comma-project/pen-alignment-pairs huggingface dataset:
Abbreviated transcription (Latin):
cfticitur ut dĩna inutet᷑. hũana oĩa inferiora ultirte du¬
cat. In hane tu gͥ tamꝙͣ in mare qd̾ ẽ mentis sbiectũ per¬
tuibatoem cãdere tͥ dixisti uderi. Quid est ꝙ tanta gram¬
tatem ꝯctanciã q ꝑturbet. An ĩprouisũ ailiꝙͥ aut repen¬
tunĩ. quid pot̃ accid̾e tale ⁊ cui nichu ꝙ hoĩ euetre possit¬
DIamq auĩt iinia resecari oꝑtere naturalia relinqui.
oĩti ilta ex errorũ orta radicib q̃ cuellanda ⁊ extrahenda
remedia morbis aioꝵ adhibeatur. Est eĩ queta me¬
De quib hec eciã est ĩenta meliꝰ q corpoꝵ adimẽter
adhibentur extrmsetꝰ a ĩoꝵ salus nclusa m ppĩs hes est
E quo inaior est meis pstanciti ⁊ diuinior eo incriore m¬

Expanded text:
efficitur, ut divina imitetur, humana omnia inferiora virtute ducat. in hanc tu igitur tamquam in mare, quod est ventis subiectum, perturbationem cadere tibi dixisti videri? quid est quod tantam gravitatem constantiamque perturbet? an inprovisum aliquid aut repentinum? quid potest accidd aiunt nimia resecari oportere, naturalia relinqui,  sunt enim omnia ista ex errorum orta radicibus, quae evellenda et extrahenda remedia morbis animorum adhibeantur. est enim quaedam mede quibus hoc etiam est merita melius, quod corporum adiumenta adhibentur extrinsecus, animorum salus inclusa in is ipsis est. sed quo maior est in eis praestantia et divinior, eo maiore
Abbreviated transcription (Latin):
tũ epmͦ fa uiui est s tã tnͣtisse molẽt᷑ inodũ quippe qu
ob estin ctũn a uata recessent. Moderaciꝰ gͥ feire debit¬
eet ridisi tũ id feiret modice mors liberoꝵ accestiss nata
est egitudo noua s ea modica magna tñ facta eẽt cicdec¬
sist teraid s demdetolores graues corporis ti bõꝵ ãiist¬
cuteterei si exiltum si pro singulis malis egutudines

Expanded text:
 modum, quippe qui ob eam causam a vita recesserit; moderatius igitur ferre debuit. quid, si, cum id ferret modice, mors liberorum accessisset? nata esset aegritudo nova, sed ea modica. magna tamen facta esset accessio. quid, si deinde dolores graves corporis, si bonorum amiscitas, si exilium? si pro singulis malis aegritudines
Abbreviated transcription (Latin):
uitus uicetis aut ire opp̾mare mente uix constes ea qr oĩa
sut ⁊uinis custia qut uimis lera eirore fieri. qui si er¬
terstu itus extenuetur dic ut cũ res eẽ demaneant alliter
frua uit ũ iaeterata puliter resencia. Sapientem ne actino¬

Expanded text:
oppressus iaceas aut, ne opprimare, mente vix constes? eaque omnia oppressus iaceas aut, ne opprimare, mente vix constes? eaque omnia aut nimis tristia aut nimis laeta errore fieri, qui si error stultis extenuetur die, ut, cum res eadem maneat, aliter ferant inveterata aliter recentia, sapientis ne attin
Abbreviated transcription (Latin):
E rgo hic quisquis ẽ qui moderacõe ⁊ ꝯstancia quietꝰ aĩo
eit. sibi q ip̃e placatus ut nec tabescat molestiis n ͦ fran¬
gaitur tuuore nec scienter ꝙ̃ expectans ardet disideuo.
nec alatutate fictuli gestiens deliquescit. Is est capiens
quẽ querimꝰ. is ẽ becitus cui ichil hũainaꝵ ier aut re¬
tollerabile adinctendũ cũm aut minꝰ letabile aid feren¬
dũ inten pot̾. Quid eĩ indeatur ei magnũ in reb husũs
cui eteruitas oĩs tociꝰ q m̃di nota sit magnitudo nũ ꝙqr
semꝑ indecit sedem s̃ ac locũ siue molestia atq angore
uiuendi. ⁊ quẽcũq casum fortuna inuexent hũt cꝑte
aibsolute beatos esticit. Idẽ q ꝯcitatus ⁊ cibstractus ab
integra cerct q rõne nõ ꝯstanciã solũ amictit uerũ ⁊
Sed ciohibent modũ quenita ꝗ̃ ultra egitdi nõ oꝑtet.etx
pcipit nͣ bonũ ilło eẽ qd aut cupias ardenter ut aider¬
tus esferas te isolenter. Nec porro malũ quo aut

Expanded text:
e videntur. Ergo hic, quisquis est, qui moderatione et constantia quietus animo est sibique ipse placatus, ut nec tabescat molestiis nec frangatur timore nec sitienter quid expetens ardeat desiderio nec alacritate futtili gestiens deliquescat, is est sapiens quem quaerimus, is est beatus, cui nihil humanarum rerum aut intolerabile ad demittendum animum aut nimis laetabile ad ecferendum videri potest. quid enim videatur ei magnum in rebus humanis, cui aeternitas omnis totiusque mundi nota sit magnitudo? nam quid semper videat sedem sibi ac locum sine molestia atque angore vivendi, ut, quemcumque casum fortuna invexerit, hunc apte absolute beatos efficit, idemque concitatus et abstractus ab integra certaque ratione, non constantiam solum amittit, verum etiam sed adhibent modum quendam, quem ultra progredi non oporteat. praecipit nec bonum illud esse, quod aut cupias ardenter aut adeptus ecferas te insolenter, nec porro malum, quo aut
Abbreviated transcription (Latin):
tem qua ipã nõ fuit ꝯtentꝰ neq eĩ ũꝙͣ finẽ ĩueniet li¬
bido. ⁊. Ios uellem p̾mo elicẽ possemꝰ qd̾ nob̾ aliꝙͣ actulis¬
set quo hoc firnuꝰ credereniꝰ.d Uellem id quide̾ s hẽo pau¬
luulum qd̾ requntĩ ego eiĩ assencior eoꝵ q̃ posiusti alter
alcer ꝯsequens eẽ ut quẽ ad mod̾ si qd̃ honestũ sit cioso
lũ sit bonũ sequatur uitã beatã uͥtute ꝯfici. Sic si inta
beata in uͥtute sit nichil eẽ nͥ u̾tutẽ bonũ. S buitus tai¬
us auctore a ristone ⁊ antiocho nõ sentit hoc putat eĩ ecua¬

