sũt bona ea possũt esse duĩsa atꝯ
et btĩtudinẽ et deũ sũmũ esse bonũ collegim ꝯ Qre ipsã ntte est
sũmã ẽẽ btĩtudinẽ que sit sũma dĩnitas Nichil mꝙ̃ net re ipã
uius nec rõciñatione firmiꝰ deo nec digniꝰ ꝯcludi potest᷑
Suꝑ hec igit᷑ in quit ueluti grometie solent demr̃ ati ꝓposins

Expanded text:
alterum deest. Sed quod perfectum non sit, id summum non esse manifestum alterum deest. Sed quod perfectum non sit, id summum non esse manifestum est; nullo moe ipsam necesse est summam esse beatitudinem quae sit summa diuinitas. Nihil, inquam, nee reapse uerius 1 nec ratiocinatione firmius nee deo dignius concludi potest. Super haec, inquit, igitur ueluti geometrae solent demons
Abbreviated transcription (Latin):
dulla ꝯuũerit Postremo qd̾ a qual re diu̾lũ est id nõ ẽ illud
a que intelligit᷑ esse diu̾sũ quare quod a sũmo bono diu̾sũ est
sui nã id sũmũ bonũ nõ est Quod nefas est de illo togitar e
suo pncipio melior poti̾t existere Qͣre quod om̃i pncipiũ sit¬
etii sut̾ sui substantia sũmũ esse bonũ uissima nõne conchu¬
serm Ncĩssime in quã Et illa s sũmũ bonũ btĩtudinẽ esse
ꝯtessũ est Ita est inꝙͣ Igitur inquit deñ eẽ iplã btĩtudinẽ ncr̃e
est ꝯfiteri Nec ꝓpositis iqͣ prioribꝰ refragari queo et illis
hoc llatũ ꝯñs esse ꝑspitio Respite inquit an hinc quoq ide
firmiꝰ approbet᷑ ꝙ̃ duo sũma bona q̃ a se duisa sunt esse nẽ
possunt. Etenĩ que discrepant bon ainõ esse altm̃ quod sit
alteꝵ liquet Quare nentrũ poterit esse perfrm̃ cũ alter utrs

Expanded text:
oniunxerit? Postremo quod a qualibet re diuersum est, id non est illud oniunxerit? Postremo quod a qualibet re diuersum est, id non est illud a quo intellegitur esse diuersum. Quare quod a. summo bono diuersum est sui natura., id summum bonum non est—quod nefas est de eo cogitare quosuo principio melior poterit exsistere, quare quod omnium principium sit, id etiam sui substantia summum esse bonum uerissima ratione concluserim. Rectissime, inquam. Sed summum bonum beatitudinem esse concessum est. Ita est, inquam. Igitur, inquit, deum esse ipsam beatitudinem necesse est confiteri. Nec propositis, inquam, prioribus refragari queo et illis hoc inlatum consequens esse perspicio. Respice, inquit, an hinc quoque idem firmius approbetur, quod duo summa bona quae a se diuersa sint esse non possunt. Etenim quae discrepant bona, non esse alterum quod sit alterum liquet; quare neutrum poterit esse perfectum, cum alterutri
Abbreviated transcription (Latin):
nichil deo melus cogitari queat id quo melius nichil est bonũ
esse quis dubitet Ita uo bonũ esse deũ ratio demõstrat. ut ꝑ¬
fectũ quoq in eo bonũ esse ꝯiũcat Nam nis tale sit om̃ rerũ pristi¬
cepsesse nõ petelt potĩt Erit enĩ eo p̃stantiꝰ aliquid ꝑfcm̃ pos¬
sidens bomũ quod hoc prius atq mntiquiꝰ esse uideatũr Omĩa
nãq ꝑfrã minꝰ integris priora esse claruerũt. Quare ne in ĩfi¬
est quod q̃diçi ullo modo queat/ esz q̃so inquit te ꝙ uide qzͣ
id scẽ atq ñuolabiliter probes ꝙ boni sũmi sũmũ deũ diximꝰ ẽẽ
plenissimũ Quonã in quã modo Ne hũt rerũ om̃i prẽm illud sĩm
bonũ quo plenꝰ esfe ꝑhibet᷑ uel extͥnsecus accepisse uel ita nalr̃
sub̾am. Nam si extrinsecus acceptũ putes prestantiꝰ id qd̾ dedit.
ab eo quod accepit estimare possis S hũc esse rerũ om̃ĩ p̃cel¬
lentissimũ dignissime cõfitem Qd̾ si natã quidẽ mest s est

