comma-project/pen-alignment-pairs huggingface dataset:
Abbreviated transcription (Latin):
fsibliã spare ⁊ humana sor te tontentus habundare et egere
preesse pariter. ⁊ subeẽ cõdistas/ neu hiis moribus degens
for tune iugũ quo colla p̃mũtur ⁊ egũ excucias qd̃ tamen
demon excidisse tibi noueris cum calcatis pasfionib humame
totus sub un tutis imꝑiũ consefseris liber illic fucurus nul¬
la egens re nulli fubiectus homi demq rex ⁊ uere potes
absoluteq felixkLIam piget incepti cupioq uchũ euꝑe res
tacõne mor tis auer tit dum t̾rems follicitudinib implicitus
oculos ad alciora non euigis quas quide uellit pestifer as mĩors
saitinas si quid michii ai edis abicies nec abiecisse labor mag¬
mis fuerit modote ad naturã tuã composueris ei q pocuis
ꝙͣ uulgi furiis te uehendũ regendumq cõmiseris E fret Re
quidem me uolente S qd de ambitõne loqui teꝑas/ iam pridẽ
audire de sidero ¶Quid a me expectas qd tibi ip̃e p̃stare po¬

Expanded text:
ssibilia sperare et, humana sorte contentus, abundare et egere, ssibilia sperare et, humana sorte contentus, abundare et egere, preesse pariter et subesse condiscas; neu, his moribus degens, fortune iugum, quo colla regum premuntur, excutias; quod tum demum excidisse tibi noveris, cum, calcatis passionibus humanis, totus sub virtutis imperium concesseris, liber illic futurus, nulla egens re, nulli subiectus hominum, denique rex et vere potens absoluteque felix. Iam piget incepti, cupioque nichil cupere; sed tatione mortis avertit, dum terrenis solicitudinibus implicitus oculos ad altiora non erigis. Quas quidem velut pestiferas animorum sarcinas, siquid michi credis, abicies; nec abiecisse labor magnus fuerit, modo te ad naturam tuam composueris, eique potius quam vulgi furiis te vehendum regendumque commiseris. Fiet id quidem me volente. Sed quod de ambitione loqui ceperas, iampridem audire desidero. Quid a me expetis, quod ipse tibi prestare po
Abbreviated transcription (Latin):
et pñtibus simł ⁊ p̾ceritis ⁊ fucuris anxiũ suꝑbientẽ inter.
miẜias fuas et fragilitatis sibi consciuĩ uilissimis uermbus
imperar et uite breius/ etatis ambigue fati meuitablis at mil¬
le gener ib mor tis expoĩtu ¶ Coaceruasti miserias infmitas
acq egestates ut pene iam me hoiem natũ ẽẽ peniteat ¶In
hac tanta hom̃i imbecillitate tantaq pemria tu tibi copiã
ac potenciã auspicaris que millis cesaribus nuillisq umꝙͣ
regibus ꝑfecta tontiger it R Quis nam is notablis usus
est quis seu copiã seu potenciã nomnĩauit Hat que maior.
copia ꝙ̃ͣ non egere/ que maior. potencia ꝙͣ non subeẽ/ pro¬
fecto eni reges dm̃ q teriaꝵ/ quos opulentissimos ⁊eris/ ĩ¬
numer ablibus rebus egerit Ipi quoq duces ex̃cituũ quib
preesse uidentur. subsunt et ab armatis legionib obsessi ꝑ
quas metuũtu. iucissim metuant opor tet/ desine iam impo¬

Expanded text:
et presentibus simul et preteritis et futuris anxium; superbientem inter et presentibus simul et preteritis et futuris anxium; superbientem inter miserias suas et fragilitatis sibi conscium; vilissimis vermibus imparem, vite brevis, etatis ambigue, fati inevitabilis, ac mille generibus mortis expositum. Coacervasti miserias infinitas atque egestates, ut pene iam me hominem natum esse peniteat. In hac tanta hominum imbecillitate tantaque penuria, tu tibi copiam ac potentiam auspicaris, que nullis Cesaribus nullisque unquam regibus perfecta contigerit. Quisnam his vocabulis usus est? quis seu copiam seu potentiam nominavit? At que maior copia quam non egere? que maior potentia quam non subesse? Profecto enim reges dominique terrarum, quos opulentissimos reris, innumerabilibus rebus egent. Ipsi quoque duces exercituum, quibus preesse videntur subsunt et, ab armatis legionibus obsessi, per quas metuuntur, vicissim metuant oportet. Desine iam impo
Abbreviated transcription (Latin):
subesse aliis fiis est meus AHumanicatẽ exuas oportet
ut ⁊ deus fias/ ut tibi nõ egere contingat/ an ignoras ex
cũctis miãlib egentissimũ eẽ hoiem EAudierã sepissim ess
integiã memoria ueli ¶Aspice midũ in formẽ int̾ uagit̾
⁊ laciimas nastentẽ exiguo lacte solã  dum trenulũ
atq ⁊eptantẽ: opis indignũ aliene: quẽ muta pascũt
aiañcia ⁊ uestiunt/ caduci uorꝑis aĩ inquieti morbis obsessĩ
darns fubiectum pasfionib ĩnumeris consilii mopẽ alter na
leticia et tr isticia fluctuantẽ impotẽ ar bitii appetitus oohiber e
nesciũ qd̾ ꝙͣtũ ue sibi expediat quis cibo potuiq modus ignorã¬
tem cui alimẽta cor ꝑis ceteris aiantidus maꝑto poĩta/ mul¬
to labore cõquirenda sunt quẽ sompnus inflat tibus distendit
potus precipitat uigilie extenuant, fames conti ahit sitis
arefacit auidũ tuindũ q fastidiẽtẽ possessa ꝑdica plorantẽ

Expanded text:
subesse aliis, finis est meus. Humanitatem exuas oportet subesse aliis, finis est meus. Humanitatem exuas oportet et deus fias, ut tibi non egere contingat. An ignoras ex cuntis animalibus egentissimum esse hominem? Audieram sepissime, sed integrari memoriam velim. Aspice nudum et informem inter vagitus et lacrimas nascentem, exiguo lacte solandum, tremulum atque reptantem, opis indigum aliene, quem muta pascunt animalia et vestiunt; caduci corporis, animi inquieti, morbis obsessum variis, subiectum passionibus innumeris, consilii inopem, alterna letitia et tristitia fluctuantem, impotentem arbitrii, appetitus cohibere nescium; quid quantum ve sibi expediat, quis cibo potuique modus ignorantem; cui alimenta corporis, ceteris animalibus in aperto posita, multo labore conquerenda sunt; quem somnus inflat, cibus distendit, potus precipitat, vigilie extenuant, fames contrahit, sitis arefacit; avidum timidumque, fastidientem possessa, perdita deplorantem
Abbreviated transcription (Latin):
auctas quos tibi inciclcare non actinet Ita ꝙͣiũs tuiba deoꝵ
ridiculosa fit / hec tamẽ uatũ opimo aut pror fus insensata
quam ego si ad umĩ ⁊ etuler in deum/ a quo omis impor tuena
subuencio est/ non me delirar ⁊ quidẽ ar bitrabor in si tibi ali.
uideatiu. Itl Ego iũ eẽ nõ negos ꝙ tempus tam inique pacia¬
ris indignor. uniu̾sã eñ etatẽ tuã honestis olim cui is destina¬
ueras si quid in aliis coactus expender es id tempus ꝑditũ uod¬
cabas/ mũc uero tm̃ honestati ti ibius ꝙͣtum tibi ⁊ eliquũ fecit
auaricie studiũ quis non ad etatẽ ꝓuectiorẽ ꝑuenisse cupiat
que fic confilia hoñ alt̾ nat ses quis er ic finis aut quis mes
prefige tibi metã ad quã cum ꝑueneris subfistas/ et aliqñ
respires Scis illud humano ore prolatũ oracli uimi hr̃e de
per aucius eget tei tũ uoto pete finẽ. Quis autẽ cupiditatib
tuis er it finis Ar rec egere/ nec habundare/ nec preesse /n