Expanded text:
tem—qua ipsa non fuit contentus; neque enim umquam finem inveniet litem—qua ipsa non fuit contentus; neque enim umquam finem inveniet libido—, nos vellem praemio elicere possemus, qui nobis aliquid attulisset, quo hoc firmius crederemus. Vellem id quidem, sed habeo paulum, quod requiram. ego enim adsentior eorum quae posuisti alterum alteri consequens esse, ut, qtam beatam virtute confici, sic, si vita beata in virtute sit, nihil esse nisi virtutem bonum. sed Brutus tuus auctore Aristo et Antiocho non sentit hoc; putat enim, etia
Abbreviated transcription (Latin):
lio loco disputata st̃. Quid tu si ita eẽt cur stoicus si oẽ
quesitũ satis ne ad bẽ uiuẽdi iurtus posset mła doc̾et
tiu satis eẽt respond̾e si ante docuiss nichil bonũ ẽẽ ñ qd̾
honestũ eẽt̾. hoc ꝓbato ꝯsequens eẽ beatã uitã uͥtute con¬
tenta sit ũ honestũ qd̃ sit nichil aliud bonũ. S tñ non
agit sic. ⁊Iã de honesto ⁊ sũmo bono seꝑatun libri libei
st̃. et cũ ex eo effiti atur satis magnã ĩ nͥtute ad bẽ in¬
et suis argumentis ⁊ admoĩcionib tractanda q̃q res ẽ
tanta p̾sertun. Caue eĩ putes ułła ĩ pħia uocẽ emissã
uam quid̃ ꝓfitetur odi boni ꝑfecturã sequi legibus
becitus. Q uidero quid efficiat tantisꝑ hoc ipãm ma¬
gis existuo qd̾ pollicetur. Nec serses quidẽ refertus
onñb pͥmiis douis q fortune nõ equitatu. nõ pedestu
is copus nõ nauiũ młtitudiẽm. nõ infinto pond̾e eu¬
ri ꝯtentus puiũ ꝓposuit qui ĩuenisset nouã uolupta¬

Expanded text:
lio loco disputata sunt. quod ni ita esset, cur Stoicus, si esset quaesitum, satisne ad beate vivendum virtus posset, multa diceret? cui satis esset respondere se ante docuisse nihil bonum esse nisi quod honestum esset, hoc probato consequens esse beatam vitam virtute bonum. sed tamen non agunt sic; nam et de honesto et de summo bono separatim libri sunt, et cum ex eo efficiatur satis magnam in virtute ad beate viet suis argumentis et admonitionibus tractanda quaeque res est, tanta praesertim. cave enim putes ullam in philos. Nam quid profitetur? o dii boni! perfecturam se, qui legibus beatus. sed videro, quid efficiat; tantisper hoc ipsum magni aestumo, quod pollicetur. nam Xerxes quidem refertus omnibus praemiis donisque fortun non navium multitudine, non infinito pondere auri contentus praemium proposuit, qui invenisset novam volupta
Abbreviated transcription (Latin):
die quis afflictus debilitat᷑ iacens cui miserie pro¬
mꝰest is qui appinquans aliquod malũ in etuit exa¬
nimatus q pendet aĩ quã unu mali siginficantẽs
uoes ampende apud inferos scixũ tantało facint obscese
ra a ĩ q impotenciani ⁊ suꝑbi loquenciã ea rõnis pen¬
stuiticie est. omĩb qz enĩ quoꝵ mens abhorret a rõne semp
intelligitur qualis ille sit quẽ cũ moderatũ alias mo¬
destũ temꝑtntem alias ꝯstantẽ ꝯtinentẽ q dicimꝰ. ⁊ lõ
nũꝙͣ het eaidem uocabula aidfrugal itatis nomẽ tam ꝙͣ

Expanded text:
dine quis adflictus debilitatus iacens? cui miseriae proxumus est is qui adpropinquans aliquod malum metuit exanimatusque pendet animi. quam vim mali significantes poëtae impendere apud inferos saxum Tantalo faciunt ob scelera animique inpotentiam et superbiloquentiam. ea communis poenltitiae est. omnibus enim, quorum mens abhorret a ratione, semper intellegitur, qualis ille sit, quem tum moderatum, alias modestum temperantem, alias constantem continentemque dicimus; non numquam haec eadem vocabula ad frugalitatis n
Abbreviated transcription (Latin):
cia sũmã eẽ stulticiam frustra ꝯfici merore cũ intelliga
nchil posse ꝓfici. ⁊ ⁊am Ieantes quide̾ sapientẽ cõsolatͤ¬
qui consolacõe nõ eget. Nichil eĩ eẽ malũ qđ̾ turpe nõ sit
lugenti ꝑsua deus. Nõ tu illi luctũ s stulticiã auide tra¬
xeris. Alienũ aut̾ tp̃s docendi ⁊ tñ nõ satis mͥ̾ iudetur indi¬
se hoc che antes suscipi aliqũ eg̾tudiẽm posse ex eo ꝙ ip̃o qdͦ
omẽ sũmũ malũ de antenes ip̃ẽ facetur. Quid enĩ dicimꝰ
baiolũ intereẽ cũ se alcibiades afflictaret lacumãs q
socrati supplex eẽt ut sͥ nrtutem traderet turpitudinẽ q
ne alcibiadem afficiebat mali ichil fuisse. Quid illalico¬
nis qualia st̃ qui egͥtudiẽm extenuans parius ait eã re¬
b moneri fortune ⁊ corporis ĩcõmodis nõ aĩali. Quid
ego illud qd̾ alciabides dolebat ex aĩ malis inciis q ꝯsta¬

Expanded text:
tia summam esse stultitiam frustra confici maerore, cum intellegas tia summam esse stultitiam frustra confici maerore, cum intellegas nihil posse profici. nam qui consolatione non eget. nihil enim esse malum, quod turpe non sit, si lugenti persuaseris, non tu illi luctum, sed stultitiam detraxeris; alienum autem tempus docendi. et tamen non satis mihi videtur vidisse hoc Cleanthes, suscipi aliquando aegritudinem posse ex eo ipso, quod esse summum malum Cleanthes ipse fateatur. quid enim dicemus, baiolum interesse, cum se Alcibiades adflictaret lacrimansque Socrati supplex esset, ut sibi virtutem traderet turpitudinemque ne Alcibiadem adficiebat, mali nihil fuisse? quid? illa Lyconis qualia sunt? qui aegritudinem extenuans parvis ait eam rebus moveri, fortunae et corporis incommodis, non animi malis. quid ergo? illud, quod Alcibiades dolebat, non ex animi malis vitiisque consta
Abbreviated transcription (Latin):
magnũ inalu ut ꝑipatetiti sũt q̃ abducut a malis ad
bontunt epiturꝰ. Sũt qui satis putant oñdere nichil in
opũanti cutidisse mͣ mali. Crisippꝰ caput eẽ censet ĩ ꝯso¬
lando detrahere illã opĩonẽ merentis se officio fungi pu
Qus an alis nl mnouenr ut feue nos in conso la ce ois¬
Alius enĩ alio mͦ mouetur ut ferre nos in consolacõe oiã
in eo temptebatur curacio. Sed sũmendũ tp̃s ẽ nõ minꝰ
laĩoꝵ morbis ꝙͣ ĩ corpoꝵ ut pro medius ille aeschili cui
cũ dictũ eẽt. atq ꝓ methea te hoc tenere existimo meder
posse rõnem iracundie. respondit si qͣdem tempestumã
medicinã admouens nõ agrauscens uulnꝰ inlidat ma¬
nus. Exit g̾ in consolacionib p̾ma medicina tocere aut
nullũ malũ eẽ. at ad modũ paꝵ. altera ⁊ de cõnuĩ condicoe
uite ⁊ ꝓp̾e si quid sit de ip̃iꝰ qui mereat disputandũ. Ter¬

