comma-project/pen-alignment-pairs huggingface dataset:
Abbreviated transcription (Latin):
optamꝰ utamͣ᷑ ex .ͦ uictoriosi duc̾ qñ et nos ir nrari
duces suma ⁊ ꝑiculi pariͥtas parem exigit cautionem
ꝙͥ loquor. ym̃o quidẽ ⁊ ꝑictm nobis maiꝰr premiũ
sila eñ aliona tm̃ uitia nobis ꝓposicũ est et nr̃ã cori¬
ge Ille mortalis aliqñ peritũc patrie statũ sebi aute
toapralẽ glĩa ꝓroturtab/ nos ĩnortalio anñe scaluto
censterniae: pitam Eobrem si maiora minorib ⁊ se aluena
prũs pponim ꝯ sũnia diligentia quetũq huic ꝓposito officio¬
ppellan  ⁊ quõ inquies hor fier tum ũtia ma epaluuos
pele qd nrc leges umꝙͣ potu uec reees tur no¬
ues artib ees ĩenodabiles ut abpoluas despatũ ad hoc
coo paiter aggrediere/ iuxũ diuitib fur ta ẜuis laniẽ¬
corpaupib iuidia plebi nobilitati saꝑbia ftaudẽ au̾e
rosuptutẽ fero. Distordia mlt̃icudim auaĩtia Reꝰ om̃ib

Expanded text:
optamus, utamur exemplo victoriosi ducis, quando et nos rerum nostrarum optamus, utamur exemplo victoriosi ducis, quando et nos rerum nostrarum duces sumus, et periculi paritas parem exigit cautionem. Quid loquor? imo quidem et periculum nobis maius et premium; illi enim aliena tantum vitia, nobis propositum est et nostra corrigere; ille mortalis aliquandoque periture patrie statum, sibi vero temporalem gloriam procurabat; nos immortalis anime salutem et eternam vitam. Quamobrem si maiora minoribus et si alienis nostra preponimus, summa diligentia quecunque huic proposito officinquies, hoc fiet? tu ne vitia in exilium pelles, quod nec leges unquam potuere nec reges? Tu ne novis artibus res inenodabiles ut absolvas, desperatum ad hoc tempus iter aggrediere? Luxum divitibus, furta servis, lamenta pauperibus, invidiam plebi, nobilitati superbiam, fraudem curie, voluptatem foro, discordiam multitudini, avaritiam fere omnibus
Abbreviated transcription (Latin):
dixi maiꝰ forte illis negotiũ numero quid̾ fateor Illis enmm
magnorũ pplõꝵ aut ex̾cituũ nob̃ uinꝰ am̃e cura ꝯmisa et
libidinẽ ap̾menda licentia/ caseiganda mollicies engendꝰ q
meliora auinꝰ ⁊ ꝙͦ elegant̾ ait flaccus sceleꝵ si bũ pen¬
tet eradenda cupidinis p̃ue st̃ eleͣ et tenere uinus mẽtes
aspiorib formidandis scudiis Ali regant urbem ppłi ali
milicũ ex̾citũ ⁊ nobis urbs añi nostri est / nraꝵ ex̾citus
curarũ bellis cuilib cuulib et exc̾ns quatim᷑ An pu¬
sapiomĩ Ille unã urbem ⁊ ynũ ppłm oppugnab nos adũ
nũdũ carnẽ ac demonia certamꝰ/ quales hni cibi uñt hos
cessit / ꝙͣ nos nũꝙͣ non satis in languidũ corruptũq ur¬
uidimꝰ quotiens ipsi cecidimꝰ quot cadendi ꝑ iculis sabia¬
cemꝰ oĩa c̾aplena t̾rorib nr̃i molles et enͣuati asfece
hostes multi et indomiti ingens paratũq discrimon
nullus sompno locus aut inhertie si salucẽ si yicbaria

Expanded text:
mero quidem fatear, illis enim magnorum populorum aut exercituum, nobis unius anime cura commisa est; libidines, comprimenda licentia, castiganda mollities, erigendus ad meliora animus, et quod eleganter ait Flaccus: ... scelerum si bene penitet, eradenda cupidinis prave sunt elementa, et tenere nimis mentes asperioribus formande studiis. Alii regant urbem populi, alii militum exercitum, et nobis urbs animi nostri est, nostrarum exercitus curarum: bellis civilibus et externis quatimur. An puScipioni? Ille unam urbem et unum populum oppugnabat; nos adversus mundum, carcessit. Quid nos? nunquid non satis in languidum corruptumque orvidimus? quotiens ipsi cecidimus? quot cadendi periculis subiacemus? Omnia circum plena terroribus: nostri molles et enervati affectus, hostes multi et indomiti, ingens paratumque discrimen, nullus somno locus aut inertie; si salutem, si victoriam
Abbreviated transcription (Latin):
contigerat una p̾conis denũtiacõe submouit que es muł¬
tũ p̃cdare illi. ⁊ qiͣiã despate uictorie ꝯtulisse creditur
sicuti stꝰ alii clari duces s claĩssimũ noĩasse suffeceit
Nobis ut ad rem uenia qui non urbes nõ rgna nõ ex̾citꝰ
s nr̃ĩ pectas statũ ⁊ gendũ corrigendũq suscepimꝰ
ꝑua quedã uidea᷑ obuenisse ꝓiũtia uerũ ubi ad uprime.

Expanded text:
ione submovit. Que res multum preclare illi et quasi iam desperate victorie contulisse creditur; secuti sunt alii clari duces, sed clarissimum nominasse suffecerit. Nobis, ut ad rem veniam, qui non urbes, non regna, non exercitus, sed nostri pectoris statum regendum corrigendumque suscepimus, parva quedam videatur obven
Abbreviated transcription (Latin):
cerm desidelit umbrã ⁊ sicut m̾cenarius p̾stola᷑᷑ finez
opis sui sic ⁊ ego habui menses uacuos ⁊ noctus laboriosar
grua̾ui michi si dormie̾o dicã qũ ꝯsurgã ⁊ iur sss eo¬
pcabo uesꝑas ⁊ rplebor dolorib usq ad tenebras quod
nops aspłice q pb dicebat hoc yalitudĩe prosꝑa diui¬
ces irr̃a dicũt querũtur Roplent᷑ q dolorib exspectando
et cũ reri na᷑ ꝑpetuo licigantes segnes horas iucrpitãt
pigia moniẽta p̃tipitant cũ ut dixi sreno nõ calcarib
res egeat si mõdo frenũ ulla arte rapidissi tempꝰ exaꝑet
Isti autẽ puco mortẽ qmͣ pre õib timẽt iam adeẽ uitãq
qm̃ pre oĩb optant abiisse iã uellent canco insi fugam¬
cpis impellũt qmͣ exitii cam̃ młtis fuisse c̾tissi ͫ est qui
futõꝵ auxii ⁊ pñtia semꝑ exosi uiuendĩ tedio maũ mortẽ
arcesseꝰ sũt coacli Qiuid aut̾ ħ cã młta ad id unũ de
quo agimꝯ forsican iutroges nempe ab hiis malis ⁊ ab huiõi

Expanded text:
 sicut mercenarius prestolatur finem operis sui, sic et ego habui menses vacuos, et noctes laboriosas enumeravi michi. Si dormiero dicam: quando consurgam? et rursus expectabo vesperam, et replebor doloribus usque ad tenebras». Quod inops afflictusque Iob dicebat, hoc valitudine prospera divites nostri dicunt: queruntur replenturque doloribus expectando et, cum rerum natura perpetuo litigantes, segnes horas increpitant, pigra momenta precipitant, cum, ut dixi, freno non calcaribus res egeat, si modo frenum ulla arte rapidissimum tempus exciperet. Isti autem puto mortem, quam pre omnibus timent, iam adesse, vitamque, quam pre omnibus optantis impellunt, quam exitii causam multis fuisse certissimum est, qui futurorum anxii et presentia semper exosi, vivendi tedio manu mortem arcessere sunt coacti. Quid autem hec tam multa ad id unum, de quo agimus, forsan interroges. Nempe ab his malis et ab huiuscemodi
Abbreviated transcription (Latin):
aucupant᷑ huic ille distur sus sine tam̃o hinc medio
calle discordie et añ exitũ dampnata pͥncꝑia et exa¬
cleti uithil q̃rũt quõ diem fallant / ⁊ qiͣ parũ sol ad aca
qlie dies multũ q nox longior/ postreniñ longa ad fasci¬
dĩ uita est/ nec tm̃ hyeme estater estate hyenĩe s maue
esperã sero aut̾ aurorã exposcũt uotis utramq cũ ue