Expanded text:
 inculcare non attinet. Ita, quamvis turba deorum ridiculosa sit, hec tamen vatum opinio haud prorsus insensata est; quam ego, si ad unum retulerim Deum, a quo omnis oportuna subventio est, non me delirare quidem arbitrabor, nisi tibi aliter videatur. Ego ita esse non nego, sed quod tempus tam inique partiaris indignor. Universam enim etatem tuam honestis olim curis destinaveras; sic, quid in aliis coactus expenderes, id tempus perditum iudicabas; nunc vero tantum honestati tribuis, quantum tibi reliquum fecit avaritie studium. Quis non ad etatem provectiorem pervenisse cupiat, que sic consilia hominum alternat? Sed quis erit finis aut quis modus? Prefige tibi metam, ad quam cum perveneris subsistes et aliquando respires. Scis illud humano ore prolatum oraculi vim habere: semper avarus eget; certum voto pete finem. Quis autem cupiditatibus tuis erit finis? Nec egere, nec abundare: nec preesse nec
Abbreviated transcription (Latin):
alienã sed yyriã me ꝑegrinatõis historiã deinceps aucem
qm̃ om̃e studiũ contencõnis abieti ue libuerit ꝑge sequi em̃
non obstare dipposui Adeur hoc postulo sicut em̃ ꝙ doctissi¬
mus quidã aic nimiũ alt̾tando ueritas amittit᷑ Sic ad
uerũ multos sepe ꝑducit modesta contẽtio neq igitur. qui
piguoris ⁊ torpentis ingemi mos est passem omĩb arquieiui¬
sre ꝯueniet/ nec rursus aꝑte ueritati studiosius obluctari qd
clarum licigiose mentis indiciũ est ¶ Incelligo ⁊ laudo et
confilio ucar. ꝑge modo I Recognostis ne igitur. uerã fuisse¬

Expanded text:
alienam sed propriam mee peregrinationis historiam. Deinceps autem, alienam sed propriam mee peregrinationis historiam. Deinceps autem, quoniam omne studium contentionis abieci, ut libuerit perge. Sequi enim, non obstare disposui. Haud hoc postulo. Sicut enim quod doctissimus quidam ait: Nimium altercando veritas amittitur, sic ad verum multos sepe perducit modesta contentio. Neque igitur, qui pigrioris et torpentis ingenii mos est, passim omnibus acquievisse conveniet, nec rursus comperte veritati studiosius obluctari, quod clarum litigiose mentis inditium est. Intelligo et laudo et consilio utar. Perge modo. Recognoscis ne igitur veram i
Abbreviated transcription (Latin):
portum ex tam multis tempestatibus reuertẽti ꝙͣ ficus illiꝰ
recordacio/ ꝑ quã tibi correctõnis ⁊ uenie spes certa portẽdi¬
tur L⁊ richil adu̾sor. sed inceptũ ꝑage ¶ hoc inceperã
atq hͨ ysequor. contigisse tibi hactems qd multis quib dici
potest uer fus ille uirgilii. mens ĩmota manes lacrime uol¬
uuncui: manes/ uerum ego ⁊ si multa conge̾re potam/ unnco¬
qz tamẽ es domestico exemplo contẽtus fui ¶ Confulte, neq
eñ aut plĩb res egebat/ aut aliud ꝯdlibet in pectus hoc pro¬
fundius descendisset/ eo p̃ẜtim quia licet ꝑmaxĩs int̾ual¬
lis ꝙͣta int̾naufragũ ⁊ portus tuca tenẽtẽ int̾q felicem
onis tue uestigiũ ⁊ ecognosto/ ex quo fit ut quociens confesfio¬
nũ tuaꝵ libros lego int̾ duos contrarios affectus spe uidel
⁊ metũ. letis nõ sine lacrimuis int̾dum lege̾ me arbitier/ nõ

Expanded text:
portum ex tam multis tempestatibus revertenti, quam ficus illius portum ex tam multis tempestatibus revertenti, quam ficus illius recordatio, per quam tibi correctionis et venie spes certa portenditur. Nichil adversor, sed inceptum perage. Hoc inceperam, atque hoc prosequor: contigisse tibi hactenus quod multis, quibus dici potest versus ille Vergilii: mens immota manet, lacrime volvuntur inanes. Verum ego, etsi multa congerere poteram, unico tamen eoque domestico exemplo contentus fui. Consulte; neque enim aut pluribus res egebat aut aliud quodlibet in pectus hoc profundius descendisset; eo presertim quia, licet per maximis intervallis, quanta inter naufragum et portus tuta tenentem, interque felicem onis tue vestigium recognosco. Ex quo fit ut, quotiens Confessionum tuarum libros lego, inter duos contrarios affectus, spem videlicet et metum, letis non sine lacrimis interdum legere me arbitrer non
Abbreviated transcription (Latin):
pillũ iuilsi froncẽ ꝑcussi digitos q extorsi/ deniq complosis
genua mambus amplexus amarissis suspiriis celũ aurasa
compleui, Largisq genitibus solũ om̃e madefeci, tamen
hec int̾ idem ille qui fuerã mansi donec alta tãdẽ meditatis im¬
seriã omẽm̃ meã ante otlõs congessie Itaq postꝙ̃ plene uolui¬
illico ⁊ potiu miraq ⁊ felitissima teleritate tnfformatus sum
in alterũ augustinũ cuius hystorie i fallor ex consessonb
meis nosti ENoui e quidẽ illius q ficus saluaifere tuiꝰ hoc
sub umbra contĩgit mirueliñ ĩ menior. esse nõ possum A dc̃e
quidẽ nec enĩ mu tus ulla nec hedera/ demq nec dilcã ut aiur̃
phebo laurea ꝙͣuis ad hanc poetar thorus om̃ĩs afficit᷑. Tu¬
q añ alios qui solus etatis tue contextã ex frondibus eius to¬
ronã gestare meruisti/ gracior. ẽe debet aiõ tuo/ tãdẽ aliqñ in

