comma-project/pen-alignment-pairs huggingface dataset:
Abbreviated transcription (Latin):
ingloriũ. atq anxiũ Epius eñi n᷑a melior
interdũ pungat at belłicet et admoneat su
obstãt tñ impedi ͭ ͣ q̃ dixi. huic uite odiũ.
huit tedii radix hut illa inq̾etudo añni.
qͣ nil peuis pati᷑ mortłis hõ dumi uiuit.¬
¶ Euid igr̃ miri est.si hoꝵ artus ⁊ cõsilia
fluctuant. si qͥcos incepine nõ delectat
Non est tm̃ qd polebãt. Cum ml penitus
certi uelint. certum et semp unũ uelle.
sapientis cst signũ. Rotoꝵ incostantia.
sũmũ scultitie argumẽtum e. Nõ definã
tibi senetã inculcare. Ignorãti. quẽ portũ
petat. nullus suus uentus est. Itaq sił
eunt. rediũt. et uerũq cũ tedio. uidisti
aliĩ ut se raptim loco moreaĩt ut gͦgatĩ
prodecit. ut repẽte dissẽntiãt  Cũm unꝰ¬
adeo libet eum ĩmorari. Ut quẽ pauloante
uideris. nõ agnostas et quẽ nũc nosse
uidecire. post paululũ  ꝑcũctari opporteaat

Expanded text:
inglorium atque anxium; quamvis enim natura melior inglorium atque anxium; quamvis enim natura melior interdum pungat ac vellicet et admoneat sui, obstant tamen impedimenta que dixi. Hinc vite odium, hinc tedii radix, hinc illa inquietudo animi, qua nil peius patitur mortalis homo dum vivit. Quid igitur miri est si horum actus et consilia fluctuant? Si quicquid inceperint non delectat? Non est enim quod volebant, cum nil penitus certi velint. Certum et semper unum velle, sapientis est signum; votorum inconstantia summum stultitie argumentum est; non desinam tibi Senecam inculcare: «ignoranti quem portum petat, nullus suus ventus est». Itaque simul eunt, redeunt, et utrunque cum tedio. Vidisti aliquando ut se raptim loco moveant, ut gregatim prodeant, ut repente dissentiant, cum unt usque adeo — libet enim immorari — ut quem paulo ante videris non agnoscas, et quem nunc nosse videare post paulum percontari oporteat
Abbreviated transcription (Latin):
amet. Sz amant inqͥt indigẽtiã/ quod ẽ
Anitiũ sũmoꝵ doloꝵ ¶Constat autẽ
sicut effectus in cãĩs. fic in amore cãꝵ
amorẽ efrectuũ contineri. Itaq ꝯcludẽe
terribłit ꝑficiet᷑ ergo inq̃t ieis qͦd
amant. Ut eis ibisit ploratꝰ et ltridor
denciũ uides ut ix cã effectũ elicit᷑. qui
inarũt indigẽcia iifriã consequẽtur.
Multa Ibi p̾terea diñe in hãc smam
disseruit ⁊ Res est autẽ uulgi ip̃is
confessiõe notissima. Itaq qd art. lnuẽrri
qui hec malint dicẽ possumꝰ. Inuemri iã
paricos qui aliud uelunt. ꝙ et si occulos
paulo alcius attollere intunt᷑. uulgari
fumo ac puluẽ excerati nequtũt ntue
ad meliora uoͣcantibꝰ aurẽ p̾stẽt strepitꝰ
at ppłariũ ercoꝵ fragor impedł. ta pars
magna mortaliũ seu uolẽs seu coacta.
Beluaꝵ moribꝰ procurua in t̾rã et corꝑi
obseques añni negligẽs sine uiͭͣᷤᷤ illecebra.
sine ulla noticia surmet. spiritũ trahit

Expanded text:
«amant» inquit «indigentiam, que est initium surnmorum dolorum». Constat autem, sicut effectus in causis, sic in amore causarum amorem effectuum contineri; itaque concludens terribiliter: «Perficietur ergo» inquit «in eis quod amant, ut eis ibi sit ploratus et stridor dentium». Vides ut ex causa effectum elicit: quia amarunt indigentiam, miseriam consequentur. Multa ibi preterea divine in hanc sententiam disseruit. Res est autem vulgi ipsius confessione notissima. Itaque quod ait inveniri qui hoc malint dicere possumus, inveniri iam paucos qui aliud velint, quod, etsi oculos paulo altius attollere nituntur, vulgari fumo ac pulvere excecati nequeunt, ne ve ad meliora vocantibus aurem prestent, strepitus ac popularium errorum fragor impedit. Ita pars magna mortalium, seu volens seu coacta, beluarum moribus procurva in terram et corpori obsequens, animi negligens, sine virtutis illecebra, sine ulla notitia suimet spiritum trahit
Abbreviated transcription (Latin):
curis/ Et Ferũ dinilis expluitũ amnũ
hr̃e deo et rõm subditũ. cetera. liberum.
Corpus quoq. gui Iugo eductũ. añnoq
soli fuñes. Et si qͥñ ꝑ insolẽtiã rebellarit
mox Imxata facturum. trextu muille Aaborib
mille periclis. mille ludibriis posse ire
pro libito. sedere. consiste̾. Ioqui cõtiste
conticestẽ. meditari. non intͦpellãtibꝰ ngotus
atos sollicitis quibꝰ imẜ̾is ẽs nõ sufficit᷑
insi ad miẜie cumibñ aliems quoq mfms
iud de preterito gaudiũ̃ dic̃a quod
uelut a tergo uenit. Est quident illud
Uinrgilii notissimũ forsam et h ͨ shm memis
Iuuabit. Net illud ignotũ Iuũat tuafisse
tot prbes argolicar᷑ medioeꝙ fiuã temuisse
per hostes / apud tundẽ poetã duo het
diutrsa uerbop sono ẜ eodẽ sp̾cantia unꝰ
Idem q loquitur eneas. Audis ut ꝓprie
inter labores futuri tpõris u̾bo usus alis
exactis. pñti uti᷑. et ubi dix̾at Iuuiabit

Expanded text:
curis et rerum vinculis explicitum animum curis et rerum vinculis explicitum animum habere, Deo et rationi subditum, cetera liberum; corpus quoque gravi iugo eductum animoque soli serviens et, siquando per insolentiam rebellaret, mox imperata facturum? ereptum mille laboribus, mille periculis, mille ludibriis, posse ire pro libito, sedere, consistere, loqui, conticescere, meditari, non interpellantibus negotiosis atque solicitis, quibus miseris esse non sufficit nisi ad miserie cumulum alienis quoque miseriis id de preterito gaudium dicam, quod velut a tergo venit? Est quidem illud Virgilii notissimum forsan et hec olim meminisse iuvabit; nec illud ignotum ... iuvat evasisse tot urbes Argolicas, mediosque fugam tenuisse per hostes. Apud eundem poetam duo hec, diversa verborum sono sed eodem spectantia, unus idemque loquitur Eneas. Audis ut proprie inter labores futuri temporis verbo usus, illis exactis presenti utitur, et ubi dixerat «iuvabit
Abbreviated transcription (Latin):
cumas latens semuĩt. ocio samosus inutiti
et int uillule sue septum nõ tam hĩtans
sꝙ sepultus. Et ꝙ̃młtos ĩe crẽdimꝰ ubiq
suilios s eed hic añ alios occͣrit quẽ hrriso
nobilis notum fecit et p̃stitit ne inferre
coetaneis nrr̃is ueritarꝭ Inuriã ext̃pliq
motesciã cogẽmur. Iam intelligis ad quos
ñcinq de solitudine dctã seu dicẽda sit
Refera. Uerũ qr non om̃ib  et datũ. uel
sctitate uel kĩs excellẽ. poclaroq ocio
posteritate amorẽ ac notiuiã pmereri. ut
nec pñs gliã nec seꝙ̃tis eui fama solłiitet.
pro qͣ multi uitã uolũtarie proffuderũt.
et ob id ip̃m clari st̃ hĩti ꝙ̃ti facias ut iã¬
tamdem ad propõĩtũ Reutrtar hoc ꝙ̃tulũcq
Uite tpũs auꝰ tum semel effluxit recolliged
Reparadi ꝙ spis nulła relinqͥtur tuũ ẽ
Qsq nulli mediocãt crudito uetitim ⁊̃
cogitando saltem hegẽdoq plandis focũ scci¬