Expanded text:
aucupantur. Hinc ille discursus sine termino, hinc medio aucupantur. Hinc ille discursus sine termino, hinc medio calle discordie, et ante exitum damnata principia, et expleti nichil. Querunt quomodo diem fallant et, quasi parum sol ad occasum illis dies, multumque nox longior, postremo longa ad fastidium vita est, nec tantum hieme estatem, estate hiemem, sed mane vesperam, sero autem auroram exposcunt votis, utranque cum ve
Abbreviated transcription (Latin):
mitus orbis ulcisatur Ille de ingirctis ẜuis iste de su-¬
ꝓbis dñis suppliciũ sumt Exclamarẽ quo ꝑgitis aħ mi¬
seri quo uos ultima rapit insama cohibite gradũ sub¬
sistite ⁊ uidete quo ⁊uitis desenuscis pr̃m uestigia / ut ã-¬
buletis uias hosciũ ⁊ quos armis uicistis eoꝵ et torib
uicti estis ⁊epetite moe̾s pr̃mu / alienos sunte / non ut
honescius tm̃ s ut letius uiuatis ⁊ aliqñ distatis unũ
uelle de quo nõ quoraĩcũq libidiui s rõm insite iuditiũ
ardem Nempe qui aliis iter ⁊om̃ oscende  solebamꝰ nũc
ꝙ ex itio pxi. est ceci crcis ducib ꝑ abruta rapimur
alienoq cu tũuolum᷑ exemplo ꝙ uelim I nestii nã ut
ceptũ insiquar tocũ hoc małũ seu nr̃o ꝓpriũ scu potiꝰ
nausea non agenda enĩ agũt s quid agaut q̃rutꝰ ⁊
in densissimis fruticetis difficultatũ causas at negotiã

Expanded text:
mitor orbis ulciscitur; ille de ingratis servis, iste de supmitor orbis ulciscitur; ille de ingratis servis, iste de superbis dominis supplicium sumit. Exclamarem: «Quo pergitis, oh miseri, quo vos ultima rapit insania? Cohibete gradum, subsistite et videte quo ruitis! deseruistis patrum vestigia ut ambuletis vias hostium, et quos armis vicistis, eorum erroribus victi estis. Repetite mores patrum, alienos sinite, non ut honestius tantum sed ut letius vivatis, et aliquando discatis unum velle, de quo non quorumcunque libidini sed rationi insite iudicium crederem. Nempe qui aliis iter rectum ostendere solebamus, nunc quod exitio proximum est, ceci cecis ducibus, per abrupta rapimur alienoque circumvolvimur exemplo, quid velimus nescii; nam, ut ceptum exequar, totum hoc malum, seu nostrum proprium, seu potius nauseam; non agenda enim agunt, sed quid agant querunt, et in densissimis fruticetis difficultatum causas ac negotia
Abbreviated transcription (Latin):
cor si quis senex uel ignoti aduene tuepe sagũ uel sci-¬
pendiarii militis ridicula togam sumpsit / aut eo profectꝰ
est unde pubetonꝰ apsasa uesce domũ redeat seu insig¬
ni aliquo ludibrio defortus/ ⁊ tale ad passus liber quale
dauid in suis seruis ultus est tam grauiten et quale¬
nũc etiã si resurgat insam auus iitacõis et mifllatur
et scupeat in nepote. que quidͣ om̃ia non alit̾ ꝙ si ad me
dedetoꝵ aut głie sũma ꝑtineat Iam pridẽ nestio cur mes¬
tus intueor ⁊ poscꝙͣ obẜuare p̾mũ cepi mirũ in modũ fa¬
tror aĩo suspensus eospecto quis nã uai̾etatũ modꝰ auc
ubi res desmat/ hic sum ⁊ mallem etate qualib natꝰ eẽ
tor pessimꝰ tempꝰ excudeat Cate p̾mi illi ꝙͦ am̃s au-¬
Diuimꝰ / maiores nrĩ u̾tute ⁊ ghi̾am mrͣbant᷑. que r̾posita ẽ
dei ⁊ iusta nos ultio ꝑsequi᷑ sic se lesus ompñs sic se do¬

Expanded text:
cor, siquis senex, vel ignoti advene turpe sagum, vel sticor, siquis senex, vel ignoti advene turpe sagum, vel stipendiarii militis ridiculam togam sumpsit, aut eo profectus est unde pubetenus abscisa veste domum redeat, seu insigni aliquo ludibrio deformatus et tale aliquid passus liber, quale David in suis servis ultus est tam graviter, et qualenunc etiam, si resurgat, insani avus imitatoris et misereatur et stupeat in nepote. Que quidem omnia, non aliter quam si ad me dedecoris aut glorie summa pertineat, iampridem, nescio cur, mestus intueor et, postquam observare primum cepi, mirum in modum, fateor, animo suspensus expecto quisnam varietatum modus, aut ubi res desinat. Hic sum, et mallem etate qualibet natus estor pessimus tempus excuderat. Certe primi illi, quod omnes audivimus, maiores nostri virtutem et gloriam mercabantur, que Dei et iusta nos ultio persequitur; sic se lesus Omnipotens, sic se Do
Abbreviated transcription (Latin):
ne̾are ꝯpellent s imꝑii dilatandi scudio quẽnde q għe
pegimabant᷑. signis erectis et armatis exatib nõ de¬
frruitatẽ patrii habitus s triũphos ⁊ clara cosnomisua
relaturi / nec tñ usq ado̾ suis delcãbant᷑ ut ꝯcta passum
aliena ꝯtempnout amabaut qtꝙͣ usꝙͣ uera laude dignũ
erat eque apud hostes atq amicos eque apud alienige¬
nas acq uicinos sicubi u̾tus am̃ĩ sicubi moꝵi splendor-
sicut belli sicubi pacis artes sicubi lingue uel ingemi su-¬
pellex ornatior aut opulentior doct̾na cupide suã in do-¬
nũ quehebant Nulla oĩm spolia opuniora censentes
nec uo fallebat estimacõ / nulle enĩ ꝑfecto diuitie c̾t̾iores
ꝙͣ que aĩo possident᷑ sicubi aut tur pe aliquid aut casai¬
gaẽ uel sꝑueͣ stidiũ erat nra uoͣ gloĩosa postiitas magͣ
se ad assetutũ credit/ si quis adolestens ⁊ ꝙ magꝭ scoma-¬