Expanded text:
nihil deo melius excogitari queat, id quo melius nihil est bonum esse quis dubitet? Ita uero bonum esse deum ratio demonstrat, ut perfectum quoque in eo bonum esse conuincat. Nam ni tale sit, rerum omnium princeps esse non poterit. Erit enim eo praestantius aliquid perfectum possidens bonum, quod hoc prius atque antiquius esse uideatur; omnia namque perfecta minus integris priora esse claruerunt. Quare ne in infiest quod contradici ullo modo queat. Sed quaeso, inquit, te uide quam id sancte atque inuiolabiliter probes quod boni summi summum deum diximus esse plenissimum. Quonam, inquam, modo? Ne hunc rerum omnium patrem illud summum bonum quo plenus esse perhibetur uel extrinsecus accepisse uel ita naturasubstantiam. Nam si extrinsecus acceptum putes, praestantius id quod dederit ab eo quod acceperit existimare possis. Sed hunc esse rerum omnium praecellentissimum dignissime confitemur. Quod si natura quidem inest, sed est
Abbreviated transcription (Latin):
In te conspituos animi defigere uisus
Dissite terrene nebulas et pondera molis
Atq tuo splendore mita tu nãq serenũ
Tarequies mrãsquilla piis te cernere finis
Printipiũ uector dux semita t̾minꝰ idem/ ꝑsa io¬
boni uidisti / nũt demr̃ mdu reor quoñã hec felici¬
tatis ꝑstĩo constituta sit In quo illud p ͫ arbitror ĩqiuirẽdũ
An aliqnod huiõi bonũ quale paulo ante diffimĩusti in rerũ
natura possit existere ne nos preter rei subiette xitatem
tassa cogitationis ymago decipiat /S quin existat sitq
hoc ueluti quidã om̃i fons bonoꝵ negari nequit Dume
enĩ quod inꝑftm̃ esse dicit᷑ id dninutione ꝑftĩ inperfectũ
sublata unde illud quod inꝑfectũ ꝑhibet᷑ extitĩt nec̃ fingi
quidẽ potest. Neq enĩ ab diminutis incõsũm atisq natura
rerũ tepit exordiũ sed ab inregris absolutisq ꝓtedẽs in het
extrema atq effeta dilabit᷑ & si un ꝑanlo ante mrãuimꝰ

Expanded text:
In te conspicuos animi defigere uisus. In te conspicuos animi defigere uisus. Dissice terrenae nebulas et pondera molis Atque tuo splendore mica! Tu namque serenum, Tu requies tranquilla piis, te cernere finis, Principium, uector, dux, semita, terminus idem. Q uidisti, nunc demonstrandum reor quonam haec felicitatis perfectio constituta sit. In quo illud primum arbitror inquirendum, an aliquod huiusmodi bonum quale paulo ante definisti in rerum natura possit exsistere, ne nos praeter rei subiectae ueritatem cassa cogitationis imago decipiat. Sed quin exsistat sitque hoc ueluti quidam omnium fons bonorum negari nequit. Omne enim quod inperfectum esse dicitur, id inminutione perfecti inperfectum . Etenim perfectione sublata, unde illud quod inperfectum perhibetur exstiterit ne fingi quidem potest. Neque enim ab deminutis inconsummatisque natura rerum coepit exordium, sed ab integris absolutisque procedens in haec extrema atque effeta dilabitur. Quod si, uti paulo ante monstrauimus,
Abbreviated transcription (Latin):
Cerrarũ celiq sator & tempꝰ ab eue
Ire iubes stabilisq manẽs. Das cũtta moneri
Qũe nõ externe pepulerũt fingere cause
Materie fluitantis opus uerũ isita sũmi
Forma boni liuore carens tu tũcta supno
Dutis ab exemplo pulcꝵ pulchrim ꝰ ipse
Mondũ mente gerens siłiq ymagiẽ formãs
Serfectasq iubens ꝑ fcm̃ absoluere partes
Tn nũis elemẽta ligas ut frigora flãmpi
Arida ꝯueniat̃ liquidis nec purior ignis
Euolet aut mersas dedutant pondera tra
Tai triplitis mediã nature cũcta mouentẽ
Conectẽs mãm per cõsona mẽbra resoluis
Que consecta duos motũ glomerauit in orbes
In semet reditura meat mentẽq profundã
Cartuit et siłi ꝯuertit gt ymagine celũ
Tu causis animas paribꝰ uitasq minores
Prouehis et leuibꝰ sublimes curribꝰ aptans
In celũ terrã q seris quas lege benigna
Ad te ꝯuersas reduti fatis igne reuerti
da pater angustã menti conscendere sedem
Da fontẽ lustrare boni da lute reꝑta

Expanded text:
errarum caelique sator qui tempus ab aeuo Ire iubes stabilisque manens das cuncta moueri, Quem non externae pepulerunt fingere causae Materiae fluitantis opus, uerum insita summi Forma boni liuore carens, tu cuncta superno Ducis ab exemplo, pulchrum pulcherrimus ipse Mundum mente gerens similique in imagine formans Perfectasque iubens perfectum absoluere partes. Tu numeris elementa ligas ut frigora flammis Arida conueniant liquidis, ne purior ignis Euolet aut mersas deducant pondera terras. Tu triplicis mediam naturae cuncta mouentem Conectens animam per consona membra resoluis. Quae cum secta duos motum glomerauit in orbes, In semet reditura meat mentemque profundam Circuit et simili conuertit imagine caelum. Tu causis animas paribus uitasque minores Prouehis et leuibus sublimes curribus aptans In caelum terramque seris quas lege benigna Ad te conuersas reduci facis igne reuerti. Da pater augustam menti conscendere sedem, Da fontem lustrare boni, da luce reperta
Abbreviated transcription (Latin):
esse que ubideant lũ enĩ que pñtia cernis aliquã eis nmñtate
uidetis ita ille omĩa suo cernit eterno Quare hec dina p̃noti
sratrrt̃ rers ꝓprĩetatẽq nõ mutat Talia q apud se pñtia
spritad ꝯualuom ipre ołim futa᷑ ꝓuenient nec rerũ iuditia
onfũdit unoq sue mẽtis intuitu tã nitiã q nõ nctia ueutur a