Expanded text:
pillum vulsi, frontem percussi digitosque contorsi; denique complosis pillum vulsi, frontem percussi digitosque contorsi; denique complosis genua manibus amplexus amarissimis suspiriis celum aurasque complevi largisque gemitibus solum omne madefeci. Et tamen hec inter idem ille qui fueram mansi, donec alta tandem meditatio omnem miseriam meam ante oculos congessit. Itaque postquam plene voluiilicet et potui, miraque et felicissima celeritate transformatus sum in alterum Augustinum, cuius historie seriem, ni fallor, ex Confessionibus meis nosti. Novi equidem, illiusque ficus salutifere, cuius hoc sub umbra contigit miraculum, immemor esse non possum. Recte quidem; nec enim mirtus ulla nec hedera, denique dilecta, ut aiunt, Phebo laurea, quamvis ad hanc poetarum chorus omnis afficitur tuque ante alios, qui solus etatis tue contextam eius ex frondibus coronam gestare meruisti, gratior esse debet animo tuo, tandem aliquando in
Abbreviated transcription (Latin):
uerbis I Couuẽta sũc ut fallaciaꝵ laq̃is reiectis cirta uerita¬
tis studiũ pura cũ simplicitate uersemur. uerba quib uti te
uelim hec sunt ut ubi ultra te nõ posse dixisti, ultra te nolle
es michi quociens uolui nec potui quot lacrimas fudi, nec pro¬
fuerint Alacrimarũ tibi testis sum uiultaꝵ uolũtatis uero
minime ¶ prolifuꝑũ fidẽ hom̃i enĩ stire nemĩem puto quid
celũ tellusq miscebitur. prius astra concidẽt auer no et amica
nũc inuicem elem̃ta pugnabũt ꝙͣ hec que int̾ nos diuditat
falli q̃at ¶ quidars igitu N lacrmias tibi sepe consciam̃ ex¬
tor sirse sed ppoĩtum nõ mutasse ¶ Quociens dixi me ulteriꝰ
nequiuisse A quociensqz ⁊ espondi ĩmo uerius uoluisse/ nec
tam̃ admiror te in hus nũc ambagibus obuolutũ in quibus
olim ego ip̃e iactatus dũ nouã uite uiam torꝑe meditarer ta¬

Expanded text:
verbis? Conventa sunt, ut fallaciarum laqueis reiectis circa veritaverbis? Conventa sunt, ut fallaciarum laqueis reiectis circa veritatis studium pure cum simplicitate versemur. Verba vero, quibus uti te velim, hec sunt: ut ubi "ultra te non posse" dixisti "ultra te nolle" es michi, quotiens volui nec potui; quot lacrimas fudi, nec profuerint. Lacrimarum tibi testis sum multarum, voluntatis vero minime. Proh superum fidem! hominem enim scire neminem puto, quid celum tellusque miscebitur, prius astra concident Averno, et amica nunc invicem elementa pugnabunt, quam hec que inter nos diiudicat falli queat. Quid ais igitur? Lacrimas tibi sepe conscientiam extorsisse, sed propositum non mutasse. Quotiens dixi me ulterius nequivisse? Quotiensque respondi, imo verius noluisse? Nec tamen admiror te in his nunc ambagibus obvolutum in quibus olim ego ipse iactatus, dum novam vite viam carpere meditarer. Ca
Abbreviated transcription (Latin):
prorsus delirantis opiõ ista sic pꝰ ꝙͣ te tam̃ in pmo errafse
recegnostis idẽ in scdõ fatearis oppor tebit ¶ Cade̾ ig et
iat̾e̾ unũ atq idem eẽ diffinis I ymo uero diu̾ia/ noluisre
tñ ⁊ uelle ⁊ si in tẽꝑe differut in re ip̃a in q aĩo uolentis
unũ sunt E Sencio quib me nexibus ĩuoluas nec tamẽ
forcior. Luctacor. est qui arte fibi uictoriã que fiit sed yfecto
uersuçior. ICoram ueritate loquimur cui simplicitas oĩs
amica est talliditas mimica qd ut clare uideas tũ ꝙͣ talib
demceps sumplititate procedamus ¶⁊ ichil possem audie iocũ
straueris hoc ꝙ miser sum ꝯdem̃ me eẽ non inficior. mic etiã
mee uolũtatis existere/ cũ ego cõsentiã ml me ꝑꝑeti molestius
ml magis adu̾sum ꝓprie uoluntati/ sed ultra nõ ualeo Nax¬
do conuenta fuentur ostendã aliis tibi uerbis utendũ fore.
Quẽ nã comiẽta memoras quibus ue admones utendum

Expanded text:
prorsus delirantis opinio ista sit, postquam te tamen in primo errasse prorsus delirantis opinio ista sit, postquam te tamen in primo errasse recognoscis, idem in secundo fatearis oportebit. "Cadere" igitur et "iacere" unum atque idem esse diffinis? Imo vero diversa, "voluisse" tamen et "velle", etsi in tempore differunt, in re ipsa inque animo volentis unum sunt. Sentio quibus me nexibus involvas; nec tamen fortior luctator est qui arte sibi victoriam quesivit sed profecto versutior. Coram Veritate loquimur, cui simplicitas omnis amica est, calliditas inimica; quod ut clare videas, cum quantalibet deinceps simplicitate procedamus. Nichil possem audire iucunstraveris hoc, quod miser sim – id enim me esse non inficior – nunc etiam mee voluntatis existere; cum ego contra sentiam nil me perpeti molestius, nil magis aversum proprie voluntati; sed ultra non valeo. Modo conventa serventur ostendam aliis tibi verbis utendum fore. Quenam conventa memoras, quibus ve ammones utendum
Abbreviated transcription (Latin):
ris ꝑ te ipm̃ uideas nennẽm in miseria nsi sponte cor ruere
Suꝑ hoc enĩ alt̾catõ nra fundata est/ dic enĩ oro te. Sed cogita
prius ꝙͣ respondeas/ atq añ indue nõ cõten cõnis sed der i¬
tatis auidum/ dic michi quẽ hom̃i putas peccasse coactũ. Cũ
uelint sapiẽtes pocm̃ eẽ uoluntariã accõnẽ usq adeo ut sĩ
uoluntas desiit desmat ẽẽ pccm̃. Sine pcc̃o autẽ nemo fit miser
excidere ⁊ faceri cogor ꝙ cũ iniciũ miserie mee exꝓprio pro¬
cessit ar bitio hoc in me fencio/ in aliis q cõuicio modo tu iͥ
quoqz uerũ faceare ¶Quid me fateri postulas N ut ficu
uerũ est nennẽm nisi sponte corruere sic illud eciã uerũ fit
ĩm̃ables sponte ylapsos/ nõ sua tam̃ sponte iacere. qd de me
ip̃o fidenter. affirmo idq michi datũ arbitror. in penã. ut qr
dum stare porsem nolui assuige̾ neq̃am dũ uelim fał ꝙͣꝙͣ auc

Expanded text:
ris, per te ipsum videas neminem in mi seriam nisi sponte corruere. ris, per te ipsum videas neminem in mi seriam nisi sponte corruere. Super hoc enim altercatio nostra fundata est. Dic enim, oro te – sed cogita priusquam respondeas, atque animum indue non contentionis sed veritatis avidum – dic michi: quem hominem putas peccasse coactum, cum velint sapientes peccatum esse voluntariam actionem, usque adeo ut si voluntas desit, desinat esse peccatum? Sine peccato autem nemo fit miser, excidere, et fateri cogor, quod initium miserie mee ex proprio processit arbitrio; hoc in me sentio in aliisque conicio. Modo tu michi quoque verum fateare. Quid me fateri postulas? Ut sicut verum est neminem nisi sponte corruere, sic etiam illud verum sit: innumerabiles sponte prolapsos non sua tamen sponte iacere; quod de me ipso fidenter affirmem. Idque michi datum arbitror in penam ut, quia dum stare possem nolui, assurgere nequeam dum velim. Quanquam haud
Abbreviated transcription (Latin):
in me tristis experior I uetus est hec ⁊ nuĩꝙͣ finẽ habitu¬
ra quer imonia/ atq liceridẽ nec quidꝙͣ sepe temptauer im
adhue inculcare nõ desmnã/ nec fier ⁊ miserũ nec ẽẽ qui nolit
sis est ut dicẽ texã in aĩs hom̃i ꝑuerra q̃dã ⁊ pestilens li¬
bido se ipõs fallendi quo meli p̃t eẽ funestius in uita/ Si
aucts remediũ p̃cipit tantele/ ⁊ aures urãs asfidue uoy eoꝵ
blanda cu tũsonat quor utrũq in aliis ceffare uideatur
ꝙ̃to magis ꝓpͥas fraudes for midar e deberetis ubi ⁊ amor
et auctoritas / ⁊ familiaritas ingens est ꝙ se quisq plus¬
deceptore se parecur E depe hus uerbis hodie usus es, at ego
me ip̃m̃ nuĩꝙͣ ꝙ meminer im fefelli nũc nõ me alii fefelissec̃
riũc̃te maxiẽ fallis cũ mĩꝙͣ te ip̃m fefelisse glaris nec tã
tenuis tue indolis spes est michi. quin si amn atriter incẽde¬