Expanded text:
Cumas latens senuit, otio famosus inutili, Cumas latens senuit, otio famosus inutili, et intra villule sue septum non tam habitans quam sepultus. Et quam multos esse credimus ubique Servilios? sed hic ante alios occurrit, quem irrisor nobilis notum fecit et prestitit ne inferre coetaneis nostris veritatis iniuriam exemplique molestiam cogeremur. Iam intelligis ad quos quecunque de solitudine dicta seu dicenda sunt referam. Verum quia non omnibus est datum vel sanctitate vel literis excellere, preclaroque otio postis evi fama solicitet, pro qua multi vitam voluntarie profuderunt et ob id ipsum clari sunt habiti, quanti facias, ut iantandem ad propositum revertar, hoc quantulumcunque vite tempus, cuius cum semel effluxerit recolligendi reparandique spes nulla relinquitur, tuum esse? quodque nulli mediocriter erudito vetitum est, cogitando saltem legendoque placidis fotum
Abbreviated transcription (Latin):
fortune prouemãt or namẽta. hũc ego si a
solitudint secludendum arbitrer durus sm.
alterutro carendum fit solitudint ip̃a p̾uari
maluerim ꝙ̃ amiro. Dic Itaq solitudinem
amplettor ut annciciã non repellã neq fugiã
enam unũ. insi forsã is ip̃e sit. cuiꝰ Imores
enam in urbibus fugrendos uite trãs q̃luitas
nõ igligenda suadeat. Tota res igi ad hoc
redit᷑ ut sicut cetera omia. sic ip̃am solitudit
cum anncis parciar. nullius bom sine socio
Iocundã possessionẽ humams ab eodem
seneta ditm credens. solitudiñt uo magnũ
et dulce bonũ iẽ non dubitant. Abea añt
non stelestos inͦ sed inhertes ⁊ ignauos arcrã
ut emm tiberñ solitudo odiosa est. qua
capreas insulã ĩmeritꝙ perpetua cõmacłau
infamia ubi seniñe at libidinis officmã
instituit ferus et fedus senex. Sic ẜuilii
uacie solitudo ridicula est. Qui nõ ꝓtub
inde necpolitano in lictore. ꝓpe cãpanie

Expanded text:
fortune proveniant ornamenta? Hunc ego si a fortune proveniant ornamenta? Hunc ego si a solitudine secludendum arbitrer, durus simalterutro carendum sit, solitudine ipsa privari maluerim quam amico. Sic itaque solitudinem amplector, ut amicitiam non repellam, neque fugiam etiam unum, nisi forsan is ipse sit, cuius mores etiam in urbibus fugiendos vite tranquillitas non negligenda suadeat. Tota res igitur ad hoc redit, ut sicut cetera omnia sic ipsam solitudinem cum amicis partiar, nullius boni sine socio iucundam possessionem humanius ab eodem Seneca dictum credens, solitudinem vero magnum et dulce bonum esse non dubitans. Ab ea autem non scelestos modo sed inertes et ignavos arceam. Ut enim Tiberii solitudo odiosa est, qua Capreas insulam immeritam perpetua commaculavit infamia, ubi sevitie ac libidinis officinam instituit ferus et fedus senex; sic Servilii Vatie solitudo ridicula est, qui non procul inde Neapolitano in litore prope Campanie
Abbreviated transcription (Latin):
non fugit. Atqz ita non nr̃am s diu̾sam
potiuis dãpnare sm̃am. ne suga solitudins
in turbam Iri uelle ẜ id solum ne amore
solitudinis hũanitas fugia᷑. uide quid
adidit cũ enim dixisset ⁊ solitudinem
fugẽt non dixͬ et sõtios. ẜ et sociũ ait
studii q̃rẽt. tum docẽ uellet. tũ audire
tum disce̾ . Cum igr̃ tantis bonis ornata
solitudo si ꝑticipe careat intolle rabłis
ecia ftrotibꝰ anñis. hũamũq perofis
tõ merciũ uidea᷑. quid mitibus ⁊ hũantate
p̾di tis uideri d. Oe si amicine Ignaris
colloquutor unus tantũ solami afferre cdr.
Quid ueris amicitie cultoribꝰ fidelis amit
sepe uideant. Ex quo uerũ audiãt cũ quo
ut acero idem ait. sit omña loqui audeant.¬
de gus ut secum. de quo. milla suspicio sub
quio. nulla fraus. pro quo nuillut labor nõ
suaiis. sine quo milla sit dulcis quies. A qͥ
demũ et aduerse p̾sidia. Et prospioris

Expanded text:
non fugit, atque ita non nostram sed diversam non fugit, atque ita non nostram sed diversam potius damnare sententiam, nec fuga solitudinis in turbam iri velle, sed id solum ne amore solitudinis humanitas fugiatur, vide quid addidit. Cum enim dixisset «et solitudinem fugeret», non dixit «et socios», sed «et socium» ait «studii quereret, tum docere vellet, tum audire, tum discere». Cum igitur tantis bonis ornata solitudo, si participe careat, intolerabilis etiam ferocibus animis humanumque perosis commercium videatur, quid mitibus et humanitate preditis videri debet? Quod si amicitie ignaris collocutor unus tantum solatii afferre creditur, quid veris amicitie cultoribus fidelis amici se se videant, ex quo verum audiant, cum quo, ut Cicero idem ait, sic omnia loqui audeant ut secum, de quo nulla suspicio, sub quo nulla fraus, pro quo nullus labor non suavis, sine quo nulla sit dulcis quies, a quo demum et adverse presidia et prosperioris
Abbreviated transcription (Latin):
Tharentini archite dictũ Reffert. Cnius
ea sententia est. Ntminẽ nõ mͦ in terrie
ꝙ̃ talibet rerũ affluẽcia. Red ne in celo
quidẽ pñti side ⁊ cõsp̾tu mũdiq notiria
feluem ẽe posse/ insi heat cũ quo illa
Dantiaret. Sic nam nchil om̃mo solitariũ
amare. Idem famosiort alio quodẽ loco.
i om̃ĩa nobis inht q̃ ad uictũ cultum q
ꝑtinẽt qͣsi uirgla dĩna ut aiĩt smnpedi¬
tarent᷑. tum optimo quisq igemo in gotiis
om̃ibꝰ omissis. totum iise in cognitione
stires. aperte ait. non est ita. Lam et
solitudĩt fugeret. Ecce ꝙp̃paucit utrbis
ꝯ̃eimq de sol̾itudine loqͥmur dampnassẽ¬
I uideba᷑. et fecerat iisi ultius ꝓcessisset
Ut nõ tam ciceronis dctm exponẽdi nobis.
ꝙ oratoris testimomiũ. licet in pħĩe libris
scriptum scu susp̾tum ab hoc ludicio
Repellendum ẽẽt. Ced ut liqueat de
ixma et ihũana tantum solitudine. Illũ
loqui quã qui fugit proffecto unũ eciã

