comma-project/pen-alignment-pairs huggingface dataset:
Abbreviated transcription (Latin):
uturnior. infclicissimam esse si esset eterua. Post hec miseriores esse ĩpro¬
bos minsta impunitate dimissos: ꝙͣ iusta ultione punitos. Cui sentẽ¬
tie consequens est ut tunc demũ grauiorib suppliciis urgeant᷑ cum impuniti
esse credunt᷑. Tum ego. Cum tuas inqmͣ uõnes considero. nichil dici ueriꝰ
puto. At si stt hominum iudicia reuertar. Qns est ille. cui hec non
credenda modo. s etiamst  Audienda uideant᷑. Ita est inqͥt illa. Ne¬
queunt enĩ oculos tenebris assuetos. Ad lucem ꝑspicue ueritatis Attol¬
lere. sinulesq auib sunt. quaꝵ intuitum illuminat nox. dies cecat.
Dum enim nõ rerum ordinem s suos intuent᷑ affectus: uel licentiã
uel impunitatem scelerum putent esse felicem. Uide Autẽ quid et̾na
lex sanctiat. Meliorib Animũ cumꝰ formaueris nichil opus est uidi¬
ce premi um deferente. Tu te ip̃e excellentiorib aodidisti. Studium

Expanded text:
uturnior, infelicissimam uero si esset aeterna; post haec miseriores esse improuturnior, infelicissimam uero si esset aeterna; post haec miseriores esse improbos iniusta impunitate dimissos quam iusta ultione punitos. Cui sententiae consequens est ut tum demum grauioribus suppliciis urgueantur cum impuniti esse creduntur. – Tum ego: Cum tuas, inquam, rationes considero, nihil dici uerius puto; at si ad hominum iudicia reuertar, quis ille est cui haec non credenda modo sed saltem audienda uideantur? – Ita est, inquit illa. Nequeunt enim oculos tenebris assuetos ad lucem perspicuae ueritatis attollere similesque auibus sunt quarum intuitum nox inluminat, dies caecat; dum enim non rerum ordinem sed suos intuentur affectus, uel licentiam uel impunitatem scelerum putant esse felicem. Vide autem quid aeterna lex sanciat. Melioribus animum conformaueris: nihil opus est iudice praemium deferente, tu te ipse excellentioribus addidisti; studium
Abbreviated transcription (Latin):
mest eis aliquid ulterus mali ip̃a impunitas qmͣ iniquitatis merito
malun. esse confessus es. Negare non possum. Multo gͥ infeliciores
improbi sunt iniusta ĩpunitalte donati quam iusta ultioneꝓ uniti.
S puniri improbos iustum. impunitos uero elabi iniquũ esse manifes
Ista quidem consequentia sunt eis que paulo ante conclusa suut. S qͣso
niqmͣ te. Nulia ne animarum supplicia post defunctu morte corpus re
linquis: Et magna quidem inquit. quoꝵ alia penali acerbitate. Alia
uero purgatoria clementia ex̾ceri puto. S minc de hiis disserere consi¬
lium non est. Io uero hactemis egimus. ut que uidigͥnissima tibi uideba¬
tur maloꝵ potestas: en nullam esse cognosceres. Quos impunitos
querebare. uideres nũqmͣ imꝓbitatis sue carere suppliciis. Picentiam ꝗͣ
cito fimri precabaris. nec longam eẽ diceres. infeliciorẽq esse si esset di¬

Expanded text:
inest eis aliquid ulterius, mali ipsa impunitas, quam iniquitatis merito inest eis aliquid ulterius, mali ipsa impunitas, quam iniquitatis merito malum esse confessus es. — Negare non possum. — Multo igitur infeliciores improbi sunt iniusta impunitate donati quam iusta ultione puniti. Sed puniri improbos iustum, impunitos vero elabi iniquum esse manifestIsta quidem consequentia sunt eis, quae paulo ante conclusa sunt; sed quaeso, inquam, te, nullane animarum supplicia post defunctum morte corpus relinquis? – Et magna quidem, inquit, quorum alia poenali acerbitate, alia uero purgatoria clementia exerceri puto; sed nunc de his disserere consilium non est. Id uero hactenus egimus ut quae indignissima tibi uidebatur malorum potestas eam nullam esse cognosceres, quosque impunitos querebare uideres numquam improbitatis suae carere suppliciis, licentiam quam cito finiri precabaris nec longam esse disceres infelicioremque fore si di
Abbreviated transcription (Latin):
nulla iusticie pena coherceat. Neq enim id nimc molior dicere. ꝙ¬
cui ius ueniat in mentem corrigi ultione prauos mores. ⁊ Ao recu
supplicii terrore deduci ceteris qͦ exemplum esse fugiendi culplnda
S alio quodam mͦ infeliciores esse improbos arbitror impunitos. tã¬
⁊ si nulla ratio correptõis. millus respectus adhibeatur exempli. Et
quis erit in qmͣ preter hos alius modus: Et ilra. bonos in quit ẽẽ
serre cuiuspiam bonũ aliꝙ addatur. nõne felicior est eo cuius pura
Ac solicaria sine ciuꝰqmͣ᷑ boni amistione miseria est. Sic inqmͣ udet᷑.
ꝙ si eĩdem misero qui cunctis carelit bonis. peeter esl quib miser est.
inalum Aliud fuerit Adnexum. noue multo infelicior eo censendus
est. cuius infortunium boni participatõe releuatur. Quid ni nigͣ
ipsam penalm que rõne iusticie bona est. Idemq cum supplicio carent

Expanded text:
nulla iustitiae poena coherceat. Neque id nunc molior quod nulla iustitiae poena coherceat. Neque id nunc molior quod cuiuis ueniat in mentem, corrigi ultione prauos mores et ad rectum supplicii terrore deduci, ceteris quoque exemplum esse culpanda fugiendi; sed alio quodam modo infeliciores esse improbos arbitror impunitos, tametsi nulla ratio correctionis, nullus respectus habeatur exempli. — Et quis erit, inquam, praeter hos alius modus? — Et illa,: Bonos, inquit, esse  igitur, inquit, miseriae cuiuspiam bonum aliquid addatur, nonne felicior est eo, cuius pura ac solitaria sine cuiusQuam boni ammixtione miseria est? — Sic, inquam, videtur. — Quid si eidem misero, qui cunctis careat bonis, praeter ea, quibus miser est, malum aliud fuerit adnexum, nonne multo infelicior eo censendus est, cuius infortunium boni participatione relevatur? —- Quidni? iscilicet, quae ratione iustitiae bona est, idemque cum supplicio carent,
Abbreviated transcription (Latin):
tare longuni in mortalis presertim animus putet. quoꝵ magna spes
⁊ excelsa facmoꝵ machina repentino atq insperato sepe fine destri¬
itui. ꝙ quidem illis nuserie mõdum statuit. Nam si nequitia mi¬
seros Facit: miserior sit nc̃cẽ est diuituruior neꝙͣ.Quos infelicis¬
simos esse uidicarem: si non eoꝵ maliciam saltem mors extrema fi¬
niret. Et enim si de prauitatis infortunio uera conclusimus. infi¬
nitam liquet esse miseriam quam constat esse eternam. Tum ego
Mira quidemi in qnͣi ⁊ concessu difficilis iliatio. s his eã que prius
concessa sunt nimium ꝯuenire cognosco. Becte inquit estimas. S qͥ
conclusionis ostendãt. Alioqͥn conclusis precedentib nicħ prorsus est
ꝙ de illatõe causetur. Nam hoc qͦ ꝙ dicam non minus misũ
uideatur. Si ex hiis que sumpta sũt eque̾ est necessar sũ. Qud¬
nam inqm. feliciores iuquit esse improbos suppliciã luentes ꝙͣ si eos