Expanded text:
esse quae uideant? Num enim quae praesentia cernis, aliquam eis necessitatem enti quaedam uidetis, ita ille omnia suo cernit aeterno. Quare haec diuina praenotio naturam rerum proprietatemque non mutat taliaque apud se praesentia spectat qualia in tempore olim futura prouenient. Nec rerum iudicia confundit unoque suae mentis intuitu tam necessarie quam non necessarie
Abbreviated transcription (Latin):
quidquid in tpr̃e id pñs a p̃ti̾tis in futa᷑ ꝓcedit. nich̾q est
in tp̃re ꝯstitutũ quod totũ uite lue spaciũ pariter possit
amplecti s crastinũ quidẽ nõdũ apphendit hest̾nũ uero
iam ꝑdidit In hodierna quoq uita nõ ampluis ꝟtugtis qͣ
in ilło mobili tnͣlitorioq momẽto Ed̾ git ᷑ tprĩs patitur
ꝯditionẽ licet illud sicuti de mõdo censuit aristotiles n ͨ te

Expanded text:
 praeteritis in futura procedit: nihilque est in tempore constitutum, quod totum vitae suae spatium pariter possit amplecti. Sed crastinum quidem nondum apprehendit: hesternum vero 349 jam perdidit. In hodierna quoque vita non amplius vivitis, quam in illo mobili transitorioque momento. Quod igitur temporis patitur conditione
Abbreviated transcription (Latin):
uitur quod paulo ante posui Indignũ esse si sciẽ dei taulam
futura nrã prestare tredant᷑ dicant᷑ Hec enĩ stiẽ uisip̃sentaria
notione cũtta ꝯpleetens rebus modũ om̃ibus ipsa ꝯstiruit. nichil
uo posterioribus debet/ Que tũ ita sint manet intemerata morta¬
libus arbitrii hb̵tas Neq mique leges solutis omni niñtate uolũta¬
tibus smia penasq ꝓponũt Manet etiã spectator desuꝑ tuc̃toꝵ
p̃scuis deul uisionisq eius p̃sens semꝑ et̾nitas cũ nr̃oꝵ actuũ futi
malitate ꝯturrit bonis p̃mia malis supplicia dispensans Nec¬
feestra sunt in deo posite spes p̃resq que cũ recte sunt ĩefficaces
esse nõ possunt. Adu̾samĩ igꝰ uicia Colite ututes atd rtãs spes am̃i
siroleuate huiles p̃tes in excelso porrigite Magna uobus est si dis¬
sorn are nõ uultis ĩtitas indicta probitatis cũ ante oculos
agitis iudicis cũcta cernentis

Expanded text:
uitur quod paulo ante posuisti indignum esse, si scientiae dei causam uitur quod paulo ante posuisti indignum esse, si scientiae dei causam futura nostra praestare dicantur. Haec enim scientiae uis praesentaria notione cuncta complectens rebus modum omnibus ipsa constituit, nihil uero posterioribus debet. Quae cum ita sint, manet intemerata mortalibus arbitrii libertas nec iniquae leges solutis omni necessitate uoluntatibus praemia poenasque proponunt. Manet etiam spectator desuper cunctorum praescius deus uisionisque eius praesens semper aeternitas cum nostrorum actuum futura qualitate frustra sunt in Deo positae spes precesque; quae cum rectae sunt, inefficaces esse non possunt. Aversamini igitur vitia, colite virtutes, ad rectas spes 25 animum subleuate, humiles preces in excelsa porrigite. Magna uobis est, si dissimulare non uultis, necessitas indicta probitatis, cum ante oculos agitis iudicis cuncta cernentis
Abbreviated transcription (Latin):
ꝓcul dubio existent/ s hoc quidẽ eoꝵ de rerũ intĩtate descendit
illud uo de ꝑtãte facientiũ Hand igit᷑ ĩiuria diximꝰ si hec ad
dinã notitiã referant᷑ nitiã si per se ꝯside̾nt᷑ nccĩtatis esse
noxibus absoluta situti omẽ ꝯuod sensibus patet si ad nõnẽ
referas ułe est si ad se respitias singulare. S si in mea ĩ¬
quies ptãte sitũ est mutare ꝓpositũ euacuabo ꝓuidentiã tũ
posse deflectere s qm̃ et id te posse et an fatias quo ue ꝯnͣtas
pñtis oculi effugere nõ possis intuitũ qͣuis in uarias actiones
libera uolũtate ꝯñteris/ Quid igit᷑ in quies. Ex mea ne dispoẽ
nat ut estimas nũc hoc nc̃ illud p̃noscendi uite s uno ittu mu¬
tationes tuas manẽs p̃uenit atq ꝯplectit᷑ Quã ꝯp̃hẽdendi
omiã uisendiq p̃srientiã nõ ex futuraꝵ ꝓ̃uentu rerũ s ex ꝓpa¬
dispõre dens simplinitate sortitꝰ est Ex quo illud quoq resol¬