Expanded text:
in me tristis experior. Vetus est hec et nunquam finem habituin me tristis experior. Vetus est hec et nunquam finem habitura querimonia. Atqui licet idem necquicquam sepe tentaverim, adhuc inculcare non desinam, nec fieri miserum nec esse qui nolit. Sed est ut dicere ceperam, in animis hominum perversa quedam et pestilens libido se ipsos fallendi, quo nichil potest esse funestius in vita. Si autoritas remedium preripit cautele, et aures vestras assidue vox eorum blanda circumsonat, quorum utrunque in aliis cessare videatur; quanto magis proprias fraudes formidare deberetis, ubi et amor et autoritas et familiaritas ingens est, quod se quisque plusdeceptore separetur. Sepe his verbis hodie usus es. At ego me ipsum nunquam, quod meminerim, fefelli. Utinam non me alii fefellissent! Nunc te maxime fallis cum nunquam te ipsum fefellisse gloriaris. Nec tam tenuis tue indolis spes est michi quin, si animum acriter intende
Abbreviated transcription (Latin):
tia mea mecũ treuit opinio ut si quid aliter. michi uisurm
fud̃t ꝙͣ tibi abeirarre me nouerim ¶Cerrent oro blandiciẽ
at qm̃ nõ tam iudicio ꝙͣ reue̾ntia affensũ dc̃is meis p̾biufse
te uideo/ loquẽsi tibi/ quidquid ex arbitrio tuo fu̾i̾t liber tas
datuu. ¶ Trepidus quidẽ adhuc sed licẽtia tua uti uelim at¬
q ut do reliquis homĩb sileam testis est michi hec q̃ cũctis
actib meis semꝑ int̾ fuit testis tu quoq quociens ad condici¬
onis mee mistiã mortẽq respexer im quãtiscũq laciimis for-¬
des meas diluere uisus sum/ uerũ id quoq sine lacrimis nar¬
rare nõ possũ ut uidetis hactenus frustra fuit Hoc gͦ unũ
est qd me suꝑ ambigenda ppositõnis tue ueritate sollicitat
qua cõnaris astiue̾ nemiemnisi spante sua in miseriã cor¬
riusse/ nemiem miferũ ẽẽ insi qui uelit ciuꝰ rei contͣiiũ

Expanded text:
tia mea mecum crevit opinio ut, siquid aliter michi visum tia mea mecum crevit opinio ut, siquid aliter michi visum fuerit quam tibi, aberrasse me noverim. Cessent, oro, blanditie. At quoniam non tam iudicio quam reverentia assensum dictis meis prebuisse te video, loquendi tibi, quicquid ex arbitrio tuo fuerit, libertas datur. Trepidus quidem adhuc, sed licentia tua uti velim. Atque, ut de reliquis hominibus sileam, testis est michi hec, que cuntis actibus meis semper interfuit, testis tu quoque, quotiens ad conditionis mee miseriam mortemque respexerim, quantisque cum lacrimis sordes meas diluere nisus sim; verum, id quod sine lacrimis narrare non possum, ut videtis hactenus frustra fuit. Hoc igitur unum est, quod me super ambigenda propositionis tue veritate solicitat, qua conaris astruere neminem nisi sponte sua in miseriam corruisse, neminem miserum esse, nisi qui velit; cuius rei contrarium
Abbreviated transcription (Latin):
est ¶Quia multos iuidisse michi uideor. int̾ quos ⁊ me ip̃m
nichil molestius ferentes ꝙͣ ad uicioꝵ iugũ nõ lice̾t excut̾e̾
ꝙͣuis ad id ꝑ omẽm uitã fũimis uiribus interentur. ¶ͣobrẽ
tes q ꝯͣriuĩ eẽ miserrimos Aliꝙͣtulũ euagati sumꝰ sediã
sensim ad pͥmordia nra reuertimur infi fere unde discesse¬
⁊ anus oblicus es Lobliuisti ceperã sed meipio recor dar⁊¬
¶ Id agere tecũ instituerã ut ostender ẽ ad euadendũ huiꝰ
uiẽ mor talitatis angustias attollendũq sese alcius p̾mũ
deluci gradũ obtmnere medita conẽ mortis humane q imẜie
Scdm̃ uero defideriũ uehemens studiũq figend̃ quib exat¬
tis ad id quo urã suspirat intencio ascensum facilem pollite¬
bai/ infi tibi forte nũc eciã contrar iũ uidetir. ¶ Contrariũ
michi quidẽ uider dicere nõ ausim ea nãq de te ab adolestẽ¬

Expanded text:
est? Quia multos vidisse michi videor, inter quos et me ipsum, est? Quia multos vidisse michi videor, inter quos et me ipsum, nichil molestius ferentes quam quod vitiorum iugum non liceret excutere, quamvis ad id per omnem vitam summis viribus niterentur. Quam ob rem, tesque contrarium esse miserrimos. Aliquantulum evagati sumus, sed iam sensim ad primordia nostra revertimur, nisi forte unde discesseramus oblitus es. Oblivisci ceperam, sed incipio recordari. Id agere tecum institueram, ut ostenderem, ad evadendum huius nostre mortalitatis angustias ad tollendumque se se altius, primum veluti gradum obtinere meditationem mortis humaneque miserie; secundum vero desiderium vehemens studiumque surgendi; quibus exactis ad id, quo vestra suspirat intentio, ascensum facilem pollicebar; nisi tibi forte nunc etiam contrarium videatur. Contrarium michi quidem videri dicere non ausim; ea namque de te ab adolescen
Abbreviated transcription (Latin):
oppo ͫ a felicitate di moueat qd̵ quale sit insi pror suo obtor.¬
puisti/ me licet tacente ⁊ ecordaris E Recor dor equidẽ ad stoi¬
corũ p̃cepta me reuotas ppłoꝵ opinionib adu̾sa / et ueritati
ipinquiora ꝙͣ ũsu ¶O te om̃imfelicẽ si ad ueritatis inqͥ¬
sicionẽ per uulgi deliram̃ta contendis/ aut cecis du cibus ad
lucẽ te ꝑuentui ũ eẽ confidis calcatũ publice callem fugias
oꝑꝑtet/ et ad alciora suspirãs parciffimoꝵ signatũ uestigiis
iter arripias ⁊ poeticũ illud audire merearis Macte noua
un tute puer sic itur ad astra utinã id michi contĩgere
possit añꝙͣ moriar. S⁊ ꝑge queso neq enĩ prorsus id pu¬
duic et stoicoꝵ sinãs publicis errorib p̃fendas eẽ nõ dubi¬
to qd autẽ huic ꝑsuade̾ uelis expecto / Si hoc int̾nos cõ¬
uenit/ insi uicio miserũ nõ ẽẽ nec fieri/ iã quid uei bis opus