Expanded text:
tare longum immortalis praesertim animus putet. Quorum magna spes tare longum immortalis praesertim animus putet. Quorum magna spes et excelsa facinorum machina repentino atque insperato saepe fine destruitur. Quod quidem illis miseriae modum statuit; nam si nequitia miseros facit, miserior sit necesse est diuturnior nequam. Quos infelicissimos esse iudicarem si non eorum malitiam saltem mors extrema finiret; etenim si de prauitatis infortunio uera conclusimus, infinitam liquet esse miseriam quam esse constat aeternam. – Tum ego: Mira quidem, inquam, et concessu difficilis inlatio, sed his eam quae prius concessa sunt nimium conuenire cognosco. – Recte, inquit, aestimas, sed qui conclusionis ostendat; alioquin concessis praecedentibus nihil prorsus est quod de inlatione causetur. Nam hoc quoque quod dicam non minus mirum uideatur, sed ex his quae sumpta sunt aeque est necessarium. – Quidnam? inquam. – Feliciores, inquit, esse improbos supplicia luentes quam si eos
Abbreviated transcription (Latin):
Uin ego. Fa¬
teor in quãm.
Iec iniuria
dici uideo uici¬
osos tam ⁊ si
humiam corꝑis
speciem seruẽt
in beluas tame
Animoꝵ quilli¬
tate mutari
licet inquit uti
conuement
moustrabitur loco s tamen si idipm̃ ꝙ eis licere crẽditur auferat᷑ mag¬
ua ex parte sceleratorum hõinum pena releuetur. Et enim ꝙ incredi¬
bile ciuuqmͣ forte uideatur: infeliciores esse ndc̃e est malos cum cupita
perfecerint qmͣ si ea que cupiunt implere non possunt. Nam di
miserum est uoluisse praua. potuisse muiserius est sine qͥuo uoluntatis
misere langueret effectus. Itlq cum sua miseria singulis suit triplii
infortunio ndc̃e est urgeantur. quos uideas scelus uelle. posse. perfi¬
cere. Accẽdo iiqmͣ. s ut hoc infortunio cito careant: patraudi scele¬
ris possibilitate Seserti uehementer exopto. Carebunt eniam iqͥt
otius. qua uel tu forsitan uelis. uel illi sese estiment esse carituros
Neq enim est aliquid in tam breuib inte metis ira serum. ꝙ expec¬

Expanded text:
um ego: Fateor, inquam, nec iniuria dici uideo uitiosos, tametsi humani corporis speciem seruent, in beluas tamen animorum qualitate mutari;licet, inquit, uti conuenienti monstrabitur loco, sed tamen, si id ipsum quod eis licere creditur auferatur, magna ex parte sceleratorum hominum poena releuetur. Etenim, quod incredibile cuiquam forte uideatur, infeliciores esse necesse est malos cum cupita perfecerint quam si ea quae cupiunt implere non possint. Nam si miserum est uoluisse praua, potuisse miserius est, sine quo uoluntatis miserae langueret effectus. Itaque cum sua singulis miseria sit, triplici infortunio necesse est urgueantur quos uideas scelus uelle, posse, perficere. – Accedo, inquam, sed uti hoc infortunio cito careant patrandi sceleris possibilitate deserti uehementer exopto. – Carebunt, inquit, ocius quam uel tu forsitan uelis uel illi sese aestiment esse carituros; neque enim est aliquid in tam breuibus uitae metis ita serum quod exspec
Abbreviated transcription (Latin):
ullum in se retinet bonum. id expeti nullo mõdo potest. Contraq que natura
uona uon sunt. tamen si esse uldeant᷑. quasi uera bona sint apperant᷑. quo fi
ut sũma cauia atq cardo expetendoꝵ osnĩum honitas ẽẽ uire crẽdatur
calusa quispiam uelit eqͥtare. non tami eqͥcandi mot um desiderat
qͣm saluris effcͣm. Cum gͥ omĩa boni grã petant᷑. non illa pocus ꝙͣ bonũ
ip̃m desiderant᷑ ab om̃ib. S propt̾ ꝙ cetera optaut᷑ beatitudinem ẽẽ ꝯces¬
simus. Quare sic qͦ sola querit᷑ beatitudo. ex quo apparet ip̃ius boni ⁊
beatitudinis unam atq edindem ẽẽ subam. Nichil uideo cur dissentire
qͥspiam possit. S deum ueramq beatitudin̾e unum atq idem ẽẽ moustia¬
uimus. Ita inꝙͣ. Securo gͥ concludere licet dei qͦ in ip̃o bono. nec usquam
ue omnes pariter uenite capti

Expanded text:
ullum in se retinet bonum. id expeti nullo modo potest. Contraque etiam, quae natura ullum in se retinet bonum. id expeti nullo modo potest. Contraque etiam, quae natura bona non sunt, tamen si esse videantur, quasi vere bona sint, appetuntur. Quo fit, uti summa, cardo atque causa; expetendorum omnium bonitas esse iure credatur. causa quispiam uelit equitare, non tam equitandi motum desiderat quam salutis effectum. Cum igitur omnia boni gratia petantur, non illa potius quam bonum ipsum desideratur ab omnibus. Sed propter quod cetera optantur, beatitudinem esse concessimus; quare sic quoque sola quaeritur beatitudo. Ex quo liquido apparet ipsius boni et beatitudinis unam atque eandem esse substantiam. Nihil uideo cur dissentire quispiam possit. Sed deum ueramque beatitudinem unum atque idem esse monstrauimus. Ita, inquam. Securo igitur concludere licet dei quoque in ipso bono nec usquam Huc omnes pariter uenite capti
Abbreviated transcription (Latin):
bonũ esse censemus. at sũmum qͥdem inꝙͣ. atdas inqͥt heo om̃ib licet. Nã
carem sufficientia suina est. eatem sũma potentia. reuerentia qͦ. elari
tas. ac uoluptas. beatitudo ẽẽ iudicatur. Quiud gͥ: heccine om̃iã bona¬
sufficientia. potentia. cet̾aq ueluti quedam beatitudinus membra su
an ad bonũ ueluti ad uerticẽ cuncta referunt᷑. Intelligo inꝙͣ quid
inuestigilũdum ꝓponas. s quid constituas audire desidero. Cuius
discretoem rei sic accipe. Si hec omĩa beatitudinis mebra forent a se qͦ
Alioqͥn ex uio membro beatitũdo uidebit᷑ eẽ ꝯiuncta. ꝙ fieri nequit. Pd̾
quidem in ꝗͣ dubium non est. s ĩd̾ ꝙ restat expecto. Ełd honũ uoͦ cetera
de reuerentia. claritũdine. iocũditate. ꝯietare licet. Om̃ium gͥ expec¬
tendorum sumia atq causa bonum est. Qnõd eñĩ neq re neq similitudine