Expanded text:
nerare compellerent, sed imperii dilatandi studio querendeque glorie nerare compellerent, sed imperii dilatandi studio querendeque glorie peregrinabantur signis erectis et armatis exercitibus, non deformitatem patrii habitus sed triumphos et clara cognomina relaturi. Nec tamen usque adeo suis delectabantur, ut cunta passim aliena contemnerent; amabant quicquid usquam vera laude dignum erat, eque apud hostes atque amicos, eque apud alienigenas ac vicinos. Sicubi virtus animi, sicubi morum splendor, sicubi belli, sicubi pacis artes, sicubi lingue vel ingenii suppellex ornatior aut opulentior doctrina, cupide suam in domum convehebant, nulla omnium spolia opimiora censentes — nec vero fallebat extimatio: nulle enim profecto divitie certiores quam que animo possidentur; sicubi autem turpe aliquid, vel castigare vel spernere studium erat. Nostra vero gloriosa posteritas magnum se aliquid assecutam credit, siquis adolescens et, quod magis stoma
Abbreviated transcription (Latin):
puontũ esse ⁊ in nõb eẽ ꝯpletũ qd̾ añ tot selã dcm̃ erat
oñe in p̃cipiti uitiũ scetit ut ẜ̾ue ⁊uĩna nullus ulc̾ior
st progressus ⁊ forte licẽtius institisse uidear huic leco
s sat est ꝙ si tui meta sit molestiaꝵ meaꝵ p̾ma ⁊ maxĩa
uũde ołim u̾tuctũ exemplai̾a peteban᷑ quã heu nũc uideo
pegrinoꝵ rituũ miitacõne corruptã ⁊ domitaꝵ a se gen-¬
tũ ut quõd̾ spoliis sic nũc eriorib exundantẽ fortasse
mirabi᷑ tm̃ me dolorẽ tã breuib absor buisse gemitibus
na quis tacitũ ferat hͦ nescio unde oriens rerũ nrãꝵ indigͣ
⁊ turpe fascidiũ unde turpior admiracõ ⁊ cultus indignior
uastꝰ ext̾narũ / at non sic maioẽs nr̃i quoꝵ dici ut̾iã pos¬
teri mẽren᷑ sua illis placiꝰ poterant ⁊ placebant. Non Rhen
uallem/ non danubii fluenta lustrabant ad ꝯquirendas
has insanias / quib ytalicũ decus in obscena barbaĩa dege¬

Expanded text:
ntum esse, et in nobis esse completum quod ante tot secula dictum erat: «Omne in precipiti vitium stetit»; ut sine ruina nullus ulterior sit progressus. Et forte licentius institisse videar huic loco quam sat est. Quod sicui nota sit molestiarum mearum prima et maxima, petebantur, quam, heu, nunc video peregrinorum rituum imitatione corruptam, et domitarum a se gentium, ut quondam spoliis, sic nunc erroribus exundantem, fortasse mirabitur tantum me dolorem, tam brevibus absorbuisse gemitibus. Nam quis tacitum ferat hoc nescio unde oriens rerum nostrarum indignum et turpe fastidium, unde turpior admiratio et cultus indignior nascitur externarum? At non sic maiores nostri, quorum dici utinam posteri mereremur: sua illis placere poterant et placebant. Non Rheni vallem, non Danubii fluenta lustrabant ad conquirendas has insanias, quibus italicum decus in obscenam barbariem dege
Abbreviated transcription (Latin):
n ͨ ĩuorito ꝙ euĩ stualtius ꝙͣ futiũ deside̾io aut spe qd̾ alie¬
nũ est et nulle casib subiacet pñs qd unũ cuũ ẽ c̾cũ ꝙ
neglige Nũꝙͣ pondeꝰ destet qui in crastino pendebit
nullus em̃ dies precꝰ ultimũ crastiuo carebit. Nullꝰ p̃c
primũ non alicꝰ diri craftinũ fuit que res uite nr̃ẽ malũ
quo uix ullũ maius inculit uiuondi spe mãpͣ uiue̾ ⁊ more
canis eciorez se leporẽ insẽtis semꝑ manes auras mor¬
crascinꝰ ubi aduene̾i̾t ia crascanũ ẽẽ desic̾it ecce iã uel ꝯͥ¬
tinꝰ alt̾ apparet. uel idem ille. Iam progressus et si eũ

Expanded text:
spe, quod alienum est et mille casibus subiacet, presens quod unum tuum est certumque negligere? Nunquam pendere desinet, qui in crastinum pendebit; nullus enim dies preter ultimum crastino carebit, nullus preter primum non alicuius diei crastinus fuit. Que res vite nostre malum, quo vix ullum maius, intulit: vivendi spe nunquam vivere et, more canis ociorem se leporem insequentis, semper inanes auras morcrastinus, ubi advenerit, iam crastinus esse desierit, ecce iam vel crastinus alter apparet vel
Abbreviated transcription (Latin):
deant ut reponte dissenciant cũ unꝯ hac ire cupiat
alius illat quõ enĩ int mlt̾os queniat cũ secã quisq
dissideat usq adeo libet eni ĩmoraiͣ ut ꝙ paulo ante
utoei̾s nõ agnostas et quẽ nũt nosse uideare pꝰ pauda¬
purli etate uolubiles ut illa iã pariũ collusio ⁊ temc̃a¬
dia irt collc̃io positõq ⁊ mutacõ in horat q̃ infancibus
saccus attribuit ꝓp̾a ⁊ peculiaĩa senũ sit/ quoꝵ insta¬
ollitas eo dompnosior quo libeĩor/ ⁊ monitores asꝑuat᷑
uicãs hũdet magna tũ ꝑs malorũ ex emulacõne quadaꝵ
iuitanoiq libidine nata est nam quis umꝙͣ mutator sui
duais entre ꝯtentꝰ fuit transcendil delcãni: a ꝯspici
et quos seq̃bans᷑ post t̾ga relinque̾ dedit hͦ p̃deptũ
fatror eloqp̃tie scudiosis quĩtilianꝙ ut mutator quisi
trausle ititut ⁊ si non transult equabit Cũ uoͣ inqe

Expanded text:
deant, ut repente dissentiant, cum unus hac ire cupiat deant, ut repente dissentiant, cum unus hac ire cupiat alius illac. Quomodo enim inter multos conveniat, cum secum quisque dissideat usque adeo — libet enim immorari — ut quem paulo ante videris non agnoscas, et quem nunc nosse videare post paulpuerili levitate volubiles, ut illa iam parium collusio et temeraria ire collectio positioque et mutatio in horas, que infantibus Flaccus attribuit, propria et peculiaria senum sint. Quorum instabilitas eo damnosior, quo liberior et monitores aspernatvitiis abundet, magna tamen pars malorum ex emulatione quadam imitandique libidine nata est. Nam quis unquam imitator sui ducis errore contentus fuit? Transcendere delectamur et conspici, et quos sequebamur post terga relinquere. Dedit hoc preceptum, fateor, eloquentie studiosis Quintilianus, ut imitator qutransire nititur, etsi non transierit, equabit «Eum vero» inquit
Abbreviated transcription (Latin):
uelint ꝙ ⁊ si oculos paulo altius attolle̾ nitũ: uulgari
fumo ac pului excecati neq̃ut̃ ne ue ad meliora uocã¬
tib auirẽ prestent screpitꝰ ac ppłariũ eiroꝵ fragor im¬
pedit Itaq ꝑͥs magna morͣliũ seu uoleus seu coacta
ligens suie u̾tutis illecebra suĩe ulla nocitia suĩmet
spm̃ trahit ingloriũ atq auxiũ Qͣuis enĩ naͣ melior
nitordũ pũgat ac uellicet ac admoneat sui obstãt
tñ impedi ͭ ͣ que dixi huic uite odiũ huic uite ra¬
dix/ huic illa inq̾etudo añm qua mł peus pacitur
mortalis hõ dũ uiuit ꝙ igiꝰ miri est si horũ actus
Non est eñ qd uolebant cũ nl penitꝰ c̾ti uelint/
Certũ ⁊ semꝑ unũ uelle sapieñ est signũ. rotorũ
inꝯstanͣ sũmũ scultitie argumẽtũ est Non desina
tibi senecã incultare ignoranti quẽ portũ petat uulli
suus uentꝰ est Itaq silͣ eunt redeũt ⁊ utrũq cũ tedio
uidistĩ aliqñ ut se ⁊ aptĩ loco mouẽãt ut gregatĩ pro¬