Expanded text:
magnum malum, ut Peripatetici; sunt qui abducant a malis ad magnum malum, ut Peripatetici; sunt qui abducant a malis ad baici nihil mali. Chrysippus autem caput esse censet in consolando detrahere illam opinionem maerentis, qua se officio fungi putus enim alio modo movetur—, ut fere nos in Consolatialius enim alio modo movetur—, ut fere nos in Consolatione omnia in eo temptabatur curatio. sed sumendum tempus est non minus in animorum morbis quam in corporum; ut Prometheus ille Aeschyli, cui cum dictum esset: Atqui/, Prometheu, te ho/c tenere exi/stimo, Mede/ri posse ra/tionem iracu/ndiae, respondit: Siquide/m qui tempesti/vam medicinam a/dmovens Non a/dgravescens vo/lnus inlida/t manu. Erit igitur in consolationibus prima medicina docere aut nullum malum esse aut admodum parvum, altera et de communi condicione vitae et proprie, si quid sit de ipsius qui maereat disputandum, ter
Abbreviated transcription (Latin):
si uaturales st̃ qd̾ opus ẽ ꝯsolacõe. Naturti eĩ ip̃a terimĩa¬
bit modũ. si ĩopĩabilis opĩo tota tollatur. Satis dictũ ee
arbitror eg̃tudĩe eẽ opinionem mali p̃sentis. Iu qua
opõne ill ud insit ut eg̾tudiẽm suscipere oporteat. ⁊id¬
ditur ad hanc diffiniccoem azenone recte ut illa op̃io
p̾sentis mali sit recens. hoc ã u̾bũ sit interp̾ tat᷑ ut nõ
tantũ illud recens eẽ uelit qd̃ paulo ante acciderit S
ꝙ diu ĩ illo opincato malo ius q̃dã insit ⁊ iugeat ⁊ ha¬
beat quãdã uuitãtẽ tã dm appelletur recens ut arcem¬
sa illi ĩ ausolitarie regis uxor q̃ nobile illud alicarnas
fecit sepulciũ ꝙͣ diu uixit uixit in luctu eodemiq ⁊ iã cõ¬
here ꝙ plurimũ aut suppremere n ͨ pati man̾e longius
aut ad alia traducere. Sout qui unũ officiũ ꝯsolantis pu¬
tent malum illud oĩo nõ eẽ ut lanti placet. Sut q̃ nõ

Expanded text:
si naturales sunt, quid opus est consolatione? natura enim ipsa terminasi naturales sunt, quid opus est consolatione? natura enim ipsa terminabit modum; sin opinabiles, opinio tota tollatur. Satis dictum esse arbitror aegritudinem esse opinionem mali praesentis, in qua opinione illud insit, ut aegritudinem suscipere oporteat. additur ad hanc definitionem a Zenone recte, ut illa opinio praesentis mali sit recens. hoc autem verbum sic interpretantur, ut non tantum illud recens esse velint, quod paulo ante acciderit, sed quam diu in illo opinato malo vis quaedam insit, ut vigeat et habeat quandam viriditatem, tam diu appelletur recens. ut Artemisia illa, Mausoli Cariae regis uxor, quae nobile illud Halicarnasi fecit sepulcrum, quam diu vixit, vixit in luctu eodemque etiam conhere quam plurumum aut supprimere nec pati manare longius aut ad alia traducere. sunt qui unum officium consolantis putent malum illud omnino non esse, ut Cleanthi placet; sunt qui non
Abbreviated transcription (Latin):
consequatur. S de hoc alias nc̃ satis illud est nõ actubue¬
re ad amissionem aĩtoꝵ misenã nram ne illos plus ꝙ ipi
ueluit si sentiant plus certe ꝙͣ nos met ipõs diliga mꝰ. Nan
quod auint plerosq consolacionib nichil leuari adnngunt
ter̃t. utrũq disoluitur. Sũt eĩ ista nõ nat᷑e uicia s culpe.
Stulticia aut̃ accusare ꝙͣuis copiose liceat. nã ⁊ qui nõ le¬
uatur ipi ad mmiseriã ĩuitãt ⁊ qui suos casus aliter ferũt
atq ut auctores aliis ipĩ ferunt nõ st̃ uiciosiores ꝙͣ fere
plerq qui auari auaros głie cupidos gloriosi reprehendt̃
Est eĩ ꝓpͥum stulticie alioꝵ uitia cernere oblunsci suoꝵ
S i mirũ hoc maxinũ ẽ exp̾mendũ cũ ꝯstet egtudinẽ
de eo qui dol. Cogitacio gͥ diuturna nchil eẽ ĩ re mali dolo
n uecur no ipa diuturnitas h ni asterut mediocres q̃

Expanded text:
consequatur. sed de hoc alias; nunc illud satis est, non attribueconsequatur. sed de hoc alias; nunc illud satis est, non attribuere ad amissionem amicorum miseriam nostram, ne illos plus quam ipsi velint, si sentiant, plus certe quam nosmet ipsos diligamus. Nam quod aiunt plerosque consolationibus nihil levari adiunguntterit, utrumque dissolvitur. sunt enim ista non naturae vitia, sed culpae. stultitiam autem accusare quamvis copiose licet. nam et qui non levantur, ipsi se ad miseriam invitant, et qui suos casus aliter ferunt atque ut auctores aliis ipsi fuerunt, non sunt vitiosiores quam fere plerique, qui avari avaros, gloriae cupidos gloriosi reprehendunt. est enim proprium stultitiae aliorum vitia cernere, oblivisci suorum. Sed nimirum hoc maxume est exprimendum, cum constet aegritudinem de eo, qui dolet? cogitatio igitur diuturna nihil esse in re mali dolori medetur, non ipsa diuturnitas. Hic mihi adferunt mediocritates. quae
Abbreviated transcription (Latin):
coloris. pͥmũ illa opĩo mali quo uiso atq ꝑ suaso eg̾tudo ĩsequi
tur necco. Deuide ⁊̃ gratũ mortuis se fricere si grauiter eos lu¬
geant arbitrantur. accidit suꝑsticio muliebris quedam. Ex¬
istunant aut diis ĩmortalib se faciliꝰ tatisfacturos si eoꝵ pli¬
gti pertussi affletos se ⁊ stratos ẽẽ faceantur. S hec int̾ se ꝙ
repuguent pleri q nõ uident laudant enĩ eos qui equo tua
moriantur qui alteriꝰ mortem equo aiõ ferant eos putant
uctuperandos qiͣfieri ullo mͦ possit. qd̃ ĩ amatorio emone
dici sol ut quisꝙͣ plus alterũ diligat ꝙͣ se p̾claiũ illud as si
queris rectũ quoq ⁊ uerũ ut eos qui nobis carssimi ẽ debean
eque tit nos met ipõs amemꝰ. at uͦ plus fieri ułio pcicto pt̃
ne optandũ quidẽ est ĩ amicicia ut me ille plusꝙͣ se ego
illum plusꝙͣ me ꝑturbacio uite si ita sit atq officioꝵ om̃i

Expanded text:
doloris: primudoloris: primurio. deinde etiam gratum mortuis se facere, si graviter eos lugeant, arbitrantur. accedit superstitio muliebris quaedam; existumant enim diis inmortalibus se facilius satis facturos, si eorum plaga perculsi adflictos se et stratos esse fateantur. sed haec inter se quam repugnent, plerique non vident. laudant enim eos, qui aequo animo moriantur; qui alterius mortem aequo animo ferant, eos putant vituperandos. quasi fieri ullo modo possit, quod in amatorio sermone dici solet, ut quisquam plus alterum diligat quam se. praeclarum illud est et, si quaeris, rectum quoque et verum, ut eos, qui nobis carissimi esse debeant, aeque ac nosmet ipsos amemus; ut vero plus, fieri nullo pacto potest. ne optandum quidem est in amicitia, ut me ille plus quam se, ego illum plus quam me; perturbatio vitae, si ita sit, atque officiorum omnium
Abbreviated transcription (Latin):
effereus filium ꝯsli areui qualis .l. paulꝰ duob pancis dieb am¬
unssis filiis qualis marcus. Cato pretore desigto mortuo filio
quales reliqui quos in ꝯsolatõe collegimꝰ. Quid hoc aliud pla¬
cuit ĩi quod luctũ ⁊ merorem ẽẽ nõ putabat᷑ uiri. Ergo id qd̃ alii
rectũ opinantes egͥtudim se solent dedere. id hn tmpe putante
luntate merect. Natura affert dolorem. Cui qui demertĩto
inqͥnit ur̃ cedendum putat. prenut eĩ atq instat nec resisti
pt̃. Itaq oileus ille cipud sop hodem qui thelamonem ancea
decuatis morte consolatus eẽt is cũ cuidiss de suo fractꝰ ẽ de
alios dicta ac p̾cepta excidant. nec cũ disputant hoc ctudent
effic̾e̾ nature obsisti nłło m ͦ posse. hii tñ facentur gramores
eg̾tudĩes suscipi ꝙͣ natura cogat. Que ẽ gͥ amentia ut us
quoq idem ab aliis requiraniꝰ s płres sũt cause suscipiend