Expanded text:
bonum esse censemus? — Ac ..summum quidem, inquam. — Addas, inquit, hoc omnibus licet. Nam bonum esse censemus? — Ac ..summum quidem, inquam. — Addas, inquit, hoc omnibus licet. Nam eadem sufficienua summa etas ac uoluptas beatitudo esse iudicatur. Quid igitur? Haecine omnia bonum—sufficientia potentia ceteraque—ueluti quaedam beatitudinis membra sunt an ad bonum ueluti ad uerticem cuncta referuntur? Intellego, inquam, quid inuestigandum proponas, sed quid constituas audire desidero. Cuius discretionem rei sic accipe. Si haec omnia beatitudinis membra forent, a se quoque Alioquin ex uno membro beatitudo uidebitur esse coniuncta—quod fieri nequit. Id quidem, inquam, dubium non est, sed id, quod restat, exspecto. - Ad bonum vero cetera  reverentia, claritudine, iucunditate coniectare licet. Omnium s igitur expetendorum summa atque causa bonum est; quod r enim neque re neque similitudine
Abbreviated transcription (Latin):
g ueluti geometie solent demoustratis ꝓpositis aliquid inferre q̃ porisma
ta uocant ip̃i. Ita ego qͦ tibi ueluti corollariũ dabo. Nam qͣm̃ beatitu¬
dinis adeptõe fuuit hoĩes beati: beatitudo uͦo est ip̃a diuinitas: diui¬
utatis adeptõe ueatos fieri in anifestum est. s uti adeptoe iusticie usti.
sapientie sapientes fiunt. itã diuinitatẽ aeptos deos fieri simili rõe
nc̃cẽ est. Oĩ̃s gͥ beatiũ deus. s uatura quidem unus deus. participa¬
tõe nichil ꝓhibet esse ꝙͣ plurimos. Et pulcrũ inꝙͣ est hoc atq p̾ciosũ
siue porisina sine corollaruii uocari maius. atq̾ hoc qͦ nicħ pulcrius
est. gͥ ħ iis adnectendum ẽe iõ persuadet. Qduid inꝙͣ. Cum multa in¬
quit beatitudo contin̾e uideat᷑. Uirũ ne ħ oĩa onũ ueluti coepus bea¬
titũdinis quadam ꝑartiũ ulrietate giungant. An sit eoꝵ aliquid

Expanded text:
inquit, igitur ueluti geometrae solent demonstratis propositis aliquid inferre quae porismata inquit, igitur ueluti geometrae solent demonstratis propositis aliquid inferre quae porismata ipsi uocant, ita ego quoque tibi ueluti corollarium dabo. Nam quoniam beatitudinis adeptione fiunt homines beati, beatitudo uero est ipsa diuinitas, diuinitatis adeptione beatos fieri manifestum est: sed uti iustitiae adeptione iusti, sapientiae sapientes fiunt, ita diuinitatem adeptos deos fieri simili ratione necesse est. Omnis igitur beatus deus, sed natura quidem unus; participatione uero nihil prohibet esse quam plurimos. Et pulchrum, inquam, hoc atque pretiosum, sive porisma sive corollarium vocari mavis. — Atqui hoc quoque pulchrius nihil est, quod his adnectendum esse ratio persuadet. — Quid? inquam. — Cum multa, inquit, beatitudo continere videatur, utrumne haec omnia unum veluti corpus beatitudinis quadam partium varietate coniungant an sit eorum aliquid,
Abbreviated transcription (Latin):
natura id̾ sñmum bonũ non est. ꝙ nefas est de deo udicfre. quo incħ¬
constat esse prestantius. Omĩo enim nullius rei natura suo pͥncipio ue¬
lior pot̾i̾t existere. Quare ꝙ oĩum pͥncipium sit. id etiam sui infuba sñ
mũ esse bonũ uerissimd. rõe concluserim. Sectissime inꝙͣ. s sũmum bonũ
hoc illatum ꝯsequẽs de̾ perspicio. Respice inqͥt. An huic qͦ ĩdem firmius
Approbet᷑. ꝙ duo sũma bona que a se diu̾sa sunt eẽ non possũt. ⁊ eñĩ
que discrepant bona. non ẽẽ alterũ ꝙ sit alterũ liquet. qͣr neutłũ po¬
terit eẽ perfc̾m. cũ alt᷑i n alterũ deest. s ꝙ perfc̃m non sit: id suml̃
nou ẽẽ manifestum est. Nullo mõdo gͥ que suma sunt bona ea possunt ẽẽ
diu̾sa. Atqui ⁊ beatitudinẽ ⁊ denn sũmum ẽẽ colligimꝰ. Q ustre ip̃am
uoce est sũmam beatitudinem ẽẽ que sit sũma diuinitas. Nichil inꝙͣ uͦ¬

Expanded text:
natura, id summum bonum non est, quod nefas est de eo cogitare, quo nnatura, id summum bonum non est, quod nefas est de eo cogitare, quo nconstat esse praestantius. Omnino enim nullius rei natura suo principio melior poterit exsistere, quare, quod omnium principium sit, id etiam sui substantia summum esse bonum verissima ratione concluserim. — Rectissime, inquam. — Sed summum bonum hoc inlatum consequens esse perspicio. — Respice, inquit, an hinc quoque idem firmius approoeull, quod duo summa bona, quae a se diversa sint, esse non possunt. Etenim quae discrepant bona, non esse alterum, quod sit alterum, liquet; quare neutrum poterit esse perfectum, cum alterutri alterum deest. Sed quod perfectum non sit. id summum non esse manifestum est; nullo modo igitur, quae summa sunt bona, ea possunt esse diversa. Atqui et beatitudinem et deum summum bonum esse collegimus, quare ipsam necesse est summam e
Abbreviated transcription (Latin):
est. Accipio inꝙͣ: nͨ est ꝙ contradici ullo modo queat. s queso inqͥt te. u¬
de qͣm sõe atq inuriolabilit᷑ d probes. ꝙ uoni sũmi sũmum deum dixiꝰ
ẽẽ pleuissimũ. Qouonam inꝙͣ modo. Ne hunc rerũ om̃ium patr̃e illad
siuiũ donũ quo plenus ẽe phibet᷑. uel extͥnsecus accepisse uel ita nat᷑ałr
br̃e presumas. q᷑ habentis dei ħabite q beatitudinis diueriam cogi¬
tas esse subam. Nsam si extͥusecus acceptũ putes. prestantꝰ id ꝙ dedit
ab eo ꝙ acceꝑit dubitare non possis. S humo ẽẽ rerũ om̃ium peecell
lentissimũ dignissime ꝯfitem᷑. Q si uatura quidem inest. s est rõne
diuersum: cũ de rerum pͥncipe loquai᷑ deo. Fingsit qui potest qui ħ
diu̾sa ꝯuinxerit. postremo ꝙ n qualib re diuersũ est. id nõ est illud
A quo intelligit᷑ esse diu̾sum. Quare ꝓ ã sũmo bono diu̾sum est. fui