Expanded text:
velint, quod, etsi oculos paulo altius attollere nituntur, vulgari fumo ac pulvere excecati nequeunt, ne ve ad meliora vocantibus aurem prestent, strepitus ac popularium errorum fragor impedit. Ita pars magna mortalium, seu volens seu coacta, ligens, sine virtutis illecebra, sine ulla notitia suimet spiritum trahit inglorium atque anxium; quamvis enim natura melior interdum pungat ac vellicet et admoneat sui, obstant tamen impedimenta que dixi. Hinc vite odium, hinc tedii radix, hinc illa inquietudo animi, qua nil peius patitur mortalis homo dum vivit. Quid igitur miri est si horum actus Non est enim quod volebant, cum nil penitus certi velint. Certum et semper unum velle, sapientis est signum; votorum inconstantia summum stultitie argumentum est; non desinam tibi Senecam inculcare: «ignoranti quem portum petat, nullus suus ventus est». Itaque simul eunt, redeunt, et utrunque cum tedio. Vidisti aliquando ut se raptim loco moveant, ut gregatim pro
Abbreviated transcription (Latin):
mu  ꝯe est em̃ qui tacito mors ait preuenit uota reu
ot a ffcũo anticipet cogitacões mas intelligat de lonsm¬
quo  hc est mlt̾a autꝙͣ fiant preces rat epaudota¬
mĩtnos licet mueniat misc̾atur tñ misi forte qd̾ peocul
testem p̃rem iudice teste illo ymaginaĩo nõ egeniꝰ de qͦ

Expanded text:
Prevenit vota nostra et affectus anticipat; cogitationes nostras intelligit de longinquo, hoc est multo antequam fiant; preces nostras exaudit adignos licet inveniat, misereatur tamen, nisi forte, quod procul testem Patrem iudicem, teste illo imaginario non egemus de quo
Abbreviated transcription (Latin):
renaraantes ꝙͣ uoͣ suauit̾ in añm r̾deut uel sprete
mũdi blandicie ał ꝯcempti honores uel bñ sparse
diuitie uel despecte uoluptates negtõeq mĩne/ uelatto
aĩo caltata calamitas uel pͥquid omĩo falleꝰ potuĩt na
Ut nullius iã piculi metꝰ sit
Tuc mĩma etꝭ que uñr actingam porũ
ne tͥ uide᷑. cotidiano illo cedio caruisse quo
daus ac̾rent tibi passim in platris urbud scultoꝵ gre¬
ges quib nichil sit in ore freꝙ̃tius ꝙͣ u̾ba illa gͣmati¬
cori piget tedet ac penitet ac iᵈ therencii / necĩ a¬
gã scio crrdo singula pripueq nouissi  nã si quid agd̃it
scient/ ꝯfescim quele om̃s ꝯquiescent/ Cuiꝰ exi rei tẽdet
oro te / nisi ignorãtie sculticie q ꝓp̾e senece u̾bũ est dĩs
scultitia laborat fastidio fui non placet eas uita n ͨ ĩmei¬
eo nichil eñ habet stabilici ꝯsilii nichil firmi nichil

Expanded text:
renarrantes. Quam vero suaviter in animum redeunt, vel sprete renarrantes. Quam vero suaviter in animum redeunt, vel sprete mundi blanditie, vel contempti honores, vel bene sparse divitie, vel despecte voluptates neglecteque mine, vel alto animo calcata calamitas, vel quicquid omnino fallere potuit nec ut nullus iam periculi metus sit. Et ut minima etiam que videntur attingam, parum ne tibi videtur quotidiano illo tedio caruisse, quodans? Occurrent tibi passim in plateis urbium stultorum greges, quibus nichil sit in ore frequentius quam verba illa grammaticorum: piget, tedet ac penitet; et illud Terrentii: «Nec quid agam scio». Credo singula, precipueque novissimum. Nam si quid agerent scirent, confestim querele omnes conquiescerent. Cuius enim rei tedet, oro te, nisi ignorantie stultitieque proprie? Senece verbum est: «Omnis stultitia laborat fastidio sui». Non placet eis vita, nec immerito: nichil enim habent stabiliti consilii, nichil firmi, nichil
Abbreviated transcription (Latin):
uenit Est quid᷑ iͦ u̾giliĩ nocissi ͫ forsan et
hͦ olim memisse iuuabit nec .ĩ. ignotũ iu
uat euasisse cot urber/ argolicas mediosꝙ fugã tenu-¬
asse ꝑ hostes / apũd eũdem poetã duõ ħ diu̾sa u̾boꝵ
sono s codẽ spc̃contia: unꝰ idemq loqui᷑ eneas audis
ora ⁊ profecto fallatiora ꝙͣ adu̾sitas qm̃ metui ne¬
quid libie tibi regna nocerent Apad ip̃m u̾giliũ aux¬
ius filio p̃r ait ꝙͣta ereo delcãͦ ꝙͣta seciu̾tas solitu¬
dinis metuenda queliz emense et a cho ocul sua ma¬
la mĩantis ꝙͣ delectat illesũ tñsisse pestistl ⁊ in uiuo
ubi ad leuã mors erat dextrorsũ tenuisse uo q magis
quo in ꝑtem alterã deliberacio ꝓcliuior fuit hab em̃ i
ancipites egritudines post horrenda naufragia / post hos¬
tilem carcem formidã uella ꝓpendi᷑ Itaq sanitati ĩbor¬
tos portũq teuentes ⁊ ex inspato unicul elapses aut
uiclores aebro audias ꝑiculoꝵ histoĩas suoꝵ cũ gaudio

Expanded text:
irgilii notissimum forsan et hec olim meminisse iuvabit; nec illud ignotum ... iuvat evasisse tot urbes Argolicas, mediosque fugam tenuisse per hostes. Apud eundem poetam duo hec, diversa verborum sono sed eodem spectantia, unus idemque loquitur Eneas. Audis ora, et profecto fallaciora quam adversitas: «Quam metui nequid Lybie tibi regna nocerent» apud ipsum Virgilium anxius filio pater ait. Quanta ergo delectatio, quanta securitas solitudinis, metuenda quelibet emense et a tergo procul sua mala numerantis! Quam delectat illesum transisse pestifera et in bivio, ubi ad levam mors erat, dextrorsum tenuisse, eoque magis quo in partem alteram deliberatio pronior fuit! Habet enimancipites egritudines, post horrenda naufragia, post hostilem carcerem formidataque bella perpenditur. Itaque sanitati redditos portumque tenentes et ex insperato vinculis elapsos aut victores crebro audias periculorum historias suorum cum gaudio
Abbreviated transcription (Latin):
ma ⁊ inhũana solicudine alũ loqui ꝙͣ qui fugit pro¬
potius dampnad siña / nec fugã solitudinis in tur
uide ꝙ addit Cũ enĩ dixiss et solitudinẽ fuge̾t non
dixit ⁊ sotios fed et secĩ ait scudii querĩt cũ decra¬

Expanded text:
a tantum solitudine illum loqui, quam qui fugit proa tantum solitudine illum loqui, quam qui fugit propotius damnare sententiam, nec fuga solitudinis in turbvide quid addidit. Cum enim dixisset «et solitudinem fugeret», non dixit «et socios», sed «et socium» ait «studii qu
Abbreviated transcription (Latin):
dites quorũ urocornicũ exemplũ toto orbe reꝑit pati
nan posse ait nisi acq̾rant aliquid non dixit auucũ naͣ enĩ
obscabat s apũd quẽ euouant uur= sue ac̾uitatis sũp̃¬
taq hinc occasione tharentiui archite dtm̃ refertꝰ auꝰ
ea siña est / neĩez nõ mõdo in t̾cis ꝙͣtalib rl affluẽ ͣ
om̃o folicariũ amare Idem famosiore alio quodã loco
Si om̃ia nobis inꝙ que ad uictũ cultũq ꝑtinont qiͣ
u̾gula diuina ut auĩt suppeditacn᷑ tñ aptimo quisq¬
ingenio negrtiis oĩb omisẜ totũ se in cognictẽ ⁊ stiã
collocaẽt / deide ut arquice locutũ sciẽs aꝑte ait nõ
est ita nã ⁊ solitudinẽ fuge̾t ecce ꝙͣ pancis u̾bis q̃uẽ¬
de solitudine loquimi᷑ dampniasse uideba᷑ et fecerat¬
nisi ult̾ius ꝑcessiss ut nõ cã acdonis dõm exponẽd̃¬
nob̾ ꝙͣ oratoĩs testiõ ͫ licet in pħĩe libris septũ seu
suspcm̃ ab hͦ iudic̃õ repe̾llend᷑ ess s̾ut liq̃at de exͣ