Expanded text:
efferens filium consularem, qualis L. Paulus duobus paucis diebus amefferens filium consularem, qualis L. Paulus duobus paucis diebus amissis filiis, qualis M. Cato praetore designato mortuo filio, quales reliqui, quos in Consolatione conlegimus. quid hos aliud placavit nisi quod luctum et maerorem esse non putabant viri? ergo id, quod alii rectum opinantes aegritudini se solent dedere, id hi turpe putanteluntate maereat? natura adfert dolorem, cui quidem Crantor, inquiunt, vester cedendum putat; premit enim atque instat, nec resisti potest. itaque Oileus ille apud Sophoclem, qui Telamonem antea de Aiacis morte consolatus esset, is cum audivisset de suo, fractus est.alios di/cta et praecepta e/xcidant. haec cum disputant, hoc student efficere, naturae obsisti nullo modo posse; idem tamen fatentur graviores aegritudines suscipi, quam natura cogat. quae est igitur amentia—? ut nos quoque idem ab illis requiramus. Sed plures sunt causae suscipiendi
Abbreviated transcription (Latin):
losophiã suis ingenus eẽ perfectam. Ait eos aut stultissimos au
słosidunco fuisle s le iudere qd̾ paucis anus magna accessio fc̃a
est brei tor̾e phulosophiã plane absolutã fore. Thxophastr
aut morent aitusasse naturan dr̃. quod cernis et cormcib
uine iuterfuisset tam exiguam uitam dedisset. Q uoꝵ si ett
potusset eẽ longuiquior futurũ fusse ut om̃ib perfectis ac¬
tibus ouũ detruua hominũ uita erudiretur. Querebat igitu
se cũ uła uidere cepisset extingui. Quid ex ceters philoso¬
phio nõne optiuiꝰ et grauissimus quisq confitetur multa se
ignorare et multa sibi eciam atq et iaui ẽẽ discendenda. Neq
tauiẽ cũ se in media stulticia qua nichil ẽ peius habere ĩtelligi¬
egritudiẽm premũtur. Nulla eĩ admiscetur opĩo officiosi doloris
Quid qui non putant lugendum uiris qualisq fecit inaxiꝰ

Expanded text:
ilosophiam suis ingeniis esse perfectam, ait eos aut stultissimos aut ilosophiam suis ingeniis esse perfectam, ait eos aut stultissimos aut gloriosissimos fuisse; sed se videre, quod paucis annis magna accessio facta esset, brevi tempore philosophiam plane absolutam fore. Theophrastus autem moriens accusasse naturam dicitur, quod cervis et cornicibus xime interfuisset, tam exiguam vitam dedisset; quorum si aetas potuisset esse longinquior, futurum fuisse ut omnibus perfectis artibus omni doctrina hominum vita erudiretur. querebatur igitur se tum, cum illa videre coepisset, extingui. quid? ex ceteris philosophis nonne optumus et gravissumus quisque confitetur multa se ignorare et multa sibi etiam atque etiam esse discenda? neque tamen, cum se in media stultitia, qua nihil est peius, haerere intellegegritudine premuntur; nulla enim admiscetur opinio officiosi doloris. Quid, qui non putant lugendum viris? qualis fuit Q. Maxumus
Abbreviated transcription (Latin):
Idq indicatur eoꝵ pacĩa qui cũ multa sit sepe perpessi facilus
ferant quidquid acciderit obduriusse ꝙ̃ sese contra fortuuã arbi¬
trantur. ut ille apud euripedem si michi non tristis primũ illu¬
xisset Dies. Nec tam erũpnoso nauigasse salo eẽt dolendi cã ut
miecto eculei freno repente tacta exagitantur nouo s iami subie¬
stꝰ muserus obtoipu. de fatigatõ igitur miseriaꝵ egritudiẽs non
fatiat leuiores intelligi neccesse est. Non rem ipãm atq cam fon¬
tem ẽẽ meroris phĩ sũiui ueq dũ tñ sapiencia consecuti nõne ĩ¬
telligũt in sũmo se malo ẽẽ. Sunt eiũ insipientes neq insipien¬
cia ulum maius malum est neq tũ lugent. Quid ita. quia hi¬
finginꝰ huit egritũdiui in qua luctͣ mest que ouniũ maia
est: Itaq anstõtiles ueteres phõs accusant qui extimassent pt¬

Expanded text:
Idque indicatur eorum patientia, qui cum multa sint saepe perpessi, facilius Idque indicatur eorum patientia, qui cum multa sint saepe perpessi, facilius ferunt quicquid accidit, obduruisseque iam sese contra fortunam arbitrantur, ut ille apud Euripidem: Si mi/hi nunc tristis pri/mum inluxisse/t dies Nec tam ae/rumnoso na/vigavisse/m salo, Esse/t dolendi cau/sa, ut iniecto e/culei Freno/ repente ta/ctu exagitantu/r novo; Sed ia/m subactus mi/seriis opto/rpui. defetigatio igitur miseriarum aegritudines cum faciat leniores, intellegi necesse est non rem ipsam causam atque fontem esse maeroris. Philosophi summi nequedum tamen sapientiam consecuti nonne intellegunt in summo se malo esse? sunt enim insipientes, neque insipientia ullum maius malum est. neque tamen lugent. quid ita? quia hufingimus huic aegritudini, in qua luctus inest, quae omnium maxuma est. itaque Aristoteles veteres philosophos accusans, qui existumavissent ph
Abbreviated transcription (Latin):
pemptos firmo animo et luctum lacrinus finire diurus. Er¬
go in potestate ẽ abicere dolorem cum uelis temꝑari seruitutẽ.
Au est illud tempus quĩ quidem res in nr̃a potestate est cui
nõ ponende cure egrituduus cã seruiamus. Constabat eos qui
concidente uuluerib gn.põpeũ iudissent. cum in illo ip̃o acerbil¬
suno nuẜimo q spectaculo sibi timerent qd̾ sedasse hostium circũ¬
fusos uderẽt. Nichil aliud tanie egisse uisi ut renuges hprtaren¬
tur et ut salutẽ adipiscentur fugã. Postea ꝙ̃ turum uenissẽt
tũ afflictari lamentariq cepisse. Tnnor igitur ab his egritudi¬
uẽ potuit depelle rõ ac sapiã uera nõ poterit. Quid est autẽ
ꝙ plus ualeat ad ponendũ dolorẽ quã cum est intellectũ iuł pro¬
fic̾iet frustra eẽ susceptum. Si igitur deponi p̃t. eciã nõ suscipi
pt̃. uolũptate igitur et iudicio suscipi egritudinẽ confitenduẽst.