Expanded text:
Tarentini Archite dictum refert, cuius Tarentini Archite dictum refert, cuius ea sententia est: neminem non modo in terris quantalibet rerum affluentia, sed ne in celo quidem presenti siderum conspectu mundique notitia felicem esse posse, nisi habeat cum quo illa participet; sic naalio quodam loco «Si omnia nobis» inquit «que ad victum cultumque pertinent, quasi virgula divina, ut aiunt, suppeditarentur, tum optimo quisque ingenio negotiis omnibus omissis totum se in cognitione scires, aperte ait: «Non est ita; nam et solitudinem fugeret». Ecce quam paucis verbis quecunque de solitudine loquimur damnasse videbatur! Et fecerat, nisi ulterius processisset, ut non tam Ciceronis dictum exponendum nobis, quam oratoris testimonium, licet in philosophie libris scriptum, ceu suspectum ab hoc iudicio repellendum esset. Sed ut liqueat de extrema et inhumana tantum solitudine illum loqui, quam qui fugit profecto unum etiam
Abbreviated transcription (Latin):
quilla non ferox. Sit demqs solitudo
Non imantas. In quã qͥ uentrit mretur
exulat. siluas incolc̾. seq ursos in połis
ac leones. in solitudine angłicũ homĩem
Inuenisse. Ita plane sencio atq hunc
mediũ inter exͣma calłem teneo Alter
non iisi int̾ turbas gaudet. huit miẜicor .
magis sꝙp̃ redargucio debet᷑. Alter autẽ
fuge in quit eciã unũ. huic nestio quid
dicam. Tangis fatror sencta. et ancto ͭ ͤ
pͥmis tua mclinaturꝰ forcitã. inisi alter obs¬
steret. non te minor. Et si maiorẽ dixo
credo non indigbẽ. Marcus cuero amiam
Legem tractãs. Nõ hos tãtũ q̾b amicicia
post uirtutẽ Iocundiͫ ͣrex est. Bed aspos
etiam et ĩmaires hũanã q societatẽ atq
congͤssum fugiẽtes. quoꝵ uno unicũ exẽplũ
toto urbe Repperit pati non posse. ait nisi
acquirãt aliquẽ. non dixit amitũ. Lã
enm obscabat. ẜ apud quẽ euomãt uirꝰ
sue accrbitat. Sumxta ꝙ huic occasione

Expanded text:
quilla, non ferox; sit denique solitudo quilla, non ferox; sit denique solitudo non immanitas, in quam qui venerit miretur exulat, silvas incolere, seque ursos in populis ac leones, in solitudine angelicum hominem invenisse. Ita plane sentio, atque hunc medium inter extrema callem teneo. Alter nonnisi inter turbas gaudet: huic misericordia magis quam redargutio debetur. Alter autem «Fuge» inquit «etiam unum»: huic nescio quid dicam. Tangis, fateor, Seneca, et autoritate premis tua, inclinaturus forsitan, nisi alter obsisteret non te minor, et si maiorem dixero credo non indignabere. Marcus Cicero amicitie legem tractans, non hos tantum quibus amicitia post virtutem iucundissima rerum est, sed asperos etiam et immanes, humanamque societatem atque congressum fugientes — quorum vix unicum exemplum toto orbe repperit — pati non posse ait, nisi «acquirant aliquem» non dixit amicum, natura enim obstabat, sed «apud quem evomant virus sue acerbitatis». Sumptaque hinc occasione,
Abbreviated transcription (Latin):
Laudet. qui amãtiũ mos est. Li ꝑfitm̃ tñ¬
nosset nec tocitus ortaretur. net aliqñ
plane Reuertini᷑ quo uolebã/. Neqz cm̃
Rego aliis ꝙ̃ lrãꝵ et uixtrtũ studiosis
Loquor. feliquis salubͤ consliũ nullum
heo. insi ut cm̃ omĩa uitã mutẽt/ tum
de loci opportiñ ͭ ͤ uidebimꝰ. Ceterũ hũs
ip̃ĩs quibꝰ solitudiñt oportunã dixi nĩꝙ̃
suasi ut scudio solitudinis annacie iura
cõtempntrẽt. Turbas nõ amicos fugiẽdos
dico. E si quis ẽẽ s̾ amicoꝵ turbas
extimat. p̾mũ uidecit in fallat᷑. I uero
maxime deteget Repẽtina mc̃itas muta ͦ¬
q fortune que sicut optanda nõ ẽ / exꝑiẽdi
cupidine. fic si amdat ixꝑic̃tie. Et
fuge. solitariũ monebo ꝙ optare / ut ad se
uisendum. singlãtim. pociue sy cateruatĩ
ueniãt non ocio cedĩ ẜ solamen et
auxiliũ latira. Sit ociũ modestum
et suaue. non insolens, fit solitudo trãs¬

Expanded text:
laudet, qui amantium mos est, si laudet, qui amantium mos est, si nosset, nec totiens hortaretur, nec aliquanplane revertimur quo volebam. Neque enim ego aliis quam literarum et virtutum studiosis loquor; reliquis salubre consilium nullum habeo, nisi ut ante omnia vitam mutent; tum de loci oportunitate videbimus. Ceterum his ipsis, quibus solitudinem oportunam dixi, nunquam suasi ut studio solitudinis amicitie iura contemnerent: turbas non amicos fugiendos dico. Quod siquis esse sibi amicorum turbas extimat, primum videat ne fallatur. Id vero maxime deteget repentina necessitas mutatioque fortune que, sicut optanda non est experiendi cupidine, sic si accidat experientie et dfugere solitarium monebo, quam optare ut ad se visendum singulatim potius quam catervatim veniant, non otio tedium sed solamen et auxilium laturi. Sit otium modestum et suave, non insolens; sit solitudo tran
Abbreviated transcription (Latin):
fuge młtitadinẽ. fuge ꝑ aucitatẽ. fuge.
etiam unũ. Non habeo cũ quo te comĩtatũ
uelmi pet uides qd̾ iudiciũ hẽo. Audeo te
tibi credere. durũ insi fallor ac pcisim¬
dogma. fuge inoͥt mlttudm̃e. Ribenter id
quidem. fuge paucitatẽ pacior nõmoleste.
fuge tria unũ. Mil est quo me ultius
trudas/ ad exmã solitudinẽ coartasti. qͥd
Iam resteit. insi ut me ip̃m fugĩa. s et tũt
tũ unũ fugero. Non hẽo cũ qus te cõĩtatũ
delim mirĩ. Ego uero hẽo cũ quo te.
et fortasse plures. Etd proffecto unũ
hẽo. O. si mĩt tale aliquid amicto cõsulã.
Exclamabũt undiq solitudinis ac ur ͭ ͥᷤᷤᷤ
aduersarii. me q saxtũ ⁊ inhũanũ dicẽt
Atqui seneca tantus uir carissimo oniu
mineo p̾cipit unũ ena fuge̾. At ꝓfecto ꝯsũ¬
mato q uiro loqͥtur. hoc si qͥt dix̾it. cum
bona uenia negabo proficiẽtũ pocuis ꝙ̃
ꝑfictoꝵ/ ex mĩro fuissẽ luciliũ. Iuratus
testis. Seneca ip̃e fatebꝰ. qut̃ ⁊ si fꝙ̃t¬