Expanded text:
um et virtutum studiosis loquor; reliquis salubre consilium nullum habeo, nisi ut ante omnia vitam mutent; tum de loci oportunitate videbimus. Ceterum his ipsis, quibus solitudinem oportunam dixi, nunquam suaarentini Archite dictum refert, cuius ea sententia est: neminem non modo in terris quantalibet rerum affluentia, omnino solitarium amare. Idem famosiore alio quodam loco «Si omnia nobis» inquit «que ad victum cultumque pertinent, quasi virgula divina, ut aiunt, suppeditatam amicos fugere solitarium monebo, quam optare ut ad se visendum singulatim potius quam catervatim veniant, non otio tedium sed solamen et auxilium laturi. Sit otium modestum et suave, non insolens; sit solitudo tranquilla, non ferox; sit denique solitudo non immanitas, in quam qui venerit miretur humanitatem, que ab urbibus exulat, silvas incolere, seque ursos in populis ac leones, in solitudine angelicum hominem invenisse.
Abbreviated transcription (Latin):
sic itaq solicudinẽ amplector ut amicitiã non repella n
fugia et̾ unũ nifi forte is ip̃e sit cꝯ mores etia in urbib
fugiendos uite tnͣquillitas non negligenda suadeat
Tota rs agi᷑ ad hͦ redit ut sicut cecia oĩa sic solitu¬
dinẽ cũ amias partiar nullius boni sine sotio iocũdã
posẜionẽ hũaniꝰ ab eodẽ feneca dcm̃ credens solitudiõ
uoͣ magniũ ⁊ dulce bonũ non dubitãs Oib ea au̾t nõ

Expanded text:
non repellam, neque fugiam etiam unum, nisi forsan is ipse sit, cuius mores etiam in urbibus fugiendos vite tranquillitas non negligenda suadeat. Tota res igitur ad hoc redit, ut sicut cetera omnia sic ipsam solitudinem cum amicis partiar, nullius boni sine socio iucundam possessionem humanius ab eodem Seneca dictum credens, solitudinem vero magnum et dulce b
Abbreviated transcription (Latin):
bidio sib itã est ⁊ quotĩes cau̾ ã quo hĩis distiepacõibus
uesua ⁊ in finẽ tacitꝰ intendens raro ãquẽ ex hiis au¬
dius qui nõ hãc nr̃a mist̾ia illi bc̃tudini prefeudã in-¬
tupido diffimet qm̃ i. insama exultantes diciꝰ solici
snt uã ꝙ s sompnũ si ꝯcubitũ si potũ potõ ꝙ cibũq sub¬
trapeis acturi sumꝰ aut que nã uica futã est uite mu¬
nerab ⁊ offieiis spoliata ut peauitꝰ pre fe ferant ⁊ ĩpuden¬
tome fateant: ad nil se a. uiie̾ ꝙͣ ad ea que ꝯiã brutis¬

Expanded text:
biecta est. Et quotiens casu aliquo his disceptationibus interfui! et in finem tacitus intendens raro aliquem ex his audivi, qui non hanc nostram miseriam illi beatitudini preferendam intrepide diffiniret! Qui illud insania exultantes dicere soliti sunt: nam quid si somnum, si concubitum, si cibum potumque subtraxeris acturi sumus? Aut quenam vita futura est, vite muneribus et officiis spoliata? Ut penitus pre se ferant et impudentissime fateantur, ad nil se aliud vivere quam ad ea, que comuni
Abbreviated transcription (Latin):
rii solitudo odiosa est / qua capeeas insulã ĩmeicã ꝓpe¬
tua ꝯmaculant infamie ubi seuitie ⁊ libidĩs offatinã
inscĩtuit foruis ⁊ fedus senex dic ferulii uacie soli-¬
tudo rdiculosa est qui non ꝑcul inde neapolitanoin
litore ꝓpe campanie cumas latens senuit otio famo¬
sus mutili ⁊ intra uillule sue septũ non tã hr̃cans
añ alios accrit quẽ irusor nobilis notũ fecit et
prescicit ne infrie coetaniers nr̃is alicatis iniuriã eed¬
I q molescio cogibiu᷑. Iam intelligis ad quos q̃ciaꝙ de
solitadine dcã seu dicenda sũt refr̾am uni qr nõ c̃bus¬

Expanded text:
eas insulam immeritam perpetua commaculavit infamia, ubi sevitie ac libidinis officinam instituit ferus et fedus senex; sic Servilii Vatie solitudo ridicula est, qui non procul inde Neapolitano in litore prope Campanie Cumas latens senuit, otio famosus inutili, et intra villule sue septum non tam habitans ante alios occurrit, quem irrisor nobilis notum fecit et prestitit ne inferre coetaneis nostris veritatis iniuriam exemplique molestiam cogeremur. Iam intelligis ad quos quecunque de solitudine dicta seu dicenda sunt referam. Verum qu
Abbreviated transcription (Latin):
gũ ciuiliũ accessurꝰ fidudosas qrͣ̃cꝰ ⁊ dełcãbiles secs.¬
sur. quodq ibi se̾ptũ metũ np̃a et umibrã ⁊ ꝓcẽssto
rio carmĩe laudaturꝰ pit̾ densas umbrosa cacumiã fa¬
gos assidue ueniens solus in montib ⁊ sauis id faceret᷑
platonẽ secuti ambo qui int̾ otiosa cupresseta et spa¬
cia saluestria de institutiᵃ rerũ publicaꝵ de q opti
martir daue net obscurꝰ elaquo tale ꝙͣcã ⁊ sonsise
Augustiuꝰ en libris suis quasi illiꝰ ingraui s ꝑmentio
et eloquẽtie guscũ ponit Que in eo ꝙ̃ta t̃ porurit
iss graulcati rore deditꝰ u̾boꝵ neglexifẜ ornatũ lci
illius ꝯmemoracõe notũ nobis eẽ uoluit ubi ingenũ
eꝰceus non ait hunc talaniũ loco abditũ tinittua iiui
ꝯmunitũ seris marniorea opatũ celatũꝙ testudne
aut tale aquid s quid petanꝰ inq̃t hant sedem duit
secessu uiana secreta ubi dñ ciratia paliutĩ laoi

