comma-project/pen-alignment-pairs huggingface dataset:
Abbreviated transcription (Latin):
nec inficiari possum ꝓ sꝑitatis mee cursum uelocissimum.
S hoc ẽ. quod me recolentem uehem̃tiꝰ coq uit. Nam inomĩ ad¬
lisitate fortunȩ infelicissimũ genꝰ ÷ infortunii. fuisse felicem.
S quod tuinqͥd false opinionis suppliciu m luis: id reb iure
reputare ñ possis. Nam si te hoc mane nomen fortune felicita¬
tis mouet: quã plurimis maxinisq bonis abundes mecum
licet reputes. Igitur si quod inomĩ fortrine tue censu p̃ciosissi¬
Atqui uget incolimis illud p̃ciosissimũ gn̾is humani decꝰ
symachꝰ socer.⁊ quod uite p̾cio ñ signis emeres iurcotus
ex sapientia uircutib q factꝰ. suar̾ securꝰ. tuis ingemiscit in
intiꝰ Uxor ingenio uiuit modesta pudicicie pudcre p̃cellens.
tatẽ minui tuã ł ip̃a concesserim: tui desiderio. lacͥmis ac
dolore uxortua tabescit. Quid dicã liberos consulares.
in quib iam ut in id etatis pueris. ł pat̾ni ł auiti specitien

Expanded text:
nec infitiari possum prosperitatis meae uelocissimum cursum. nec infitiari possum prosperitatis meae uelocissimum cursum. Sed hoc est quod recolentem uehementius coquit; nam in omni aduersitate fortunae infelicissimum est genus infortunii fuisse felicem. – Sed quod tu, inquit, falsae opinionis supplicium luas, id rebus iure imputare non possis. Nam si te hoc inane nomen fortuitae felicitatis mouet, quam pluribus maximisque abundes mecum reputes licet. Igitur si quod in omni fortunae tuae censu pretiosissiAtqui uiget incolumis illud pretiosissimum humani generis decus Simacus socer et, quod uitae pretio non segnis emeres, uir totus ex sapientia uirtutibusque factus, suarum securus, tuis ingemiscit iniuriis. Viuit uxor ingenio mtatem minui tuam uel ipsa concesserim, tui desiderio lacrimis ac dolore tabescit. Quid dicam liberos consulares, quorum iam ut in id aetatis pueris uel paterni uel auiti specimen
Abbreviated transcription (Latin):
nũm modũq lecorũ tͥstium ue consicłes ad huc te felicem ne¬
nunc pͥmũ subct᷑ hospesq uenisti : Ullam ne humanis reb in¬
eẽ constantiã reris. cum ipsum sepe hominẽ uelox hora dissoluat.
Nam ⁊ si rara ÷ fortuitis reb manendi fides: ultimꝰ tñ uite dies
mors quedã fortune ẽ. ⁊̃ manentis. Quid gͥ referre putas: Tu¬
ne illam morendo deseras : an illa te fugieNDo.
Uo polo pheb roseis quadrigis.
Lucem spargere ceperit
Panet albentes hebetata uultus.
flammis stella p̃mentibue
Cum nemus flatu ⁊ephiri tepẽti.
Uernis irribuit roie.
Spiret insanum nebulosus auster.
Sepe tranquilio radiat sereNo
Inmotis mare fluctibUs
Sepe feruentes abiuilo ꝓcellas.
U̾so concitat equor
Rata si constat sua forma mundo.
Si tantas uariat uicee
Crede fortunis hominum caducis.
Bonis crede sugacibue
Constat etn̾a p̾o̾i̾tumq lege. est:
Ut constet genity nichil.

Expanded text:
numerum modumque laetorum tristiumve consideres, adhuc te felicem nenumerum modumque laetorum tristiumve consideres, adhuc te felicem nenunc primum subitus, hospesque venisti? ullamne humanis rebus inesse constantiam reris, cum ipsum saepe hominem velox hora dissolvat? Nam etsi rara est fortuitis manendi fides, ultimus tamen uitae dies mors quaedam fortunae est etiam manentis. Quid igitur referre putas tune illam moriendo deseras an te illa fugiendo? Cum polo Phoebus roseis quadrigis lucem spargere coeperit, pallet albentes hebetata uultus flammis stella prementibus. Cum nemus flatu Zephyri tepentis uernis inrubuit rosis, spiret insanum nebulosus Auster, Saepe tranquillo radiat sereno immotis mare fluctibus, saepe feruentes Aquilo procellas uerso concitat aequore. Rara si constat sua forma mundo, si tantas uariat uices, crede fortunis hominum caducis, bonis crede fugacibus! Constat aeterna positumque lege est ut constet genitum nihil. –
Abbreviated transcription (Latin):
runtamen ne te existimari meserum ueł. Annum̾u̾
parente. sum moꝵ te uiroꝵ cura suscepit. delecth
maffinitatem principum ciuitatis.: quod p̃ciosissim ũ ꝓpin¬
quitatis genus est prius carꝰ quam ꝑximuseẽ cepisti. Quiꝰ nõ
ce felicissimum cum tanto splendore socerum. comugis. ꝓn
gitas senib dignitates. ad singularẽ felicitatis tue cumulura ue¬
nͦire delectat. Si quis rerũ mortalium fructꝰ ullum beatitudis
pondus habet: pot̾it ne illiꝰ memoria lucis quantalibet in¬
gruertisim malorũ mole deleri cum duos parit̾ consules li¬
beros tuos domo ꝓuehi sub fequentia patrũ. sub plebis alacͥta¬
te uidisti. cum eiscł incuria curules insidentib turegie laudis
mediꝰ consulumꝰ circũfu se multitudinis ex spectõnem tͥutripha¬
li largitone saciastie ħ disti ut opmor u̾ba fortune. Dumte il¬
la demulcec. dum te uti delicias fuas fouet: mnunus quod nul
culum pon̾e: Nunc te pͥmũ liuentiꝰ ocło ꝑstrinxit. Si

Expanded text:
rumtamen ne te existimari miserum velis, an numeparente, summorum te virorum cura suscepit; delectusque in affinitatem principum civitatis, quod pretiosissimum propinquitatis genus est, prius carus, quam proximus esse coepisti. 110 Quis non te felicissimum cum tanto splendore socerorum, cum conjuggatas senibus dignitates: ad singularem felicitatis tuae cumulum venire 5 delectat. Si quis rerum mortalium fructus ullum beatitudinis pondus habet, poteritne illius memoria lucis quantalibet ingruentium malorum mole deleri? cum duos pariter consules liberos tuos domo provehi sub frequentia patrum, sub plebis alacritate vidisti; cum eisdem in curia curules insidentibus tu regiae laudis medius consulum circumfusae multitudinis exspectationem, triumphali largitione satiasti. Dedisti, ut opinor, verba fortunae, dum te illa demulcet, dum te, ut delicias suas, fovet. Munus, quod nulculum ponere? Nunc te primum liventi oculo perstrinxit. Si
Abbreviated transcription (Latin):
llec lucida uelta serum.
Tirio misc̾e̾ ueneNo.
Somnos clabat ħ ba salubres
Potũ qͦ lubricꝰ amnis.
Umbͣs altissima pmue.
Nec dum maris alta secabat.¬