Expanded text:
fuge multitudinem, fuge paucitatem, fuge etiam unum. Non habeo, cum quo te communicatum velim. Et vide, quod iudicium meum habeas: audeo te tibi credere. Crdogma. «Fuge» inquit «multitudinem», libenter id quidem; «fuge paucitatem», patior non moleste; «fuge etiam unum», nil est quo me ulterius trudas, ad extremam solitudinem coarctasti. Quid iam restat nisi ut me ipsum fugiam, si et tunc tamen unum fugero? «Non habeo cum quo te comunicatum velim». Mirum: ego vero habeo cum quo te, et fortasse plures, sed profecto unum habeo. O si nunc tale aliquid amico consulam, exclamabunt undique solitudinis ac virtutis adversarii, meque saxeum et inhumanum dicent; atqui Seneca, tantus vir, carissimo omnium amico precipit unum etiam fugere. At perfecto consummatoque viro loquitur. Hoc siquis dixerit, cum bona venia negabo; proficientium potius quam perfectorum ex numero fuisse Lucilium iuratus testis Seneca ipse fatebitur, quem etsi f
Abbreviated transcription (Latin):
qͦ terminũ oderint. uiã amẽt. Iã ter iñio
ꝓpiiquãtes : quo ꝵ si qͥs ad fatend̃ talia¬
tardior appareat . Ita tñ dubitate. sta
Disputãtem audias ut intelligi detͣ  pudõe
eum magt a falso Retrahi. ꝙ amii Iudiꝰ
utrũ sequi. De hñs in lib ͦ uere religiõis
ciugꝰ. Quibꝰ in qͥt uilis est corꝑoris salꝰ
malunt uesa sꝙ saciari. et malũt frui
genitalibꝰ mẽbris. ꝙͣ nullã talẽ ꝯmotione
pati. Inueniũt᷑ eciã qͥ malũt dormire ꝙ
non dormire. cũ om̃is Illius uoluptatis
fiis fit. non esurere ac sitire. ⁊ nõ desi¬
derare concubitũ et non ẽẽ fatigato
corpore. Ait longe post. Gui sitire
inqͥt ⁊ esurrie uolunt ⁊ in libidine ardesce
Et defatigari ut libenter edant ⁊ bibãt
et concubãt et dormiat. Nõ dix ͭ amãt
miẜiã et dolorẽ. Nemo est enĩ tã auerso

Expanded text:
qui terminum oderint, viam ament iam termino qui terminum oderint, viam ament iam termino propinquantes. Quorum siquis ad fatendum taliatardior appareat, ita tamen dubitantem, ita disputantem audias, ut intelligi detur pudore eum magis a falso retrahi, quam animi iudicio verum sequi. De his in libro Vere religionisus: «Quibus» inquit «vilis est corporis salus, malunt vesci quam satiari, et malunt frui genitalibus quam nullam talem commotionem pati; inveniuntur etiam qui malint dormire quam non dormire; cum omnis illius voluptatis finis sit non esurire ac sitire, et non desiderare concubitum, et non esse fatigato corpore». Nec longe post: «Qui sitire» inquit «et esurire volunt et in libidinem ardescere et defatigari, ut libenter edant et bibant et concumbant et dormiant»... non dixit: amant miseriam et dolorem — nemo est enim tam ave
Abbreviated transcription (Latin):
ata. us penitꝰ pre se ferant: ac ĩpͥudẽtissie
fateant᷑. ad ml se aliud uiue̾ ꝙ̃ ad ea
ꝯ̃ comĩa brutis aiantib. st̃ nobrstum
Quasi uero nõ ꝑditum illud tempus.
quo breuissimã hanc uita. cũ sõpno et
uoluptate ꝑtini᷑. in melioribꝰ curis et
uel in contemplaciõe dei. uel in cognicoe
Rerũ. uel in ex̾cicio uirtutũ possit exp̃ed
Quocetq gͣuius stomaceris. oñn fere
samoris consitu spe sublata. deum. mẽoͣ¬
q mea testor. hec me sepiuis ex ore se nũ
audisse ꝙ̃ Iuuenũ. ea ñoꝵ senũ guitas
atq maturitas est. Ut a uoluptatt᷑ diuelli.
miserũ ducãt. mortẽ añ occłos hẽñtes. mox
e putri Ruinoso q mẽbroꝵ hĩtacłõ. miẜos
auulsurã. Adeo uoluptatis nomẽ. ab
adolestẽtia dilectũ. usq in semũ dubte
est. ut se uoluptas defit. uoluptatis
effectũ sꝑnãt. Net isi fedo ⁊ cenoso
tramite ue fint quo cupiĩt puenmissẽ.
prorsũ infelices et trronei uiatores.

Expanded text:
sime fateantur, ad nil se aliud vivere quam ad ea, que comunia brutis animantibus sunt nobiscum. Quasi vero non perditum illud tempus, quo brevissimam hanc vitam cum somno et voluptate partimur, in melioribus curis, et vel in contemplatione Dei, vel in cognitione rerum, vel in exercitio virtutum possit expendi. Quoque gravius stomaceris, omni fere sanioris consilii spe sublata, Deum memoriamque meam testor hec me sepius ex ore senum audisse quam iuvenum. Ea nostrorum senum gravitas atque maturitas est, ut a voluptate divelli miserum ducant, mortem ante oculos habentes mox e putri ruinosoque membrorum habitaculo miseros avulsuram. Adeo voluptatis nomen ab adolescentia dilectum usque in senium dulce est ut, si voluptas desit, voluptatis effectum spernant, nec nisi fedo et cenoso tramite velint quo cupiunt pervenisse, prorsus infelices et erronei viatores,
Abbreviated transcription (Latin):
am̃no uidere poterant. ad occłos oña
Resferebant. Quod si et nobis accõdit.
et consiliũ optanius idem nobit audĩtoꝰ
It citero. non ꝙ alti p̾ciput ex nr̃is
zesm̃t. Cun augustimꝰ ex hoc maxne
libeunr uere Religiours michi texiuissẽ

Expanded text:
animo videre poterant, ad oculos omnia animo videre poterant, ad oculos omnia referebant»? Quod si et nobis accidit et consilium optamus, idem nobis audiendus est Cicero, non quod alii precipue ex nostris desint, cum Augustinus ex hoc maxime librum Vere
Abbreviated transcription (Latin):
epiturus nct. Citero. non cacho non
scipio non celus magnationt fingẽdꝰ
Ded anglus bonus. uite eustos. comes¬
q. Datus homi. quo spectãte. si quis
Est pudor. audere non debet quod
corã homie non auderet/ et quod
sũmũ. ac serribłe dix̾im. xõus ip̃e
Locis om̃bꝰ atq temporibꝰ est pñe
non actuu sed et cogita tuũ om̃iũ.
uerus testis. quos itse uert afforet
testis epicarius non uideret. figert
hit mñ ubet. et cogitare. Quis
tam impudenti Rabit fuit umiõp tãta
substringẽt/. At qui xx̃m ip̃m in alditꝭ
etiã anie penetralibus semꝑ asfiste
Et qui illic gerat᷑ introspuẽ̾ et aꝑta
om̃na uidere. Atmo usꝙ̃ xepĩanus ẽst
qui dubitet nec ab om̃i dedecore
tanti testis metu. saltem ⁊ uenezacõe
desiscitur. Quid hic pstigñ ist inse
quia quẽ pñtem corde credimꝰ occłis
non uidemꝰ eotq Relabmi᷑ in quo
ueteres. Cuero qui ꝓpõm arit non
nouerat arguebat. Uoi art. Iuch il