Expanded text:
gum civilium accessurus, frondosas quercus et delectabiles secesgum civilium accessurus, frondosas quercus et delectabiles secessus, quodqorio carmine laudaturus, «inter densas umbrosa cacumina fagos» assidue veniens, solus in montibus et silvis id faceret: Platonem secuti ambo, qui inter otiosa cupresseta et spatia silvestria de institutis rerum publicarum deque optimmartyrio clarus nec obscurus eloquio, tale quiddam et sensisse Augustinus in libris suis quasi illius ingenii experimentum et eloquentie gustum ponit, que in eo quanta esse potuerit, nisi gravitati rerum deditus verborum neglexisset ornatum, loci illius commemoratione notum nobis esse voluit. Ubi ingenium exercens non ait hunc thalamum loco abditum, cinctum muris, communitum seris, marmorea opacum celatumque testudine, aut tale aliquid, sed quid? «Petamus» inquit «hanc sedem. Dant secessum vicina secreta, ubi dum erratici palmitum lapsus
Abbreviated transcription (Latin):
illa demostenis ac secretã aream ⁊ͦditũ fu̾i̾t sñaꝵ
somentẽ mutilib epcssis uotiua u̾ͥboꝵ messis eqparet
atq ita nullũ studio tempꝰ mers/ aut mane preter¬
fluat p̾ hiis p̃cipue dc̃m sit qui ordnes texũt aut
historias nam qui Pħiam ac maxĩe qui poeticã mee¬
ditan quib acuta potuis ⁊ arguta ꝙ̃mlt̃a ꝯquire
quã÷ ꝯcidant ubicũq est animꝰ ubi locus tempꝰ q sua¬
sehit aut ubi se scimulis maiorib adigi senseit seu
celo aꝑto seu clauso tecto domꝰ seu solide rupis obten¬
tu ieu patule pm / umbͣculo nõ mlt̾oꝵ euolutõne
ditius fieli int̾dũ et alacrius aĩadu̾ti unde sepe mona¬
uũ carmẽ qiͣ edũ e toto grege letissi ͫ atq lectissi  utia
et uitore infito admonitꝰ originis dixi mecũ giamẽ alpĩ¬
nũ sapis ex alto uenis Equidẽ ut huic tañdes articp
rũt̃ dũ alter cũ sepe alias tñ preẜtim ad tractatiõ le¬

Expanded text:
illam Demosthenis ac secretillam Demosthenis ac secretsementem, inutilibus excussis, votiva verborum messis equiparet; atque ita nullum studio tempus iners aut inane preterfluat. Quod his precipue dictum sit qui orationes texunt aut historias; nam qui philosophiam ac maxime qui poeticam meditantur, quibus acuta potius et arguta quam multa conquirere quantur, considant ubicunque est animus, ubi locus tempusque suaserint, aut ubi se stimulis maioribus adigi senserint, seu celo aperto, sed clause tecto domus, seu solide rupis obtentu, seu patule pinus umbraculo. Non multorum evolutione ditius fieri interdum et alacrius animadverti. Unde sepe montanum carmen quasi hedum e toto grege letissimum atque lectissimum vidi et, nitore insito admonitus originis, dixi mecum: «Gramen alpinum sapis, ex alto venis». Equidem ut huic tandem articulobant: dum alter cum sepe alias tum presertim ad tractatum le
Abbreviated transcription (Latin):
iqĩͣ at slentẽ Iocũ qui ad sebendũ uenit elii heuem̃ iu¬
paiaib non obsisto/ qd diur no septor can noctarnꝰnõe
belolst  sucubrator Qua in re ipiꝰ qͥntiliami ꝓfiliũ nõ
nec an laudans demostenis hũt morẽ ad ex̃mũ fic aut
alucubrantes filentiũ noceis ⁊ clausũ cubidm ⁊ lum̃
urũ uelut ⁊cõs teneat nichil hoꝵ ut arbitror solitudĩ
obseas ẜ fauiꝰ ꝯcta fatebe̾is Itaq si nicꝰ tantas uoces
audior ꝯsiludq nouũ non despicitur ⁊ hos sequor ei
ab in sauas ⁊ loca uirentia quo nichil est musis a¬
muitius queraih aminis in ripã grauedine possit fatiga¬
coe ꝙ depone nec iõ miꝰ in ariũ ingemi rerũ ꝙ scĩ¬
na iace̾ ⁊ int̾ ip̃m quietis reꝑandiq animi tempꝰ uẽ¬
turo labori maͣm pp̃arae̾ utile simul ⁊ iocũdũ opies
et acluosao requies ⁊ quietꝰ labor ut cũ ad anguscia

Expanded text:
igitur ac silentem locum qui ad scribendum venit eligat; hoc enim iuigitur ac silentem locum qui ad scribendum venit eligat; hoc enim iubentibus non obsisto; quod diurno scriptori dictum nocturnus non respuat lucubrator. Qua in re ipsius Quintiliani consilium non nim, laudans Demosthenis hunc morem, ad extremum ait: «Ideo lucubrantes silentium noctis, et clausum cubiculum, et lumen unum velut rectos teneat». Nichil horum, ut arbitror, solitudini obstare sed favere cunta fateberis. Itaque si inter tantas voces audior consiliumque novum non despicitur, et hos sequor et, cili in silvas et loca virentia, quoque nichil est Musis amicius, queruli amnis in ripam gravedinem possit fatigationemque deponere; nec ideo minus in arvum ingenii rerum semina iacere, et inter ipsum quietis reparandique animi tempus venturo labori materiam preparare, utile simul et iucundum opus, et actuosa requies et quietus labor, ut cum ad angustam
Abbreviated transcription (Latin):
biũ nulli scudioꝵ genei mĩꝰ siluas et ea de quib ñ
loquiꝰ atq oĩo solicudinẽ quenie qd̃ exp̃ssius dicam
cũ ad exempla ꝓuenero S nõ huic euade̾ est amiꝰ
nec fuga nec bellũ placet ꝯcordiã quero Itaq ꝙͣ¬
uis ego nusꝙͣ felitius ꝙͣ in siluis ac montib ingenũ
expiar nusꝙͣ michi ꝑatius et magnifici sensus occͣ.¬
rant sicubi tñ magnificũ aliꝙ eccͣnt et eque ꝯceptib
u̾ba r̾spondeant ⁊ lolum tñ qd̾ michi forsan singular ẽ
ad uniu̾sos trrhens dom̃ scm̃ ue tantoꝵ homĩ damp¬
nare Qui utrũq potius amplector et probo neutꝵ
nr̃o ꝓposito adu̾su ⁊ leq eñ scudioẜ impero ut in siluis
aut mõtib libros st̾bant s ꝑmitto ut całi spectaculo
nt̾reacũ añi in angristias cogant tacitas acq r̾conditas
qͣs tñ nullo loco aptius ꝙ in solitudiẽ posse ꝯtingiꝰ arbr¬
tirr quis ẽ qui nõ ꝙͣli urbĩ amd ⁊ intelligat fustã

Expanded text:
bium nulli studiosorum generi minus silvas, et ea de quibus hic loquitur, atque omnino solitudinem convenire quod expressius dicam cum ad exempla pervenero; sed non hinc evadere est animus; nec fuga nec bellum placet, concordiam quero. Itaque quamvis ego nusquam felicius quam in silvis ac montibus ingenium experiar, nusquam michi paratius et magnifici sensus occurrant — sicubi tamen magnificum aliquid occurrit — et equa conceptibus verba respondeant, nolim tamen, quod michi forsan singulare est ad universos trahens, dictum factum ve tantorum hominum damnare; quin utrunque potius amplector, et probo neutrum nostro proposito adversum. Neque enim studiosis impero ut in silvis aut in montibus libros scribant, sed permitto ut tali spectaculo recreatum animum in angustias cogant tacitas atque reconditas. Quas tamen nullo loco aptius quam in solitudine posse contingere quis est qui non, quamlibet urbium amicus, intelligat? Fuscum
Abbreviated transcription (Latin):
fide in multa simul intondeꝰ aĩꝰ totũ potͦ ⁊ quocũq is
pexit desunt inturi qd ꝓpositũ erat satis utiq dixe¬
rat ⁊ tumẽ ut penitꝰ ita sibi ꝑsuasĩt insistit ac ope¬
tit Qua re inꝙͣ siluaꝵ amenitas ⁊ p̾t̾labenͣ flumina
2. inspirantes ramis arboꝵ aure uoluciũq cantꝰ ⁊ ip̃a
ut adu̾sũ me non sꝑuendus testis in iuditiũ uemĩt qui
uelut auͣti ꝓp̾e parũ fisus Demostenis hanc uulgaris
equidẽ note uni s absq emulo grare facũdie pn̾cipis
factũ profert opimoni sue ꝯsentaneũ/ Et demostenes
quid inꝙ elius qui se in locũ ex quo mlla audiri uox
⁊ ex quo nichil prospici solet seu posset ⁊cũdebat ne
aliud age̾ mente cogerent ocali/ habes o scudiose sil¬
uarũ fectator miratorq dicat aliquis qui siluas et
colles ⁊ secessus amant non tm̃ muales scudiis opmẽ¬
tur sed dampnosos Quid h dicam negem haut uera¬