Expanded text:
peremptos Firmo animo et luctum lacrimis finire diurnis. Erperemptos Firmo animo et luctum lacrimis finire diurnis. Ergo in potestate est abicere dolorem, cum velis, tempori servientem. an est ullum tempus, quoniam quidem res in nostra potestate est, cui non ponendae curae et aegritudinis causa serviamus? constabat eos, qui concidentem volneribus Cn. Pompeium vidissent, cum in illo ipso acerbissimo miserrimoque spectaculo sibi timerent, quod se classe hostium circumfusos viderent, nihil aliud tum egisse, nisi ut remiges hortarentur et ut salutem adipiscerentur fuga; posteaquam Tyrum venissent, tum adflictari lamentarique coepisse. timor igitur ab his aegritudinem potuit repellere, ratio ab sapienti viro non poterit? Quid est autem quod plus valeat ad ponendum dolorem, quam cum est intellectum nil profici et frustra esse susceptum? si igitur deponi potest, etiam non suscipi potest; voluntate igitur et iudicio suscipi aegritudinem confitendum est.
Abbreviated transcription (Latin):
stigare eciam solent nec uerbis solum. S eciam uerberib si quũ
ni domestico luctu illarius ab his factum est aut dictũ plorare co¬
gunt. Quid ip̃a remissio luctus cum est consecuta intellecta intel
lectaq nichil profici merendo. Nonne et res declarat fuisse totum
illud uoluntariũ. Quid ille therencianus ip̃e sepe mẽtes idem
dirimens meo nato facere dum fiam miser. hic deceruit ut mi¬
ser sit Nũ quid igitur quidquã deceruit iuitꝰ. Malo quidem
me quonis dignum deputem malo se dignũ deputet inisi nu¬
ser sit. uides ergo opinionis ẽẽ nõ uere malũ. Quidquid res
ip̃a lugerit ꝑhibet ut apud homerũ quotidianũ neces interitꝰ q
młtoꝵ sedicione actionẽ merendi afferũt. apud quẽ ita dicitur.
Nauiq nimis multos atq om̃i luce carentes ceriumꝰ ut nemo
possit merore uacare. Quo magis est equũ tumulus mandare

Expanded text:
stigare etiam solent, nec verbis solum, sed etiam verberibus, si quid stigare etiam solent, nec verbis solum, sed etiam verberibus, si quid in domestico luctu hilarius ab is factum est aut dictum, plorare cogunt. Quid? ipsa remissio luctus cum est consecuta intellectumque est nihil profici maerendo, nonne res declarat fuisse totum illud voluntarium? Quid ille Terentianus ipse se poeniens, id est Chreme/s, meo gnato fa/cere, dum fia/m miser. hic decernit, ut miser sit. num quis igitur quicquam decernit invitus? malo quidem me quovis dignum deputem— malo se dignum deputat, nisi miser sit. vides ergo opinionis esse, non naturae malum. Quid, quos res ipsa lugere prohibet? ut apud Homerum cotidianae neces interitusque multorum sedationem maerendi adferunt, apud quem ita dicitur: Namque nimis multos atque omni luce cadentis Cernimus, ut nemo possit maerore vacare. Quo magis est aequum tumulis mandare
Abbreviated transcription (Latin):
uenit ut mnaĩ dolorib ad insolitũdines captent ut ait homerꝰ
debellere phõte. Qui nuser in campis merens errabat alieius.
Ipe suũ cor edens hoim uestigia uitans et uite fingitur lapides
propt̾ eternũ credo in luctũ silenciũ. Hectubam aũt putant pro¬
pt̾ aĩ acerbitatẽ quãdam et rabie fĩgi incanẽ ẽẽ cõuersami. Sũt
aũt aliqui quos in luctũ cũ ip̃a sollicitudĩe loqui. Sepe delectat
ut ip̃a apud termiũ nutrix cupido cepit miseriam. Nũc me p̃¬
loqͥ celo atq terre medere miserias. hec omĩa recta uera debita putã¬
tes. In dolore maxime q declaratur hoc quasi uidicio officii fieri. Qd
si qui forte eum se illuctũ eẽ uellent aliquid fecerũt humanius.
Aut si ilarius lutũ suĩ reuocant se rursus ad mesticia patiq se ĩ¬
simulant ꝙ dolore int̾nuserũt. pueros u̾o matres et magistri ca¬

Expanded text:
venit, ut in animi doloribus alii solitudines captent, ut ait Homerus venit, ut in animi doloribus alii solitudines captent, ut ait Homerus de Bellerophonte: Qui miser in campis maerens errabat Aleis Ipse suum cor edens, hominum vestigia vitans; et Nioba fingitur lapidea propter aeternum, credo, in luctu silentium, Hecubam autem putant propter animi acerbitatem quandam et rabiem fingi in canem esse conversam. sunt autem alii, quos in luctu cum ipsa solitudine loqui saepe delectat, ut illa apud Ennium nutrix: Cupi/do cepit mi/seram nunc me pro/loqui Caelo a/tque terrae Me/deai mi/serias. haec omnia recta vera debita putantes faciunt in dolore, maximeque declaratur hoc quasi officii iudicio fieri, quod, si qui forte, cum se in luctu esse vellent, aliquid fecerunt humanius aut si hilarius locuti sunt, revocant se rursus ad maestitiam peccatique se insimulant, quod dolere intermiserint. pueros vero matres et magistri ca
Abbreviated transcription (Latin):
S ad hanc opĩonem magni mali cum illa eciam opinio accesi
oporte rectũ esse ad officium ꝑtiun̾e fere illud egre quod acciderit.
Tum deniq efficitur illa grauis egrituduus perturbacis. Ex
hac aũt opiuone sũt illa uaria et detestabilia genera lugendi
pedor res muliebres laceraciones genaꝵ pectoris feminũ capitiẽ
ꝑcussiones. huic ille agamenõ honmericꝰ et idem accianus scidens
dolorẽ idem intensaui comã. In quo facetũ illud bionis peruide¬
stultissimũ regẽ in luctu capillũ sibi euelłe quasi caluicio mero
leuaretur. S hec omĩa faciunt opinantes ita fieri oportere.
Itaq et aeschines indemostenẽ inuehitur ꝙ his septimo die p
file mortẽ hostias ĩmolasset. Atqũa rethorice ꝙͣ copiose quas
smas colligit. Que uerba contorquet ut licere quiduis retho¬
ri intelligas. que nemo prohibetur nisi insitũ illud ĩaĩs haber¬

Expanded text:
Sed ad hanc opinionem magni mali cum illa etiam opinio accessit Sed ad hanc opinionem magni mali cum illa etiam opinio accessit oportere, rectum esse, ad officium pertinere ferre illud aegre quod acciderit, tum denique efficitur illa gravis aegritudinis perturbatio. ex hac opinione sunt illa varia et detestabilia genera lugendi: paedores, muliebres lacerationes genarum, pectoris feminum capitis percussiones; hinc ille Agamemno Homericus et idem Accianus scindens dolore identidem intonsam comam; in quo facetum illud Bionis, peristultissimum regem in luctu capillum sibi evellere, quasi calvitio maeror levaretur. Sed haec omnia faciunt opinantes ita fieri oportere. itaque et Aeschines in Demosthenem invehitur, quod is septimo die post filiae mortem hostias immolavisset. at quam rhetorice, quam copiose! quas sententias colligit, quae verba contorquet! ut licere quidvis rhetori intellegas. quae nemo probaret, nisi insitum illud in animis haber
Abbreviated transcription (Latin):
secus. Nam et neccessitas ferende condicionis humane quãsi cuu
deo pugnare cohibet. admonetq esse hoĩem que cogitacio ma¬
gnoꝑe luctũ leuat et enum̾acio exemploꝵ nõ ut ammũ maloꝵ
oblectet affertur. S ut ille qui meret ferendũ sibi id censeat.
qd̃ uideat multos moderate et tr̃aquille tulisse omĩb enĩ mo¬
dis fulciendi sunt qui ruunt ne cohere possunt propt magni¬
tudinẽ egritudinis. Ex quo ipãm egritudinẽ. Aycinai. Crũspꝰ
quasi sosucionẽ tocius hominus appelsatam putat que tota pote¬
rat. Euelli exꝑlicata ut principio dixi cã egrituduus. Et enu
nulla alia nisi opino et iudiciũ magni presentis atq urgen¬
tis mali/ itaq et dolor corporis cuius est morsus aceramꝰ p̾refe¬
ueste ac splendide tantã affert consolacionẽ. ut eos qui ita iuxe¬
rint aut non actiugat egritudo aut ꝑleuiter pugnat aĩ dolor.