Expanded text:
Epycurus aut Cicero, non Cato, non Epycurus aut Cicero, non Cato, non Scipio, non Lelius imaginatione fingendus sed angelus bone vite custos comesque datus homini, quo spectante, siquis est pudor, audere non debet quod coram homine non auderet. Et, quod summum ac terribile dixerim, Cristus ipse locis omnibus atque temporibus est presens, non actuum sed et cogitatuum omnium verus testis, quos etsi vere afforet testis epycureus, non videret. Figere hic animum libet et cogitare. Quis tam impudenti rabie fuit unquam, tantasubstringeret? Atqui Cristum ipsum in abditis etiam anime penetralibus semper assistere, et quid illis geratur introspicere, et aperta omnia videre, nemo usquam cristianus est qui dubitet; nec ab omni dedecore, tanti testis metu saltem et veneratione, desistitur. Quid hic prestigii est, nisi quia quem presentem corde credimus oculis non videmus, eoque relabimur in quo veteres Cicero, qui Cristum certe non noverat, arguebat ubi ait: «Nichil
Abbreviated transcription (Latin):
Beneca Idem alibi. Aliq̃s inqͥt uir
bonus nobis eligendus est. Ac seper
añ occulos hẽndus ut sic tamꝙr illo
Edecante uinanius. et omĩa tamo
epiuerus p̾cipit. custodem̃ nobis et
pedagegum dedit. Otinde quibꝰ dem
interpositis quibus hoc cõsiliũ admira᷑
adiecit. Et elige Itaq catlontin aĩt.
se hic tibi uidtt᷑ mimis Rigidꝰ. elige
Remissioris aĩmi uniũ Ieliũ Elige
eum eiꝰ tibi placuit et uita et oro
⁊ ip̃e m̃ añ se ferens uultus. uides
Ut aliquot enuratis utrobiq liberũ
nõbis linht eligẽ quẽ uelinꝰ modo
aliquẽ ⁊ligannus. cuiꝰ nobis nõ genus.
non potencia. non opes. ẜ uirtus et
conuersacio. et cestis ãi frons et mota
añ uerba placutrãt. Et hec quidẽ
Ie ymagniario teste uite phĩcũ ꝯsiliũ
inter suos non mutile nobis nõ mcariũ.
hunt in hñs licterulis obtineat locũ
ut qued diximꝰ appareat tali testẽ
xpͣianũ homeñt non ege̾. Cui non

Expanded text:
Seneca idem alibi: «Aliquis» inquit «vir Seneca idem alibi: «Aliquis» inquit «vir bonus nobis eligendus est, ac semper ante oculos habendus, ut sic tanquam illo spectante uiuamus et omnia tanquam Epycurus precepit, custodem nobis et pedagogum dedit». Deinde, quibusdam interpositis quibus hoc consilium admiratur, adiecit et «elige itaque Catonem» ait «si hic tibi videtur nimis rigidus, elige remissioris animi virum Lelium; elige eum cuius tibi placuit et vita et oratio et ipse animum ante se ferens vultus». Vides ut aliquot enumeratis, utrobique liberum nobis linquit eligere quem velimus, modo aliquem eligamus cuius nobis non genus, non potentia, non opes, sed virtus et conversatio et testis animi frons, et motura animum verba placuerint. Et hoc quidem de imaginario teste vite philosophicum consilium, inter suos non inutile nobis non necessarium, hunc in his literulis obtineat locum ut quod diximus appareat, tali teste cristianum hominem non egere, cui non
Abbreviated transcription (Latin):
cueronẽ fr̃em sũũ scribit post adhortanes
magnificas ad urrtũte concludẽs. Is
inquit facilime facies si me cui semper
Nom magꝭ ꝙ uniũsis placẽ uoliuisti tecũ
semꝑ et̃ putabis et om̃ibꝰ hñs rebus
quas dices ⁊ facies iteresse. Multum
hauddubie confidebat uerã pntĩam.
ꝓfuturã ẽẽ gm̾ano / qui mẽoriã sui solã
efficatem adeo uirtatis ad studĩũ estĩaret.
Dequutus hos seneca sed nõ ausus tm̃
sibi tribue̾ iuciliũ suũ monet ut alicuiꝰ
clarioris urri pñtiã sibi fingat / Ait
enim prodist sine dubio srbo custodem
sibi Imposuisse et habẽ quie Respinias
quem hter esse cogitatiomibꝰ tuis iudices
Lee multo post. Sit facias inqt
Quecr̃q fanes tamꝙ speccet aliquis
custodi. Aut catho ille sit aut scipio
aunt leluis aut cuiꝰ int̾uentu ꝓditi qͦ
honies uicia supomerẽt/ Et ut ĩtelli¬
gas hant ecã epicureã eẽ doct̾nam

Expanded text:
Ciceronem fratrem suum scribit, post adhortationes Ciceronem fratrem suum scribit, post adhortationes magnificas ad virtutem, concludens: «Id» inquit «facillime facies, si me, cui semper uni magis quam universis placere voluisti, tecum semper esse putabis, et omnibus his rebus quas dices et facies interesse». Multum hauddubie confidebat veram presentiam profuturam esse germano, qui memoriam sui solam efficacem adeo virtutis ad studium extimaret. Secutus hos Seneca, sed non ausus tantum sibi tribuere, Lucilium suum monet ut alicuius clarioris viri presentiam sibi fingat. Ait enim: «Prodest sine dubio custodem sibi imposuisse et habere quem respicias, quem interesse cogitationibus tuis iudices». Nec multo post: «Sic facias» inquit «quecunque facies, tanquam spectet aliquis». utoritate custodi, aut Cato ille sit, aut Scipio, aut Lelius, aut cuius interventu perditi quoque homines vitia supprimerent». Et ut intelligas hanc etiam esse epycuream doctrinam,
Abbreviated transcription (Latin):
astendero in celum tu illic as ⁊ si destẽdo
ad infernũ ades. Si sumpẜo penias
meas dilũcdõ et hĩtauero in exmis
maris. Cui si facile fuit oecłos nobis
atq aures. intelleitumq rargiri multo
est proffecto facilus nos uide̾ ⁊ audire
et intellige Uidit Ille ig̾i nõs. auditq
prius eciam ꝙ̃ loqͥmur. hõe est enim qui
tacito moysi ait. Quid clmas ad me
butuit uota nr̃a. et asfectus ãticipat.
Cogitationes nr̃as mtelligit de loginquo.
hoc ist amulto añꝙ fiant. p̾ces nr̃as
exaudit anteꝙy sonent. Neccessitates nr̃as
aspicit anteꝙ̃ uemanit. exitꝰ nrͣos specła
antelp nati simus. Sed ita nos aspicit ut
indignos liceat Inuemat iẜeat᷑ tamen
testem patrem iudice teste illo ymagmario
nõ egenius / de quo alibi scripsi. quẽ pħoꝵ
curus quidem quibꝰd licet opĩombꝰ ĩfamata
magnoꝵ trĩ iudico magnnus uir amito st̃ bẽs.
.Sic fac inquit om̃ia tamꝙ̃ spectet epycuxꝰ.
Marcus cittro in opłis quas ad quĩtũ