Expanded text:
oppositum a felicitate dimoveat, quod quale sit, nisi prorsus obtoroppositum a felicitate dimoveat, quod quale sit, nisi prorsus obtorpuisti, me licet tacente recordaris. Recordor equidem; ad stoicorum precepta me revocas, populorum opinionibus aversa et veritati propinquiora quam usui. O te omnium infelicem, si ad veritatis inquisitionem per vulgi deliramenta contendis, aut cecis ducibus ad lucem te perventurum esse confidis. Calcatum publice callem fugias oportet et ad altiora suspirans paucissimorum signatum vestigiis iter arripias, ut poeticum illud audire merearis: macte nova virtute puer: sic itur ad astra. Utinam id michi contingere possit, antequam moriar! Sed perge, queso; neque enim prorsus depuduit, et stoicorum sententias publicis erroribus preferendas esse non dubito. Quid autem hinc persuadere velis, expecto. Si hoc inter nos convenit: nisi vitio miserum non esse neque fieri, iam quid verbis opus
Abbreviated transcription (Latin):
illud indignor. ꝙ fieri quẽ ꝙͣ uel eẽ miserũ suspitaris ĩuitũ¬
I Eiuibescere de sii quid em̃ hoc uero uerius/ excogitar potest
autẽ quis tam ignar us ⁊ ei ũ humanaꝵ tãq ab om̃n morta¬
liũ cõmer tio segregatus est/ qui non intelligat egestatem
dolores ignonnaz deniq mor bos/ ac mortem aliasq huiꝰ¬
gm̾s q̃ putantiu ẽẽ ims̾a inuitis accide̾ pler ũq uolentib
autẽ mĩꝙͣ ex quo ueꝵ fit miẜ̾iã ypriãet nouiffe ⁊ odisse facil¬
limũ depulisse/ nõ ita ꝙ pͥma duo in ĩ arbitrii ter euĩ hic fit
in ptãte fortune  Etroris uemã uer ecũdia merebatur
Impudentie autẽ irastor grauꝰ ꝙͣ errori quomodoem̃ amẽs¬
ille tibi ph̃ice sc̃issims q dices exciderunt neminẽ liuis q̃ paulo
ance nom̃abas miser ũ fieri posse/ nã si sola un tus añni felici
monstratũ est sequẽtissimũ est ut nchil queq nsi uirtucis

Expanded text:
illud indignor, quod fieri quenquam vel esse miserum suspicaris invitumillud indignor, quod fieri quenquam vel esse miserum suspicaris invitum. Erubescere desii. Quid enim hoc vero verius excogitari potest? aut quis tam ignarus rerum humanarum tamque ab omni mortalium commercio segregatus est, qui non intelligat egestatem, dolores, ignominiam, denique morbos ac mortem aliaque huierrima, invitis accidere plerunque, volentibus autem nunquam? Ex quo verum fit miseriam propriam et novisse et odisse facillimum, depulisse non ita; quod prima duo nostri arbitrii, tertium hoc sit in potestate fortune. Erroris veniam verecundia merebatur; impudentie autem irascor gravius quam errori. Quomodo enim, amensille tibi philosophice sanctissimeque voces exciderunt: "neminem his, que paulo ante nominabas miserum fieri posse?". Nam si sola virtus animum felicitmonstratum est, consequentissimum est ut nichil quoque nisi virtutis
Abbreviated transcription (Latin):
tam puerilibus admonicõnib indigere. Et yfecto si illas pħõꝵ
ueras saluberrimasq sinas quas mecũ sepe relegisti memo¬
rie cõmendasses/ si ut cũ bona uenia loqui sinas tibi nõ alus
laborasses ⁊ leccãnẽ tot uoluminũ ad uite tue regulã non ad
uentosũ uulgi plausum et manẽ iactãciã tradidirses tam
insulra ⁊ tam rudia ista nõ diceres E Quid pares ignoro
Iam nũc tamẽfrontẽ meã rubor inuasit exꝑior.q qͥd peda¬
gogis obiui gantibus puer isolent ut em̃ illi añꝙͣ admissi cri¬
minis nomẽ audiant multa se deliquisse memorantes pͥ¬
ma castigacõins uoce cõfundũtui: Sic ego ignorãcie ac er iurũ
michi constius mltoꝵ et si nõdũ intelligo quor sum tua per¬
gat orõ quia tamẽ nichil michi nõ obia posse p̃sencio aute
fiẽ sei moĩs erubui fare autẽ apertiꝰ q̃so quid hoc est qd
ĩ me satis mor daciter. argiusti IMulta post hac ñc unũ

Expanded text:
tam puerilibus admonitionibus indigere. Et profecto si illas philostam puerilibus admonitionibus indigere. Et profecto si illas philosophorum veras saluberrimasque sententias, quas mecum sepe relegisti, memorie commendasses; si, ut cum bona venia loqui sinas, tibi non aliis laborasses, et lectionem tot voluminum ad vite tue regulam, non ad ventosum vulgi plausum et inanem iactantiam traduxisses, tam insulsa et tam rudia ista non diceres. Quid pares ignoro. Iam nunc tamen frontem meam rubor invasit, experiorque quod, pedagogis obiurgantibus, pueri solent. Ut enim illi, antequam admissi criminis nomen audiant, multa se deliquisse memorantes, prima castigatoris voce confunduntur; sic ego, ignorantie et errorum michi conscius multorum, etsi nondum intelligo quorsum tua pergat oratio, quia tamen nichil michi non obici posse presentio, ante finem sermonis erubui. Fare autem apertius, queso: quid hoc est, quod in me satis mordaciter arguisti? Multa post hac; nunc unum
Abbreviated transcription (Latin):
uerũ sit quisquiss ad se ip̃m fu̾i̾t conu̾sus intelliget acq in
eo re se miseros fateantur ꝯseques est si quide ⁊ bonorum
cumulatissimꝰ aceruus felices fatit. Et quidquid inde dicesẜiit
y ea ꝑte nctẽ est eficiat infelices hant miserie sartinam
om̃s quidem de ponẽ uoluisse/ ⁊ arissimos autẽ potuisse cer tis¬
simũ est ꝙͣ multi em̃ sunt quos uł corꝑis adu̾sa ualitudo
uel caroꝵ mors uel carter uel exiliũ uel pauꝑtas ꝑꝑetius
piit angor ibus/ alia q huiꝰ generis q̃ sicut enumerare lõ¬
molesta tañ ut uides abiecisse nolicet/ duditari g̾ mes iu¬
dicio nõ pt̃/ quin multi quidẽ inuiti uolenteso finit miseri¬
Longius r etio ⁊ euocandus es. qs ufu euemt bagio tar dierib¬
qz uuenculis sepius a primis elem̃tis dicendoꝵ ser ies recexenda
est prouexioris te quidẽ ingenii ai bitrabar nec putabã ad hec