Expanded text:
cul exsistent, sed eorum hoc quidem de rerum necessitate descendit, illud uero de potestate facientium. Haud igitur iniuria diximus haec si ad diuinam notitiam referantur necessaria, si per se considerentur necessitatis esse nexibus absoluta; silare. ' Sed si in mea,' inquies,' potestate situm est mutare propositum, euacuabo prouidentiam, cum dem tuum posse deflectere, sed quoniam et id te posse et an facias quoue conuertapraesentis oculi effugere non possis intuitum, quamuis te in uarias actiones libera uoluntate conuerteris. Quid igitur inquies? Ex meane dispositirnat, ut aestimas, nunc hoc nunc illud praenoscendi uice, sed uno ictu mutationes tuas manens praeuenit atque complectitur. Quam comprehendendi omnia uisendique praesentiam non ex futurarum prouentu rerum, sed ex propria deus simplicitate sortitus est. Ex quo illud quoque re- sol
Abbreviated transcription (Latin):
uite totã parit̾ ꝯplexã esse p̃sentiã quod dĩne mentis
propriũ esse maĩfestũ est/ Neq deus ꝯ ditis rebus ãtiqor
uideri debet tẽporis qualitate s sim̃plicis potiꝰ ꝓprietate
nature Hunc enĩ uite ĩmobilis pñtariũ statũ infinitul
ille tprãliũ rerũ motus imitat᷑. Cũq eũ effingere atq e¬
quare nõ possit / ex ĩmobilitate deficit in motu ex simpli¬
citate p̃sentie decrescit iñtmitã fun᷑ ac p̃tĩti ꝙͣtitatem¬

Expanded text:
plexum esse praesentiam, quod diuinae mentis proprium esse manifestum est. Neque deus conditis rebus antiquior uideri debet temporis quantitate sed simplicis potius proprietate naturae. Hunc enim uitae immobilis praesentarium statum infinitus ille temporalium rerum motus imitatur cumque eum effingere atque aequare non possit, ex immobilitate deficit in motum, ex simplicitate praesentiae decrescit in infinitam futuri ae
Abbreviated transcription (Latin):
estimat que scuĩt ed̾ totũ ꝯt̃ est Omẽ enĩ quod cognostit
nõ lecũdũ sui uim s secũdũ cognoscentiũ potius conp̃hendit᷑ facł¬
tatẽ ellam Uthoc brem liqueat exemplo eamdẽ corporis iotũ¬
diatẽ alites unsus iliter tattus agnoscit Ie eminꝰ manẽs tom̃
simul iactis radiis intuet᷑ hic uo cherens oidi atq ꝯ ines tet¬

Expanded text:
nim quod cognoscitur non secundum sui uim sed secundum cognoscentium potius comprehenditur facultatem. Nam ut hoc breui liqueat exemplo, eandem corporis rotunditatem aliter uisus aliter tactus agnoscit. Ille eminus manens totum simul iactis radiis intuetur, hic uero cohaerens orbi atque
Abbreviated transcription (Latin):
fufis rebus intĩtatẽ eu eniẽdi ncc̃itatẽ nõ uidet᷑ inferre Etenĩ si
ua eit qm̃ quẽpiã sedere mtẽ est p̃cessit Ita tũ taula xitatis
ex alt̾a parte ꝓcedit Inest tñ coĩs in utraq nccĩtas Siłia de
ꝑuidentia futurisq rebus rõcinari patet Nam etiã si idcirco
p̃posterũ est ut et̾ne p̃stientie tp̃raliũ rexũ euentꝰ causa ẽẽ
dicat᷑ Siud est aut alud arbitrari ideo deũ futura qm̃¬
sunt euẽtura ꝓuidere qͣ putare que olim acciderũt causa
sũme illius esse ꝓuidentie Adhec sicuti tũ quid esse scio id
mo si quid aliquis aliorsũ ãtq sese res habet existimet id nõ
mõ scientia nõ est s est opinio fallax ab sciẽ uitate longe di¬
uersa. Qͣre si quid ita futur est ut enis certus ac necessariꝰ
nõ sit euentꝰ id euẽtuꝵ esse p̃sciri qui pot̾i̾t/ Sicut eĩsciã
ipsa inꝑmixta est falsitati Ita id quod ab ea ꝯcipit᷑ esse ałr

Expanded text:
uris rebus eueniendi necessitatem non uideatur inferre. Etenim si uera est quoniam quempiam sedere praecessit. Ita cum causa ueritatis ex altera parte procedat, inest tamen communis in utraque necessitas. Similia de prouidentia futurisque rebus ratiocinari patet. Nam etiam si idcirco praeposterum est ut aeternae praescientiae temporalium rerum euentus causa esse dicatur! Quid est autsunt euentura prouidere, quam putare quae olim acciderunt causam summae illius esse prouidentiae? Ad haec sicuti cum quid esse scio, idmo si quid aliquis aliorsum atque sese res habet existimet, id non modo scientia non est, sed est opinio fallax ab scientiae ueritate longe diuersa. Quare si quid ita futurum est ut eius certus ac necessarius non sit euentus, id euenturum esse praesciri qui poterit? Sicut enim scientia ipsa impermixta est falsitati, ita id quod ab ea concipitur esse a
Abbreviated transcription (Latin):
fugiendi aꝑpetendiq Ue aliquis uidet affectus Ratio uo hũai
tm̃ gnĩs est situt ĩtelligẽtia sola d̃mi Quo fit ut ca notãt
reteris p̃stut que suapte natã nõ mõ ꝓpriũ s tetãt quoq
neticiaꝵ subieta ꝯgnoscit Quid igitisi rõtinatio sẽsꝯ
ymagmatioq refragent᷑ nichilesse illud ułe ditẽtes quod
sese rõ putet ĩtueri Q uod enĩ sensibile uel ymagiasest
adiniũsi tatis rõne ꝯspitere Illa doo ad umũsitatas rognitioꝵ
ospirare nõ posse qm̃ eo notio corporales figitis nõ poss̃t
ecedere de rerũ tognitione firmiori potiꝰ ꝑfectioriq indio