Expanded text:
ec lucida uellera Serum Tyrio miscere ueneno. Somnos dabat herba salubres, potum quoque lubricus amnis, umbras altissima pinus. Nondum maris alta secabat
Abbreviated transcription (Latin):
b s de naturali intento ne tͣctamiis sicut ẽ quod acceptas escas
sine cogitone tͥnsigimꝰ. quod in sompno spm̃ cducimꝰ nescientes Nlã
nec inanimalib quid manendi amor ex anime uoluptatib u̾ũ
ex nãte pͥncipiis uenit. Nam sepe mottẽ cogentib causis quam
nat᷑a reformudat uolucitas amplectitur. Contͣq illud quo solo rerũ
moetaliũ durat iut̾nas gignendi opꝰ quodnat̾a semꝑ appetit : in¬
td̾ cohercit uoluntas. Ado ħ sui caritas ñ exai̾alut̾one s exna¬
turali intent̾one ꝓcedit. Dedit enĩ ꝓuidentia creatis reb ase hac̃
⁊ ł manendi maximã causam. ut qͦuoad postt̃ nat᷑alr̾ manere
desicdãnt. Qr nicħ ÷ quod ullo mͦ queat dubitare cuncta q̃ s̃
tee in quam nunc me indubitato cͥnere. que dudum incerta iu¬
certa udebantur. Quod autem inquit subsistere ac ꝑmatie̾

Expanded text:
bus, sed de naturali intentione tractamus, sicuti est quod acceptas escas bus, sed de naturali intentione tractamus, sicuti est quod acceptas escas sine cogitatione transigimus, quod in somno spiritum ducimus nescientes. Nam ne in animalibus quidem manendi amor ex animae uoluntatibus, uerum ex naturae principiis uenit. Nam saepe mortem cogentibus causis, quam natura reformidat, uoluntas amplectitur, contraque illud quo solo mortalium rerum durat diuturnitas, gignendi opus, quod natura semper appetit, interdum cohercet uoluntas. Adeo haec sui caritas non ex animali motione, sed ex naturali intentione procedit; dedit enim prouidentia creatis a se rebus hanc uel maximam manendi causam ut quoad possunt naturaliter manere desiderent. Quare nihil est quod ullo modo queas dubitare cuncta quae sem. – Confiteor, inquam, nunc me indubitato cernere quae dudum incerta uidebantur. – Quod autem, inquit, subsistere ac permanere
Abbreviated transcription (Latin):
Quid quod mollissimũ quodq sicuti medulla ÷ int̾ioie semꝑ
seqͥe reconditur: Extͣ uͦ quadã ligni firmitate defenditur
ultimꝰ aut̃ cortex ad u̾sũ celi intemꝑiem qͣsi mali paciens de¬
fensor oppotutur. Iam uͦ qͣnta est nat̾e diligentia uides.
ut cuncta semine multiplicato ꝓ pagent᷑ que omĩa ñ mͦ ad tẽpꝰ
manendi. ũũ gn̾ati quoq quasi inꝑpetuum ꝑmanendi ueluti
qͣsaã machinas. ẽẽ. quis nesciat. e ea ⁊̃ que inaruitiata c̾e creditt᷑
quid̾ sursit̃ leuitas uehit t̾ras uͦ deorsũ pond̾ de pͥmit nisi qͥ
punt.Iam uͦ que dura sunt ut lapides adħent tenacissime
partib suis ⁊ ne facile dissoluantur resistunt. Que uͦ liq̃nti¬
a ut aer. atq aqͣ: facile quid̾ cliuidentib cedutit. s cito rurc̃
in ea aquib sunt abscisa relabuntur. Ignis uͦ omnẽ refugit
secto nẽ. Neq nẽ nos de uoluntariis anime cognoscentis moti¬

Expanded text:
Quid, quod mollissimum quodque, sicuti medulla est, interiore semper Quid, quod mollissimum quodque, sicuti medulla est, interiore semper sede reconditur, extra vero quadam ligni firmitate tegitur: ultimus autem cortex adversum coeli intemperiem, quasi mali patiens defensor opponitur? Jam vero quanta est naturae diligentia, 15 ut cuncta semine multiplicato propagentur, quae omnia non modo ad tempus manendi, uerum generatim quoque quasi in perpetuum permanendi ueluti quasdam machinas esse quis nesciat? Ea etiam quae inanimata esse creduntur quidem sursum leuitas uehit, terras uero deorsum pondus deprimit, nisi quod punt. Iam uero quae dura sunt ut lapides adhaerent tenacissime partibus suis et ne facile dissoluantur resistunt; quae uero liquentia ut aer atque aqua facile quidem diuidentibus cedunt, sed cito in ea rursus a quibus sunt abscisa relabuntur; ignis uero omnem refugit sectionem. Neque nunc nos de uoluntariis animae cognoscentis moti
Abbreviated transcription (Latin):
rupt̾onẽq desid̾et: Si aĩalia inquã consid̾e̾m que hñt aliꝗͣ
uolendi nolendiq naturam. nicħ inuenio qͥ nulł extͣ cogenti¬
b abiciant manendi intent̾onẽ.: ⁊ adint̾itum sponte fastraẽt.
Omine tãq aĩal intueri salitẽ laborat. mottẽ uͦ ꝑniciemq¬
deuteat. S quid de ħbis arboribq quid de manimatis omĩno cõ¬
scientiã reb ꝓrsꝰ dubito. Atqui ñs quod deboc possis ambigere
cũ ħbas atq arboris intuearis pͥmũ iͥ conuenientib innasci
locis. uͥ qͣntũ ear̾ nat̾a qĩat cito exaresce̾ atq int̾ire ñ possint
slam alie quid̾ campis. alie montib oriuutur. Alias ferite
paludes. alie sans berent. aliatꝰ fecunde suat sfiles hare¬
ne. Quas simalia quispiam loca tͣnsferre conetur: anscant. Sin
dat cusq natuta quod conuenit. ⁊ ne dum man̾e̾ possunt int̾e

Expanded text:
rup-, tionemque desideret? — Si animalia, inquam, considerem, , quae habent aliquam rup-, tionemque desideret? — Si animalia, inquam, considerem, , quae habent aliquam volendi nolendique naturam, nihil in- venio, quod nullis extra cogentibus abiciant manendi inten tionem et ad interitum sponte festinent. Omne na i animal tueri salutem laborat, mortem devitat. Sed 238 quid de herbis, arboribusque, quid de inanimatis omnino consentiam rebus, prorsus dubito. Atqui non est quod de hoc possis ambigere, cum herbas atque arbores intuearis, primum sibi convenientibus innasci locis, ubi quantum earum natura queat, cito exarescere, atque 5 interire non possint. Nam aliae quidem campis, aliae montibus oriuntur, alias ferunt paludes, aliae saxis haerent, aliarum fecundae sunt steriles arenae, quas si in alia quispiam loca transferre conetur, arescant. Sed dat cuique natura quod convenit, et, ne, dum manere possunt, interea
Abbreviated transcription (Latin):
ẽ. eorũ quorũ nat̾a lr̾ ñ ẽ. diu̾suseffectꝰ. Negare inquã nequeo.
Nostine gͥ inquit om̃e quod ẽ tamdiu man̾e atq subsiste̾ quã¬
diu sit unsi: S int̾ire atq dissolui parit̾. atq unũcẽ. clestit̾it¬
corpꝰq ied aĩl uocat᷑. Cum uͦ ħ unitas utusq seꝑat̾one dissoluit᷑: int̾i¬
re necessariũ ẽẽ. aĩal liq̃t. Ipsum qͦ corpꝰ cum inuna forma m̃broꝵ
couiunct̾one ꝑmanet humana uisitͥ. sp̃es. At sicdift̾bute atq seg̾¬
gate partes corꝑis distraxint unitatẽ: desinit ẽẽ. quodfuat¬
eoq modo ꝑcurrenti tͥ cet̾a : ꝓ culdubio patebit subsiste̾ unum qq
dum unũ ẽ. Cum uͦ unũ ẽẽ desinit: int̾ire. Consid̾anti inꝗͣ m
plima minime aliud uidet᷑. Est ne gͥ inquit quod inquantum
nat᷑alt̾ agat. relicta subsistendi appetẽtia uenire adintͥitũ cor¬