Expanded text:
celum tu illic es, et si descendero ad infernum ades; si sumpsero pennas meas diluculo et habitavero in extremis maris»? Cui si facile fuit oculos nobis atque aures intellectumque largiri, multo est profecto facilius nos videre et audire et intelligere. Videt ille igitur nos auditque prius etiam quam loquamur; ipse est enim igitur, qui tacito Moysi ait: «Quid clamas ad me?». Prevenit vota nostra et affectus anticipat; cogitationes nostras intelligit de longinquo, hoc est multo antequam fiant; preces nostras exaudit antequam sonent; necessitates nostras aspicit antequam veniant; exitus nostros speculatur antequam nati simus. Sed ita nos aspicit ut, indignos licet inveniat, misereatur tamen, testem Patrem iudicem, teste illo imaginario non egemus de quo alibi scripsi, quem philocurus quidem, quibusdam licet opinionibus infamatus, magnorum tamen iudicio magnus vir, amico scribens: «Sic fac» inquit «omnia, tanquam spectet Epycurus». Marcus Cicero in epystolis quas ad Quintum
Abbreviated transcription (Latin):
nisi sapiẽti sua non placẽt. Nestuĩt quid
ilgant. seq id nestire non nestĩt /neq
dissmilant. Consẽquẽs est. ut ad quio
ouĩat nesciat. Qũo igr̃ amẽt. quod cui
Usi sit. ignorãs pleriq ta uiuũt
ñsi ad mihul aliud ip̃ ad fauend̃ gule.
ac uentri. se se natos pũtẽt. prorsus
infausta mãcipia tam turpibꝰ dominis
addita. Ed̾ ita se hr̃e ne qua dubitacio
sit. q̃ri int̾ ees solet si q̃ ne᷑ parentis idł¬
gencia. hom̃i uitã daret. nõ so̾pm. neq n
concubitus. non cibi neq potus indigem .
s cui absqz hñs. adessẽt et quies ⁊ sõboles.
et sobria iugis q sanetas. An optabħor
ea uita eẽt .a hec nr̃a q̃ nc̃citatibꝰ tã
multis obrecta. semꝑ atq subiecta est.
.Et quociẽs caũ aliquo hiis disteptatiõĩb
mterfui. et in fine tatitus intendens. Raro
aliquẽ ex hñs audiui. qui non hanc
nr̃am miẜ iam. illi beatitudini pͥserendã
intrepide diffmiret.¶Gum illiũ ĩsama

Expanded text:
«nisi sapienti sua non placent». Nesciunt quid agant, seque id nescire non nesciunt, neque dissimulant. Consequens est ut ad quid vivant nesciant. Quomodo igitur ament, quod cui usui sit ignorant? Plerique ita vivunt, quasi ad nichil aliud quam ad serviendum gule ac ventri se se natos putent, prorsus infausta mancipia tam turpibus dominis addicta. Quod ita se habere nequa dubitatio sit, queri inter eos solet, siqua nature parentis indulgentia homini vitam daret non somni neque concubitus, non cibi neque potus indigam, sed cui absque his adesset et quies et soboles et sobria iugisque satietas, an optabilior ea vita esset, an hec nostra, que necessitatibus tam multis obiecta semper atque subiecta est. Et quotiens casu aliquo his disceptationibus interfui! et in finem tacitus intendens raro aliquem ex his audivi, qui non hanc nostram miseriam illi beatitudini preferendam intrepide diffiniret! Qui illud insania
Abbreviated transcription (Latin):
Nempe supra hũanũ modum tapiãtur
opportet si sͣ homiti loqui uolũt. Id
sant locis aꝑtissimis cxpedicius fitri
interdum et alacrius aaidu̾ti/. uñ sẽꝑe
mõtanũ carmen quasi idimi e tõto ige
Letissimũ atq lectissimũ uidi. et intore
nnisito admonitus odignuis dixi mecũ
gramen alpinũ sapis. ex alto uenit
Equidem ue hunc tamdem articło fie
fariã. et marcus culluis et uigilius
maro quos eloquẽtie principes latine
nemo eloques negabit. huic tosaio
herebãt. Dum alter cũ sepe alias. tum
p̾stim ad tractatum Regum cuuliũ acces¬
surus. frondosas quertus et deleitables
seccessus quodq Ibi scriptũ memi dipã
et umbrã et procirissimas pplos et
concentũ amũ. et strepitũ flumorum
atz equas in partes scisso ãnis In medio
insulam pũa et huic nr̃e smullimam
q̃reret. / altex m̃it suũ alexim. q̃sq̃t
Ie est. pastoris carmie laudatus hter

Expanded text:
Nempe supra humanum modum rapiantur Nempe supra humanum modum rapiantur oportet si supra hominem loqui volunt: id sane locis apertissimis expeditius fieri interdum et alacrius animadverti. Unde sepe montanum carmen quasi hedum e toto grege letissimum atque lectissimum vidi et, nitore insito admonitus originis, dixi mecum: «Gramen alpinum sapis, ex alto venis». Equidem ut huic tandem articulo finem faciam, et Marcus Tullius et Virgilius Maro, quos eloquentie principes latine nemo eloquens negabit, huic consilio herebant: dum alter cum sepe alias tum presertim ad tractatum legum civilium accessurus, frondosas quercus et delectabiles secessus, quodque ibi scriptum memini «ripam et umbram», et procerissimas populos, et concentum avium, et strepitum fluviorum, atque equas in partes scissi amnis in medio insulam parvam et huic nostre simillimam quereret; alter autem suum Alexim, quisquis is est, pastorio carmine lauda
Abbreviated transcription (Latin):
materiã preꝑare. utite simĩł et locũs
opus/ et actuosa Requies. et quictus
labor ut cum ad migustã illã demostinis
ac secrẽtã areã Reditũ fuerit. sẽ tẽnaꝵ
fementem nutilibꝰ excussis. uotina
uirboꝵ messis equiꝑet. Atq Ita nlłm
studio tempus inhers aut mane p̾s̾ fluat
Quod huis p̾cipus dctm sit n or̃onis
texunt aut historias . Ilam q phĩam
ac maxime. qui poctitã meditantur
quibus arcita pocus ⁊ arguta ip̃młta
conquirẽ mens est. los libtati ꝓprie
Relinquendos censeo. Impetũ ingtu
sequãtur. Consid̾ant ubitũq ẽ am̃is
ubi locus. tpũs q suaserũt. Aut ubi
Se stimłis maioribꝰ adigi senserint.
Dtu celo aperto. seu clause terto domꝰ¬
Seu solide Rupis obtentu seu patule pms¬
umbracło. Non młtoꝵ euoluciõe uolũmũ
est opus. Illics Iam ante ꝑlectis in aĩo
legunt. sepe eciã in anno stribũt. litioe
p̾terita. sed pñti ingenio se se actollunt