Expanded text:
secus. nam et necessitas ferendae condicionis humanae quasi cum secus. nam et necessitas ferendae condicionis humanae quasi cum deo pugnare prohibet admonetque esse hominem, quae cogitatio magno opere luctum levat, et enumeratio exemplorum, non ut animum malivolorum oblectet, adfertur, sed ut ille qui maeret ferundum sibi id censeat, quod videat multos moderate et tranquille tulisse. Omnibus enim modis fulciendi sunt, qui ruunt nec cohaerere possunt propter magnitudinem aegritudinis. ex quo ipsam aegritudinem lu/phn Chrysippus quasi solutionem totius hominis appellatam putat. Quae tota poterit evelli explicata, ut principio dixi, causa aegritudinis; est enim nulla alia nisi opinio et iudicium magni praesentis atque urgentis mali. itaque et dolor corporis, cuius est morsus acerrumus, perfeneste ac splendide tantam adfert consolationem, ut eos qui ita vixerint aut non attingat aegritudo aut perleviter pungat animi dolor.
Abbreviated transcription (Latin):
nequaquã ẽẽ tm̃ ut uitã beatam possit eu̾tere. hoc igitur efficitur ut e
illo nõ opmato plaga maior sit nõ ut illi putant ut cũ duob pares
casus uenerint is modo egritudine efficiatur cui ille nec opinato ca¬
sus eueuerit. Itaq dicuntur nõnulli ĩ merore cũ de hac cõi hominũ
cõdicione audiuissent ea lege uos natos ut nemo ĩppetuũ ẽẽ posset
expers mali grauius et iam tulisse. Quo circa carueades ut modo
di liberi rursum creandi. Mors que est finita ꝯmib que geueri hu¬
mano augorẽ ne quidquã afferunt. Reddenda terre terra est. Tun
uita om̃ib menda ut fruges sic iubet neccessitas. Regabat hor genꝰ
or̃onis quidquã aĩo ad eleuandã egritudinẽ pertin̾e. Id ersĩ dõlen¬
dum ipm̃i ẽe dicebat ꝙ in tam crũdelem nectessitatẽ incidissemꝰ
nam illam quidem oracionẽ ex cõmemoracione alienoꝵ malo
ad maliuolos conscilandos ẽẽ accõmedatam. Michi u̾o longe Ur̃

Expanded text:
nequaquam esse tantum, ut vitam beatam possit evertere. hoc igitur efficitur, ut ex illo necopinato plaga maior sit, non, ut illi putant, ut, cum duobus pares casus evenerint, is modo aegritudine adficiatur, cui ille necopinato casus evenerit. Itaque dicuntur non nulli in maerore, cum de hac communi hominum condicione audivissent, ea lege esse nos natos, ut nemo in perpetuum esse posset expers mali, gravius etiam tulisse. quocirca Carneades, ut videodi li/beri, Rursu/m creandi, mo/rsque est finita o/mnibus. Quae ge/neri humano ango/rem nequicquam a/dferunt: Redde/nda terrae est te/rra, tum vita o/mnibus Mete/nda ut fruges. si/c iubet Nece/ssitas. negabat genus hoc orationis quicquam omnino ad levandam aegritudinem pertinere. id enim ipsum dolendum esse dicebat, quod in tam crudelem necessitatem incidissemus; nam illam quidem orationem ex commemoratione alienorum malorum ad malivolos consolandos esse accommodatam. Mihi vero longe videtur
Abbreviated transcription (Latin):
precipna pulcritudo /uires ualitudo/ firuritas uelocitas. st
itẽ in enõ eĩ corporis temꝑacio cũ es ꝯgniuit int̾ se ĩ quib
ꝯstamꝰ. Sanitas sic aĩ dicitur cũ eiꝰ iudicia opĩones m ꝯ¬
cordant. E a que ã uirtus quã aliã ipãm tempantiam
dicunt eẽ alii obtemꝑantem temꝑancie p̾ceptis ⁊̃ sb sep¬

Expanded text:
firmitas, velocitas, sunt item in animo. ut enim corporis temperatio, cum ea congruunt inter se e quibus constamus, sanitas, sic animi dicitur, cum eius iudicia opinionesque concordant, eaque animi est virtus, quam alii ipsam temperantiam dicunt esse, alii obtemperantem temperantiae praeceptis et e
Abbreviated transcription (Latin):
tur qui idẽ capit. Sin ã caderet ĩsapientẽ egͥtudo caderet
⁊̃ iracundia qua quĩ nacat egritudiẽ ⁊̃ uocabit. Et eĩ sis¬
ciam. Non dixi ĩuidiã que tũ ẽ cũ ĩuidetur ab ĩiudendo ã
ĩudencia recte dici pt̃ ut effugiamꝰ ambiguũ nomẽ in¬
uidie. Qd uerbum dictũ est animꝰ ĩtuendo fortunã al¬
teriꝰ ut ẽ ĩ melã ꝓpo. Quis nã florem liberũ ĩuidit meũ.
Male latine uidetur s preclare acriꝰ ut eĩ ind̾e sit ĩuid̾e flo¬
rem rectiꝰ ꝙ̃ flormos consuetudiẽ ꝓhibemi᷑. Poeta ius suũ
tenuit ⁊ dixit audatiꝰ. Cadit gͥ in eoden iuisereri ⁊ ĩuidere
Nã qui dolet reb alicuiꝰ aduersis idẽ ⁊ alicuiꝰ ⁊ iã secundis
dolet. ut theophastrus iuteritũ deplorans calistens sedalis
uir reb al exandri ꝓsperis anguitur. Itaq dic̃ califtenẽ in

Expanded text:
tur quidem cadit. sin autem caderet in sapientem aegritudo, caderet tur quidem cadit. sin autem caderet in sapientem aegritudo, caderet etiam iracundia; qua qutiam non dixi invidiam, quae tum est, cum invidetur; ab invidendo autem invidentia recte dici potest, ut effugiamus ambiguum nomen invidiae. quod verbum ductum est a nimis intuendo fortunam alterius, ut est in Melanippo: quisnam florem liberum invidit meum? male Latine videtur, sed praeclare Accius; ut enim videre, sic invidere florem rectius quam flori. nos consuetudine prohibemur; poëta ius suum tenuit et dixit audacius—cadit igitur in eundem et misereri et invidere. nam qui dolet rebus alicuius adversis, idem alicuius etiam secundis dolet, ut Theophrastus interitum deplorans Callisthenis sodalis sui, rebus Alexandri prosperis angitur, itaq
Abbreviated transcription (Latin):
⁊ sedare semꝑ q aduersanter libidin moderatã ĩ ꝯĩ reser¬
nare ꝯstaniciã cui ꝯͣriũ uitiũ nequicia dicitur frugiitas uc
opior afruge qua nchil meliꝰ ẽ terra. Nequitiã abeẽ ⁊ si
sit fngi igituruł si maiꝰ moderatꝰ ⁊ temperans eũ necti
ẽ ẽẽ ꝯstantem. Qui ã ꝯstans quietũ qui quietus ꝑturbacõe
om̃i uatuũ. Eigo t̃ egritudĩ ⁊ st illa capiens. abent a sa¬
disputat que apud homeꝵ achilles q̃ritur. hoc u ͦ opinor mõ.
Cor q meũ peiitꝰ turgescit tustib iris. Cũ decore at intor
batũ laude recordor. Nũ manꝰ ad frecta reste ẽ cũ ĩ tuinore
ẽ. Aut nũ aliꝙͣ quid piã mẽbrũ tumdũ at turgidũ nõ in¬
ciose ht̃. E ic gͥ inflatus ⁊ tumeus aĩmꝰ ĩuicio ẽ. Mapien¬
tis aut̾ aĩmꝰ semper uacat incio. 2ũꝙͣ turgescit nũꝙͣ tu
si irascitur ⁊ ia ꝯcupiscit. ꝓpͥum ẽ eĩ irati cupere a quo lesꝰ
alieno malo gaudeat qd̃ qm̃ nõ cadit insapientẽ n ͨ irasca¬