Expanded text:
us, ratio uero humani tantum generis est sicut intellegentia sola diuini. Quo fit ut ea notitia ceteris praestet quae suapte natura non modo proprium sed ceterarum quoque notitiarum subiecta cognoscit. Quid igitur, si ratiocinationi sensus imaginatioque refragentur, nihil esse illud uniuersale dicentes quod sese intueri ratio putet? Quod enim sensibile uel imaginabilein uniuersitatis ratione conspicere, illa uero ad uniuersitatis cognitionem adspirare non poexcedere: de rerum vero cognitione, firmiori potius, perfectiorique judicio
Abbreviated transcription (Latin):
quadrigis moderandis atq flectendis face̾ spectãt᷑ aurige
atq ad hũc modũ cet̾a ħũ igit᷑ quidqͣ illoꝵ ita fieri ulla¬
ꝯpellit nccĩtas Minime. Frustra enĩ ess artis efftũs si oiã
quorũ exitus ab oĩ ncc̃itate sit absolutꝰ Nam illud qͥdẽ nillu¬

Expanded text:
 quadrigis moderandis atque flectendis facere spectantur aurigae,  quadrigis moderandis atque flectendis facere spectantur aurigae, atque ad hunc modum cetera. Num igitur quicquam illorum ita fieri pellit? Minime. Frustra enim esset artis effectus, si omnia cquorum exitus ab omni necessitate sit absolutus. 336 Nam illud quidem nullu
Abbreviated transcription (Latin):
manebit ut opior eade uolũtatis integra atq absolũta
si p̃cognitio nõ fuisset nic̾ĩos futuroꝵ exitus esse ꝯstaret
Omne etenĩ signũ tantũ quid sit ostendit nõ uo efficit qd̾
designat Qre demr̃andũ prius est nichil nõ ex nitĩtate
ꝯtingere ut p̃notionẽ signũ esse huiꝰ nccĩtatis appareat Alio¬
quin si hec nulla est nec illa quide eius rei signũ potit esse
que nõ est Iam xo ꝓbationẽ firma rõne subnixã constat
nõ ex signis neq petitis extͥnsecus argumẽtis s ex ꝯueĩenti¬
bus ntͣiĩsq cansis esse ducendã S qui fieri potest ut ea nõ
ꝓueĩant que futura esse ꝓuident. quasi xo nos ea q̃ ꝓuidẽtia
futura esse p̃noscit nõ esse euentura credamꝰ At non illud
potiꝰ arbitremͦ licet eueniant nichil tamẽ ut euenirent
sui nat᷑aͦ nitĩtatis huĩsse Quod hunc facile ꝑpendas licebit

Expanded text:
manebit, ut opinor, eadem voluntatis integra atque absoluta manebit, ut opinor, eadem voluntatis integra atque absoluta si praecognitio 15 non fuisset, necessarios futurorum exitus esse constaret. Omne etenim signum, tantum quid sit, ostendit, non vero efficit quod designat. Quare demonstrandum prius est, nihil non ex necessitate contingere, ut praenotionem signum esse hujus necessitatis appareat. Alioquin si haec nulla est, nec illa quidem quae non est. Iam uero probationem firma ratione subnixam constat non ex signis neque petitis extrinsecus argumentis sed ex conuenientibus necessariisque causis esse ducendam. Sed qui fieri potest ut ea non proueniant quae futura esse prouidentur? Quasi uero nos ea quae prouidentia futura esse praenoscit non esse euentura credamus ac non illud potius arbitremur, licet eueniant, nihil tamen ut euenirent sui natura necessitatis habuisse. Quod hinc facile perpendas licebit:
Abbreviated transcription (Latin):
hactenꝰ satis diligenter ac firmiter expedita/ Cuiꝰ caliginis
causa est ꝙ huãne rõcmationis motus ad dĩne p̃sciẽ simpli¬
citatẽ nõ potest admoueri Que si ullo mõ cogitari queat
nichil ꝓrsus relinquet᷑ ambigui Qd̾ ita demũ pateface̾ atq
expedire tẽptabo si pͥus ea quibꝰ moueris expendero Quero eĩ
cur illã soluẽtiã rõne minꝰ efficatẽ putes qua qr p̃scientiã
nõ esse fut᷑is rebus causã necĩtatis existimat nichil inpediri
p̃scientia arbitrii lib̾tatẽ putat Nũ enĩ tu aliũde argum̃tũ
quod tu etiã panloante fatebare quid est ꝙ uolũtarii exitus
rerũ ad certũ cogant᷑ euẽtũ Etenĩ positionis grã ut quid cõ¬
sequat᷑ ad u̾tas Ttatuamꝰ nullã esse p̃stĩa Nũ igit᷑ ꝙͣtu
ad hoc attinet que ex arbitrio ueĩũt ad nccĩtatẽ coguntur
Minime. Statuamꝰ itm esse s nichil rebus iitĩtatis sidiũgẽ¬