Expanded text:
verum sit, quisquis ad se ipsum fuerit conversus, intelliget; atqui in verum sit, quisquis ad se ipsum fuerit conversus, intelliget; atqui in eo se se miseros fateantur consequens est. Siquidem et bonorum cumulatissimus acervus felices facit, et quicquid inde decesserit pro ea parte necesse est efficiat infelices. Hanc miserie sarcinam omnes quidem deponere voluisse, rarissimos autem potuisse, notissimum est. Quam multi enim sunt, quos vel corporis adversa valitudo, vel carorum mors, vel carcer, vel exilium, vel paupertas, perpetuis premit angoribus, aliaque huius generis, que sicut enumerare lonmolesta, tamen, ut vides, abiecisse non licet. Dubitari igitur meo iudicio non potest quin multi quidem inviti nolentesque sint miserLongius retro revocandus es et, quod usu evenit vagis tardioribusque iuvenculis, sepius a primis elementis dicendorum series retexenda est. Provectioris te quidem ingenii arbitrabar, nec putabam adhuc
Abbreviated transcription (Latin):
salutis opor tet/ dos autẽ insensati/ tr q adeo ingemosus in
prrmiciem ꝓpriam e petorib urĩs salucifferam hant ⁊ ãdicẽ
om̃ib terienaꝵ blandiciaꝵ laquers qd mirari me atq horrer e
dicebam exti pare ni timimi Iure gͥ ⁊ illius auulsione ⁊ reliquoꝵ
euer fione plectimim E Hec quide ut auguior. longior e quere¬
la egensq uerboꝵ plĩmũ. Ea gͦ si libet in tempus aliud dila ta
dum tertior. ad sequẽtia ꝓficiscor⁊ aliquãtisꝑ in precedentib
ĩmoremur Etarditati tue mos gerendus est/ ubicũq c̃
uisum fu̾i̾t pedem fige ¶ Consequẽçiã istam ego nõ uideo
ad que tamẽ millus labor. mulla diligencia aut ꝑuexit aut
puchet ¶In rebus ceteris id uerũ eẽ non inficio at in eo
qs nũc agitur/ contra est ¶ Quã ob causã AQuia qui
miseriã suã cupit exuere modo id uere pleneq cupiat neqͥt
a tali desiderio frustiari EPape quid ego audio pauci
ad modũ sunt qui nõ multa sibi deesse prouideant qd ꝙͣ

Expanded text:
n perniciem propriam, e pectoribus vestris salutiferam hanc radicem omnibus terrenarum blanditiarum laqueis, quod mirari me atque horrere dicebam, extirpare nitimini. Iure igitur et illius avulsione et reliquorum aversione plectimini. Hec quidem, ut auguror, longior est querela egensque verborum plurium. Ea ergo, si libet, in tempus aliud dilata, cum certior ad sequentia proficiscar, aliquantisper in precedentibus immoremur. Tarditati tue mos gerendus est, ubicunque igitur visum fuerit pedem fige. Consequentiam istam ego non video.ad que tamen nullus labor nulla nos diligentia aut provexit aut provehet. In rebus ceteris id verum esse non inficior, at in eo, quod nunc agitur, contra est. Quam ob causam? Quia qui miseriam suam cupit exuere, modo id vere pleneque cupiat, nequit a tali desiderio frustrari. Pape, quid ego audio! Pauci admodum sunt, qui non multa sibi deesse provideant; quod quam
Abbreviated transcription (Latin):
tisq procul arbitris ultro citroq ẜmo longior obor tus atq
in dĩe ter ciũ matia ytrahẽte yductus est ubi multa licet
aduer sus scli nr̃i mores deq coĩbus mor taliũ piaclis dcã sunc
ut nõ tam mich ꝙͣ toto humano gener⁊ fier tõuiciũ uider eciu
ea cum quibus ip̃e uocatus sum memorie alc̾ius impressi hoc
gͥ tam fainiliar e colloquiũ ne forte dilaberetur dum scriptis
mandare instituo mẽsurã libelli huiꝰ impleui nõ quã ãni¬
merar ⁊ alnis oꝑibus meis uelim aut unde glam petã maaora
quedã mens agitat sedus dulcedmẽ quã semel ex collocutõe
ꝑtepi/ quociens libuerit ex lectione ꝑcipiam tuq ideo libelle
conuencus homiii fugiens mecum mãfisse contentus eris
nomĩs iprii nõ ĩmemor secretũ enĩ meũ es ⁊ diceris michi¬
in abdito memorabis Ego em̃ ne ut ait tulliꝰ¬

Expanded text:
tisque procul arbitris, ultro citroque sermo longior obortus, atque tisque procul arbitris, ultro citroque sermo longior obortus, atque in diem tertium, materia protrahente, productus est. Ubi multa licet adversus seculi nostri mores, deque comunibus mortalium piaculis dicta sint, ut non tam michi quam toti humano generi fieri convitium videretur, ea tamen, quibus ipse notatus sum, memorie altius impressi. Hoc igitur tam familiare colloquium ne forte dilaberetur, dum scriptis mandare instituo, mensuram libelli huius implevi. Non quem annumerari aliis operibus meis velim, aut unde gloriam petam maiora quedam mens agitat sed ut dulcedinem, quam semel ex collocutione percepi, quotiens libuerit ex lectione percipiam. Tuque ideo, libelle, conventus hominum fugiens, mecum mansisse contentus eris, nominis proprii non immemor. Secretum enim meum es et diceris; michiinisti, in abdito memorabis. Ego enim ne, ut ait Tulli
Abbreviated transcription (Latin):
tuaꝵ fecit ĩmemorẽ multa tu dũ cor ꝑeo cartere claudebaris
huic similima ꝑtulisti qd cũ ita fic passionũ exꝑtaꝵ tura¬
tor optime tam ⁊ si reꝵ omn iotundissima tacitiu na medita¬
tiõ filenciũ tamẽ ĩstud/ uesacra ⁊ michi singlariter accepta uo¬
ce discucias oro temptans si qua ope langores taingiaues emol¬
lire queas Ad let ille tu michi dux tu consultrix tu dña tu
magistia quis gͣme loqui iides te pñte illa autẽ aui ẽ mõr lis
homis humana dox feriat hantiste seit equanimꝰ ut tamẽ
quitquid ex te audiet ex me dc̃m putet pñs adero/ parets
inquit ⁊ languẽtis amor. trgit ⁊ iubentis auctͣas simł me
benigne intuens/ pat̾noq refouens complexu in secreciorẽ
loci par tẽ uer itate p̃uia pai ũpei. abducit ibi tres ꝑicer. cõse¬
dimꝰ tum demũ illa de singlis in filencio iudicante sub mo¬

Expanded text:
tuarum fecit immemorem, multa tu, dum corporeo carcere claudebaris, tuarum fecit immemorem, multa tu, dum corporeo carcere claudebaris, huic similia pertulisti. Quod cum ita sit, passionum expertarum curator optime, tametsi rerum omnium iocundissima sit taciturna meditatio, silentium tamen istud, ut sacra et michi singulariter accepta voce discutias oro, tentans si qua ope languores tam graves emollire queas. – Ad hec ille: – Tu michi dux, tu consultrix, tu domina, tu magistra: quid igitur me loqui iubes te presente? – Illa autem: – Aurem mortalis hominis humana vox feriat; hanc iste feret equanimius. Ut tamen quicquid ex te audiet ex me dictum putet, presens adero. – Parere – inquit – et languentis amor cogit et iubentis autoritas –; simul me benigne intuens paternoque refovens complexu, in secretiorem loci partem Veritate previa parumper adduxit; ibi tres pariter consedimus. Tum demum, illa de singulis in silentio iudicante, submo
Abbreviated transcription (Latin):
quidã maiorq ꝙͣ nõ insi homis aspeũs/ qui me suspicari ali¬
ud non sinebat / nec tam̃ ideo tacitus mãsissẽ iam int̾dogatõnis
uei ba dictauerñ/ iamqz in extremũ cms linẽ noy egressui a
ycesserat cum subito ex ore ueritatis dulcissimũ michi illud
nomen auditũ est / Adeum si quidẽ cõuer sa at meditatõnẽ ip̃iꝰ
yfundissimã interiũ pens sic ait/ Care michi ex milib augu¬
stine hũc tibi deuotũ nosti nec te latet ꝙͣ ꝑiclosa ⁊ longa egri¬
tudine tentus sit qui eo ppinquior. morti est/ quo eger ipe a
ꝓprii mordi cogitacõne remocier. Itaq nũc uite huiꝰ semiai
confulendũ est qd̃ piecatis opus meluis ꝙͣ tu nullus hom̃mi p̃¬
stare pc̃/ nã ⁊ iste tui semꝑ nomis amantissimꝰ fuit ht̃ aut̃ ħꝰ
om̃ĩs doctrma multo facilius in auditoris am̃i ab amato pre¬
ceptore tranffundit᷑/ et insi te pñs for te felicitas miseriar um