Expanded text:
fide in multa simul intendere animus totum potest, et quocunque ipse fide in multa simul intendere animus totum potest, et quocunque ipse respexit, desinit intueri quod propositum erat». Satis utique dixeet tamen, ut penitus ita sibi persuasum scias, insistit ac repetit: «Quare» inquit «silvarum amenitas et preterlabentia flumina, et inspirantes ramis arborum aure volucrumque cantus, et ipsa ut adversum me non spernendus testis in iudicium venit, qui, velut autoritati proprie parum fisus, Demosthenis, haud vulgaris equidem note viri sed absque emulo graie facundie principis, factum profert opinioni sue consentaneum; et «Demosthenes quidem» inquit «melius, qui se in locum ex quo nulla audiri vox et ex quo nichil prospici posset recondebat, ne aliud agere mentem cogerent oculi». Habes, o studiose silvarum sectator miratorque, dicat aliquis, qui silvas et colles et secessus avios non tantum inutiles studiis opinetur sed damnosos. Quid hic dicam? Negem aut
Abbreviated transcription (Latin):
grno succ̃luie qta uõ hoc dicũt qi ego iã putis leqr
⁊ non hois qui donn ferula pedagagud̃ꝙ domusemõ ⁊ I¬
sequt taniẽ acrus ⁊ eiuditis etiã uiris dischi ingeniũ
hũc illut prospechu uago et celo libeiore confirmãt/ quad
quĩs ubi grande aliquod molitur rapedi more cormpedis
mugno quẽ saltiu pp̃ares frenandĩ colligendũꝙ doceus
nemo negaue̾it haiꝰ siñe patronũ qu̾tilianõ hñt
qui libro oratoĩaꝵo insciõnũ nisi fallor nono ad seeretũ
rlibora arbitris lotũ ⁊ ꝙͣ altissimũ filentiũ st̾bentib
maxiẽ quenie᷑ deq hoc neminẽ dubitae̾ dixisset pro¬
culdubio hac in ꝑte mecũ sentiens mox adiecit unde
libͣtas lecoꝵ q amenitas sublimẽ am̃ et beatiorẽ sp̃m
parent Nichi c̾te iocũdꝰ ħ magis ꝙͣ scudioꝵ hortacior
urꝰ eẽ secessus / namq eapã que delectant noce est
auocent ab intencõe oꝑis destinati Neq enĩ se boua

Expanded text:
i ego pueris loquar et non his qui domi ferulam pedagogumque dimiserint. Instant tamen acrius, et eruditis etiam viris distrahi ingenium huc illuc prospectu vago et celo liberiore confirmant; quod quidem, ubi grande aliquid molitur, rapidi more cornipedis magno quem saltui prepares, frenandum colligendumque doctus nemo negaverit. Huius sententie patronum Quintilianum habent, qui libro Oratoriarum institutionum nisi fallor nono, cum secretum et «liberum arbitris locum et quam altissimum silentium scribentibus maxime convenire», deque hoc neminem dubitare dixisset, proculdubio hac in parte mecum sentiens, mox adiecit unde libertas locorumque amenitas sublimem animum et beatiorem spiritum parent; michi certe iucundus hic magis quam studiorum hortator videtur esse secessus. Namque illa que ipsa delectant necesse. est avocent ab intentione operis destinati, neque enim se bona
Abbreviated transcription (Latin):
senuerãs Eddit ad ħ ꝙ biduana et triduana media hũo¬
les corpis es otio atq ĩmobiliͭ ͤ nascentes actimt ayri¬
nes et rascigad̃ sint solici Nulta gͦ de a̧bo de potu de
artubitu quib morib diuinã ingenii u̾btatẽ facile credi¬
deii ꝯtigisse
Et sũ nescius ut hoc loco michi uiolent ecc̾ritur
ab hiis quib solicudo ⁊ łr̃is inimica uiͦ et u̾tutib
dicũt enĩ in p̾mis silitudiẽ care̾ ingrĩs quibdã¬

Expanded text:
stinuerint». Addit ad hec quod biduana ac triduana inedia humores corporis, ex otio atque immobilitate nascentes, acerrime comprimere et castigare sint soliti; multa quoque de cibo, de potu, de accubitu. Quibus moribus divinam ingenii ubertatem facile crediderim contigisse. 7 Nec sum nescius ut hoc loco michi violenter occurritur ab his quibus solitudo et literis inimica videtur et virtutibus. Dicunt enim in primis
Abbreviated transcription (Latin):
offendiesed erga medria de hũano gnrͣ bñ mditorũ inꝯ¬
sulta gratĩͦ morliũ hũanis honorib non ꝯtenta usq ad
sacrilegas ꝓcessit meptias hinc appolline tithara huic
euind ipm atq esculapiũ medicina satͣñ libeꝵq et
cerrrẽ agrcultã. uultanũ fabrica/ deos secit huic egip¬
tꝯ offrimi achone docta urbs mineruã colue᷑ ꝙ ille lini
ħ olea usum artemq lanificiĩ ⁊ eꝑisfe fertur longũ ẽ
singula ꝑsequi ꝙ apud ueces huiꝰ cemodi uanitatũ nꝰ
est modꝰ quas palã dampnare non ausus ille poecar
maximꝰ atq cautissimꝰ ut qui uero paratũ forte sup¬
plitũ ucꝰba᷑ latent̾ utiq nec miꝰ elegantꝰ nrideꝰ nõ

Expanded text:
offenditur; sed erga memoriam de humano genere benemeritorum inconoffenditur; sed erga memoriam de humano genere benemeritorum inconsulta gratitudo mortalium, humanis honoribus non contenta, usque ad sacrilegas processit ineptias. Hinc Apollinem cithara; hinc eundem ipsum atque Esculapium medicina, Saturnum Liberumque et Cererem agricultura, Vulcanum fabrica deos fecit; hinc Egiptus Osirim, Athene docta urbs Minervam coluere, quod ille lini, hec olei usum artemque lanificii repperisse fertur. Longum est singula prosequi, quod apud veteres huiuscemodi vanitatum nullus est modus; quas palam damnare non ausus ille poetarum maximus atque cautissimus, ut qui vero paratum forte supplicium verebatur, latenter utique nec minus elega
Abbreviated transcription (Latin):
opificas obluusti nõ t̃oꝙͣ ⁊ teipm̃ et supͣ se eleuatũ am̃i
supse rebus etheis meditaĩ quid illic agitut ⁊ auedita¬
ugligũs non ultimꝰ solitai̾e uite fructꝰ est Intꝰ ħ ut nocio¬
ne non fileam ⁊ lc̃ioni dare oꝑam et septure et alenũ la¬
borem altho solatio lenire / legeꝰ qd̾ stpserũt p̾mĩ sarbel
uolegant ultimi/ ⁊ bñficii lrãrũ a maiorib accepti qua
m illos non possumꝰ in posterũ saltẽ gratũ ac muemorẽ
monior esto s noĩa illorã uel ignota uulgatꝰ uel obsolefat¬
ta ꝯ houac uel semo obruca erue ⁊ ad ꝓnepotũ ppłos
uenoranda tyͣsimtte Illos sub pecto̾ illos ut dulce aliquid
i ore gescae dem mod̾ om̃ib amando mẽorando celebrã¬
do si non parem c̾te deĩtam meitis refre gram Inuẽtores ar-¬
tiũ qͣrũda post mortẽ diuĩtatis honore cultos audiuimꝰ
grate quidẽ potius ꝙͣ pie nulla ẽ eiu pietas hoĩs qͣ deus