Expanded text:
est eorum, quorum naturaliter non est diversus effectus. — Negare, inquam, nequeo. est eorum, quorum naturaliter non est diversus effectus. — Negare, inquam, nequeo. — Nostine igitur, inquit, omne, quod est, tam diu manere atque subsistere, quamdiu sit unum? sed interire atqcorpusque id animal uocatur, cum uero haec unitas utriusque separatione dissoluitur interire nec iam esse animal liquet; ipsum quoque corpus cum in una forma membrorum coniunctione permanet humana uisitur species, at si distributae segregataeque partes corporis distraxerint unitatem desinit esse quod fuEoque modo percurrenti caetera procul dubio patebit subsistere unumquodque, dum unum est: cum vero unum esse desinit, interire. Consideranti, inquam mihi plura, minime aliud videtur. Estne igitur, inquit, quod in quantum naturaliter agat, relicta subsistendi appetentia, 15 venire ad interitum, cor
Abbreviated transcription (Latin):
hͥ portꝰ placida manẽs qͥete¬
ħ patens unũ miseris asilũ.¬
Ñ qͥcqͥd tagꝰ aureis harenis.¬
bonat. aut herinꝰ rutilãte ripa
hac̃ qͥsq pot̾it notare lucem¬
Candidos phebi radios negabit.
S sentior inquã. cuncca enim firmissimis ro̾̃nib nexa con¬
patefaciam maneant mͦ q̃ paulo ante conclusa sunt. Manebt̃.
Honne inquit monstrauimus ea que appetuntur aplurib¬
Cumq alt̾i ab eẽt alt̾m. plenũ ab solutũ ꝙ bonũ afferre
ñ posse. Tum ã u̾um bonũ fieri. cũ inunã ueluti formã atq
efficientiã colligunt᷑. ut que sufficientia ÷ ead̾ sit potentia. re¬
u̾entia. claritas. atq iocunditas: Nisi uͦ unũ atq id̾ omĩa sint
nicħ hr̃e quo it̾ expet̃ẽda num̾ent᷑ Demonstratũ mꝗ̃ ẽ. nec
dubitari ullo iodo pot̾. Quegͥ cum discrepant: minime sũt
bona. Cum uͦ unũ eẽ ceꝑint: bona fiunt. Nonne ħ ut bona sit̃
gͥ id̾ ẽt. unũ atq bonũ simili r̾one concedas. Ead̾ namq sub̾a

Expanded text:
 portus placida manens q patens unum miseris asylum.id Tagus aureis harenisonat aut Hermus rutilante ripa hanc quisquis poterit notare lucemcandidos Phoebi radios negabit. Assentior, inquam; cuncta enim firmissimis nexa rationibus conatione patefaciam, maneant modo, quae paulo ante conclusa sunt. — - sunt. - Nonne, inquit, monstravimus ea, quae appetuntur pluribcumque alteri abesset alterum plenum absolutumque bonum afferre non posse, tum autem uerum bonum fieri cum in unam ueluti formam atque efficientiam colliguntur, ut quae sufficientia est eadem sit potentia, reuerentia, claritas atque iucunditas, nisi uero unum atque idem omnia sint, nihil habere, quo inter expetenda numerentur? — Demonstratum, inquam, nec dubitari ullo modo potest. — Quae igitur, cum discrepant, minime bona sunt, cum vero unum esse coeperint, bona fiunt, nonne, haec ut bona sint icitur idem esse unum atque bonum simili ratione concedas; eadem namque substantia
Abbreviated transcription (Latin):
stulticiã magna lacerantẽ sui pudeat. Accepisti inquit infabuł laces¬
santes celum gigantes. s illos qͦ uti condignũ fuit benigna fortitudo
disposinit. S uis ne rones ipsas inuicẽ collidamꝰ: forsitan ex hꝰ confuit
quit ẽẽ. omĩu potentẽ nemo dubitau̾it. Qui quid̾ inquã nĩte conis¬
tat nulsꝰ ꝓtiꝰ ambigat. Quiuͦ inquit omiũ ÷ potens. nich⁊ qͦd

Expanded text:
stultitiam magna latrantem sui pudeat. Accepisti, inquit, in fabulis lacesstultitiam magna latrantem sui pudeat. Accepisti, inquit, in fabulis lacessenteis coelum Gigantes: sed illos quoque, uti condignum fuit, benigna fortitudo deposuit. Sed visne rationes ipsas invicem collidamus? forsitan ex hujusmodi cquit, esse omnium potentem nemo dubitaverit. Qui quidem, inquam, mente consistat, nu
Abbreviated transcription (Latin):
ficientiã ñ habebit. Id inꝗͣ tca ẽ. necessariũ. ꝑ se gͥ solũ cuncta
ꝑ se quã bonũ ẽẽ consensimus. ⁊ ħ ẽ ueliti qͥdã clauns atq gub̾na¬
licet suspicioe ꝓspen. Credo inquit. Iam enĩ ut arbitror uigi¬
lantiꝰ adc̾nenda uͥa ocłos deduçis. S quod dicata ñminꝰ q̃d contu¬
end̾ patet. Quid inꝗͣ. Cum ds inquit omĩa bonitatis clauo gu¬
bnare iure credat᷑ : ead̾q oia sicitti docui adbonũ nat̾ali intẽ¬
tone festinent. numqͥd dubitari pot̾ quin uolutita rie regãt̃
seq ad disponentis ntitũ ueluti conuenientia contemꝑantia¬
q rectori sponte conu̾tant. Ita inquam necee̾: Nec beatum re¬
gim̃ eẽ. uidetur. siquid̾ detctantiũ iugura fort. ñ obtemꝑantiũ
eũ quẽ uire beatitudinis potentissimum. eẽ. concessimus::
huic bono ł uelit. ł possit obsistere. Non inquam ar

Expanded text:
ficientiam non habebit. — Id, inquam, ita est necessarium. — Per se igitur solum cuncta ficientiam non habebit. — Id, inquam, ita est necessarium. — Per se igitur solum cuncta  quem bonum esse consensimus, et hic est ueluti quidam clauus atque gubernalicet suspicione prospexi. – Credo, inquit; iam enim, ut arbitror, uigilantius ad cernenda uera oculos deducis. Sed quod dicam non minus ad contuendum patet. – Quid? inquam. – Cum deus, inquit, omnia bonitatis clauo gubernare iure credatur eademque omnia, sicuti docui, ad bonum naturali intentione festinent, num dubitari potest quin uoluntaria regantur seque ad disponentis nutum ueluti conuenientia contemperataque rectori sponte conuertant? – Ita, inquam, necesse est; nec beatum regimen esse uideretur, si quidem detrectantium iugum foret, non obtemperantium eum, quem iure beatitudinis potentissimum esse concessimus? - huic bono uel uelit uel possit obsistere? – Non, inquam, a
Abbreviated transcription (Latin):
extam drũsis contrariisq partib inunam formã meui mȩ¬
conuenisset nisi unus eẽt quitam diu̾sa coniungeret. Ciunc ta
uͦ naturalr̾ ipsa diu̾sitas. inuicẽ discors. dissociaret atq diuellet
nͥ unꝰ ẽe̾t qui quod nexuit. contin̾et. Nontam uͦ certꝰ nat̾e ordo
ꝓcectet. nec tam dispot̾tos motꝰ locis. temꝑib efficientia spaciis
qualitatib explicaret. nͥ unus e̾ẽt. qui has mitt̾onũ uarietates
manens ipse dispon̾et. hoc quicqͥd quocondita manent q̃tq agi¬
tantur. usitato cunctis uocabulo dm̃ nomino. Tum illa. Cum
ħ inquit ita sentias. paruã mͥ oꝑam restare puto: ut tu felici¬
tatis compos patͥã sospes reuisas. S q̃ ꝓposuimꝰ intueam᷑. Nõ¬
ne inbeatitudine sufficientiã memora uimꝰ : dm̃q beatitudinẽ
nuilł extͥnsecꝰ admmict indigebit. Alioqͥn si quo egeat: plenam suf¬