Expanded text:
est. .Accipio, inquam, nec est quod contradici ullo modo queat. Sed quaeso, inquit, te uest. .Accipio, inquam, nec est quod contradici ullo modo queat. Sed quaeso, inquit, te uide quam id sancte atque inuiolabiliter probes quod boni summi summum deum diximus esse plenissimum. Quonam, inquam, modo? Ne hunc rerum omnium patrem illud summum bonum quo plenus esse perhibetur uel extrinsecus accepisse uel ita naturaliter habere praesumas, quasi habentis dei habitaeque beatitudinis diuersam cogites esse substantiam. Nam si extrinsecus acceptum putes, praestantius id quod dederit ab eo quod acceperit existimare possis. Sed hunc esse rerum omnium praecellentissimum dignissime confitemur. Quod si natura quidem inest, sed est ratione diversum. cum de rerum principe loquamur deo, fingat, qui potest. quis haec diversa coniunxerit. Postremo quod a qualibet re diversum est, id non est illud, a quo intellegitur esse diversum; quare quod a summo bono diversum est sui
Abbreviated transcription (Latin):
terit. nec fingi quidem potest. Neq enim A diminutis inꝯsumatis q nat᷑a
resũ cepit exoddium. s ab integris absolutisq procedens. in hec extrema.
atq effeta dilabitur. Q si paulo ante moustrauimus. quẽdam bom fragił
imperfecta felicitas est: esse aliꝙͣ solidam ꝑfcãmq non potest dubitari.
Fir missine inꝙͣꝵ u̾issimeq conclusum est. Quo uo̾ inqͥt habitet ita ꝯsidera
Nam cũ nichil deo melius excogitilri queat. id quo melius nichil est bo¬
nui esse quis dubitat. Ita u̾o bonũ esse deum uo demoustiat: ut perfc̾m
qͦ in eo bonũ ẽẽ ꝯuincat. Nam ni tale sit. rerũ osñum pͥnceps esse nõ po¬
autiquius ẽẽ uideatur. Om̃ia namq ꝑfc̃a mimis integris pͥora ẽẽ cla¬
ruerunt. Quare ne in infinitum rõ ꝓcẽdat: ꝯfitendum eist sũmuni
deum sum ꝑfc̃iq loni eẽ plenissiniũ. s ꝑfc̃ĩ bonũ ẽẽ ueram beati¬
tũdinem ostituimus. Ueram gͥ beatitudinẽ in sũmo deo sitam ẽẽ nce

Expanded text:
terit. ne fingi quidem potest. Neque enim ab deminutis inconsummatisque natura rerum cepit exordium, sed ab integris absolutisque procedens in haec extrema atque effeta dilabitur. Quodsi, uti paulo ante monstravimus, est quaedam boni fragilis imperfecta felicitas, esse aliquam solidam perfectamque non potest dubitari. — Firmissime, inquam, verissimeque conclusum est. — Quo vero, inquit, habitet, ita considera. nam cum nihil deo melius excogitari queat, id, quo melius nihil est. bonum esse quis dubitet? Ita vero bonum esse deum ratio demonstrat, ut perfectum quoque in eo bonum esse antiquius esse uideatur; omnia namque perfecta minus integris priora esse claruerunt. Quare ne in infinitum ratio prodeat, confitendum est summum deum summi perfectique boni esse plenissimum. Sed perfectum bonum ueram esse beatitudinem constituimus; ueram igitur beatitudinem in summo deo sitam esse necesse
Abbreviated transcription (Latin):
ne forma sustancie. ut neq in ext̾rema dilabatuir. nec in se ert̾ñ aliquid ip̾a
suscipiat. S sicut de ip̃a parmenides ait. rerum orbem mobilem iotat dñ
se ĩmobilem ip̃a conseruat. Qe uod si rõnes qͦ non extra petuls s intia
rei qm tractabamꝰ ambitũ collotas agitauimiis: uichil est ꝙ ad uinare
cum platone sauciente didiceris cognatos de quib loquut᷑ iebus oportere
esse sermones
clix qui potuit boui
fontem uisere lucidimi
felix qui potuit grauis
Terre soluere uincla
Qa uondam funera coniugis
Uates treichiris gemenz
Moibquan flebibus modis
Siluas euprere mobiles
Anues stare coegerdt
Iunritq intixꝑidum UAtus
Seius cerusi Reombus
Nes uisum timuit lepus¬
Iam Ganctu placidum cauẽ
Cumi Flagrantior intima

Expanded text:
nae forma substantiae, ut neque in externa dilabatur nec in se externum aliquid ipsa nae forma substantiae, ut neque in externa dilabatur nec in se externum aliquid ipsa suse immobilem ipsa conseruat. Quodsi rationes quoque non extra petitas sed intra rei quam tractabamus ambitum collocatas agitauimus, nihil est quod ammirere, cum Platone sanciente didiceris cognatos de quibus loquuntur rebus oportere esse sermones. Felix, qui potuit boni fontem uisere lucidum, felix, qui potuit grauis terrae soluere uincula. Quondam funera coniugis uates Threicius gemens postquam flebilibus modis siluas currere mobiles, amnes stare coegerat iunxitque intrepidum latus saeuis cerua leonibus nec uisum timuit lepam cantu placidum canem, cum flagrantior intima
Abbreviated transcription (Latin):
bilem laberutum rationib texens. que nũc quidem qua egiediaris intro¬
eas. Nunc u̾o̾ quo introieris egrediare. An mirabilem quenidam diuine
simplicitatis orbem complicas: Et enim paulo ante a beatitudine incipi
ens eam sũmum bonum esse dicebas. quam in sumo deo sitam esse loq̃bare
Ip̃m qͦ deum sumum bonũ esse plenam beatitudinem disserebas. Ex quo
neminem beatum esse nisi qui parit̾. deus esset quasi mumisculuͣ dal¬
bas. Rursus ip̃am boni formam dei beatitudiuis. loquebaris ẽe susta¬
tiam. Ip̃m qͦ unun id ip̃m esse bonum docebas ꝙ ab os̃ rerum natura
peteretur. Peum qͦ bonitatis gubernaculis uniu̾sitatem regere disputa¬
bas. uolentiaq cuncta parere. nec ullam mali esse uat᷑am. atq hoc extͥusecꝰ
batõib explicabas. Tum illa. Minime inqͥt ludius. Remq om̃ium ide¬
unam dei munere que dudun de precabam᷑ cxegimus. Ea est enim diui¬

Expanded text:
bilem labyrinthum rationibus texens, quae nunc quidem qua egrediaris introbilem labyrinthum rationibus texens, quae nunc quidem qua egrediaris introeas, nunc uero quo introieris egrediare, an mirabilem quendam diuinae simplicitatis orbem complicas? Etenim paens, eam summum bonum esse dicebas, quam in summo Deo sitam loquebare: Ipsum quoe deum summum esse bonum plenamque beatitudinem disserebas, ex quo neminem beatum fore. nisi qui pariter deus esset, quasi munusculum dabas. Rursus ipsam boni formam dei ac beatitudinis loquebaris esse substantiam ipsumque unum id ipsum esse bonum docebus, quod ab omni rerum natura peteretur. Deum quoque bonitatis gu- bernaculis universitatem regere disputabus volentiaque cuncta parere nec ullam mali esse naturam. Atque haec nullis robationibus explicabas. — Tum illa: Minime, inquit, ludimus remque omnium maximam dei munere, quem dudum deprecabamur, exegimus. Ea est enim divi
Abbreviated transcription (Latin):
ꝓficiet quicͣꝙͣ aduersum eun quẽ uire beatitudinis potentissimũ ẽẽ ꝯces¬
simus. Prorsus inqͣm nichil ualeret. Non est gͥ Aliquid ꝙ sum mo
mqm mre non mõdo eã que conclusa sunt. sũia est uonun. Uerum
multomagis hec ip̃a quib uteris uerba delectant. Ut tamdem ali¬
quando stulticĩam magnã lacerantem sui pũdedt. Accepist. inquit i
fabulis lacessentes celum gigantes. s illoᷤᷤ qͦ uti condignum funit beng
hunismodi conflictatõe pulcra quedam u̾itatis scuitilla dissilit. Tunc
quidem inqħĩ mente ꝯsistat. Nullus proesus ambigit. Qui u̾o̾ inqͥt est
om̃ipotens nichil est ꝙ ille non possit. Nichil inqmͣ. Num gͥ deus fa¬
cere malumi potest. Minime inqmͣͣ. Mͣalum gͥ inqͥt nichil est. cũ id fac̾e
non possit ille qui nou uichil non potest. Ludis ne me inqͣt mextrica¬