Expanded text:
hactenus satis diligenter ac firmiter expedita. Cuius caliginis hactenus satis diligenter ac firmiter expedita. Cuius caliginis causa est quod humanae ratiocinationis motus ad diuinae praescientiae simplicitatem non potest ammoueri; quae si ullo modo cogitari queat, nihil prorsus relinquetur ambigui. Quod ita demum patefacere atque expedire temptabo, si prius ea qucur illam solventium rationem minus efficacem putes: quae quia praescientiam non esse futuris rebus causam necessitatis existimat, nihil impediri praescientia arbitrii libertatem putat. Num enim tu aliunde argumentum quod tu etiam paulo ante fatebare; quid est, quod voluntarii exitus rerum ad certum cogantur eventum? Etenim positionis gratia, ut quid consequatur advertas, statuamus nullam esse praescientiam. Num igitur, quantum ad hoc attinet, 10 quae ex arbitrio eveniunt, ad necessitatem coguntur? Minime. Statuamus iterum esse, sed nihil rebus necessitatis injunger
Abbreviated transcription (Latin):
Uenã discors feder a rerũ Cansa reso lit Qaus tanta dey
Uer sistatut bella diudꝰ Utꝯue tarptĩ singula ꝯstent
Sade noluit mixta uigari In ulla est discordia ueris
Nerapꝙ sibi certa eoherent S mẽs cetis obruita mẽbris
Nequit oppressi liũsigne Rerũ tennes nostere nexus
Satur tanto flagrat nnore ueri tectas repire notas
Stit e qd̾ appetit axia nosre s quis nota sc̃re laborat
Insi neltit quid teta petit Eius enĩ quidq nestius optet
Qut quis ualent nescita sequi Quo ue iueniat. quis reptã
Durat ignarꝰ noscere formã an cũ mentẽ terneret altam
sec qusquis ua requirit Nleutro est hĩtu nã neq nouit
lies pemit ꝯt amẽ oĩa nescit e quã retinẽs in em̃ĩ t  m
Sodelit plte bessa retrattans Ut seruatis queat oblitas
Ad dere partes.
uinila detus inquit hec est de ꝓuidentia querela martey
tulio cũ dmationẽ distribuit uehementer agitata tibigipsi
res diu prorsus multũq quesita S h aud quaq ab xͣ ullo ur̃m

Expanded text:
 Quis tanta deus ueris statuit bella duobus ut quae carptim singula constent eadem nolint mixta iugari? An nulla est discordia ueris semperque sibi certa cohaerent, sed mens caecis obruta membris nequit oppressi luminis igne rerum tenues noscere nexus? Sed cur tanto flagrat amore ueri tectas reperire notas? Scitne quod appetit anxia nosse? Sed quis nota scire laborat? At si nescit, quid caeca petit? Quis enim quicquam nescius optet? Aut quis ualeat nescita sequi quoue inueniat? Quis reppertam queat ignarus noscere formam? An cum mentem cerneret altam Igitur quisquis uera requirit neutro est habitu; nam neque nouit nec penitus tamen omnia nescit, sed quam retinens meminit summam consulit alte uisa retractans, ut seruatis queat oblitas addere partes. – Tum illa: Vetus, inquit, haec est de prouidentia querela M. que Tullio, cum diuinationem distribuit uehementer agitata tibique ipsi res diu prorsus multumque quaesita, sed haudquaquam ab ullo uestrum
Abbreviated transcription (Latin):
quidquid intra fortuẽ areã gerit᷑ cũ semel iugo ens colla
submiseris Et si manẽdi abeñdiq legẽ scribere uelis ei quã
tu tibi dnã sponte elegisti nõne ñuriꝯ̃ ei fuĩs et inpatiẽtia
sortẽ ex aterb abis quã ꝑmutare nõ possis Si uentis uela cõ¬
mitteres nõ quo uolũtas peteret s quo flatus inpellerẽt ꝓ¬
mouereris Si arius semĩa trederes ferates inter se annos¬
pi sterilesq pensares Fortuẽ te regendũ dedisti/ dnẽ moribꝰ
oportet obtemperes Tu uo uoluẽtis rote inpetũ retmẽ co¬
naris At omi mõrliũ stolidissiẽ si mane̾ incipit. sors esse
desistit :¬
ec tũ suꝑba ꝟterit uices dextra
Ex estuantil more fertur euripi

Expanded text:
quidquid intra fortunae aream geritur, cum semel iugo eius colla quidquid intra fortunae aream geritur, cum semel iugo eius colla submiseris. Quod si manendi abeundique scribere legem uelis ei quam tu tibi dominam sponte legisti, nonne iniurius fueris et inpatientia sortem exacerbes quam permutare non possis? Si uentis uela committeres, non quo uoluntas peteret sed quo flatus impellerent, promoueres; si aruis semina crederes, feraces inter se annos sterilesque pensares. Fortunae te regendum dedisti; dominae moribus oportet obtemperes. Tu uero uoluentis rotae impetum retinere conaris? .At, omnium mortalium stolidissime, si manere incipit, fors esse desistit. Haec cum superba uerterit uices dextra Et aestuantis more fertur Euripi
Abbreviated transcription (Latin):
iAlecebus felicitatis alluderet Dep̃hendisti ceti numĩs imbi¬
gnos uultꝰ Que sese adhuc uelat aliis tota tibi prorsus
rescis spne atq abite ꝑniciose ludentẽ Namq quẽ nũc est tibi
tanti causa meroris hec eadẽ tñquillitatu esse debuiss et
Sceliquit enĩ te quã nõ reluturã nemo umq potĩt esse
setur  At uo tu p̃ciosã estimas abiturã felicitatẽ et cara
est tibi fortuna p̃sens nec manẽdi fida et cũ distesserit
allatura merorẽ &t si nec ex arbitrio retmeri pot et talũ¬
tose s fugiẽs facit quid est aluco fugax ꝙ̃ talauitose sutẽ
que ddã calaĩtatis indiciuĩ łeq enĩ quod ãte oculos sitũ est
suffecerit in tueri Nerũ exitꝰ prudentia metit᷑ eadẽq in al¬
terutro mutabilital nec formidandas fortuẽ minai nec exop/¬
tandas facit esse blandicias/ Postremo equo aĩo tolleres oportet