Expanded text:
ex tam diversis contrariisque partibex tam diversis contrariisque partibconuenisset nisi unus esset qui tam diuersa coniungeret. Coniuncta uero naturarum ipsa diuersitas inuicem discors dissociaret atque diuelleret nisi unus esset qui quod nexuit contineret. Non tam uero certus naturae ordo procederet nec tam dispositos motus locis, temporibus, efficientia, spatiis, qualitatibus explicarent nisi unus esset qui has mutationum uarietates manens ipse disponeret. Hoc, quicquid est, quo condita manent atque agitantur usitato cunctis uocabulo deum nomino. – Tum illa: Cum haec, inquit, ita sentias, paruam mihi restare operam puto ut felicitatis compos patriam sospes reuisas. Sed quae proposuimus intueamur. Nonne in beatitudine sufficientiam numerauimus deumque beatitudinem nullis extrinsecus amminiculis? indigebit; alioquin si quo egeat, plenam suf
Abbreviated transcription (Latin):
lũ cuneta referuntur ⁊ uno uelitti u̾tice destituta sine rectore
flutrabunt. aut siquid ẽ. ad quod uniu̾sa festinent iderit sũmũ
om̃iũ honor. Q illa. Nimiũ inquit o alumne. letor ipsam etũ
mnecdie u̾itatis notũ m̃te fristi. S in hoc ꝑatuit t̾ qued ignora¬
collegimꝰ : oportet omĩũ rerũ finẽ bonũ. ẽẽ fateamur.
ual ego Platoni inquã uehem̃t̃ assentior na me hor
iam scd̾o cõmemoras. pͥmũ qͦd memoriã corꝑea ꝯtagione
e hitic cũ meroris p̾ssꝰ mole aminisi. Tum illa. Si pͥora inquit
concessa respicias. ne illd̾̃ quid̃ longiꝰ aberit. quin record̾is. q uod
mundꝰ regat᷑. Memini inꝗͣ me inscitiã meã fuisse confessum
s quid afferas licet iã ꝓspiciã. platuꝰ tñ exte audire desid̾o. Mũ¬
d̾ inquit hunc ad̾o regi pauloante minime dubitandũ puta¬
bas. Hec nunc quid arbitror inꝙͣ. nec unꝗͣ dubitand̾ puta¬
bo. Quib q in hoc ronib accedã: b uit̾ exponã. Mundus uͥ

Expanded text:
unum cuncta referuntur et uno ueluti uertice destituta sine rectore fluitabunt, aut si quid est ad quod uniuersa festinent, id erit omnium summum bonorum. Et illa: Nimium, inquit, o alumne laetor, ipsam enim mediae ueritatis notam mente fixisti. Sed in hoc patuit tibi quod ignoracollegimus, oportet rerum omnium finem bonum esse fateamur. uiam secundo commemoras, primum quod memoriam corporea contagione, dehinc cum maeroris mole pressus amisi. — Tum illa: Si priora, inquit, concessa respicias, ne illud quidem longius aberit. quin recorderis, quod mundus regatur. — Memini, inquam, me inscitiam meam fuisse confessum, sed quid afferas, licet iam prospiciam. planius tamen ex te audire desidero. - Mundum, inquit, hunc deo regi paulo ante minime dubitandum putabas. — Ne nunc quidem arbitror, inquam, nec umquam dubitandum putabo, quibusque in hoc rationibus accedam, breviter exponam. Mundus hic
Abbreviated transcription (Latin):
dis ne inꝗͣ me inextricabilem laberintũ ro̾nb texens. que nuc̃
quid̃ qua egͥdiarie introeas. nunc uͦ quo introeris reg̾diare. An
mirabilẽ quedã diuine simplicitatis orbem complicas mͥ: Tem̃
pauloant̃ abeatitud incipiens eam suminũ bonũ ẽẽ. dicebas. quĩ
in sũmo dõ sitã loq̃bare. Ipm qͦ drã sũmũ ẽẽ bonũ. plenãq beati¬
tudinẽ disserebas. Ex quo neminẽ beatum fore. nͥ qui parit̾ deus eec
qͣsi munꝰculã clabas. Rursũ ipsã boniformam dĩ ac beatitudinis
loq̃baris. eẽ sub̾am. ipsumq unũ id ipm ẽẽ. bonũ docebas quod
aboĩ rer̾ nat᷑a appet̾et᷑. Dm̃ qͦ bonitatis gubnacłs̃ uniu̾sitatem
regere clisputabas. uolentiaq cuncta partre nec ullã mali ee.
alt̾o insitis domesticisq ꝓ bo̾nub explicabas. Tum illa. ¶ iime in¬
quit ludimꝰ reitiq om̃nĩ maximã dĩ muni̾e quẽ dudũ dep̃caba¬
m̃ eregimꝰ. Ea enim diuina forma sub̾e̾ ut neq mext̾na dilabat᷑

Expanded text:
disne, inquam, me, inextricabilem labyrinthum rationibus texens, quo nunc quidem, qua egrediaris, introeas; nunc vero qua introieris, egrediare: an mirabilem quemdam divinae simplicitatis orbem complicas? 10 Etenim paulo ante a beatitudine incipiens, eam summum bonum esse dicebas, quam in summo deo sitam loquebare. Ipsum quoque deum summum esse bonum plenamque beatitudinem disserebas, ex quo neminem beatum fore nisi qui pariter deus esset quasi munusculum dabas. Rursus ipsam boni formam dei ac beatitudinis loquebaris esse substantiam ipsumque unum id ipsum esse bonum docebas quod ab omni rerum natura peteretur. Deum quoque bonitatis gubernaculis uniuersitatem regere disputabas uolentiaque cuncta parere nec ullam mali esse  insitis domesticisque probationibus explicabas. — Tum illa: Minime, inquit, ludimus remque omnium maximam dei munere, quem dudum deprecabamur, exegimus. Ea est enim divinae forma subst
Abbreviated transcription (Latin):
pociꝰ ÷ ꝗͣ sua qͣ regit᷑ rõne mirand̃. Forme uͦ uitor. ut rapidus
ẽ. ut uelor ⁊ u̾ naliũ fiorũ mutabilitate fugatior. Quod si ut
aristotiles ait. linceis od hominis utent̃ ut eor̾ uisꝰ q̃ obstantia
penetͣret. None intͦspectis uiscerib illud altipiadis suꝑficie
pulcherrimũ corpꝰ tpissim̃ uid̾et᷑. Igic̾ te pulchrũ udi᷑ ñ tua
natura. s ocͥlorũ spectantiũ reddit insirmitas. S estimate
quam itultis nimio corꝑis bona dumsciatis hoc quod tũq
miramini tͥduane febris i gui culo posse dissolui. Exch oĩ
b illud redig̾e insũmã licẽt quod ħ q̃ riec p̃stare hona posst̃¬
q̃ pollicẽtur nec omĩũ bonorñ congͣgane ꝑfecta s. eã nec
ad beatitudutẽ quasi quid ã calles fert. nec̾ beatos ip sa
per ficiNt.
heu qͣ miseros tͣmite deuior abdiccit ignorãtia
ñ aurũ inuiridi q̃ritis arboret Nec ucte gẽmas carpta¬