Expanded text:
proficiet quicquam aduersus eum quem iure beatitudinis potentissimum esse concesproficiet quicquam aduersus eum quem iure beatitudinis potentissimum esse concessimus? – Prorsus, inquam, nihil ualeret. – Non est igitur aliquid quod summo inquam, me non modo ea quae conclusa est summa rationum, multo magis haec ipsa quibus uteris uerba delectant, ut tandem aliquando stultitiam magna lacerantem sui pudeat. Accepisti, inquit, in fabulis lacessentes caelum Gigantas; sed illos quoque, uti condignum fuit, benighuiusmodi conflictatione pulchra quaedam ueritatis scintilla dissiliat. Tuo,quidem, inquam, mente consistat, nullus prorsus ambigat. Qui uero estm potens, nihil est quod ille non possit. Nihil, inquam. Num igitur deus facere malum potest? Minime, inquam. Malum igitur, inquit, nihil est, cum id facere ille non possit, qui nihil non potest. Ludisne, inquam, me inextrica
Abbreviated transcription (Latin):
ita est uecessarium. Ser se gͥ solum cuncta disponi᷑. Negari inꝙͣ nequit
Atqͥ dus ip̃m botui esse moustratus est. Menini inꝙͣ. Per bou̾um ig
dana machina stabilis atq incorrupta sernat᷑
ehement̾ assentior inꝙͣ. ⁊ id te paulo ante dicturam tenui licet
suspitõe ꝓspexi. Credo inqͥt. Iam eñi ut Arbitror uigilantius ad
ceruenda uera oculos deducis. s ꝙ dicam non minus ad contuendu
plabet Qiud ingͣ. Cum deus inqͥs omia bonitatis clauo guberuare
iuire credatur. cad̾emq omĩa sicuti docui. ad bonum naturali intentr̃e
festinent. Non dubitari potest qͥn uoluutarie regantur. seq sto disponẽ¬
tis mutum uelut conuenientia cõtemꝑataq iectori sponte conuertant.
Ita inqͣnͣ nc̃cẽ est nec beatum regimen esse uideret᷑. siquidem detrectan¬
sͥuaus deo contraire conet᷑. Nichil inqm. Q uod si conet᷑ ait nõ tandẽ

Expanded text:
ita est necessarium. Per se igitur solum cuncta disponit. Negari, inquam, nequit. ita est necessarium. Per se igitur solum cuncta disponit. Negari, inquam, nequit. Atqui deus ipsum bonum esse monstratus est. Memini, inquam. Per bonum igndana machina stabilis atque incorrupta seruatur. – Vehementer assentior, inquam, et id te paulo ante dicturam tenui licet suspicione prospexi. – Credo, inquit; iam enim, ut arbitror, uigilantius ad cernenda uera oculos deducis. Sed quod dicam non minus ad contuendum patet. – Quid? inquam. – Cum deus, inquit, omnia bonitatis clauo gubernare iure credatur eademque omnia, sicuti docui, ad bonum naturali intentione festinent, num dubitari potest quin uoluntaria regantur seque ad disponentis nutum ueluti conuenientia contemperataque rectori sponte conuertant? – Ita, inquam, necesse est; nec beatum regimen esse uideretur, si quidem detrectand naturam seruans deo contra ire conetur? – Nihil, inquam. – Quodsi conetur, ait, num tandem
Abbreviated transcription (Latin):
minime ꝯueniss. nisi unus esset qui tlm diu̾sa coniungeret
Comuncta uero uaturaꝵ ip̃a diu̾sitas inuicem discors dissociaret atq
diuelleret. nisi unus eẽt qui ꝙ nexuit ꝯtiuneret. Non tlm uo̾ certus
nature ordo ꝓcederet. nec tami dispositos motus locis temporib efficientia
spaciis qualitatib explicaret: nisi unis eẽt qui has mutat᷑onum uari¬
etares manens sp̃e disponeret. Hoc quicqͥd̃ est quo condita manent atq
agitant᷑: usitato cunctis uocabulo deum nomino. Tum illa. Cum hecc
inqͥt ita sensias paruaam mͥ restare oꝑam puto: ut felicitatis compos
patriam sospes reuisas. s ꝙ ꝓposuimus intueam᷑. Nonne in beatitudie
sufficientiam numerduuuꝰ. deumq beatitudin̾e̾ ip̃am̃ esse ꝯcessimꝰ. It a
quidem. Et ad mundum inqͥt gͥ regendum nullis extͥnsecus amnicłis
indigebit. Alioqͥn si quo egeat plenam sufficientiam non habebit. Id inꝙͣ

Expanded text:
minime conuenisset, nisi unus esset qui tam diuersa coniungeret. minime conuenisset, nisi unus esset qui tam diuersa coniungeret. Coniuncta uero naturarum ipsa diuersitas inuicem discors dissociaret atque diuelleret, nisi unus esset qui quod nexuit contineret. Non tam uero certus naturae ordo procederet nec tam dispositos motus locis, temporibus, efficientia, spatiis, qualitatibus explicarent, nisi unus esset qui has mutationum uarietates manens ipse disponeret. Hoc quidquid est quo condita manent atque agitantur, usitato cunctis uocabulo deum nomino. Tum illa: Cum haec, inquit, ita sentias, paruam mihi restare operam puto ut felicitatis compos patriam sospes reuisas. Sed quae proposuimus intueamur. Nonne in beatitudine sufficientiam numerauimus deumque beatitudinem ipsam esse consensimus? Ita quidem. Et ad mundum igitur inquit, regendum nullis extrinsecus adminiculis indigebit; alioquin si quo egeat, plenam sufficientiam non habebit. Id, inquam,
Abbreviated transcription (Latin):
Da nod exeraitin uentilante doctyma
Iani cui rogauti sponte recta censetis
amersus alto uiueret somes corde¬
e nõd su platonis musa personat uerũ
quisquis discit ii memor necceda tur.
un ego platomi inqͣn
uehementer Assentior
Nam me horum iam secumdo
ꝯmemioras. pͥmumi ꝙ memo¬
riam corporea contagione
dehinc cum meroris mole
pressus Amisi. Tum illa. Si
priora inqͥt concessa respici¬
as: ne illud quidem lon¬
gius Abierit. qͥu recorderis
quid te nescire confessus es.
Qom̃d inqͣm: Quib Ait
illa gubernaculis mundus
regatur. Memini in quam
ine inscientiam meam fu¬
isse confessum. S qͥd afferas
licet ism prospiciam planius tamen ex te audure desidero. Mundũ iqͥt
hinc deo regi paulo ante minime dubitandum putabas. Ne nunc
quidem arbitror inꝙͣ. nec uinꝙͣ dubitandum putabo. quibusq ao hec
ranomibus accedam breuiter exponam.
undus gͥ hic ex tam diu̾sis contrariisq partib in unam formã