Expanded text:
sedare semperque adversantem libidini moderatam in omni re servare constantiam. cui contrarium vitium nequitia dicitur. frugalitas, ut opinor, a fruge, qua nihil melius e terra, nequitia ab eo etsi sit frugi igitur vel, si mavis, moderatus et temperans, eum necesse est esse constantem; qui autem constans, quietum; qui quietus, perturbatione omni vacuum, ergo etiam aegritudine. et sunt illa sapientis: abedisputat, quae apud Homerum Achilles queritur hoc, ut opinor, modo: Corque meum penitus turgescit tristibus iris, Cum decore atque omni me orbatum laude recordor. num manus adfecta recte est, cum in tumore est, aut num aliud quodpiam membrum tumidum ac turgidum nose habet? sic igitur inflatus et tumens animus in vitio est. sapientis autem animus semper vacat vitio, numquam turgescit, numquam tumsi irascitur, etiam concupiscit; proprium est enim irati cupere, a quo laesalieno malo gaudeat; quod quoniam non cadit in sapientem, ne ut irasca
Abbreviated transcription (Latin):
ꝙͣ peniteret qd̾ tefeciss ꝑ nam ut alexandr ̃ recece ua¬
ce nenqun cũ ĩteremiss ditũ caniiare suũ uix eseia¬
nus tibctinuit tanta ns fit penitendi quil totusop
quis ust qu dubitet qũ bic quo motoeti finicotus op¬
cib qͥusass ess anaritia głie cupiditas ex eo qd raag etimie¬
m auĩ concisio scĩa quedam est in op̃io granis nõ tenere s¬
sientis. Et retus quoq est diffidencia expectati ⁊ impentis

Expanded text:
 paeniteret, quod fecisset per iram? ut Alexandrum regem videmus, qui cum interemisset Clitum familiarem suum, vix a se manus abstinuit; tanta vis fuit paenitendi. quibus cognitis quis est qui dubitet quin hic quoque motus mi, qualis est avaritia, gloriae cupiditas, ex eo, quod magni aestumeanimi confisio, scientia quaedam est et opinio gravis non temere adsentientis, metus quoque est
Abbreviated transcription (Latin):
perit unꝙͣ gencũ ipudencia quis auitꝰ malicia te osti
q secintiu. suteriꝯ ⁊ uersib intorquentur iter frẽo git¬
uillie cõtumelie ut tacile appareat aitrei filios eẽ erꝰ qui
meditatun penã ĩ frem̃ nouã. Meior mn moles ma ios
Sib ineos malis miser mandarẽ natos eoꝵ iuscers ppoto
at id eĩ quo nõ ꝓgrediatur eoꝵ ire quo furor. Itaq rentte
ppe dicimiꝰ exilse de potestate itẽ de ꝯscilio de rõne deemente
Noꝵ eĩ potestas in totũ t̃anũ eẽ teb. Hiis sbtrabendu

Expanded text:
pera/vit usquam ge/ntium impu/dentia? Quis au/tem malitia/ te?— nosti, quae secuntur; alternis enim versibus intorquentur inter fratres gravissimae contumeliae, ut facile appareat Atrei filios esse, eius qui meditatur poenam in fratrem novam: Maio/r mihi moles, ma/ius u/t meos mali/s miser Ma/nderem nato/s— eorum viscera apponit. quid est enim quo non progrediatur eodem ira, quo furor? itaque iratos proprie dicimus exisse de potestate, id est de consilio, de ratione, de mente; horum enim potestas in to
Abbreviated transcription (Latin):
Faciam eqͥdem tu tũ ut soles dices ista ip̃a obscura plemiꝰ
ꝙͣ diciuitur agrecis. Euutar equidem s intento opꝰ est aĩo oĩti di¬
labantur. eoiunũ aliꝙ efugerit quĩ qd̾̃ greci pathe uocant no¬
bis ꝑturbacoes magis cippellari placet ꝙͣ morbos. In hiis explicã¬
dis ueterẽ illam quidẽ pictagore pͥmũ. Deinde platonis discre
tus turpidos. tũ ure tũ cupiditatis ꝯͣrios iuimicos q rõni. Eit
gͥ hic fons utani ᷑ tũ in hiis ꝑturbacõib describendis stoitoꝵ
disĩctionib ⁊ ꝑticionib qui in uidentur in hac questione
uersan actutissiẽ. Est gͥ zenonis hec diffinicio ut ꝑturbacio

Expanded text:
Faciam equidem; tu tamen, ut soles, dices ista ipsa obscura planius Faciam equidem; tu tamen, ut soles, dices ista ipsa obscura planius quam dicuntur a Graecis. Enitar equidem, sed intento opus est animo, ne omnia dilabantur, si unum aliquid effugerit. Quoniam, quae Graeci pa/qh vocant, nobis perturbationes appellari magis placet quam morbos, in his explicandis veterem illam equidem Pythagorae primum, dein Platonis discriptus turbidos cum irae tum cupiditatis, contrarios inimicosque rationi. sit igitur hic fons; utamur tamen in his perturbationibus describendis Stoicorum definitionibus et partitionibus, qui mihi videntur in hac quaestione versari acutissime. Est igitur Zenonis
Abbreviated transcription (Latin):
ĩsapientẽ cade egritudinẽ. d Prorsus nõ arbitror. enat¬
qui si ita ꝑturbare aĩm sapientis nõ pot̃ nullã poterit.
Quid enĩ metus ne cõturbet ⁊ eaꝵ reꝵ est absentium me¬
tus quaꝵ p̾sentiũ est egͥtudo. Sublata gͥ eg̾tu diẽ ⁊ sblatꝰ
est metus. Restant due ꝑturbacoẽs letitia gestiens ⁊ libid
q̃ si nõ cadent in sapientem semꝑ mens erit tnͣsquilla sa¬
de aĩ ꝑturbacõe disputant magnã ꝑtem in hiis ꝑtiendi
et diffiniendis occupati st̃. Illa eoꝵ ꝑ exigna orõ est qua
medeantur aĩs nec eos turbulentos ẽẽ ꝑaciantur peripcte¬
tici ã ad plagandos aĩos młta afferut spmas ꝑciendi et
dicfimendi p̾terunctũt. Queg̾bã gͥ utrũ pandere uela orĩ¬
nis statim. an eã añ paululũ dialeticoꝵ remis ꝓpellerẽ¬
d Icto m ͦ u ͦ erit enĩ hoc totũ qd̾ quero ex utroq ꝑfectiꝰ. Q
Ect id quidẽ rectiꝰ s pꝰ requires si quid fuerit obsturiꝰ d