Expanded text:
materiam preparare, utile simul et iucundum materiam preparare, utile simul et iucundum opus, et actuosa requies et quietus labor, ut cum ad angustam illam Demosthenis ac secretam aream reditum fuerit, sententiarum sementem, inutilibus excussis, votiva verborum messis equiparet; atque ita nullum studio tempus iners aut inane preterfluat. Quod his precipue dictum sit qui orationes texunt aut historias; nam qui philosophiam ac maxime qui poeticam meditantur, quibus acuta potius et arguta quam multa conquirere mens est, eos libertati proprie relinquendos censeo: impetum ingenii sequantur, considant ubicunque est animus, ubi locus tempusque suaserint, aut ubi se stimulis maioribus adigi senserint, seu celo aperto, sed clause tecto domuseu solide rupis obtentu, seu patule pumbraculo. Non multorum evolutione voluminum est opus: illis iam ante perlectis, in animo legunt, sepe etiam in animo scribunt; lectione preterita sed presenti ingenio se se attollunt.
Abbreviated transcription (Latin):
diurnostriptori dc̃tm nocturis non
Respuat lucubrator. qua in łe ip̃us
qntiliam cõsilũi noc mefficax exptus
tetũ studios issie pr̃ et cũ lectoet cõmico
Ille cnim raudans demostems hunt
morem ad ex̾mũ ait. Ideo lucubrãtes
silentiũ noctis et clausum cubitłm ee
Lumen unũ uelut rectos teneat. ichil
horum ut arbitror solitudini obstare. sꝭ
fauere cuncta faceberis. Itaqz si inter
tantas uoces audior cõsilĩq nouum
Nondespud. Et hos sequor. Et logius
Euectus di loci ꝯptio integ̃ est. st̾xturũ¬
Noui aliquid admoneo. quociẽs se exẽplo
demostenis miludet. Illud ante proiifũ
fit ut post sc̃dõs ingenii successut / egͣssu
Pacli in siluas et loca uirentia quoq.
mibil est musis amieius g̃rulit. amimis
in Ripã. grauedinẽ possit. fatigationemq
depontꝰ : Aet ideo minus in ariũi ĩgem
Aerum seimĩa iacere. Et int̾ ip̃m quietis
Repandi q añni tempus. uenturo iabori.

Expanded text:
diurno scriptori dictum nocturnus non diurno scriptori dictum nocturnus non respuat lucubrator. Qua in re ipsius Quintiliani consilium non inefficax expertus, tecum, studiosissime pater, et cum lectore comunico. Ille enim, laudans Demosthenis hunc morem, ad extremum ait: «Ideo lucubrantes silentium noctis, et clausum cubiculum, et lumen unum velut rectos teneat». Nichil horum, ut arbitror, solitudini obstare sed favere cunta fateberis. Itaque si inter tantas voces audior consiliumque novum non despicitur, et hos sequor et, longius evectus, si loci optio integra est, scripturunovi aliquid admoneo, quotiens se exemplo Demosthenis includet, illud ante provisum sit ut, post secundos ingenii successus, egressu facili in silvas et loca virentia, quoque nichil est Musis amicius, queruli amnis in ripam gravedinem possit fatigationemque deponere; nec ideo minus in arvum ingenii rerum semina iacere, et inter ipsum quietis reparandique animi tempus venturo labori
Abbreviated transcription (Latin):
expͣssius dicã cũ ad exempla ꝑutnero
Sed non huic euade̾ ast am̃nꝰ. Nec
Fuga nec bellum placet. concordiam
ꝯ̃ro. Itaq ꝙ̃uis. ego misꝙ̃ felicius
ꝙ̃ in siluis ac montibꝰ ingeniũ exꝑiar
Nusꝙ michi paracius et magnifin
Fensus occureãt. Sicubi in magnifitũ
Aliq̃d occurrit. Et equa conceptib¬
Uerba Respondeant Nolim ti q̃uod nnchi
forsam siglare est. ad uniuersos thẽs
dictum fitm̃ ue tantoꝵ hõmũ dap̃nare .
quim utrũq pocius amplector et probo
Neutrũ nrm propofito aduersũ. Nleq
enim scũdioẜ impero ut in seluis aut
montibꝰ ⁊ibros scribant. Sed ꝑmicto ut
tali spectaculo fecreatũ ĩmũ in ãgustias
cogant tacitas atq Riconditas. qͣs tame
nullo loco. aptuis ꝙ̃ in solitadine possẽ
contingẽ. quis est. quisnõ quãlibet drbiũ
amitus intelligat/. fuscu igit᷑ ac silentẽ
lotum. qui ad scribendũ uenit. cligat.
hoc enim Iubentibꝰ non obsisto. quod

Expanded text:
expressius dicam cum ad exempla pervenero; expressius dicam cum ad exempla pervenero; sed non hinc evadere est animus; nec fuga nec bellum placet, concordiam quero. Itaque quamvis ego nusquam felicius quam in silvis ac montibus ingenium experiar, nusquam michi paratius et magnifici sensus occurrant — sicubi tamen magnificum aliquid occurrit — et equa conceptibverba respondeant, nolim tamen, quod michi forsan singulare est ad universos trahens, dictum factum ve tantorum hominum damnare; quin utrunque potius amplector, et probo neutrum nostro proposito adversum. Neque enim studiosis impero ut in silvis aut in montibus libros scribant, sed permitto ut tali spectaculo recreatum animum in angustias cogant tacitas atque reconditas. Quas tamen nullo loco aptius quam in solitudine posse contingere quis est qui non, quamlibet urbium amicus, intelligat? Fuscum igitur ac silentem locum qui ad scribendum venit eligat; hoc enim iubentibus non obsisto; quod
Abbreviated transcription (Latin):
uelut auctori ͭͥ prop̾e parũ fisus demo¬
stenis haud uulgaris equidem note
uiri. Eed nbsq eiiulo. Grarẽ facũ¬
die p̾ncipis. fcm profert opinioni sue
consentaneũ. Et demosteres quidem
Anꝯt inelius. qui se in locum Ex quo
nuilla audiri uox Et ex quo nihil ꝓspiti
possit recondebat. ne aliud agere mitem
cogerent occuli. Habes o stũdiose. siluap
sectator miratorq dirat aliqͥs. qui aluas
et colles ⁊ secessus auios non tñi mutiles
studuis oꝑinent᷑: sed dãpnosos. Quidh
dicam egem aut loquutũ uera
qntilianũ. aut Reite fecsse demostentẽ.
imo uero uel in sententiã hoꝵ Ibo uel
hos in sentenciã meã trahã. Cõuenire
seturius ꝙ̃ luctari poterã nempt pes¬
facile hos mcͥsus auertert ꝙ pratores
amibo. hic qͣuide clarus ille clar issimꝰ
Rec dubiũ nulli stũdiosoꝵ generi
minus siluas et ea de quib hic loqͥt
atq om̃ino solitudinẽ conuenire/. quod

Expanded text:
velut autoritati proprie parum fisus, Demovelut autoritati proprie parum fisus, Demosthenis, haud vulgaris equidem note viri sed absque emulo graie facundie principis, factum profert opinioni sue consentaneum; et «Demosthenes quidem» inquit «melius, qui se in locum ex quo nulla audiri vox et ex quo nichil prospici posset recondebat, ne aliud agere mentem cogerent oculi». Habes, o studiose silvarum sectator miratorque, dicat aliquis, qui silvas et colles et secessus avios non tantum inutiles studiis opinetur sed damnosos. Quid hic dicam? Negem aut locutum vera Quintilianum, aut recte fecisse Demosthenem; imo vero vel in sententiam horum ibo, vel hos in sententiam meam traham? Convenire securius quam luctari. Poteram nempe perfacile hos incursus avertere, quod oratores ambo, hic quidem clarus, ille clarissimus: nec dubium nulli studiosorum generi minus silvas, et ea de quibus hic loquitur, atque omnino solitudinem convenire quod
Abbreviated transcription (Latin):
uidłtur./ Et nõ tamen inq̃l protinꝰ au¬
diendi qui credũt aptissima in hoc nẽora
siluasq. ꝙ Illa celi bib̾tas locoꝵq
amenitas sublimem annũ ⁊ beatiorẽ
spiritũ parent. Nichi certe Iocundus¬
sectffes hic magis ꝙ̃ scudioꝵ ortator
Didetur ẽẽ secessus ⁊ Namq illa iꝑsa q̃
delcitant nec̃e est aͥguo st̃t ab inteciõe
Ioperis destmati. Neq cumisẽ bõa fide
in m̃łta simł intendere am̃ꝰ totũ potest
Et quotimq Respex ͭ defimt intueri quod
propoĩtum erat. Satis utiq dix̾at/ et
tamen ut penitus ita sibi ꝑsuasum stias
insiscit ac Repetit. Quare in qͥt siluart
ameintas et prer la benca fluĩar et
Inspirãtes Ramis arboꝵ aure. uolucrũ¬
q cantus et ip̃a late circusꝑiciẽdi lib̾tas
ad se trahunt. ut miti remitẽ pocuis
uoluptas ista uideat᷑ cogitatõnẽ. ꝙ̃
intendẽ. Ecce Ig̃r ut aduersum me nõ
sꝑnendus testis in iudiciũ uenit. qui