Expanded text:
Quod excitatur uentilante doctrina. Quod excitatur uentilante doctrina. Nam cur rogati sponte recta censetis, Ni mersus alto uiueret fomes corde? Quod si Platonis Musa personat uerum, Quod quisque discit immemor recordatur. um ego: Platoni, inquam, uehementer assentior, nam me horum iam secundo commemoras, primum quod memoriam corporea contagione, dehinc cum maeroris mole pressus amisi. Tum illa: Si priora, inquit, concessa respicias, ne illud quidem longius aberit quin recorderis quod te dudum nescire confessus es. Quid? inquam. Quibus, ait illa, gubernaculis mundus regatur. Memini, inquam, me inscitiam meam fuisse confessum, sed quid afferas, licet iam prospiciam, planius tamen ex te audire desidero. Mundum, inquit, hunc deo regi paulo ante minime dubitandum putabas. Ne nunc quidem arbitror, inquam, nec umquam dubitandum putabo quibusque in hoc rationibus accedam breuiter exponam. Mundus hic ex tam diuersis contrariisque partibus in unam formam
Abbreviated transcription (Latin):
Ita ingͣ. Cuncta gͥ bona petunt. ꝙ quidem ut ita describas licet ipm botiu
esse ꝙ desideretur ab om̃ib. ¶ichil inꝙͣ uerius cogitari potest. Namł
ad nichilum cuncta referunt᷑ .⁊ uno ueluti uertice destituta sine rectore
Eluitabiuit. Aut si quid est ad ꝙ uiuu̾sa festiuent id erit omium sumũ
bonoꝵ. Et illa nimiumn inqͥt o alumpne letor. ip̃am em̃ medie ueritatis no¬
tam mentę fixisti. s ii hoc patuit tibi que ignorare te paulo Aute dicebas
ratui. Ab om̃ib Ꝙ quia bonũ esse colligimus oportet rerum omniunt
finem bonum esse fateamur.
uisqͥs ꝓfunda mente. uestigat uerum.
Cupit q nullis ille deuiis falli
In se reuoluat intum lucem uisus
Hongosq in orbem cogat inflectens motus
Amimumq doceat quicqͥd extra molitur
Sius retrusum possidere thesauris
Oudum ꝙ atra tegit erroris nubes
Nucebit ip̃o perspicatius phebo
Non omne namq mentis de pulit lumen
oblunosam corpus inuehens molem.
Seret profecto semeu introrsum ueri

Expanded text:
cribas licet, ipsum bonum esse, quod desideretur ab omnibus. Nihil, inquam, verius excogitari potest. Nam vel ad nihilum cuncta referuntur, et uno, veluti vertice destituta, 25 sine rectore, fluitabunt, aut si quid est, ad quod universa festinent, id erit omnium summum bonorum. Et illa, Nimium, inquit, o alumne, laetor: ipsam enim mediae veritatis notam mente fixisti: sed in hoc patuit tibi, quod ignorare te paulo ante dicebas. ratur ab omnibus, quod quia bonum esse collegimus, oportet rerum omnium finem bonum esse fateamur. Quisquis profunda mente uestigat uerum Cupitque nullis ille deuiis falli, In se reuoluat intimi lucem uisus Longosque in orbem cogat inflectens motus Animumque doceat quidquid extra molitur Suis retrusum possidere thesauris. Dudum quod atra texit erroris nubes Lucebit ipso perspieacius Phoebo. Non omne namque mente depulit lumen Obliuiosam corpus inuehens. molem. Haeret profecto semen introrsum ueri
Abbreviated transcription (Latin):
ine indubitato ceruere que dudum incerta iidebant᷑. Ꝙ ant in qͥt
subsistere Aut permauere Appetit. id unũ esse desiderat. Hoc eñĩ sub¬
lato uec esse quidem ciuꝙͣ permanebit. Uerum est inꝙͣ. Omiã gͥ inqͥt

Expanded text:
me indubitato cernere, quae dudum incerta videbantur. Quod autem, inquit, me indubitato cernere, quae dudum incerta videbantur. Quod autem, inquit, subsistere ac permanere appetit, id unum esse desiderat, hoc enim sublato, ne esse quidem cuiquam permanebit. Verum est, inquam. Omnia igit
Abbreviated transcription (Latin):
duudentib cẽdunt. s cito in ea rursus a quib sunt abscisa relabunt
Iguis uero omnẽ refugit sectionem. Neq nunc nos de uoluntariis
anime cognoscentis motib s de naturali intentoe tractamus. sicͤuti
est ꝙ aceptas escas sine cogitatõe traussigiius. ł ꝙ in sompno spiritũ
ducimus uescientes: PAm nec in flĩalibus quidam manendi amor
ex Anime uoluntatib uerum ex nature principiis uenit. Nam sepe
mortem cogentibus cdusis quam natura reformudat uoluntas ample¬
titur. ContiAq illud quo solo mortalium rerũ durat dutur nitas gig¬
p̃ sui caritas non ex aĩali motoe s ex naturali intentoe procedit. De¬
dit enum ꝓuidentia creatis a se rebus hauc uel maximam manendi
cansam ut quo ad̾ possunt naturalit̾. manere desiderent. Quare ni
est ꝙ ullo modo queas dubitare cuncta que sunt appet̾e uaturalit̾
constantiam permanendi. deitareq pernitiem. Confiteor inꝙͣ nunc

Expanded text:
diuidentibus cedunt, sed cito in ea rursus a quibus sunt abscisa relabuntur; diuidentibus cedunt, sed cito in ea rursus a quibus sunt abscisa relabuntur; ignis uero omnem refugit sectionem. Neque nunc nos de uoluntariis animae cognoscentis motibus, sed de naturali intentione tractamus, sicuti est quod acceptas escas sine cogitatione transigimus, quod in somno spiritum ducimus nescientes. Nam ne in animalibus quidem manendi amor ex animae uoluntatibus, uerum ex naturae principiis uenit. Nam saepe mortem cogentibus cctitur: contraque illud quo solo mortalium rerum durat diuturnitas, 10 gighaec sui caritas non ex animali motione, sed ex naturali intentione procedit. Dedit enim Providentia creatis a se rebus hanc vel maximam manendi causam, ut quoad possunt, naturaliter manere desiderent: quare nihil est quod ullo modo queas dubitare, cuncta, 15 quae sunt, appetere naturaliter constantiam permanendi, devitare perniciem. Confiteor, inquam, nunc
Abbreviated transcription (Latin):
Quid ꝙ mollissinũ q̃d̾q uelud medulla est in int̾iore semꝑ sede reꝯdit᷑.
extra uero quadam ligni firmitate defenditur. Ultimus a cortex. adu̾su̾
celi inteperiem qͣi niali paciens defeusor opponit᷑. Iam u̾o quauta est nat᷑e
diligentia ut cuncta semme multiplicato ꝓpagent᷑. Que dĩa non modo
ad tempus manendi. uerũ generatim qͦ qͣi inꝑꝑetuũ ꝑmanendi ueliti
quaidam machinas ẽẽ quis nesciat: Ea eriam que infłiata ẽẽ crẽdunt ͦ
none ꝙ suũ est queq simili rõe desiderant: Cup eñi flamas quide sursũ
leuitas uehit. t̾ras uo̾ deorsum pondus depͥmit. uisi ꝙ ħ singulis loca
conseruat. sicut ea que sunt inimica corrumpũt. Iam uo̾ que dura
sunt ut lapides adherent tenacissime partib suis. ne faciled¬
soluantur resistunt. Que u̾o̾ liquentia ut fler aqua. facile quidã