Expanded text:
illecebris felicitatis alluderet. Deprehendisti caeci numinis ambiillecebris felicitatis alluderet. Deprehendisti caeci numinis ambiguos uultus. Quae sese adhuc uelat aliis, tota tibi prorsus rescis, sperne atque abice perniciose ludentem. Nam quae nunc tibi est tanti causa maeroris, haec eadem tranquillitatis causa esse debuisset. Reliquit enim te, quam non relicturam nemo unquam poterit esse securus. An vero tu pretiosam aestimas abituram felicitatem? et cara tibi est fortuna praesens nec manendi fida, et cum discesserit, allatura moerorem? Quod si nec ex arbitrio retineri potest, et calamitosos fugiens facit, quid est 15 aliud fugax, quam futurae quoddam calamitatis indicium? Neque enim quod ante oculos situm est, suffecerit intueri; rerum exitus prudentia metitur eademque in alterutro mutabilitas nec formidandas fortunae minas nec exoptandas facit esse blanditias. Postremo aequo animo toleres oportet
Abbreviated transcription (Latin):
rautrẽ Solebal enĩ ꝑñtẽ quoq blandientẽq uirilibꝰ ĩces
sere dbil eãꝙ de nr̃o aditu prolatis in sectabare sentẽtiis
dm omĩs ⁊ subita mutatio rerũ nõ sme quodã qĩ ꝯflictu
litate discesser is S tẽpus elt haurire te aliquit att Re¬
gustare melle atq iocũdũ Quodad int̾iora tansmissũ
ualidioribꝰ haustibꝰ biã fecerit/ Adsit igit᷑ rethoritẽ
suadela dulcedinis. Que cũ tñ rcõ colli calle ꝓcedit᷑ tũ
nrã istituta nõ deserit cũq hac musita nr̃ĩ saris xnacła
Douid est git᷑ o homo gõ te in mestictã hictũq deietit
Nonũ credo aliquid insitatũq uidisti Tu fortimã putal
eega te ẽẽ mutatã srras. hi semꝑ eius mores sut Ista
natura. Sirta Deruauit tirca te ꝓp̃riã potius in ipsa sui mu¬
cabilitate ꝯstantiã Talis erat tũ blandiebat᷑ tũ tibi false

Expanded text:
rauerim. Solebas enim praesentem quoque, blandientem quoque uirilibus incerauerim. Solebas enim praesentem quoque, blandientem quoque uirilibus incesere verbis, eamque de nostro adyto prolatis insectabare sententiis. Verum omnis subita mutatio rerum, non sine quodam quasi fluctu llitate discesseris. Sed tempus est, haurire te aliquid ac degustare molle, atque jucundum, quod ad interiora transmissum, validioribus haustibus viam fecerit. Adsit igitur rhetoricae suadela dulcedinis, quae tum tantum recto calle procedit, cum nostra instituta non deserit; cumque hac musica, LarQuid est igitur, o homo, quod te in maestitiam luctumque deiecit? Nouum, credo, aliquid inusitatumque uidisti. Tu fortunam putas erga te esse mutatam: erras. Hi semper eius mores sunt, ista natura. Seruauit circa te propriam potius in ipsa sui mutabilitate constantiam; talis erat cum blandiebatur, cum tibi falsae
Abbreviated transcription (Latin):
de fluꝰ ãpnis Sepe resistit Ruꝑe soluti
obate saxi Tu quoq si uil luiẽ claro
Cernere um Tramite rcõ Carpere callem
Gaudia pelle pelle tiõrẽ s pemq fugato
Nec dolor assit/ Nubila mens est unictaq frenit
Hec ubi regnant/¬
Ost hec paulisꝑ obticuit atq ubi intentionẽ meã
modesta tacit᷑ntate eollegit sit exorsa est si pẽitꝰ
egritudinis tue causas hĩtũq nout ꝯgnoui fortũe
prioris affettu desiderioq tabescis sa tñ statũ aĩ tui situti
tu tibi fingis mutata ꝑuertit intelligo młtiformes illiꝰ
ꝓdigii fucos et eoulq tũ hl quos eludere nitit᷑ blandissiã
familaritatẽ dũ intollerabili dolore cõfũdat quosinsperata
reliquerit / Cuiꝰ nã mores ac meritũ si remĩscare net ha¬
buisse te ta ea pultrũ aliquid nec amisisse cognosces Sed
Ut arbitror haud multũ tibi hec in mẽoriã reuotare labo¬