Expanded text:
entem aegritudinem? Prorsus non arbitror. Atqui, si ista perturbare animum sapientis non potest, nulla poterit. quid enim? metusne conturbet? at earum rerum est absentium metus, quarum praesentium est aegritudo; sublata igitur aegritudine sublatus est metus. restant duae perturbationes, laetitia gestiens et libido; quae si non cadent in sapientem, semper mens erit tranquilla saerturbationibus disputant, magnam partem in his partiendis et definiendis occupati sunt, illa eorum perexigua oratio est, qua medeantur animis nec eos turbulentos esse patiantur, Peripatetici autem ad placandos animos multa adferunt, spinas partiendi et definiendi praetermittunt. quaerebam igitur, utrum panderem vela orationis statim an eam ante paululum dialecticorum remis propellerem. Isto modo vero; erit enim hoc totum, quod quaero, ex utroque perfectius. Est id quidem rectius; sed post requires, si quid fuerit obscurius.
Abbreviated transcription (Latin):
ietu ea at diffimũt. ꝑigritiã metũ ꝯscquẽtis laboris. E
iorem metũ ꝯcuciente̾ ex eo qd̾ fit in pudorem iubor ter¬
rorem patior ⁊ tremor ⁊ denciũ crepitꝰ ꝯsequatur. Timo¬
iem mietiẽ incli appinquãtis. pauorem metũ mẽtem
laro mnorienten.Ex quo illd̾ Emus. Tum pauor sapĩa

Expanded text:
 definiunt: pigritiam metum consequentis laboris,. . . terrorem metum concutientem, ex quo fit ut pudorem rubor, terrorem pallor et tremor et dentium crepitus consequatur, timorem metum mali adpropinquantis, pavorem metum mentem loco moventem, ex quo illud Ennius: tum pavor
Abbreviated transcription (Latin):
nrt̃i sit potestate. Est gͦ eg̾tudo opimo recens mali p̾sentis
ui qd̾ sit ex usu icĩ p̾sens eẽ atq adẽẽ. S que iudicia quasq
opioes perturbatoeñ ẽẽ dixĩ nõ in eis perturbacoẽs solũ poĩta
eẽ dicut̃ uerum illa ⁊̃ que efficiunt᷑ ꝑturbatõib ut egͥtudo q̃i
morsũ aliquem doloris efficiat. Mẽtus recessũ quẽdã cũ et

Expanded text:
 opinio recens boni praesentis, turi boni, quod sit ex usu iam praesens esse atque adesse. sed quae iudicia quasque opiniones perturbationum esse dixi, non in eis perturbationes solum positas esse dicunt, verum illa etiam quae efficiuntur perturbationibus, ut aegritudo quasi morsum aliq
Abbreviated transcription (Latin):
cide q ꝯstanter cũ illud gaudium dr̃. Cum aut ĩaunt̾ ⁊ effuse
auimꝰ exultat tũ illa leticia gestiens uł ninici dici pt̃. Qu
itai difsruut siue rõne aĩ elacionem quõ que ut bona uci¬
tura ut petimꝰ sic a malis natura declinamꝰ. Que decli¬
nacio si cũ rõne fiet tantio appelletur q ea intessigatur
isolo ẽẽ sapiente. Que aut siue rõne ⁊ cũ examĩatoẽ hu¬
uli atm fitcta noĩetur metus. Est gͥ metus iõne ciuer¬
sa caucio presentis aut̾ mali sapientis affectio ulła est stul¬
ta autẽ egͥtudo est ea q̃ afficiunt᷑ in malis opinatis aĩos ꝙ¬

Expanded text:
cide atque constanter, tum illud gaudium dicitur; cum autem inaniter et effuse cide atque constanter, tum illud gaudium dicitur; cum autem inaniter et effuse animus exultat, tum illa laetitia gestieita definiunt: sine ratione animi elationem. quoniamque, ut bona natura adpetimus, sic a malis natura declinamus, quae declinatio si cum ratione fiet, cautio appelletur, eaque intellegatur in solo esse sapiente; quae autem sine ratione et cum exanimatione humili atque fracta, nominetur metus; est igitur metus a ratione aversa cautio. praesentis autem mali sapientis adfectio nulla est, stultorum aegritudo est, eaque adficiuntur in malis opinatis animos
Abbreviated transcription (Latin):
tia. Hatres aut̃ ꝑturbacionũ ex duob opinatis bouis nasa
et ex duob opinatis malis. Ita cẽ mi ͦ ex bonis libidiẽm ⁊ le¬
ticiam ut sit leticit ã ⁊ libido in bonoꝵ opĩoe uersantur. Cũ
libido ad id qd̾ indetur bonũ illecta ⁊ ĩflãmata capiaturle¬
ticis. ut fidepta iam aliꝙ concupitũ efferatur ⁊ gectiat.⁊. It
cĩ onis ea q̃ bona uidentur secũtur fugnĩq ꝯͣna. Qt obrẽ¬
s abiecta spẽs est cuiꝰ pĩa qd̾ uonũ indeatur ad id ad ipiscenõ
nupeliit ip̃a ua. Id cũ ꝯstanter prudent᷑ q fit euisinoĩ appet¬
cionenstoiti poyancin. appellant. NIos appellamꝰ uolunta¬
teni eam ulli putant in solo eẽ sapiente quã sic diffimut̃. uo¬
esi uehxmentiꝰ ea libido est ur cupiditas aftrenata q̃ ĩ om̃ib
stultis inuenitur. Iterq cũ ita moueni ᷑ ut ĩ bono simiꝰ ałi¬
quo dupliciter id ꝯtingit.i Iã cũ rõne animꝰ mouetur pla¬

Expanded text:
tes autem perturbationum volunt ex duobus opinatis bonis nasci et ex duobus opinatis malis; ita esse quattuor, ex bonis libidinem et laetitiam, ut sit laetitia libido ad id, quod videtur bonum, inlecta et inflammata rapiatur, laetitia ut adepta iam aliquid concupitum ecferatur et gestiat. natura enim omnes ea, quae bona videntur, secuntur fugiunt obiecta species est cuiuspiam, quod bonum videatur, ad id adipiscendum impellit ipsa natura. id cum constanter prudenterque fit, eius modi adpetitionem Stoici bou/lhsin appellant, nos appellemus voluntatem, eam illi putant in solo esse sapiente; quam sic definiunt: vot vel cupiditas effrenata, quae in omnibus stultis invenitur. itemque cum ita movemur, ut in bono simus aliquo, dupliciter id contingit. nam cum ratione animus movetur pla
Abbreviated transcription (Latin):
erunt luctꝰ alioꝵ exemplis lenuitur sic perpesio ceteroꝵ facit.
ut ea que acciderĩt multo minora ꝙͣ quanta suit existimata uidean¬
tur. Ita fit sensu cogitantib ut quantũ sit ementita opinio appare
at hoc idem et thelamon ille declarat. Ego genui et theseus futuras
mecũ cõmentabar miserias. Et anaxagoras sciebã me genuisse mor¬
talem. Hii enĩ om̃s dui cogitantes de reb humanis intelligebãt e¬
Qe nequaquã pro opimone uulgi ẽẽ extimescendas. Et michi qui¬
dem ur̃ idem fere accide his qui aute meditantur qd̾ his quibue
medetur dies nisi qd̃ rõne quadam sanat illos hos ip̃a natura ĩ¬

Expanded text:
erunt, luctus aliorum exemplis leniuntur. sic perpessio ceterorum facit, erunt, luctus aliorum exemplis leniuntur. sic perpessio ceterorum facit, ut ea quae acciderint multo minora quam quanta sint existimata, videantur. ita fit, sensim cogitantibus ut, quantum sit ementita opinio, appareat. atque hoc idem et Telamo ille declarat: ego cum genui et Theseus: futuras mecum commentabar miserias et Anaxagoras: sciebam me genuisse mortalem. hi enim omnes diu cogitantes de rebus humanis intellegebant eas nequaquam pro opinione volgi esse extimescendas. et mihi quidem videtur idem fere accidere is qui ante meditantur, quod is quibus medetur dies, nisi quod ratio quaedam sanat illos, hos ipsa natura in