Expanded text:
Quid quod mollissimum quidque, sicuti medulla est, interiore semper sede reconditur, Quid quod mollissimum quidque, sicuti medulla est, interiore semper sede reconditur, extra uero quadam ligni firmitate, ultimus autem cortex aduersum caeli intemperiem quasi mali patiens defensor opponitur? Iam uero quanta est naturae diligentia ut cuncta semine multiplicato propagentur! Quae omnia non modo ad tempus manendi, uerum generatim quoque quasi in perpetuum permanendi ueluti quasdam machinas esse quis nesciat? Ea etiam quae inanimata esse creduntur nonne quod suum est quaeque simili ratione desiderant? Cur enim flammas quidem sursum leuitas uehit, terras uero deorsum pondus deprimit, nisi quod haec singulis loca umquodque conseruat, sicuti ea quae sunt inimica corrumpunt. Iam uero quae dura sunt ut lapides adhaerent tenacissime partibus suis et ne facile dissoluantur resistunt; quae uero liquentia ut aer atque aqua facile quidem
Abbreviated transcription (Latin):
tibus abicia ⁊ manendi intentoem. ⁊ ad interitũ sponte festiue t. Om̃e
uamq animal tueri salutem laborat. mortem uo̾ pernitiemq deuitat
S quid de herbis arboribq quid de maĩatis om̃ino consentiam rebus
prorsus dubito. Atqui. non est ꝙ de hoc qͦ possis auibigere. Cum herbas
acq Arbores intuearis. pͥmum sͥ ꝯuenientib in nasci locis ubi earũ
uatura queat cito exarescere atq interire non possunt. Nam alie qͥde
cAmpis alie montib oriunt᷑. Alias ferunt paludes. Alie saxis herent
Aliaꝵ fecide siuit steriles bareue. quas si in alia quispiam loca fusfer¬
re conet᷑. Arescunt. S dat cuiq natura ꝙ cõuenit. ⁊ ne dum man̾e
possunt uitereant: elaborat. Quid ꝙ om̃s uelut in t̾ras ore demersi
trahunt alimẽta radicib ac per medullas robur corticemq diffuudut:

Expanded text:
tibus abiciant manendi intentionem et ad interitum sponte festinent. Omne tibus abiciant manendi intentionem et ad interitum sponte festinent. Omne namque animal tueri salutem laborat, mortem uero perniciemque deuitat. Sed quid de herbis arboribusque, quid de inanimatis omnino consentiam rebus prorsus dubito. – Atqui non est quod de hoc quoque possis ambigere, cum herbas atque arbores intuearis primum sibi conuenientibus innasci locis, ubi, quantum earum natura queat, cito exarescere atque interire non possint. Nam aliae quidem campis, aliae montibus oriuntur, alias ferunt paludes, aliae saxis haerent, aliarum fecundae sunt steriles harenae, quas si in alia quispiam loca transferre conetur arescant. Sed dat cuique natura quod conuenit, et ne, dum manere possunt, intereant elaborat. Quid quod omnes uelut in terras ore demerso trahunt alimenta radicibus ac per medullas robur corticemque diffundunt?
Abbreviated transcription (Latin):
diuersus esfoctus. N. egare inꝙͣ nequeo. Nosti ue gͥ inquit om̃e ꝙ est tam
dui manere atq subsistere ꝙͣdm sit unum. si interur atq dissolui paritꝰ¬
mox cum unũ esse destit̾i̾t. Quo nã mõdo: ut in animab inqͥt cũ nu
unum coeunt Ac perinanent. Anima corpus q: id anunal uocatur. Csĩ
uo̾ hec unitas utriusq seꝑatõe dissoluit᷑. interire nec iam dẽ animal li¬
quet. Ip̃m̃ qͦ corpus cum in una forma membroꝵ coniuncto᷑e ꝑmanet
humana iusit᷑ species. Ac si distribute segregateq partes corporis distralxe¬
rut unitatem: desunt esse ꝙ fuerat. Eoq modo percurrenti cetera ꝓcul
dubio patebit subsistere unumꝙq duui unum est. cũ uero unũ desunt
esseͥ interire. Consideranti inꝙͣ mͥ plura minime aluid uidet᷑. Est ne ig
ad interitũ corruptõem̃q desideret. Si animalia inqͣm considerem que hn
aliquam uolendi nolendi q naturam: nichil inuenio ꝙ nullis extra cog̾e¬

Expanded text:
nequeo. – Nostine igitur, inquit, omne quod est tam diu manere atque subsistere quamdiu sit unum, sed interire atque dissolui pariter atque unum esse destiterit? – Quonam modo? – Vt in animalibus, inquit, cum in unum coeunt ac permanent anima corpusque id animal uocatur, cum uero haec unitas utriusque separatione dissoluitur interire nec iam esse animal liquet; ipsum quoque corpus cum in una forma membrorum coniunctione permanet humana uisitur species, at si distributae segregataeque partes corporis distraxerint unitatem desinit esse quod fuerat; eoque modo percurrenti cetera procul dubio patebit subsistere unumquodque dum unum est, cum uero unum esse desinit interire. – Consideranti, inquam, mihi plura minime aliud uidetur. – Estne iad interitum corruptionemque desideret? – Si animalia, inquam, considerem, quae habent aliquam uolendi nolendique naturam, nihil inuenio quod nullis extra cogen
Abbreviated transcription (Latin):
tum possit afferre. B. Miuime inꝙͣ puto. Iq a te ut nichi ampluis de¬
sideret᷑ ostensum est .P. hec gͥ ues iniagines ui bom. uel imꝑfca quedam

Expanded text:
tum possit afferre? – Minime, inquam, puto idque a te, nihil ut amplius detum possit afferre? – Minime, inquam, puto idque a te, nihil ut amplius desideretur, ostensum est. – Haec igitur uel imag
Abbreviated transcription (Latin):
reꝑiet que demousti auim̾ꝰ id ꝙ pollicent᷑ non posse conferre. Minmne inꝙͣ.
In hiis gͥ que singula quedam expetendoꝵ prestare credunt . beatitũdo nlio̾
⁊ formam false felicitatis ⁊ causas. Deflecte nũc in adu̾sum mentis
intuitum. ibi enim ueram ꝙͣ ꝓmisimꝰ statim uidebis. so. Atqͥ ħ inꝙͦ uel
ceco ꝑspicua est. eamq tu paulo ante moustrasti. dum false eausas aꝑi¬
re conabaris. Nam nisi fallor ea uera est o⁊ ꝑfc̃a felicitas: que suffici¬
ente. potentẽ. reue̾ndum. celebrem. letũq ꝑficiat. Atq ut me int̾ius cĩad¬
uertisse cognoscas: que unũ hoꝵ qm̃ ĩdem cuncta sunt ueracit᷑ prestare
potest. hauc ẽẽ pleuam bĩtudinem sine Ambiguitate cognosco.ꝑ. O te
alũpnẽ hac opinione felicem. siquidẽ inqͥt ħ adiecis. BB. Qud nam inꝙ̃¬
P. Else ne aliquid in hiis mortalib caducisq reb pritas. ꝙ huimodi stͥa¬