Expanded text:
opifices oblivisci, nonnunquam et teipsum, et supra se elevatum animum inferre rebus ethereis, meditari quid illic agitur, et meditaintelligunt, non ultimus solitarie vite fructus est. Inter hec, ut notiora non sileam, et lectioni dare operam et scripture, et alternum laborem alterno solatio lenire, legere quod scripserunt primi, scribere quod legant ultimi, et beneficii literarum a maioribus accepti, qua in illos non possumus, in posteros saltem gratum ac memorem m, sed nomina illorum vel ignota vulgare, vel obsolefacta renovare, vel senio obruta eruere et ad pronepotum populos veneranda transmittere; illos sub pectore, illos ut dulce aliquid in ore gestare, denique modis omnibus amando, memorando, celebrando, si non parem, certe debitam meritis referre gratiam. Inventores artium quarundam post mortem divinitatis honore cultos audivimus, grate quidem potius quam pie; nulla est enim pietas hominis, qua Deus
Abbreviated transcription (Latin):
delicias s felitiora quedã instrã ad cibũ ⁊ ornatũ cul¬
tũq ⁊ medela ami peꝑere Eñiuo id dibitũ ubi
queso potissi ͫ ꝓsolua⁊ aut quis ẽ qui dubitet hᵒ ip̃m
lrãeũ negotiũ que ad nr̃m uel alienũ ꝯsetremꝰ nõmẽ
quo mlto ꝑcimius ꝙͣ ere uel marmoe uioꝵ illustriũ¬
yͣgmes excidamꝰ ⁊ lusꝙͣ omĩo melius nuisꝙͣ libe̾ius
ꝙͣ in solicudine posse t̾ceai᷑ exꝑtus hoc salt̃ loquor
Sentio qͦs auimo scimlõs quas alas ngemio ꝙ illa
solitudo .s. ꝙi uacuũ tempꝰ accõdat que oiã p̃ter
illa ubi querã nescio uacuitatẽ ue̾o seu uacacõnom
diri manis lrãꝵe atq artiũ fonte es Si michi for¬
te non credas anscotili crede qui fomo mrͣphi ᷑ sui libro
ic̃ egiptũ ꝯstitutas mathẽticas artes ait rõnem diffe¬
rens ꝙ ibi gens sac̃dotũ uacas dimissa est qd̾ intꝰ
plato ipẽ tacueat de eĩsdem loquẽs in thimeo ꝙ sac̾¬

Expanded text:
ias, sed feliciora quedam instrumenta ad cibum et ornatum cultumque et medelam animi peperere? Enimvero id debitum ubi queso potissimum persolvatur? aut quis est qui dubitet, hoc ipsum literarum negotium, quo vel nostrum vel alienum consecremus nomen, quo multo perennius quam ere vel marmoimagines excidamus, nusquam omnino melius, nusquamque liberius quam in solitudine posse tractari? Expertus hoc saltem loquor. Sentio quos animo stimulos, quas alas ingenio, quod illa operi vacuum tempus accomodat, que omnia preter illam ubi queram nescio. Vacuitatem vero seu vacationem dici mavis literarum atque artium fontem esse, si michi forte non credis, Aristotili crede, qui, primo Methaphisice sue libro, circa Egiptum constitutas mathematicas artes ait, rationem asserens, quod ibi gens sacerdotum vacare dimissa est. Quod nec Plato ipse tacuerat, de eisdem loquens in Timeo, quod «sace
Abbreviated transcription (Latin):
in celũ celi dño indignͣte locauẽat apud inferos poua
Noĩatim insuꝑ ip̃m medecine reꝑtorẽ om̃ipotentis dei
fulimẽ detractũ ad scigeas undas canit uni ħ qõ mẽ
eos maneat apud nos enĩ nulla de diis est gõ ⁊lec̃ uꝰ
dentes ut quorũ ꝑnicitate miror mist᷑ar cecitatẽ da¬
ne si taliũ rerũ ẜmis auctoi̾b honor a̾quis debetur

Expanded text:
celum celi domino indignante locaverat, apud inferos ponit. Nominatim insuper ipsum medicine repertorem omnipotentis dei fulmine detractum ad stygias undas canit. Verum hec questio inter eos maneat; apud nos enim nulla de diis est questio, nec videntes, ut, quorum pernicitatem miror, miserear cecitatem. Sane si talium rerum primis auctoribus honor aliquis debetur,
Abbreviated transcription (Latin):
audiat et uideat in excessu mẽtis ꝙ ad se rediens non
posset expeine
picõr infelix pccĩ q mei pondꝰ ac uinalla cͥcũ¬
flus qui uel amoeͣ litõr amicũ otio ⁊ liĩs bocĩ
amo/ uel fortasse odio quodã ix dissilitudino morũ orto
ut in te requiescamꝰ Ad hoc nati ⁊ sine hoc inutiliter
infelicitꝰq nati sumꝰ ꝙͣti tandẽ pr̃ escimes illa giã uiue᷑
ut uelis Ire quo uelis stare ubi relis ue̾ int̾ ppureos
a pcatione hõeniẽ uibris estatẽ falleꝰ ncuttã senti uisi¬

Expanded text:
audiat et videat in excessu mentis quod ad se rediens non audiat et videat in excessu mentis quod ad se rediens non possit exprimerpeccator infelix et peccati mei pondus ac vincula circumferens, qui vel amore literarum amicum otio et literis locum amo, vel fortasse odio quodam ex dissimilitudine morum orto ut in te requiescamus, ad hoc nati et sine hoc inutiliter atque infeliciter nati sumus — quanti tandem, pater, extimes illa comunia, vivere ut velis, ire quo velis, stare ubi velis, vere inter purpureos apricatione hiemem, umbris estatem falle
Abbreviated transcription (Latin):
ciclo mlagni enĩ est ingenii ⁊ uotae̾ mentẽ a sensibus
⁊ cogitatõ a ꝯsuetudino abduod In hͦ ergo sũnus i
nes uaribus enitam᷑ ut sensibus domitis et uicta ꝯluetu¬
uir aliquid aĩmo uid̾amꝰ Aꝑiamꝰiam tandẽ atq purgemꝰ
alo teste mori ꝙͣtomagis pũdebit xp̃o spcãnte malẽ uiue᷑
male mori aut oĩo faciorofid ac turpe aliquid tanto sub
teste ꝯmitte Sane nr̃ ħ tescis infallibilis acq ꝑpetuꝰ ut
iuispͣ familiãꝰ nos audie̾ et ꝙͣ in solitudine colloqui no¬
oos mentĩ diferahat nonest dic huadnꝰ ad i assuestit
celestib freꝙ̃tiq colloquio fidutiã salucarẽ ꝯcepit ⁊ ep
hospite atq aduena fit domestitꝰ dei magno n. et amõe
ascupatoĩb tota intencõe demersos Iam nũc occupacõnũ
ĩmorlũ ⁊ infun laboras hrẽ p̃mitias credideũ sic sil¬
nĩd uei putem solitaios dei amĩcos pirs assuetis curis
Iam hincet̾ne uite sp̃fentire delicias nec mredibilest

Expanded text:
 est ingenii revocare mentem a sensibus, et cogitationem a consuetudine abducere». In hoc ergo summis et nos viribus enitamur ut, sensibus domitis et victa consuetudine, aliquid animo videamus. Aperiamus iam tandem atque purgemus illo teste mori, quanto magis pudebit Cristo spectante male vivere, male mori, aut omnino facinorosum ac turpe aliquid tanto sub teste committere. Sane noster hic testis infallibilis atque perpetuus, ut  in solitudine dignatione mentem distrahat non est. Sic humanus animus assuescit celestibus, frequentique colloquio fiduciam salutarem concipit, et ex hospite atque advena fit domesticus Dei. Magno enim ex amore occupationibus tota intentione demersos, iam nunc occupationum immortalium et inferni laboris habere primitias crediderim, sic simillimum veri putem solitarios Dei amicos, piis assuetos curis, iam hinc eterne vite presentire delitias. Nec incredibile