Expanded text:
potius est quam sua qua regitur ratione mirandum. Formae uero nitor ut rapidus potius est quam sua qua regitur ratione mirandum. Formae uero nitor ut rapidus est, ut uelox et uernalium florum mutabilitate fugacior! Quod si? ut Aristoteles 1 ait, Lynceis oculis homines uterentur, ut eorum uisus obstantia penetraret, nonne introspectis uisceribus illud Alcibiadis superficie pulcherrimum corpus turpissimum uideretur? Igitur te pulchrum uideri non tua natura sed oculorum spectantium reddit infirmitas. Sed aestimat e quam uultis nimio corporis bona, dum sciatis hoc quodcumque miramini triduanae febris igniculo posse dissolui! Ex quibus omnibus illud redigere in summam licet, quod haec quae nec praestunt nec omnium bonorum congregatione perfecta sunt, ea nec ad beatitudinem quasi quidam calles ferunt nec beatos ipsa perficiunt. Eheu, quae miseros tramite deuios abducit ignorantia! Non aurum in uiridi quaeritis arbore nec uite gemmas carpiti
Abbreviated transcription (Latin):
Fugit. ⁊ nutus tenaci. ferie icta corda mor Sy.
ichil gͥ dubiũ ẽ. quin he ad beatitudinẽ uie de uia
quedã sint : nec ꝑduc̾e quẽquã eo ualeant ad quod se
ꝑducturas. eẽ. ꝓ mittunt. Quantis uͦ inplicte mat sint b¬
ussime monstrabo. Quid eni: Peccuniã ne congregare conabis
S eripias hitt̃i. Dignitatib fulg̾e ueł: Danti supplicabis⁊
Ał qui p̃ire cetos honore cupis: poscendi humilitate uilesces.
Potentiam nedesidat: Subiectorũ insidiis obnoxiꝰ timidus¬
clesistis. Uoluntariã uitã degas  S: quis ñ sꝑnat. atq abiciat
uilissime. fragilissimeq rei corꝑis suũ. Iam uͦ aui bona p̃se cor¬
ꝑis fert̾: quam exigua. quã fragili possessione nituntur:: Nũ
enim elephantes mole. tauros robore suꝑare pot̾itis: Num ti¬
gres uelocitate p̃ibitis: Respicite celispaciũ firmitudineni
cełitatẽ: Aliqñ desinite uilia mirari. Quod̾ quid̾ celũ non his

Expanded text:
fugit et nimis tenaci ferit icta corda morsu. fugit et nimis tenaci ferit icta corda morsu. Nihil igitur dubium est quin hae ad beatitudinem uiae deuia quaedam sint nec perducere quemquam eo ualeant ad quod se perducturas esse promittunt. Quantis uero implicitae malis sint breuissime monstrabo. Quid enim? Pecuniamne congregare conaberis? Sed eripies habenti. Dignitatibus fulgere uelis? Danti supplicabis et qui praeire ceteros honore cupis poscendi humilitate uilesces. Potentiamne desideras? Subiectorum insidiis obnoxius pericudesistis. Voluptariam uitam degas? Sed quis non spernat atque abiciat uilissimae fragilissimaeque rei corporis seruum? Iam uero qui bona prae se corporis ferunt, quam exigua, quam fragili possessione nituntur! Num enim elephantos mole, tauros robore superare potentis, num tigres uelocitate praeibitis? Respicite caeli spatium, firmitudinem, celeritatem et aliquando desinite uilia mirari. Quod quidem caelum non his
Abbreviated transcription (Latin):
quidẽ plena argnetatis. sacietas uͦ penitẽtie. Quantos
ille morbos quã intollerabi ses dolores. quasi q̃ndã fructũ
nequitie fruentiũ solent referre coiꝑib Quarum motus
quid habeat iotunditatis ignoro. Tristes uͦ eẽ. uoluptatũ entꝰ
quisqͥs reminisci libidinũ suañ uolet: intelliget. Que si bectos
explicare possunt: nicħ cause ÷ quin peccudes quoq beatoͤs. ẽẽ
dicant᷑. Quar̾ omĩs ad ex plendam corꝑalem lacuniã festinat
uitentio. honestissima qͥd̾ ꝯiugis foret liberorũq iocunditas
sminis e nat᷑a dictum ẽ. nescio quẽ filios inuenisse torto¬
res. quorũ quã sit mordax q̃c̃q conditie: neq alias exꝑtũ te
neq nc̃ anxiũ neceẽ ÷ admone̾. In qͦ euripidis mei sentẽtiã¬
ho. qui carentẽ liberis infortunio dixit ẽẽ. felicem.
asec ħ uoluptas omĩs Stimuł a git fruentes.
Apiũq par uolanti. Ubi gͣta mella fuclit

Expanded text:
quidem plena est anxietatis, satietas uero paenitentiae? Quantos quidem plena est anxietatis, satietas uero paenitentiae? Quantos illae morbos, quam intolerabiles dolores quasi quendam fructum nequitiae fruentium solent referre corporibus! Quarum motus quid habeat iucunditatis ignoro; tristes uero esse uoluptatum exitus, quisquis reminisci libidinum suarum uolet intelleget. Quae si beatos explicare possunt, nihil causae est quin pecudes quoque beatae esse dicantur, quarum omnis ad explendam corporalem lacunam festinat intentio. Honestissima quidem coniugis foret liberorumque iucunditas; sed nimis e natura dictum est nescio quem filios inuenisse tortores. Quorum quam sit mordax quaecumque condicio neque alias expertum te neque nunc anxium necesse est ammonere. In quo Euripidis mei sententiao, qui carentem liberis infortunio dixit esse felicem. Habet hoc uoluptas omnis: stimulis agit fruentes apiumque par uolantum ubi grata mella fudit
Abbreviated transcription (Latin):
ꝗͣ firale no suetatis noiti quis ñ iclect. Que siad elar tuito¬
dinẽ retrat. aliena ẽ. Uidet nãq ẽẽ. nobilitas quedã de tũtis
ueniens. lans parentũ. Quod si claritudinẽ p̃dicõ facit. illi
sint ctari necce ÷ qui p̃licant᷑. Qr splendidũ te situã haues. ã¬
lienacłaritudo ñ efficit. Quod siquid÷ in nobilitate bonum
idee. arbit̾r solũ. ut in posita nobizib necessitudo uideatur.
ne amaior uircute degen̾ẽt filiu
ch̃e hominũ gen int̾ris simili surgit abortu.
Unꝰ enĩ rerũ pat̾: unꝰ qui cuncta ministrat
Ille dedit phebo radios. ⁊ cornua lut¬
Ille homies ⁊̃ t̾ris dedit et sid̾a celo
Hic elausit m̃bris animos celsa sede petitos.
Mortales gͥ cunctos edit nobile ger¬
MEN.
Quod guꝰ ⁊ ꝓ auos strepitis : si p̾moidia uestra.
Auccorẽq dm̃ spectas nullꝰ degener excat.
Ni uiciis peiora fouens. ꝓͥũ deserat ott uo
Uio ã de corꝑis uosuptatib loqͣr: Quarũ appecentia

Expanded text:
s non uideat? Quae si ad claritudinem refertur, aliena est; uidetur namque esse nobilitas quaedam de meritis ueniens laus parentum. Quodsi claritudinem praedicatio facit, illi sint clari necesse est qui praedicantur; quare splendidum te, si tuam non habes, aliena claritudo non effiid esse arbitror solum, ut inposita nobilibus necessitudo uideatur ne a maiorum uirtute degeneret. Omne hominum genus in terris simili surgit ab ortu Vnus enim rerum pater est, unus cuncta ministrat. Ille dedit Phoebo radios dedit et cornua lunIlle homines etiam terris dedit ut sidera caelo, Hic clausit membris animos celsa sede petitos. Mortales igitur cunctos edit nobile germen. Quid genus et proauos strepitis? Si primordia uestra Auctoremque deum spectes, nullus degener exstat, Ni uitiis peiora fouens proprium deserat ortum. Quid autem de corporis uoluptatibus loquar, quarum appetentia
Abbreviated transcription (Latin):
pecuniam quam parauit amittat. S hoc mͦ ne sufficientia q
contig̾ ei. quem ualentia deserit. quẽ molestia pungit. quem
uilita ᷤᷤ abicit. quẽ recondit obscuritas. Quiuͦ solũ posse desicłat
ꝓfligat opes. despicit uoluptates. honorẽq potentia careritẽ. głam
anxietatib mordentur. Cumq ħ depelłe uequeat: id ⁊̃ quod
tiraxiẽ pecebat. potens eẽ desistat. Sunilr̾ ro̾cinari de hono
t̾a sit: quisquis horũ aliquid sine tet̾is petit ne illud aid̃ ꝙ
ad ipisci. Summã quid̾ ille beatitudinis uelit. s num mhns
eam reꝑiet. que demonstrauimꝰ. id ꝙ pollicentur ñ posse cõ¬
ferte. Minime inꝗͣ. Inhis gͥ que singła quedã expetendor