Expanded text:
repperiet quae demonstrauimus id quod pollicentur non posse conferre? – Minime, inquam. repperiet quae demonstrauimus id quod pollicentur non posse conferre? – Minime, inquam. – In his igitur quae singula quaedam expetendorum praestare creduntur beatitudo nullo  formam falsae felicitatis et causas. Deflecte nunc in aduersum mentis intuitum; ibi enim ueram quam promisimus statim uidebis. – Atqui haec, inquam, uel caeco perspicua est eamque tu paulo ante monstrasti dum falsae causas aperire conaris. Nam nisi fallor, ea uera est et perfecta felicitas quae sufficientem, potentem, reuerendum, celebrem laetumque perficiat. Atque ut me interius animaduertisse cognoscas, quae unum horum, quoniam idem cuncta sunt, ueraciter praestare potest, hanc esse plenam beatitudinem sine ambiguitate cognosco. – O te, alumne, hac opinione felicem, si quidem hoc, inquit, adieceris! – Quidnam? Inquam. – Essene aliquid in his mortalibus caducisque rebus putas quod huius modi sta
Abbreviated transcription (Latin):
caret. partes conat᷑ ad ip̃iscr: nec portionẽ que nulla est nec ip̃am ꝗͣ
petit penuriam fugat. De potent̾ia nich̾ laborat. uilis obscurusq
eẽ iauult. multas etiam sͥ naturales qͦ subtrahit uoluptates. ne
pecimam ꝙͣ parauit amutat. s hoc mõdo nͨ sufficientia contigit
ei qͦuẽ ualentia deserit. que molestia pungit. quẽ uilitas abioit
qũẽ recondit obscuritas. Q ui u̾o solum posse desiderat ꝓfligat opes
despicit uoluptates. honorẽq potentia cãrentẽ. glam qͦ nichili peñdit
S hinc qͦ ꝙͣ multa deficiant uides. fit enĩ ut aliqͣn necessariis egeat
ut Anxietatib mordeat᷑. cũq hoc depelłe nequeat: ⁊ id ꝙ marime pe¬
tebat potens eẽ desistat similit̾ fõciunari de honorib gloria uoluptatib
simul Adipisci cupiat.ꝓ. su̾mam  ille bedtitudins querit s nõ in hiis ẽã

Expanded text:
caret partem conatur adipisci, nec portionem, quae nulla est, nec ipsam, quam caret partem conatur adipisci, nec portionem, quae nulla est, nec ipsam, quam petit penuriae fuga, de potentia nihil laborat, uilis obscurusque esse mauult, multas etiam sibi naturales quoque subtrahit uoluptates, ne pecuniam quam parauit amittat. Sed hoc modo ne sufficientia quidem contingit ei quem ualentia deserit, quem molestia pungit, quem uilitas abicit, quem recondit obscuritas. Qui uero solum posse desiderat profligat opes, despicit uoluptates honoremque potentia carentem, gloriam quoque nihili pendit. Sed hunc quoque quam multa deficiant uides; fit enim ut aliquando necessariis egeat, ut anxietatibus mordeatur, cumque haec depellere nequeat etiam id quod maxime petebat, potens esse, desistat. Similiter ratiocinari de honoribus, gloria, uoluptatibus ille beatitudinis uelit; sed num in his eam
Abbreviated transcription (Latin):
ẽẽ. Au omi celebritate clarissimũ. Considera uero ne ꝙ inchilo indig̾e
ꝙ potentissimũ. ꝙ honore diguissimũ ẽẽ goncessum est. Egere claritũdine
ꝙͣ sibi prestꝗ̃re non possit. atq ob id Aliqͣ ex parte uideat᷑ abiectius. ps
possum inꝙͣ qͥn hoc uti est ita. enam celeberrimũ esse confitear. Corse¬
quens est ĩgͥ ut claritudinem suꝑiorib trib aodamus. nichilq differ¬
uirib possit. ꝙ sit clariuũ atq reuorendum. nõne hoc etiam constat
esse letissimu. S unde huic inꝙͣ tali meror ullus obrepat. ne cogitar
quidem possum. quare plenũ esse leticie. siquidem suꝑiora manebunt.
claritudinis. reue̾ntie. iocunditatis. noĩa quidem ẽẽ diuersa. nullo
mõdo uo̾ discrepare sustantia. Nc̾ce est inꝙͣ. Hoc gͥ ꝙ est uisũ sim¬
plerq naturel. pͣuitas huinana disꝑtit. ⁊ dum rẽi que partib

Expanded text:
esse an omni celebritate clarissimum? Considera uero, ne quod nihilo indigere, esse an omni celebritate clarissimum? Considera uero, ne quod nihilo indigere, quod potentissimum, quod honore dignissimum esse concessum est, egere claritudine, quam sibi praestare non possit, atque ob id aliqua ex parte uideatur abiectius – Non possum, inquam, quin hoc uti est ita etiam celeberrimum esse confitear. – Consequens igitur est ut claritudinem superioribus tribus nihil differuiribus possit, quod sit clarum atque reuerendum, nonne hoc etiam constat esse laetissimum? – Sed unde huic, inquam, tali maeror ullus obrepat ne cogitare quidem possum; quare plenum esse laetitiae, si quidem superiora manebunt, udinis, reuerentiae, iucunditatis nomina quidem esse diuersa, nullo modo uero discrepare substantiam. Necesse est, inquam. Hoc igitur plexque natura prauitas humana dispertit et dum rei quae partibus
Abbreviated transcription (Latin):
Honores opes ambiant¬
Et cũ falia grãui mole parauerĩt¬
Tunc uera cognoscant bona
actenus mendacis formam felicitaris osteñdisse sufficerit ꝙͣ¬
st deinceps que sit uera moustrare¬
Atqui iudeo iꝙꝙͣ nec opib sufficientiam nec regnis potentiam. nͨ re¬
uerentiam dignitatib. nec celebritatem gła. nec leticiam uoluptatib
posse ꝯtingere. P. An etiam causas cur ita sit apprehendisti.P. tenui
quidem ueluti rimula uideor mͥ intueri. s ex te malim cognosc̾e̾ aꝑtꝰi
po. Atqui proptissima uõ est. ꝙ en̾ĩ simplex est indiuisumq uat᷑a. dd er¬
ior humanus seꝑat. ⁊ a uero bono atq perfc̃o. ad falsum inꝑfc̃mq tnͣs¬
duçit. An tu arbitraris ꝙ nichilo indigeat egere potentiso ÷ miuime¬
At hoc quidem ne dubitari inꝙͣ potest. Addamus gͥ sufficientie potẽtie¬
q reuerennam ut hec tria unũ dẽ iudicemꝰ. Addamius siquidem uera uo¬
lumus confiteri. Q uid uero inqͥt: Obscurũ ne hoc atq ignobile censes

Expanded text:
honores ambiantEt cum falsa graui mole parauerTum uera cognoscant bona. Hactenus mendacis formam felicitatis ostendisse suffeceritest deinceps quae sit uera monstrarAtqui uideo, inquam, nec opibus sufficientiam nec regnis potentiam nec reuerentiam dignitatibus nec celebritatem gloria nec laetitiam uoluptatibus posse contingere. – An etiam causas cur id ita sit deprehendisti? – Tenui quidem ueluti rimula mihi uideor intueri, sed ex te apertius cognoscere malim. — Atqui promptissima ratio est. Quod enim simplex est indivisumque natura, id error humanus separat et a vero atque per fecto ad falsum imperfectumque traducit. An tu arbitraris. At hoc, inquam, ne dubitari quidem potest. — Addamus igitur sufficientiae potentiaeque reverentiam, ut haec tria unum esse iudicemus. — Addamus, silumus confiteri. – Quid uero, inquit, obscurumne hoc atque ignobile censes
Abbreviated transcription (Latin):
nuramini tͥduane febris igniculo posse dissolui. Ee quib dĩb alud
redigere m sumam licet ꝙ hec que non prestare que pollicent᷑ bona
possunt: nͨ om̃ium bonoꝵ ꝯgregatõe perfecta sunt: nͨ ad beatitu diũ
qͣi quidãm calles ferũt. nec beatos ip̃a perficiunt
Abducit ignorantia

Expanded text:
miramini triduanae febris igniculo posse dissolui! Ex quibus omnibus illud miramini triduanae febris igniculo posse dissolui! Ex quibus omnibus illud redigere in summam licet, quod haec quae nec praestare quae polluentur bona possunt nec omnium bonorum congregatione perfecta sunt, ea nec ad beatitudinem quasi quidam calles ferunt nec beatos ipsa perficiunt Abducit ignorantia