Expanded text:
defluus amnis saepe resistit rupe soluti defluus amnis saepe resistit rupe soluti obice saxi. Tu quoque si uis lumine claro cernere uerum, tramite recto carpere callem: gaudia pelle, pelle timorem spemque fugato nec dolor adsit. Nubila mens est uinctaque frenis haec ubi regnantost haec paulisper obticuit atque ubi attentionem meam modesta taciturnitate collegit sic exorsa est: Si penitus aegritudinis tuae causas habitumque cognoui, fortunae prioris affectu desiderioque tabescis; ea tantum animi tui sicuti tu tibi fingis mutata peruertit. Intellego multiformes illius prodigii fucos et eo usque cum his quos eludere nititur blandissimam familiaritatem, dum intolerabili dolore confundat quos insperata reliquerit. Cuius si naturam, mores ac meritum reminiscare, nec habuisse te in ea pulchrum aliquid nec amisisse cognosces; sed, ut arbitror, haud multum tibi haec in memoriam reuocare labo
Abbreviated transcription (Latin):
S sospitatis autori grates ꝙ te nõdũ totũ na᷑ destituit
Habemꝰ maximũ tue tomitẽ salutis uam de mẽdi
gubnatione imã ꝙ eñ nõ casuũ temeritati s dm̃e
roĩ subditũ credis Nichil igit᷑ ꝑtimescas iam tibi ex
hat mĩma sintillula uitalis całor illuxit sed qm̃
firmoribꝰ remediis nõ dũ tempꝰ est Et quĩ eam
mẽtiũ constat elle naturã  ut quotiens abiecerĩt ual
falsis opinionibꝰ induant᷑ Ex quibꝰ orta ꝑturbationũ
caligo um illũ ꝯtũdit ĩtuitũ hac̃ caligine paulisper
lenibꝰ me diotribꝰq fomẽtis attenuare tẽptabo. Ut
dimotis fallatiũ affectionũ tũbris splendorẽ ꝟe lucii
possis agnoscere.
ubibus atris condita nullũ furide̾ possunt
Sidera lumẽ si mare uoluẽs Turbidꝰ auster
Misceat estũ uitrea dudũ Parq seremi
unda diebꝰ mox resoluto Edordida çeno
Uisil ⁊ obstat /. Quiq uagat᷑ m ontibꝰ altis

Expanded text:
Sed soSed soHabemus maximum tuae fomitem 10 salutis, veram de mundi ntiam, quod eam non casuum temeritati sed diuinae rationi subditam credis; nihil igitur pertimescas, iam tibi ex hac minima scintillula uitalis calor illuxerit. Sed quoniam firmioribus remediis nondum tempus est, et eam mentium constat esse naturam ut quotiens abiecerint ueras, falsis opinionibus induantur, ex quibus orta perturbationum caligo uerum illum confundit intuitum, hanc paulisper lenibus mediocribusque fomentis attenuare temptabo, ut dimotis fallacium affectionum tenebris splendorem uerae lucis possis agnoscere. Nubibus atris condita nullum fundere possunt sidera lumen. Si mare uoluens turbidus Auster misceat aestum, uitrea dudum parque serenis unda diebus mox resoluto sordida caeno uisibus obstat, quique uagatur montibus altis
Abbreviated transcription (Latin):
es qui fierl pocest ut principio tognito quis sit reꝵ
finis ignores/ dm hi ꝑturbationũ mores ea ualẽtia
ut mouer e quidẽ leacũ ĩoto hoĩem possint Cõuellere aũt
libiq totũ estir pare nõ polłit /  hos quoq rũdes
An esse me sciam rõnale aiãl at mortale/osçio et
do me esse sp̃fitror Et illa nichil ne aliud te ẽẽ nouisti
Nichil ⁊am scio ĩquit aliã morbi uelmaximã causã
Quio ipse stis noste desisti Euare plenissiẽ uel egri¬
tudinis tue roẽ uel aditũ recõtiliande sospitatis ĩueĩ
Nam qm̃ tu oblimione ꝯfũderis Et exult̃te et ^spoli¬
atũ ꝓp̾is bonis eͣ doliusti / Enĩ ꝟo quis sit rerũ finis
ignoias ne quã hoĩes at nefarios potentes felicesq or¬
bitraris Qm̃ uo quibꝰ gubnatũł mõdꝰ regat᷑ oblitꝰ
es has fortunaꝵ uices estimas sme rcõre fluigare
Magne nõ ad morbũ modo xm ad interitũ qͦ cause

Expanded text:
– Et qui fieri potest ut principio cognito quis sit rerum – Et qui fieri potest ut principio cognito quis sit rerum finis ignores? Verum hi perturbationum mores, ea ualentia est, ut mouere quidem loco hominem possint, conuellere autem sibique totum exstirpare non possint. Sed hoc quoque respondeas an esse me sciam rationale animal atque mortale? Scio, et id me esse confiteor. – Et illa: Nihilne aliud te esse nouisti? – Nihil. – Iam scio, inquit, morbi tui aliam uel maximam causam; quid ipse sis nosse desisti. Quare plenissime uel aegritudinis tuae rationem uel aditum reconciliandae sospitatis inueni. Nam quoniam tui obliuione atum propriis bonis esse doluisti; quoniam uero quis sit rerum finis ignoras, nequam homines atque nefarios potentes felicesque arbitraris; quoniam uero quibus gubernaculis mundus regatur oblitus es, has fortunarum uices aestimas sine rectore fluitare: magnae non ad morbum modo, uerum ad interitum quoque causae.