Expanded text:
pecuniam quam parauit amittat. Sed hoc modo ne sufficientia quidem pecuniam quam parauit amittat. Sed hoc modo ne sufficientia quidem contingit ei quem ualentia deserit, quem molestia pungit, quem uilitas abicit, quem recondit obscuritas. Qui uero solum posse desiderat profligat opes, despicit uoluptates honoremque potentia carentem, gloriaanxietatibus mordeatur, cumque haec depellere nequeat etiam id quod maxime petebat, potens esse, desistat. Similiter ratiocinari de honorera sit, quisquis horum aliquid sine ceteris petit ne illud quidem adipisci? – Summam quidem ille beatitudinis uelit; sed num in his eam repperiet quae demonstrauimus id quod pollicentur non posse conferre? – Minime, inquam. – In his
Abbreviated transcription (Latin):
b̾rimũ. eẽ. confitear. Cousequens ÷ gͥ ut claritudinẽ suꝑtorib
tͥb nich̃ clisferre fateam̃. Consequitur inqͥuã. Qnod e nulliꝰ¬
alieni egeat. quod suis cuncta uirib possit quod sit darĩ
atq reu̾end. ñne hoc ⁊̃ constat ẽẽ. letissimum: .B. S unde hu¬
ic in quã tali meror ullus obrepat. ne cogitare quid̃ possũ.
qͣre plenũ eẽ. leticie. siquid̾ suꝑiora manebut necẽe ÷ confit̾i.
Atqui illud quoq ꝑead̃ necessariũ ÷ sufficientie. potentie. cla¬
ritudinis. reu̾entie. iocund itatis. nomina quid̃. ẽẽ. diu̾sa. nul¬
partẽ conait᷑ ad ipisci: nec port̾onẽ que nulla ÷ nec ipsam q̃ mini¬
ine affectat assequit᷑. Quonam inquã mͦe Qui diuitias in qͥt
petit penurie fuga: de potentia nicħ laborat. Uił obscurꝰq eẽ
mauult. O ultas ⁊̃ s natutales quoq subtͣhit uoluptates ne.

Expanded text:
berrimum esse confitear. – Consequens igitur est ut claritudinem superioribus berrimum esse confitear. – Consequens igitur est ut claritudinem superioribus tribus nihil differre fateamur. – Consequitur, inquam. – Quod igitalieni, quod suis cuncta uiribus possit, quod sit clarum atque reuerendum, nonne hoc etiam constat esse laetissimum? – Sed unde huic, inquam, tali maeror ullus obrepat ne cogitare quidem possum; quare plenum esse laetitiae, si quidem superiora manebunt, necesse est confiteri. – Atqui illud quoque per eadem necessarium est, sufficientiae, potentiae, claritudinis, iucunditatis nomina quidem esse diuersa, nulpartem conatur adipisci, nec portionem, quae nulla est, nec ipsam, quam minime affectat, assequitur. – Quonam, inquam, modo? – Qui diuitias, inquit, petit penuriae fuga, de potentia nihil laborat, uilis obscurusque esse mauult, multas etiam sibi naturales quoque subtrahit uoluptates, ne
Abbreviated transcription (Latin):
accenus m̃dacis foriam felicitatis ostendisse suffea̾t. Quã
si ꝑspicacit̾ intueris ordo ẽ. deinceps q̃ sit u̾a monstrare.
Atqͥ uideo inquã nec opib sufficienitiã. nec regnis potentiã.
nec reu̾entiam dignitatib. uec celebritatẽ gła. nec leticiam
uoluptatib. posse continge̾. An ⁊̃ causas cur id ita sit dep̾hen¬
distis Tenui quid̃ ueluti rimula mͥ uideor intueri. s exte cog
indiuisũq natura : id error humanꝰ separat ⁊ au̾o atq ꝑfec¬
to. ad falsũ inꝑfectũq tͣducit. Antu arbtcͣris quod nichilo in
An contͣ rerum oĩm uen̾at̾one dignissimum : At ħ inquã.
ut ħ tͥa unu̾eẽ iudicemꝰ. Addamꝰ siquid̾ u̾a uolumꝰ confite¬
ri. Quid uͦ inquit: Obscurũ ne hoc atq ignabile censes ẽt̃
anomĩ celebritate cdarissimũ: Considã uͦ ne quod nichilo in¬
dig̾e quod potentissimũ quod honore dignissimũ. eẽ. concessũ
uideat᷑. ab iectiꝰ: Nonpossũ inquã quin hoc uti est ita ⁊̃ cele¬

Expanded text:
actenus mendacis formam felicitatis ostendisse suffecerit; quam si perspicaciter intueris, ordo est deinceps quae sit uera monstrare. – Atqui uideo, inquam, nec opibus sufficientiam nec regnis potentiam nec reuerentiam dignitatibus nec celebritatem gloria nec laetitiam uoluptatibus posse contingere. – An etiam causas cur id ita sit deprehendisti? – Tenui quidem ueluti rimula mihi uideor intueri, sed ex te apindiuisumque natura, id error humanus separat et a uero atque perfecto ad falsum imperfectumque traducit. An tu arbitraris quod nihilo indan contra rerum omnium veneratione dignissimum? — At hoc, inquam, ut haec tria unum esse iudicemus. – Addamus, si quidem uera uolumus confiteri. – Quid uero, inquit, obscurumne hoc atque ignobile censes esse an omni celebritate clarissimum? Considera uero, ne quod nihilo indigere, quod potentissimum, quod honore dignissimum esse concessum euideatur abiectius – Non possum, inquam, quin hoc uti est ita etiam cele
Abbreviated transcription (Latin):
⁊ ił hoc illatũ consequens eẽ. ꝑ spicio. Respice inquit an
hinc quoq id̾ firmiꝰ approbetut. qtiod duo summabotia
que ase diu̾sa sint. eẽ. ñ possunt. E enim quod discrepani
boria: tĩ ẽẽ alt̾m. quod sit alt̾m liq̃t Qr̃ neutrũ pot̾it
ẽẽ. ꝑfectũ. cum alt̾utͥ alt̾m deest. S quod ꝑfeccum ñ¬
noͣ
sit: id sũmum ñ ẽẽ. manifestũ ÷ Nullo mͦ gͥ que s̃ botia sũma