Expanded text:
quidam maiorque quam nonnisi hominis affectus, qui me suspicari aliquidam maiorque quam nonnisi hominis affectus, qui me suspicari aliud non sinebat. Nec tamen ideo tacitus mansissem; iam interrogationis verba dictaveram, iamque in extremum oris limen vox egressura processerat, cum subito ex ore Veritatis dulcisonum illud michi nomen auditum est. Ad eum siquidem conversa, ac meditationem ipsius profundissimam interrumpens sic ait: – Care michi ex milibus Augustine; hunc tibi devotum nosti, nec te latet quam periculosa et longa egritudine tentus sit, que eo propinquior morti est quo eger ipse a proprii morbi cognitione remotior! Itaque nunc vite huius semianimis consulendum est, quod pietatis opus melius quam tu nullus hominum prestare potest. Nam et iste tui semper nominis amantissimus fuit; habet autem hoc omnis doctrina, quod multo facilius in auditorum animum ab amato preceptore transfunditur; et, nisi te presens forte felicitas miseriarum
Abbreviated transcription (Latin):
in terrã otlos deicio/ quod illa tognoscens/ breuis spacii inter¬
ueniente filentio iterũq ⁊ iterũ in uerba yrũpens minu¬
tis introgãciõculis me quoq ut fecũ multa collaguerer toe¬
git/ duplex hue michi bonũ prouenisse cognoui/ nã ⁊ aliꝙͣ¬
tulũ doctior factus sum aliꝙͣtoq ex ipã comi̾sacõne securior.
spectare coram posse cepi uultim illũ quĩ im̃o pͫ me splẽ dore
teriuerat ꝙͣ postq̃ sme trepidacõne susti mu dum mira duldẽ dine
captus inhereo entũspitiens q an quisꝙͣ secũ afforet an yisue
ĩcomitate me solitudinis abdita penetrafset/ irum iuxta grãdenũ
ac multa magestate uenerandũ uideo non fuit noce nomẽ ꝓcũc¬
tari ⁊ eligiosus aspectus frons modesta / gr aues ocli sobrius ĩceffꝰ¬
⁊ habitus afer./ sed romana facundia glosissimi prĩs augusti¬
in quoddã satis aꝑtũ indicium ꝑferebant accedebat dulcior

Expanded text:
in terram oculos deicio; quod illa cognoscens, brevis spatii interin terram oculos deicio; quod illa cognoscens, brevis spatii interveniente silentio, iterumque et iterum in verba prorumpens, minutis interrogatiunculis me quoque ut secum multa colloquerer coegit. Duplex hinc michi bonum provenisse cognovi: nam, et aliquantulum doctior factus sum, aliquantoque ex ipsa conversatione securior spectare coram posse cepi vultum illum, qui nimio primum me splendore terruerat. Quem postquam sine trepidatione sustinui, dum mira dulcedine captus inhereo, circumspiciensque an quisquam secum afforet, an prorsus incomitata mee solitudinis abdita penetrasset, virum iuxta grandevum ac multa maiestate venerandum video. Non fuit necesse nomen percuntari: religiosus aspectus, frons modesta, graves oculi, sobrius incessus, habitus afer sed romana facundia gloriosissimi patris Augustini quoddam satis apertum indicium referebant. Accedebat dulcior
Abbreviated transcription (Latin):
miem sonat Illa ego sum inquit quã tu in africa nr̃aa cuio¬
sa quadã elegancia destripfisti/. Cui nõ segnꝰ ꝙͣ amphion
ille dii teus in extremo qui dẽ õcadentis sũmoq athlantis uer.¬
tite habitacõne clarissimã atq pulcheirunã mirubli ar tisi¬
tio ac poetieis ut ꝑꝑrie ditam manib erexisti ¶ Age itaq
iam securus asculta neue illius pñtem fatiem ꝑhorrestas
quã pridẽ tibi sat familiar iter. cognitã. arguta cirtũlotutõe
testatus es/ uix dum uerba finierat/ cum michi cũcta uer sãti
nichil aliud occiũ rebat ꝙͣ ueritatẽ ĩpam̃ fore que loq̃i etui Illiꝰ
emin me palaciũ a thlanreis iugis descripsisse memimeram
at/ qua nã ex regione uenisset ignor abam/ nis. celitus tamẽ
uenire nequiuisse certus eram Itaq uidendi auidus ⁊ espicio
⁊ ecce lume ethereũ acies humana non ꝑtulit/ Ruisus igit᷑

Expanded text:
minem sonat. – Illa ego sum – inquit – quam tu in Africa nostra curiominem sonat. – Illa ego sum – inquit – quam tu in Africa nostra curiosa quadam elegantia descripsisti; cui, non segnius quam Amphion ille dirceus, in extremo quidem occidentis summoque Atlantis vertice habitationem clarissimam atque pulcerrimam mirabili artificio ac poeticis, ut proprie dicam, manibus erexisti. Age itaque, iam securus ausculta, neve illius presentem faciem perhorrescas, quam pridem tibi sat familiariter cognitam arguta circumlocutione testatus es. – Vixdum verba finierat, cum michi cunta versanti nichil aliud occurrebat quam Veritatem ipsam fore que loqueretur. Illius enim me palatium atlanteis iugis descripsisse memineram; at quanam ex regione venisset ignorabam, nisi celitus tamen venire nequivisse certus eram. Itaque videndi avidus respicio, et ecce lumen ethereum acies humana non pertulit. Rursus igitur
Abbreviated transcription (Latin):
itonito michi quidẽ ẽt sepissime
cogitanti qualiter. in hanc uitã
intraffem/ quali ue forem egre¬
ssurus, contigit miper ut non
meret sedanxiu atqz peruigi¬
lem mulier queda uener ablis
etatis ⁊ lumis formaq non
ncis ad homibus incellectã incertum quib adiiffe uider etur
unginẽ tam ⁊ habitus mĩciabat ⁊ faties. Hec igit᷑ me stu¬
pentẽ insuete lucis aspectum/ ⁊ aduer sus radios quos
oelor suors ol fuñdebat/ noyaũdente oclos actollere sic alloquit
N oli trepidare neu te spẽs noua ꝑturbet/ Eurores tuos miss¬
rata de Longinquo tempestimĩ tibi auxiliũ laturri descendi
satis suꝑq satis hartenus terram caligantib ocłis̃ aspexisti
quos si usq a dõ mor talia ista ꝑmultent quid fucurũ speras
si eos adeterna sustuleris ¶ Hus ego auditis net dum pauo¬
re depoĩto maroneũ illud tremũlo uix ore respond O quã
te memorem uigo. nãq aut tibi uultus mortalis n ͨ uox ho¬