Expanded text:
deretur, et «non tamen» inquit «protinus auderetur, et «non tamen» inquit «protinus audiendi qui credunt aptissima in hoc nemora silvasque, quod illa celi libertas locorumque amenitas sublimem animum et beatiorem spiritum parent; michi certe iucundus hic magis quam studiorum hortator videtur esse secessus. Namque illa que ipsa delectant necesse. est avocent ab intentione operis destinati, neque enim se bona fide in multa simul intendere animus totum potest, et quocunque ipse respexit, desinit intueri quod propositum erat». Satis utique dixerat; et tamen, ut penitus ita sibi persuasum scias, insistit ac repetit: «Quare» inquit «silvarum amenitas et preterlabentia flumina, et inspirantes ramis arborum aure volucrumque cantus, et ipsa late circumspiciendi libertas ad se trahunt, ut michi remittere potius voluptas ista videatur cogitationem quam intendere». Ecce igitur ut adversum me non spernendus testis in iudicium venit, qui,
Abbreviated transcription (Latin):
De. Accubitu. quibꝰ moribꝰ dñia ingenii
ubertatem facile crediderm cõtigisse
St simmi nestuis ut hoc loco micta
uiolenter occurri. ab hñs quib
solitudo ⁊ lrĩs iimita uide᷑. et pirtuͬ
Dicunt enum in pͥmis. cartre solitudint
mag̃r̃is quibd qͣsi lr̃aꝵ dispẽs atoribus
atq ut ita dixerimi tentroꝵ alcoribꝰ
añnoꝵ. sine quoꝵ opere cõtinua
ꝓfecto rara im̃ꝙ̃ ingena surrexe̾. Ita
uero hoc dicũt. qsi ego pueris loquar.
et non hñs qͥ domi strulã pedagogũ¬
q dimiserint. Instant nñ acrius. et
eruditis eciã uitis distrahi Ingeniũ.
hucilluc prospectu uago. et celo lib̾iõt
cõfirmãt. Quodquidim ubi gͣnde as
mollit᷑. rapidi more cormpedis magno
qũe saltui prepares frtnãd. colligẽdũ.¬
q nemo doctus negauerit. huiꝰ sr̃a setẽcie
patronũ qͥntilianũ ħẽnt. qui libro
oratoriaꝵ Institunonũ nisi fallor
dixisset. proculdubis hac in parte
mecu senuens mox adiccit. Uñ disseciẽs

Expanded text:
de accubitu. Quibus moribus divinam ingenii ubertatem facile crediderim contigisse. 7 Nec sum nescius ut hoc loco michi violenter occurritur ab his quibus solitudo et literis inimica videtur et virtutibus. Dicunt enim in prie accubitu. Quibus moribus divinam ingenii ubertatem facile crediderim contigisse. 7 Nec sum nescius ut hoc loco michi animorum, sine quorum ope continua profecto rara unquam ingenia surrexere. Ita vero hoc dicunt, quasi ego pueris loquar et non his qui domi ferulam pedagogumque dimiserint. Instant tamen acrius, et eruditis etiam viris distrahi ingenium huc illuc prospectu vago et celo liberiore confirmant; quod quidem, ubi grande aliquid molitur, rapidi more cornipedis magno quem saltui prepares, frenandum colligendumque doctus nemo negaverit. Huius sententie patronum Quintilianum habent, qui libro Oratoriarum institutionum nisi fallor minem dubitare dixisset, proculdubio hac in parte mecum sentiens, mox adiecit unde dissentiens
Abbreviated transcription (Latin):
peccandi. Altera fautores scelerũ atq
instrumẽta suppeditat. utrũq pestiserũ
utrũ ea nẽ peruersitas nõ solitudinis
culpa est. Quos ut prorfus ita esse
Ret aliud sentt̃a uolauisse ꝓuideat.
Eadem exła Illam ip̃am solitudinẽ mestꝭ¬

Expanded text:
peccandi, altera fautores scelerum atque peccandi, altera fautores scelerum atque instrumenta suppeditat, utrumque pestiferum; verum ea nature perversitas, non solitudinis culpa est. Quod ut prorsus ita esse nec aliud Senecam voluisse pervideas, eadem epystola illam ipsam solitudine
Abbreviated transcription (Latin):
Cupiditates improbas ordnari audaciã
acui. abidinẽ ieritari Iracridiã instigari
ait. Que si indefmnite aut umłr dr̃ent᷑
ad non ĩta est. Ea tñ non isi de
stultis et qui passionib unnicũt᷑ duta
esse iure claruis in ip̃it senie uerbie
apparet. hagente in qͥt tumentẽ q cuscodire
solemue ne solitudure male uta᷑./ audis
aliquem solitudine prohiberi. Eed
aduerte cãm. Iuctum stilz et timorem
acerrimas amini passiones. qͦd ip̃m
Lacius extendens. Nemo est inq̾t ex ĩpru¬
dintibꝰ qui rtlinqꝰ sibi debeat. Id utiq
uerũ ẽe quis nõ uidet. Qui enim ĩpos
est sui mox ut sibi relinq̃tur opportet ut
fuat. talibus quidem ego no inmnoe
modo sontudinem. Fed nec amica urbẽ
Iudico. eoi tamẽ ammorẽ ꝙͣ illa ut
t̾minũ mĩstros sic ⁊ strutatores hẽt et
oidices. hec impimitatis ⁊ ratebraꝵ
spẽfrint legũ metum et reuẽmĩa hõestãtꝭ
eterum altera lib̾tatẽ impudẽtiã q

Expanded text:
cupiditates improbas ordinari, audaciam cupiditates improbas ordinari, audaciam acui, libidinem irritari, iracundiam instigari ait. Que si indefinite aut universaliterSed non ita est. Ea enim non nisi de stultis et qui passionibus vincuntur dicta esse, luce clarius in ipsis Senece verbis apparet. «Lugentem» inquit «timentemque custodire solemus, ne solitudine male utatur». Audis aliquem solitudine prohiberi, sed adverte causam: luctum scilicet et timorem, acerrimas animi passiones. Quod ipsum latius extendens, «Nemo est» inquit «ex imprudentibus, qui relinqui sibi debeat». Id utique verum esse quis non videt? Qui enim impos sui est, mox ut sibi relinquitur, oportet ut ruat. Talibus quidem ego non inimicam modo solitudinem, sed nec amicam urbem iudico, eo tamen amiciorem, quod illa ut criminum ministros sic et scrutatores habet et vindices, hec impunitatis et latebrarum spe reicit legum metum et reverentiam honestatis. Ceterum altera libertatem impudentiamque