Expanded text:
illis hoc inlatum consequens esse perspicio. — Respice, inquit, an illis hoc inlatum consequens esse perspicio. — Respice, inquit, an hinc quoque idem firmius approoeull, quod duo summa bona, quae a se diversa sint, esse non possunt. Etenim quae discrepant bona, non esse alterum, quod sit alterum, liquet; quare neutrum poterit esse perfectum, cum alterutri alterum deest. Sed quod perfectum non sit
Abbreviated transcription (Latin):
inquit ce. uide quã id sce̾ atq in uiolabilit̾ ꝓes. quod boni
sumi summũ dm diximꝰ eẽ plenissimũ. Q uonã inquam
modo : Ne hunc rerũ omĩũ patrẽ. illud summũ bonum
qͦ plemus eẽ. ꝑhibetur: ł extͥnsecꝰ accepisse. ł ita naturalt̾ hr̃e
p̃sũmas. quasi hñtis dĩ habiteq beatitudinis diu̾sã cogites ẽẽ
sub̾am. Nam si extͥnsecꝰ acceptũ putes: p̃stantiꝰ id qued ded̾it
eo quod acceꝑit ęxistimare possis. S hunc rerum ẽẽ. p̃cellen¬
ẽ. id ñ est illd̾ aquo intelligr̃. eẽ diusum. Qr̃ quod asũmo
bono diu̾sũ est sui natura: id sũtnũ bonũ ñ ÷ Quod nefas ẽ
de eo cogitare quo nicħ constat eẽ. p̃stantiꝰ. Oño enim nulliꝰ
reinat᷑a suo pͥncipio melior pot̾it ęxistẽ. Nr̃ quod om̃ĩũ pͥnci¬
piũ sit: id ⁊⁊̃ insui sub̾a summũ eẽ bonũ uerissima ro̾ne con¬
neceẽ ⁊ confit̾i. Hec ꝓpositis inquã pͥorib refragari queo.

Expanded text:
te, vide quam id sancte atque inviolabiliter probes, quod boni summi summum Deum diximus esse plenissimum. Quonam, inquam, modo? Ne hunc rerum omnium Patrem illud summum bonum, quo plenus esse perhibetur, vel extrinsecus accepisse, vel ita naturaliter habere praesumas, quasi, habentis Dei, habitaeque beatitudinis diversam cogites esse substantiam. Nam si extrinsecus acceptum 20 putes, praestantius id quod dederit, eo quod acceperit, existimare possis. 230 Sed hunc esseest, id non est illud, a quo intellegitur esse diversum; quare quod a summo bono diversum est sui natura, id summum bonum non est, quod nefas est de eo cogitare, quo nihil constat esse praestantius. Omnino enim nullius rei natura suo principio melior poterit exsistere, quare, quod omnium principium sit, id etiam sui substantia summum esse bonum verissima rnecesse est confiteri. - Nec propositis, inquam, prioribus refragari queo et
Abbreviated transcription (Latin):
et̃ bonũ. Id̾ de reu̾entia. cdaritudine. iocunditate: coniectare
i̾ta bona sint appetuntur. Quo fit iti sumina cardo atq causa ex¬
petenclorũ bonitas iure ẽẽ creclat᷑. Cuiꝰ uͦ causa quid expetitur
id ingume uidetur optari. ueluti si salitis causa quispiam cie¬
lit equit̾are ñ tam equitandi motũ desidat. quã salittis effec¬
tum. Cum gͥ omĩa boni gra pecantur: ñ illa potꝰ quam bo
censuntius. Qr̃ sic quoq sola queritur beatitudo. Ex quo liquido
indeo cur dissentire quispiã pofsit. S dm̃ u̾amq beatitudinẽ
in ipso bono nec usꝗͣ alio sitam ẽẽ sub̾am.
Uc om̃s parit̾ uenite capti:¬
Qs fallax ligat imꝓbis catenis

Expanded text:
 bonum; idem de reuerentia, claritudine, iucunditate coniectare deantur quasi uere bona sint appetuntur. Quo fit uti summa, cardo atque causa expetendorum omnium bonitas esse iure credatur. Cuius uero causa quid expetitur id maxime uidetur optari, ueluti si salutis causa quispiam uelit equitare, non tam equitandi motum desiderat quam salutis effectum. Cum igitur omnia boni gratia petantur, non illa potius quam bonconcessimus quare sic quoque sola quaeritur beatitudo. Ex quo liquido  – Nihil uideo cur dissentire quispiam possit. – Sed deum ueramque beatitudinem in ipso bono nec usquam alio sitam esse substantiam Huc omnes pariter venite captax ligat improbis catenis
Abbreviated transcription (Latin):
Est gͥ humanis actib ipsum bonuiti ueluti p̾miũ cõmune
ppositũ. Atqui ħ abonis ñ pot̾ seꝑari. Heq enim bonus ultͣ
iure uocabitur. qui caret bono. Qr̾ þos mores sua p̃mia ñ relĩ¬
quunt. Quantũ libet gͥ se uiant mali: sapienti tñ corona
ñ decidet ñ arescet. Neq enim ꝓbis animis ꝓͥu̾ decus aliena
decerpit inþitas. Quod si ęxtͥnsecꝰ accepto letaretur posset. ħ
ł alius. quispiam ł tpse ⁊̃ qui contulis auferre. S qm̃ id sua

Expanded text:
 humanis actibus ipsum bonum ueluti praemium commune propositum. Atqui hoc a bonis non potest separari neque enim bonus ultra iure uocabitur qui careat bono; quare probos mores sua praemia non relinquunt. Quantumlibet igitur saeuiant mali, sapienti tamen corona non decidet, non arescet. Neque enim probis animis proprium decus aliena decerpit improbitas. Quod si extrinsecus accepto laetaretur, poterat hoc uel alius quispiam uel ipse etiam qui contulisset auferre; sed quoniam id sua
Abbreviated transcription (Latin):
ẽẽ. miseriã ꝗͣ eẽ cõstat et̾nã. Tum ego mira quid̃ inquã.⁊ conces¬
su difficirł ilło: s his eã que pͥus concessa sunt nimiũ conueti¬
re cognosco. Recte inquit estimas. S qui conclusioni acced̾e durũ
putat: e es quũ ÷ ł falsũ aliquid p̾cessisse demonstret:: ł collõnẽ¬

Expanded text:
esse miseriam quam esse constat aeternam. Tum ego: Mira quidem, inquam, et concesesse miseriam quam esse constat aeternam. Tum ego: Mira quidem, inquam, et concessu difficilis inlatio, sed his eam quae prius concessa sunt nimium conuenire cognosco. Recte, inquit, aestimas. Sed qui conclusioni accedere durum putat, aequum est uel falsum aliquid praecessisse demonstrat uel collo
Abbreviated transcription (Latin):
Iam tũ mala remiges
Ore pocula traxant
Iam sues terealia.
G lande pabula u̾t̾ant.
E nicħ manet integri.
U oce ⁊ corꝑe ꝑditis.
Sola m̃s stabit suꝑ.
Monstra que patt̾c genut
Oleuẽ nimir̃ manum.
Nec potentia gͥmina.
Arce conditꝰ abdita.
h uenena potentius.
Decͣhunt homines iͥ.
Dira q̃ petutꝰ meant.
Nec notentia corpori.
posse. ꝑfice̾. Accedo inquã s uti hoc infortunio cito care ant
patrandi scełis possibilitate deserti uehemt̃t̃ ex opto. Carebt̃
enĩ ẽ. aliquid uttam breuib utec mecis ita ferũ: quod expectare
lorgũ inmottał p̾sercĩ animꝰ putet. Quorũ magna spes
⁊ excelsa facinorũ machina repentino atq insꝑato sepe funt des
ros fac̾: miseriorsit neceẽ⁊ diuturnor nequã. Quos infelicis¬
simos. ẽẽ. iuditarẽ: siñ eoꝵ malitiã saltẽ iniors extrema fiturei
& enĩ si de pͣuicatis infortuno u̾a conclusimꝰ: infititã liq̃t