Expanded text:
tonito michi quidem et sepissime cogitanti qualiter in hanc vitam intrassem, qualiter ve forem egressurus, contigit nuper ut non,meret, sed anxium atque pervigilem mulier quedam inenarrabilis etatis et luminis, formaque non satis ab hominibus intellecta, incertum quibus viis adiisse videretur. Virginem tamen et habitus nuntiabat et facies. Hec igitur me stupentem insuete lucis aspectum et adversus radios, quos suorum sol fundebat, non audentem oculos attollere, sic alloquitur: – Noli trepidare, neu te species nova perturbet. Errores tuos miserata, de longinquo tempestivum tibi auxilium latura descendi. Satis superque satis hactenus terram caligantibus oculis aspexisti; quos si usqueadeo mortalia ista permulcent, quid futurum speras si eos ad eterna sustuleris? – His ego auditis, necdum pavore deposito, maroneum illud tremulo vix ore respondi: o quam te memorem, virgo? namque haud tibi vultus mortalis, nec vox ho
Abbreviated transcription (Latin):
pplĩ Qualia multa ut te tantisper ad historias ⁊ euocem
In funẽ Iulii cesarii mem̃uisti. hoc est illud cõe spectacłin qd
mortaliũ ocłõs ⁊ corda ꝑsti ixit faciq sui memoriã in ge¬
uit aliena cer nentibus Accedit belna ⁊ ofinor atq lomi ⁊ a
biesq bellor accedũt et magnar ediũ riune quas bene
tus aerei ⁊ celi pestilentis afflacus, et tot terre maris qr
disti iina / quibus undiq cn tũ septi nõ potestis oclos auei¬
tere insi uero eis occurrac yprie mor talitatis effigiet. ¶In¬
dulge queso/ amplius expectare non possum/ inchil em̃m
ad cõfu mandã racionẽ meã dici reor efficatiꝰ ꝙͣ tu multa
duoisti/ egoqr ip̃e intra audiendũ mir abar quid tua uellet
oracio aue ubi de sinere A⁊ õdũ quipe desierat tu eã
p̃cidisti/ her em̃ conclufio restabat ¶ayͣ multa uellicantia
oi cũstant/ inchil tam ẜ ꝗd interiora penetiare duratis

Expanded text:
populi, qualia multa, ut te tantisper ad historias revocem, populi, qualia multa, ut te tantisper ad historias revocem, in funere Iulii Cesaris meministi? Hoc est illud comune spectaculum quod mortalium oculos et corda perstringit, fatique sui memoriam ingerit aliena cernentibus. Accedit belluarum furor atque hominum, rabiesque bellorum; accedunt et magnarum edium ruine, quas bene tus aerei, et celi pestilentis afflatus, et tot terre marisque discrimina; quibus undique circumsepti non potestis oculos advertere, ubi non eis occurrat proprie mortalitatis effigies. Indulge, queso: amplius expectare non possum. Nichil enim ad confirmandam rationem meam dici reor efficacius, quam tu multa dixisti: egoque ipse inter audiendum mirabar quid tua vellet oratio aut ubi desineret. Nondum quippe desierat cum tu eam precidisti. Hec enim conclusio restabat: quanquam multa vellicantia circumstent nichil tamen ad interiora penetrare duratis
Abbreviated transcription (Latin):
procipiciũ tontremistat/ ⁊ de se incipiat eẽ sollititus
ficut ubi flagi ancia ui tinoꝵ tecta ꝯppeperis dum truis
secuus eẽ non potes qmiutait flactus adte panulum bentur a ꝑi¬
cula cer ms Coautem ueliemencius mouebitui. qui miorem
qui ualidiorem for mosiorẽ q uideat repentina morte subtia¬
ctum se so em̃ encõspiciet ⁊ dicet secuius hic hubitare ui¬
debutiu. ⁊ tamen eiectus est/ nec etati profuit nec etas pro¬
fuic nec forma nec robui. michi secur itatẽ quis spopondit
deus, non magnus sed mor talis fũ profecto Q sibot inde
imꝑator ib regibus ꝙ terraꝵ. Si egregns for midatis q ꝑ¬
soms euenerit. multo eciã aciius coneucientiu astantes
qm̃ qui alios ster nere solicũ norant fubito uideant paucap
for tassis horaꝵ amietate prostratũ unde em̃ insi ex hoc fo¬
te ꝓcedunt illa que in mortibus sũmoꝵ hõmi scupẽtes faciũt

Expanded text:
precipitium contremiscat, et de se incipiat esse solicitus. precipitium contremiscat, et de se incipiat esse solicitus. Sicut, ubi flagrantia vicinorum tecta conspexeris, de tuis securus esse non potes, quoniam, ut ait Flaccus, ad te post paulum ventura pericula cernis. Eo autem vehementius movebitur, qui iuniorem, qui validiorem formosioremque videat repentina morte subtractum. Se se enim circumspiciet et dicet: – Securius hic habitare videbatur, et tamen eiectus est, nec etas profuit, nec forma, nec robur. Michi securitatem quis spopondit? Deus ne, magus ne? mortalis sum profecto! – Quodsi hoc idem imperatoribus regibusque terrarum, si egregiis formidatisque personis evenerit, multo etiam acrius concutientur astantes, quoniam quem vel alios sternere solitum norant, subito videant, vel paucarum fortassis horarum anxietate prostratum. Unde enim nisi ex hoc fonte procedunt illa, que in mortibus summorum hominum stupentes faciunt
Abbreviated transcription (Latin):
di disse monstraueris ¶ monstrtibo ꝑ facile modo bona fade
uerũ confiteri in animũ inducas utar in hac re teste eciã
non longinquo lquo nã queso E consciã tua ¶alla con¬
ti rrĩdicit ubi cõfusa preit int̾dogatõ certũ ⁊efponde¬
tis testiõmi eẽ iux pt̃ E quid ad rem I multũ sane quod
ut clare puideas aduerte/ nemo tam demens est ainfi si
idem pror sus insamis eui nõ int̾ dũ condicõ ꝓpriẽ fragili¬
tatis occiurat/ qui nõ si int̾i ogetur respondeat se eẽ mor¬
talem ⁊ caducũ hĩtare corpisclm̃/ idenĩ ⁊ mẽbror dolor
⁊ febriũ temptamẽta testantur a quibus prorsus ĩmu¬
nẽ uitã degere q̃ nam dei umꝙͣ indulgencia p̃stabit Add
qd ⁊ ex fimeribus amicoꝵ q̃ assidue p̃t̾ ocłos uiõs eunt
spectanciũ animis terror incutitur qr dũ ẽquĩ quisq
comitatur ad sepultrũ ncc̃e est ip̃e eciã ad aliem cafus

Expanded text:
didisse monstraveris. Monstrabo perfacile, modo bona fide didisse monstraveris. Monstrabo perfacile, modo bona fide verum confiteri in animum inducas. Utar in hac re teste etiam non longinquo. Quonam, queso? Conscientia tua. Illa contrarium dicit. Ubi confusa preit interrogatio, certum respondentis testimonium esse vix potest. Quid ad rem? Multum sane; quod ut clare pervideas, adverte. Nemo tam demens est, nisi sit idem prorsus insanus, cui non interdum conditio proprie fragilitatis occurtalem et caducum habitare corpusculum. Id enim et membrorum dolor et febrium tentamenta testantur, a quibus prorsus immunem vitam degere quenam Dei unquam indulgentia prestabit? Adde, quod et ex funeribus amicorum, que assidue preter oculos vestros eunt, spectantium animis terror incutitur; quia, dum equevum quisque comitatur ad sepulcrum, necesse est ipse etiam ad alieni casus