Expanded text:
iam tamen mala remiges ore pocula traxerant, iam sues Cerealia glande pabula uerterant et nihil manet integrum uoce, corpore perditis. Sola mens stabilis super monstra quae patitur gemit. O leuem nimium manum nec potentia gramina,arce conditus abdita. Haec uenena potentius detrahunt hominem sibi dira quae penitus meant nec nocentia corpori posse, perficere. Accedo, inquam, sed uti hoc infortunio cito careant patrandi sceleris possibilitate deserti uehementer exopto. Carebunt,enim est aliquid in tam breuibus uitae metis ita serum quod exspectare longum immortalis praesertim animus putet: quorum magna spes et excelsa facinorum machina repentino atque insperato saepe fine ros facit, miserior sit necesse est diuturnior nequam; quos infelicissimos esse iudicarem, si non eorum malitiam saltem mors extrema finiret. .Etenim si de prauitatis infortunio uera conclusimus, infinitam liquet
Abbreviated transcription (Latin):
H inc enĩ libido uersat.
H unc flagellat ira m̃tem¬
F luccꝰ turbida tollets.¬
M eroi aut captos fatigat.¬
A ut spes lubrica torq̃t.¬
G cum caput tot unum.¬
Cernas ferre tyrannos.¬
Hon facit quod optat ipse.
In es ne gͥ quanto inceno ꝓbra uoluant᷑ qua ꝑitas lu
resplendeat: In quo ꝑ spicum ÷ nurꝗͣ bonis p̃mia. nũqͣ
sua scełib deeẽ supplicia. Rerũ ⁊⁊ enĩ que g̾uat᷑ iltd̾ ꝑꝑ qd unã¬

Expanded text:
hinc enim libido versat hinc enim libido versat hinc flagellat ira mfluctus turbida tollens,ror aut captus fatigatAut spes lubrica torqcum caput tot unumCernas ferre tyrannosNon facit quod optat ipse Videsne igitur quanto in caeno probra uoluantur, qua probitas luce resplendeat? In quo perspicuum est numquam bonis praemia numquam sua sceleribus deesse supplicia. Rerum etenim quae geruntur illud
Abbreviated transcription (Latin):
ũ ẽ. Atqui ut intelligas que sit hꝰ modi potentie uis: sũmo bono
putet: Nisi qui insaniat nemo. Atqͥ id̾ possunt mala. utinã quid̃
inꝗͣ ñposient. C um gͥ bonorũ tm̃ mͦ potens possit oĩa. ñ uͦ queant
omiã potentes ⁊̃ malor: eosd̾ qui mala possunt. minꝰ posse mani¬
festũ ÷ Huic accedit. quod nos omnẽ potentiã int̾ ex petenda mi¬
ture sue cacum̃ ostendimus. S patrandi sccłis possibilitas referri
ad bonũ ñ pͣ. Expetenda gͥ ñ ẽ. Atqui omĩs potentia expetenda ẽ.
Liquet gͥ malor possibilitittẽ ñ eẽ. potentiã. Ex quib omĩb bonoꝵ¬
quid potentia malorum uͦ minime dubitabił apparet infir¬
mitas. Ueramq illam platonis ẽẽ. sententiam liquet
quod desicłent. solos fac̾e posse sapientes. Imhos uͦ exer¬
cẽ quid̾ quod libeat: quod uͦ desident explere ñ posse. Faci
se ad ept̾os putant s minime acdipiscuno it: qm̃ ad beatritu¬
dinẽ ꝓbra ñ ueniunt.
uos uides secde celsos.¬

Expanded text:
est. Atque ut intellegas quaenam sit huius potentiae uis, summo bono putet? Nisi quis insaniat, nemo. Atqui idem possunt mala. Vtinam quidem, inquam, non possent. Cum igitur bonorum tantummodo potens possit omnia, non uero queant omnia potentes etiam malorum, eosdem qui mala possunt minus posse manifestum est. Huc accedit quod omnem potentiam inter expetenda nuturae suae cacumen, ostendimus. Sed patrandi sceleris possibilitas referri ad bonum non potest. Expetenda igitur non est. Atqui omnis potentia expetenda est. liquet igitur malorum possibilitatem non esse potentiam. Ex quibus omnibus bonoquidem potentia, malorum uero minime dubitabilis apparet infirmitas ueramque illam Platonis esse sententiam liquet solos quod desiderent facere posse sapientes, improbos uero exercere quidem quod libeat, quod uero desiderent explere non posse. Faciuse adepturos putant; sed minime adipiscuntur, quoniam ad beatitudinem probra non ueniunt. Quos uides sedere celsos
Abbreviated transcription (Latin):
ei ne qui fecisset anqui ꝑtuliss inuiriã. Nec ambige inquã quin
ꝑpesso satis fac̾em. dolore facientis. Miserior gͥ tͥ iniurie illator
quam acceptor. eẽ. uid̾et᷑. Consequitur inquam. hac gͥ ⁊ aliis de
causis ea radice nitentib quod turpitudo sulopte nat᷑a miseros
faciat. Apparet itllatam cui libet iniuriã. ñ accipientis s inferẽ¬
tis. ẽẽ. miseriã. Atqui nc̃ ait contͣ faciunt oratores. P his enĩ qui gͣ

Expanded text:
eine qui fecisset an qui pertulisset iniuriam? Nec ambigo, inquam, quin eine qui fecisset an qui pertulisset iniuriam? Nec ambigo, inquam, quin perpesso satisfacerem dolore facientis. Miserior igitur tibi iniuriae in lator quam acceptor esse uideretur. Consequitur, inquam. Hinc igitur aliis de causis ea radice nitentibus, quod turpitudo suapte natura miseros faciat, apparet inlatam cuilibet iniuriam non accipientis sed inferentis esse miseriam. Atqui nunc, ait, contra faciunt oratores. Pro his e
Abbreviated transcription (Latin):
q respicias. cunctis extͣ cessantib ipsa c̾nendiro̾ne nẽ teno
nic̃ sidib int̾ eẽ uid earis. Qt̃ uulgus ista ñ respicit. Quid
gͥ.  his ne accedamus. quos beluis similes ẽẽ. monstraui¬
mus: Quid si quis amisso penitꝰ uisu ipsum ⁊̃ abluisse ob¬
liuisceretur intuitum nicħq iꝰ adhumaniã ꝑfect̾onẽ de eẽ. arbitͣ¬
retur. nũ uidentes ead̾ ẽẽ cetos putaremꝰ : Nam ne illud quid̾ ad¬
quiescent. quod eq̃ ualidis ronũ ititur firmañtis infeliciores. eẽ. eos
qͥ faciunt ꝗͣ qui paciant᷑ iniuriam. Uellem inꝗͣ. has ipsas audire
rones. Omnẽ inquit inbũ mĩ supplicio dignii negas: Oi mime. In¬
felices uͦ eẽ. quisint inẜi multiplicr̾ liquet. Ita inquam. Qui
gͥ supplicio digni sunt᷑. miseros e̾e ñ dubitas: Conuenit inquã
Sigͥ cognitor ait resides. cui supplicnum inferendum ptitares.

Expanded text:
que respicias, cunctis extra cessantibus ipsa cernendi ratione nunc caeno que respicias, cunctis extra cessantibus ipsa cernendi ratione nunc caeno nunc sideribus interesse uidearis. At uulgus ista non respicit Quid igitur? Hisne accedamus quos beluis similes esse monstrauimus? Quid si quis amisso penitus uisu ipsum etiam se habuisse obliuisceretur intuitum nihilque sibi ad humanam perfectionem deesse arbitraretur, num uidentes eadem caecos putaremus? Nam ne illud quidem adquiescent quod aeque ualidis rationum nititur firmamentis: infeliciores eos esse qui faciant quam qui patiantur iniuriam. Vellem, inquam, has ipsas audire rationes. Omnem, inquit, improbum num supplicio dignum negas? Minime. Infelices uero esse qui sint improbi multipliciter liquet. Ita, inquam. Qui igituir supplicio digni sunt miseros esse non dubitas? Conuenit, inquam. Si igitur cognitor, ait, resideres, cui supplicium inferendum putares,